Máscara foi uma revista ilustrada publicada na cidade brasileira de Porto Alegre no início do século XX. Desempenhou um papel relevante na construção de um imaginário e de práticas sociais e culturais vinculados à modernidade, além de constituir uma plataforma onde os avanços da indústria e das artes gráficas podiam ser exibidos, mas destinava-se primariamente à elite.

História
Foi fundada em 1918 pelos jovens intelectuais Augusto Gonçalves de Sousa Júnior, Wedemar Ferreira e Fábio Barros, tendo Wedemar Ferreira como primeiro diretor e como redatores De Sousa Júnior, Dyonélio Machado, J. L. Santana, Sócrates Diniz e Cyrino Prunes. Ao longo dos anos teve muitos colaboradores. Iniciou como uma publicação semanal, em 1924 passou a ser quinzenal, e em 1925, mensal, encerrando suas atividades em 1928.

Circulou na capital e várias cidades do interior, oferecendo crítica literária e artística, crônicas, contos, poesias, trechos de romances, artigos sobre história e política, crônica social, tendências da moda, agenda de teatro, cinema e arte, e reportagens sobre esportes e atualidades. Suas ilustrações incluíam vinhetas gráficas, reproduções de pinturas e desenhos, caricaturas, publicidade e fotografias. A capa era sempre ilustrada com uma imagem de página inteira.

A revista divulgou consistentemente as reformas urbanas de Porto Alegre ocorridas nesta década, alinhando-se ao programa político do governo e mostrando em imagens não apenas a evolução dos espaços e a inauguração de novas obras, mas também plantas e projetos de renovação urbanística. Fez uma significativa cobertura da elite política, social e cultural de Porto Alegre e de outras cidades do estado, apresentando seus retratos e divulgando suas atividades, seus hábitos de consumo, seus casamentos e alianças. Informava sobre os mecanismos do sistema de arte e cultura, descrevendo os projetos, as produções, as contratações, as associações, as indústrias, as redes distribuidoras, os sucessos de público, a aprovação institucional. Buscava ainda fazer conexões entre a realidade local e o panorama internacional, na perspectiva de enfatizar que Porto Alegre e o estado estavam acompanhando o progresso dos centros mais desenvolvidos do mundo.

Ver também

História de Porto Alegre
História da imprensa no Rio Grande do Sul

Cultura de Porto Alegre
História de Porto Alegre
Revistas extintas do Brasil
Revistas do Rio Grande do Sul

Máscara (revista)


Dansk sygeplejerske i Kenya er en dansk dokumentarfilm fra 1980, der er instrueret af Henning Schwarz.

Handling
En dansk sygeplejerske besøges. Hun arbejder som ulandsfrivillig på et mini-hospital i Turkana i det nordlige Kenya. Hendes kolleger er for tiden på ferie, og alene på hospitalet skal hun - bortset fra at tage sig af de akutte tilfælde - både være administrator og diagnosticere sygdomme, som ikke kendes i Danmark. Sygeplejersken understreger betydningen af, at U-landshjælpen hjælper den lokale befolkning til at hjælpe sig selv og ikke blot bliver en nødforanstaltning. Filmen giver et indblik i, hvordan en U-landsfrivillig arbejder og bor, og der gøres opmærksom på, at U-landsarbejdet kræver en omstilling af de frivillige, der ofte sendes til land med helt andre forhold end dem, de kender i Danmark.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1980

Dokumentarfilm fra Danmark

Dansk sygeplejerske i Kenya


Dina Litovsky, née en 1979 à Donetsk, est une photographe d'origine ukrainienne.

Biographie
En 1991, Dina Litovsky s'installe à New York, où elle étudie la psychologie à l'université de New York. En 2010, elle obtient un Master of Fine Arts en photographie à la School of Visual Arts de New York.

Carrière professionnelle
Le travail de Dina Litovsky est décrit comme une sociologie visuelle et une documentation de la dynamique sociale de la culture américaine. Elle se concentre principalement sur les sous-cultures et l'idée de loisir.

Sa série Dark City est un portrait cinématographique de la ville de New York pendant la pandémie de COVID-19. La photographe s'inspire du peintre américain, Edward Hopper.

Pour Where the Amish Vacation, Dina Litovsky s'intéresse aux voyageurs Amish et Mennonites qui se détendent à Sarasota, en Floride. La série Meatpacking traite de la politique sexuelle du quartier de Meatpacking à New York. Avec Fashion Lust, la photographe présente les coulisses et le premier rang de la semaine de la mode à New York, Paris et Londres.

Le projet Bachelorette est un regard intime sur le rituel moderne de l'enterrement de vie de jeune fille. Pour Untag this Photo, elle s'intéresse à l'influence des caméras iPhone et des réseaux sociaux sur le comportement public des jeunes femmes dans les boîtes de nuit.

Les photographies de Dina Litovsky sont régulièrement présentée dans la presse internationale telle The New York Times, le National Geographic, le New York Magazine, Photo District News, Esquire, The New Yorker ou encore Wired .

Reconnaissance
Dina Litovsky est sélectionné pour le PDN 30 New and Emerging Photographers to watch en 2014. En 2020, la photographe remporte le prix Nannen pour la photographie documentaire.

Notes et références

Liens externes

 Site personnel

Article connexe
 Liste de femmes photographes

Photographe ukrainien du XXIe siècle
Femme photographe
Naissance en décembre 1979
Naissance à Donetsk

Dina Litovsky


Khosrow (; also spelled Khusrow, Khusraw, Khusrau, Khusro, Chosro or Osro) may refer to:

 Khosrow (word), a given name also used as a title

Iranian rulers
 Khosrow I, Sasanian ruler 531–579
 Khosrow II, Sasanian ruler 590–628
 Khosrow III, Sasanian ruler 630
 Khosrow IV, Sasanian ruler 631–633
 Khosrow (son of Bahram IV), 420
 Khusrau Shah, sultan of the Ghaznavid Empire 1157–1160
 Khusrau Malik, last Sultan of the Ghaznavid Empire, 1160–1186
 Osroes I, c. 109–129
 Osroes II, c. 190

Kings of Armenia

Khosrov I of Armenia, 198–217
 Khosrov II of Armenia, c. 252
 Khosrov III the Small, 330–339
 Khosrov IV of Armenia, 387–389

Other people

Given name
 Khosrov of Andzev (fl. 10th century), Armenian writer
 Khosrow Jahanbani (1941–2014), Iranian royal
 Khusrau Khan, Sultan of Delhi for four months in 1320
 Khusrau Mirza (1587–1622), son of Mughal emperor Jahangir
 Khosrov bey Sultanov (1879–1947), Azerbaijani statesman
 Khosrov Harutyunyan (b. 1948), Armenian politician

Middle name
 Amir Khosrow Afshar (1919–1999), Iranian diplomat and politician

Surname
 Amir Khusrau (1253–1325), Sufi poet (in Persian language), musician, and scholar of India
 Kay Khosrow, an Iranian legendary king

Places
Khosrow, Iran (disambiguation), several places
Khosrov, Armenia
Khosrov Forest State Reserve, in Armenia
Xosrov, Azerbaijan

Other uses
 Khosrow and Shirin, a tragic romance by Persian poet Nizami Ganjavi
 Khusrau (crater), on Saturn's moon Enceladus

See also

 Hüsrev, the Turkish language equivalent
 Kaykhusraw (disambiguation)
 Cosroe Dusi (1808–1859), Italian painter
 Khosrovidukht
 Khosrowshahi

Persian masculine given names
Masculine given names
Armenian masculine given names

Khosrow


The voiced uvular plosive or stop is a type of consonantal sound, used in some spoken languages. The symbol in the International Phonetic Alphabet that represents this sound is , a small capital version of the Latin letter g, and the equivalent X-SAMPA symbol is G\.

 is a rare sound, even compared to other uvulars. proposes a phonological explanation: uvular consonants normally involve a neutral or a retracted tongue root, whereas voiced stops often involve an advanced tongue root: two articulations that cannot physically co-occur. This leads many languages of the world to have a voiced uvular fricative  instead as the voiced counterpart of the voiceless uvular plosive. Examples are Inuit; several Turkic languages such as Uyghur and Yakut; several Northwest Caucasian languages such as Abkhaz; several Mongolic languages such as Mongolian language and Kalmyk language as well as several Northeast Caucasian languages such as Ingush.

There is also the voiced pre-uvular plosive in some languages, which is articulated slightly more front compared with the place of articulation of the prototypical uvular plosive, though not as front as the prototypical velar plosive. The International Phonetic Alphabet does not have a separate symbol for that sound, though it can be transcribed as  (advanced ),  or  (both symbols denote a retracted ). The equivalent X-SAMPA symbols are G\_+ and g_-, respectively.

Features

Features of the voiced uvular stop:

Occurrence

See also
 Index of phonetics articles

Notes

References

External links

Uvular consonants
Pulmonic consonants
Voiced oral consonants
Central consonants

Voiced uvular plosive


ලෙඩ්(II) නයිට්‍රේට් යනු රසායනික සූත්‍රය Pb(NO3)2 වූ අකාබනික සංයෝගයකි. එය සාමාන්‍යයෙන් වර්ණයක් රහිත ස්පටිකයක් හෝ සුදු පැහැ කුඩක් ලෙස පවතින අතර අනෙක් බොහෝ ලෙඩ්(II) ලවණ මෙන් නොව, ජලයේ හොඳින් දිය වේ.

මධ්‍යම යුගයේ සිට plumb dulcis ලෙස හඳුන්වන මෙය ලෝහක ලෙඩ්(II) හෝ නයිට්‍රික් ඇසිඩ් තුළ ලෙඩ් ඔක්සයිඩ් මඟින් ලෙඩ්(II) නයිට්‍රේට් උත්පාදනය කුඩා ප්‍රමාණ වලින් සිදු වන අතර වෙනත් ලෙඩ් සංයෝග සඳහා කෙලින් ම යොදා ගැනේ. 19 වන සියවසේ දී එක්සත් ජනපදයේ සහ යුරෝපයේ ලෙඩ්(II) නයිට්‍රේට් වාණිජ වශයෙන් නිෂ්පාදනය ඇරඹුණි. ඓතිහාසික වශයෙන් වර්ණක නිෂ්පාදනයේ දී තීන්ත සඳහා අමු ද්‍රව්‍ය ලෙස යොදා ගැනීම ප්‍රධාන භාවිතය වූ නමුත් ටයිටේනියම් ඩයොක්සයිඩ් වලින් සාදන විෂ අඩු තීන්ත නිසා අභාවයට පැමිණෙමින් තිබේ. අනෙකුත් කාර්මික භාවිත වනුයේ නයිලෝන් සහ පොලියෙස්ටර වල තාප ස්ථායිකරණය සහ ඡායා තාප ලේඛ කඩදාසි වල ආලේපන යි. වසර 2000 පමණ සිට ලෙඩ්(II) නයිට්‍රේට් රත්රන් සයනයිඩ සඳහා යොදා ගැණින.

ලෙඩ්(II) නයිට්‍රේට් විෂ සහිත ඔක්සිකාරකයක් වන අතර බොහෝ විට මනුෂ්‍ය ශරීරයට පිළිකා කාරකයක් ලෙස පිළිකා පර්යේෂණ සඳහා වූ අන්තර්ජාතික ඒජන්සිය(International Agency for Research on Cancer) විසින් වර්ගීකරණය කොට ඇත. එම නිසා එය ආශ්වාසයෙන්, අධිග්‍රහණයෙන් සහ ස්පර්ශයෙන් වැළකෙන පරිදි සුදුසු ආරක්ෂිත ස්ථාන වල හැසිරවීම සහ ගබඩා කිරීම කළ යුතු වේ. ලෙඩ්(II) නයිට්‍රේට් වල උපද්‍රව සහිත ස්වාභාවය නිසා එහි සීමාසහිත භාවිත නිරන්තර සමීක්ෂණ යටතේ පවතී.

ඉතිහාසය
මධ්‍යම යුගයේ සිට ක්‍රෝමියම් කහ(lead(II) chromate), ක්‍රෝමියම් තැඹිලි(lead(II) hydroxide chromate), සහ සමාන ලෙඩ් සංයෝග වැනි ලෙඩ් සායම් වල දී වර්ණක සඳහා අමුද්‍රව්‍යයක් ලෙස ලෙඩ්(II) නයිට්‍රේට් නිෂ්පාදනය කරනු ලැබීය. මෙම වර්ණක, සායම් පෙවීම සහ කපු රෙදි වල මුද්‍රණය කිරීම සහ අනෙකුත් රෙදිපිළි සඳහා යොදා ගන්නා ලදී.

1597 දී ජර්මානු විද්‍යාඥ Andreas Libavius විසින් පළමුවෙන් ම නිෂ්පාදිත plumb dulcis සහ calx plumb dulcis සංයෝග වල මධ්‍යකාලීන නම් වල තේරුම එහි රසය නිසා "sweet lead" යැයි නම් කළේය. මතු සියවස් තුළ දී නිසියාකාර අවබෝධයක් නැති නමුත් ලෙඩ්(II) නයිට්‍රේට් හි පිපිරීමේ ගුණය lead azide වැනි විශේෂ ස්පෝටක සඳහා භාවිතා විය.

නිෂ්පාදන ක්‍රියාවලිය සරල රසායනික වන අතර ජලීය නයිට්‍රික් ඇසිඩ් තුළ ලෙඩ් ඵලදායී ලෙස දිය වන අතර පසුව ප්‍රතිඵල ලෙස අවක්ෂේප ඇති කරයි. කෙසේ නමුත් නිෂ්පාදිතයෙන් කුඩා ප්‍රමාණයක් සියවස් ගණනාවක් ඉතිරි වූ අතර ලෙඩ් සංයෝග සෑදීමේ අමු ද්‍රව්‍යක් ලෙස ලෙඩ්(II) නයිට්‍රේට් හි ව්‍යාපාරික නිෂ්පාදනය 1835 තෙක් වාර්තා නොවීය. 1974 දී වර්ණක සහ ගැසලීන් වැනි සංකලන ද්‍රව්‍ය හැර එක්සත් ජනපදයේ ලෙඩ් සංයෝග වල පරිභෝජනය ටොන් 642ක් විය.

ව්‍යුහය

The crystal structure of solid lead(II) nitrate has been determined by neutron diffraction. The compound crystallises in the cubic system with the lead atoms in a face-centred cubic system. Its space group is Pa3Z=4 (Bravais lattice notation), with each side of the cube with length 784 picometres.

The black dots represent the lead atoms, the white dots the nitrate groups 27 picometres above the plane of the lead atoms, and the blue dots the nitrate groups the same distance below this plane. In this configuration, every lead atom is bonded to twelve oxygen atoms (bond length: 281 pm). All N–O bond lengths are identical, at 127 picometres.

Research interest in the crystal structure of lead(II) nitrate was partly based on the possibility of free internal rotation of the nitrate groups within the crystal lattice at elevated temperatures, but this did not materialise.

සම්මිශ්‍රණය සහ උත්පාදනය
ලෙඩ්(II) නයිට්‍රේට් ස්වභාවිකව නොපවතියි. ලෝහමය ලෙඩ් ජලීය නයිට්‍රික් අම්ලයෙහි දියකිරීමෙන් සංයෝගය සාදා ගත හැක:

3 Pb (s) + 8 H+ (aq) + 2 N (aq) → 3 Pb2+ (aq) + 2 NO (g) + 4 H2O (l)

More commonly, lead(II) nitrate is obtained by dissolving lead(II) oxide, which is readily available as an intermediate in the processing of galena, in aqueous nitric acid:

PbO (s) + 2 H+ (aq) → Pb2+ (aq) + H2O (l)

In either case, since the solvent is concentrated nitric acid (in which lead(II) nitrate has very low solubility) and the resulting solution contains nitrate ions, anhydrous crystals of lead(II) nitrate spontaneously form as a result of the common ion effect:

Pb2+ (aq) + 2  (aq) → Pb(NO3)2 (s)

Most commercially available lead(II) nitrate, as well as laboratory-scale material, is produced accordingly.  Supply is in 25 kilogram bags up to 1000 kilogram big bags, and in laboratory containers, both by general producers of laboratory chemicals and by producers of lead and lead compounds. No large-scale production has been reported.

In nitric acid treatment of lead-containing wastes, e.g., in the processing of lead–bismuth wastes from lead refineries, impure solutions of lead(II) nitrate are formed as by-product. These solutions are reported to be used in the gold cyanidation process.

ප්‍රතික්‍රියා
Apart from lead(II) acetate, lead(II) nitrate is the only common soluble lead compound. Lead(II) nitrate readily dissolves in water to give a clear, colourless solution. As an ionic substance, the dissolution of lead(II) nitrate involves dissociation into its constituent ions.

Pb(NO3)2 (s) → Pb2+ (aq) + 2 N (aq)

Lead(II) nitrate forms a slightly acidic solution, with a pH of 3.0 to 4.0 for a 20% aqueous solution.

When concentrated sodium hydroxide solution is added to lead(II) nitrate solution, basic nitrates are formed, even well past the equivalence point. Up through the half equivalence point, Pb(NO3)2·Pb(OH)2 predominates, then after this point Pb(NO3)2·5Pb(OH)2 is formed. No simple Pb(OH)2 is formed up to at least pH 12.

සංකීර්ණ බව
Lead(II) nitrate is associated with interesting supramolecular chemistry because of its coordination to nitrogen and oxygen electron-donating compounds. The interest is largely academic, but with several potential applications. For example, combining lead nitrate and pentaethylene glycol (EO5) in a solution of acetonitrile and methanol followed by slow evaporation produces a new crystalline material [Pb(NO3)2(EO5)]. In the crystal structure for this compound, the EO5 chain is wrapped around the lead ion in an equatorial plane similar to that of a crown ether. The two bidentate nitrate ligands are in trans configuration. The total coordination number is 10, with the lead ion in a bicapped square antiprism molecular geometry.

The complex formed by lead(II) nitrate, lead(II) perchlorate and a bithiazole bidentate N-donor ligand is binuclear, with a nitrate group bridging the lead atoms with coordination number of 5 and 6. One interesting aspect of this type of complexes is the presence of a physical gap in the coordination sphere; i.e., the ligands are not placed symmetrically around the metal ion. This is potentially due to a lead lone pair of electrons, also found in lead complexes with an imidazole ligand.

This type of chemistry is not unique to the nitrate salt; other lead(II) compounds such as lead(II) bromide also form complexes, but the nitrate is frequently used because of its solubility properties and its bidentate nature.

ඔක්සිකරණය සහ පිපිරීම
Lead(II) nitrate is an oxidising agent. Depending on the reaction, this may be due to the Pb2+(aq) ion, which has a standard reduction potential (E0) of −0.125 V, or the nitrate ion, which under acidic conditions has an E0 of +0.956 V. The nitrate would function at high temperatures or in an acidic condition, while the lead(II) works best in a neutral aqueous solution.

When heated, lead(II) nitrate crystals decompose to lead(II) oxide, dioxygen and nitrogen dioxide, accompanied by a crackling noise. This effect is referred to as decrepitation.

2 Pb(NO3)2 (s) → 2 PbO (s) + 4 NO2 (g) + O2 (g)

Because of this property, lead nitrate is sometimes used in pyrotechnics such as fireworks.

භාවිත
Due to the hazardous nature of lead(II) nitrate, there is a preference for using alternatives in industrial applications. In the formerly major application of lead paints, it has largely been replaced by titanium dioxide. Other historical applications of lead(II) nitrate, such as in matches and fireworks, have declined or ceased as well. Current applications of lead(II) nitrate include use as a heat stabiliser in nylon and polyesters, as a coating for photothermographic paper, and in rodenticides.

On a laboratory scale, lead(II) nitrate provides one of two convenient and reliable sources of dinitrogen tetroxide. By carefully drying lead(II) nitrate and then heating it in a steel vessel, nitrogen dioxide is produced along with dioxygen following the decripitation equation shown above. Alternatively, nitrogen dioxide is formed when concentrated nitric acid is added to copper turnings; in this case, substantial nitric oxide can also be produced. In either case, the resulting nitrogen dioxide exists in equilibrium with its dimer, dinitrogen tetroxide:

2 NO2  N2O4

In order to remove either impurity, the gas mixture is condensed and fractionally distilled to give a mixture of NO2 and N2O4. As the dimerisation is exothermic, low temperatures favour N2O4 as the dominant form.

To improve the leaching process in the gold cyanidation, lead(II) nitrate solution is added. Although a bulk process, only limited amounts (10 to 100 milligrams lead(II) nitrate per kilogram gold) are required. Both the cyanidation itself, as well as the use of lead compounds in the process, are deemed controversial due to the compounds' toxic nature.

In organic chemistry, lead(II) nitrate has been used as an oxidant, for example as an alternative to the Sommelet reaction for oxidation of benzylic halides to aldehydes. It has also found use in the preparation of isothiocyanates from dithiocarbamates. Because of its toxicity it has largely fallen out of favour, but it still finds occasional use, for example as a bromide scavenger during SN1 substitution.

සුරක්ෂිතභාවය

Lead(II) nitrate is toxic, and ingestion may lead to acute lead poisoning, as is applicable for all soluble lead compounds. All inorganic lead compounds are classified by the International Agency for Research on Cancer (IARC) as probably carcinogenic to humans (Category 2A). They have been linked to renal cancer and glioma in experimental animals and to renal cancer, brain cancer and lung cancer in humans, although studies of workers exposed to lead are often complicated by concurrent exposure to arsenic. Lead is known to substitute for zinc in a number of enzymes, including δ-aminolevulinic acid dehydratase (porphobilinogen synthase) in the haem biosynthetic pathway and pyrimidine-5′-nucleotidase, important for the correct metabolism of DNA and can therefore cause fetal damage.

මේවාත් බලන්න

 Pigments containing lead, such as White lead, Naples Yellow, and Red lead
 Historical compounds, such as Muriatic acid, Vitriol, sugar of lead, and Sal mirabilis

යොමුව

බාහිර ඇමුණුම්

Material Safety Data Sheets
 MSDS for lead nitrate, PTCL, Oxford University

 MSDS for lead nitrate, Science Stuff Inc
 MSDS for lead nitrate, Iowa State University
 MSDS for lead nitrate, NIST

IARC Group 2A carcinogens
Lead compounds
Nitrates
Oxidizing agents

ලෙඩ් නයිට්ට්‍රේට්


Hans Jonatan (1784–1827) (også skrevet Hans Jonathan) var en slavegjort ung mand, der tilbragte sin barndom i den danske koloni på De Vestindiske Øer. Som dreng blev han flyttet til Danmark, og deltog senere i Slaget på Reden i 1801, hvorefter han troede, at han havde optjent sin frihed. Han forlod sin ejer, og efter en principiel sag om retten til at eje slavegjorte uden for de Vestindiske Øer flygtede Hans Jonatan i 1802 til Island, hvor han som en af de første ikke-hvide personer bosatte sig og siden stiftede familie.

I 2014 blev udgivet en biografi om Hans Jonatan af Gísli Pálsson i Island. En engelsksproget udgave med titlen The Man Who Stole Himself: The Slave Saga of Hans Jonathan blev udgivet i september 2016  på University of Chicago Press. Den 24. marts 2017 udkom bogen på dansk under titlen, Hans Jonathan, Manden som stjal sig selv, på forlaget Rebel With a Cause.

Opvækst
Hans Jonatan blev i 1784 født ind i slaveri på en plantage på øen Sankt Croix, der i 1733 af Det Dansk-vestindiske kompagni var blevet købt fra Frankrig. Hans Jonatans moder var Emilia Regina, en sort "husslave", der første gang omtales i registre i 1773 på plantagen 'La Reine', hvor hun formentlig blev født. I forbindelse med Hans Jonathans dåb nævnes faderen som "secretairen", som med stor sandsynlighed kunne være Hans Gram, en ung dansk mand (Niels Brocks nevø) som tilbragte tre år i Caribien som Schimmelmanns sekretær, hvorefter han rejste til Amerika og blev en anerkendt om aldrig velbeslået komponist.

Hans Jonatan var ejet af danskeren Heinrich Ludwig Ernst von Schimmelmann, der i to perioder var generalguvernør på øerne.

Liv i Danmark
Som følge af økonomiske problemer i plantagen måtte Schimmelmann i 1789 flytte til København. Han tog Emilia Regina med sig, og senere Hans Jonatan. Ludwig Schimmelmann døde kort efter, og Hans Jonatan blev herefter overtaget af enken Henrietta Catharina von Schimmelmann.

I 1801, i en alder af 17 år, flygtede Hans Jonatan. Han meldte sig til den danske flåde og deltog under Slaget på Reden samme år. Hans Jonatan høstede anerkendelse og respekt for sin indsats under slaget, og den danske kronprins Frederik gav Hans Jonatan sin frihed som belønning.

Enken von Schimmelmann accepterede imidlertid ikke kronprinsens frigivelse af den unge mand. Samme dag som han forlod enkens ejendom i Amaliegade begærede enken Hans Jonatan ( ... en Mulat af en gulagtig Couleur) arresteret for tyveri og bragt tilbage til sin ejer. Hans Jonatan blev herefter anholdt og indsat i Stadens Arresthus. Enken anlagde herefter retssag ved Kiøbenhavns Hof og Stadsret, hvor hun gjorde krav på ejerskabet til Hans Jonatan og indikerede, at hun havde til sinds at sende ham tilbage til Vestindien og sælge ham der. Under retssagen Generalmajorinde Henriette de Schimmelmann contra mulatten Hans Jonathan 1802 gjorde Hans Jonatan og dennes advokat Beyer gældende, at selvom slaveri var lovligt på De Vestindiske Øer, så var slaveri ikke lovligt i Danmark, hvorfor Hans Jonatan ikke kunne holdes som slave i København. Retsformanden, den senere statsminister Anders Sandøe Ørsted, afgjorde imidlertid den 31. marts 1802, at Hans Jonatan ikke var en fri mand men enkefru Schimmelmanns ejendom, og at han kunne sendes tilbage til Vestindien.

Liv på Island

Det lykkedes imidlertid Hans Jonatan i 1802 atter at undslippe, idet han flygtede til Island, der på daværende tidspunkt var en del af Danmark-Norge. Den Danske administration havde imidlertid ikke viden om Hans Jonatans ophold på øen.

Det var først omkring 1990'erne, at Hans Jonatans historie blev kendt i den bredere offentlighed. I følge Palssons bog ankom Hans Jonathan i Island i 1802, kort tid efter dommen, og meget tyder på at han ankom direkte til den lille havneby Djúpivogur i Island, hvor han også fik arbejde i den lokale købmandsbutik. Om nogle af hans højtstående kontakter i Danmark har været medvirkende til at sikre såvel Hans Jonathans flugt som en arbejdsplads ved ankomsten vides ikke med sikkerhed. Den første optegnelse om Hans Jonatan efter 1802 findes i dagbogen ført af den norske kartograf Hans Frisak den 4. august 1812:

Ekspedienten i butikken er fra Vestindien, har ikke noget efternavn ... han kalder sig Hans Jonatan. Han er meget mørk i huden og er med kulsort krøllet hår. Hans fader er europæer og moderen neger. Han var tolv år gammel da han kom til Danmark fra Vestindien med Schimmelmann og én og tyve år da han kom her til ladet for syv år siden.

Frisak antog Hans Jonatan som sin guide på Island. Hans Jonatan levede som bonde på Borgargarður, hvor han også arbejdede på den danske handelsstation i Djúpivogur. Han overtog handelsstationen i 1819. I februar 1820 giftede han sig med Katrín Antoníusdóttir fra Háls. De fik tre børn, hvoraf de to overlevede barndommen. Efterkommerne omfatter i dag ca. 500 indbyggere. Der har verseret spekulationer om, at Islands tidligere statsminister Davíð Oddsson skulle nedstamme fra Hans Jonatan men dette har ikke kunne verificeres.

Eftermæle
I 2023 opførte teaterforeningen Hammermøllens Teatergruppe musicalen En fri mand om Hans Jonatan. Musicalen blev skrevet af Rasmus Mark Pedersen og Ulrik Trolle Schwartz, og Hans Jonatan blev spillet af Haile Grangaard Bach.

Noter

Referencer

Kilder

 Hans Jónatan: Maðurinn sem stal sjálfum sér

Personer fra Island
Personer i 1800-tallet
Slaver

Hans Jonatan


Svijet

Književna djela

 Gertrud Hermanna Hessea

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

 Nobelova nagrada za književnost:

Rođenja

Smrti

 21. travnja – Mark Twain, američki književnik (* 1835.)
 7. studenog – Lav Nikolajevič Tolstoj, ruski grof, književnik i mislilac (* 1828.)

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

 30. lipnja – Ivan Trnski, hrvatski književnik, prevoditelj i zagonetač  (* 1819.)
 8. kolovoza – Janko Polić Kamov, hrvatski pjesnik, pripovjedač, esejist, putopisac, književni kritičar, publicist, prevoditelj i dramatičar (* 1886.)
 16. studenog – Ivan Kozarac, hrvatski književnik, romanopisac, pisac pripovjedaka i pjesnik (* 1885.)

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1910.


හිමගෝලය  යනු,   මුහුදු අයිස්, විල් අයිස්, ගංගා අයිස්, හිම ආවරණය, ග්ලැසියර, අයිස් වැස්මන් සහ අයිස් තලාවන්,  සහ මිදුණු භූමිය  (නිත්‍යතුහින ද අඩංගු) යන දේ අඩංගු,  පාථිවි පෘෂ්ඨයෙහි ඝන ආකාරයෙන් ජලය පවතින ස්ථාන. සඳහා භාවිතා වන නමකි.

ව්‍යුහය
පෘථිවියෙහි පෘෂ්ඨය මත, මිදුණු ජලය ප්‍රාථමික වශයෙන් දක්නට ලැබෙන්නේ,  හිම ආවරණය, විල් සහ ගංගා වල මිරිදිය අයිස්, මුහුදු අයිස්, ග්ලැසියර, අයිස් තලාවන්, සහ  මිදුණු භූමිය සහ නිත්‍යතුහින (ස්ථීර ලෙස මිදුණු භූමිය) ලෙසිනි. එවැනි හිමගෝලීය උප-පද්ධතීන්හී,  ජලයේ අධිවාස කාලය පුළුල් ලෙසින් විචලනය වෙයි. හිම ආවරණය සහ මිරිදිය අයිස් අනිවාර්යයෙන්ම  සෘතුමය වන අතර, මධ්‍යම ආක්ටික් ප්‍රදේශයේ අයිස් හැර, අනෙකුත් බොහෝ මුහුදු අයිස්, සෘතුමය හෝ වසර කිහිපයක හෝ පැවැත්මක් සහිත වෙයි. කෙසේවෙතත්, ග්ලැසියර, අයිස් තලාවන්, හෝ භූමි අයිස් වල,  කිසියම් එක් ජල අංශුවක් වසර 10-100,000 ප්‍රමාණයක් හෝ ඊට වැඩි කාල සීමාවක් මිදී පැවතිය හැකි අතර,  නැගෙනහිර ඇන්ටාක්ටිකාවේ කොටස් වල ගැඹුරු අයිස් සතුව වසර මිලියන 1 කට කිට්ටු වයසක් තිබිය හැක.

ලෝකයේ අයිස් පරිමාවෙන් බොහෝ ප්‍රමාණයක් ඇන්ටාක්ටිකාවේ සහ, ප්‍රධාන වශයෙන්    නැගෙනහිර ඇන්ටාක්ටිකා අයිස් තලාවෙහි පිහිටයි. කෙසේවෙතත්, සත්‍ය වපසරිය අරභයා සැලකූ කළ,  උතුරු අර්ධගෝලයෙහි ශිශිර හිම සහ අයිස් වපසරිය විශාලතම භූමි ප්‍රදේශය තුල පැතිර ඇති අතර, ජනවාරි මාසය තුලදී අර්ධගෝලීය පෘෂ්ඨ වර්ග ප්‍රමාණයෙන්  සාමාන්‍යයෙන් 23% ක ප්‍රමාණයක් දරයි.

මුහුදු අයිස්

මුහුදු ජලය මීදීමෙන් ඇති වුණු මුහුදු අයිස් ධ්‍රැවීය සාගර වැඩි ප්‍රම‍ාණයක් ආවරණය කරයි. අර්ධ ගෝල දෙකෙහිම මුහුදු අයිස් ආවරණයන්හි සෘතුමය ප්‍රාදේශීය හා අන්තර් වාර්ෂික සැලකිය යුතු මට්ටමේ විචලනයක් 1970 මුල් භාගයේ සිට චන්ද්‍රිකා දත්ත මගින් ආනාව‍රණය කෙරේ. සෘතුමය වශයෙන් දක්ෂිණ අර්ධ ගෝලයේ මුහුදු අයිස් ප්‍රමාණය පෙබරවාරි මාසයේදී වර්ග කිලෝමිටර මිලියන 5 සිට 3 – 4 අවමයක් දක්වා සිට සැත්තැම්බර් මාසයේ වර්ග කිලෝමීටර් මිලියන 17 සිට 20 දක්වාත් උපරිමයක් දක්වාත් විචලනය වේ. සෘතුමය විපර්යාසය උත්තර අර්ධ ගෝලයේදී අවම වන අතර ආක්ටික් සමුද්‍රයේ ඉහළ අක්ෂාංශයන් හා ස්වභාවය මගින් එහිදී ඇතිවන සීමාවීම තරමක් විශාල විටපීය අයිස් ආවරණයක් ඇති කරයි. එමෙන්ම වටවූ භූමිය ශීත සෘතුවේ අයිස්වල සමකය දෙසට ඇති ප්‍රමාණය සීමා කරයි. එබැවින් උත්තර අර්ධ ගෝලයේ සෘතුමය විචලනය සැත්තැම්බර් මාසයේ වර්ග කිලෝමිටර් මිලියන  7 සිට 9 දක්වා අවමය දක්වා මාර්තු මාසයේ වර්ග කිලෝමීටර මිලියන 14 සිට 16 උපරිමයක් දක්වා විචලනය වේ. අර්ධ ගෝලීය විචලනයට වඩා ප්‍රදේශීය පරිමාණයේ අන්තර් වාර්ෂික විචලනය වඩාත් වැඩිපුර අයිස් වැස්ම විසින් දක්වනු ලැබේ. උදාහරණයක් වශයෙන් ජපානයේ හා Okhotsk මුහුදුවල ප්‍රදේශයන්ගේ උපරිම අයිස් ප්‍රමාණය 1983 වර්ග කිලෝමීටර් මිලියන 1.3 සිට 1984 වර්ග කිලෝමිටර් මිලියන 0.85 ක් දක්වා අඩුවිය. එය 35% ක අඩුවීමකි. යලිත් ඊළඟ වර්ෂයේදී වර්ග කිලෝමීටර් මිලියන 1.2 දක්වා එම ප්‍රමාණය වැඩිවිය. ප්‍රාදේශීය උච්චාවචනයන් අර්ධ ගෝල දෙකෙහිදීම වසර කිහිපයක චන්ද්‍රිකා වාර්තා කාලයක් සඳහා සැලකීමේදී ඇතැම් ප්‍රදේශවල අයිස් වැස්මේ අඩුවීමක් පෙන්වන අතර ඇතැම් ප්‍රදේශවල වැඩිවීමක් දක්වයි. අක්‍රීය ශුද්ධ තරංග වාර්තාවලට අනුව විස්තර කෙරෙන සමස්ත නැඹුරුව 1978 සිට 1995 දක්වා පෙන්වන පරිදි දශකයකට 2.7% ක ප්‍රමාණයෙන් ආක්ටික් මුහුදු අයිස් ප්‍රමාණය අඩුවේ. (johanness enetal 1995) චන්දිකා අක්‍රීය ශුද්ධ තරංග දත්ත සමග සිදුවුණු අපරාපරිය වැඩ කටයුතුවල miracles ට අනුව 1978 ඔක්තෝබර් අගභාගයේ සිට 1996 අගභාගය දක්වා දශමයකට 2.9% කින් ආක්ටික් මුහුදු අයිස් ප්‍රමාණය අඩුවී ඇති අතර ඇන්ටාටික් මුහුදු අයිස් ප්‍රමාණය දශකයකට 1.3% කින් වැඩි වී ඇත. (cavalieri et al 1997)

විල් අයිස් සහ ගංගා අයිස්

සෘතුමය ශීත වීමට ප්‍රතිචාර ලෙස ගංගා හා විල්වල අයිස් ඇති වේ. මීට අන්තර්ගත වන අයිස් දේහවල ප්‍රමාණය බලපැවැත්වීමට ඉතා කුඩා වන අතර එය ප්‍රාදේශීය දේශගුණික ආචරණයන්ට වඩා අඩුවෙන් බලපායි. කෙසේ නමුත් මිදීමේ හා දියවීමේ ක්‍රියාදාමයන් ප්‍රාදේශීය කාලගුණික සාධක හමුවේ විශාල ප්‍රමාණයෙන් ප්‍රතිචාර දක්වයි. එබැවින් අයිස් ඇති වීමේ හා නැතිවීමේ දිනවල සැලකිය යුතු අන්තර් වාර්ෂික විචලනයක් පෙන්වයි. විල් අයිස්වල දිග ශ්‍රේණියක් ප්‍රමුඛ දේශගුණික වාර්තා ලෙස නිරීක්ෂණය කළ හැක. එමෙන්ම මිදීමේ හා දියවීමේ නැඹුරුතාවයන් මතු කිරීමට උචිත ඒකාබද්ධ වීමක් හා දේශගුණික විපර්යාසයන්ගේ සෘතුමය විශේෂිත දර්ශකයක් සපයයි. ගංගා අයිස් තත්ත්වයන්ගේ තොරතුරු දේශගුණික මූලිකයන්හිදී අඩුවෙන් ප්‍රයෝජනවත් වන්නේ අයිස් සෑදීම ගංගාව ගැලීමේ ආදිපත්‍යයට නතු වී ඇති බැවිනි. එය වර්ෂාපතනයේ බලපෑමට ලක්වේ. හිම දියවීම හා දියබස්නාවේ ගලායාම අගල්ඔස්සේ ගලායාම විකිරණය කරන බැවින් මානව අතුරු මුහුණතට විෂය වී ඇත. එසේ නැත්නම් එය භූමි පරිහරණ ව්‍යවහාරයන් වෙත අතිරික්ත මගින් වක්‍රව බලපෑම් කරයි.

විල්වලදී මිදීම විලෙහි තාපධාරිතාවය මත  රඳා පවතී. එබැවින් එහි ගැඹුරේ සීඝ්‍රතාවයේ ඕනෑම ඇතුල් ගැලීමක උෂ්ණත්වය හා ජල වායු ශක්ති ස්‍රාවයන්ගේ බලපෑම මත රඳා පවතී. බොහෝ විට විලේ ගැඹුර පිළිබඳ දත්ත ලබාගත නොහැක. කෙසේ නමුත් ඇතැම් ආක්ටික් සාගරයේ පිහිටි නොගැඹුරු විල්වල ශීත සෘතුව අගභාගයේදී වසර රේඩාර් ප්‍රතිරූපයන් මගින් මෙන්ම ගිම්හානයේදී අභ්‍යවකාශචර ප්‍රකාශ ප්‍රතිබිම්භයන්ගෙන් ද යම් ඉඟියක් ලබාගත හැකිය. දිය‍වීමේ කාලය අයිස්වල හිම ගැඹුර මෙන්ම අයිස් ගනකම හා ඇතුළට ගලන නැවුම් ජලය මගින් විකිරණය වේ.

හිමගෝලය


ඉතිහාසය
ලොව පුරා බොහෝ රටවල යුද්ධය උදෙසා ඝෘජු සහ වක්‍ර ලෙස ළමුන් යොදවා ගන්නා ආකාරය දක්නට ලැබේ. එවන් පසුබිමක් තුල ළමුන් යුද්ධයේ යොදවා ගැනීම පිළිබඳව මෙහි විවරණය කෙරේ. ළමුන් යුධ සේවයේ යොදවා ගැනීම අතීතයේ සිට පැවත එන්නකි. එනයින්ම ඉතිහාසය දෙස බැලීම දගත්ය.ඉතිහාසය තුල බොහෝ සංස්කෘතීන් තුලදී ළමුන් යුධමය කටයුතු වල යොදවා ගැනීම දක්නට ලැබේ. බයිබලය තුල මෙන්ම හිට්ටි සහ ඊජිප්තුයානු කලාකෘති (චිත්‍ර) තුලද නිරූපණය කෙරේ. ඇමරිකානු සිවිල් යුද්ධ සමයේ ළමා සොල්දාදුවන් යොදාගෙන ඇත.

මධ්‍යතන යුගය යුරෝපය

වර්ෂ 1212 දී දහස් ගණන් ළමුන් යුධ සේවයේ යොදවා ගෙන ඇත.
British Royal Navy
Boer Way
Robert Baden- Powell

දෙවන ලෝක යුධ සමය
හිට්ලර්ගේ හමුදාව තුල දක්නට විය.
Battle of Berlin

ජාත්‍යන්තර මානව හිමිකම් නීතිය
ජාත්‍යන්තර සම්මුතීන් සහ ප්‍රකාශනයන් මෙන්ම බොහෝ එක්සත් ජාතීන්ගේ ආරක්ෂක හා මහා මණ්ඩල නිර්දේශයන් දක්නට ලැබේ.

ප්‍රඥප්තීන්
 Genewa Convention Additional Protocal 1 International Armed Conflict,1997
 Genewa Convention Additional Protocol 2 Non - International Armed Conflict, 1977
 Internationl Convention on the Rights of Child,1989
 African Charter on the Rights and Welfare of the Child, 1999
 Worst forms of Child labour Convention,1999
 Rome Statute of the International Criminal Court, 1998

එක්සත් ජාතීන්ගේ ආරක්‍ෂක මණ්ඩල යෝජනා
 යෝජනා අංක 1261,  (1999)
 යෝජනා අංක 1314,  (2000)
 යෝජනා අංක 1379,  (2001)
 යෝජනා අංක 1460,  (2003)
 යෝජනා අංක 1539,  (2004)
 යෝජනා අංක 1612,  (2005)

අනෙකුත් යෝජනාවන්
 Cape Town Principles  and Best Practice on the Prevention of Recruitment of Children in to the Armed Forces, 1977
 European Parliament Resolution on Child Soldiers, 1998
 Maputo Declaration on the use of Child Soldiers, 1999
 Montevideo Declaration on the Use of Child Soldiers, 1999
 Amman Declaration on the Use of Child Soldiers, 2001
 Paris Principle, 2007

ජාත්‍යන්තර මානුෂවාදී නීතිය
1977 ජිනීවා සම්මුතියෙහි 77 වගන්තිය තුලින් ළමුන් යුධ සේවයෙහි යොදවා ගැනීමට එරෙහිව ප්‍රතිපාදන දක්වාලයි.

ජාත්‍යන්තර කම්කරු නීතිය
බලහත්කාරයෙන් හෝ අනිවාර්ය ලෙස ළමුන් යුද්ධයට යොදවා ගැනීමට එරෙහිව සම්මුතීන් නිර්මාණය කොට ඇත.
International Labour Organisation Worstforms of Child Labour Convention, 1999
මෙම සම්මුතියට පාර්ශව වූ සෑම රාජ්‍යක්ම ළමුන් යුධ කටයුතු වල යෙදවීම වරදක් කොට දක්වා එහිදි දණ්ඩනයන් දක්වාලිය යුතු වේ.

අද දවස තුල ලොව පුරා ළමා සොල්දාදුවන්

  වර්තමානය වන විට 300,000 කට අධික ලෙස වයස අවුරදු 18 ට අඩු දරුවන් ලොව පුරා රටවල් 30 ක පමණ යුධ සේවයෙහි යෙදී සිටී. ඔවුන්ගෙන් සමහරු ළමුන් වයස අවුරුදු 8 ටත් අඩුය.

අප්‍රිකාව
අප්‍රිකානු මහද්වීපය තුල 200,000 කට අධික දරුවන් යුධ සේවයෙහි නියුක්ත වේ. බෲනායි,චැඩ් කොංගෝ රාජ්‍යය, රුවන්ඩා, සියරාලියෝන්, සෝමාලියා, සුඩානය හා උගන්ඩාව දැක්විය හැකිය. උගන්ඩාව තුල Lord Resistance Army ලෙස දක්වයි.

ආසියාව
ආසියාව තුල දහස් ගණනක් ළමුන් යුධ සේවයෙහි යෙදී සිටී. ලාඕසය, මියන්මාරය, ඇෆ්ඝනිස්ථානය, ඉන්දුනීසියාව, ශ්‍රි ලංකාව, පිලීපීනය, තුල දක්නට ලැබේ. මොවුන් දුරට රාජ්‍ය විරෝධි කුමන්ත්‍රණ ත්‍රස්ත්‍රවාදීන්ගේ යුධ කටයුතුවල යුක්ත වේ.

ශ්‍රි ලංකාව
දහස් ගණන් දරුවන් එල්.ටි.ටි.ඊ ත්‍රස්තයින් යටතේ යුධ කටයුතු වල නිරත වේ. මොවුන්ව අන්වර්ථ නාමයෙන් Baby Battalian ලෙස දක්වාලයි.

වියට්නාමය
වියට්නාම යුධ සමයේ ඇමරිකානු හමුදාවන්ට එරෙහිව ළමුන් යුධ සේවයේ නිරත විය.

යුරෝපය
බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාවට (British Army) ඇතුල්වීමට අවම වයස ලෙස අවුරුදු 16 දක්වාලයි. ඒ උදෙසා දෙමාපිය අවසරය අවශ්‍ය වේ. 40% ක් පමණ බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාවන්ට ඒකාග්‍ර වන්නේ මෙම වයස තුලදී බව දක්වාලයි. නමුත් එය ස්වෙච්ඡා සේවාවකි.

මැද පෙරදිග

ඉරාන- ඉරාක  යුද්ධය
වර්තමාන වාර්තා අනුවද මෙම දෙපාර්ශවයම ළමුන් යුධ කටයුතු වල යොදා ගනී.

පලස්තීනය

උතුරු ඇමරිකාව

ඇමරිකාව
යුධ සේවයට බැදීමට අවම වයස අවුරුදු 17 කී

ලතින් ඇමරිකාව
ලතින් ඇමරිකාව තුල 11000 ට අධික ළමුන් පිරිසක් යුධ කටයුතු වල නිරත වන බවට දක්වාලයි. එහිදි කොළොම්බියාව ප්‍රධාන කොට ගනී. ගරිල්ලා හා අනෙකුත් රාජ්‍ය විරෝධි කණ්ඩායම් ළමුන් යොදවා ගැනීම දක්නට ලැබේ. බොලීවියාව තුලද 40% ක් පමණ අවුරුදු 18 ට අඩු ළමුන් යුධ කටයුතු වල නිරත වේ.

පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලීය රටවල්
පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලීය රටවල ස්වෙච්ඡාවෙන් යුද්ධයට බැදීමේ වයස අවුරුදු 16 බව දක්වාලයි. එහිදි ඕස්ට්‍රේලියාව, කැනඩාව, සිංගප්පූරුව මේ අනුව උදාහරණ ලෙස දක්වාලිය හැකියි.
නවසීලන්තය තුලද අවම වයස අවුරුදු 17 ලෙස දැක්වූවද නමුත් වෙඩි තැබීමට හැකියාව ලැබෙනුයේ වයස අවුරුදු 18 ට පසුවීමෙන් අනතුරුවය.

ළමුන් යුධ කටයුතු වල නිරත වීම වලක්වාලීම
ළමුන් යුධ කටයුතු වල යෙදීම වලක්වාලීම උදෙසා ලොව පුරා යාන්ත්‍රණයන් ක්‍රියාත්මක වනු දක්නට ලැබේ.
උදාහරණ ලෙස Coalation to Stop the Use of Child Soldiers

යුද්ධයෙන් අනතුරුව එම දරුවන් සමාජය විවෘත කරලීමේදී ප්‍රධාන ලෙසම ගැටලු මතුවනු දක්නට ලැබේ.

 නිසි අධ්‍යාපනයක් නොවීම
 පවුලේ සාමාජිකයින් නොවීම
 ප්‍රචණ්ඩත්වයට නැඹුරු වීම

මෙම තත්ත්වය තුල ඔවුන් පුනුරුත්තාපනයට ලක් කිරීම අවශ්‍ය වේ.

ශ්‍රි ලංකාවේ තත්ත්වය
L.T.T.E සංවිධානය තුල ළමුන් යුධ සේවයට යොදා ගන්නා ලදී.

ශ්‍රි ලංකාව අපරානුමත කර ඇති සම්මුතීන්
 Convention on the Rights of the Child.
 Optional Protocol to the Convention on the Rights of the Child on the involvement of the Children in armed conflict

දේශීය නීතිය තුල

1998 අංක 50 දරණ ජාතික ළමා ආරක්ෂණ අධිකාරි පනත.
1939 ළමයින් හා තරුණයින් පිළිබඳ පනත.

කලාපීය එකඟතා
 Saarc Conention on the Regional Arragement for the promotion of Child Welfare in the South Africa.

වැදගත් නඩු තීරණයන්
2006 Armed Activities on the Territoy of the Congo vs Uganda

මූලාශ්‍ර
International Comparative of Human Rights Law-  Fr Noel Dias
Sri Lankan Journal of International Law Vol -06 1994
Sri Lankan Journal of International Law Vol 15 - 2003
Winning Peace U.N.D.P Magazine
Sources UNESCO Magazine

පිංතූර ගැලරිය

මේවාද බලන්න
මානව අයිතිවාසිකම්
මානව අයිතිවාසිකම් 1945 ට පෙර හා පසු
ශ්‍රී ලංකාවේ ළමා අයිතිවාසිකම්

බාහිර සබැඳි
ළමා සොල්දාදුවන්
 ළමා සොල්දාදුවන්
ළමා සොල්දාදුවන්

ළමා සොල්දාදුවෝ


O Mundo por Philomena Cunk é uma série de televisão estilo mocumentário britânica produzida por Charlie Brooker. A série é estrelada por Diane Morgan como Philomena Cunk, uma repórter investigativa mal informada, uma personagem que já estrelou em Charlie Brooker's Weekly Wipe e Cunk on Britain. A série foi aclamada pela crítica, com muitos elogiando o humor seco de Morgan. Ele estreou na BBC Two em 19 de setembro de 2022 e foi lançado na Netflix em 31 de janeiro de 2023.

Trama
Philomena Cunk (Diane Morgan) viaja pelo mundo, entrevistando especialistas (do mundo real) como Martin Kemp, Nigel Spivey e Paul Bahn sobre a história mundial.

Episódios

Recepção
No Rotten Tomatoes, a série tem um índice de aprovação de 100% com base em 11 avaliações e uma nota média de 7,2/10. O consenso crítico do site diz: "Diane Morgan finge estupidez com um timing cômico engenhoso em Cunk on Earth, um envio de documentários antropológicos destruidores". O Metacritic, que usa uma média ponderada, atribuiu uma pontuação de 83 em 100 com base em 5 críticos, indicando "aclamação universal".

David Bianculli da NPR deu uma crítica positiva à série, afirmando que ela tem "potencial clássico cult". Daniel Fienberg, do The Hollywood Reporter, chamou-a de "uma série consistentemente divertida e frequentemente deliciosa que mistura comédia alta e baixa em um ritmo vertiginoso". Rebecca Nicholson, do The Guardian, elogiou o desempenho de Morgan, chamando sua personagem de "tão bem escrita que é fácil esquecer que ela não é real". Michael Idato, do The Sydney Morning Herald, descreveu o show como "magnífico, brutal e absurdo".

Ligações externas

Programas da BBC
Programas de televisão do Reino Unido que estrearam em 2022

O Mundo por Philomena Cunk


{{Infocaseta Râu
| tip-curs = Râul
| nume-râu = Steaua Mică
| nume-emisar = 1/11 → Râul Mic (Cugir)
| localizare = Județul Alba,
| afl-stânga = —
| afl-dreapta = —
| local-traversate = Orașe — Sate  nicio localitate
| observații = Progresie până la ultimul emisar — Râul Steaua Mică →  → Râul Mic  → Cugir → Mureș → Dunăre → Marea Neagră
}} Râul Steaua Mică''' este un curs de apă, primul afluent de stânga (din cei 11 de stânga) al râului Râului Mic (Cugir), care la rândul său este un afluent de stânga al râului Cugir și unul din cele două cursuri de apă majore care îl formează.

Generalități
Râul Steaua Mică nu are afluenți semnificativi și nu trece prin nicio localitate.

Confluența formării
De fapt, Râul Cugir se formează la confluența dintre Râul Mic (Cugir) și Râul Mare (Cugir).

Bibliografie
 Administrația Națională Apelor Române - Cadastrul Apelor - București
 Institutul de Meteorologie și Hidrologie - Rîurile României - București 1971

Bazinul Mureș
Sub-bazinul hidrografic Cugir
Geografia județului Alba
Gospodărirea apelor
Râuri din județul Alba
Râuri din România

Râul Steaua Mică


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Gemer enthält die drei nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Gemer im Okres Revúca.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Gemer

Liste der denkmalgeschützten Objekte in Gemer (Ort)


Telephone 1-on-1 er en kortfilm instrueret af Christian Kampmann Olsen efter eget manuskript.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2006

Kortfilm fra Danmark

Telephone 1-on-1


Lady Susan (en español, Señora Susan), es una novela corta epistolar de Jane Austen. Posiblemente escrita en 1794, fue publicada en 1871 en forma póstuma.

Resumen
Esta novela epistolar consta de 41 cartas escritas por y para los protagonistas principales. Es una obra de juventud, completa, pero que nunca la autora presentó para su publicación. Describe los planes de la protagonista, la recientemente viuda Lady Susan, mientras se busca un nuevo marido y a la vez intenta casar a su hija de 16 años con Sir James. Si bien el libro, con su foco en el estudio del carácter y la moral de las personas, está cerca de los otros trabajos publicados por Austen (Sense and Sensibility fue originalmente escrito en forma epistolar), su perspectiva es muy diferente, pues la (anti) heroína tiene pocos paralelos en la literatura del siglo XIX. Lady Susan es una mujer muy atractiva para su edad (más de treinta años) pero egoísta, quien intenta atrapar al marido más conveniente posible, mientras mantiene una relación con un hombre casado. La obra subvierte todas las normas de la novela romántica: ella tiene un papel activo, no sólo es hermosa, sino también inteligente e ingeniosa, y sus pretendientes son significativamente más jóvenes que ella (en contraste con Sense and Sensibility y Emma, que tratan de los matrimonios de hombres con esposas 16 años menores). Aunque el final incluye un premio de la moral tradicional, la misma Lady Susan es tratada mucho más suavemente que la adúltera de Mansfield Park, quien es severamente castigada.

Protagonistas

 Lady Susan Vernon
La protagonista de entre 30 y 40 años, quedó viuda hace unos meses y tiene una hija.
 Frederica Vernon
Es la hija de Lady Susan, a quien su madre casi no quiere. Su madre quiere casarla con Sir James, pese a su férrea oposición. Reiteradamente se expone que no ha podido completar una educación adecuada.
 Catherine Vernon
Cuñada de Lady Susan, es la más consciente de los planes de la primera y trata de hacer todo lo posible para proteger a su familia y a Frederica.
 Charles Vernon
Cuñado de Lady Susan, le permite quedarse unos meses en su casa.
 Reginald De Courcy

Hermano de la Sra. Vernon.
 Lady De Courcy
Confidente y madre de la Sra. Vernon. Confía en el juicio de su hija y le preocupa que Reginald se deje engañar por Lady Susan.
Alicia Johnson
Íntima amiga de Lady Susan, a quien esta confía todos sus planes e inmoralidad. Tiene una manera de pensar similar a la de Lady Susan. Se siente atrapada en un matrimonio con un hombre sensible a quien ella no ama, con un marido que no tiene buena relaciones con su amiga.

Adaptación
En el 2009, surgió la noticia de que Lady Susan estaba siendo adaptada por la escritora británica Lucy Prebble para Celador Films y BBC4, pero desde entonces no se han tenido más noticias al respecto

En enero del 2016, se estrenó la adaptación de la novela con el título: "Love and friendship". Su estreno fue en el Sundance Film Festival.  La dirección estuvo a cargo de Whit Stillman.
En reparto se encuentra Kate Beckinsale, como Lady Susan, Chloë Sevigny, Xavier Samuel, and Stephen Fry.

En marzo de 2016, el canal "Hot new trailers" publicó el primer tráiler de la adaptación, con el título de "Love and friendship".

La película no se estrenó en todos los países de América Latina.

Dentro de los países en los cuales se estrenó, se encuentran; Argentina ( 8 de septiembre de 2016),

En España se preestreno en el 11 de noviembre de 2016 en la Academia de cine de Madrid.

Referencias

Bibliografía
 Austen, Jane (1998) Lady Susan. México: Unidad Editorial S.A. 94 pp.

Enlaces externos

 Texto español.

 Texto inglés en Wikisource.

 Texto inglés en el Proyecto Gutenberg.

 Audiolibro en inglés en LibriVox.

 Audiolibro en inglés en LibriVox.

 Cartas de Lady Susan, en inglés, en LibriVox, en Commons.
 1 - 7; 8 - 14; 15 - 20; 21 - 24; 25 - 31; 32 - 41, y final.

Novelas de Jane Austen
Novelas de 1871
Novelas epistolares
Novelas británicas adaptadas al cine
Novelas adaptadas a la televisión
Novelas publicadas póstumamente
Novelas en inglés
Novelas de 1794

Lady Susan


NGC 7175 je zvjezdana skupina u zviježđu Labudu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7175
  Auke Slotegraaf: NGC 7175 Deep Sky Observer's Companion
   DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7150 - 7199

7175

NGC 7175


EU og de fattige er en dansk dokumentarfilm fra 2004, der er skrevet og instrueret af Jesper Heldgaard.

Handling
EU er verdens største donor af udviklingsbistand, og den vigtigste handelspartner for mange af verdens allerfattigste lande. Men samtidig giver EU milliarder af euro i støtte til europæiske landmænd, så deres overskudsproduktion ødelægger markederne i de fattige lande. Gennem et portræt af den afgående udviklingskommissær Poul Nielson belyses de mange åbenlyse paradokser i EU's forhold til udviklingslandene og de forskellige interesser, der står bag.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2004

EU
Dokumentarfilm fra Danmark

EU og de fattige


Koitajoki () ist ein Fluss im Osten Finnlands und teilweise auch in der Republik Karelien in Russland.

Der Fluss hat seinen Ursprung an der finnisch-russischen Grenze im Gemeindegebiet von Ilomantsi in Nordkarelien.
Er verläuft ein Stück in Finnland, passiert dabei das Koivusuo-Schutzgebiet, fließt anschließend über eine Strecke von 30 km in südlicher Richtung durch die Republik Karelien und kehrt danach wieder nach Finnland zurück.
Er fließt nun in nordwestlicher Richtung.
Er durchfließt den See Nuorajärvi, an dessen südlichem Ende der Petkeljärvi-Nationalpark liegt, sowie später das Sumpfgebiet von Kesonsuo.

Am Mittellauf des Koitajoki liegt eine 69 km lange Paddelstrecke.

Weiter abstrom trifft der Abfluss des Koitere von rechts kommend auf den Koitajoki.
An dieser Stelle, etwa 20 km vor seiner Mündung in den Pielisjoki, wird ein Großteil des Wassers abgeleitet. Zuerst gelangt das Wasser in zwei Speicherbecken, die vom Heinäjoki-Damm und Pamilo-Damm aufgestaut werden. Anschließend wird das Wasser über einen unterirdischen Tunnel dem mit 84-MW ausgestatteten Pamilo-Wasserkraftwerk zugeführt. Die Fallhöhe beträgt 50 m.

Einzelnachweise

Fluss in der Republik Karelien
Nordkarelien

Koitajoki


Gara Arad Vest este o stație de cale ferată care deservește Arad, județul Arad, România.

Arad Vest

Gara Arad Vest


Das Neun-Nationalitäten-Bataillon, auch Neun-Nationen-Bataillon, war ein gemischtes Bataillon im Spanischen Bürgerkrieg, das vornehmlich aus Franzosen, Belgiern, Finnen, Deutschen, Österreichern, Niederländern, Dänen, Schweizern, Italiener und Engländern bestand. Es war ein Bataillon der Internationalen Brigaden im Spanischen Bürgerkrieg zwischen 1936 und 1937.

Im Französischen wird es als Sans Nom oder Neufs Nationalités und im englischen als Nine Nations Battalion bezeichnet.

XIII. Internationale Brigade

Formierung des Neun-Nationalitäten-Bataillons
Die Aufstellung des Bataillons erfolgte am 15. Dezember 1936 in Albacete, dem zentralen Stützpunkt und Ausbildungslager der Internationalen Brigaden. Es erhielt die Bezeichnung No 9. Das Bataillon wurde Teil der XIV. Internationalen Brigade, mit dem späteren Namen La Marsellesa.

Die Grundlage zur Schaffung der XIV. Internationalen Brigade wurde bereits am 2. Dezember 1936 in Albacete geschaffen. Neben dem Neun-Nationalitäten-Bataillon wurde das Vaillant-Couturier-Bataillon, das Henri-Barbusse-Bataillon und das La-Marseillaise-Bataillon in die XIV. Internationale Brigade eingruppiert. Der Kommandant der XIV. Internationalen Brigade war General Walter und den Führungsstab übernahm der Italiener Aldo Morandi. Der erste politische Kommissar war der Engländer Ralph Winston Fox., später der Franzose André Heusler. Das Bataillon war gut bewaffnet, aber schlecht ausgebildet.

Provinz Córdoba
Angesichts der Offensive der Nationalisten wurde das Neun-Nationen-Bataillon ohne die XIV. Internationale Brigade in aller Eile zur Verstärkung in die Provinz Córdoba beordert. Am 23. Dezember 1936 kam das Neun-Nationen-Bataillon in Andújar in der Provinz Jaén an und rückte über die Straße von Andújar nach Villa del Rio vor, ohne zu wissen, dass die Orte Villa del Río und Lopera bereits von den Nationalisten besetzt waren.

Kurz vor Villa del Rio wurde die Brigade von Einheiten der Nationalisten angegriffen und das Bataillon in den Wäldern entlang des Guadalquivirs eingekesselt, aus dem es praktisch kein Entkommen gab, da der Fluss um diese Jahreszeit Hochwasser führte. Die italienische und die englische Kompanie wurden dabei nahezu völlig aufgerieben. Zudem verkündete der General Queipo de Llano über Rundfunk, dass mehr als vierzig italienische Interbrigadisten nach der Gefangennahme liquidiert wurden.

Als am 25. Dezember 1936 die XIV. Internationale Brigade mit dem Vaillant-Couturier-Bataillon, dem La-Marseillaise-Bataillon und dem Henri-Barbusse-Bataillon Stellungen vor Villa del Río  und Lopera bezog, versuchte die XIV. Brigade am 28. Dezember 1936 Lopera einzunehmen. Dennoch gelang der Brigade durch das weitere Vorrücken  auf die Orte Villa del Rio und Porcuna, dass sich das Neun-Nationalitäten-Bataillon abzusetzen konnte. Das Bataillon erlitt bei diesen Kämpfen Verluste von 65 %, so dass 214 der 600 Brigadisten fielen.

Auflösung des Neun-Nationalitäten-Bataillons
Das Bataillon wurde am 16. Januar 1937 aufgelöst.

Literatur
 Hanns Maaßen: Brigada Internacional ist unser Ehrenname ...(Die Tragödie des 9. Bataillos), Röderberg-Verlag GmbH, Frankfurt/Main 1976, ISBN 3-87682-515-6, Seite 232 bis 234

Weblinks
 La Marsellesa, Historique de la XIVeme Brigade Internationale, "la Marsellesa" (französisch), abgerufen am 10. Mai 2012.

Einzelnachweise

Internationale Brigaden
Spanien

Neun-Nationalitäten-Bataillon


En røverhistorie er en dansk kortfilm fra 2006, der er instrueret af Mikkel Blaabjerg Poulsen efter eget manuskript.

Handling
Da 11-årige Ronnie henter sin far fra arbejde, tror han at de skal til flyveopvisning, men pludselig tager turen en uventet drejning, og Ronnie finder ud at hans far måske ikke helt er den supermand, som han gik og forestillede sig.

Medvirkende
 Benjamin Boe Rasmussen - John
 Stanislav Sevcik - Dennis
 Ronnie Hiort Lorenzen - Ronnie
 Thomas Baldus - Centervagt
 Noah Lodberg - Dreng
 Mads Lodberg - Dreng

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2006

En røverhistorie


ශ්‍රී ලංකාවේ පාංශූ වර්ගීකරණය

1961 දී මුවර්මන් හා පානබොක්කේ ලංකාවේ පාංශු වර්ගීකරණය මුලින්ම ඉදිරිපත් කළ අතර මහා පරමාණ පාංශු ඝණ 14ක් හදුනාගෙන ඇත. මෙරට පාංශු වර්ගීකරණයේදී ප්‍රධානතම සාධකයක් ලෙස දේශගුනය සළකා ඇති අතර පස් වර්ග හඳුනා ගැනීමේදී වියළි කලාපයට ආවේණික පස් සහ තෙත් කලාපයට ආවේණික පස් ලෙස වෙන වෙනම හදුනාගෙන ඇත.

තෙත් කලාපයයේ දක්නට ලැබෙන පස් වර්ග

(1)රතු කහ පොඩ්සොලික් පස

ශ්‍රී ලංකාවේ වර්ෂාපතනය 3000mm ට වැඩි කදුකර ප්‍රදේශයන්හි ව්‍යාප්තව පවතී. නුවරඑළිය, මහනුවර, මාතලේ ප්‍රදේශයන් වල බහුලවම දක්නට ලැබේ. හොදින් ජලවහනය සිදුවන අතර සියුම් වයණයකින් යුක්ත වේ.එමෙන්ම අම්ල ගතියද අධිකය. බහුලවම තේ වගාව සිදුකරනු ලබන්නේ මෙවැනි පසක් සහිත බිම් වලය. වන වගාව සඳහාද යෝග්‍ය වේ.

(2)රතු දුඹුරු ලැටසෝල් පස

මෙම පස මාතලේ, මහනුවර යන ප්‍රදේශ වල බහුලවම දක්නට ලැබෙන පස් වර්ගයකි. ඊට අමතරව කඳු සහ රැළි භූ දර්ශනයක් සහිත ප්‍රදේශ වල නිම්නයන්හි ද මෙම පස් වර්ගය දැක ගැනීමට හැකිය. මධ්‍යස්ථ ජල වහනයකින් යුක්ත මෙම පස රතු දුඹුරු වර්ණයෙන් යුක්තය. මෙම පසෙහිද වයණය සියුම්ය. විවිධ බෝග වගා කරයි.

(3)නොමේරූ දුඹුරු පස්

කඳුකර හා රැළිබිම වල බහුල ලෙස ඛාදනයට ලක්වූ බෑවුම් වල මෙම පස දක්නට ලැබේ. දුඹුරු හා කහ වර්ණයෙන් යුක්තය. නොගැඹුරු ජල වහණයකින් යුක්තය. වයණය මධ්‍යස්ථ වේ. අම්ල ගතිය අවමය. බහුල ලෙස මෙම පසින් යුත් බිමි භාවිතා කරනුයේ වන වගාව සඳහාය. වාරි ජල සම්පාදනයෙන් එළවලු වගාවද සිදු කිරීමට හැකිය.

(4)හැල් හා අර්ධ හැල් පස

වෙරළබඩ හා කොළඹ, ගම්පහ, කලුතර, යන දිස්ත්‍රික්කයන් හි බහුල ලෙස දක්නට ලැබේ. තද දුඹුරු හා කාල වර්ණයෙන් යුක්තය. ඵෛන්ර්‍ර්‍ද්‍රීය ද්‍රව්‍ය ප්‍රමාණය ඉතා ඉහලය. පහත් බිමි වල බහුල ලෙස ව්‍යාප්ත වී ඇත.

(5) රෙගසෝල් පස

තෙත් කලාපයේ වෙරළ තීරයේ දක්නය ලැබෙන පස් වර්ගයකි. මීටර් 3කට වඩා ගණකමකින් යුක්ත වේ. වැලි කැට වලින් සමන්විත වී ඇත. වර්ණය සුදු පැහැයයි. ජලවහණය අධිකය. පොල් හා කජු වහාවට මෙම පස සුදුසු වේ.
(මෙම පස වියළ කලාපයේ මුලතිවු, ත්‍රි'මලය, මඩකලපුව, පොතුවිල්, කල්මුනේ, ප්‍රදේශ වලද දක්නට ලැබේ)

(6)දියළු පස

ලංකාවේ සෑම ගංඟා නිම්නයකම දියළු පස දක්නට ලැබේ. ජල වහනය වෙනස්වන සුලුය. දුඹුරු අළු, කලු පැහැයෙන් යුක්තය. වයණය වැලි හා මැටි වලින් සමන්විතය. වී වගාව පිණිසත් කර්මාන්ත සඳහා මැටි ලබා ගැනීමටත් යොදා ගනී.
(වියළි කලාපයේ ගංඟා නිම්න වලින් මෙම පස් වර්ගය දක්නට ලැබේ.)

වියලි කලාපයේ දක්නට ලැබෙන පස් වර්ග

(1) රතු දුඹුරු පස

වියලි කලාපය පුරාම බහුලව දක්නට ඇත. වාර්ෂික වර්ෂාපතනය 1500mm ට වැඩි ප්‍රදේශ වල මෙම පස් වර්ගය හමු වේ. පසේ වයණය ම්‍ධ්‍යස්ථ ස්වභා‍වයෙන් යුක්තය. අනුරාධපුරය, පොළොන්නරුව, වව්නියාව, මොණරාගල, හම්බන්තොට වැනි ප්‍රදේශ වල මෙම පස ප්‍රධාන ව‍ශයෙන් ව්‍යාප්ත වී ඇත. වියළ සදාහරිත වනාන්තර හා වාරි ජල සම්පාදනයෙන් විවිධ ආහාර බෝග වගාවට යොදා ගත හැක.

(2)රතු කහ ලැටසෝල් පස

මන්නාරමට දකුණින් පිහිටි පුත්තලම ප්‍රදේශයට ආසන්න වෙරළාසන්න බිම් වල රතු කහ ලැටසෝල් පස් දක්නට ලැබේ. ජලවහණය ඉතා හොද අතර වයණය මධස්ථ වේ. වාරි ජල‍ය යොදාගෙන ගොවිතැන් කටයුතු සදහා යොදා ගැනීමට හැක.

(3)කැල්සියම් සහිත රතු කහ ලැටසොල් පස

යාපනය අර්ධද්වීපය ප්‍රදේශයේ මෙම පස් වර්ගය දක්නට ලැබේ. හුණුගල් මත නිර්මාණය වූ පස් වර්ගයකි. රතු කහ ලැටසෝල් පසට සමානය. වාරි ජලය භාවිතා කර ආහාර බෝග වගා කරයි.

(4)කැල්සියම් සහිත රතු දුඹුරු පස

ශ්‍රී ලංකාවේ නැගෙනහිර පලාතේ රතු දුඹුරු පස් දක්නට ලැබේ. මනා ජලවහණයකින් යුක්ත වන අතර වයණය මධස්ථය. වාරිජලය යොදාගෙන වී වගාව සහ එළවලු වගාව සිදුකරනු ලැබේ.

(5)මැටි පස

මන්නාරම‍ට උතුරු දෙසින් තිබෙන පස් වර්ගයකි. ග්‍රැමසෝල්ස් ලෙසද හදුන්වනු ලබයි. ජලවහණය ඉතා දුර්වලය. තද අලු පැහැයේ සිට කලු වර්ණය දක්වා පැහැය වෙනස් වේ. වාරි ජල සම්පාදනයෙන් වී වගාව ඉතා හොදින් සිදුකළ හැක.

(6) සෙලඩයිට් සහ සොලනේට්ස්

වියළි කලාපයේ වෙරළාසන්නව මඩකලපුව, කල්මුනේ, මන්නාරම යන ප්‍රදේශවල බහුලව දක්නට ලැබේ. රලු වයණයකින් යුක්තය. දුඹුරු පැහැ වේ. අම්ල ගතියෙන් යුක්තය. තෘණ වගාව සඳහා වඩා සුඳුසුය.

ශ්‍රී ලංකාවේ පාංශූ වර්ගීකරණය


الطريق الجهوية رقم 56 أو ط ج 56 طريق ثانوية تونسية تصل بين مدينة ماطر والطريق الجهوية رقم 64، ثم بين الطريق الجهوية رقم 64 والطريق الوطنية رقم 6.

الطرقات الجهوية - تونس

الطريق الجهوية رقم 56 (تونس)


Vilim II. od Pallarsa Sobire (španjolski: Guillermo II de Pallars Sobirá) (umro 1035.) bio je grof Pallarsa Sobire. Vladao je 1011. – 1035. te je bio rođak kraljeva Pamplone.

Bio je drugi sin grofa Suñera I. od Pallarsa (Sunyer) i njegove supruge Ermentrude, koja je znana i kao Ermengarda de Rouergue.

Bio je unuk grofa Lopea I. od Pallarsa i njegove supruge, Gotrude.

Nakon smrti grofa Suñera, Pallars je podijeljen na dva dijela, a jedan dio je uzeo Vilim. Drugi je dio pripao njegovu bratu, grofu Ramónu.

Vilimova supruga je bila gospa Estefanía, koja je možda bila kći grofa Ermengola I. od Urgella i njegove supruge, Tetberge.

Djeca Vilima i njegove žene:
Bernard II. od Pallarsa Sobire, koji nije imao djece
Artal I., koji je naslijedio brata Bernarda
Ramón, koji je možda imao sina
Eldiondis, supruga Guitarta Isarna od Vallferrere

Izvori

Grofovi Pallarsa

Vilim II. od Pallarsa Sobire


Iulian Bulai () este un deputat român, ales în 2016 și reales în 2020.

Părinții acestuia sunt din Tămășeni, iar bunicii din Adjudeni și Rotunda, tot din județul Neamț.

Educație
A absolvit Liceul Franciscan "Sf. Francisc de Assisi" din Roman. În 2008 a fost admis la Școala de arte Einar Granum din Oslo, Norvegia. În perioada 2009-2012 a fost student al Academiei Naționale de Arte din Oslo, unde a obținut o licență în arte vizuale. A fost student Erasmus la Academia de Arte din Lisabona, în 2011.

A fost admis la studii de masterat în Norvegia și China. În 2012 a început primul an de masterat la China Central Academy of Fine Arts din Beijing, și a continuat studiile de masterat la Academia Națională de Arte din Oslo.

În 2014 își începe studiile la al doilea master, în domeniul relațiilor internaționale și diplomație culturală. Primul semestru l-a petrecut la Berlin, la Institutul de Diplomație Culturală, iar al doilea semestru la Siena, în Italia.

Activitate profesională
În 2015 lucrează pentru Colegiul Universitar din Oslo, unde a tradus texte din norvegiană-română, română-norvegiană pentru primul examen autorizat pentru interpreți de norvegiană-română.

Din octombrie 2015 până în aprilie 2016 a lucrat ca stagiar în birourile de comunicare ale delegațiilor Uniunii Europene din Islanda și Republica Capului Verde.

Activitate politică
În 2016 se întoarce în România, unde devine președinte fondator al USR Neamț și candidează la alegerile parlamentare din acel an. A fost ales de către filiala USR Neamț să deschidă lista pentru alegerile parlamentare, iar în urma acestora a fost ales deputat în Parlamentul României.

În primul mandat de deputat a fost membru al Comisiei pentru cultură, arte, mijloace de informare în masă, vicepreședinte al Comisiei pentru egalitatea de șanse dintre femei și bărbați (până în septembrie 2019) și membru al Comisiei pentru afaceri europene (din septembrie 2019). A fost vicelider al grupului parlamentar USR, în perioada februarie – decembrie 2020, și secretar al Camerei Deputaților, în sesiunea parlamentară septembrie 2018 – februarie 2019.

În perioada primului mandat, 2016-2020, a avut 151 de propuneri legislative. Cele mai importante au vizat modificarea legii adopțiilor, legea Magnițki și desființarea unor instituții-fantomă, care sunt finanțate de la bugetul de stat, dar care, de-a lungul timpului, nu au prezentat rapoarte de activitate și care nu și-au dovedit utilitatea în sectorul public: Academia Oamenilor de Știință din România, Academia de Științe Tehnice, Academia de Științe Medicale, Institutul de Studii Avansate pentru Cultura și Civilizația Levantului și Institutul Român pentru Drepturile Omului.

Încă de la începutul primului mandat a militat pentru importanța construirii autostrăzilor A7 (Ploiești – Pașcani) și A8 (Târgu-Mureș – Iași – Ungheni), care să lege regiunea Moldovei de celelalte regiuni istorice ale României, facilitând comunicarea și interacțiunea dintre societatea civilă și autoritățile centrale.

Din ianuarie 2019 este membru al Delegației Parlamentului României la Adunarea Parlamentară a Consiliului Europei. În cadrul APCE este membru al Comisiei de Monitorizare.

În septembrie 2019, la Congresul USR de la Timișoara, a fost ales vicepreședinte al partidului Uniunea Salvați România.

Pentru alegerile parlamentare din 6 decembrie 2020 a fost ales din nou să deschidă lista USR PLUS la Camera Deputaților, în județul Neamț.

Pe 6 decembrie 2020 a câștigat un nou mandat de deputat de Neamț în Parlamentul României. În prezent este președintele Comisiei pentru Cultură, Arte, Mijloace de Informare în Masă și membru în Comisia pentru Afaceri Europene.

Alte activități
În noiembrie 2020 a deschis în comuna sa natală, Tămășeni, primul Muzeul al Colectivizării din România. Muzeul a fost deschis în casele bunicilor și străbunicilor săi, care au avut de suferit în urma procesului colectivizării din România.

Viață personală
În februarie 2013 se căsătorește cu Eva Marie, jurnalistă norvegiană, la biserica Romano-Catolică Wangfujing din Beijing. Au împreună 2 copii: Ioachim, născut în 2015 și Ester, născută în 2019.

Controverse
În decembrie 2019 acesta a făcut în rețeaua Facebook afirmații controversate referitoare la Nașterea Domnului, motiv pentru care Biserica Romano-Catolică din România, cult de care aparține, s-a dezis public de acestea, considerându-le blasfemii. O reacție asemănătoare a avut-o și Biserica Ortodoxă Română. A fost amendat cu 5.000 lei de Consiliul Național pentru Combaterea Discriminării în ianuarie 2021. La momentul respectiv, mai multe voci publice din România, printre care Sorin Ioniță, Gabriel Andreescu, Ovidiu Raețchi și Dan Alexe i-au luat apărarea deputatului Iulian Bulai, considerând că decizia Consiliului Național pentru Combaterea Discriminării nu este una corectă.

Note

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Camera Deputaților)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară
 Cabinet parlamentar, inaugurat cu poezie articol de Teo Rusu, inroman.ro - 17 martie 2017
Interviuri
 Interviu cu Iulian Bulai, deputat USR: "Simultan cu acumularea experienței, politicienii fie chiar devin impostori, fie constată că s-au autosubestimat gratuit", interviu realizat de Vladimir Adrian Costea, europunkt.ro -  15 februarie 2017
 Interviu cu Iulian Bulai, deputat USR: "Vrem să respectăm interesul suprem al copilului: acela de a crește într-o familie", interviu realizat de Vladimir Adrian Costea, europunkt.ro -  28 februarie 2018

Nașteri în 1987
Deputați români 2016-2020
Deputați români 2020-2024
Membri ai Uniunii Salvați România
Politicieni români în viață
Oameni din Roman
Români romano-catolici

Iulian Bulai


L'édition 2022 du tournoi de tennis d'Ostrava se déroule du 3 au , sur dur en intérieur. Il s'agit d'un tournoi de la catégorie WTA 500.

Faits marquants

Forfaits
Néant.

Contexte
Après l'invasion de l'Ukraine par la Russie fin février, les instances dirigeantes internationales du tennis autorisent les joueuses de Russie et de Biélorussie à participer aux tournois, mais pas sous le drapeau de leur pays, jusqu'à nouvel ordre.

Lauréates
La Tchèque Barbora Krejčíková remporte son  WTA, son  de la saison, une semaine après Tallinn, en dominant en finale la Polonaise Iga Świątek.

La paire Américaine Caty McNally / Alycia Parks remporte le double.

Primes et points

Source :

Résultats en simple

Parcours

Tableau

Résultats en double

Parcours

Tableau

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Saison 2022 de la WTA
 Tournoi de tennis d'Ostrava

Liens externes
  Site officiel du tournoi

Navigation

WTA 2022
Ostrava
Sport en Tchéquie en 2022
Tennis en octobre 2022

Tournoi de tennis d'Ostrava (WTA 2022)


Sijo () is a Korean traditional poetic form that emerged during the Goryeo Dynasty, flourished during the Joseon Dynasty, and is still written today. Bucolic, metaphysical, and cosmological themes are often explored. The three lines average 14–16 syllables, for a total of 42–48: theme (3, 4,4,4); elaboration (3,4,4,4); counter-theme (3,5) and completion (4,3).

Sijo may be narrative or thematic and introduces a situation in line 1, development in line 2, and twist and conclusion in line 3. The first half of the final line employs a "twist": a surprise of meaning, sound, or other device. Sijo is often more lyrical and personal than other East Asian poetic forms, and the final line can take a profound turn. Yet, "The conclusion of sijo is seldom epigrammatic or witty; a witty close to a sentence would have been foreign to the genius of stylized Korean diction in the great sijo periods."

Structure

Elements of early sijo
P'yong sijo prioritized its grammatical structure for recitation purposes and not writing; so, this made the "rules" of sijo structure quite strict. Authors were mostly of the higher up yangban social class and emphasized how their sijo would be sung melodically first as opposed to written down later. This meant that the rhythmic pattern in these sijos had to be learned exactly to be considered a truthful recitation.

Tang poetry was traditionally rhythmically segmented in its stanzas. This feature was one that was passed down onto p'yong sijo as well as other early forms of sijo. Sijo poems often follow a rhythmic structure characterized by the syllabic ways of Chinese and Hangul characters. Specifically, they follow a 3-4-3-4, 3-4-3-4, 3-5-4-3 rhythmic structure per line. An example of the strictness of early sijo is seen especially in their third lines. It sticks hard to the "3-5" syllable rule at the beginning of the third line. This is done so to further drive the rhetorical conclusion of the sijo. As David McCann puts it, syllabic counting plays "a role in patterns of syllable distribution among the four phrases or syllable groups that constitute the lines [of a sijo]."  Furthermore, since most p'yong sijo were not titled and were spread mostly through recitation, their structure was much more specific and defined than the sijo forms seen later.

Elements of developed sijo
There are many variants of sijo, ranging from the standard three-line p'yong sijo to the slightly expanded ossijo and the greatly expanded narrative sasol sijo. The conventional structure of p'yong sijo consists of three lines, with each line broken by a caesura (a midline pause) into two halves. Each hemistich (or half) is further broken into pairs. As a result, there are four groups total in one line. A single group is typically made up of three to five syllables, which results in a composition of approximately forty five syllables (morae). However, these syllabic distributions are the average; variation in syllable count is the rule, not an exception. Sijo is an accentual verse form, not syllabic. A group generally corresponds to syntactic and rhythmic units and can be distinguished by mutual contrast, such as particles or verb endings. All traditional sijo were originally set to melodies that impose further regularity and cadence to each poem.

The table above illustrates that deviations from the traditional syllabic distribution occur fairly frequently, depending on the position. For example, there are 13 times that group I in line 1 has a syllable count other than 3. In contrast, the ends of the first two lines, as well as groups I and III in the third line, show very little variation. The greater regularity in these positions is directly related to the variation that precedes or follows; the increased regularity ensures the rhythm is not lost.

Elements of modern sijo
In contrast to the structure of early sijo forms such as p'yong sijo, modern sijo sticks mainly to a freer and more fluid way of writing. This is a controversial take amongst the sijo community as some argue that modern sijo focuses "on the revival of sijo, but claim that its traditional fixed form cannot be preserved." Thus, there has been a large wave of people who subscribe to the thought that modern sijo can be written without attention to rhythmic segments and the fixed form. Thus, many modern poets and artists write free-verse works and still claim them as sijo. In Oh's work, the author states that "sijo, even a contemporary one, which does not obey the form, cannot be considered sijo." This has left modern sijo at a divide between those who choose to honor the strictness of fixed form sijo and those who believe an adaptive free-form version of the poetic genre may still be acceptable as traditional works. Despite the fact that early forms, such as p'yong sijo, were not as widely written and recorded, they would still follow a 3-4-3-4, 3-4-3-4, 3-5-4-3 rhythmic structure. This made them strong and strict forms of poetry that only skilled artists would be able to remember and recite. This is changed in modern sijo. Since modern sijo is first written and not as spread through word of mouth, its structure has become much more lenient and differs in its shape across different authors.

Early sijo in the Goryeo dynasty
Although sijo gained much of its popularity in the Joseon dynasty, it is important to note that the roots of the sijo are attributed to the late Goryeo dynasty. In fact, the earliest existing sijo was found to have been written towards the end of the 14th century as Confucian scholars sought to overcome the existing Buddhist-dominated literary, music, and art forms. As a result, there are important differences between the sijo written at the end of the Goryeo dynasty and those written in the Joseon dynasty. The sijo of the times, mostly written by men of elite status, are very reflective of the contemporary politics; thus, to understand the importance of the themes of Goryeo dynasty sijo, it is important to understand the political climate surrounding the poetry.

Much of the Goryeo dynasty was plagued with political strife. In 1170, the military aristocracy seized power from the civil aristocracy. Instability reigned in the government and the countryside for the next 25 years as military leaders plotted against each other and peasants rebelled against landowners and local officers. It was not until 1196 that things stabilized, when Choe Chung-heon seized power and established the rule of the Choe family. Much of his power came from the parallel government he created, which was based on house institutions under his direct control staffed with people personally loyal to him. He also made effective use of mun'gaek, private military retainers of great clans.

Korea then endured repeated Mongol invasions from 1217 to 1258, and from 1270 to 1356, Korea was under Mongol domination. After Korea was liberated from Mongol control, there were still political conflicts on all sides of Goryeo. Goryeo was consistently under attack from Japanese pirates and Yuan refugees and faced two invasions from the Red Turbans. Finally, the Goryeo dynasty ended when Yi Seong-gye rose to power, proclaiming himself as King Taejo and renaming the state as the Joseon. This transition was quite violent and unstable, as the crown princes and members of the Wang royal house were reinstated only to be purged, and two factions arose towards the later Goryeo era – one whose loyalty to the existing regime continued, another whose loyalty shifted towards the new movement of the Joseon.

It was this incident for which the sijo poems of the late Goryeo are most well-known. The most prevalent theme of this era is loyalty to a lost cause, arising as a reaction to the rise of the new Joseon dynasty as the most powerful groups of the period struggled with where their loyalties lay. However, exacerbating the situation were the simultaneous struggles of China's Sung dynasty and the ascending Ming dynasty, further conflicting the people's loyalties. Thus, the ensuing confusion and chaos of the times gave way to themes of strong emotions such as regret over aging and sorrow over love, as many sought to express their mixed, complicated thoughts and harken back to the time of peace and stability.

One of the most famous sijo poems that demonstrates such political upheavals and tensions of the period is Chŏng Mongju's sijo, seen below, with the English translation:

Chŏng, a great scholar of the time referred to as P'oŭn, supposedly wrote this poem in response to Yi Seong-gye's son's suggestion to defect and join the growing Joseon movement.  The very idea that one's "undivided heart" remains loyal to the same despite dying "a hundred times" and one's "bleached bones all turn(ing) to dust" clearly exhibits the overall sense of honor, integrity, and fidelity that is emblematic of this generation's sijo poetry. In fact, this poem has become one of the prototypical examples of loyalty in Korea, even possibly one of the best known of all Korean sijo poems among Koreans. Today, this sijo has become to be known as the "Song of a Loyal Heart," or the "Tansim ka."

Reemergence in the 18th century
Sijo was first written in the 14th century during the end of the Goryeo dynasty. However, it was not until the Joseon dynasty that it gained immense popularity. During the rise of the early Joseon dynasty sijo became very popular among yangban and the ruling class. In its earlier stages sijo was often written in classical Chinese by yangban and the ruling class. A lot of the poems used language which showed social hierarchy. It was not accessible to the masses due to it being written in classical Chinese characters. It was also hard to adapt to sijo-chang (sijo in song form) because of the Chinese characters.

The 18th century marked two very important events in sijo. The first being the reemergence of the term. The second being the shift from classical or traditional sijo to modern sijo. During the 18th century, the word sijo reemerged and with it came changes. Sijo was now written in Korean and was more accessible to the masses. It was no longer confined to just being a product by and for the ruling class and the yangban. Sijo was now available, created and performed by the general Korean public. New poems outside of Confucian ideal and hierarchy were being written and performed. This led to the invention of different forms of sijo such as sasol sijo ("chatty" sijo or "narrative" sijo),  ("slightly altered sijo"), and yon sijo. The themes of sijo expanded and included more than just the narrative of the upper class.

In early to mid 18th century sijo reemerged and can be seen as traditional sijo. This is mainly due to the fact that this period signified Korea's isolation from the outside world. After the Treaty of Ganghwa which opened Korea to a foreign nation, Sijo also shifted to become a modern poetry form. Up until the end of the Joseon dynasty, there was not a singular name for this form of poetry and sijo was not considered a literary genre. Instead, they were seen as songs and were labeled to signify what type of song it was. For example, it would have names such as sijoelga or sijeoldanga due to the situation in which it was a sung source. It was not until late 18th century that the word "sijo" reemerged as a literary poetic genre. It was in the 19th century that the movement of the restoration of sijo began. The activists involved in that movement took the first part of the word sijochang which historically was sung and kept the word as "sijo" to define this literary genre.

Sijo chang
Sijo emerged in the late Goryeo Period as a performing art and eventually gained popularity through the Joseon period. Initially, it spread amongst the yangban, or upper class, and later amongst the commoners. Sijo was passed down as an oral tradition during this period as a means to preserve the art form. While sijo encompasses a wide variety of traditional Korean poetry, one specific variation that derives from it is known as sijo chang. One of the most significant differences when comparing standard sijo with sijo chang is the presence of musical instruments. Sijo chang poetry employs the use of various Korean instruments to accompany the vocalist reciting the poem.

Sijo chang is known as "short song" because it has slow tunes with long, drawn-out ending pronunciation. For this reason it may also be called "the slowest song in the world". It demands a high level of ability and coordination between drummer and performer in order to keep the song flowing well. Throughout each sijo, the singer employs practiced techniques, such as vibrato and pitch changes.

The singer is accompanied by the daegeum (bamboo flute) and the janggu (hour-glass shaped drum). The singer uses a wide range of vibrato in addition to pitch changes. All sijo chang are sung in a very deliberate pace. The singer must be trained to extend the notes of the song for effect.  Other instruments are used as the background musical support to keep the flow. For instance, the piri (bamboo oboe), daegeum (transverse flute), danso (vertical flute), and haegeum (two-fiddle zither) may also be used to accompany the vocalist. Although a wide variety of instruments may be used as an accompaniment to the sijo chang vocalist, not all may be used at one time. In more informal settings the janggu may be used as the sole instrument. Oftentimes, the sound of hitting one's lap may also serve as the only instrumental accompaniment.

Similarities with Tang poetry in themes and expression of emotion

There are many similarities between Korean sijo poetry and Chinese Tang poetry: the reason that people wrote poems, the messages that they want to deliver, and how they express their feelings by talking about natural things. The following passage shows the translation of Kwon Homun's "The Wind is Pure and Clear" ():

There are only wind, moon, pine, lute and books in the poem. However, Kwon Homun used these to paint a world of himself that he dreams of. For him, a simple life like this is enough, but even this seemly simple life is hard for him to realize. Similarly, Chinese poets in the Tang dynasty also wrote poems in this way and for this reason. Here is the translation of Li Bai's "At the Yellow Crane Tower to Bid Meng Haoran Bon Voyage" ():

On the surface, this poem is about the view and the landscape that Li Bai saw while he was in the tower of yellow crane superficially, but it actually expresses the deep feeling of Li Bai when he was still gazing at the river even though his friend Meng Haoran has left. The first line gives readers the background and the second line constructs a confused and sorrowful air. In the last two lines, it describes how Li Bai gazed after Meng Haoran and how he felt, metaphorizing his feelings as the Long River.

By comparing the meanings of these two poems, we know that both Korean sijo and Chinese Tang poetry often employ natural objects such as landscape, pines, bamboo, plants and flowers in order to express human emotions.

Authors

Kisaeng
The Kisaeng were women who functioned as professional entertainers, performing artists, and courtesans. These women were selected at a young age from the lower class for their beauty and talents; then trained to work for the government performing-arts bureaucracy. Their presence as poets that contributed to the art of sijo is notable due to their position as lower class women. They were considered barely above beggars due to their association with prostitution. Since the Joseon period was heavily influenced by Confucianist ideals, social stratification was heavily enforced. Kisaengs ability to create artwork admired by the yangban—upper class men—was remarkable.

Many scholars note that the sijos written by kisaeng contain "a rare blend of emotional freedom, ironic perspective, and technical mastery" because they were free of the shackles of societal expectations. Their lower class standing released them from having to conform to themes of nature or filial piety. Therefore, despite the fact that the number of kisaeng authored sijo is unknown, their work is heavily associated with love poetry. Hwang Jini is one of the most notable kisaeng poets along with Yi Maechang.

In film
The title of the 2016 film Love, Lies in English refers to a famous sijo:

This follows the "classic format" of the three line structure and love-longing content. The title of the film literally means 'flowers that understand words', which refers to a kisaeng's ability to understand the desire or need of men. The film gives clear facts on the connection between sijo and kisaeng. It also shows how kisaengs train from a very young age, and how they performed sijo chang.

Hwang Jin Yi, a 2007 film, gives an introduction to the well-known kisaeng Hwang Jin Yi, and her legendary life.  The film examples give a clear view and introduction about kisaeng. Also, in these films, there is clear description of the well-educated kisaengs' accomplishments in literature. As one of the two classes who contributed to the composition the sijo poems, kisaeng also left numbers of memorable sijo poems.

Kim Chŏnt'aek

Kim Chŏnt'aek was a prolific writer of sijo poetry and a famous singer. Scholars are almost certain that he was born in the late 1680s. In 1728 he created the first of the great sijo anthologies, 청구영언(靑丘永言), "Chanted Words of the Green Hills." It is one of the oldest surviving sijo anthologies. Kim Chŏnt'aek was considered the best singer musician in the country. Kim Chŏnt'aek did well in music, but he had also mastered the art of poetry. In particular, he composed sijo about the conflict between ranks in society, informed by his own middle-class perspective. He also wrote around thirty sijo with themes of nature, with subjects such as rivers and mountains.

One of Kim Chŏnt'aek's poems is as follows:

흰구름 푸른 내는 골골이 잠겼는데

추풍에 물든 단풍 봄꽃도곤 더 좋왜라

천공이 나를 위하여 뫼빛을 꾸며내도다

The blue hazy mountain sees from far away

Autumn leaves are more beautiful than spring flowers

God creates a colorful mountain for me.

This work can be seen as being based on the sense of pleasure and satisfaction of bringing nature into one's own world. While taking advantage of the harmonious colorful beauty of the two colors, the poet glorifies the feeling of being immersed in the beauty of nature. In reading, one can feel relaxed and assimilated into the natural space of the world as a spiritual object.

Kim Chŏnt'aek's significance in Korean literature can be seen through Confucian compilations of poetry collections. He had great achievements in the world of literature and sijo. First, Kim Chŏnt'aek helped to transfer the lead role in writing sijo from the scholar yangban class to the commoners. Second, his compilation 청구영언 is notable, not only because Kim Chŏnt'aek was not a yangban, but because it was one of the first sijo compilations. Finally, his vigorous creativity helped contribute to the development and cultivation of a new generation of sijo poems. Additionally, Kim Chŏnt'aek recognized the Korean written language (한글). While he used Chinese characters in creating the 청구영언 and in his works commenting on other poems, he did not use them extensively in his usual verses.

Sasol sijo
The sasol sijo, an expanded form of the pyeong sijo that originated in the Goryeo dynasty, became popular in the 18th century.  The word sasol means "close-stitched" or "closely set" and sasol sijo simply means "chatty" or "narrative" sijo. Sasol sijo loosely observed the basic format of sijo: fifteen-syllable lines for the first, second, and last lines. However, its middle section was expanded by adding additional phrases. During this time, most writers of sasol sijo took an interest in the life of the commoners. The writers of sasol sijo include women, yangban, chungin (the upper-middle class), and commoners. The authors tended to write in a manner that was more down to earth, and often rough and comical. Due to the themes relating to a commoner's ordinary life, most of the writers of sasol sijo remained anonymous. There has been speculation made about their anonymity, which could possibly be because of their humbleness to not have their names remembered. Furthermore, sasol sijo is significant in terms of how it changed the structure of sijo. However, it is not a form that is still used today.

Themes varied between pyeong sijo and sasol sijo. As pyeong sijo was created in the Goryeo Dynasty (918–1392), many Buddhist values could be seen in early pyeong sijo. Then, in the Joseon Dynasty (1392–1910), the upper class in Korea upheld Confucian values. Meanwhile, sasol sijo was written about common life and didn't uphold the expectations of Confucianism. There was an increase in the number of works focusing on love, whether that was carnal love, love-sickness, etc. Traditional pyeong sijo avoided discussing sex or love in this manner. Additionally, sasol sijo tended to include sarcasm, humor, and rough language associated with the common people.

While themes differ between sasol sijo and pyeong sijo, the most obvious difference between the two is their structure. Like pyeong sijo, sasol sijo consists of three lines, where the first line introduces the topic, the second line expands on the topic, and the third line provides a twist or a neat conclusion. In sasol sijo, the first and second lines are much longer than the three lines in regular sijo. If only one line of sijo is expanded, it is called os sijo meaning "slightly altered sijo". More than one line expanded is sasol sijo and usually, the last line maintains the original structure of the last line in pyeong sijo and begins with a 3-syllable unit. Not having a fixed limit to the length of the sasol sijo meant that it is the content that directs the form and not the form that directs the content. This allows an unruly play of words and images. Below is an example of sasol sijo:

Modern sijo

Emergence of modern sijo

There are two established developments of sijo: before 1876 and after. Before 1876 was when traditional sijo was prevalent and after 1876 modern sijo was "so-called" created (p. 25). Sijo is a genre of short Korean poems with a strictly defined structure reflecting the rhythm of a traditional Korean song known as pansori. It originated from Korea in the Koryǒ dynasty which began to flourish in the Joseon dynasty. Established with the Confucian ideology, sijo became the most popular type of poetry among the ruling Confucian scholars and noblemen. During the time, sijo was sung and recorded by word of mouth or transcribed. Sijo is an official name of the genre of poems, which came to be in the period of modernism; especially after a movement for the restoration of sijo that became active in the 19th century. The activists of the movement copied the first part of the name of the music sijo chang as the term to reference the poetry as it did not previously have a name.

Structure and comparison to traditional sijo

Modern sijo is a further developed upon and expanded category of Korean vernacular poetry also known as sijo. The original style that was developed and used prior to the 20th century is referred to as p'yǒng sijo. This new style first emerged during 'The open-door period' (개화기) (1876) and continued on to flourish during The Empire of Korea (1897–1910), Japanese Colonial Period (1910–1945), and even still is written today. It refers only to the written form. Modern sijo is generally structured the same as p'yǒng sijo with three line poems consisting of various amounts of syllables per foot. However, there are still several key differences between the two. The first being that modern sijo all have titles whereas none of the p'yǒng sijo did. Also given that sijo creation and literature in general was exclusive to the yangban class, p'yǒng sijo often used a lot of references to Chinese classics as well as focusing on the rhythm that it would be sung to as they were originally songs that were written down later on. Modern sijo was the product of literature becoming more widespread and available to the populace so it became filled with more wit, humor, and everyday life experiences. The rhythm also was not fixed as they were not focused on the performance aspect as it originally was. Instead of using Chinese characters or references to Tang Dynasty classics, more colloquial language became the norm. Also, the above-mentioned structure of three lines generally stayed the same, rather than just writing one standalone sijo, modern sijo can go on for much longer and in most cases often does so. On top of this, although there was never a standard syllable count for p'yǒng sijo, in general each foot seem to be shorter than those in modern sijo. Overall, modern sijo became more free in style and departed in many ways from p'yǒng sijo.

Writers

 Choe Nam-sǒn (최남선) who created the first book of modern sijo titled '백팔번뇌' or the '108 Worldly Desires' in 1926. Not only was he a poet, he also published magazines during Japanese occupation to educate the young people. "In the mid-1920s to mid-1930s, he traveled across the homeland from Mount Paekdu down to Mount Chiri and sailed to Cheju Island, expressing his love to all the mountains and rivers and composing Sijo poems for Donga Ilbo along with his travelogues. He also compiled all Hyangga, Gasa and Sijo poems from the Three Kingdoms to Koyro and down to the Joseon Dynasties" (The Korea Times).
 Yi Kwang-su (이광수) was a Korean writer as well as independence and nationalist activist. His pennames included both Chunwon and Goju.
 Jeong Inpo (정인보) was a Korean scholar, historian, journalist, politician and writer during the Japanese colonial era.
 Yi Eunsang (이은상) is a South Korean poet, historian and holds a doctorate in literature. He is also the author of "노산 시조집".
 Yi Byeonggi (이병기) is regarded as one of the founders and writers of sijo.
 Yi Hou (이호우) was a South Korean poet and journalist and was most known for his emotional reserve and concern with reality as he wrote about rural life and its simplicity and beauty.

Examples

This poem was written by Yi Byeonggi (1891–1968), a well-known author who encouraged the creation of sijo. His work is often referred to as "gentle". This poem, "Orchid", has a traditional moral approach about flowers and is maintained in a modern idiom (Rutt, 260). Yi Pyǒnggi was the father of sijo and came up with the three variants consisting of , sasol, and yon-sijo. He mentioned that sijo should convey modern life by the extension of the structure from the conventional single stanza to two or more.

Examples
Sijo, unlike some other East Asian poetic forms, frequently employs metaphors, puns, allusions and similar word play. Most poets follow these guidelines very closely although there are longer examples. An exemplar is this poem by Yun Seondo (1587–1671) :

Yun Seondo also wrote a famous collection of forty sijo of the changing seasons through the eyes of a fisherman. Following is the first verse from the Spring sequence; notice the added refrains in lines 2 and 4.

Either narrative or thematic, this lyric verse introduces a situation or problem in line 1, development (called a turn) in line 2, and a strong conclusion beginning with a surprise (a twist) in line 3, which resolves tensions or questions raised by the other lines and provides a memorable ending.

Korean poetry can be traced at least as far back as 17 BC with King Yuri's Song of Yellow Birds but its roots are in earlier Korean culture (op. cit., Rutt, 1998, "Introduction"). Sijo, Korea's favorite poetic genre, is often traced to Confucian monks of the eleventh century, but its roots, too, are in those earlier forms. One of its peaks occurred as late as the 16th and 17th centuries under the Joseon Dynasty. One poem of the sijo genre is from the 14th century:

Sijo is, first and foremost, a song. This lyric pattern gained popularity in royal courts amongst the yangban as a vehicle for religious or philosophical expression, but a parallel tradition arose among the commoners. Sijo were sung or chanted with musical accompaniment, and this tradition survives. The word originally referred only to the music, but it has come to be identified with the lyrics.

Note: The English adaptations of verses by Yun Seondo and U Tak are by Larry Gross (op. cit.) The English adaptation of the verse by Hwang Jin-i is by David R. McCann (op. cit.); Some of the information on the origins of sijo are cited from The Bamboo Grove: An Introduction to Sijo, ed. Richard Rutt (U. of Michigan Press, 1998); Kichung Kim's An Introduction to Classical Korean Literature: From Hyangga to P'ansori; and Peter H. Lee.

Contemporary sijo
In South Korea today, sijo is widely considered to be a dead art-form, to the point that there are more sijo written in the U.S. today than in South Korea.

In English
In 1986 the journal Poet dedicated an issue to "classic" Korean sijo translated into English by Korean-American Kim Unsong (aka William Kim). This was followed by Kim's Classical Korean Poems (Sijo) in 1987, Sijo by Korean Poets in China, and Poems of Modern Sijo (a collection of his originals) in the mid-1990s. They found a devoted audience in American theWORDshop publisher Dr. Larry Gross and Canadian haiku poet Elizabeth St. Jacques. As a result, a volume of original English-language sijo (Around the Tree of Light) by St. Jacques appeared and soon after, Gross launched the first issue of Sijo West with St. Jacques as assistant editor. It was the world's first poetry journal dedicated to English-language sijo and caught on well with poets dedicated to haiku and other forms of Asian verse.

Sijo West folded in 1999 reportedly due to health problems and tragedies with Gross. St. Jacques reemerged with online postings known as Sijo Blossoms (circa 2001), which, apparently, has since evolved into the Sijo In The Light section of her Poetry In The Light website. Sijo In The Light, like the defunct Sijo West, featured original English-language sijo, as well as essays and reviews. Gross, meanwhile, has maintained a significant presence for sijo on his website Poetry in theWORDshop, which includes translations from Korean masters as well as original contributions by contemporary poets. Gross moderated a Yahoo! discussion group, sijoforum.

Urban Temple, a collection of sijo composed in English by the Harvard University Emeritus Professor David McCann is available from Bo-Leaf Books. Nominated for the Griffin Poetry Prize, this collection was praised by Jane Shore as "at once present and universal, contemporary and timeless ... a book well worth waiting for." Sijo: an international journal of poetry and song is published by the Cambridge Institute for the Study of Korea and volumes 1 and 2 are currently available. For Nirvana: 108 Zen Sijo Poems by Musan Cho Oh-Hyun was translated by Heinz Insu Fenkl and published by Columbia University Press in 2017. The page Sijo Poet on Facebook shares sijo composed in English as well as poems translated from Korean.

See also

 For other examples

 Korean culture
 Korean poetry
 Hyangga

Notes

References and further reading
 The Bamboo Grove: An Introduction to Sijo, ed. Richard Rutt, University of Michigan Press, 1998.
 Soaring Phoenixes and Prancing Dragons; A Historical Survey of Korean Classical Literature, by James Hoyt, Korean Studies Series No. 20, Jimoondang International, 2000.
 Master Sijo Poems from Korea: Classical and Modern, selected and translated by Jaihun Joyce Kim, Si-sa-yong-o-sa Publishers, Inc., 1982.
 An Introduction to Classical Korean Literature: From Hyangga to P'ansori by Kichung Kim, Armonk, N.Y.: M.E. Sharpe, 1996.
 Early Korean Literature, David R. McCann, ed., Columbia University Press, 2000.
 The Columbia Anthology of Traditional Korean Poetry, Peter H. Lee, editor, Columbia University Press, 2002.
 The Book of Korean Shijo, translated and edited by Kevin O'Rourke, Harvard East Asian Monographs 215, Harvard-Ewha Series on Korea, Harvard University Asia Center, 2002.
 Jeet Kune Do'nun Felsefesi, Yüksel Yılmaz, İstanbul, Turkey: Yalın Yayıncılık, (2008).
For Nirvana: 108 Zen Sijo Poems,Musan Cho Oh-hyun, translated by Heinz Insu Fenkl, Columbia University Press, 2016.

External links
Hwang Chini's most famous sijo
Sijo Poetry

Poetic forms
Korean poetry

Sijo


Over jorden, under himlen er en dansk dokumentarfilm fra 2008 instrueret af Simon Lereng Wilmont.

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Filmskolefilm fra Danmark
Danske film fra 2008

Over jorden, under himlen


O rețea de mobilitate academică este o asociație informală de universități și programe guvernamentale educaționale care încurajează schimbul internațional al studenților din învățământul superior (mobilitate academică).

Origine

Elevii care aleg să studieze în străinătate (elevii internaționali) își propun să-și îmbunătățească propriul statut social și economic, alegând să studieze într-o națiune cu sisteme educaționale mai bune decât ale lor. Aceasta creează o mișcarea de  elevii de obicei de la sud la nord și de la est la vest. Se anticipează că cetățenii țărilor asiatice, în special India și China, vor reprezenta o parte din ce în ce mai mare a populației globale internaționale de studenți .

Numărul total al studenților înscriși în învățământul terțiar în străinătate (studenți internaționali) a crescut de la 1,3 milioane în 1990, la 2 milioane în 2000, la peste 3 milioane în 2010 și la 4,3 milioane în 2011.   Criza financiară globală nu a scăzut aceste cifre.
Formarea rețelelor de mobilitate academică poate fi explicată prin schimbări în sistemele de educație. Guvernele unor țări au alocat fonduri pentru a îmbunătăți educația terțiară pentru studenții internaționali. Pentru unele țări, prezența studenților internaționali reprezintă un indicator al calității sistemului lor de învățământ. Studenții internaționali contribuie la economie țării lor de studiu.

În 2011, țările OECD găzduiau șaptezeci la sută din studenții internaționali. În cadrul OCDE, aproape jumătate dintre studenții internaționali au fost înscriși într-una dintre primele cinci destinații de studii terțiar. Acestea erau Statele Unite (17%), Marea Britanie (13%), Australia (6%), Germania (6%) și Franța (6%). Studenții internaționali preferă să studieze în țările vorbitoare de limba engleză. Domeniile populare de studiu sunt științele sociale, afacerile și dreptul. Treizeci la sută dintre studenții internaționali au studiat în aceste domenii în 2011.

Funcție

Rețelele de mobilitate academică urmăresc să ajute elevii prin oferirea diversității culturale și sociale, încurajând adaptabilitatea și gândirea independentă, permițându-le să-și îmbunătățească cunoștințele despre o limbă străină și să-și extindă rețeaua profesională. Prin aducerea studenților internaționali, rețeaua poate oferi instituțiilor de învățământ o sursă de venituri și poate contribui la economia națiunii.

De exemplu, în Canada, cheltuielile internaționale pentru studenți, în ceea ce privește cheltuielile de școlarizare, și cazare, au contribuit cu mai mult de 8 miliarde CAD la economie în 2010.  Studenții internaționali au, de asemenea, un efect economic pe termen lung. În anul 2008-2009, rata de ședere în țările OCDE a fost de 25%. În Australia, Canada, Republica Chequia și Franța, rata a fost mai mare de 30% .  În 2005, 27% dintre studenții internaționali dintr-un stat membru al Uniunii Europene au fost angajați în Marea Britanie la șase luni de la absolvire. În Norvegia, 18% dintre studenții din afara Spațiului Economic European (SEE) care studiau între 1991 și 2005 au rămas în țară; Numărul corespunzător pentru studenții SEE a fost de opt la sută.

Statele Unite

În Statele Unite, programele de schimb educaționale sunt gestionate de către Biroul general al Educaționale și Afacerilor Culturale. Sistemul de învățământ terțiar Consta de mii de colegii și universități. Diversitatea în școli și subiecte Oferă alegerea studenților internaționali.

După atacul terorist din septembrie 2001 International Student care erau inscrisi in Statele Unite a scazut pentru prima data in 30 de ani. A fost mai dificil sa obține
visa. Alte țări au concurat pentru inscrierile studențești internaționale și sentimentul anti-american a crescut.

Europa
Procesul de la Bologna este o inițiativă europeană de promovare a mobilității studențești internaționale. Programul Erasmus a susținut schimburile studenților europeni încă din 1987. În 1987, aproximativ 3.000 de studenți sau beneficiat de burse de studii pentru o perioadă de 6 până la 12 luni la o universitate gazdă a altui din cele douăsprezece state membre europene. În 2012, bugetul pentru programul Erasmus era de 129,1 miliarde de euro.

Referințe

1. (http://www.unesco.org/education/studyingabroad/what_is/mobility.shtml What is studying abroad). (https://en.wikipedia.org/wiki/UNESCO UNESCO) 2000.

2. (http://www.iau-aiu.net/content/academic-mobility  Academic mobility). International Association of Universities. 5 June 2015. Accessed 16 October 2015.

3. Teichler U. Why Mobility? What We Know and What We Do Not Know. In: International Programme Office for Education and Training (ed.): From Individual Development to Employability. International Programme Office for Education and Training, Stockholm 2001. pp 6 - 20.

4. Böhm A. (https://www.idp.com/global/studyabroad Global Student Mobility) 2025: Analysis of Global Competition and Market Share. IDP Education Pty Ltd, Melbourne 2003. Accessed 2014.

5. (http://www.oecd.org/education/skills-beyond-school/EDIF%202013--N%C2%B013%20(eng)--FINAL.pdf Education indicators in focus). OECD.org 2013.

6. Bacchus M. Towards a strategy for increasing student mobility between less developed countries in the Commonwealth through third country training. International Journal of Educational Development 1986.

7. Suter B. and Jandl M. Comparative study on policies towards foreign graduates: study on admission and retention policies towards foreign students in industrialised countries. International Center for Migration Policy Development, Vienna. 2006.

8. (https://www.internationalstudent.com/study_usa/choosing-the-usa/ Choosing the USA). Internationalstudent.com

9. Students on the Move: The Future of International Students in the United States. ACE CII 2006.

10. The Bologna Process 2020 - The European Higher Education Area in the new decade. EHEA 2009.

11. Rishav B. (https://maitriglobaleducation.com/ International Student Mobility) 2025: Analysis of Global Competition and Market Share. IDP Education Pty Ltd, Melbourne 2003. Accessed 2014.

Învățământ superior

Rețea de mobilitate academică