Intercellular adhesion molecule 1 (synonym ICAM-1, CD54) ist ein Oberflächenprotein aus der Gruppe der Integrine.

Eigenschaften
ICAM-Proteine sind Zelladhäsionsmoleküle, die an LFA-1 binden (ein Komplex aus Integrin alpha-L und Integrin beta-2, synonym CD11a/CD18) sowie Integrin alpha-M und Integrin beta-2 (CD11b/CD18). Während der Leukodiapedese führt eine Bindung an ICAM-1 zur Assemblierung von Einstülpungen der apikalen Zellmembran von Endothelzellen. Es ist glykosyliert und phosphoryliert. Die Genexpression von ICAM-1 wird durch Interleukin-1 und Interferon-gamma verstärkt. Bei einer Arteriosklerose treten erhöhte Werte für ICAM-1 auf.

ICAM-1 ist der zelluläre Rezeptor der meisten Rhinoviren-Stämme (Kapsidprotein A oder B) und des Coxsackievirus (Kapsidprotein A21). In Patienten mit Kaposi-Sarkom wird ICAM-1 durch die virale E3-Ubiquitin-Ligase MIR-2 des HHV-8 zu Zwecken der Immunevasion einem Abbau im Ubiquitin-Proteasom-System zugeführt.

Eine Mutation im ICAM1 (K469E) führt zu einem erhöhten Risiko für eine koronare Herzkrankheit.

Weblinks

Einzelnachweise

Protein
Codiert auf Chromosom 19 (Mensch)

Interzelluläres Zelladhäsionsmolekül 1


Sichelreuth ist ein Ortsteil der Gemeinde Föritztal im Landkreis Sonneberg in Thüringen.

Lage
Der Ortsteil Sichelreuth liegt im äußersten Süden des Landkreises Sonneberg und Thüringens etwa 1,5 Kilometer südwestlich von Neuhaus-Schierschnitz, unmittelbar an der Landesgrenze zu Bayern. Über die Kreisstraße 27 erreicht man in östlicher Richtung Lindenberg und die Bundesstraße 89 sowie in westlicher Richtung Oerlsdorf. Nach Süden führt die Kreisstraße 6 ins bayerische Schwärzdorf (Gemeinde Mitwitz). Durch den Ort fließt die Föritz.

Geschichte
Sichelreuth entstand im 12./13. Jahrhundert aus einer Rodungssiedlung auf einer Niederterrasse an der Föritz. Die Ersterwähnung erfolgte um 1275 als "Sygelngeruthe". Die westliche Ortshälfte gehörte jahrhundertelang zum Kirchspiel Mupperg, die östliche zur Pfarrei Schierschnitz. 1735 kam der Ort von Sachsen-Coburg an Sachsen-Meiningen. 1811 wurde eine Schule im Ort erbaut.

Nachdem die Orte Sichelreuth und Lindenberg bereits 1923/24 für kurze Zeit einen Gemeindeverbund gebildet hatten, wurde Lindenberg am 1. Juli 1950 nach Sichelreuth eingemeindet. Am 14. Juli 1993 erfolgte die Eingemeindung nach Neuhaus-Schierschnitz. Diese fusionierte am 6. Juli 2018 mit zwei weiteren Gemeinden zur Gemeinde Föritztal. Trotz vieler Neubauten ist der Ort heute noch landwirtschaftlich geprägt.

Dialekt

In Sichelreuth wird Itzgründisch, ein mainfränkischer Dialekt, gesprochen.

Weblinks

 Sichelreuth auf der Website der Gemeinde Föritztal

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Sonneberg
Geographie (Föritztal)
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Sonneberg)
Ersterwähnung 1275
Gemeindeauflösung 1993

Sichelreuth


Rasmus Boysen (født 14. oktober 1992) er en dansk håndboldspiller, der spiller for det danske hold Fredericia HK, hvor han har spillet siden 2020. Han er bagspiller.

Rasmus Boysen var tidligere en del af det danske ungdomslandshold, med hvem han deltog i U21 VM i Bosnien-Herzegovina i 2013. Han nåede at spille 15 ungdomslandskampe for Danmark.

Kilder

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Danmark
Håndboldspillere fra Ribe-Esbjerg HH
Håndboldspillere fra Skjern Håndbold

Rasmus Boysen


ශ්‍රී ලංකාවේ  පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරු  පිරිසක් විසින් එවකට එරට අග්‍රවිනිශ්චයකාරව සිටි ශිරාණි බණ්ඩාරනායක මහත්මිය දෝෂාභියෝගයකට ලක්කරනලදී. කථානායක විසින් පත්කල තේරීම් කාරක සභාවකින් මෙම චෝදනා විභාගකොට පාර්ලිමේන්තුවට වාර්තාවක් ඉදිරිපත්කරන ලදී.  ඉන් පසුව 2013 ජනවාරි මසදී  එම දෝෂාභියෝග යෝජනාව පාර්ලිමේන්තුවේ සම්මතවූ අතර දින කීහිපයකට පසු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ විසින් ඇය නිලයෙන් පහ කරන ලදි. මූල්‍ය අක්‍රමිකතා සහ අධිකරණ නඩු කිහිපයකට ඇඟිලි ගැසීම, අභිලාශ අතර ගැටුම ඇතුළු චෝදනා රැසක් සඳහා, බණ්ඩාරනායක මහත්මිය චූදිතයා ලෙස නම් කොට තිබුණද, මෙම සියළු චෝදනා ඇය ප්‍රතික්ෂේප කලාය.  ජනාධිපති රාජපක්ෂගේ සොහොයුරෙකු වන බැසිල් රාජපක්ෂ විසින් යෝජනා කරන ලද  පනත් කෙටුම්පතකට විරුද්ධ තීන්දුවක්ද ඇතුළු,  ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය විසින් රජයට එරෙහිව නියම කරනු ලැබූ විධිතීරණ මාලාවකින් අනතුරුව  මෙම දෝෂාභියෝගය ඉදිරිපත් කෙරිණි. දෝෂාභියෝගය පිළිගැනීම බණ්ඩාරනායක මහත්මිය විසින් ප්‍රතික්ෂේප කල අතර කිසිම නව අග්‍රවිනිශ්චයකාරවරයෙකු හා සමග කටයුතු කිරීමට නීතිඥ කණ්ඩායම් විසින් ප්‍රතික්ෂේප කිරීම හා සමගම, සිදුවිය හැකි  ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාමය අර්බුදයක් පිළිබඳ ලකුණු පහල වී ඇත. බණ්ඩාරනායක මහත්මියගේ  මතභේදකාරී දෝෂාභියෝගය පිළිබඳ විවේචනාත්මක සහ  සංවේගාත්මක ප්‍රකාශ ශ්‍රී ලංකාව තුලින් හා විදේශයන් වෙතින් නිකුත්වුණි.

පසුබිම
ජනාධිපති චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග විසින්,  බණ්ඩාරනායක මහත්මිය  ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට පත් කරන ලද්දේ 1996 ඔක්තොම්බර් 30 දිනදීය. 2011දී  ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ විසින්,  අග්‍රවිනිශ්චයකාර ලෙසින් බණ්ඩාරනායක මහත්මිය පත් කලේ, 2011 මැයි 17 දිනදී විශ්‍රාම ගිය අසෝක ද සිල්වාගේ අනුප්‍රාප්තිකයා ලෙසිනි. ජනාධිපති රාජපක්ෂ ඉදිරියේ ඇය දිවුරුම් දුන්නේ 2011 මැයි 18 දිනදීය.

දිවි නැගුම පනත් කෙටුම්පත
දිවි නැගුම පනත් කෙටුම්පත  ශ්‍රී ලංකා ගැසට් පත්‍රයෙහි පල කරන ලද්දේ 2012 ජූලි 27 දිනදීය. මෙම පනත් කෙටුම් පත විසින්  ශ්‍රී ලංකාවේ සමෘද්ධි අධිකාරිය, ශ්‍රී ලංකාවේ දක්ෂිණ සංවර්ධන අධිකාරිය සහ උඩරට සංවර්ධන අධිකාරිය ඒකාබද්ධ කොට දිවි නැගුම සංවර්ධන දෙපාර්තමේන්තුව පිහිටුවන ලද අතර බොහෝ ප්‍රජා සංවිධාන, බැංකු සහ බැංකු සමාජ තනන ලදි. ජනාධිපති රාජපක්ෂගේ සොහොයුරු බැසිල් රාජපක්ෂ යටතේ පවතින ආර්ථික සංවර්ධන අමාත්‍යාංශය විසින් දිවි නැගුම සංවර්ධන දෙපාර්තමේන්තුව පාලනය කෙරෙමින් සංවර්ධන කටයුතු සිදු කිරීමට නියමිතව තිබුණි. ශ්‍රී ලංකාවේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව ප්‍රකාර, බොහෝ සංවර්ධන කටයුතු සිදු කිරීම, පළාත් සභා වෙත විමධ්‍යගත කොට තිබුණි. 2012 අගෝස්තු මසදී ශ්‍රී ලාංකික රජය විසින් පාර්ලිමේන්තුව අබියස මෙම පනත් කෙටුම් පත සභා ගත කෙරිණි. කෙටුම් පත ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට අනුකූල බව අභියෝගයට ලක් කරමින් පෙත්සම්කරුවන් සතර දෙනෙක් විසින් පෙත්සම් තුනක් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය වෙත  ඉදිරිපත් වුණි. අධිකරණය (බණ්ඩාරනායක, ප්‍රියසත් ඩෙප් සහ ඊවා වනසුන්දර) 2012 අගෝස්තු 27 සහ 28 දිනවලදී රැස්වූයේ පෙත්සම් විභාගකිරීමටය. ජනාධිපති රාජපක්ෂගේ තවත් සොහොයුරෙකු වන  කථානායක චමල් රාජපක්ෂ, විසින් 2012 සැප්තැම්බර් 18 දිනදී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයෙහි  නිර්ණයනයන් පාර්ලිමේන්තුව වෙත දැනුම් දුන්නේය: පනත් කෙටුම් පත පළාත් සභා ලැයිස්තුවෙහි දක්වා ඇති කරුණු වලට අදාළ වන බැවින් නිතීගත වීමට නම් සෑම පළාත් සභාවක් වෙතම එය යොමු කොට අනුමැතිය ලබා ගත යුතු බවය.  පළාත් සභා නවයෙන් අටකම පාලන බලය සතු වූයේ ජනාධිපති රාජපක්ෂගේ පක්ෂය වන එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය (එජනිස) වෙත වන අතර, 2012 සැප්තැම්බර් 25 දින සහ 2012 ඔක්තොම්බර් 3 දින අතර කාලය තුලදී මෙම පළාත් සභා අට විසින් දිවි නැගුම පනත් කෙටුම් පත අනුමත කරන ලදි. ජනාධිපති රාජපක්ෂ විසින් පත් කොට තිබූ  උතුරු පළාතේ ආණ්ඩුකාර ජී. ඒ. චන්ද්‍රසිරි විසින් පනත් කෙටුම් පත අනුමත කරන ලදි.

පනත් කෙටුම්පත පාර්ලිමේන්තුවට යලි යොමු කෙරුනු අතර පනත් කෙටුම්පතෙහි ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට අනුකූලත්වය අභියෝගයට ලක්කරමින් තවත් පෙත්සම් එකොළහක් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය වෙත ඉදිරිපත් වුණි. චන්ද්‍රසිරි මහතා විසින් පනත් කෙටුම්පත අනුමත කිරීමේ නීතිකත්වය අභියෝගයට ලක් කරමින් 2012 ඔක්තොම්බර් 4 දිනදී විපක්ෂ මන්ත්‍රී මාවෙයි සේනාධිරාජා යොමු කල පෙත්සමද මේ අතර විය.  2012 ඔක්තොම්බර් 18, 22 සහ 23 දිනවලදී අධිකරණය (බණ්ඩාරනායක, එන්. ජී. අමරතුංග සහ කේ. ශ්‍රීපවන්) රැස්වූයේ පෙත්සම් විභාග කිරීම සඳහාය. ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ නිර්ණයක 2012 ඔක්තොම්බර් 31 දිනදී ජනාධිපති වෙත දන්වා යවන ලදි.  ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ නීර්ණයන කථානායක චමල් රාජපක්ෂ විසින් 2012 නොවැම්බර් 6 දිනදී  පාර්ලිමේන්තුව වෙත දන්වා සිටින ලදි: 8(2) ඡේදය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට පටහැනිවූ අතර ජන මත විචාරණයකින් සම්මත කර ගත යුතුව තිබුණි; තවත් ඡේද දොළසක් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට පටහැනි වූ අතර පාර්ලිමේන්තුවෙහි විශේෂ බහුතරයකින් (තුනෙන්-දෙකක) සම්මත කර ගත යුතුව තිබුණි; පනත් කෙටුම් පත පිටසන් කිරීමට උතුරු පළාතේ ආණ්ඩුකාරවරයාට බලය නොමැති අතර එබැවින් පනත් කෙටුම් පත පාර්ලිමේන්තුවෙහි විශේෂ බහුතරයකින් සම්මත කර ගත යුතුව තිබුණි.

දෝෂාභියෝගය
දිවි නැගුම පනත් කෙටුම් පත පිළිබඳ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ නීර්ණයන් ජනාධිපති වෙත දන්වා යැවූ දිනට පසුදින එනම් 2012 නොවැම්බර් 1 දිනදී අග්‍රවිනිශ්චයකාර බණ්ඩාරනායක මහත්මියට එරෙහි දෝෂාභියෝග යෝජනාවක්  එජනිස මන්ත්‍රීවරුන් 117 දෙනෙකුගේ අත්සන් සහිතව කථානායක චමල් රාජපක්ෂ වෙත භාර දෙන ලදි.  2012 නොවැම්බර් 6 දිනදී කථානායක චමල් රාජපක්ෂ විසින් බණ්ඩාරනායක මහත්මියට එරෙහි චෝදනා 14 හෙළි කල අතර, මූල්‍ය තොරතුරු හෙළි නොකිරීම, බලය අනිසි ලෙස භාවිතා කිරීම සහ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව නොසළකාහැරීම යන දේ එයට ඇතුළත්ව තිබුණි.  බණ්ඩාරනායක මහත්මිය චෝදනා ප්‍රතික්ෂේප කලාය.

පාර්ලිමේන්තු තේරීම් කාරක සභාව
දෝෂාභියෝග චෝදනා විභාග කිරීම සඳහා රජයේ මන්ත්‍රීවරුන් සත් දෙනෙකු සහ විපක්ෂයේ මන්ත්‍රීවරුන් සතරදෙනෙකුගෙන් සමන්විතවූ සත් සාමාජීක පාර්ලිමේන්තු තේරීම් කාරක සභාවක් (PSC) පත් කෙරිණි.  දෝෂාභියෝග චෝදනා පිළිබඳ විභාගය 2012 නොවැම්බර් 23, 2012 දෙසැම්බර් 4 දින සහ 2012 දෙසැම්බර් 6 දිනදී පැවැත්වුනු අතර එදින බණ්ඩාරනායක මහත්මිය විභාග කිරීම වෙතින් ඉවත්ව ගියාය.  2012 දෙසැම්බර් 7 දිනදී විපක්ෂ මන්ත්‍රීවරු පාර්ලිමේන්තු තේරීම් කාරක සභාවෙන් ඉවත් වූහ.  2012 දෙසැම්බර් 8 දිනදී පාර්ලිමේන්තු තේරීම් කාරක සභාවෙහි වාර්තාව පාර්ලිමේන්තුව වෙත ඉදිරිපත් කෙරිණි.  පාර්ලිමේන්තු තේරීම් කාරක සභාව අධිගමනය කොට තිබුණේ බණ්ඩාරනායක මහත්මියට එරෙහි චෝදනා පහෙන් තුනක් ඔප්පු වී ඇති බවත් ඇය නිලයෙන් පහ කිරීමට මෙය ප්‍රමාණවත් බවත්ය.  දේපළ ගනුදෙනුව පිළිබඳ අයෝග්‍යත්වය (පළමුවන චෝදනාව), බැංකු ගිණුම් හෙළි නොකිරීම (සතරවන චෝදනාව) සහ ඇයගේ සැමියා අදාළ වන්නාවූ අධිකරණ නඩුවක් හා බැඳි සම්බන්ධතා සම්මතය (පස්වන චෝදනාව) යන චෝදනාවලට ඇය වරදකරු බවට තීරණය කර තිබුණි.  දෙවන හා තෙවන චෝදනා වලට ඇය වරද කරු නොවන බව තීරණය වී තිබූ අතර පාර්ලිමේන්තු තේරීම් කාරක සභාව විසින් ඉතිරි චෝදනා නවය නොසලකා හරින ලදි.  "එය පරීක්ෂණයක් නොව එය  සවික්සුමක් විය" යැයි පවසමින් විපක්ෂ මන්ත්‍රීවරුන් පාර්ලිමේන්තු තේරීම් කාරක සභා වාර්තාව ප්‍රතික්ෂේප කලහ.  පාර්ලිමේන්තු තේරීම් කාරක සභාවේ වාර්තාව ඉන්පසු ජනාධිපති වෙත යවන ලදි.

2013 ජනවාරි 3 දිනදී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය තීන්දු කලේ අග්‍රවිනිශ්චයකාරයාට එරෙහි චෝදනා පරික්ෂා කිරීමට පාර්ලිමේන්තු තේරීම් කාරක සභාවට බලයක් නොමැති අතර එබැවින් දෝෂාභියෝගය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා විරෝධී බවයි.

පාර්ලිමේන්තු තේරීම් කාරක සභාවට එරෙහිව බණ්ඩාරනායක මහත්මිය විසින් අභියාචනයක් ඉදිරිපත් කල අතර 2013 ජනවාරි 7 දිනදී අභියාචනාධිකරණය විසින් පාර්ලිමේන්තු තේරීම් කාරක සභාවේ අධිගමනයන්  නිෂ්ප්‍රභ කෙරිණි.  මින් ඉක්බිතිව, අභියාචනාධිකරණ විනිසුරුවන් දෙදෙනෙකු, එස්. ශ්‍රීස්කන්ධරාජා සහ අනිල් ගුණරත්න වෙත මරණ තර්ජන එල්ල වුණි.

දෝෂාභියෝග යෝජනාව සහ නිලයෙන් පහකිරීම
ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ හා අභියාචනාධිකරණයේ තීන්දු නොතැකූ රජය දෝෂාභියෝගය පිළිබඳ කටයුතු ඉදිරියට ගෙන ගියේය.   බණ්ඩාරනායක මහත්මියට එරෙහි දෝෂාභියෝග යෝජනාව 2013 ජනවාරි 10 සහ 11 යන් දින වලදී පාර්ලිමේන්තුවේ විවාදයට ගැනිණි. පාර්ලිමේන්තුව විසින් යෝජනාව සම්මත කර ගන්නා ලද අතර මන්ත්‍රීවරු 155 දෙනෙක් එයට පක්ෂවද මන්ත්‍රීවරුන්  49 දෙනෙක් එයට විරුද්ධවද ඡන්දය ප්‍රකාශ කලහ. දෝෂාභියෝග යෝජනාව දෝෂසහගත සහ එනිසාම එය අනීතික එකකැයි විපක්ෂ මන්ත්‍රීවරු ප්‍රකාශ කලහ.

පාර්ලිමේන්තුව විසින් සම්මත කරන ලද දෝෂාභියෝග යෝජනාව 2013 ජනවාරි 13 දිනදී ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ විසින් අපරානුමත කිරීමෙන් බණ්ඩාරනායක මහත්මිය නිලයෙන් පහ කෙරිණි.  සමහරක් වාර්තා පරිදී ජනාධිපති රාජපක්ෂ විසින් බණ්ඩාරනායක මහත්මියට විශ්‍රාම යාමේ විකල්පය ලබා දුන්නද ඇය විසින් එය ප්‍රතික්ෂේප කර ඇත.

අපරාංගය
පාර්ලිමේන්තුව විසින් දෝෂාභියෝග යෝජනාව සම්මත කර ගැනුමෙන් පසුව වුවද, බණ්ඩාරනායක මහත්මිය විසින් පාර්ලිමේන්තු තේරීම් කාරක සභාව ව්‍යවස්ථා විරෝධී බවට ප්‍රකාශ කෙරුණු ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීන්දුව හුවා දක්වමින් පවසා සිටියේ ඇය නිලයෙන් බැහැරව නොයන බවයි. නීතිඥ කණ්ඩායම් විසින් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ විනිශ්චයකාරවරුන්ගෙන් ඉල්ලා සිටින්නේ කිසියම් නව අග්‍රවිනිශ්චයකරුවෙකු සමග අධිකරණ කටයුතු වලට සහභාගි නොවන ලෙසටය.

ජනාධිපති රාජපක්ෂ විසින් බණ්ඩාරනායක මහත්මියගේ අනුප්‍රාප්තිකයා ලෙසින් හිටපු නීතිපති මොහාන් පීරිස් නම් කරන ලදි. ඔහුගේ නාමයෝජනාව "නිරීක්ෂණ" සඳහා පාර්ලිමේන්තු සභාව වෙත ජනාධිපති විසින් යොමු කල යුතුවුවද පත්වීම සිදු කරන්නේ ජනාධිපති විසිනි. පස් සාමාජික පාර්ලිමේන්තු සභාව සමන්විත වන්නේ   කථානායක,  අග්‍රාමාත්‍යවරයා,  විපක්ෂ නායක, අග්‍රාමාත්‍යවරයා විසින් නම් කරන ලද තැනැත්තෙක් සහ  විපක්ෂ නායක විසින් නම් කරන ලද තැනැත්තෙක් යන අය ගෙනි. පත්වීම සාකච්ඡා කිරීමට, පාර්ලිමේන්තු සභාව 2013 ජනවාරි 15 දිනදී රැස්වූ  නමුත්, විපක්ෂ නායක රනිල් වික්‍රමසිංහ සහ ඔහු විසින් නම් කල ඩී. එම්. ස්වාමිනන්දන් සහභාගි නොවූයේ ඔවුන් සභාවේ කටයුතු වලට විරුද්ධ වුනු නිසාය. 2013 ජනවාරි 15 දිනදී පාර්ලිමේන්තු සභාව විසින් පීරිස් මහතාගේ පත්වීමට අනුමැතිය දෙන ලදි.

අනුප්‍රාප්තිකයා
අග්‍රවිනිශ්චයකාරයෙකුගේ නව පත්වීමක් අනීතික වන නිසාත් එවැන්නක් ඔවුන්ගේ අයිතිවාසිකම් සහ ජනතාවගේ අයිතිවාසිකම් උල්ලංඝනය කරන බවට ඔවුන් තරයේ අදහස් කරන නිසාත්,  විකල්ප ප්‍රතිපත්ති කේන්ද්‍රය (CPA) විසින් මූලික අයිතිවාසිකම් පෙත්සමක් ගොනු කරන ලදි. නව අග්‍රවිනිශ්චයකාරයා පත්වීමේ අනුමැතිය වලක්වාලන සහ ඔහු නිලය භාර ගැනීම හා නිලයේ රාජකාරි කිරීම වලක්වන  අතුරු තහනම් නියෝග දෙකක් ඔවුහූ බලාපොරොත්තු වූහ. ජනාධිපති රාජපක්ෂගේ තීරණය පාර්ලිමේන්තු සභාව විසින් අනුමත කරන දිනයේම ප.ව. 12:30 ට, මහත් ආරක්ෂක විධිවිධාන යටතේ මොහාන් පීරිස් දිවුරුම් දුන්නේය. පීරිස් මහතා හැඳින්වුනේ ජනාධිපති රාජපක්ෂගේ මිත්‍ර පාක්ෂිකයෙක් ලෙසිනි. මෙම ධුරයට නම් කිරීමට පෙර, ඔහු කැබිනට් මණ්ඩලයට ජ්‍යෙෂ්ඨ නීති උපදේශක වූ අතර මානව අයිතිවාසිකම් උල්ලංඝන සහ බලයෙන් අතුරුදහන් කිරීම් පිළිබඳ චෝදනා හමුවේ රාජපක්ෂ රජය ආරක්ෂා කිරීම පිළිබඳව කැපී පෙනුණි. පීරිස් මහතා එහි පැමිනීමට පෙර, මෙම තීරණයට විරුද්ධව උද්ඝෝෂණය කල නීතිඥවරුන් සහ රජයට හිතැති පාක්ෂිකයන්   යන දෙපාර්ශවයම හල්ෆ්ට්ස්ඩෝර්ෆ් හී  ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ සංකීර්ණය පිටත රැස්වී සිටියහ.

ඇය තවමත් නීත්‍යානුකූල අග්‍රවිනිශ්චයකාරවරයා වන නමුත්,  ප්‍රචණ්ඩත්වය යෙදවිය හැකි අවස්ථාවක ඇයගේ හා ඇයගේ පවුලේ සාමාජිකයන්ගේ ජීවිත අනතුරේ ලක්විය හැකි බැවින් ඇයගේ නිල මැදිරියෙන් හා නිල නිවාසයෙන් බැහැර වීමට තීරණය බව බණ්ඩාරනායක මහත්මිය පැවසූ  අතර ඇය විසින් ප්‍රකාශ නිකුත්කිරීම පොලීසිය විසින් වලක්වාලීමට උත්සාහ දැරිණි.

"මා පීඩාවට පත්කොට ඇත්තේ ස්වාධීන අධිකරණයක් වෙනුවෙන් සහ, අනිසි බලපෑම්වලට එරෙහිව මා පෙනීසිටි නිසාය. ... ජනතාව උත්තරීතර වන හා ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව හා නීතියේ පාලනය පිළිගන්නා ජනරජයක නීතියේ ආධිපත්‍යය පැවතුණේ නම් මෙවැනි අසාධාරණ ලෙස මා දඬුවම් නොලබනු ඇත."

රටේ බොහෝ නීතිඥයන් විසින් නීත්‍යානුකූල අග්‍රවිනිශ්චයකාර ලෙස බණ්ඩාරනායක මහත්මිය පිළිගන්නා අතර නව පත්වීම්ලාභියා පිළිනොගන්නා ලෙස ජ්‍යෙෂ්ඨ විනිශ්චයකාරවරුන්ගේ ඉල්ලා සිටිමින් ඔවුන් ලියා දක්වා ඇත. සියළු නඩු විභාග කල් දැමුණු අතර, ශිරාණි බණ්ඩාරනායක මහත්මිය මුලසුන ගැනීමට නියමිතව තිබුනු විභාගයන් විනිශ්චයකාර පී.ඒ. රත්නායක සහ විනිශ්චයකාර එස්.අයි. ඉමාම් විසින් සිදු කෙරිණි.

ප්‍රතිචාරය
බණ්ඩාරනායක මහත්මියගේ විවාදාත්මක දෝෂාභියෝගය නිසා මිශ්‍ර ප්‍රතිචාර ලැබුණි. විවේචනය, උද්වේගය සහ  පැසසුම ශ්‍රී ලංකාව තුලින් හා පිටතින් ප්‍රකාශ කෙරිණි.

ශ්‍රී ලංකාව
අධිකරණයේ ස්වාධිනත්වයට සීමා පැනවීමට හා ජනාධිපති රාජපක්ෂ වෙත බලය ඒකරාශි කර ගැනීමට ගත් උත්සාහයක් ලෙසින් දෝෂාභියෝගය දක්වමන් එය විවේචනය කිරීමට විපක්ෂ දේශපාලනඥයෝ, සමහරක් නීතිඥවරුන්, සමහරක් විනිශ්චයකාරවරුන් සහ සමහරක් සිවිල් සමාජ කණ්ඩායම් උත්සුක වූහ. ඔවුන් තවදුරටත් කියාසිටියේ දිවි නැගුම පනත් කෙටුම්පත ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය විසින් වැලකීම නිසා පළිගැනුමක් ලෙස දෝෂාභියෝගය ඉදිරිපත්වූ බවයි.

හිටපු අග්‍රවිනිශ්චයකාරවරු
හිටපු නීතිපති මොහාන් පීරිස් පත්කිරීම සම්බන්ධයෙන් ශ්‍රී ලංකාවේ 41වන අග්‍රවිනිශ්චයකාර සරත් එන්. සිල්වා සිය  කලකිරීම පල කලේය. "අග්‍රවිනිශ්චයකාරයා දෝෂාභියෝගයට ලක්කොට මතභේදකාරී තත්ත්වයක් ඇතිවී තිබෙන අවස්ථාවක, ඊළඟ අගවිනිසුරු වශයෙන් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරුවරුන් අතරින් ජ්‍යෙෂ්ඨ විනිසුරුවරයෙකු පත්කලේ නම් ප්‍රශ්නය විසඳිය හැකිව තිබුණි " යැයි පවසමින් සිල්වා මහතා යෝජනා කලේ දැනට ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ සේවය කරන විනිශ්චයකාරවරයෙකු පත් කල යුතු බවයි

ජාත්‍යන්තර
 - විනිශ්චයකාරවරුන්ගේ සහ නීතිඥයන්ගේ ස්වාධිනත්වය පිළිබඳ එක්සත් ජාතීන්ගේ විශේෂ ප්‍රකාශක, ගබ්‍රියෙලා නෝල්, 2012 නොවැම්බර් මසදී ශ්‍රී ලංකා රජයෙන් ඉල්ලා සිටියේ දෝෂාභියෝගය නැවත සලකා බලා අදාල යෝජනා විමර්ශනය කිරීම "සුදුසු ක්‍රමවේදයක මූලික සිද්ධාන්ත අනුකූලව සහ සාධාරණ විභාගයක්" සහිතව සිදු විය යුතු බවයි.

  2012 නොවැම්බර් 15 දිනදී  නිවේදනයක් නිකුත් කරමින් පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩල මහා ලේකම් කමලෙෂ් ශර්මා, දෝෂාභියෝග ක්‍රියාවලිය පිළිබඳ සිය කණස්සල්ල පල කරමින් කියා සිටියේ අධිකරණයේ ස්වාධිනත්වය පිළිබඳ ශ්‍රී ලංකා ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාමය  නියෝගයන්ට ගරු කල යුතු බවයි. 2013 ජනවාරි 11 දිනදී තවත් ප්‍රකාශයක් නිකුත් තල ෂර්මා මහතා,  "පවතින තත්ත්වය පිළිබඳ, සාමූහික වශයෙන් පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලය, ගැඹුරු කණස්සල්ල පල කරයි" යනුවෙන් කියා සිටිමින් ශ්‍රී ලංකා රජයෙන් ඉල්ලා සිටියේ දෝෂාභියෝගය පිළිබඳ තීරණයක් ගැනීමට පෙර මදක් නැවතී  එහි ප්‍රතිවිපාක පිළිබඳ විමසිලිමත් වන ලෙසයි.

ආශ්‍රිත ලිපි
 ශිරාණි බණ්ඩාරනායක

අධෝසටහන්

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි
 'අයි හෑව් බීන් අන්ජස්ට්ලි ප්‍රොසිකියුටඩ් ඇන්ඩ් විලිෆයිඩ්'-  හිටපු අගවිනිසුරු

ශිරාණි බණ්ඩාරනායකට එරෙහි දෝෂාභියෝගය


Abu Ali al-Mansur (; 13 August 985 – 13 February 1021), better known by his regnal name al-Hakim bi-Amr Allah (), was the sixth Fatimid caliph and 16th Ismaili imam (996–1021). Al-Hakim is an important figure in a number of Shia Ismaili sects, such as the world's 15 million Nizaris and 1–2 million Musta'lis, in addition to 2 million Druze.

Histories of al-Hakim can prove controversial, as diverse views of his life and legacy exist. Historian Paul Walker writes "Ultimately, both views of him, the mad and despotic tyrant (like Germanic and Roman despots) irrationally given to killing those around him on a whim, and the ideal supreme ruler, divinely ordained and chosen, whose every action was just and righteous, were to persist, the one among his enemies and those who rebelled against him, and the other in the hearts of true believers, who, while perhaps perplexed by events, nonetheless remained avidly loyal to him to the end." He is known by his critics as the "Mad Caliph" and "Nero of Egypt".

Biography
Born in 985 CE in Cairo, Abu 'Ali al-Mansur was the first Fatimid ruler to have been born in Egypt. Abu 'Ali al-Mansur had been proclaimed as heir-apparent (wali al-'ahd) in 993 CE and succeeded his father Al-Aziz Billah (975–996) at the age of eleven, on 14 October 996, with the caliphal title of al-Hakim Bi-Amr Allah. Al-Ḥākim is reported to have had blue eyes flecked with reddish gold.

Lineage
Al-Ḥākim was born on Thursday, 3 Rabi' al-awwal in AD 985 (AH 375). His father, caliph al-'Azīz bil-Lāh, had two consorts. One was an umm al-walad who is only known by the title as-Sayyidah al-'Azīziyyah or al-'Azīzah (d. 385/995). She was a Melkite Christian whose two brothers were appointed patriarchs of the Melkite Church by Caliph al-'Azīz. Different sources say either one of her brothers or her father was sent by al-'Azīz as an ambassador to Sicily.

Al-'Azīzah is considered to be the mother of Sitt al-Mulk, one of the most famous women in Islamic history, who had a stormy relationship with her half-brother al-Ḥākim and may have had him assassinated. Some, such as the Crusader chronicler William of Tyre, claimed that al-'Azīzah was also the mother of Caliph al-Ḥākim, though most historians dismiss this. William of Tyre went so far as to claim that al-Ḥākim's destruction of the Church of the Holy Sepulchre in 1009 was due to his eagerness to disprove taunts that he was a Christian born of a Christian woman. By contrast, the chronicler al-Musabbihi recounts that in 981, al-Ḥākim's Muslim mother sought the aid of an imprisoned Islamic sage named ibn al-Washa and asked him to pray for her son who had fallen ill. The sage wrote the entire Qur'an in the inner surface of a bowl and bade her wash her son out of it. When al-Ḥākim recovered, she demanded the release of the sage in gratitude. Her request was granted and the sage and his associates were freed from prison.

Druze sources claim that al-Ḥākim's mother was the daughter of 'Abdu l-Lāh, one of al-Mu'izz li-Din Allah's sons and therefore al-'Azīz's niece. Historians such as Delia Cortese are critical of this claim:

Caliphate

In 996, al-Ḥākim's father Caliph al-'Azīz began a trip to visit Syria (which was held by the Fatimids only by force of arms and was under pressure from the Byzantines). The Caliph fell ill at the beginning of the trip at Bilbeis and lay in sickbed for several days. He suffered from "stone with pains in the bowels." When he felt that his end was nearing he charged Qadi Muhammad ibn an-Nu'man and General Abū Muhammad al-Hasan ibn 'Ammar to take care of al-Ḥākim, who was then only eleven. He then spoke to his son. Al-Ḥākim later recalled the event:

 On the following day, he and his new court proceeded from Bilbays to Cairo, behind the camel bearing his father's body, and with the dead Caliph's feet protruding from the litter. They arrived shortly before evening prayer and his father was buried the next evening next to the tomb of his predecessor al-Mu'īzz. Al-Ḥākim was sworn in by Barjawan, a "white eunuch whom al-'Azīz had appointed as Ustad 'tutor'."

Because it had been unclear whether he would inherit his father's position, this successful transfer of power was a demonstration of the stability of the Fatimid dynasty. Al-Hakim's father had intended the eunuch Barjawan to act as regent until al-Hakim was old enough to rule by himself. Ibn 'Ammar and Qadi Muhammad ibn Nu'man were to assist in the guardianship of the new caliph.

Nevertheless, the Kutama Berbers seized the chance to recover their dominant position in the state, which had eroded under al-Aziz due to the influx of Turkish and Daylamite mercenaries from the Islamic East (the Mashāriqa, "Easterners"). They compelled the underage al-Hakim to dismiss the Christian vizier 'Īsa ibn Nestorius (who was executed shortly after) and appoint their leader Ibn Ammar to head the government, with the title of wāsiṭa ("intermediary") rather than full vizier. At the time the office of sifāra "secretary of state" was also combined within that office. Ibn 'Ammar then took the title of Amīn ad-Dawla "the one trusted in the empire". This was the first time that the term "empire" was associated with the Fatimid state. Ibn Ammar's rule quickly descended into a Berber tyranny: he immediately began staffing the government with Berbers, who engaged in a virtual pillaging of the state coffers. The Berbers' attempts to exclude the other interest groups from power—not only the Turks and the other ethnic contingents of the army, but also the civilian bureaucracy, whose salary was cut—alienated not only the Mashāriqa, but alarmed Barjawan as well. Barjawan contacted the Fatimid governor of Damascus, the Turk Manjutakin, and invited him to march onto Egypt and depose Ibn Ammar. Manjutakin accepted, but was defeated by Ibn Ammar's troops under Sulayman ibn Ja'far ibn Falah at Ascalon and taken prisoner. Barjawan however soon found a new ally, in the person of the Kutama leader Jaysh ibn Samsam, governor of Tripoli, whom Ibn Falah dismissed and replaced with his own brother. Jaysh and Barjawan gathered a following of other dissatisfied Berber leaders, and launched an uprising in Cairo in October 997. Ibn Ammar was forced to flee, and Barjawan replaced him as wāsiṭa.

During his predominance, Barjawan managed to balance the two factions, fulfilling the demands of the  Mashāriqa while taking care of the Kutama as well. In this vein, he pardoned Ibn Ammar and restored him his monthly salary of 500 gold dinars. After Bajarwan's murder on 26 March 1000, however, Caliph al-Hakim assumed the reins of government and launched a purge of the Fatimid elites, during which Ibn Ammar and many of the other Kutama leaders were executed. To ensure his own power, Hakim limited the authority and terms of office of his wasitas and viziers, of whom there were more than 15 during the remaining 20 years of his caliphate.

External rivals

Al-Hakim's most rigorous and consistent opponent was the Abbasid Caliphate in Baghdad, which sought to halt the influence of Ismailism. This competition led to the Baghdad Manifesto of 1011, in which the Abbāsids claimed that the line al-Ḥākim represented did not legitimately descend from 'Alī. His diplomatic and missionary vehicle was the Ismā'īlī da'wah "Mission", with its organizational power center in Cairo.

Internal unrest and groups
Al-Hakim's reign was characterized by a general unrest. The Fatimid army was troubled by a rivalry between two opposing factions, the Turks and the Berbers. Tension grew between the Caliph and his viziers (called wasītas), and near the end of his reign, the Druze movement, a religious sect that deified al-Hakim as God manifest, began to form. Members of that sect were reported to address prayers to al-Hakim, whom they regarded as "a manifestation of God in His unity."

The Baghdad Manifesto
Alarmed by the expansion of the Fatimid dominion, the 'Abbasid caliph al-Qadir of Baghdad adopted retaliatory measures to halt the spread of Ismailism within the very seat of his realm. In particular, in 1011 he assembled a number of Sunni and Twelver Shiite scholars at his court and commanded them to declare in a written document that Hakim and his predecessors lacked genuine descent from Ali and Fatima. This so-called Baghdad Manifesto was read out in Friday mosques throughout the 'Abbasid domains accusing the Fatimids of Jewish ancestry. In addition, because of al-Hakim's alleged Christian mother, he was accused of being over-sympathetic to non-Muslims, giving them more privileges than they should have been given under Islamic rule. Such accusations were manifested through poetry criticizing the Fatimids. Qadir also commissioned several refutations of Ismaili doctrines, including those written by the Mu'tazili 'Ali b. Sa'id al-Istakri (1013).

Foreign affairs
Hakim confronted numerous difficulties and uprisings during his relatively long reign. While he did not lose any important territories in North Africa, the Ismaili communities there were attacked by Sunni fighters led by their influential Maliki jurists. Relations between the Fatimids and the Qarmatians also remained hostile. On the other hand, Hakim's Syrian policy was successful as he managed to extend Fatimid hegemony to the emirate of Aleppo.

Al-Hakim upheld diplomatic relations between the Fatimid Empire and many different countries. Skillful diplomacy was needed in establishing friendly, or at least neutral relations with the Byzantine Empire, which had expansionary goals in the early 11th century.

The geographically farthest-reaching diplomatic mission of al-Hakim was to Song Dynasty China. The Fatimid Egyptian sea captain known as Domiyat traveled to a Buddhist pilgrimage site in Shandong in AD 1008. It was on this mission that he sought to present to the Chinese emperor Zhenzong of Song gifts from his ruling Caliph, al-Hakim. This reestablished diplomatic relations between Egypt and China that had been lost during the collapse of the Tang Dynasty in 907.

Disappearance and succession
In the final years of his reign, al-Hakim displayed a growing inclination toward asceticism and withdrew for meditation regularly. On the night of 12/13 February 1021 at the age of 35, al-Hakim left for one of his regular nocturnal meditation journeys to the Mokattam hills on the outskirts of Cairo but failed to return. A search found only his horse and bloodstained garments. His disappearance has remained a mystery.

Modern historians have assessed whether al-Hakim's sister Sitt al-Mulk may have had a hand in his disappearance, but no historic evidence has emerged that would implicate her. Al-Mulk would lead moves to declare her nephew al-Zahir li-I'zaz Din Allah as his father's successor as imam-caliph. The heir al-Hakim had designated was removed from court and al-Mulk was appointed regent for her 16-year-old nephew. After al-Zahir came of age, al-Mulk assumed positions within his administration until her death in 1023.

Sobriquet in Western literature
In Western literature he has been referred to as the "Mad Caliph". This title is largely due to his erratic and oppressive behavior concerning religious minorities under his command, as historian Hunt Janin relates: al-Hakim "was known as the 'Mad Caliph' because of his many cruelties and eccentricities"; his persecution of Christians is seen as a contributing factor to the Crusades, as he not only forbade pilgrimage to the Holy Land but also ordered the demolishing of the Church of the Holy Sepulchre in Jerusalem in 1009. The church was reconstructed by his son and successor al-Zahir, with historian Michael Bonner pointing out that the term is also used due to the dramatic difference between al-Hakim and his predecessors and successors and also points out that such persecution is an extreme rarity in Islam during this era. "In his capital of Cairo, this unbalanced (and, in the view of most, mad) caliph raged against the Christians in particular.... On the whole such episodes remained exceptional, like the episodes of forced conversion to Islam." Historian Michael Foss also notes this contrast: "For more than three hundred and fifty years, from the time when the Caliph Omar made a treaty with the Patriarch Sophronius until 1009, when mad al-Hakim began attacks on Christians and Jews, the city of Jerusalem and the Holy Land were open to the West, with an easy welcome and the way there was no more dangerous than a journey from Paris to Rome.... Soon [after al-Hakim] the panic was over. In 1037 al-Mustansir came to an amicable agreement with Emperor Michael IV."

As one prominent journal has noted, al-Hakim has attracted the interest of modern historians more than any other member of the Fatimid dynasty because:

The claim that al-Hakim was mad and the version of events around him is disputed as mere propaganda by some scholars, such as Willi Frischaue, who states: "His enemies called him the 'Mad Caliph' but he enhanced Cairo's reputation as a centre of civilization." The writing of historian Heinz Halm attempts to dispel "those distorted and hostile accounts, stating that the anti-Fatimid tradition tried to make a real monster of this caliph", while P.J. Vatikiotis writes that, "[al-Hakim's] persecution of Christians and Jews and the legislation enacted for that purpose between 1004 and 1020 seem to have been a policy with a justifiable purpose."

al-Hakim and Ismailism

Al-Hakim maintained a keen interest in the organization and operation of the Fatimid Ismaili da'wa (preaching) centred in Cairo. Under his reign it was systematically intensified outside the Fatimid dominions, especially in Iraq and Persia. In Iraq, the da'is now concentrated their efforts on a number of local amirs and influential tribal chiefs with whose support they aimed to uproot the Abbasids. Foremost among the Fatimid da'is of this period operating in the eastern provinces was Hamid al-Din Kirmani, the most accomplished Ismaili theologian-philosopher of the entire Fatimid period. The activities of Kirmani and other da'is soon led to concrete results in Iraq: in 1010 the ruler of Mosul, Kufa and other towns acknowledged the suzerainty of Hakim. The 16th Fatimid imam, caliph al-Hakim bi-Amr Allah (996–1021) ordered his da'i, Harun ibn Muhammad in Yemen, to give decisions in light of Da'a'im al-Islam only.

In 1013 he completed the construction of al-Jāmiʻ al-Anwar begun by his father. Commonly known as "Hākim's Mosque", over time it fell into ruin. In the 1970s, the Dawoodi Bohras, an Ismaili Shia sect, under the leadership of Mohammed Burhanuddin, restored the then-dilapidated mosque, using new building methods and materials while maintaining as many of the architectural and artistic features as possible. Their attempts received strong criticism from some academics, conservators, and art historians who saw the effort as constructing "a new building" rather than restoration.

House of Knowledge

In the area of education and learning, one of Hakim's most important contributions was the founding in 1005 of the Dār al-ʿIlm (House of Knowledge) in Cairo. A wide range of subjects ranging from the Qur'an and hadith to philosophy and astronomy were taught at the Dār al-ʿIlm, which was equipped with a vast library. During his rule, al-Hakim provided paper, ink, pens and inkstands free of charge to all those who studied there  Access to education was made available to the public and many Fatimid da'is received at least part of their training in this major institution of learning which served the Ismaili da'wa (mission) until the downfall of the Fatimid dynasty.
For more than 100 years, Dār al-ʿIlm distinguished itself as a center of learning where astronomers, mathematicians, grammarians, logicians, physicians, philologists, jurists and others conducted research, gave lectures and collaborated. All were welcomed, and it remained unfettered by political pressures or partisan influences.

Sessions of Wisdom
Hakim made the education of the Ismailis and the Fatimid da'is a priority; in his time various study sessions (majalis) were established in Cairo. Hakim provided financial support and endowments for these educational activities. The private 'wisdom sessions' (majalis al-hikma) devoted to esoteric Ismaili doctrines and reserved exclusively for initiates, now became organized so as to be accessible to different categories of participants. Al Hakim himself often attended these sessions which were held at the Fatimid palace. The name (majalis al-hikma) is still used by the Druze, Nizari and Taiyabi Ismailis as the name of the building in which their religious assembly and worship is carried, often abbreviated as Majlis (session).

Druze

Al-Hakim is a central figure in the history of the Druze religious sect, whose eponymous founder ad-Darazi proclaimed him as the incarnation of God in 1018. Hamza ibn Ali ibn Ahmad is considered the founder of the Druze and the primary author of the Druze manuscripts, he proclaimed that God had become human and taken the form of man, al-Hakim bi-Amr Allah.

Interreligious relationships
According to the religious scholar Nissim Dana, al-Hakim's relationship with other monotheistic religions can be divided into three separate stages.

First period
From 996 to 1006 when most of the executive functions of the Khalif were performed by his advisors, the Shiite al-Hakim "behaved like the Shiite khalifs, who he succeeded, exhibiting a hostile attitude with respect to Sunni Muslims, whereas the attitude toward 'People of the Book' – Jews and Christians – was one of relative tolerance, in exchange for the jizya tax."

In 1005, al-Hakim ordered a public posting of curses against the first three Caliphs (Abu Bakr, Umar and Uthman) and against Aisha, wife of Muhammad, for denying the caliphate to Muhammad's cousin and son-in-law ʿAlī, who according to Shia beliefs, was the rightful prophetic successor.

According to historian Nissîm Dānā, al-Hakim ordered that "curses were registered against the warrior Muawiyah I, founder of the Umayyad Caliphate, and against others in the inner circle of Muhammad from the Sahabah - the compatriots of Muhammad in the way of Islam." This was in accordance with Shia practice, as laid out by Muslim scholar Ayatollah Haydari: "the followers of Ahl al-Bayt [Shias] say 'O Allah curse all of the Banu Umayya'." The Shia maintain that out of hatred for ʿAlī, Muʿawiyah ordered the Talbiyah not be said (as it was promoted by ʿAlī) and ordered people to curse him (Saʿd ibn Abi Waqqas refused to do so). The Shia hold that Muʿawiyah and all of the Umayyad caliphs (with the possible exception of Umar II) were Nasibi who "are the hypocrites for whom hatred of ʿAlī is their religion...They don't just hate ʿAlī, but they worship Allah and seek closeness to Him by hating ʿAlī."

After only two years of posting the curses, al-Hakim ended the practice. During this era, al-Hakim ordered that the inclusion of the phrase as-salāh khayr min an-nawm "prayer is preferable to sleep", which followed fajr prayer, be stopped – he saw it as a Sunni addition. In its place he ordered that ḥayyi ʿalā khayr al-ʿamal "come to the best of deeds" should be said after the summons was made. He further forbade the use of two prayers – Salāt at-Tarāwih and Salāt ad-Duha as they were believed to have been formulated by Sunni sages.

Religious minorities
In 1004 al-Hakim decreed that the Christians could no longer celebrate Epiphany or Easter. He also outlawed the use of wine (nabidh) and even other intoxicating drinks not made from grapes (fuqa) to both Muslims and non-Muslims alike. This produced a hardship for both Christians (who used wine in their religious rites) and Jews (who used it in their religious festivals).

In 1005, al-Hakim ordered that Jews and Christians follow ghiyār "the law of differentiation" – in this case, the mintaq or zunnar "belt" (Greek ζωνάριον) and imāmah "turban", both in black. In addition, Jews must wear a wooden calf necklace and Christians a heavy iron cross. In the public baths, Jews must replace the calf with a bell. In addition, women of the People of the Book had to wear two different coloured shoes, one red and one black. These remained in place until 1014.

Following contemporary Shiite thinking, during this period al-Hakim also issued many other restrictive ordinances (sijillat). These sijillat included outlawing entrance to a public bath with uncovered loins, forbidding women from appearing in public with their faces uncovered, and closing many clubs and places of entertainment.

Second period
From 1007 to 1012 "there was a notably tolerant attitude toward the Sunnis and less zeal for Shiite Islam, while the attitude with regard to the 'People of the Book' was hostile." On 18 October 1009, al-Hakim ordered the destruction of the Holy Sepulchre and its associated buildings, apparently outraged by what he regarded as the fraud practiced by the monks in the "miraculous" Descent of the Holy Fire, celebrated annually at the church during the Easter Vigil. The chronicler Yahia noted that "only those things that were too difficult to demolish were spared." Processions were prohibited, and a few years later all of the convents and churches in Palestine were said to have been destroyed or confiscated. It was only in 1042 that the Byzantine Emperor Constantine IX undertook to reconstruct the Holy Sepulchre with the permission of al-Hakim's successor.

Third period
Al-Hakim ultimately allowed the unwilling Christian and Jewish converts to Islam to return to their faith and rebuild their ruined houses of worship. Indeed, from 1012 to 1021 al-Hakim

While it is clear that Hamza ibn Ahmad was the Caliph's chief dāʿī, there are claims that al-Hakim believed in his own divinity. Other scholars disagree with this assertion of direct divinity, particularly the Druze themselves, noting that its proponent was ad-Darazi, who (according to some resources) al-Hakim executed for shirk. Letters show that ad-Darazi was trying to gain control of the Muwahhidun movement and this claim was an attempt to gain support from the Caliph, who instead found it heretical.

Consort and issue
The mother of al-Hakim's heir 'Alī al-Zāhir was the umm al-walad Amīna Ruqayya, daughter to the late prince Abd Allah, son of al-Mu'izz. Some see her as the same as the woman in the prediction reported by al-Hamidi which held "that in 390/1000 al-Hakim would choose an orphan girl of good stock brought up [by?] his father al-Aziz and that she would become the mother of his successor." While the chronicler al-Maqrizi claims that al-Hakim's stepsister Sitt al-Mulk was hostile to Amīna, other sources say she gave her and her child refuge when they were fleeing al-Hakim's persecution. Some sources say al-Hakim married the jariya (young female servant) known by the title as-Sayyidah but historians are unsure if this is just another name for Amīna.

Besides al-Zahir, al-Hakim had a daughter named Sitt Misr (d. 455/1063) who was said to be a princess of generous patronage and a noble character.

In literature
The story of al-Hakim's life inspired (presumably through Antoine Isaac Silvestre de Sacy) the French author Gérard de Nerval (1808–1855) who recounted his version of it ("Histoire du Calife Hakem": History of the Caliph Hakem) as an appendix to his Voyage to the Orient (1851).

He is a major character in The Prisoner of Al-Hakim by American novelist Bradley Steffens, which recounts the ten-year imprisonment of Ibn al-Haytham under al-Hakim's rule.

A fictional version of al-Hakim is presented in Robert E. Howard's posthumously published short story "Hawks over Egypt".

See also
 Family tree of Muhammad
 List of Egyptians
 List of Ismaili imams
 List of people who disappeared
 Lists of rulers of Egypt

References

Sources

External links
 al-Hakim
 Institute of Ismaili Studies:  al-Hakim bi-Amr Allah.
 al-Hakim bi Amr Allah

985 births
1021 deaths
10th-century Fatimid caliphs
11th-century Fatimid caliphs
Druze religious leaders
Druze and Islam
Fatimid people of the Arab–Byzantine wars
Founders of religions
Missing person cases in Egypt
Sons of Fatimid caliphs

Al-Hakim bi-Amr Allah


El ticotico de Alagoas (Philydor novaesi), también denominado ticotico de Novaes, es una especie extinta de ave paseriforme de la familia Furnariidae, perteneciente al género Philydor. Era endémico del noreste de Brasil y fue considerado extinto en 2019.

Distribución y hábitat

Esta especie fue descubierta por primera vez en 1979 en Murici, en el estado brasileño de Alagoas, aunque ha habido pocos avistamientos en esa zona desde entonces. En 2003 se descubrió en la Reserva Privada Frei Caneca, en Pernambuco y también en la Reserva Pedra d'Anta, en el mismo estado.

Esta especie era muy rara y local en su hábitat natural, los bosques de montaña del interior, en rangos altitudinales de entre 400 y 550 m.

Descripción
El ticotico de Alagoas media unos 18 cm de longitud y su plumaje era pardo-rojizo. Ambos sexos eran similares. Se le ha encontrado solo, en parejas o en pequeños grupos. Con frecuencia formaban bandadas mixtas con otras especies, incluyendo al trepatroncos.

Sistemática

Descripción original
La especie P. novaesi fue descrita por primera vez por los ornitólogos brasileños Dante Luiz Martins Teixeira y Luiz Pedreira Gonzaga en 1983 bajo el mismo nombre científico; su localidad tipo era: «Serra Branca, c. 9°15' S, 35°50' W, c. 550 m, Municipio de Murici, Alagoas, Brasil.»

Etimología
El nombre genérico neutro «Philydor» se compone de las palabras del griego « φιλος philos»: que ama, y «ὑδωρ hudōr, ὑδατος hudatos»: agua; significando «que ama el agua». y el nombre de la especie «novaesi», conmemora al ornitólogo brasileño Fernando da Costa Novaes (1927-2004).

Taxonomía
Aparentemente era más próxima a Philydor atricapillus. Fue monotípica.

Causas de su extinción
El ticotico de Alagoas, debido a su rareza, había sido clasificado como en peligro crítico de extinción por la Unión Internacional para la Conservación de la Naturaleza (IUCN). Sin embargo, algunos especialistas lo consideraban probablemente extinto, ya que no se habían registrado nuevos avistamientos desde 2011.

La principal amenaza para su existencia era la destrucción de su hábitat, ya que la desaparición de la Mata atlántica en Alagoas y Pernambuco dejaría muy pocos sitios a los que las poblaciones de esta especie pudieran emigrar.

Debido a que había sido observada por última vez en la naturaleza en 2011 y dado que la última observación era relativamente reciente, existía una posibilidad mínima de que permaneciera una pequeña población. Sin embargo, considerando el aumento considerable de observadores en la región y las infructuosas búsquedas realizadas, y dada la extremada fragmentación y degradación de su hábitat, en 2019 finalmente se le declaró a la especie como extinta.

Referencias

Enlaces externos

 Videos, fotos y sonidos de Philydor novaesi en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Philydor novaesi en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de  Philydor novaesi en Wikiaves.

novaesi
Aves endémicas de Brasil
Animales descritos en 1983
Especies extintas en el siglo XXI
Especies extintas por la actividad humana
Taxones descritos por Dante Luiz Martins Teixeira
Taxones descritos por Luiz Pedreira Gonzaga
Aves extintas en periodo histórico

Philydor novaesi


Polinezijski štakor ili Pacifički štakor (lat. Rattus exulans, maorski: kiore) treća je najraširenija vrsta štakora u svijetu, odmah iza smeđeg i crnog štakora. Svoje podrijetlo vuče iz Jugoistočne Azije, odakle se proširio polinezijskim otocima, uključujući Novi Zeland, Uskršnji otok i Havaje. Sa srodnim vrstama dijeli osobinu prilagodljivosti različitim vrstama staništa, od savane i makije do tropskih kišnih šuma. Djelovanjem čovjeka, naselio se i u gradove i sela, gdje stvara velike štete na poljoprivrednim zemljištima.

Opis

Izgled
Vrlo je sličan drugim vrstama štakora, posebno bijelim i crnim. Ima velike i okrugle uši, izduženu njušku i kratke noge. Dlaka mu je na leđima tamnosmeđa do crna, a na trbuhu je bijela. Ima tanko tijelo, mjereno od njuške do repa dugo 15 centimetara, nešto kraće od ostalih štakora bliskih ljudima. Na pojedinim otocima pronađeni su još i kraći primjerci (do 11 cm). Rep je razmjerno dugačak u odnosu na ostatak tijela.

Ponašanje
Kao i većina glodavaca, Polinezijski štakor je noćna životinja. Vrlo je vješti penjač te se često gnijezdi na drveću. Svoje značajke razmnožavanja i spolnog sustava dijele s drugim vrstama: plodno razdoblje (estrus) traje 21-24 dana i javlja se dvaput godišnje, u proljeće i ljeti. Trudnoća traje oko 28 dana, a ženka prosječno okoti 6-11 mladunaca.

Usamljena je životinja i veći dio života provede sama. Mužjaci i ženke susreću se jedino radi parenja.

Prehrana
Polinezijski štakori su svejedi (omnivore) i njihova se prehrana uglavnom sastoji od sjemenki, voća, lišća, kukaca, crva, pauka, manjih guštera i ajvanskih jaja. Poznati su po stručnosti u pronalasku mjesta za skrivanje hrane, a znaju i kako uskladištiti sjemenku a da ne proklije. Svoju hranu ne skrivaju samo radi prirodnih neprijatelja, već i loših vremenskih uvjeta (kiša), kao i od drugih vrsta štakora. Osim u zemlji, hranu skrivaju i na granama drveća, dok oni na Novom Zelandu hranu skrivaju na palmama nikau.

Rasprostranjenost
Prilagodio se uvjetima života raznih staništa, uključujući i plaže tropskih otoka, priobalnu makiju i planinske livade do 1300 metara nadmorske visine. Rasprostranjen je na Pacifiku i u Jugoistočnoj Aziji. Budući da ne mogu plivati na velike ualjenosti, Polineziju su naselili tijekom ljudske selidbe polinezijskih otoka prije 2 000 godina, te bili među prvim predstavnicima glodavaca na tom području.

Smatra se kako je polinezijski štakor ima značajnu ulogu u deforestaciji Uskršnjih otoka, zbog pretjerane konzumacije plodova mjesnih vrsta palmi, onemogućujući time rast novih stabala. Prema znanstvenim istraživanjima, polinezijski je štakor Novi Zeland naselio oko 1280.

Poveznice
 Fauna Novog Zelanda

Izvori

Štakori
Novi Zeland

Polinezijski štakor


Marea Britanie a participat la Jocurile Olimpice de vară din 2016 de la Rio de Janeiro în perioada 5 – 21 august 2016, cu o delegație de 366 de sportivi care a concurat la 25 de sporturi. Cu un total de 67 de medalii, inclusiv 27 de aur, s-a aflat pe locul 2 în clasamentul pe medalii, după Statele Unite ale Americii, și pe locul 3 în funcție de numărul de medalii. Marea Britanie și-a îmbunătățit bilanțul de medalii de la ediția din 2012, pe care a găzduit-o.

Medaliați

Medalii după sport

Multipli medaliați

Natație

Note

Referințe
 Marea Britanie la Jocurile Olimpice de vară din 2016  pe Rio2016.com

Marea Britanie la Jocurile Olimpice
Țări la Jocurile Olimpice de vară din 2016


La comida de difunto era una ceremonia fúnebre que usaban los antiguos hebreos y los demás pueblos. Era costumbre hacer una comida sobre la tumba del que se acababa de inhumar o en su casa después de los funerales. El profeta Barnc dice de los paganos c. 6, v. 31: Gritan en presencia de sus dioses, como en la comida de un difunto.

El uso de poner el alimento para los pobres en la sepultura de los difuntos era también general entre los hebreos. Tobías exhorta a su hijo a que ponga su pan en la sepultura del justo y a que no coma con los pecadores. San Agustín Epist. 22, observa que en su tiempo en África, se iba a comer a los sepulcros de los mártires y a los cementerios. Se hacía esto en el principio inocentemente, pero después se cayó en abusos que los obispos más santos y celosos, como San Ambrosio y San Agustín, les costó mucho trabajo desarraigar.

Se hacían entre los judíos dos clases de comida de difunto:

 la primera, inmediatamente después de los funerales. Los que asistían a ellas se tenían como manchados y obligados a purificarse como si hubiesen tocado el cadáver.
 la segunda, se daba al fin del duelo, Josefo Guerra de los Judíos, lib. 2, c. 1.

La misma costumbre se conservó durante siglos entre las gentes rústicas en algunas provincias en que se conservaron las antiguas costumbres. Todas las personas de la familia del muerto, que habían asistido a sus exequias, comían juntas una comida frugal en la casa del difunto la que se renovaba al cabo de un año después de su aniversario.

Referencias
Diccionario de teología, 1 Nicolas Silvestre Bergier, 1845

Ceremonias funerarias
Cultura de comida y bebida

Comida de difunto


Carmen este un film românesc din 2013 regizat de Doru Nițescu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Rodica Lazăr, Adrian Titieni, Maia Morgenstern.

Prezentare

Carmen este o fată mică dintr-un sat de munte care suferă de o boală teribilă. Părinții ei fac tot posibilul ca să o salveze.

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2013 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2013
Filme dramatice românești

Carmen (film din 2013)


Renal physiology (Latin rēnēs, "kidneys") is the study of the physiology of the kidney. This encompasses all functions of the kidney, including maintenance of acid-base balance; regulation of fluid balance; regulation of sodium, potassium, and other electrolytes; clearance of toxins; absorption of glucose, amino acids, and other small molecules;  regulation of blood pressure; production of various hormones, such as erythropoietin; and activation of vitamin D.

Much of renal physiology is studied at the level of the nephron, the smallest functional unit of the kidney. Each nephron begins with a filtration component that filters the blood entering the kidney. This filtrate then flows along the length of the nephron, which is a tubular structure lined by a single layer of specialized cells and surrounded by capillaries. The major functions of these lining cells are the reabsorption of water and small molecules from the filtrate into the blood, and the secretion of wastes from the blood into the urine.

Proper function of the kidney requires that it receives and adequately filters blood. This is performed at the microscopic level by many hundreds of thousands of filtration units called renal corpuscles, each of which is composed of a glomerulus and a Bowman's capsule. A global assessment of renal function is often ascertained by estimating the rate of filtration, called the glomerular filtration rate (GFR).

Formation of urine

The kidney's ability to perform many of its functions depends on the three fundamental functions of filtration, reabsorption, and secretion, whose sum is called renal clearance or renal excretion.  That is:

Urinary excretion rate = Filtration rate – Reabsorption rate + Secretion rate

Although the strictest sense of the word excretion with respect to the urinary system is urination itself, renal clearance is also conventionally called excretion (for example, in the set term fractional excretion of sodium).

Filtration

The blood is filtered by nephrons, the functional units of the kidney. Each nephron begins in a renal corpuscle, which is composed of a glomerulus enclosed in a Bowman's capsule. Cells, proteins, and other large molecules are filtered out of the glomerulus by a process of ultrafiltration, leaving an ultrafiltrate that resembles plasma (except that the ultrafiltrate has negligible plasma proteins) to enter Bowman's space. Filtration is driven by Starling forces.

The ultrafiltrate is passed through, in turn, the proximal convoluted tubule, the loop of Henle, the distal convoluted tubule, and a series of collecting ducts to form urine.

Reabsorption

Tubular reabsorption is the process by which solutes and water are removed from the tubular fluid and transported into the blood. It is called reabsorption (and not absorption) both because these substances have already been absorbed once (particularly in the intestines) and because the body is reclaiming them from a postglomerular fluid stream that is well on its way to becoming urine (that is, they will soon be lost to the urine unless they are reclaimed).

Reabsorption is a two-step process beginning with the active or passive extraction of substances from the tubule fluid into the renal interstitium (the connective tissue that surrounds the nephrons), and then the transport of these substances from the interstitium into the bloodstream. These transport processes are driven by Starling forces, diffusion, and active transport.

Indirect reabsorption
In some cases, reabsorption is indirect. For example, bicarbonate (HCO3−) does not have a transporter, so its reabsorption involves a series of reactions in the tubule lumen and tubular epithelium. It begins with the active secretion of a hydrogen ion (H+) into the tubule fluid via a Na/H exchanger:

 In the lumen
 The H+ combines with HCO3− to form carbonic acid (H2CO3)
 Luminal carbonic anhydrase enzymatically converts H2CO3 into H2O and CO2
 CO2 freely diffuses into the cell
 In the epithelial cell
 Cytoplasmic carbonic anhydrase converts the CO2 and H2O (which is abundant in the cell) into H2CO3
 H2CO3 readily dissociates into H+ and HCO3−
 HCO3− is facilitated out of the cell's basolateral membrane

Influence of hormones
Some key regulatory hormones for re-absorption include:
 aldosterone, which stimulates active sodium re-absorption (and water as a result)
  anti-diuretic hormone, which stimulates passive water re-absorption

Both hormones exert their effects principally on the collecting ducts.

Tubular secretion occurs simultaneously during re-absorption of filtrate. Substances, generally produced by body or the by-products of cell metabolism that can become toxic in high concentration, and some drugs (if taken). These all are secreted into the lumen of renal tubule. Tubular secretion can be either active or passive or co-transport.
Substances mainly secreted into renal tubule are; H+, K+, NH3, urea, Creatinine, histamine and drugs like penicillin.
Tubular secretion occurs at Proximal Convoluted Tubule (PCT) and Distal Convoluted Tubule (D.C.T); for example, at proximal convoluted tubule, potassium is secreted by means of sodium-potassium pump, hydrogen ion is secreted by means of active transport and co-transport, i.e. anti-porter, and ammonia diffuses into renal tubule.

Other functions

Hormone secretion
The kidneys secrete a variety of hormones, including erythropoietin, calcitriol, and renin. Erythropoietin is released in response to hypoxia (low levels of oxygen at tissue level) in the renal circulation. It stimulates erythropoiesis (production of red blood cells) in the bone marrow. Calcitriol, the activated form of vitamin D, promotes intestinal absorption of calcium and the renal reabsorption of phosphate.  Renin is an enzyme which regulates angiotensin and aldosterone levels.

Maintaining homeostasis
The kidney is responsible for maintaining a balance of the following substances:

The body is very sensitive to its pH. Outside the range of pH that is compatible with life, proteins are denatured and digested, enzymes lose their ability to function, and the body is unable to sustain itself. The kidneys maintain acid-base homeostasis by regulating the pH of the blood plasma. Gains and losses of acid and base must be balanced. Acids are divided into "volatile acids" and "nonvolatile acids". See also titratable acid.

The major homeostatic control point for maintaining this stable balance is renal excretion.  The kidney is directed to excrete or retain sodium via the action of aldosterone, antidiuretic hormone (ADH, or vasopressin), atrial natriuretic peptide (ANP), and other hormones. Abnormal ranges of the fractional excretion of sodium can imply acute tubular necrosis or glomerular dysfunction.

Acid-base

Two organ systems, the kidneys and lungs, maintain acid-base homeostasis, which is the maintenance of pH around a relatively stable value. The lungs contribute to acid-base homeostasis by regulating carbon dioxide (CO2) concentration.  The kidneys have two very important roles in maintaining the acid-base balance: to reabsorb and regenerate bicarbonate from urine, and to excrete hydrogen ions and fixed acids (anions of acids) into urine.

Osmolality
The kidneys help maintain the water and salt level of the body. Any significant rise in plasma osmolality is detected by the hypothalamus, which communicates directly with the posterior pituitary gland. An increase in osmolality causes the gland to secrete antidiuretic hormone (ADH), resulting in water reabsorption by the kidney and an increase in urine concentration. The two factors work together to return the plasma osmolality to its normal levels.

ADH binds to principal cells in the collecting duct that translocate aquaporins to the membrane, allowing water to leave the normally impermeable membrane and be reabsorbed into the body by the vasa recta, thus increasing the plasma volume of the body.

There are two systems that create a hyperosmotic medulla and thus increase the body plasma volume: Urea recycling and the 'single effect.'

Urea is usually excreted as a waste product from the kidneys. However, when plasma blood volume is low and ADH is released the aquaporins that are opened are also permeable to urea. This allows urea to leave the collecting duct into the medulla, creating a hyperosmotic solution that "attracts" water. Urea can then re-enter the nephron and be excreted or recycled again depending on whether ADH is still present or not.

The 'single effect' describes the fact that the ascending thick limb of the loop of Henle is not permeable to water but is permeable to sodium chloride. This allows for a countercurrent exchange system whereby the medulla becomes increasingly concentrated, but at the same time setting up an osmotic gradient for water to follow should the aquaporins of the collecting duct be opened by ADH.

Blood pressure

Although the kidney cannot directly sense blood, long-term regulation of blood pressure predominantly depends upon the kidney. This primarily occurs through maintenance of the extracellular fluid compartment, the size of which depends on the plasma sodium concentration. Renin is the first in a series of important chemical messengers that make up the renin–angiotensin system. Changes in renin ultimately alter the output of this system, principally the hormones angiotensin II and aldosterone. Each hormone acts via multiple mechanisms, but both increase the kidney's absorption of sodium chloride, thereby expanding the extracellular fluid compartment and raising blood pressure. When renin levels are elevated, the concentrations of angiotensin II and aldosterone increase, leading to increased sodium chloride reabsorption, expansion of the extracellular fluid compartment, and an increase in blood pressure. Conversely, when renin levels are low, angiotensin II and aldosterone levels decrease, contracting the extracellular fluid compartment, and decreasing blood pressure.

Glucose formation
The kidney in humans is capable of producing glucose from lactate, glycerol and glutamine. The kidney is responsible for about half of the total gluconeogenesis in fasting humans. The regulation of glucose production in the kidney is achieved by action of insulin, catecholamines and other hormones. Renal gluconeogenesis takes place in the renal cortex. The renal medulla is incapable of producing glucose due to absence of necessary enzymes.

Measurement of renal function

A simple means of estimating renal function is to measure pH, blood urea nitrogen, creatinine, and basic electrolytes (including sodium, potassium, chloride, and bicarbonate). As the kidney is the most important organ in controlling these values, any derangement in these values could suggest renal impairment.

There are several more formal tests and ratios involved in estimating renal function:

References

Renal physiology


An Lepanthes antilocapra in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer ngan Robert Louis Dressler. An Lepanthes antilocapra in nahilalakip ha genus nga Lepanthes, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Panamá. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lepanthes

Lepanthes antilocapra


O salário mínimo nos Estados Unidos da América é estabelecido pela legislação trabalhista dos EUA e uma série de leis estaduais e locais. O primeiro salário mínimo federal foi instituído na Lei Nacional de Recuperação Industrial de 1933, sancionada pelo presidente Franklin D. Roosevelt, mas posteriormente considerada inconstitucional.  Em 1938, o Fair Labor Standards Act estabeleceu o valor de 0,25 dólares por hora (4,81 dólares em 2021). Seu poder de compra atingiu o pico em 1968, em 1,60 dólares (12,47 dólares em 2021). Desde 2009, tem sido 7,25 dólares por hora.

Os empregadores geralmente têm que pagar aos trabalhadores o salário mínimo mais alto daqueles prescritos pelas leis federais, estaduais e locais. Em janeiro de 2020, 29 estados e o Distrito de Columbia tinham salários mínimos superiores ao mínimo federal, de modo que quase 90% dos americanos que ganhavam apenas o salário mínimo recebiam mais de 7,25 dólares por hora. O salário mínimo nacional efetivo (o salário que o trabalhador com salário mínimo médio ganha) era de 11,80 dólares em maio de 2019; este foi o mais alto desde pelo menos 1994, o primeiro ano para o qual estão disponíveis dados sobre o salário mínimo efetivo.

Em 2021, o Escritório de Orçamento do Congresso estimou que o aumento incremental do salário mínimo federal para 15 dólares por hora até 2025 beneficiaria 17 milhões de trabalhadores e também reduziria o emprego em 1,4 milhão de pessoas. Também tiraria cerca de novecentas mil pessoas da pobreza e poderia aumentar os salários de mais dez milhões de trabalhadores, fazer com que os preços subissem e a produção econômica geral diminuísse ligeiramente, e aumentaria o défice orçamentário federal em 54 bilhões nos próximos dez anos. Uma pesquisa da Ipsos em agosto de 2020 descobriu que o apoio ao aumento do salário mínimo federal cresceu substancialmente durante a pandemia de COVID-19, com 72% dos americanos a favor, incluindo 62% dos republicanos e 87% dos democratas. Uma pesquisa de março de 2021 pelo Instituto de Pesquisa da Universidade de Monmouth, conduzida como um aumento do salário mínimo estava sendo considerado no Congresso, descobriu que 53% dos entrevistados apoiavam um aumento para 15 dólares por hora e 45% se opunham.

Em 2019, 1,6 milhão de americanos não ganharam mais do que o salário mínimo federal – cerca de 1% dos trabalhadores e menos de 2% dos pagos por hora. Menos da metade trabalhava em tempo integral; quase metade tinha entre 16 e 25 anos; e mais de 60% trabalhavam nas indústrias de lazer e hotelaria, onde muitos trabalhadores recebiam gorjetas além do salário por hora. Não existiam diferenças significativas entre grupos étnicos ou raciais; as mulheres eram cerca de duas vezes mais propensas que os homens a ganhar um salário mínimo ou menos. Em maio de 2022, a legislatura do Havaí aprovou um projeto de lei para aumentar o salário mínimo para 18 dólares até 2028, o salário mínimo estadual mais alto nos Estados Unidos. O governador David Ige assinou o projeto de lei no mês seguinte.

Tendência histórica

O salário mínimo federal foi introduzido em 1938 à taxa de 0,25 dólares por hora (equivalente a 4,81 dólares em 2021). Em 1950, o salário mínimo subiu para 0,75 dólares por hora. O poder de compra do salário mínimo federal flutuou; foi mais alto em 1968, quando era de 1,60 dólares por hora (equivalente a 12,47 dólares em 2021). O valor real do salário mínimo federal em dólares de 2016 diminuiu em um terço desde 1968. O salário mínimo seria de 11 dólares em 2016 se seu valor real tivesse permanecido no nível de 1968; em vez disso, geralmente rastreou o salário mínimo real de 1960. De janeiro de 1981 a abril de 1990, o salário mínimo foi congelado em 3,35 dólares por hora, depois um congelamento recorde do salário mínimo. De 1.º de setembro de 1997 a 23 de julho de 2007, o salário mínimo federal permaneceu constante em 5,15 dólares por hora, quebrando o antigo recorde. Em 24 de julho de 2008, o salário mínimo foi ajustado para 6,55 dólares e, em seguida, para 7,25 dólares em 24 de julho de 2009, onde permaneceu fixo nos últimos treze anos.

Bibliografia

 Print edition:

Ligações externas
 Salário mínimo nos Estados Unidos no Curlie
 Salário Mínimo Federal. Divisão de Salários e Horas do Departamento de Trabalho dos Estados Unidos.
 Salário mínimo para funcionários com gorjeta. Divisão de Salários e Horas do Departamento de Trabalho dos Estados Unidos.
 Salário mínimo corrigido pela inflação por ano. Compara o salário mínimo ajustado pela inflação por ano.
 História do Salário Mínimo FederalDepartamento de Salário e Divisão de Horas do Trabalho dos Estados Unidos.
 Mapas e gráficos de salário mínimo x custo de moradia– Coalizão Nacional de Habitação de Baixa Renda (grupo de defesa).

Economia

Salário mínimo nos Estados Unidos


Oksana Bilozir (ukrainien Оксана Володимирівна Білозір) est une femme politique ukrainienne.

Biographie
Née Rozumkevich le 30 mai 1957 à Smyha. Elle fut étudiante au Académie nationale musicale Lyssenko de Lviv et à l'Académie de diplomatie d'Ukraine. Elle fut musicienne dans Vatra, un groupe fondé avec son premier mari, Ihor Bilozir. Puis dans Oksana, elle réalisait quinze albums, dix musiques de films. Elle a chanté avec Viktor Morozov et Gennady Tarachenko.

Carrière politique
Elle fut trois fois députée à la Rada, en 2002 et 2006 sous l'étiquette Bloc Notre Ukraine puis en 2007 avec Bloc Notre Ukraine.

Artiste du peuple, députée et ministre de la culture et du tourisme du Gouvernement Tymochenko I.

Elle est aussi présidente de l'O.N.G Ukrainian mutula aid depuis 2003, présidente de l'association pan-ukrainienne des femmes députées et vice présidente de la Commission nationale des ukrainiens de l'étranger depuis 2006.

Notes et références

Liens externes

Naissance en RSS d'Ukraine
Ministre ukrainienne
Ministre ukrainien de la Culture
Musicienne ukrainienne du XXe siècle
Naissance en mai 1957

Oksana Bilozir


Društvo hrvatske mladeži Zemuna, kulturno-športska ustanova Hrvata iz Zemuna.

Organizacija
Društvo ima glazbenu, športsku i glumačku sekciju. Cilj je preko sprovođenja isplaniranih aktivnosto omogućiti obogaćivanje socijalnog života mladih kroz druženje, informiranje, edukaciju, komunikaciju i međusobno povezivanje s drugim mladim Hrvatima iz ostalih sredina. Organiziraju proslave Dana državnosti Republike Hrvatske u Beogradu koje počinju sv. misom za Domovinu, a nastavljaju se prigodnim programom. Upisuju Hrvate u posebni popis birača, a, nakon nedovoljnog broja upisanih, angažiralo se u prikupljanju glasova za elektore. Društvo u studenome organizira proslave obljetnice Društva, prigodni malonogometni turnir te petkom redovito okupljanje mladeži.

Povijest
Osnovana je 25. studenoga 2007. godine.  Glazbena i glumačka sekcija nastupaju uglavnom povodom crkvenih blagdana. Glazbena je prigodno nastupila na prvoj obljetnici. Povodom svojih obljetnica, Društvo organizira malonogometne turnire na kojima sudjeluju ekipe gotovo svih hrvatskih udruga iz Srijema, kao i ekipa Hrvatskog veleposlanstva u Beogradu, ekipa DSHV-a iz Subotice te ekipa domaćina. Članovi su uredili vlastitu knjižnicu i na otvorenju knjižnice nazočni su bili predstavnici Nacionalne i sveučilišne knjižnice iz Zagreba koji su im tom prigodom poklonili 101 knjigu hrvatskih nakladnika. Društvom od osnivanja predsjedava Miroslav Lečer i Petar Dujić.

Izvori

Vanjske poveznice
Hrvatska riječ Sportski susret i druženje

Zemun
Hrvatska kulturno-umjetnička društva
Srijemski Hrvati

Društvo hrvatske mladeži Zemuna


Petr Krčál, né le  à Velké Meziříčí, est un homme politique tchèque, membre du parti social-démocrate tchèque (ČSSD).

Biographie

Situation personnelle

Parcours politique

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Gouvernement Babiš II

Naissance en août 1964
Naissance en Tchécoslovaquie
Ministre tchèque du Travail
Personnalité politique tchèque
Ministre tchèque

Petr Krčál


Estivación (del latín aestivatio, derivado de aestivare: veranear) es un término muy diferente así se trate de Zoología o de Botánica.

Término zoológico

En Zoología estivación es un estado fisiológico de algunos animales consistente en el letargo, inactividad o torpor que se produce por un descenso en la actividad metabólica como respuesta a las condiciones extremas y periódicas acaecidas durante el verano o estación seca. Estas condiciones pueden ser debidas a un aumento considerable de la temperatura ambiental o a una disminución hídrica importante, ya sea ambiental o del nivel de las masas de agua.

Este fenómeno es más frecuente en especies animales tropicales, pero no es exclusivo y puede producirse también en especies de zonas templadas. Es parte del ciclo biológico de muchas de ellas, y puede ser incluso necesario para el correcto desarrollo embrionario o gonadal, como ocurre en algunas tortugas de América del Sur.
Durante la estivación, los animales generalmente se entierran en madrigueras de barro húmedo con el que se rodean formando un capullo o vaina que les protege de la deshidratación y de las altas temperaturas. Al enterrarse de esta manera crean microambientes muy diferentes del exterior, llegando a no tener variaciones diarias de temperatura. Ejemplos de animales que se entierran se pueden encontrar entre los peces pulmonados, anfibios y reptiles. Entre estos últimos un ejemplo muy claro de estivación se da en los cocodrilos y caimanes, cuando en las épocas de sequía y escasez de alimentos se entierran en el barro y ralentizan su metabolismo hasta tal punto de llegar a solo 5 latidos del corazón por minuto y bajar su temperatura corporal al nivel del ambiente que les rodea. Otros animales buscan refugio entre la vegetación, como los caracoles, o en oquedades o guaridas de diferente índole, como anfibios, reptiles e incluso mamíferos.

Si bien los periodos de estivación suelen ser de algunos meses al año, se conocen casos de anuros que permanecen en este letargo hasta 5 años, aunque la mayoría de la población muere durante el proceso.

Término botánico

El término estivación se refiere a las yemas florales, que se abren con posterioridad a las yemas foliares. Son los pliegues de las estructuras de un brote floral, es decir, la disposición de las partes de una yema floral.

En taxonomía puede ser un carácter de diagnóstico importante, por ejemplo, en la familia Malvaceae los géneros Fremontodendron y Chiranthodendron son los únicos que no poseen sépalos valvados en las yemas florales.

También es el proceso fisiológico inducido por el calor del sol por el que deben pasar diversos propágulos y semillas para germinar.

Referencias

Bibliografía

Véase también
 Diapausa
 Dormancia
 Implantación diferida
 Hibernación
 Vernación
 Vernalización

Fisiología animal
Etología
Morfología vegetal
Fisiología del sueño

Estivación


Mary Midgley (13. september 1919 – 10. oktober 2018) var en britisk moralfilosof og professor i filosofi ved University of Newcastle upon Tyne, som var berømt for sine bøger om religion, videnskab og etik.
Midgley var meget afvisende over for filosofisk reduktionisme og scientisme og var meget involveret i at modarbejde det, som hun opfattede som et naturalistisk verdenssyn, som hun mente forsøgte at erstatte humaniora, og som hun opfattede som værende utilstrækkeligt. Midgley indgik i en højprofileret debat med Richard Dawkins om såkaldt selviske gener og memer og var fortaler for en etisk tolkning af Gaia-hypotesen.

Biografi
Mary Midgley blev født i London som datter af Tom Scutton, der var kapellan ved King's College Chapel i Cambridge, og dennes hustru Lesley Scutton (født Hay). Midgley blev uddannet fra Downe House School, som oprindeligt lå i Charles Darwins hjem, og fra Somerville College i Oxford. Under sin uddannelse tog hun afstand fra sin kristne opdragelse, men var fortsat overbevist om, at en religiøs tilgang er en del af menneskets væsen. I Oxford blev hun ven med Iris Murdoch og mødte sin kommende mand Geoffrey Midgley. De blev gift i 1950, og parret fik tre sønner.

Både Midgley og hendes mand var ansatte ved University of Newcastle upon Tyne, men hun blev dog først ansat i 1962, da børnene var blevet store nok. Hendes mand afgik ved døden i 1997.

Hun skrev sin første bog Beast and Man i 1978, da hun var 56 år gammel og udtalte senere, at hun var glad for, at hun lod være med at skrive inden da, eftersom hun ikke var helt sikker på sin holdninger. Efter dette skrev hun en række bøger og andre skrifter.

Midgley var en af Storbritanniens mest berømte filosoffer, og hun tildeltes bl.a. den ære at holde en af de prestigefyldte Gifford Lectures. Hendes venskab og videskabelige støtte til James Lovelock var en af de faktorer, som bidrog til hendes berømmelse, samt hendes påstand om, at videnskaben i stigende grad har taget sig religiøse udtryk.

Filosofi
Midgley undersøgte i sin første bog Beast and Man, hvordan den menneskelige natur reagerer på sociobiologi, relativisme og behaviorisme. Hun fremsatte i den bog tesen om, at mennesket er mere dyrisk, og dyr mere menneskelige, end videskaben tager i betragtning, og hun kritiserede Richard Dawkins' The Selfish Gene (1976) for i alt for høj grad at tage udgangspunkt i menneskets genetik. Midgley mente i stedet, at etologi og komparativ psykologi var bedre udgangspunkter for studier af menneskets natur.

I Evolution as Religion (1985) og Science as Salvation (1992) kritiserede hun evolutionsbiologien og fysikken for at udtale sig metafysisk og profetisk. Hendes kritik af Dawkins førte til en højprofileret debat i tidsskriftet Philsophy, hvor J.L. Mackie tog Dawkins' parti og foreslog, at Dawkins' teori skulle tilpasses moralfilosofien. Midgleys respons på dette fik kritik for sit tonefald og for, at hun havde misforstået Dawkins' metaforik. Diskussionen foregik i tidsskriftet i årevis, og i 2000-tallet skrev hun flere bøger, herunder Evolution as Religion: Strange Hopes and Stranger Fears (2002) og The Myths We Live by (2003), hvori hun fortsatte sin kritik og med støtte fra Darwin stillede sig afvisende over for, at naturlig selektion har fået en så fremtrædende rolle inden for evolutionsteori.

Bøger
 Beast and Man: The Roots of Human Nature. Routledge, 1978; revideret 1995.
 Heart and Mind: The Varieties of Moral Experience. Routledge, 1981.
 Animals and Why They Matter: A Journey Around the Species Barrier. University of Georgia Press, 1983.
 Wickedness: A Philosophical Essay. Routledge, 1984.
 with Judith Hughes. Women's Choices: Philosophical Problems Facing Feminism. Weidenfeld and Nicolson, 1983.
 Evolution as a Religion: Strange Hopes and Stranger Fears. Routledge, 1985; reprinted with new introduction 2002.  Denne bog er dedikeret "til mindet om Charles Darwin, som aldrig sagde disse ting."
 Can't We Make Moral Judgements?. Bristol Press, 1989.
 Wisdom, Information and Wonder: What Is Knowledge For?. Routledge, 1989.
 Science As Salvation: A Modern Myth and Its Meaning. Routledge, 1992.
 The Ethical Primate: Humans, Freedom and Morality. Routledge, 1994.
 Utopias, Dolphins and Computers: Problems of Philosophical Plumbing. Routledge, 1996.
 Science And Poetry. Routledge, 2001.
 Myths We Live By. Routledge, 2003.
 The Owl of Minerva: A Memoir. Routledge, 2005.  (Midgleys selvbiografi)
 editor. Earthy Realism: The Meaning of Gaia. Imprint Academic, 2007.
 The Solitary Self: Darwin and the Selfish Gene. Acumen, 2010.
 Are you an Illusion?. Acumen, 2014.
 What Is Philosophy For?. Bloomsbury, 2018.

Henvisninger

Filosoffer fra Storbritannien
Kvindelige filosoffer

Mary Midgley


An Meeboldina scariosa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Robert Brown, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Barbara Gillian Briggs och Lawrence Alexander Sidney Johnson. An Meeboldina scariosa in nahilalakip ha genus nga Meeboldina, ngan familia nga Restionaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Meeboldina

Meeboldina scariosa


Pictor ya da Ressam takımyıldızı, modern 88 takımyıldızdan biridir. Güney gökkürede, parlak yıldız Canopus ve Büyük Macellan Bulutu arasında bulunan sönük bir takımyıldızdır. Pictor adı Latince'de ressam anlamına gelir fakat bu isim ressam sehpası anlamına gelen Equuleus Pictoris´in kısaltılmışıdır, bu yüzden takımyıldız bir ressam sehpası olarak tasvir edilir. Nicolas Louis de Lacaille tarafından bulunmuş ve isimlendirilmiştir.

Ressam takımyıldızı, 62.9 ışık yılı uzaklıktaki, ikinci en parlak yıldızı olan β Pictoris'in etrafında keşfedilen karbonca zengin olağandışı toz diski ile son yıllarda dikkat çekmiştir. Kapteyn'in yıldızı 12.78 ışık yılı uzaklıktaki yakın vir kırmızı cücedir ve gökada halesindeki bilinen en yakın yıldızdır.

Kaynakça
 Ian Ridpath ve Wil Tirion (2007). Stars and Planets Guide, Collins, London. ISBN 978-0007251209. Princeton University Press, Princeton. ISBN 978-0691135564.

Notlar

Dış bağlantılar
 Star Tales – Pictor
 Pictor @ Stargazing

Pictor (takımyıldız)


Martín Cabeza de Vaca (falecido em 1534) foi um prelado católico romano que serviu como bispo auxiliar de Sevilha (1508–1534).

Biografia
Martín Cabeza de Vaca foi ordenado sacerdote na Ordem dos Pregadores. A 28 de janeiro de 1508, foi nomeado durante o papado do Papa Júlio II como Bispo Auxiliar de Sevilha e Bispo Titular de Marrocos o Marruecos. Serviu como Bispo Auxiliar de Sevilha até à sua morte em 1534.

Mortos em 1534
Bispos católicos
Bispos nomeados pelo Papa Júlio II

Martín Cabeza de Vaca


Ekvator ya da eşlek, kuzey ve güney yarımküreleri birbirinden ayıran hayalî dairesel hattır. Kuzey ve güney kutup noktalarına eşit uzaklıkta olan noktaların birleştirilmesiyle elde edilen çizgidir. Ekvatorun enlemi tanım gereği 0°dir. Yerkürenin Ekvator uzunluğu 40.076,4 km'dir.

 Paralel (enlem) dairelerinin başlangıcıdır. 0° paraleli dünyayı kuzey ve güney olmak üzere iki yarım küreye ayırır.
 Çizgisel hızın en fazla, yerçekiminin en az olduğu yerdir.
 Ekvator üzerinde meridyenlerin (boylamların) birbirlerine uzaklığı eşit ve 111 km'dir.
Gine Körfezi'ndeki Greenwich meridyeni ile kesişiyor.
 Ekvatorun kuzeyinde bulunan 23°27' Kuzey enlemi olan Yengeç Dönencesi ve güneyinde bulunan 23°27' Güney enlemi olan Oğlak Dönencesi arası ekvatoral bölgedir.
 21 Haziran günü 23°27' kuzey enlemi (Yengeç Dönencesi) güneş ışınlarını tam dik açı ile alır. Yerin eksen eğikliğine ve yıllık hareketine bağlı olarak güneşin tam dik açıyla geldiği alan güneye doğru kaymaya başlar. 23 Eylül günü 0° enlemi olan ekvatora dik gelir ve güneye doğru kaymaya devam eder. 21 Aralık'ta ise 23°27' güney enlemine (Oğlak Dönencesi) dik açı ile gelir. Bu tarihten sonra ise kuzeye kaymaya başlar. 21 Mart günü ise tekrar Ekvatora dik gelir.
 Ekvator enlemi güneş ışınlarını yılda iki kez tam dik açı ile alır (21 Mart ve 23 Eylül). Diğer günlerde ise dike yakın açı ile alır. Buna rağmen üzerinde gece ve gündüz süreleri her gün eşittir. Çünkü aydınlanma dairesi her zaman ekvator çizgisini iki eşit parçaya böler.
 Tropikal alçak basınç alanıdır, 30° kuzey ve 30° güney enlemlerinde hâkim olan subtropikal yüksek basınç alanlarından Ekvatora doğru sürekli rüzgarlar olan alizeler eser.
 Ekvatoral iklimde sıcaklık bütün yıl boyunca 20 dereceden aşağı düşmez. Yıl içinde sıcaklık oynamaları sadece birkaç derecedir. Her mevsimi yağmurludur. Güneşin baş ucundan geçtiği iki defaya uyan iki bol yağmurlu zaman vardır. Bunlar arasındaki zamanlarda da yağmur yağar fakat biraz azalmış bulunur. Bununla ilgili olarak buralarda yerleşmiş olan Avrupalılar bol yağmurlu zamana kış mevsimi anlamına gelen "invierno" (İspanyolca) ve "hivernage" (Fransızca) adını vermiş, az yağmurlu zamanlara da yaz mevsimi anlamına gelen "verano" (Portekizce) demişlerdir. Gerçekte ise burada kış ve yaz mevsimleri, öbür ülkelerde bilinen biçimiyle yoktur.
Ekvator çizgisi, dünyanın şeklinden dolayı gökyüzüne en yakın noktadır. Aynı zamanda deniz seviyesinin, dünyanın çekirdeğinden en uzak noktası yine Ekvator çizgisidir.
 Ekvatorun üzerinden geçtiği ülkeler:
Afrika kıtasında Gabon, Kongo Cumhuriyeti, Kongo DC, Uganda, Kenya, Somali.
Asya kıtasında Maldivler, Endonezya.
Güney Amerika kıtasında Ekvador, Kolombiya, Brezilya.

Kaynakça

Astronomik koordinat sistemleri
00
00

Ekvator


An Leymus chinensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Bernhard von Trinius, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Nikolai Nikolaievich Tzvelev. An Leymus chinensis in nahilalakip ha genus nga Leymus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Leymus

Leymus chinensis


LEGO Adventurers er en produktlinje produceret af den danske legetøjskoncern LEGO, der deler emnet opdagelsesrejsende. Karakterne opdager nye områder og tager på eventyr. Til forskel fra andre LEGO-temaer, som foregår i et fiktivt "LEGO-univers", så foregår de fleste af sættene i LEGO Adventurers på virkelig lokationer som Egypten, Regnskoven i Amazonas, Indien og Kina. Det eneste fiktive undertema forgik på en ø, hvor der stadig levede forhistoriske dyr. Temaet blev indstillet før LEGO lancerede et nyt tema med opdagelsesrejsende kaldet Pharaoh's Quest, som havde mange ligheder med LEGO Adventurers.

Desert (1998–1999)

Jungle (1999)

Dino Island (2000)

Dyr
 Tyrannosaurus Rex
 Triceratops
 Stegosaurus
 Pteranodon

Orient Expedition (2003)

Referencer

Eksterne henvisninger
 Officiel Side
 Lego Adventurers Fanside

Adventurers

LEGO Adventurers


Die Route nationale 610, kurz N 610 oder RN 610, war eine französische Nationalstraße, die von 1933 bis 1973 zwischen einer Straßenkreuzung mit der ehemaligen Nationalstraße 113 bei Trèbes westlich von Carcassonne und Kreuzung mit der ehemaligen Nationalstraße 607 bei Aigues-Vives nordöstlich von Olonzac verlief. Ihre Länge betrug 36 Kilometer.

Weblinks
 Route nationale française 610 auf WikiSara (französisch)

610

Route nationale 610


Darıçayalanı, Samsun ili Vezirköprü ilçesine bağlı bir mahalledir. Samsun il merkezine 199 km, Vezirköprü ilçesine 84 km uzaklıktadır.

Nüfus

Vezirköprü'nün mahalleleri

Darıçayalanı, Vezirköprü


Genesis XIX šesnaesti je studijski album njemačkog thrash metal sastava Sodom. Album je objavljen 27. studenoga 2020. godine, a objavila ga je diskografska kuća Steamhammer.

Prvi je album na kojem gitaru ponovno svira Frank Blackfire, koji je zadnji put svirao na albumu Agent Orange iz 1989. godine. Na albumu sviraju novi članovi, gitarist Yorck Segatz i bubnjar Toni Merkel.

Prvi je album koji Sodom snima kao kvartet a ne trio.

Popis pjesama

Osoblje
Tom Angelripper – bas-gitara, glavni vokali, tekstovi
Frank Blackfire – gitara
Yorck Segatz – gitara
Toni Merkel – bubnjevi, inženjer zvuka
Ostalo osoblje
Patrick W. Engel – mastering
Joe Petagno – omot albuma
Siegfried "Siggi" Bemm	– snimanje vokala, miksanje
Nikolas Fritz – dizajn
Moritz "Mumpi" Künster – fotografija

Izvori

Albumi sastava Sodom
Albumi iz 2020.

Genesis XIX


Casimir Grelewski ( Kazimierz Grelewski) (1907-1942) est un prêtre polonais, mort martyr dans le camp de concentration de Dachau. Béatifié par le pape Jean-Paul II, il est fêté le 9 janvier.

Biographie

Casimir Grelewski est né le  à Dwikozy en Pologne. Ses parents, Michal Grelewski et Eufrozyna Jarzyna, étaient originaires de Połaniec. Il obtient un diplôme d'études scientifiques, puis, sentant un appel à la vie religieuse, il entre au séminaire de Sandomierz en 1923. Il termine ses études en 1929, puis il est ordonné prêtre par  Paweł Kubicki. Il est nommé préfet de l'école  de Radom, où il restera jusqu'à son arrestation en 1941. Il est également préfet des études du séminaire.

Pendant la guerre, il enseigne la religion dans certaines écoles élémentaires, mais également dans certaines classes clandestines. Il s'occupe également d'un l'orphelinat ouvert pour accueillir les enfants victimes de la guerre.
En janvier 1941, il est arrêté par la Gestapo en même temps que son frère Etienne Grelewski (lui aussi prêtre). Torturé en prison, il est transféré plusieurs fois, avant d'être envoyé à Auschwitz et enfin au camp de concentration de Dachau. Il est pendu en même temps qu'un autre prêtre, Josef Pawlowski, le .

Jean-Paul II le béatifie à Varsovie le , en même temps que 108 autres martyrs polonais. Sa mémoire est célébrée le 9 janvier, en même temps que son camarade Josef Pawlowski.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Martyrs polonais de la Seconde Guerre mondiale

Liens externes

Naissance en août 1890
Décès en janvier 1942
Condamné à mort exécuté par pendaison
Martyr polonais de la Seconde Guerre mondiale
Prêtre catholique polonais
Béatification par le pape Jean-Paul II
Décès à 34 ans
Prêtre catholique emprisonné

Casimir Grelewski


MIT veya MİT, aşağıdaki anlamlara gelebilir:
 Massachusetts Teknoloji Enstitüsü, Amerika Birleşik Devletleri'nde bir üniversite
 Millî İstihbarat Teşkilatı, Türk İstihbarat Teşkilatı
 MIT Lisansı, bir özgür yazılım lisansı
 Mit, Halk hikâyesi, mitos

MIT


Utilitarian ist das 14. Studioalbum der britischen Grindcore-Band Napalm Death. Es erschien am 24. Februar 2012 bei Century Media. Parallel zu dem Album startete die Band auf Facebook die Kampagne Occupy Napalm, mit der sie zur Unterstützung der Occupy-Bewegung aufrief.

Entstehung
Die Liedideen stammen überwiegend von Shane Embury und Mitch Harris, während das Albumkonzept weitestgehend auf den Texten von Sänger Barney Greenway beruhen. Während die Einflüsse von Shane Embury im traditionellen US-Hardcore und frühen Death Metal liegen, bringt Mitch Harris modernere Ideen ein. Die Aufnahmen begannen im Februar 2011 in den Parlour Studios, Kettering, England, und dauerten mit Unterbrechungen bis Oktober 2011. Produziert wurde es von Russ Russell, der Endmix war im November 2011 fertiggestellt. Als Gastmusiker ist John Zorn in Everyday Pox zu hören, wo er die Saxophon-Teile einspielte.

Konzeption
Das Albumkonzept bezieht sich auf den Kernsatz des Utilitarismus "Handle so, dass das größtmögliche Maß an Glück entsteht!" Allerdings steht die Band dem Utilitarismus selber kritisch gegenüber, der Ansatz des Albums sei, Menschen zum Nachdenken zu bewegen und ihre eigenen Schlüsse aus den Lehren des Utilitarismus zu ziehen. Das Albumcover stammt von dem dänischen Künstler Frode Sylthe und lehnt sich von der Gestaltung her an das Cover von Napalm Deaths Debütalbum Scum an. Es zeigt in der Mitte einen am Boden liegenden Menschen, der den Utilitarismus symbolisiert. Um ihn herum befinden sich mehrere Menschen in dunklen Anzügen, die auf den am Boden Liegenden eintreten, sie sollen die Staatsgewalt symbolisieren, welche die positiven und ethischen Werte aus ihm herausprügelt. Obwohl das Album einer Grundidee folgt, ist es kein Konzeptalbum. In den Texten finden sich politische Aussagen zu verschiedenen Themen. Errors in the Signals handelt vom Druck der Gesellschaft auf den Einzelnen, sich massenkonform zu verhalten, Orders of Magnitute (von Mitch Harris getextet) thematisiert Pläne, das Klima zu manipulieren, und A Gag Reflex (dt.: 'Brechreiz') richtet sich gegen die Abneigung mancher Menschen gegenüber Homosexuellen.

Kritiken und Erfolg
Volkmar Weber vom Rock Hard meint, dass Utilitarian keine leicht verdauliche Kost sei, vielmehr handele es sich bei dem Album um einen "Grind-Break-Hassbrocken". Michael Edele vom Online-Magazin laut.de nennt Utilitarian ein "Highlight im Extrem-Bereich". Das Album biete einiges an Abwechslung mit dem gewöhnungsbedürftigen Saxophon-Spiel von John Zorn, den neu hinzugekommenen Chören, den Einflüssen aus dem Thrash Metal sowie dem Voivod-ähnlichen Klargesang. Edele lobt diese Vielfalt, meint aber, dass diese für manchen Fan der Band "zu viel des Guten" sein könnte. Jon O'Brien von Allmusic nennt das Album "brutal, hemmungslos und wild" und es zeige, dass die Band noch nicht zum alten Eisen gehöre.

Utilitarian erreichte die offiziellen Verkaufscharts in Deutschland und in der Schweiz und ist das erste Album von Napalm Death, dass sich in den US-amerikanischen Album-Charts platzieren konnte. In der Woche vom 17. März 2012 stieg es auf Platz 14 in die Top Heatseekers Album ein. Das deutsche Magazin Visions führte im Frühjahr 2017 das Album in ihrer Liste der 66+6 besten Metal-Alben des dritten Jahrtausends.

Titelliste

 Circumspect – 2:09
 Errors in the Signals – 3:00
 Everyday Pox – 2:10
 Protection Racket – 3:52
 The Wolf I Feed – 2:50
 Quarantined – 2:46
 Fall on Their Swords – 3:55
 Collision Course – 3:12
 Orders of Magnitude – 3:19
 Think Tank Trials – 2:25
 Blank Look About Face – 3:09
 Leper Colony – 3:20
 Aim Without an Aim – 3:06
 Everything in Mono – 2:49
 Nom de guerre – 1:05
 Analysis Paralysis – 3:20
 Opposites Repellent – 1:21
 A Gag Reflex – 3:27

 Hinweis

Anmerkungen

Album 2012
Album (Grindcore)
Napalm Death

Utilitarian


In most countries one is required to obtain a glider pilot license (GPL) or certificate before acting as pilot of a glider. The requirements vary from country to country.

In many countries, licensing or certification is similar for gliders and powered aircraft. Training must be undertaken from a certified instructor, and a license or certificate is then issued by the government, limited to gliders only. The exception is when a pilot is flying under Ultralight (Ultralite) glider rules within the United States. The aviation knowledge and skill requirements for a glider are usually similar to those for a powered aircraft, taking into account the different requirements of the aircraft categories.

Most countries also require medical certificates for pilots, although in some countries "self-certification", i.e., a legal statement that one is fit to fly, is allowed for gliders. The United States does not require a medical certificate to operate a glider with a U.S. airman certificate. Canada also permits glider pilot license holders to self-certify, but requires regular medical examinations for gliding instructors.

In some countries, glider instruction and licensing are regulated by a national non-governmental organisation representing the gliding community. This is true in the Netherlands, Australia, New Zealand and the United Kingdom. New Zealand also issues a government license to pilots who fly for fees and for those who wish their qualifications to be accepted more readily overseas.

Countries vary in their acceptance of pilot licenses from other countries to fly aircraft registered in the home country. Many permit pilots to fly on their home licenses for short periods, others insist on conversion to their license. Generally, a pilot may fly an aircraft registered in their home country with their home country's license or certificate, in any other country, subject to international conventions.

Canada

United States

United Kingdom
The minimum age for a solo glider flight in the UK is 14. A driving licence is adequate evidence of medical fitness for solo flight, and pilots under the age of 25 may self-certify. Failing this a medical certificate is required from the pilot's own doctor, to the same standard as a provisional driving licence, unless the pilot has a higher certificate such as the EASA Class 2 medical required for a Private Pilot Licence (PPL). Gliding in the UK is self-regulated by the British Gliding Association (BGA) and by its member clubs. Training is based on standards defined by the BGA and is conducted by instructors who have been trained on its courses. Further practical training is required after solo, plus a multiple choice test which is very similar to the PPL theory exam, before a pilot is given an endorsement to fly cross-country. Most flights do not require radio contact with air traffic control units, but some pilots obtain a radio operator's licence should that eventuality arise.

As of 2023, the BGA issues two major gliding qualifications, the Gliding Certificate (aka Glider Pilot Certificate), and the Glider Pilot Licence. Both are being phased out in favour of an ICAO-compliant Sailplane Pilot Licence (SPL), which can be used abroad. The SPL is specified in UK Part-SFCL. It will still be issued by the BGA, under Delegated Authority from the CAA. The Gliding Certificate can be converted to an SPL, but the Glider Pilot Licence cannot.

The Gliding Certificate is endorsed for each requirement met, and also shows sporting achievements for the FAI's gliding badges, plus the UK's own 100 km and 750 km Diplomas.

EASA
Throughout Europe the European Aviation Safety Agency (EASA) is the rulemaking body responsible for pilot licensing. For glider pilots there are two options:

 The Light Aircraft Pilot Licence (Sailplanes) (LAPL(S)) is a sub-ICAO licence, meaning it does not have to be accepted in non-EASA countries.
 The Sailplane Pilot Licence (SPL) is an ICAO-recognised licence, valid worldwide.

In some EASA member states (notably the UK), a lower medical standard applies to the LAPL(S), such that a pilot may choose the LAPL medical instead of a Class 2 medical. During the transition period, UK pilots may self-declare medical fitness, being restricted to UK-registered EASA aircraft.

Crucially, a pilot exercising the rights of a SPL may receive remuneration but the holder of a LAPL(S) may not.

See also
Pilot licensing and certification

References

Aviation licenses and certifications
Gliding

Glider pilot license


Zavod sv. Augustina bio je rimokatolički zavod Družbe Kćeri Božje ljubavi u Sarajevu, u Stadlerovoj 1. Osnovala ga je utemeljica Družbe s. Franziska Lechner 1893. godine. Danas je u njemu Srednja glazbena škola.

Nastava u Zavodu bila je na njemačkom, jer je zavod bio namijenjen školovanju stranaca koji su dolazili u Bosnu i Hercegovinu. 1. siječnja 1919. godine, Naredbom Narodnog vijeća za BiH nastava se odvijala na hrvatskom jeziku. Škola je bila mješovita. Dolaskom jugokomunista i potiskivanjem vjere, posebno katoličke, već 1945. godine ustanovu je nova vlast ukinula. Arhivska građa iz Zavoda primljena je u Povijesni arhiv Sarajevo 1961. godine, zajedno s arhivskom građom ostalih konfesionalnih škola.

Izvori

Sarajevo
Družba Kćeri Božje ljubavi
Crkveno školstvo u Bosni i Hercegovini

Zavod sv. Augustina u Sarajevu


Nada Polić, poznatija kao Ana Bekuta (srpska ćirilica: Ана Бекута; Pribojska Banja, 6. rujna 1959.), srbijanska je pjevačica narodne glazbe.

Početak karijere
Prve nastupe imala je u sklopu školskog zbora, a potom i u kulturno-umjetničkom društvu, u koje ju je doveo pokojni otac Branko, koji je tamo već svirao frulu. Na natjecanju "Prvi glas Priboja" 1974. osvojila js drugo mjesto. Iste godine upisuje se u Gimnaziju "Branko Radičević" u Priboju, ali njezino školovanje prekida rođenje sina Igora 1976.

Bekuta je prvi pravi nastup održala u jednom hotelu u Prijepolju. Upoznala je klavijaturista Aleksandra Savića s kojim je deset mjeseci bila u braku. Sljedećih godina, zajedno sa svojim bendom, svirala je u hotelima. Bend je osnovan zahvaljujući poznanstvu s bubnjarem Predragom Vidovićem Prejom. Uz njih dvoje, bend su činili i Milenko Božić, Sava Jovanović, Boban Živković i Zoran Bursać.

U Šabac dolazi 1984. godine, i u njemu će živjeti i raditi sve do 1993. U rujnu 1985. izdaje prvi album Ti si mene varao, čiji je producent bio Predrag Vuković Vukas. Ova godina smatra se službenim početkom Anine karijere. Album je prodan u 100 000 primjeraka.

Promjena imena
1985. godine pjevačica prihvaća estradno ime Ana Bekuta. Promjeni je kumovao spomenuti producent Vukas s obzirom na to da je ime Nada bilo učestalo kod ženskih pjevačica na jugoslavenskog glazbenoj sceni (Nada Ruždjak, Nada Topčagić, Nada Obrić, Nada Knežević, Nada Pavlović, Nada Mamula, itd.). Ime Ana uzela je na prijedlog Lidije Habić s RTS-a, dok je prezime Bekuta bila Vukasova ideja.

Pojam bekuta u Crnoj Gori označava mali, zakrivljen nož koji se stavlja u drvene korice.

Solo karijera
1988. glazbeni sastav "Ana Be" raspao se, a Ana je krenula u solo vode. Napravila je album u suradnji sa skladateljem Draganom Aleksandrićem za produkcijsku kuću "Diskos" iz Aleksandrovca. Uskoro je ostvarila i suradnju s Draganom Stojkovićem Bosancem. 1989. godine izdala je album albumom Rano moja.

U Beograd dolazi 1993. sa sinom. Sve do 1999. godine izdavala je za PGP – RTS, a poslije toga za Grand produkciju. Snimala je i za arhivu Radio Beograda.

Snimila je ukupno 20 nosača zvuka, posljednji pod nazivom Ime sreće 2018. godine.

Od 2011. godine redovno puni Centar "Sava" u Beogradu, priređujući nekoliko koncerata godišnje. Prvih 30 godina karijere Ana Bekuta je obilježila 2015. godine s dvama koncertima u Centru "Sava".

Od sezone 2014./15. članica je žirija natjecanja Zvezde Granda.

Osobni život
Ana je 1976. godine rodila svoje jedino dijete - sina Igora. Postala je i baka unucima Branku i Sonji.

Bila je u višegodišnjoj vezi sa srbijanskim političarem i dužnosnikom Socijalističke partije Srbije Milutinom Mrkonjićem do njegove smrti 27. studenog 2021.

Albumi i posebna izdanja
1985. – Ti si mene varao, suradnja s glazbenim sastavom Ana Be (PGP - RTB)

1986. – Ti mi trebaš, suradnja s glazbenim sastavom Ana Be (PGP - RTB)

1987. – Samo ti, suradnja s glazbenim sastavom Ana Be (PGP - RTB)

1988. – Uvek postoji nada, suradnja s glazbenim orkestrom Dragana Aleksandrića (Diskos)

1989. – Ana Bekuta, suradnja s glazbenim orkestrom Dragana Stojkovića Bosanca (PGP - RTB)

1991. – Tu sam ruku da ti pružim, suradnja s glazbenim orkestrom Dragana Stojkovića Bosanca  (PGP - RTB)

1993. – Pitaš kako živim (PGP - RTS)

1995. – Taj život moj (PGP - RTS)

1996. – Opet imam razloga da živim, glazbena suradnja s Futa Band (PGP - RTS)

1998. – Sve je bolje od samoće (PGP - RTS)

1999. – Kriv si samo ti (Grand Produkcija)

2001. – Svirajte mi onu pjesmu (Grand Produkcija)

2002. – 18 nezaboravnih hitova (Grand Produkcija)

2003. – Sve suze (Grand Produkcija)

2003. – Uživo (Grand Produkcija)

2005. – Brojanica (Grand Produkcija)

2006. – Manite se ljudi (Grand Produkcija)

2007. – Najveći hitovi 2 CD-a (Grand Produkcija)

2008. – The Best of 2 CD-a (Grand Produkcija)

2009. – Blago meni (Grand Produkcija)

2013. – Hvala ljubavi (Grand Produkcija)

2018. – Ime sreće, trostruko CD izdanje s novim pjesmama, starim hitovima i uživo izvedbama (Grand Produkcija)

Izvori

Srbijanski pjevači

Ana Bekuta


Peter Nilson (Näsby, Jönköping, 17. listopada 1937. – 8. ožujka 1998.), švedski astronom i romanopisac.

Radio je na Uppsalskom sveučilištu i sastavio je Uppsalski opći katalog galaktika. Pored svojeg astronomskog istraživanja napisao je niz znanstvenih knjiga. Objavio je i znanstveno-fantastične romane poput Rymdväktarena, Svemirskog stražara i Nyage.

Djela
 Lysande stjärnor, 1970.
 Uppsala General Catalogue of Galaxies, 1973.
 Upptäckten av universum, 1975.
 Himlavalvets sällsamheter, 1977.
 Trollkarlen, 1979.
 Främmand världar, 1980.
 Arken, 1982.
 Mitt i labyrinten, 1983.
 Guldspiken, 1985. (hrv. Zlatni čavao)
 Avgrundsbok, 1987.
 Äventyret, 1989.
 Messias med träbenet, 1990.
 Stjärnvägar, 1991. (hrv. Zvjezdane staze)
 Rymdljus, 1992.
 Solvindar, 1993.
 Hem till jorden, 1994., (hrv. Natrag na Zemlju)
 Rymdväktaren, 1995.
 Nyaga, 1996.
 Den gamla byn, 1997.
 Ljuden från kosmos, 2000.

Vanjske povzenice
 Literatura od i o Peteru Nilsonu u katalogu Njemačke nacionalne knjižnice
 GND
 LCCN
 VIAF

Švedski znanstvenici
Romanopisci
Astronomi

Peter Nilson