is a Japanese film director. He is best known for his two Japan Academy Prize-winning films, 1992's Sumo Do, Sumo Don't and 1996's Shall We Dance?.

Life and career
In 1982, along with filmmakers Yoshiho Fukuoka, Itsumichi Isomura, Toshiyuki Mizutani and Akira Yoneda, Suo founded a production company called Unit 5. Suo worked as an assistant director and appeared in the cast of Kiyoshi Kurosawa's directorial debut, the pink film Kandagawa Pervert Wars (1983). At this early stage in his career, Suo also wrote scripts for the pink film genre, such as Scanty Panty Doll: Pungent Aroma (1983). Suo first film as director was also in the pink film genre: Abnormal Family: Older Brother's Bride (1984), a film designed as a tribute and satire of Yasujirō Ozu's Tokyo Story. In his book on the pink film, Behind the Pink Curtain (2008), Jasper Sharp calls Abnormal Family: Older Brother's Bride an early masterpiece, and one of the wittiest films ever made in the genre. Suo not only pokes gentle fun at Ozu's story, but also mimics many of his stylistic techniques, such as shooting his actors from a low, tatami-mat angle, stiff and static characters speaking to each other with mis-matched eye-angles, and a simple, sentimental melody which accompanies the film. In the years since its release, the film has amused film students with the activity of locating and identifying Suo's many nods to Ozu and his oeuvre. Abnormal Family was Suo's only directorial work in the pink film genre.

He next worked for Juzo Itami, to film "making of" pieces for that director's A Taxing Woman (1987) and A Taxing Woman 2 (1988). He made his regular feature film debut with Fancy Dance in 1989, and won the Directors Guild of Japan New Directors Award for his next feature, Sumo Do, Sumo Don't, in 1991.

Suo's 1996 Shall We Dance? won fourteen awards at the Japanese Academy Awards including Best Actor, Best Actress, Best Director and Best Film and performed strongly in U.S. theaters. In 2006, Suo directed I Just Didn't Do It, a legal film starring Ryo Kase. It was followed by the 2012 medical-themed film A Terminal Trust. His musical film, Lady Maiko, screened at the 2014 Shanghai International Film Festival.

Style and influences
In a 1997 interview with IndieWire, Suo talked about his filmmaking style:"The most important thing for me in movie making is to love the characters of the movie, so even though you only have a few seconds with a character, that person has to have his own life. Therefore, I want to respect it, I want to make movies where each character has his own individuality."

Filmography

Fiction
 Abnormal Family: Older Brother's Bride (1984) also known as Spring Bride, Daughter-in-Law, or My Brother's Wife
 Fancy Dance (1989) also known as Manic Zen
 Sumo Do, Sumo Don't (1992)
 Shall We Dance? (1996)
 I Just Didn't Do It (2006)
 A Terminal Trust (2012)
 Lady Maiko (2014), also known as Maiko a Lady or My Fairy Lady. It is considered as the first Geisha musical movie.
 Talking the Pictures (2019)

Documentary
 Making of A Taxing Woman (1987)
 Making of A Taxing Woman 2 (1988)
 Dancing Chaplin (2010)

Writings
"Naze Ozu Dattanoka" in Ozu Yasujiro Taizen (The Complete Book of Ozu Yasujiro) by Matsuura Kanji and Miyamoto Akiko (Asahi Shimbun Publications Inc. 2019)

Awards and honors
 1993 Japan Academy Prize for Director of the Year – Sumo Do, Sumo Don't
 1997 Japan Academy Prize for Director of the Year – Shall We Dance?
 2016 Medal with Purple Ribbon

References

External links

Japan Academy Prize for Director of the Year winners
Japanese film directors
1956 births
Living people
Film people from Tokyo
Rikkyo University alumni
Recipients of the Medal with Purple Ribbon

Masayuki Suo


Cilindrični koordinatni sustav je koordinatni sustav u prostoru i određen je ishodištem O, zrakom p s početkom u ishodištu i pravcem z koji je okomit na zraku p i prolazi kroz ishodište. Nekoj točki P pridružuju se koordinate (ρ, φ, z) gdje je ρ udaljenost okomita na pravac z od točke P do ishodišta, φ je kut koji projekcija vektora OP zatvara na ravninu u kojoj se nalazi zraka p sa zrakom p, a z udaljenost paralelna na os z od točke P do ishodišta.

Prijelaz iz Kartezijevih u cilindrične koordinate u prostoru računa se prema jednadžbama:

a prijelaz iz cilindričnih u Kartezijeve koordinate prema jednadžbama:

Koordinatni sustavi

Koordinatni sustav je sustav koji omogućuje da se točke na krivulji, pravcu, plohi, u ravnini ili prostoru opišu s pomoću brojeva, takozvanim koordinatama. U matematici i drugim područjima postoji više različitih koordinatnih sustava:
 brojevni pravac,
 Kartezijev ili pravokutni koordinatni sustav,
 polarni koordinatni sustav,
 cilindrični koordinatni sustav,
 sferni koordinatni sustav,
 zemljopisne koordinate,
 nebeski koordinatni sustavi.

Izvori

 Matematička notacija
 Geometrija

Cilindrični koordinatni sustav


Thibault Magnin, né le  à Fribourg en Suisse, est un skieur acrobatique espagnol spécialisé dans le freestyle.

Carrière
Natif de Fribourg en Suisse, Thibault Magnin a un père suisse et une mère espagnole qu'il perd alors qu'il a 8 ans. Il découvre le ski en Suisse qu'il quitte à 13 ans et choisit de représenter en compétition l'équipe d'Espagne, la première à l'avoir sollicité. Présent lors des Mondiaux junior de ski acrobatique 2018, il y obtient une médaille de bronze en Big air. Il est ensuite présent aux Mondiaux 2019 bien qu'il ne prenne pas le départ du Big air. Aux Mondiaux 2021, il est finaliste du Big air et s'y classe neuvième. Il ambitionne alors de se qualifier pour les Jeux olympiques de 2022. Il subit en mars 2021 une rupture du ligament croisé antérieur du genou gauche, ce qui l'oblige à plusieurs mois de rééducation et il reprend la compétition en Coupe du monde en janvier 2022 où il réussit à obtenir deux tops 10 d'épreuves en slopestyle. Magnin atteint son objectif de participation olympique et est le premier Espagnol, en compagnie de Javier Lliso, à disputer le slopestyle qui a intégré le programme olympique en 2014. Ils sont également présents en Big air qui est une nouvelle épreuve aux Jeux. Magnin termine  du Big air. Il est ensuite  du slopestyle.

La discipline de prédilection de Magnin est le Big air.

Palmarès

Jeux olympiques

Championnats du monde

Coupe du monde
 Meilleur résultat d'épreuve :

Championnats du monde junior

Championnats d'Espagne
  du slopestyle en 2022.

Références

Liens externes

Skieur acrobatique espagnol
Skieur acrobatique aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Naissance en octobre 2000
Naissance à Fribourg (Suisse)

Thibault Magnin


Odette Aicardi (1931-2008) est une enseignante et une botaniste spécialisée en bryologie.

Biographie
Odette Aicardi est née à Versailles le 1er mai 1931, elle est la cadette d'une famille de neuf enfants. À partir de 1992, elle passe sa retraite auprès de ses huit frères et sœurs et ses nombreux neveux et nièces à Antony (Hauts-de-Seine) où elle décède le 11 juillet 2008.

Carrière

Après des études au lycée de Versailles puis à l'Ecole Normale Supérieure de l'Enseignement Technique (ENSET), elle obtient le Certificat d'Aptitude Professionnelle à l'Enseignement Technique et devient professeur de sciences physiques tout d'abord à Quimper au lycée Paraclet puis à Tours au lycée Choiseul (1971), au lycée Grammont (1972-1991).

Odette Aicardi montre très vite un intérêt pour la botanique (inventaire de plantes protégées) et participe, d'abord, à la collecte en Indre et Loire puis contribue à l'inventaire de la bryoflore française à partir de 1991 jusqu'en 2008.

Elle fait partie du groupe d'échanges de bryophytes (Boudier P), contribue à l'index synonymique des bryophytes de France (Granger C), centralise toute donnée ou observation de bryophytes en collaborant avec les bryologues français et européens.

Elle est membre de sociétés savantes : Société botanique du Centre-Ouest, Société d'Etudes de Protection et d'Aménagement de la Nature en Touraine (SEPANT), Société de Botanique de France, Naturalistes parisiens, British Bryological Society.

Publications

 1989. Récoltes bryologiques 1988 en Indre-et-Loire. Bull. Soc. Bot. Centre-Ouest (nouv. sér.), 20 : 171-172.
 1991. Contribution à l'inventaire de la bryoflore française (Année 1991). Bull. Soc. Bot. Centre-Ouest, NS, 23. Par Aicardi O., Boudier P., Fesolowicz P. et al.
 1998. Contribution à l'inventaire de la bryoflore française. Année 1997. Bull. Soc. Bot. Centre-Ouest, 29 : 467-472.

 2002. Contribution à l'inventaire de la bryoflore française (année 2001). Apports des bryologues de la SBCO. Bull. Soc. Bot. Centre-Ouest, 33 : 257-264.

 2008. Contribution à l'inventaire de la bryoflore française. Année 2007. Bull. Soc. Bot. Centre-Ouest, 39 : 507-510.

Notes et références

Liens externes

Naissance en mai 1931
Décès en juillet 2008
Botaniste français du XXe siècle
Femme botaniste
Naissance à Versailles
Décès à Clamart
Décès à 77 ans

Odette Aicardi


Barry University is a private Catholic university in Miami Shores, Florida. Founded in 1940 by the Adrian Dominican Sisters, it is one of the largest Catholic universities in the Southeast and is within the territory of the Archdiocese of Miami.

The university offers more than 100 degree programs, from bachelors to doctorate, in six schools and two colleges. Barry University has more than 7,000 students, a campus of 54 buildings, a branch campus in Tallahassee, a law school in Orlando, and 50,000 alumni.

History

Beginnings
Barry College was founded as a women's college by a pair of siblings: Patrick Barry, Bishop of St. Augustine, and his sister, Mary Gerald Barry, OP, then prioress of the Adrian Dominican Sisters. The construction of what was then the Barry College for Women began in 1940, in what had previously been "a tract of tropical vegetation". The empty lot was soon transformed into the main campus in Miami Shores, Florida. The original campus consisted of five buildings. Mother Barry served as president from 1940 to 1961.

Barry College became Barry University on November 13, 1981. Barry University continues to be sponsored by the Dominican Sisters of Adrian, Michigan. It is an independent 501(c)(3) organization and has an independent board of trustees.

Presidents

The university has had six Adrian Dominican Sisters serve as president since its inception: M. Gerald Barry, 1940–61; M. Genevieve Weber, 1962–63; M. Dorothy Browne, 1963–74; M. Trinita Flood, 1974–81; Jeanne O'Laughlin, 1981–2004; and Linda Bevilacqua,  2004–2019. Mike Allen began his tenure as the seventh president of Barry University on July 1, 2019. He is the first man and lay person to lead Barry University since its founding in 1940. The motherhouse of the sisters is in Adrian, Michigan.

Cor Jesu Chapel

The Cor Jesu ("Heart of Jesus") Chapel is intended to be the spiritual and physical heart of the campus.  It was financed with the aid of Margaret Brady Farrell, a parishioner of St. Patrick's Church in Miami Beach.  Soon after discovering that the construction of the Cor Jesu was postponed due to insufficient funds, Farrell donated all the funds needed for completion the chapel's construction. In her honor, the Division of Business and Finance building was dedicated as "Farrell House".  The chapel is topped by an  tower holding carillon chimes. It seats 500 persons.  Traces of Romanesque architecture can be seen in the inside of the chapel which "was built in choir style with wood wainscoting and a canopy over the altar". A stained-glass window of amber color, containing the image of a Celtic cross, is visible from the main entrance of the campus.

Facilities

Barry University's main campus is in Miami Shores, Florida.  While the main campus is in Miami Shores, Barry University offers several continuing adult education classes at other locations in Florida.  Barry University has a campus in Orlando containing the Dwayne O. Andreas School of Law.

There are more than 40 buildings at the Miami Shores campus. These contain technology laboratories and indoor and outdoor sporting facilities.

The Monsignor William Barry Memorial Library contains more than 710,000 items, including 2,600 periodical titles, 5,000 audiovisual items, 150 electronic databases, and an "excellent Catholic American collection". The library also contains a collection of documents pertaining to Operation Pedro Pan.

Expansion
While Barry University is primarily a liberal arts college, the university has expanded its programs of study to include specialized programs in nursing, teacher education, medical technology, and social work.

Barry began graduate programs for men and women in 1954, a continuing education program in 1974, a school of business in 1976, a division of biological and biomedical sciences in 1983, and a school of podiatric medicine in fall 1985.

In 1999, the Barry University School of Law was established in Orlando, Florida.  Barry University's law school is named the Dwayne O. Andreas School of Law.

Academics
Barry University offers more than 50 traditional undergraduate programs, accelerated bachelor's programs designed specifically for working adults, and more than 40 graduate programs (many of these with evening/weekend classes) in 9 schools. As of 2019, student to faculty ratio was 12:1.

Schools and colleges
 School of Arts and Sciences
 Andreas School of Business
 Adrian Dominican School of Education (ADSOE)
 Dwayne O. Andreas School of Law (Orlando)
 College of Nursing and Health Sciences
 Barry University School of Podiatric Medicine
 School of Professional and Career Education
 School of Social Work

Branch campus

Rankings
Forbes' 2015 Ranking of America's Best Colleges ranked Barry University 615th on their list of America's Top Colleges. In 2022-23, Barry University was ranked #331-440 in the National Universities category by U.S. News & World Report.

Student activities

Athletics

Barry University became a member of the Sunshine State Conference (SSC) in June 1988 and a member of NCAA Division II since 1984. The Buccaneers have won 16 NCAA Division II national championships (women's soccer 1989, 1992, 1993; volleyball 1995, 2001, 2004; men's golf 2007, 2013, 2014; men's tennis 2010, 2013, 2015; women's tennis 2011, 2014 and rowing 2015, 2016) and 65 SSC titles. The Bucs have produced 309 All-Americans and 361 Scholar All-Americans.

The SSC sponsors championships in 14 sports for men and women: baseball, men's and women's basketball, men's and women's cross country, men's and women's golf, rowing, men's and women's soccer, softball, men's and women's tennis, and women's volleyball.

Multiple alumni of Barry's baseball team have gone on to play Major League Baseball, including pitcher Henry Owens, catcher Yan Gomes, pitcher Tyler Kinley, and second baseman Alex De Goti. MLB pitcher Josh James also briefly attended Barry before transferring to Western Oklahoma State College.

Student organizations

Barry University has more than 60 student organizations, two fraternities and one sorority, honor societies, and a student government.

Student media
The Barry Buccaneer is the student newspaper, ranging from 8 to 16 pages, and is published at the first of every month starting in September and ending in May. The Buccaneer serves as a laboratory for journalism minors. All work, including writing, editing, advertising and design, is completed by students.

WBUJ, 99.5 FM, is Barry University's student-run campus radio station. Sponsored by Barry's Department of Communications, WBUJ provides students the opportunity to gain knowledge of radio-industry practices and standards, hands-on technical skills, and marketable on-air experience. Student DJs play all kinds of music, from hip hop to classic rock, classical music to inner city blues. Other programming includes sports shows, talk shows, and daily news.

Campus ministry
Barry has a Department of Campus Ministry. The sacraments of the Catholic Church are administered in accordance with the guidelines of the Roman Catholic Archdiocese of Miami. Protestant and Catholic campus ministers are employed by the university. Protestant Communion is offered monthly in multi-faith services.

Notable alumni

See also

 Dwayne O. Andreas School of Law
 Independent Colleges and Universities of Florida
 WXEL-TV and WFLV

Footnotes

External links

Universities and colleges in Miami-Dade County, Florida
Dominican universities and colleges in the United States
Universities and colleges established in 1940
Universities and colleges accredited by the Southern Association of Colleges and Schools
Association of Catholic Colleges and Universities
Catholic universities and colleges in Florida
Roman Catholic Archdiocese of Miami
1940 establishments in Florida

Barry University


La Liga Encarnacena de Fútbol es una de las catorce ligas regionales de Itapúa, correspondiente a la Federación de Fútbol del Séptimo Departamento Itapúa, a su vez afiliado a la Unión del Fútbol del Interior.

Su selección es la actual campeona del Campeonato Nacional de Interligas (2022/23), con dicho título la liga se ganó el derecho de participar en la División Intermedia (Segunda División) de la Asociación Paraguaya de Fútbol, para la temporada 2024. Para ello tuvo que refundarse como Encarnación FC.

Campeonato
Está compuesto por 11 equipos. Su campeón, suele ascender a la Primera División B Nacional (Tercera División), organizado por la Unión del Fútbol del Interior, donde se enfrentan los campeones de las demás ligas departamentales (salvo de Asunción y alrededores).

El club 22 de Septiembre de esta liga, llegó a competir en la Segunda División de Paraguay.

Los clubes Universal y Pettirossi llegaron a competir en la Primera División de Paraguay.

Formato de la competición
Es utilizado el sistema de liga o todos contra todos a partidos de ida y vuelta, o sea dos ruedas de once fechas cada una con localía recíproca o neutral. En cada fecha, un equipo queda libre, y vuelve a jugar el partido "pendiente" en la próxima fecha con el próximo equipo que estará libre en la próxima fecha. El ganador del torneo es el que más puntos acumulados tiene. Para determinar el campeón absoluto de la temporada, se hace una "finalísima" de ida y vuelta entre los campeones de cada ronda. Si el mismo equipo sale campeón en ambas rondas, se consagra el campeón absoluto.

Temporada 2019
En la temporada 2019 del fútbol encarnaceno compitieron 11 clubes.

Equipos participantes (2019)
 1º de Marzo
 22 de Septiembre
 San Juan
 Los Labriegos
 Nueva Estrella
 Universal
 Pettirossi
 Athletic
 Nacional
 Deportivo Capitán Miranda
 Deportivo Encarnación
 Club Deportivo Itapuense

Historial de campeones

Copa Villa Alegre
Desde la temporada 2010 se estableció la disputa de la Copa Villa Alegre, en honor y para mantener vivo el recuerdo del desaparecido estadio de la Liga, la disputan los clubes que terminan en las primeras posiciones de la primera rueda del campeonato. En los últimos años la Copa lo gana el club que culmine al frente de las posiciones en la primera rueda del campeonato.

Estadio

El antiguo estadio de la Liga Encarnacena fue demolida en enero del 2010 por trabajos de la EBY, tenía capacidad de 5000 personas aproximadamente y era denominado el estadio "Villa Alegre", fue inaugurado en la década de 1960. El último partido oficial disputado en ese escenario fue por el campeonato de la Liga Encarnacena en el año 2008 entre el club Universal y el club 1° de Marzo.

En octubre de ese mismo año, se planteó la construcción de un nuevo estadio que estaría ubicado en el barrio Chaipé, con capacidad inicial de 8000 personas, con capacidad final para  personas. Las obras deberían haber iniciado en el 2014, pero recién a mediados de 2016 iniciaron los primeros trabajos de suelo. El 4 de noviembre de 2020 fue inaugurado en su segunda etapa, con una capacidad de 16 000 espectadores.

Selección
La Liga Encarnacena es representada por su selección de fútbol en el Campeonato Nacional de Interligas y en la Primera División B Nacional (tercera división). La selección ha ganado la fase departamental en varias ocasiones y llegó a la final del Campeonato Nacional de Interligas en cinco ediciones, de las cuales en una fue campeón.

Palmarés
 Campeón del Campeonato Nacional de Interligas: 1 vez (2022/23).
 Subcampeón del Campeonato Nacional de Interligas: 4 veces (1963/64, 1971/72, 1981/82, 1995/96)

Referencias

Unión del Fútbol del Interior
Departamento de Itapúa
Introducciones de 1918

Liga Encarnacena de Fútbol


موثبين هي قرية سورية في محافظة درعا، تقع إلى الشمال الشرقي من مركز ناحية الصنمين التي تتبع لها إدارياً، وتبعد عنها شرقا بـ 8 كم وإلى الشمال الغربي من قرية جباب بـ 3.5 كم.

تعتبر قرية «موتبين» من المواقع السكنية القديمة جداً وتدل أثارها الباقية أو التي أزالها السكان واستخدموا حجارتها المصقولة لبناء مساكنهم المناسبة خلال فترات من عدم الاستقرار, أنها كانت مأهولة منذ عصور ما قبل التاريخ - وتدل على ذلك بعض اللقى المصنوعة من النبال والأواني المعدنية والفخار والأحجار البازلتية والصوانية, ولا تزال بعض الأبنية الأثرية الضخمة المبنية من الحجر البازلتي الصلب قائمة حتى يومنا هذا, ويرجع معظمها إلى العصور الآرامية والنبطية(1) واليونانية والرومانية والبيزنطينية المسيحية تقع القرية كما سبق وذكرنا على سفح هضبة كانت تغطيها الأشجار الصنوبرية والبطمية حتى أواخر القرن التاسع عشر حيث تكثر فيها الحيوانات الكاسرة (النمور والذئاب والضباع والأسود(2) وأنواع الغزلان, نظراً لوفرة مياهها حيث كانت تغذيها ساقية غزيرة المياه, وتنبع من مستنقعات شقحب فتغذي قرى غباغب وموتبين وجباب هذا بالإضافة إلى وادي «أبو الخنافس» الموسمي الذي يبدأ جريانه مع بداية فصل الشتاء ويستمد مياهه الرئيسية من الأمطار ومن ثلوج «جبل الشيخ» ويستمر حتى نهاية فصل الربيع ويستفاد منه لري بعض الأراضي الزراعية - الواقعة على جانبي مجراه وتعبئة البرك الضخمة في القرى المار ذكرها, وينتهي مساره في «منطقة الشرائع» التابعة لوعرة اللجاه حيث يشكل مستنقعاً ضخماً بعمق يتراوح بين 50-150م يشكل ملجأ لأنواع كثيرة من الطيور المهاجرة، ويستفاد من أراضيه بعد الجفاف لزراعة البطيخ والقثاء والذرة.
وقد تميزت قرية موتبين عن القرى المجاورة بعدد من الآبار القديمة المحفورة في الصخر البازلتي التي يتراوح عمقها بين 3-10 أمتار بعضها مياهه عذبة صالحة للشرب، أما الآبار الأخرى فمياهها تشوبها بعض الملوحة تستخدم لسقاية المواشي أو الاستحمام، وتكاد لا تخلو المساكن الرئيسية القديمة من بئر خاص يكفي التجمع السكني حاجاتهم المختلفة من الماء في حالات الضرورة

السكان
يبلغ تعداد سكان موثبين ما يقارب 5000 نسمة. يعرف الجميع بعضهم البعض، والكثير منهم متقارب عائلياً.

انظر أيضا
 محافظة درعا

مراجع

أماكن مأهولة في منطقة الصنمين
تجمعات سنية في سوريا
قرى محافظة درعا

موثبين


Birchwood is a town and civil parish in the Borough of Warrington, Cheshire, England. It had a population of 11,395 at the 2001 census. Within the boundaries of the historic county of Lancashire, it was built during the time of much expansion in Warrington as it became a "new town". Birchwood is separated into three residential estates: Gorse Covert (grid ref SJ665925, population 2,790), Oakwood (grid ref SJ656914, population 4,381) and Locking Stumps (grid ref SJ645918, population 2,759), with all the main facilities grouped around the centre.

Geography
The area east of Birchwood is mainly birch forests and Risley Moss, part of the Mersey Forest. Risley Moss is a Site of Special Scientific Interest. The bulk of Birchwood is built on the site of the former ROF Risley Royal Ordnance Factory, with Birchwood Forest Park lying in the centre, in which the old bunkers from the factory form part of the landscape.

History
"The surface, at a distance, looks black and dirty, and will bear neither horse nor man….. What nature meant by such a useless production 'tis hard to imagine, but the land is entirely to waste" are the words of Daniel Defoe as he rode through Risley in 1724. (Later part of the Risley area was renamed Birchwood as the Warrington 'New town' development).

In the past travellers avoided the Risley (Birchwood) area because it of its dangerous mossland, however gradually over time much of the fertile mossland was reclaimed and turned into farm land. With the advent of the Second World War, 927 acres (3.8 km²) of agricultural land was changed into a massive Royal Ordnance Factory, ROF Risley. The location was chosen because the low lying mist and cloud helped camouflage the factory from the air; according to a local builder: "It was very lonely and misty at night, and that's why the factory was constructed there ... it was usually covered with a mist or cloud. It was hard to see it in the day time, you know". Although the location of the factory was known by the German Luftwaffe, the factory was bombed only once during the war.

A number of bunkers were also built (some can still be seen today) to house the munitions, to protect them from potential bombing, and also to segregate the site and reduce the consequences of any accidental explosions during manufacture or storage. Although these bunkers are on the surface, they are covered with soil and turf and so give the impression of being underground.

However, after the war the factory no longer had a purpose other than as a storage depot and so in 1956 the north west of the factory was sold to UKAEA with the entire disused area being put on the market in 1963. No buyer was found for it until 1968, when the Warrington and Runcorn Development Corporation bought the site and turned it into the new town of Birchwood.

Shopping
The area's principal shopping needs are serviced by Birchwood Shopping Centre, with many shops such as a large Asda store, two cafes and a Greggs. There are also a number of smaller shops in each village of the town. Each one has a local convenience store that sell needs such as bread and milk. Local milk and vegetable delivery services supply houses in the area, as well as the delivery services from the large supermarkets. There are a few farms in the area that sell small quantities of eggs and other local produce directly to local shoppers.

Transport

Birchwood is located close to the intersections between the M6 and M62 and the M6 and M56 and the railway station on the Liverpool--Manchester train line. There are frequent bus services (routes 17 and 25) to Warrington town centre, and to Culcheth and Leigh (routes 28 and 28A). Details of all these services can be found on the Warrington's Own Buses website.

Rail
Birchwood railway station is operated by Northern with trains stopping bound for Manchester, Liverpool and Warrington Central as well as long distance services to Norwich which are operated by East Midlands Railway during the peak hours only. Trains pass through three times an hour per direction:

 Two suburban trains per hour to Manchester Oxford Road via Irlam
 Two suburban trains per hour to Liverpool Lime Street via Warrington Central
 One fast train per hour to Liverpool Lime Street stopping only at Warrington Central and Liverpool South Parkway en route
 One fast train per hour to Manchester Airport via Manchester Piccadilly

Road
Birchwood is very close to Junction 11 of the M62, providing access to Liverpool (22 miles/35 km) and Manchester (15 miles/24 km). Junction 11 is notable for the Encounter statue (also known as the Angel of Birchwood). Birchwood is close to Junction 21 of the M6, giving access to Birmingham (80 miles/128 km).
Birchwood is approximately  from Warrington town centre (via Birchwood Way) and Leigh (11 miles/18 km) (via Warrington Road).

Buses

There are six bus routes operating through the Birchwood area, all of which are operated by Warrington's Own Buses.

The 17 and 25 operate through all parts of Birchwood to Warrington, with the Gorse Covert SPAR shop (25) or Oakwood Keyes Close (17) acting as termini. The routes differ in the precise routes they take to Warrington bus station, and in their regularity. Service 25 is the main service, The 28E operates the evening services Monday to Saturday going from Warrington bus station to Leigh bus station. The first service starts at 19:00 and the last service is at 23:00 departing at each ends of the line

The 28 also starts at Warrington bus station, then through Birchwood and on to Leigh via Culcheth. The 28A operates the same route but does not go through Birchwood or Oakwood.

A shuttle bus service for workers runs between the railway station and Birchwood Park business park.

Education
Birchwood is served by three primary schools, one per area, and Birchwood Community High School. Birchwood College is next to the high school.

Industry
To the north of the Royal Ordnance Factory (ROF), Risley, was the site chosen for the design offices and headquarters of the Department of ATomic ENergy (DATEN) after the Second World War. Later to become the United Kingdom Atomic Energy Authority (UKAEA), the offices were charged with the manufacture of the nuclear reactors and process plants at Windscale to help build the UK's atomic defence. Following on from the weapons program, the Risley offices were responsible for the building of the Magnox and AGR designs of reactor in the UK. In 1971 BNFL was set up from the production division of the (UKAEA), and until 2003 its headquarters were at Risley, near Warrington. BNFLs headquarters are now at Daresbury Park industrial estate, also near to Warrington.

BNFL (now represented by Sellafield Ltd and Nexia Solutions) maintains a large office of the site, which is something of a nuclear nexus, with AMEC (Formerly NNC), Nuvia (formerly NUKEM Engineering Limited), WS Atkins Design, Environment & Engineering, Nuclear Technologies plc, Serco and Assurance Quintessa (among others) based on Birchwood Park.

WS Atkins has one office in Birchwood, Warrington – Chadwick House (containing various business units including Water, Highways and Transportation, Design Solutions, Rail, Nuclear and Faithful+Gould).

Politics
It is in the Birchwood ward of Warrington borough. There are three councillors, two are Labour councillors (Russ Bowden and David Ellis) and one is Conservative (Nigel Balding).

The Labour councillor and council leader, Russ Bowden, was accused of electoral fraud by providing a false address to a returning officer whilst standing in the May 2021 elections. Russ Bowden denied the allegation and is due to stand trial in January 2023

Demography
Data is based on that of Birchwood Ward.

Population and ethnicity
Birchwood has a total population of 11,220 residents, of which 50.3% are male and 49.7% are female. The average age of the population at the census was 37.2 years. The majority of the population describe their race as White (97.05%), while minorities are mixed (0.9%), Black (0.4%) and Asian (0.9%). Other racial origins account for 0.8% of the population.

Housing and social situation
At the census, the Birchwood ward of Warrington had 4,919 houses. 65.6% are classed as owner occupied, 28.3% are council accommodation, 4.8% are rented from other sources and 1.3% of houses have residents living rent free. The average house price for all houses in Birchwood was £118,635. 7% of all households in the ward are overcrowded. The population density in the ward is 13.9 residents per hectare. In terms of the ACORN index, 35.7% (the majority) describe Warrington as a comfortably well-off area, on the other hand in terms of economic indices, Birchwood is a slightly below-average area. 5.4% of residents at the last survey were on some form of benefits.

Employment and education
At 2005, Birchwood had 65.6% employment, with only 3.4% of all economically active people unemployed. 2.8% of the population are students in full-time higher education. 28.2% of the total population are economically inactive (due to retirement, ill health, or full-time carer status). According to ward statistics, of the population (in Birchwood ward). 24.2% are unqualified (either due to leaving school early or failing the end of school examinations). 48.4% have level 1 or 2 qualifications (level 1 being 1+ GCSE (A*-G) or "O" Level or equivalent, level 2 being 5+ GCSEs (grades A*-C), 1+'A' levels/ AS levels (A-E) or equivalent). 20.8% have received level 3+ qualifications (meaning 2+ A-levels (A-E), 4+ AS-levels (A-E) or equivalent minimum).

Districts

Gorse Covert
Gorse Covert is the easternmost of the districts which form the town of Birchwood in Warrington. It is also the most easterly part of the Warrington urban area (though not of Warrington borough). It was formerly site 6 of the Royal Ordnance Factory at Risley. It is now a large, lively, suburban residential area with a mixture of good quality housing. It has a pub (The Poacher), and Indian Restaurant/Take Away (Birchwood Spice), a primary school (Gorse Covert Primary School), a pre-school (Village Pre-School) and a local shop (One Stop). Gorse Covert also has woodland areas and walks with views from Pestfurlong Hill.

At the 2001 census (the next one scheduled for 2011), there were 2791 residents living in 1191 properties (statistic areas 005B and 004B – Gorse Covert, Risley South and Locking Stumps East). Of these properties 81% are owner occupied, with the remainder being rented, either from the council, local housing authority or private landlords. Gorse Covert residents are approximately 23% more likely to be in paid employment than the average for England and Wales, with an unemployment rate of around 1.9% (around 53 residents) of all economically active people aged 16–74. 16% of economically active residents (i.e. 16- to 74-year-olds) do not have any form of qualification (around 446 residents).

Locking Stumps
Locking Stumps is the furthest west of the three districts in Birchwood. It has a population of  residents in  households. It is a relatively large district with a shop, public house (The Turf and Feather), takeaway shop, primary school (Locking Stumps Community Primary School), and a modern church (Thomas Risley United Reformed Church). This was enlarged in 2001 due to the growth of its congregation.

At the 2001 census, Office for National Statistics areas 004C and 004D the housing breaks down into:
873 owner occupied houses; 35 council owned houses; 189 rented (non-council) houses; and 5 which have undisclosed status.

Oakwood
Oakwood is a district of Birchwood, which is very close to the Birchwood centre. According to the 2001 census, there are 2003 properties, with a total of 4381 residents (this covers the ONS areas of 005A (Oakwood West, near Birchwood), 005C (Oakwood East, near Risely Moss) and 005D (Oakwood Central)).
Oakwood has various basic amenities including a convenience store complete with post office, a pub (Nelsons Quarterdeck), a takeaway shop, the Church of Transfiguration, a primary school (Birchwood CofE Primary and Nursery School) and a high school (Birchwood Community High School) which is now a Business and Enterprise College, and is a beacon high school.

At the 2001 census, of 2003 possible houses in Oakwood: 46% are owner occupied; 8% are council owned;
43% are rented (non council) properties; and 3% did not disclose their status.

Birchwood Park (Business Park)
Birchwood Park is a  mixed use business park and is located in the North West of England close to Warrington between Manchester and Liverpool. The M6 and M62 interchange is only minutes away and provides links to the surrounding region and beyond.

The site is owned by MEPC. 4,200 people are employed on the park, and a free bus service runs twice each morning from Warrington Bank Quay Station.

Notable residents
George Sampson, dancer and winner of Britain's Got Talent in 2008

Brianna Ghey, British Transgender girl who was famously murdered in February 2023. (See Killing of Brianna Ghey).

See also

 Listed buildings in Birchwood
 Birchwood Forest Park
 Risley, Warrington
 Royal Ordnance Factory
 Birchwood railway station

References

External links

 Map of Zones
 Royal Ordnance Factory, Risley Note: As of 23 November 2008 this site appears to be non-functional. However, the Internet Archive has several cached snapshots over its period of operation 2001–2007
 Birchwood Evangelical Church
 Birchwood Park business park
 Birchwood Neighbourhoods Association

Gorse Covert
Map of Statistic Zones
 Gorse Covert Community Church
 Gallery of images of Gorse Covert

Oakwood
St Oliver Plunkett Catholic Church

Locking Stumps
Thomas Risley Church

Warrington
Civil parishes in Warrington
Towns in Cheshire

Birchwood


Singalsko gorje, Singarsko gorje ili Sindžarsko gorje (kurdski: چیایێ شنگالێ ,Çiyayê Şingalê, arapski: جبل سنجار  / Jabal Sinjār, sirjački: ܛܘܪܐ ܕܫܝܓܪ / Ṭura d'Shingar), 100 kilometara dug planinski lanac. Proteže se od istoka ka zapadu, izdižući se iznad aluvijalnih stepskih ravnica u sjeveroistočnom Iraku koje ga okružuju. Najviši vrh je na 1.463 metra nadmorske visine. Najviši semgent gorja dug je 75 km i leži u Ninivskom guverneratu. Zapadni i niži segment gorja je u Siriji i dug je oko 25 km. Grad Singal (Singar) je tik južno od gorja. Jazidi smatraju ovo gorje svetim.

Izvori

Reljefni oblici u Iraku
Planine u Siriji
Gorja u Aziji

Singarsko gorje


A Cidade da Justiça de Pontevedra é um complexo arquitectónico e judicial da cidade de Pontevedra (Espanha), constituído por dois grandes edifícios judiciais construídos em 1998 e 2019 no bairro da Parda.

Localização
A Cidade Judiciária de Pontevedra está localizada a oeste do bairro da Parda e o seu acesso faz-se pelas ruas Hortas e Francisco Tomás y Valiente. Fica a 500 metros das estações ferroviária e rodoviária.

História
Antes da construção do primeiro edifício dos tribunais no complexo judicial do bairro da Parda, a maioria dos tribunais estavam espalhados por vários edifícios na cidade de Pontevedra, muitos dos quais alugados, de modo que, com o tempo, a necessidade de reunir todos os tribunais num único complexo judicial tornou-se evidente. Alguns dos tribunais estavam localizados no Palácio da Justiça de Pontevedra, sede do Tribunal Provincial, inaugurado a 17 de Setembro de 1956 na rua Rosalía de Castro. Em 1948 a Câmara Municipal tinha cedido o local anteriormente ocupado pela antiga prisão para a construção do Palácio da Justiça e em 1954 o Conselho Provincial de Pontevedra contribuiu com um milhão de pesetas para a sua construção.

Após um atraso de vários anos, a 18 de Abril de 1995, foi apresentado o projecto de um novo edifício para os tribunais da cidade, concebido pelo arquitecto Fernando Martínez Sarandeses. O edifício previsto de oito andares seria erguido atrás do Palácio da Justiça no bairro de Campolongo, no local da actual Praça da Liberdade. Contudo, em Agosto de 1995, o presidente da câmara da cidade, Juan Luis Pedrosa, chegou a um acordo difícil para a construção do novo edifício do tribunal no bairro da Parda, no local da antiga prisão provincial.

O projecto manteve o desenho planeado para o bairro de Campolongo com algumas modificações específicas para o adaptar ao novo local do bairro da Parda. Os trabalhos começaram em 30 de Maio de 1996, após a demolição da antiga prisão, e foram concluídos em Fevereiro de 1998. O novo edifício dos tribunais foi inaugurado a 5 de Março de 1998.

Em 2010, este edifício dos tribunais já estava saturado devido à falta de espaço, o que realçou a necessidade de construir um novo edifício judicial anexo ao que foi inaugurado em 1998. Este segundo edifício dos tribunais foi projectado pelos arquitectos Gustavo e Lucas Díaz e Naiara Montero e a sua construção teve início a 1 de Agosto de 2016. O novo edifício foi inaugurado a 3 de Setembro de 2019. A partir desse momento, Pontevedra tem uma Cidade da Justiça composta por estes dois edifícios dos tribunais no bairro da Parda.

Descrição
O Complexo Judicial de Pontevedra abrange uma população de 500.000 habitantes   e alberga a sede de todos os tribunais existentes no distrito judicial de Pontevedra: Instrução, Primeira Instância, Penal, Social, Contencioso-Administrativo, Comercial, Menores e Vigilância Penitenciária.

O edifício de 1998 (mais a sudeste com a entrada principal na Rua Francisco Tomás y Valiente) alberga os 4 tribunais penais, o tribunal de menores, o tribunal de vigilância penitenciária, o gabinete do procurador e a sede do Instituto de Medicina Legal. O edifício de 2019 (com a entrada na Rua Hortas) alberga os 2 tribunais de comércio, os 4 tribunais sociais, os 3 tribunais contenciosos-administrativos, os 3 tribunais de instrução e os 5 tribunais de primeira instância. Por seu lado, a sede do Tribunal Provincial de Pontevedra (Audiencia Provincial), a sua presidência e as suas secções 1, 2, 3 e 4 estão localizadas no Palácio da Justiça no centro da cidade, na Rua Rosalía de Castro, 5, a um quilómetro do Complexo Judicial no distrito de A Parda.

Arquitetura
Os dois edifícios dos tribunais no complexo judicial de Pontevedra estão ligados por uma passagem de vidro de 40 metros de comprimento no primeiro andar.

O edifício dos tribunais construído em 1998, tem oito andares. A fachada oblonga é revestida de pedra e distingue-se pela continuidade das muitas janelas dispostas simetricamente em todas as fachadas. As janelas consecutivas em todos os andares cobrem a maior parte das fachadas do edifício e deixam entrar muita luz no interior. O edifício é rodeado por colunas altas nos dois primeiros andares das fachadas sul, este e oeste, que actuam como pórtico de entrada.

O novo edifício dos tribunais construído em 2019 tem duas caves e seis andares e tem uma capacidade para 28 tribunais.  Tem uma área de 23.000 metros quadrados. O edifício, com espaços abertos, tem uma forma hexagonal irregular e está centrado em torno de um grande pátio iluminado de cima por clarabóias. A fachada é concebida com aberturas em série e planos biselados com lâminas verticais que protegem as paredes de vidro do sol. Nos dois primeiros andares, a fachada é revestida em pedra. No interior, no rés-do-chão e no 1º andar, que partilham um grande hall, encontram-se o registo civil, 16 salas de audiências com luz natural, um grande salão de casamento e escritórios para advogados, solicitadores e assistentes sociais, e nos outros andares, os tribunais.

O Palácio da Justiça, localizado no centro da cidade e construído em 1956, desenhado pelos arquitectos Robustiano Fernández Cochón e Germán Álvarez de Sotomayor y Castro, tem uma planta rectangular, quatro andares e uma semi-cave. A fachada é feita de pedra. O rés-do-chão é rodeado por bossagens e no segundo e terceiro andares, as fachadas oeste e este são rebocadas com argamassa de cal à volta de todas as janelas e portas de varanda da fachada de entrada. O estilo sóbrio e austero reflecte a seriedade da sua função.

Galeria

Ver também

Artigos relacionados
 Audiência Nacional (Espanha)
 Bairro da Parda

Ligações externas
 Novo Edifício dos Tribunais de Pontevedra

Edifícios governamentais da Espanha
Arquitetura civil de Pontevedra
Tribunais da Espanha

Cidade da Justiça de Pontevedra


AFC Bournemouth profesionalni je nogometni klub iz Bournemoutha koji igra u engleskoj Premier ligi. Klub je poznat po tome što je u svega nekoliko godina napredovao iz engleske četvrte lige u engleski Premiership. Prepoznatljivi su po crno crvenom dresu zbog kojeg nose nadimak Trešnje. Klub se preporodio dolaskom trenera Eddiea Howea koji ih je doveo iz četvrte lige do Premier lige.

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena web stranica
 Guardian Football
 Football News Daily
 BBC Sport

Bournemouth

AFC Bournemouth


Plantedyrkning eller planteavl (i daglig tale ofte = jorddyrkning) er den planlagte, landbrugsmæssige eller gartneriske dyrkning af nytteplanter og prydplanter. Det centrale er produktionen af værdifulde madvarer i form af planter, men også dyrkning og pleje af stueplanter og prydplanter til haver og parker falder ind under dette begreb.

Delområder
 Nytteplanter:
 Fødemidler (korn, kartofler, frugt, grønsager).
 Foderplanter (hø, ensilage, rodfrugter, bælgplanter),
 Industrielle råvarer (sukkerroer, lægeplanter, fiberplanter).
 Prydplanter, stueplanter, haveplanter, snitblomster
 Planteskoleprodukter.
 Skovbrugsprodukter.

Arbejdsområder
Plantedyrkning omfatter adskillige arbejdsområder, først og fremmest alle de jordtilknyttede landbrugsproduktioner (bl.a. plantelære, agerbrug og miljøkundskab). Omdrejningspunktet blandt disse arbejdsområder er den højst mulige effektivitet i udnyttelsen af miljøfaktorer som jordbund, vand og lys. De er afgørende for planternes vækst og må derfor udnyttes så godt som muligt. Det er et vigtigt mål inden for dyrkningen af nytteplanter at skaffe et godt vækstmiljø gennem kendskab til på de fysiologiske processer i planterne, der er afgørende for et godt udbytte af f.eks. frugter, korn eller olie.

Desuden hører også videnskabelige fagområder som planteavl, planteernæring og plantesundhed (plantebeskyttelse) med til den nødvendige viden bag plantedyrkning. I nutidens undervisning i plantedyrkning lægges der stigende vægt på bæredygtige dyrkningsformer med ressource- og miljøskånende virkemidler.

Plantedyrkningens teori og praksis kaldes under ét for jordbrugsmæssig dyrkningskundskab, mens den tilsvarende, videnskabelige disciplin hedder plantedyrkningsvidenskab.

Se også
 Traditionelt jordbrug
 Økologisk jordbrug

Litteratur
 Poul Erner Andersen: Introduktion til vore levnedsmidler – raffinerede levnedsmidler, 2. udg., 2003,
 Lotte Ipsen og Peter Hartvig Hansen: "Planteproduktion", 2015,
 Kurt Rasmussen: "Bæredygtighed i landbruget", 3. udg., 2016,
 Rolf Schlegel: "Encyclopedic Dictionary of Plant Breeding"  2. udg., 2009,  584 ff

Eksterne links
 SEGES: Planteavl
 proplanta.de – Dyrkningsmæssig basisividen om de vigtigste kulturplanter
 plantedyrkningsleksikon
 Infography about the History of Plant Breeding

Noter

Jordbrug
Gartneri
Skovbrug

Plantedyrkning


La Universidad Panamericana es una universidad privada en la Ciudad de México de orientación católica y fundada en 1967 como una escuela de negocios. Sus orígenes se encuentran en el Instituto Panamericano de Alta Dirección de Empresa (IPADE) que se convirtió, poco más tarde, en promotor de lo que hoy es la Universidad Panamericana. El Instituto Panamericano de Humanidades (IPH), predecesor inmediato de la Universidad Panamericana, nació en 1968. En 1978, el IPH fue elevado al rango de universidad, y tomó el nombre de Universidad Panamericana.

La Universidad Panamericana cuenta con tres campus y una sede. El primer campus se inauguró en la Ciudad de México en 1968, después Guadalajara en 1981 y Aguascalientes en 1989. La sede Santa Fe, también en la Ciudad de México, se inauguró en 2011, siendo una sola universidad, con un mismo espíritu. La Universidad Panamericana se apoya en tres pilares fundamentales: la enseñanza, la investigación y la difusión de la cultura. En virtud de un convenio establecido entre la Junta de Gobierno y la Prelatura del Opus Dei, la Universidad Panamericana ha confiado a dicha Prelatura la atención espiritual y la orientación doctrinal de sus actividades. Actualmente es la cuarta mejor universidad en México, según QS World University Rankings y la segunda mejor universidad privada.

Historia
Un grupo de prominentes empresarios y académicos, entre ellos Carlos Llano, Manuel Senderos y Gastón Azcárraga Tamayo fundaron el IPADE en 1967. Ellos promovieron más adelante la creación de una universidad, así nace el Instituto Panamericano de Humanidades (IPH), fundado en 1968 y que posteriormente se convertiría en la Universidad Panamericana. Desde su fundación, la formación espiritual quedó bajo la dirección del Opus Dei, una prelatura personal de la iglesia católica.

El campus México de la UP destaca por su composición arquitectónica, cuyo eje son tres inmuebles de gran valor histórico. Se trata del antiguo obraje de Mixcoac, edificio construido en el  y que forma parte del catálogo de monumentos coloniales del Instituto Nacional de Antropología e Historia. Además, está la casa de campo que la familia Chancellor integró al entorno del obraje de Mixcoac a finales del  y que hoy se conoce con el nombre de sus primeros dueños.

Por último, el inmueble donde José Joaquín Fernández de Lizardi escribió El Periquillo Sarniento, que también figura en el catálogo de monumentos coloniales del Instituto Nacional de Antropología e Historia, es parte del campus. Estos edificios históricos conviven con modernas instalaciones, adecuadas para los estudios impartidos, las cuales van desde los laboratorios de química y fluidos hasta un foro de televisión, incluidos talleres de innovación, de fotografía, de radio, y laboratorios como los de gastronomía y el de manufactura flexible.

En 1978, el IPH obtuvo el rango de universidad y tomó el nombre de Universidad Panamericana, y desde 1980 el IPADE se integró a la Universidad Panamericana como su escuela de negocios.

En abril del 2021 se inauguró el primer edificio de lo que va a ser Ciudad UP en la zona de Bosque Real en Huixquilucan, estado de México.

Lema, logotipo, escudo e identidad
Ubi spiritus, libertas (Donde está el espíritu, hay libertad) es el lema de la universidad.

El logotipo de la universidad fue extraoficialmente, por mucho tiempo, el mismo escudo de la universidad, pero el 6 de agosto de 2021 se presentó el nuevo logo, el cual es un roble Panamericano de color dorado, tomado del mismo escudo. El roble simboliza la superioridad, fuerza moral, espiritual y física ante la adversidad, las ramas simbolizan la armonía que la universidad busca y el tronco simboliza la unión entre el mundo celeste y las realidades terrenales, el ideal de la unión del conocimiento y la fe, del conocimiento del hombre y del espíritu. Este logo se convirtió en la base para la identidad y comunicación de la institución.

El escudo de la universidad, que solamente se utiliza en ceremonias y actos formales, se conforma por dos elementos fundamentales: el recuadro rojo y la banda azul que aparecen en el cuartel lateral izquierdo, representan el escudo de armas que utilizó Cristóbal Colón al descubrir América, y simbolizan el panamericanismo. En el cuartel derecho, sobre un fondo color oro, aparece un roble, símbolo de la fortaleza.

Sus raíces son las diversas fuentes de la formación integral; las cuatro ramificaciones son el símbolo de las virtudes cardinales (prudencia, justicia, fortaleza y templanza); las bellotas y las hojas representan al resto de las virtudes, que se derivan de las cuatro fundamentales.

Los tres pilares de la institución de nivel superior son la enseñanza, la Investigación y la difusión de la cultura.

La identidad de la universidad se basa en el impuso de la innovación educativa, la investigación, la internacionalización, la inversión económica, la sustentabilidad y el humanismo cristiano.

Esta casa de estudios se caracteriza por poner un énfasis sobre las artes liberales, particularmente la filosofía, en todos sus planes de estudios, algo propio de las universidades anglosajonas. Todos los alumnos de pregrado, sin importar cuáles es sean sus licenciaturas o ingenierías, son requeridos a cursar una materia de humanidades cada semestre, incluyendo cursos de historia cultural, antropología filosófica, ética, teología dogmática y teología moral, entre otros.

Campus
La Universidad cuenta con los siguientes campus:
Ciudad de México (Mixcoac)
Ciudad de México (Santa Fe)
Guadalajara
Aguascalientes
IPADE
Ciudad UP (Bosque Real)

Escuelas y facultades
Actualmente, la universidad tiene 5 escuelas y 5 facultades con 23 carreras a su cargo y múltiples posgrados:

 Escuela de Comunicación
 Facultad de Ciencias Económicas y Empresariales
Facultad de Ingeniería
 Facultad de Filosofía
 Escuela de Pedagogía
 Facultad de Derecho
Escuela de Gobierno y Economía
 Escuela de Administración de Instituciones (ESDAI)
 Facultad de Ciencias de la Salud
 Escuela de Bellas Artes
Universidad Abierta UP (Filosofía y Pedagogía)

Programas
La Universidad Panamericana, en su sede central (Mixcoac), cuenta actualmente con 23 programas de licenciatura en diversos campos de estudio.

 Ciencias de la salud.
 Enfermería
 Médico Cirujano
 Psicología

 Empresariales
 Administración y Finanzas
 Administración y Mercadotecnia
 Administración y Negocios Internacionales
 Administración y Recursos Humanos
 Contaduría

 Comunicación
 Comunicación

 Ingeniería
 Ingeniería en Animación y Videojuegos
 Ingeniería en Innovación y Diseño
 Ingeniería en Tecnologías de Información y Sistemas Inteligentes
 Ingeniería Industrial y Gestión de la Innovación
 Ingeniería Mecánica
 Ingeniería Mecatrónica

 Derecho
 Derecho

 ESDAI
 Administración y Hospitalidad

 Pedagogía
 Pedagogía

 Filosofía
 Filosofía

 Economía y Gobierno
 Economía
Gobierno

 Administración y Dirección
 Administración y Dirección (Business & Management)

 Bellas Artes
 Música e Innovación

La Universidad Panamericana, en su sede Campus Guadalajara, cuenta actualmente con 21 programas de licenciatura en diversos campos de estudio.
 Empresariales
Administración y Dirección
 Administración y Dirección de Empresas Familiares
 Administración y Finanzas
 Administración y Negocios Internacionales
 Administración y Recursos Humanos
 Administración y Mercadotecnia
 Contaduría

 Comunicación
 Comunicación y Creación Audiovisual
 Comunicación y Periodismo
 Comunicación, Publicidad y Relaciones Públicas

 Ingeniería
Ingeniería Civil y Administración
 Ingeniería en Animación Digital
 Ingeniería en Innovación y Diseño
 Ingeniería en Sistemas y Gráficas Computacionales
 Ingeniería Industrial e Innovación de Negocios
 Ingeniería Mecatrónica

 Derecho
 Derecho

 ESDAI
  Administración y Hospitalidad

 Pedagogía
 Pedagogía e Innovación Educativa
 Psicopedagogía

 Arquitectura
 Arquitectura

Acreditaciones

 ABET (Accreditation Board for Engineering and Technology)
 CENEVAL (Centro Nacional para la Evaluación de la Educación Superior)
 ENARM (Examen Nacional de Aspirantes a Residencias Médicas)

Rectores
 1967 - 1994: Carlos Llano Cifuentes Fundador del Sistema UP-IPADE y primer Rector/Director de ambas instituciones
 2002 - 2005: Sergio Raimond Kedilhac Navarro (Sistema UP-IPADE)
 1994 - 2002: Ramón Ibarra Ramos (Sistema UP-IPADE)
 2003 - 2012: José Manuel Núñez Pliego (Campus CDMX)
 2012 - 2015: Luis Bonner de la Mora (Campus CDMX)
2008 - 2018 : Juan Gerardo de la Borbolla Rivero (Campus Guadalajara)
 2015 - actual: Santiago García Álvarez (Campus CDMX)
2015 - 2011: Jorge Gutiérrez Villarreal (Sistema UP-IPADE)
2011 - 2014: Alfonso Bolio Arciniega (Sistema UP-IPADE)
2012 - 2021: Rafael Gómez Nava (IPADE Business School-Instituto Panamericano de Alta Dirección de Empresa)
2021- actual:  Lorenzo Fernández Alonso -Instituto Panamericano de Alta Dirección de Empresa
2018 - actual: Gabriel Domínguez García Villalobos (Campus Aguascalientes)
2018 - actual: José Antonio Esquivias Romero (Campus Guadalajara)
2014 - 2020: José Antonio Lozano Díez (Sistema UP-IPADE)
2020 - actual: Fernanda Lergo Bay (Sistema UP-IPADE)

Reputación

 3ª mejor Universidad en México por el QS World University Rankings
 2ª mejor Universidad Privada en México por el QS World University Rankings
 3ª mejor Universidad Privada en México por el Times Higher Education World University Rankings in Latin America

Controversia
En agosto de 2016, la periodista Carmen Aristegui publicó una serie de reportajes sobre supuestos plagios encontrados en la Tesis titulada "El presidencialismo mexicano y Álvaro Obregón" del Presidente de México, Enrique Peña Nieto, para obtener el título de Licenciado en Derecho por parte de la Universidad Panamericana.

Horas después de darse a conocer la noticia, se inició una petición por parte de alumnos de dicha universidad en el portal change.org exigiendo la revocación del título de Licenciado en Derecho por considerar el presunto plagio en los contenidos de la Tesis de grado como contraria a los valores promovidos por la universidad, dicha petición rebasó la cantidad de 100,000 firmas en la primera semana.

La UP informó a la comunidad universitaria que un grupo de "miembros distinguidos" de esa casa de estudios harían una valoración de dicha tesis de licenciatura y emitió un comunicado institucional con fecha del 28 de agosto de 2016 donde informa que el procedimiento de titulación del Lic. Enrique Peña Nieto cumplió con los requisitos vigentes en el año de 1991 y que la tesis de su autoría presenta ideas propias e ideas ajenas tratadas de cinco formas distintas:

 Reproducciones textuales de fragmentos de obras publicadas anteriormente de acuerdo a estándares académicos.

 Reproducciones textuales de fragmentos sin cita a pie de página ni en el apartado de la bibliografía.

 Reproducciones textuales en las cuales no existe cita a pie de página pero sí referencia en el apartado de bibliografía.

 Reproducciones textuales en las que se da crédito al autor de forma ambigua o imprecisa.

 Casos en los que se da crédito al autor original, pero no a la fuente de la que fue tomada la cita.

En el mismo comunicado, la Facultad de Derecho informa que procedió a la búsqueda de reglas que permitieran responder a un hallazgo de esta naturaleza y concluyó que:

 Se trata de un caso sin precedentes en el que no existen disposiciones en los cuerpos regulatorios aplicables a ese procedimiento de titulación. Se solicitó una consulta técnica a la Universidad Nacional Autónoma de México para que confirme por escrito este criterio.
El Reglamento General de dicha institución no es aplicable a exalumnos.
Se trata de un acto consumado sobre el que es imposible proceder en ningún sentido.

El lunes 29 de agosto de 2016, la UP envió una Consulta Técnica a la UNAM, en su respuesta se sostiene que efectivamente "una vez aprobado el examen profesional para obtener el título de Licenciado en Derecho, siguiendo el procedimiento antes descrito, no existe disposición que permite su posterior revisión, ya que dicho acto produce efectos jurídicos correspondientes" además, desde el año de 1988 "la UNAM transfirió a las instituciones de educación superior, que formaban parte de su sistema incorporado la realización del proceso de revisión del trabajo escrito".

Referencias

Bibliografía

 Sitio oficial

Universidades privadas de México
Universidad Panamericana
Organizaciones relacionadas con el Opus Dei
Instituciones educativas establecidas en 1967

Universidad Panamericana (México)


An Jumellea dendrobioides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Jumellea dendrobioides in nahilalakip ha genus nga Jumellea, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Jumellea

Jumellea dendrobioides


Noblen (engelsk noble, dansk nobel) var den første engelske guldmønt, der blev slået i store mængder. Under Henrik 3. og Edvard 3. havde man guld-pennyen og florinen, men de var sjældne.

Noblen, halvnoblen og kvartnoblen var derimod ganske udbredte.

Noblens værdi var seks shillings og otte pence (skrevet 6/8), svarende til en tredjedel af et pund sterling. Møntens vægt varierede, men værdien blev fastholdt indtil 1464, hvor den blev sat op.

Oprindelse
Mønten blev indført i 1344-1346 under Edvard 3., og vejede da 138,5 grains (9 gram). Til erindring om slaget ved Sluys var motivet et skib, hvorfor mønten senere også kendes som skibsnobel. Ved senere prægninger gik vægten ned til 128,5 grains (8,3 gram) og siden 120 grains (7,8 gram). Diameteren var 33-35 mm, mens halvnoblen målte 25-26 mm og kvartnoblen 19-21 mm.

Fra 1430'erne og frem steg guldprisen, så engelske guldmønter blev eksporteret til kontinentet og der blev mangel på guld i England. I 1464 blev noblens værdi fastsat til otte shillings og fire pence, og en ny mønt, rosenoblen (efter motivet på mønten, der inkluderede en rose), blev slået.

Udbredelse

Mønten blev populær på kontinentet og blev efterlignet flere steder. I Danmark lod kong Hans således en nobel slå i 1496.

Øresundstolden blev oprindelig fastsat til en nobel per skib.

I vraget af en kogge, der omkring 1375 forliste ud for Vejby i Nordsjælland, fandt man i 1976 det hidtil største guldmøntfund i Danmark; 74 hele, 30 halve og 5 kvarte nobler.

Kilder

Mønter

Nobel (mønt)


Formula 1 – sezona 1969. bila je 20. sezona u prvenstvu Formule 1.

Sažetak sezone

Promjene uoči početka sezone
Momčadi Team Lotus se pridružio Jochen Rindt kao zamjena za Jackieja Olivera. Uz Rindta, vozačku postavu je činio branitelj naslova Graham Hill. Momčad je počela sezonu koristeći model Lotus 49B, iako je većina resursa već tada bila je usmjerena prema Lotusu 63, ponešto revolucionarnom bolidu koji je imao pogon na sva četiri kotača. Dobavljači motora i guma ove momčadi su ostali nepromijenjeni. Lotus je kroz cijelu sezonu koristio Cosworthov DFV V8 3.0 motor i Firestoneove gume.

Bruce McLaren Motor Racing je zadržao identičnu vozačku postavu kao i prošle sezone, svjetskog prvaka iz 1967. Dennyja Hulmea i šefa momčadi Brucea McLarena. Momčad je nastavila koristiti Cosworthov DFV V8 3.0 motor i Goodyearove gume, a sezonu su počeli s prošlogodišnjom M7A šasijom.

Momčad Kena Tyrrella Matra International je također sezonu počela koristeći prošlogodišnju MS10 šasiju. Jackie Stewart je ostao u momčadi, a pridružio mu se Jean-Pierre Beltoise, koji je prošle sezone odvezao samo jednu utrku za ovu momčad, dok je većinu utrka vozio za tvorničku momčad Equipe Matra koja je ove sezone odlučila ne natjecati se u Formuli 1. Nesudjelovanje tvorničke momčadi u natjecanju ove sezone je bila strateška odluka predsjednika tvrtke Matra, Jean-Luca Lagardèrea, koji je odlučio usmjeriti napore na momčad Kena Tyrrella, te izgraditi novi bolid s konstrukcijskim spremnicima za gorivo, koji bi i dalje pokretali Cosworthovi DFV V8 3.0 motori. Ken Tyrrell se uz sve to i ove sezone odlučio za korištenje Dunlop guma.

Scuderia Ferrari je imala velika očekivanja za ovu sezonu. Prije početka sezone, FIAT je kupio 50% Ferrarijevih dionica, što je trebalo značiti sigurnu budućnost i povećani budžet. Momčad su napustili Jacky Ickx i ravnatelj Franco Lini, dok je Chris Amon ostao u momčadi kao jedini vozač. Iako su u momčadi počeli intenzivno raditi na novom bolidu i motoru, Ferrari je započeo sezonu koristeći prošlogodišnji model 312, Firestoneove gume, kao i svoj 242C 3.0 V12 motor.

Owen Racing Organisation je potpuno promijenio vozačku postavu. Umjesto Pedra Rodrígueza i Richarda Attwooda, ove sezone u BRM bolidima su sjedili svjetski prvak iz 1964. John Surtees i Jackie Oliver. Još jedan novitet je bio prelazak s prošlogodišnjih Goodyearovih guma na Dunlopove koje je momčad odlučila koristiti ove sezone. Ono što je ostalo nepromijenjeno u odnosu na prošlu sezonu je BRM-ov P142 3.0 V12 motor.

Brabham Racing Organisation promijenio je ime u Motor Racing Developments. Osnivaču i svjetskom prvaku Jacku Brabhamu u momčadi se pridružio prošlogodišnji Ferrarijev vozač Jacky Ickx, nakon što je Jochen Rindt napustio momčad i otišao u Lotus. Glavna promjena bio je novi dobavljač motora. Nakon prošlogodišnje loše sezone, Brabham je prekinuo suradnju s Repcom, te od ove sezone odlučio koristiti Cosworthov DFV V8 3.0 motor, kao i sve momčadi koje nisu proizvodile svoj vlastitu pogonsku jedinicu.

Rob Walker Racing Team nije doživio promjene. Momčad je i ovu sezonu koristila Lotusov bolid 49B, Cosworthov DFV V8 3.0 motor i Firestoneove gume, a Jo Siffert je i dalje bio jedini vozač u momčadi.

Honda Racing se na kraju prošle sezone povukla iz Formule 1, nakon što je u tom natjecanju provela pet godina. Razlog povlačenja bila je pogibija njihovog vozača Josepha Schlessera na prošlogodišnjoj VN Francuske, a Honda se u Formulu 1 vratila kao momčad tek 2005.

Kyalami
VN Južne Afrike (III Grand Prix of South Africa) ugostila je Formulu 1 na stazi Kyalami 1. ožujka. Za razliku od prijašnjih godina kada se ova utrka vozila dva dana prije Stare godine ili na samu Novu godinu, FIA je ove sezone odlučila premjestiti utrku u treći mjesec, tako da su momčadi imale više vremena tijekom zime za razvijanje novih bolida za predstojeću sezonu. Osim regularnih Lotusovih vozača, treći vozač bio je Mario Andretti. John Love je bio još jedan vozač u Lotusovom bolidu za momčad Team Gunston, koji je svoj bolid ponešto modificirao pa je imao pomično prednje i stražnje krilo vlastite izrade. Njegov momčadski kolega Sam Tingle je koristio prošlogodišnji Brabham BT24 bolid. Lokalni vozač Basil von Rooyen je koristio prošlogodišnji McLarenov M7 model s velikim stražnjim aero krilom i South African Airways reklamom na njemu, dok je njegov sunarodnjak Peter de Klerk imao na raspolaganju prošlogodišnji Brabham BT20, koji je uz Tingleov bolid bio jedini na utrci koji nije imao aerodinamička krila.

Kvalifikacije

Treninzi i kvalifikacije održavali su se tri dana, od srijede do petka u terminu od 14.30 sati do 17.30 sati. Jackie Stewart je bio vrlo brz u starijem Matra MS10 modelu te je na kraju bio četvrti najbrži u kvalifikacijama, dok je u novom MS80 odvezao tek nekoliko krugova. Denny Hulme je u srijedu bio najbrži s vremenom 1:20.3 prije nego što je ostao bez četvrte brzine, što je na kraju bio dovoljno za treće mjesto u kvalifikacijama. Hulmeov momčadski kolega Bruce McLaren je imao problema s pumpom za vodu. Van Rooyen je s vremenom 1:21.8 bio najbrži od privatnih sudionika, te je izborio deveto mjesto u kvalifikacijama. Jo Siffert je imao problema s motorom, te su njegovi mehaničari proveli cijeli četvrtak u rješavanju problema. Na bolidu Grahama Hilla se pokvario mehanizam koji je pomicao krilo, dok je na bolidima Jochena Rindta i Andrettija došlo do pucanja nosača stražnjeg krila. Budući da momčad Lotus nije imala zamjenske nosače, uzeli su ih s Lotusovih bolida momčadi Rob Walker Racing Team. Rindt je na kraju odvezao drugo, a Andretti šesto vrijeme kvalifikacija. U posljednjim minutama u četvrtak, Jack Brabham je odvozio vrijeme 1:20.0 koje se na kraju pokazalo kao najbrže u kvalifikacijama. Na Ferrarijevom bolid je pukla pumpa za gorivo, a nakon zamjene Chris Amon je odvezao peto vrijeme kvalifikacija, pola sekunde sporije od Brabhama. Naknadno je postavljen i novi motor u Ferrarijevom bolidu, jer je kod starog došlo do gubitka snage. U petak su vozači vozili pola sata prije nego što je počela padati kiša. BRM-ovi bolidi su imali niz problema tijekom čitavih kvalifikacija. John Surtees je koristio dva bolida, a njegovo vrijeme je bilo poništeno zato što suci nisu bili informirani o Surteesovom korištenju zamjenskog bolida, pa je Englez startao posljednji.

Utrka

Iako su se u subotu na dan utrke oblaci nadvili nad stazom, kiše nije bilo. Utrka je startala u 15:00, a Brabham je izašao iz prvog zavoja kao vodeći. No Stewart je startao još bolje s 4. mjesta te je nakon drugog zavoja bio prvi vozač u utrci. U prvim krugovima utrke, Stewart je bio brži od ostalih otprilike sekundu, a poredak nakon petog kruga je bio: Stewart, Brabham, Rindt, Hill, Hulme, McLaren. Upravo u tom krugu dolazi do puknuća stražnjeg krila na Brabhamovom bolid, te Australac odlazi u boks na skidanje oba aerodinamička krila i vraća se na stazu na posljednjem 18. mjestu. Andretti je sa šestog mjesta na startu pao na deseto, ali je nakon toga počeo napredovati, te je u devetom krugu pretekao McLarena na petom mjestu, a krug prije toga, Hill je prešao Rindta. Nakon desetog kruga Stewart je bio i dalje vodeći, dok se Hill nalazio na drugom mjestu s pet sekundi zaostatka. Rindt je bio treći s dvije sekunde iza Hilla, dok se na četvrtom mjestu nalazio Hulme. Dva kruga nakon, van Rooyen je bio prvi vozač koji je odustao zbog kvara na kočnicama. U istom krugu je Hulme pretekao Rindta, koji je nakon toga počeo gubiti pozicije, da
bi na kraju odustao zbog kvara pumpe goriva. Jacky Ickx je imao loš vikend. Nakon što je u kvalifikacijama bio sporiji od momčadskog kolege Brabhama 3,1 sekundu, utrku je startao s 13. mjesta. Nakon starta je počeo napredovati kroz poredak, te se u 20. krugu nalazio na 9. mjestu. No u tom krugu su ga zadesili isti problemi s krilom kao i Brabhama, te je i on otišao u boks kako bi maknuo krila. No nakon što su mehaničari obavili svoj zadatak, motor u
Ickxovom bolidu se ugasio, a svaki pokušaj ponovnog paljena nije dao rezultate, te je Ickx bio primoran odustati od utrke. Siffert je nakon loših kvalifikacija imao odličan tempo u utrci, te je u 18. krugu pretekao Hulmea na trećoj poziciji, ali je tri kruga nakon izgubio mjesto od Andrettija.

U 30. krugu poredak je glasio: Stewart, Hill, Andretti, Siffert, Hulme, McLaren. Krug nakon, Andretti odustaje zbog kvara mjenjača. U 32. krugu odustaje Brabham, a dva kruga nakon i Amon koji se gotovo cijelu utrku vozio na 8. mjestu. Zbog pregrijavanja motora u 38. i 40. krugu su odustali Surtees i Pedro Rodríguez. U 52. krugu, Stewart je imao prednost od 18 sekundi ispred drugoplasiranog Hilla. Na trećem mjestu se vozio Hulme s 29 sekundi zaostatka za Stewartom, dok je zaostatak četvrtoplasiranog Sifferta iznosio 34 sekunde. S 59 sekundi zaostatka na petom mjestu je bio McLaren, dok je šesti Jean-Pierre Beltoise bio krug zaostatka za momčadskim kolegom. Na sedmom mjestu se nalazio Jackie Oliver. Do kraja utrke koja je trajala 80. krugova, nije bilo izmjena, te je Stewart došao do pobjede na prvoj utrci sezone. Tingle je utrku završio na osmom mjestu, dok devetoplasirani Peter de Klerk nije bio klasificiran jer je na kraju zaostao 13 krugova. Njihovi bolidi bili su pogonjeni Repcovim V8 trolitrenim motorom, a ovo je bila posljednja utrka u Formuli 1 na kojoj je Repco sudjelovao.

Poredak vozača nakon utrke: 1. Jackie Stewart 9 bodova, 2. Graham Hill 6 bodova, 3. Denny Hulme 4 boda.

Poredak konstruktora nakon utrke: 1. Matra-Ford 9 bodova, 2. Lotus-Ford 6 bodova, 3. McLaren-Ford 4 boda.

Montjuïc
VN Španjolske (XV Gran Premio de España) je bila druga utrka Formule 1 koja se održala 4. svibnja na stazi Montjuïc u Barceloni. Staza je za automobilističke utrke bila prvi put korištena 1933. No zbog Španjolskog građanskog rata, sva automobilistička događanja na stazi su bila prekinuta. Real Automovil de Cataluna je tek 1966. odlučio vratiti utrkivanje na ovu stazu. Staza dugačka 3,8 kilometara, ugostila je utrke Formule 2 1967., dok je sljedeće godine dodana i šestosatna utrka sportskih automobila. Nakon Pedralbesa 1951. i 1954., te Jarame 1968., Montjuïc je bila treća staza koja je ugostila Formulu 1.

Većina momčadi je i na ovu utrku došla s bolidima iz 1968. Izuzetak je bila momčad Kena Tyrrella koja je pristigla s dva ovosezonska Matra MS80 bolida i prošlogodišnjim MS10 modelom koji je stavljen u rezervu. Momčad Owen Racing Organisation je došla sa starijim šasijama, ali potpuno novim motorima. U starijem bolidu P133 Jackieja Olivera, mjenjačka kutija Hewland je zamijenjena BRM-ovom. Noviji P138 bolid Johna Surteesa je ostao na BRM-ovoj mjenjačkoj kutiji. Iako je Surtees preferirao Hewlandovu, ona nije mogla biti smještena u bolid bez modificiranja stražnjeg dijela šasije. Nove preinake na bolidu je napravila i momčad Motor Racing Developments. Oni su na svom BT26A bolidu također zamijenili Hewlandovu FG mjenjačku kutiju s boljom DG kutijom istog proizvođača. Ferrari je došao sa samo jednim bolidom Chrisa Amona. Razlog tome ležao je u činjenici da su Ferrarijevi mehaničari radili na V12 motoru za utrku 24 sata Le Mansa. Amonu je rečeno se broj okretaja Ferrarijevog 255C V12 motora povećao na 11,500 o/min, a uoči utrke kružile su glasine da je Ferrarijev motor dostigao Cosworthov DFV po snazi. Denny Hulme je na svom McLarenu M7A dobio nove kotače, dok je Bruce McLaren koristio novi M7C koji se od M7A bolida razlikovao samo po nešto drugačijoj monokok šasiji. Na ovoj utrci, prvi nastup u Formuli 1 su zabilježili Piers Courage i momčad Frank Williams Racing Cars koja je pristigla s Brabhamovim BT26A bolidom i Cosworthovim DFV V8 motorom.

Kvalifikacije

Treninzi i kvalifikacije održavali su se u popodnevnom terminu od četvrtka do subote. Prvog dana Amon je bio najbrži, odvezavši krug za 1 minutu i 27,6 sekundi. Sigurnosni ventil tlaka goriva na bolidu Jackyja Ickx je ostao zaglavljen, pa je Belgijanac odvezao samo jedan krug. Jochen Rindt je udario psa lutalicu, te oštetio ovjes. Frank Williams je imao problema s transportom Courageovog bolida koji se pojavio na stazi tek sljedeći dan. Sljedećeg dana Amon je odvezao identično vrijeme kao u četvrtak, dok je Jack Brabham zahvatio ogradu kraj staze, no bez većih posljedica za bolid. Svih 14 vozača odvezlo je svoja najbrža vremena zadnjeg dana u subotu. Borba za najbolju startnu poziciju vodila se između Amona i dva Lotusa. Na Amonovom bolidu je bio postavljen novi motor koji je nosio dodatnih pet konjskih snaga, te je Novozelanđanin ubrzo postavio vrijeme ispod 1 minute i 27 sekundi. Amonovo vrijeme je srušio Rindt, koji je odvezao krug za 1 minutu i 26 sekundi, dok je vrijeme Grahama Hilla iznosilo 1 minutu i 26,6 sekundi. Nakon Lotusovih vozača, Amon je opet izašao na stazu te poboljšao svoje vrijeme na 1 minutu i 26,2 sekunde, a konačno najbrže vrijeme je postavio Rindt - 1 minutu i 25,7 sekundi, pola sekunde brže od Amona i 0,9 sekundi brže od momčadskog kolege Hilla.

Na četvrtom mjestu se smjestio Jackie Stewart u Matri, s 1,2 sekunde zaostatka za Rindtom, dok je zaostatak petoplasiranog Brabhama iznosio 2,1 sekundi. Nešto vremena je izgubio Surtees zbog promjene prijenosnog omjera na bolidu, te je na kraju bio deveti s 3,2 sekunde zaostatka za Rindtom. Novi bolid Brucea McLarena nije se pokazao osobito brzim. Novozelanđanin je kvalifikacije završio na pretposljednjem 13. mjestu s 4 sekunde zaostatka za najbržim vremenom i 1,1 sekundi zaostatka za momčadskim kolegom Hulmeom na 8. mjestu u starijem bolidu.

Utrka

Vrijeme uoči utrke bilo je pomalo sparno, a veliki broj španjolskih gledatelja se pojavio kako bi gledao utrku. Tek što su se bolidi poredali na startno-ciljnoj ravnini prije formacijskog kruga, uočena je lokva ulja ispod Oliverovog bolida. Britanac je nakon toga krenuo u boks, prolijevajući ulje po stazi. Problemi su se pojavili i na Stewartovom bolidu, kada se njegov motor nije htio upaliti prije početka kruga za zagrijavanje. Zbog čišćenja ulja na stazi iz Oliverovog bolida, utrka je kasnila otprilike pola sata. Courage je također imao problema s pokretanjem bolida, tako da je samo 12 bolida startalo utrku.

Rindt je poveo utrku ispred Amona, a sa šestog mjesta na gridu, Jo Siffert se probio na 3. mjesto. Hill je pao na četvrtu poziciju, a Stewart je osim Sifferta, izgubio mjesto i od Brabhama te se nakon prvog kruga nalazio na 6. mjestu. U petom krugu, Rindt je imao prednost od 2 sekunde ispred Amona, dok je zaostatak trećeplasiranog Sifferta za Amonom iznosio 8 sekundi. Na pola sekunde iza Sifferta se nalazio Hill, dok su se 8 sekundi iza Hilla u koloni nalazili Brabham, Stewart i Ickx. U sljedećem krugu, Hill je pretekao Sifferta i zasjeo na 3. mjesto. No samo dva kruga nakon, usljedio je veliki incident. Na spustu prema prvom zavoju, na najbržem dijelu staze, urušilo se stražnje krilo na Hillovu bolidu. Bolid je nekontrolirano udario u zaštitnu ogradu, ali je Hill srećom prošao bez ozljeda. U desetom krugu, Surtees je otišao u boks jer je njegov motor gubio snagu. U 18. krugu, Courage je odustao zbog pucanja tlačne zavojne opruge. Dva kruga kasnije, vodećem Rindtu se dogodio sličan incident kao i njegovom momčadskom kolegi Hillu, samo su sada posljedice bile ozbiljnije. Stražnje krilo se urušilo, a osim udarca u zaštitnu ogradu pri brzini od 225 km/h, Rindtov bolid udario je i u Hillov bolid koji je stajao napušten uz rub staze, da bi se potom preokrenuo zbog čega je vozač ostao zarobljen u uništenom bolidu. U nesreći je Rindt izgubio svijest, slomio nos te zadobio nekoliko ogrebotina na licu, nakon čega je prebačen u bolnicu.

Nakon Rindtove nesreće, poredak u 21. krugu je glasio: 1. Amon, 2. Siffert (+24 sek.), 3. Stewart (+34 sek.), 4. Brabham (+41 sek.), 5. Ickx (+42 sek.), 6. Hulme (+47 sek.).

U 26. krugu, Hulme odlazi u boks zbog problema s upravljanjem bolida, a na stazu se vraća na 9. mjesto iza Pedra Rodrígueza, te ispred posljednjeg Surteesa. U 31. krugu, došlo je do kvara pumpe ulja na Siffertovom bolidu. Švicarac je odustao od utrke, a u krug osvajača bodova je ušao Jean-Pierre Beltoise, koji je u kvalifikacijama izborio 12. mjesto s 3,8 sekundi zaostatka za najbržim vremenom. Amon je i dalje vodio utrku s 44 sekunde prednosti ispred Stewarta, a u istom krugu su bili još jedino trećeplasirani Brabham sa zaostatkom od 1 minute i 2 sekunde, te njegov momčadski kolega Ickx na 4. mjestu, čiji je zaostatak iznosio 1 minutu i 4 sekunde.

Poredak vozača nakon utrke: 1. Jackie Stewart 18 bodova, 2. Bruce McLaren 8 bodova, 3. Denny Hulme 7 bodova.

Poredak konstruktora nakon utrke: 1. Matra-Ford 18 bodova, 2. McLaren-Ford 10 bodova, 3. Lotus-Ford 6 bodova.

Monaco
VN Monaka (XXVII Grand Prix Automobile de Monaco)

Kvalifikacije

Utrka

Poredak vozača nakon utrke: 1. Jackie Stewart 18 bodova, 2. Graham Hill 15 bodova, 3. Bruce McLaren 10 bodova.

Poredak konstruktora nakon utrke: 1. Matra-Ford 18 bodova, 2. Lotus-Ford 15 bodova, 3. McLaren-Ford 12 bodova.

Zandvoort
VN Nizozemske (XVII Grote Prijs van Nederland)

Kvalifikacije

Utrka

Poredak vozača nakon utrke: 1. Jackie Stewart 27 bodova, 2. Graham Hill 15 bodova, 3. Jo Siffert 13 bodova.

Poredak konstruktora nakon utrke: 1. Matra-Ford 27 bodova, 2. Lotus-Ford 21 bod, 3. McLaren-Ford 15 bodova.

Clermont-Ferrand
VN Francuske (LV Grand Prix de France)

Kvalifikacije

Utrka

Poredak vozača nakon utrke: 1. Jackie Stewart 36 bodova, 2. Graham Hill 16 bodova, 3. Jo Siffert 13 bodova.

Poredak konstruktora nakon utrke: 1. Matra-Ford 36 bodova, 2. Lotus-Ford 22 boda, 3. McLaren-Ford 18 bodova.

Silverstone
VN Velike Britanije (XXII RAC British Grand Prix)

Kvalifikacije

Utrka

Poredak vozača nakon utrke: 1. Jackie Stewart 45 bodova, 2. Bruce McLaren 17 bodova, 3. Graham Hill 16 bodova.

Poredak konstruktora nakon utrke: 1. Matra-Ford 45 bodova, 2. Lotus-Ford 25 bodova, 3. McLaren-Ford 20 bodova.

Nürburgring
VN Njemačke (XXXI Grosser Preis von Deutschland)

Kvalifikacije

Utrka

Poredak vozača nakon utrke: 1. Jackie Stewart 51 bod, 2. Jacky Ickx 22 boda, 3. Bruce McLaren 21 bod.

Poredak konstruktora nakon utrke: 1. Matra-Ford 51 bod, 2. Brabham-Ford 28 bodova, 3. Lotus-Ford 28 bodova.

Monza
VN Italije (XL Gran Premio d'Italia)

Kvalifikacije

Utrka

Poredak vozača nakon utrke: 1. Jackie Stewart 60 bodova, 2. Bruce McLaren 24 boda, 3. Jacky Ickx 22 boda.

Poredak konstruktora nakon utrke: 1. Matra-Ford 60 bodova, 2. Lotus-Ford 34 boda, 3. Brabham-Ford 30 bodova.

Mosport Park
VN Kanade (IX Canadian Grand Prix)

Kvalifikacije

Utrka

Poredak vozača nakon utrke: 1. Jackie Stewart 60 bodova, 2. Jacky Ickx 31 bod, 3. Bruce McLaren 26 bodova.

Poredak konstruktora nakon utrke: 1. Matra-Ford 63 boda, 2. Brabham-Ford 39 bodova, 3. Lotus-Ford 38 bodova.

Watkins Glen
VN SAD (XII United States Grand Prix)

Kvalifikacije

Utrka

Poredak vozača nakon utrke: 1. Jackie Stewart 60 bodova, 2. Jacky Ickx 31 bod, 3. Bruce McLaren 26 bodova.

Poredak konstruktora nakon utrke: 1. Matra-Ford 63 boda, 2. Lotus-Ford 47 bodova, 3. Brabham-Ford 45 bodova.

Mexico City
VN Meksika (VIII Gran Premio de Mexico)

Kvalifikacije

Utrka

Poredak vozača nakon utrke: 1. Jackie Stewart 63 boda, 2. Jacky Ickx 37 bodova, 3. Bruce McLaren 26 bodova.

Poredak konstruktora nakon utrke: 1. Matra-Ford 66 bodova, 2. Brabham-Ford 49 bodova, 3. Lotus-Ford 47 bodova.

Vozači i konstruktori

Kalendar

Sistem bodovanja
Sistem bodovanja u Formuli 1

 Samo 5 najboljih rezultata u prvih 6 utrka i 4 najbolja rezultata u posljednjih 5 utrka su se računali za prvenstvo vozača.
 Samo 5 najboljih rezultata u prvih 6 utrka i 4 najbolja rezultata u posljednjih 5 utrka su se računali za prvenstvo konstruktora.
 Ako je više bolida jednog konstruktora završilo utrku u bodovima, samo najbolje plasirani bolid osvajao je konstruktorske bodove.

Rezultati utrka

 VN Južne Afrike

 VN Španjolske

 VN Monaka

 VN Nizozemske

 VN Francuske

 VN Velike Britanije

 VN Njemačke

Henri Pescarolo, Richard Attwood, Kurt Ahrens, Rolf Stommelen, Peter Westbury i  Xavier Perrot su utrku završili od petog do desetog mjesta, ali su vozili bolide Formule 2  i nisu mogli osvojiti bodove. Tako su posljednje bodove u utrci osvojili Joseph Siffert i  Jean-Pierre Beltoise iako oba vozača nisu završila utrku zbog kvara na ovjesu.

 VN Italije

 VN Kanade

 VN SAD

 VN Meksika

Poredak

Poredak vozača

Poredak konstruktora

 Brabham-Ford je osvojio ukupno 51 bod, ali samo 49 bodova osvojenih u devet najboljih utrka (5 najboljih rezultata u prvih 6 utrka i 4 najbolja rezultata u posljednjih 5 utrka) su se računala za prvenstvo konstruktora.

 McLaren-Ford je osvojio ukupno 40 bodova, ali samo 38 bodova osvojenih u devet najboljih utrka (5 najboljih rezultata u prvih 6 utrka i 4 najbolja rezultata u posljednjih 5 utrka) su se računala za prvenstvo konstruktora.

Statistike

Vodeći vozač i konstruktor u prvenstvu
U rubrici bodovi, prikazana je bodovna prednost vodećeg vozača / konstruktora ispred drugoplasiranog, dok je žutom bojom označena utrka na kojoj je vozač / konstruktor osvojio naslov prvaka.

Utrke koje se nisu bodovale za prvenstvo

 U utrci su sudjelovali bolidi Formule 1", "Formule 2" i "Formule 5000".

Izvori

 Vanjske poveznice

 Službena stranica Formule 1
 Formula 1 – sezona 1969. StatsF1 Utrke koje se nisu bodovale za prvenstvo 1969. StatsF1''

 1969

Formula 1 – sezona 1969.


قوات الفجر هي جماعة تشكلت من بعض الشباب المنتمين إلى الجماعة الإسلامية (لبنان) بعد الاجتياح الإسرائيلي للبنان في حزيران عام 1982 واحتلال الكثير من مناطق في لبنان ولوصول إلى العاصمة بيروت.

التسمية والنشاة

تحرّك الشباب الملتزم بخط الجماعة الإسلامي في لبنان، وقاموا بتنفيذ عمليات جهادية ضد قوات الاحتلال الصهيوني وعملائه، وأطلقوا على تنظيمهم اسم (قوّات الفجر).

وكانت نشأة هذه القوات بسبب الاجتياح الإسرائيلي للبنان وكانت منطقة المواجهة في صيدا وبعد حملة اعتقالات طالت الجماعة الإسلامية من قبل قوات الاحتلال الإسرائيلي طالت القيادات والعناصر التابعة للجماعة في صيدا انتقلت مجموعات من الجماعة إلى طرابلس وبيروت واستأجرت لهم بيوت والبعض منهم كان يتحرك لشن هجمات على طريق صيدا بيروت وكان التنسيق مع حزب الله الذي كان في أولى بداياته المتواضعة.

تحرير صيدا

بعد تحرير صيدا في 16 شباط 1985 حافظت «الجماعة الإسلامية» على قوة «رمزية» لها في عداد المقاومة في الجنوب تعمل وفق قرار قيادتها، ولكن بالتنسيق مع «حزب الله»،  كما يرى الكاتب فادي شامية ، وقد بقيت «قوة رمزية» أخرى من أهالي العرقوب في أقصى الجنوب تعمل حتى حرب تموز من العام الماضي، وقد تركت موقعها بعد دخول الجيش وقوات اليونيفيل المعززة إلى تلك البقعة.

مصادر

 قوات الفجر: كيف نشأت وكيف سُرقت؟، السيد فادي شامية، الشبكة الدعوية

وصلات خارجية
 المصري: الجماعة الإسلامية في لبنان تحالفت مع حزب الله لطرد إسرائيل، الإسلام اليوم، 5 أغسطس 2006م
 «الفجر» السنية تقاتل بالجنوب وترفض فتاوى الفرقة، إسلام أون لاين، 28 يوليو 2006

الإخوان المسلمون
حركات مقاومة لبنانية
مقاومة الاحتلال الإسرائيلي

قوات الفجر


Paso Hospital ist eine Ortschaft in Uruguay.

Geographie
Sie befindet sich im Sektor 8 des Departamento Rivera in dessen östlichem Teil. Westnordwestlich ist in einigen Kilometern Entfernung Arroyo Blanco und südwestlich Vichadero gelegen. Im Nordosten des Ortes fließt der Arroyo del Hospital in Nordwest-Südost-Richtung vorbei.

Infrastruktur
Verkehrsinfrastrukturiell ist Paso Hospital durch die den Ort querende Ruta 6 erschlossen.

Einwohner
Der Ort hatte bei der Volkszählung im Jahr 2011 295 Einwohner, davon 153 männliche und 142 weibliche. Für die vorhergehenden Volkszählungen von 1963 bis 1996 sind beim Instituto Nacional de Estadística de Uruguay keine Daten erfasst worden.

Quelle: Instituto Nacional de Estadística de Uruguay

Weblinks
 Stadtplan von Paso Hospital auf der Internetpräsenz des Instituto Nacional de Estadística de Uruguay (PDF; 80 kB)

Einzelnachweise

Ort im Departamento Rivera

Paso Hospital


Priča o Bennyju Goodmanu (izvorni naziv The Benny Goodman Story) je američki film iz 1956. godine, romansirana biografija Bennyja Goodmana. Film je baziran na stvarnim događajima, ali je kronologija izmijenjena. Glavne uloge tumače Steve Allen i Donna Reed, a pojavljuju se i mnogi čuveni džez-glazbenici. Scenarist i redatelj je Valentine Davies, a producent filma je Aaron Rosenberg. Film obiluje glazbenim numerama, od kojih su mnoge džez-standardi.

Kontekst

Benny Goodman je bio američki klarinetist, skladatelj i vođa džez-sastava. Zaslužan je za razvoj swinga, a koncertom koji je sa svojim džez-orkestom izveo 16. siječnja 1938. godine u Carnegie Hallu, do tada "rezerviranom" za klasičnu glazbu, postavio je džez u jednak položaj s drugim glazbenim žanrovima. Njegov džez-orkestar je prvi orkestar koji su sačinjavali i crni i bijeli glazbenici.

Sadržaj
Film opisuje fragmente između dvaju ključnih događaja Goodmanovog života, od 1919. godine, kad je dobio svoj prvi klarinet, do koncerta u Carnegie Hallu 1938. godine, koji je prekretnica u prihvaćanju džeza u čitavom američkom društvu.

U dobrotvornom "Hull Houseu" trojica braće Goodman dobili su besplatna glazbala, ali najmlađi, desetogodišnji Benny razočaran je klarinetom koji je za njega odabran. Međutim, godinama vrijedno uči i postaje virtuoz. Budući da je iz siromašne obitelji, još kao tinejdžer počeo je nastupati s džez-orkestrima. Kid Ory ga je savjetovao da svira glazbu koja mu se sviđa. Benny se umjesto klasične glazbe opredijelio za džez jer daje dosta slobode u izražavanju i puno prostora za improvizaciju.

Prvo se pridružuje orkestru Bena Pollacka s kojim krstari Amerikom. Nakon očeve pogibije napušta orkestar i seli u New York, osniva manje glazbene sastave, a zatim i orkestar. Pritom upoznaje ljubitelja džeza Johna Hammonda koji mu pomaže u angažmanima.

Hammond je iz imućne Njujorške obitelji i poziva Bennyja na zabavu u svom domu, gdje bi Benny nastupio kao solist u Mozartovom Koncertu za klarinet i orkestar. Johnova sestra Alice negoduje zbog džez-glazbenika koji će svirati s glazbenicima filharmonije, ali je oduševljenja izvođenjem. I ona ga počinje podupirati u karijeri. Rađa se ljubav, koju Benny Alicei iskazuje svojom glazbom.

Bennyjeva majka Dora protiv je takve veze, ali popušta te na kraju filma sjedi s Aliceom na koncertu u Carnegie Hallu.

Uloge
Redoslijed uloga naveden je kako se javlja u uvodnoj špici.

Glavne uloge
 Steve Allen kao Benny Goodman
 Donna Reed kao Alice Hammond

Ostale uloge

Gostujuće uloge
 Harry James (predstavlja sebe)
 Martha Tilton (predstavlja sebe)
 Ziggy Elman (predstavlja sebe)
 Benny Goodman i njegov orkestar:

Glazba
Joseph Gershenson je glazbeni suprevizor. Henry Mancini napisao je dodatnu glazbu, a Sol Yaged, Alan Harding i Harold Brown su instrumentalni instruktori.

Glazbene numere koje su korištene u filmu:
 Let's Dance - stihovi: Fanny Baldridge, autori: Josef Bonime i Gregory Stone, bazirana na Weberovom djelu "Poziv na ples"
 Down South Camp Meeting, autori: Irving Mills i Fletcher Henderson
 It's Been So Long, autori: Walter Donaldson i Harold Adamson
 Bugle-Call Rag, autori: Elmer Schoebel, Billy Meyers i Jack Pettis
 Goody Goody, autori: Johnny Mercer and Matty Malneck
 Don't Be That Way, autori: Benny Goodman, Mitchell Parish i Edgar M. Sampson
 Shine, autori: Cecil Mack, Lew Brown i Ford Dabney, izvođač: Harry James, truba
 Sing, Sing, Sing, autor: Louis Prima, izvođači: Harry James, truba i Gene Krupa, bubnjevi
 Stompin' At the Savoy, autori: Benny Goodman, Chick Webb, Edgar M. Sampson i Andy Razaf
 One O'Clock Jump, autor: Count Basie
 Memories of You, autori: Eubie Blake i Andy Razaf
 And the Angels Sing, autori: Johnny Mercer i Ziggy Elman, izvođačica: Martha Tilton, vokal
 China Boy, autori: Dick Winfree i Phil Boutelje
 Moonglow, autori: Will Hudson, Edgar De Lange i Irving Mills
 Avalon, autori: Al Jolson i Vincent Rose
 Sensation Rag, autor: Edwin B. Edwards
 Original Dixieland One Step, autor: Nick LaRocca, izvođači: Steve Allen, Kid Ory i Benny Goodman kao dubler Stevea Allena
 On the Sunny Side of the Street, autori: Jimmy McHugh i Dorothy Fields, izvođač: Teddy Wilson
 King Porter Stomp, autor: Ferdinand "Jelly Roll" Morton
 Roll 'Em, autorica: Mary Lou Williams
 Clarinet Concerto, Mozartov Koncert za klarinet i orkestar u A-duru
 Goodbye, autor: Gordon Jenkins, izvođač: Benny Goodman

Gaf
Na 23'29" u "Napolitan Cafeu" Benny upoznaje Johna Hammonda, koji mu predstavlja sestru Aliceu. Pritom Benny i Alice razgovaraju. Na 29'58" u "Trombone Clubu" John ponovno Bennyju predstavlja sestru Aliceu. Benny i Alice doslovno ponavljaju dio razgovora iz prvog susreta:

 You like hot music?
 Oh, no, not at all.
 What are doing here?
 I just came to keep John out of trouble.

Izvori
 Detalji filma The Benny Goodman Story u katalogu Američkog filmskog instituta, catalog.afi.com  (pristupljeno: 18. lipnja 2020.)
 Pregledna verziji za ispis kataloga Američkog filmskog instituta  (pristupljeno: 18. lipnja 2020.)
 The Benny Goodman Story u bazi filmova IMDb  (pristupljeno: 18. lipnja 2020.)
 Goodman, Benny. Hrvatska enciklopedija, mrežno izdanje. Leksikografski zavod Miroslav Krleža, 2020. (pristupljeno: 18. lipnja 2020.)
 GERSHENSON, Joseph. Filmska enciklopedija, mrežno izdanje. Leksikografski zavod Miroslav Krleža, 2019. (pristupljeno: 18. lipnja 2020.)
 MANCINI, Henry. Filmska enciklopedija, mrežno izdanje. Leksikografski zavod Miroslav Krleža, 2019. (pristupljeno: 18. lipnja 2020.)

Američki filmovi 1950-ih
Glazbeni filmovi

Priča o Bennyju Goodmanu (1956.)


Michael Bublé, Kanadalı pop ve caz şarkıcısı Michael Bublé'in, ilk albümüdür. 2003 yılında piyasaya sürülmüştür. Diğer birçok "yeni" şarkıcının aksine, Bublé; pop ve caz türünde eserler icra etmeyi seçtiğini bu albüm vasıtasıyla duyurmuş ve müzik dünyasındaki ilk ciddi eserlerini yine bu albüm ile vermiştir.

Liste başarıları ve ödüller
Albüm, ilk olarak, Bublé'in kendi ülkesi Kanada'da piyasaya sürüldüğü için; müzik listelerindeki ilk ciddi başarısını da yine burada elde etmiştir. Önemli birçok caz ve pop standardını bünyesinde barındırıyor olmasıyla, kısa sürede; birçok ülkenin müzik listelerinde ilk 10'a girme başarısı göstermiştir.
Kanada'daki başarının ardından, Bublé, bu albümü sayesinde; kısa sürede Avustralya, İngiltere ve ABD gibi ülkelerin müzik listelerinde de üst sıralara tırmanmayı başarmıştır.

Juno Ödülleri'nde Bublé'e, "En İyi Yeni Yetenek" ödülünü kazandırmış "Michael Bublé"; "Yılın Albümü" ödülüne de aday gösterilmesine rağmen, bu dalda ödüle layık görülememiştir.

Albüm Şarkıları
{| class="wikitable" width="30%"
!align="left"|Şarkı Adı
!align="left"|Uzunluk
|-
|"Fever"
|3:52
|-
|"Moondance"
|4:14
|-
|"Kissing a fool"
|4:36
|-
|"For Once In My Life"
|2:34
|-
|"How Can You Mend A Broken Heart"
|3:56
|-
|"Summer Wind"
|2:56
|-
|"You'll Never Find Another Love"
|4:05
|-
|"Crazy Little Thing Called Love"
|3:11
|-
|"Put Your Head On My Shoulder"
|4:27
|-
|"Sway"
|3:09
|-
|"The Way You Look Tonight"
|4:39
|-
|"Come Fly With me"
|3:20
|-
|"That's All"
|4:01
|-

2003 albümleri
Michael Bublé albümleri

Michael Bublé (albüm)


Loricarioidea é uma superfamília de bagres (ordem Siluriformes). Ele contém as seis famílias Trichomycteridae, Nematogenyiidae, Callichthyidae, Scoloplacidae, Astroblepidae e Loricariidae . Alguns esquemas também incluem Amphiliidae. Esta superfamília, incluindo Amphiliidae, inclui cerca de 156 gêneros e 1.187 espécies.

Taxonomia
Loricarioidea é tradicionalmente considerada uma parte de Siluroidei, um clado de todos os bagres, exceto Diplomystidae. Em Nelson, 2006, esse agrupamento é irmão da superfamília Sisoroidea. No entanto, em uma análise molecular recente, foi determinado que a subordem Loricarioidei (não incluindo Amphiliidae) é irmã de um grupo que inclui Diplomystidae e Siluroidei. Nesta análise, descobriu-se que Amphiliidae era muito mais parente de Mochokidae ou Malapteruridae.

Loricarioidea é atualmente diagnosticada pela presença derivada de uma bexiga gasosa reduzida, encapsulada em expansões da parapófise da primeira vértebra, e de odontódios, pequenos dentículos dérmicos. Amphiliidae é o grupo mais basal em Loricarioidea. Em algumas fontes mais antigas, Amphiliidae nem mesmo está incluído nesta classificação. Com base na evidência morfológica, Trichomycteridae e Nematogenyiidae divergem primeiro; essas duas famílias são provavelmente grupos irmãos. Essa relação não foi apoiada nem rejeitada por evidências moleculares. Em seguida, a ordem de divergência é provavelmente Callichthyidae, depois Scoloplacidae e Astroblepidae e Loricariidae. Uma tendência de morfologia mandibular cada vez mais complexa pode ser observada nesta superfamília, o que pode ter permitido a grande diversificação dos Loricariidae, que possuem mandíbulas mais avançadas.

Distribuição e habitat
Esses peixes são encontrados em hábitats de água doce na região Neotropical, habitando a América do Sul, Panamá e Costa Rica . A maioria das espécies habita habitats de riachos ou piscinas; a água nesses habitats tende a se mover com relativa rapidez. Loricariids e Astroblepids se adaptaram a isso com ventosas que permitem que eles se agarrem a superfícies. Os astroblepídeos têm até a habilidade de escalar cachoeiras.

Descrição
Como outros bagres, os bagres loricarioides tendem a ter bigodes (exceto dentro da família Loricariidae). Os peixes deste grupo podem estar nus ou, no caso dos Calictídeos, Escoloplácidos e Loricariídeos, blindados com placas ósseas. A maioria das espécies de loricarioides são deprimidas (achatadas) na forma do corpo, embora os calictiídeos tendam a ser mais comprimidos (magros). Loricarioidea é definida por dois personagens. Primeiro, eles têm uma única bexiga de gás encapsulada. Além disso, eles têm dentes tegumentares chamados odontódios em seu corpo e raios nas nadadeiras. Em Loricariids, esses odontódios em sua cobertura branquial podem ser estendidos para fora. Astroblepídeos podem usar seus odontódios como um órgão sensorial.

Ecologia
Loricarioidea é um grupo monofilético muito diverso. Esses peixes exibem uma ampla variedade de morfologias e ocupam muitos habitats e níveis tróficos diferentes. Este grupo inclui herbívoros, onívoros e até parasitas (candirú) e espécies comedoras de madeira (Panaque). Loricariidae é de longe a família mais diversa e bem-sucedida, com aproximadamente 700 espécies (e novas espécies sendo descobertas a cada ano), e é a família mais rica em espécies em toda a ordem.

Siluriformes

Loricarioidea


Burg Korb ist eine abgegangene mittelalterliche Spornburg auf  in Korb, einem Stadtteil von Möckmühl im Landkreis Heilbronn im nördlichen Baden-Württemberg.

Geschichte
Ein edelfreies Geschlecht aus Korb ist erstmals 1103 belegt, als Bucco de Corba unter den Zeugen einer Schenkung an das Kloster Hirsau erscheint. Sein Besitz fiel nach seinem Tod an seinen in Grettstadt bei Schweinfurt gesessenen Bruder Sigeloch, der aus diesem Erbe zwölf Höfe in Korb dem Kloster Comburg vermachte.

Über den Ort des Herrensitzes in Korb herrschte lange Zeit Unklarheit, bis beim Bau einer neuen Leichenhalle wenige Meter südwestlich der Kirche von Korb, die auf dem unteren Mündungssporn der in den Ortsbach Hergstbach laufenden Fuchsklinge liegt, bislang unbekannte Mauerreste gefunden wurden. Sie lagen unter einem Hügel, der den die Kirche umgebenden Friedhof etwas überragt. Es war etwa zwei Meter dickes, zweischaliges Mauerwerk aus vermörtelten Quadern mit einer Füllung aus Bruchstein und Mörtel. Zur Untersuchung durch das Landesdenkmalamt wurde die Südwestecke des Mauerwerks vorübergehend freigelegt, später wurde es wieder mit Erde abgedeckt.

Vermutlich handelt es sich bei den vorgefundenen Mauern um die Reste einer kleinen Turmhügelburg (Motte). Ob das Bauwerk auch tatsächlich der Herrensitz des um 1100 nachgewiesenen Ortsadels war, ist weiterhin unbekannt, da ein weiterer Burgstall am Katzenbuckel einen Kilometer südlich von Korb vermutet wird.

Literatur
 Frank Buchali: Lexikon der Burgen und Schlösser im Kreis Heilbronn. 5. erweiterte und überarbeitete Auflage. Eigenverlag, Lehrensteinsfeld 2012, ISBN 3-00-007056-7, S. 132.
 Erich Strohhäcker: Möckmühl – Bild einer Stadt. Stadtverwaltung Möckmühl, Möckmühl 1979, S. 31–33.

Anmerkungen

Bauwerk in Möckmühl
Korb
Abgegangenes Bauwerk im Landkreis Heilbronn

Burg Korb


القمة ال5 لمجموعة الثماني عقدت في لاكويلا بأبروتسو في إيطاليا، في 8 يوليو، 2009. تم تغيير محل انعقاد القمة من سردينية إلى لاكويلا كمحاولة لتوزيع نفقات الكوارث بعد أن أصاب لكويلا زلزالًا مدمرًا في أبريل 2009. استضافت إيطاليا قمم سابقة لمجموعة الثماني، تتضمن:البندقية 1980، البندقية 1987، نابولي 1994، وجنوة 2001. قمة الثمانيين تعددت كونها اجتماعًا لقادة العالم، بل صار مناسبة لمنظمات غير حكومية ونشطاء وجماعات مدنية تحتشد فيه وتناقش مجالًا واسعًا من القضايا.

المراجع

إيطاليا في 2009
أحداث يوليو 2009 في أوروبا
الاقتصاد في 2009
أبروتسو في القرن 21
علاقات دولية في 2009
لاكويلا
مؤتمرات 2009
مؤتمرات دبلوماسية في القرن 21
مؤتمرات دبلوماسية في إيطاليا

القمة ال35 لمجموعة الثماني