A Rede D'Or São Luiz, fundado em 1977 no Rio de Janeiro como Cardiolab pelo cardiologista Jorge Moll Filho, é o maior grupo hospitalar privado brasileiro, com mais de  leitos e 69 hospitais próprios, incluindo os da marca São Luiz.

Atualmente, o médico cardiologista é um dos bilionários brasileiros self-made no ranking da Forbes.

Em 2020, a empresa fez seu IPO na B3, movimentando então R$ 11,3 bilhões, o terceiro maior IPO da história da bolsa brasileira.

História
A Rede nasceu em um clínica de diagnóstico por imagem, Cardiolab, em Botafogo, no Rio de Janeiro, em 1977. Na época, o fundador com 32 anos de idade, Jorge Moll Filho decidiu investir no mundo dos negócios. O cardiologista investiu na área médica, de forma inovadora. Moll deu início a uma nova era de diagnósticos por imagens, em clínica, entre o fim da década de 1980 e durante os anos 1990, o Grupo Labs, como foi chamado após a expansão das unidades.

O empresário Gaspar D'Orey, desejava voltar a Portugal, mas antes precisava se desfazer de um negócio: um hotel localizado na Barra da Tijuca, em sociedade com Jacob Barata. Barata assumiu a parte de D'Orey e Jorge Moll Filho entrou como sócio do empreendimento. O cardiologista, então, convenceu o associado a transformar o antigo hotel em hospital.

Essa ideia não foi uma aposta impulsiva. Antes mesmo da abertura da primeira clínica, a Cardiolabs, Moll já assistia a muitos de seus pacientes pegando a ponte aérea em direção a São Paulo, já que muitos cariocas com um alto poder aquisitivo recorriam ao hospital Albert Einstein, na capital paulista, por falta de opções no Rio.

Então, foi assim que em 1998 foi inaugurado o primeiro hospital de Moll Filho, o Hospital Barra D'Or, na Barra da Tijuca, seguido do Hospital Copa D'Or, em Copacabana e do Quinta D'Or, em frente à Quinta da Boa Vista, em São Cristóvão.

Rede D'Or: máquina de aquisições
O interesse por inovação é o que move a história da Rede D'Or, permeada por vendas e aquisições milionárias no setor de saúde. Moll Filho vendeu a empresa de diagnósticos, Grupo Labs, para o grupo de laboratórios Fleury, em 2010, por mais de R$ 1 bilhão.

Com os recursos, decidiu investir em outra linha de negócios: hospitais em outras localidades, como em São Paulo. O cardiologista comprou a rede de hospitais e maternidades São Luiz, em 2011, visando o aumento de 3 mil leitos na época. O negócio já havia virado o maior grupo independente do país, com 13 unidades.

O aporte do BTG Pactual, que se tornou acionista de Jorge Moll Filho em 2010, permitiu a expansão da companhia além do eixo Rio-São Paulo.

Entre as principais aquisições nesse período de sociedade com o banco houve a inauguração de unidades em Brasília (2012), Campo Grande (2013) e Sergipe (2014). A Rede São Luiz, da capital paulista, foi adquirida também nesse período. O BTG deixou o negócio em 2015, quando vendeu a participação para o fundo soberano de Cingapura (GIC).

Em 2016, a Rede D'Or inaugurou o Hospital CopaStar, no Rio de Janeiro, e a partir dele iniciou a linha de hospitais de atendimento cinco estrelas.

Em seguida, ocorreram as inaugurações dos hospitais DFStar (Brasília) e Vila NovaStar (São Paulo) em 2018. Depois disso, o grupo seguiu expandindo os horizontes para os estados da Bahia e Maranhão.

Em fevereiro de 2022, a empresa fez um acordo de associação com a SulAmérica, uma das maiores seguradoras independentes do Brasil. A fusão entre a Rede D'Or e a SulAmérica foi aprovada pelo CADE e ANS. Hoje, também acionista da Qualicorp, a Rede D'Or é avaliada em mais de R$ 65 bilhões.

Atualmente, Jorge Moll Filho preside o conselho de administração do grupo, juntamente com a esposa Alice. Três dos cinco filhos fazem parte do conselho: Jorge Moll Neto, que também preside o Instituto D'Or de Pesquisa e Ensino (IDOR), André Moll e Paulo Moll, também CEO da Rede D'Or.

Ligações externas

 Rede D'Or São Luiz

Empresas de cuidados de saúde do Brasil
Empresas fundadas em 1977
Fundações no Rio de Janeiro em 1977
Empresas no Ibovespa
Empresas da cidade do Rio de Janeiro

Rede D'Or São Luiz


Vulfpeck er bandarísk fönkhljómsveit sem var stofnuð árið 2011. Hljómsveitin hefur gefið út sex breiðskífur og fjórar stuttskífur. Orðið Vulfpeck þýðir ekki það sama og orðið Wolf-pack, (Hópur af úlfum) orðið þýðir lítill koss (Peck)frá úlfi (Vulf).

Meðlimir
Jack Stratton - Trommur, Gítar, Hljómborð.
Theo Katzman - Trommur, Gítar, Söngur.
Joe Dart - Bassi.
Woody Goss - Hljómborð.
Cory Wong - Gítar.
Joey Dosik - Saxafónn, Hljómborð.

Saga
Í byrjun 2011 samanstóð Vulfpeck bara af fjórum meðlimum (Stratton, Katzman, Dart og Goss). En árið 2012 fór Joey Dosik að spila inn á plötur með hópnum. Fyrstu tvær plötur hljómsveitarinnar (Mit Peck, Vollmilch) innihéldu engann söng. Platan My First Car inniheldur lagið Wait For The Moment, en það er fyrsta lagið sem söngvarinn Antwaun Stanley söng fyrir hljómsveitina. Árið 2016 gaf Vulfpeck út plötuna The Beautiful Game, en það er fyrsta platan sem gítarleikarinn Cory Wong spilar á. Í desember 2019, spilaði hljómsveitin tónleika í tónleikahöllinni Madison Square Garden. Þeir tónleikar voru teknir upp og gefnir út á breiðskífu.

Í nóvember 2020 gaf hljómsveitin út smáskífu sem var ábreiða af laginu Something með Bítlunum. Upptakan var af tónleikum frá árinu 2017. Á tónleikunum spiluðu ásamt Vulfpeck, trommarinn Bernard Perdie og slagverksleikarinn Richie Rodriguez.

bandarískar hljómsveitir

Vulfpeck


Municipalities (,  or ; ; ; ) are the lowest level of administrative division in Switzerland. Each municipality is part of one of the Swiss cantons, which form the Swiss Confederation. In most cantons, municipalities are also part of districts or other sub-cantonal administrative divisions.

There are 2,136 municipalities . Their populations range between several hundred thousand (Zürich), and a few dozen people (Kammersrohr, Bister), and their territory between 0.32 km² (Rivaz) and 439 km² (Scuol).

History
The beginnings of the modern municipality system date back to the Helvetic Republic. Under the Old Swiss Confederacy, citizenship was granted by each town and village to only residents. These citizens enjoyed access to community property and in some cases additional protection under the law. Additionally, the urban towns and the rural villages had differing rights and laws. The creation of a uniform Swiss citizenship, which applied equally for citizens of the old towns and their tenants and servants, led to conflict. The wealthier villagers and urban citizens held rights to forests, common land and other municipal property which they did not want to share with the "new citizens", who were generally poor. The compromise solution, which was written into the municipal laws of the Helvetic Republic, is still valid today. Two politically separate but often geographically similar organizations were created. The first, the so-called municipality, was a political community formed by election and its voting body consists of all resident citizens. However, the community land and property remained with the former local citizens who were gathered together into the Bürgergemeinde/bourgeoisie. During the Mediation era (1803–1814), and especially during the Restoration era (1814–1830), many of the gains toward uniform citizenship were lost. Many political municipalities were abolished and limits were placed on the exercise of political rights for everyone except the members of the Bürgergemeinde. In the Regeneration era (1830–1848), the liberal revolutions of the common people helped to restore some rights again in a few cantons. In other cantons, the Bürgergemeinden were able to maintain power as political communities. In the city of Zurich it was not until the Municipal Act of 1866 that the political municipality came back into existence.

The relationship between the political municipality and the Bürgergemeinde was often dominated by the latter's ownership of community property. Often the administration and profit from the property were totally held by the Bürgergemeinden, leaving the political municipality dependent on the Bürgergemeinde for money and use of the property. It was not until the political municipality acquired rights over property that served the public (such as schools, fire stations, etc.) and taxes, that they obtained full independence. For example, in the city of Bern, it was not until after the property division of 1852 that the political municipality had the right to levy taxes.

It was not until the Federal Constitution of 1874 that all Swiss citizens were granted equal political rights on local and Federal levels. This revised constitution finally removed all the political voting and electoral body rights from the Bürgergemeinde. In the cities, the percentage of members in the Bürgergemeinde in the population was reduced as a result of increasing emigration to the cities. This led to the Bürgergemeinde losing its former importance to a large extent. However, the Bürgergemeinde has remained, and it includes all individuals who are citizens of the Bürgergemeinde, usually by having inherited the Bürgerrecht (citizenship), regardless of where they were born or where they may currently live. Instead of the place of birth, Swiss legal documents, e.g. passports, contain the Bürgerort (place of citizenship, or place of origin). The Bürgergemeinde also often holds and administers the common property in the village for the members of the community.

Structure and responsibilities
Each canton determines the powers and responsibilities of its municipalities. These may include providing local government services such as education, medical and social services, public transportation, and tax collection. The degree of centralization varies from one canton to another. The federal constitution protects the autonomy of municipalities within the framework set out by cantonal law.

Municipalities are generally governed by an executive council headed by a president or mayor. Legislative authority is exercised by a town meeting of all citizens, or by a municipal parliament, depending on the size of the municipality, and on cantonal and municipal law. In some cantons, foreigners who have lived for a certain time in Switzerland are also allowed to participate in municipal politics. As at the cantonal and federal level, citizens enjoy political rights, including direct democratic ones, in their municipality.

Municipalities are financed through direct taxes (such as income tax), with rates varying more or less within a framework set by the canton (see Taxation in Switzerland). As among the cantons, there is a tax transfer among the municipalities to balance various levels of tax income.

Size and designations
Switzerland has a relatively high number of small municipalities, with a population of 1,000 or less, especially in rural areas. Because of the increasing difficulty in providing professional government services and in finding volunteers for political offices in small municipalities, the cantons tend to encourage voluntary mergers of municipalities. This led to the number of municipalities dropping by 384 between the end of 2010 and the beginning of 2019.

Some municipalities designate themselves as "city" (ville or Stadt) or as "village" (Dorf). These designations result from tradition or local preference – for example, several small municipalities designated as cities held city rights in medieval times – and normally do not impact the legal or political rights or obligations of the municipalities under cantonal or federal law.

Municipalities are numbered by the Swiss Federal Office for Statistics (see Community Identification Number#Switzerland). One or more postal codes (PLZ/NPA) can by assigned to a municipality or shared with other municipalities.

List of municipalities by population (2011–21)
Between 2011 and 2021 nine of the smallest municipalities merged into others as part of the effort to eliminate the smallest communities. Only Bister has not merged into a new municipality although the smallest municipality is now Kammersrohr with a population of just 32.

Lists of municipalities by canton

Other local subdivisions and entities
In addition to the municipalities as basic territorial political subdivisions, a number of other local subdivisions exist in several cantons. These include:
 Bürgergemeinde (also: Burgergemeinde, Ortsgemeinde, Ortsbürgergemeinde, Tagwen, bourgeoisie, commune bourgeoise, vischnanca burgaisa), a statutory corporation that includes everyone who is a citizen of a commune and has the Heimatrecht (home right) in that commune regardless of where they may currently live. Until the 19th century this Heimatrecht included rights to use the commons, which were administered by the Bürgergemeinde. Modernly, some Bürgergemeinden may still control common property, but the Heimatrecht and associated Heimatort is used just as place of birth in other countries.
 Gemischte Gemeinde (mixed communes), found in the Canton of Jura and portions of the Canton of Bern, a combination of a Bürgergemeinde and a political commune.
 Korporationsgemeinde, a legally recognized cooperative in Central Switzerland that controls some land and is responsible for its members support.
 Kirchgemeinde, a parish for members of a large church (generally Roman Catholic or Swiss Reformed). There may be two or more Kirchgemeinden in a single municipality.
 Schulgemeinde, similar to a school district.
 Bäuert, in the Berner Oberland or Graubünden) a small farming community. It is a type of agricultural cooperative with shared equipment and land.
 Degagna, in the Leventina valley in the Canton of Ticino. It manages shared pastures, fields and woods as well as maintaining roads that cross the common land.

See also

List of municipalities of Switzerland
 List of twin towns and sister cities in Switzerland
 Former municipalities of Switzerland
 Cantons of Switzerland

Notes and references

External links

Official list of municipalities of Switzerland (in Italian)
Amtliches Gemeindeverzeichnis der Schweiz/Liste officielle des communes de la Suisse/Elenco ufficiale dei Comuni della Svizzera, 2006. Neuchâtel, 2006. .

Official list municipalities of Switzerland (in Italian)

Municipalities
Switzerland 3
Municipalities, Switzerland

Municipalities of Switzerland


Issy Smith (18 de septiembre de 1890 - 11 de septiembre de 1940) era un británico-australiano ganador de la Cruz Victoria, el más alto reconocimiento por su valentía en el frente de guerra, el galardón más alto que puede ser concedido a las fuerzas de la Mancomunidad de Naciones y Reino Unido. Smith también recibió el francés Croix de Guerre (con la palma) y la Cruz de San Jorge de Rusia (cuarta categoría).

Nacido Ishroulch Shmeilowitz, sus padres que residían en Egipto. Smith viajó a Gran Bretaña como polizón de niño y el primer voluntario para servir en el ejército británico en 1904. Emigró a Australia después del alta, donde permaneció hasta movilizado como reservista en 1914. Como cabo en el  Batallón, el regimiento de Mánchester, Smith participó en la Segunda Batalla de Ypres. El 26 de abril de 1915, Smith, por su propia iniciativa, recuperó los soldados heridos. Su conducta asegura una recomendación de la Cruz de la Victoria, que fue otorgada a Smith en agosto de 1915.

Tras su desmovilización, Smith regresó a Australia con su esposa e hija. Se convirtió en una figura prominente en la comunidad judía de Melbourne, fue nombrado Juez de paz, y sin éxito, se presentó como candidato por el Partido de Australia en la elección general 1931.

Infancia

Smith nació en Alejandría, el hijo de los ciudadanos franceses Moses y Eva Shmeilowitz, que eran de origen ruso. Su padre fue empleado por el Consulado General de Francia como un empleado. A los 11 años, Smith se embarcó como un polizón a bordo de un buque que se dirigía a Londres. Sin desanimarse por este ambiente desconocido, Smith asistió a Berner Street School, Commercial Street, y trabajó como libertador en el East End, un gueto empobrecido donde el yiddish era el idioma predominante.  La persecución y la privación extrema habían obligado a millones de judíos de Europa del Este a emigrar a Europa occidental, las Américas y otros lugares. En el momento de la llegada de Issy Smith, la inmigración judía a Gran Bretaña había alcanzado su punto máximo y se vio aún más restringida por la promulgación de la Ley de Extranjería en 1905.

Se unió al ejército británico en 1904, convirtiéndose en un soldado en el Regimiento de Manchester. El seudónimo Issy Smith fue adoptado en el proceso de alistamiento a petición de un sargento de reclutamiento. Smith completó su entrenamiento, sirviendo en Sudáfrica e India con el  Batallón. Encajonó competitivamente, ganando el campeonato de peso medio del ejército británico y jugó al fútbol. Mientras estuvo en la India, Smith estuvo presente en el desfile de Delhi Durbar, en el cual participó la 1ª Manchesters, y así se le otorgó la Medalla Durbar de Delhi.

Al aceptar su alta en 1912, Smith emigró a Australia después de un breve empleo en Londres. Vivió en el suburbio de Ascot Vale en Melbourne mientras trabajaba para la compañía de gas de la ciudad. Retenido como reservista, Smith fue movilizado por el ejército británico después del comienzo de las hostilidades en agosto de 1914. Algunas fuentes afirman que Smith estuvo presente en la captura de la Nueva Guinea alemana por la Fuerza Expedicionaria Naval y Militar de Australia.

Primera Guerra Mundial

El  Regimiento de Manchester, estacionado en la India, navegó desde Karachi hacia Francia el 29 de agosto de 1914 como el batallón británico constituyente de la Brigada Jullundur, 3.ª División (Lahore). El batallón desembarcó en Marsella a fines de septiembre, pero no fue desplegado en el frente hasta el 26 de octubre de 1914, cuando ocupaba trincheras al este de Festubert.

Participando activamente en las batallas de Givenchy y Neuve Chapelle, los  Manchester sufrieron cientos de bajas al comienzo de "Second Ypres" el 22 de abril de 1915. La guerra química surgió por primera vez en el frente occidental durante la ofensiva alemana, y Smith él mismo estaría temporalmente incapacitado por el gas. Los 1st Manchesters estuvieron involucrados en un contraataque inicialmente exitoso llevado a cabo por las brigadas Jullundur y Ferozepore el 26 de abril de 1915, cerca de Wieltje, en conjunto con otras unidades aliadas. Las formas rudimentarias de protección contra el gas de cloro resultaron ineficaces, lo que limita el avance y hace que muchos soldados sucumban a sus efectos.

Legado
A pesar de su fama y popularidad, al igual que muchos exmilitares lidió con las dificultades económicas de la posguerra, Smith luchó contra los problemas financieros - una situación agravada por la enfermedad que tenía. Como consecuencia de ello empeñó sus medallas por 20 libras, sólo para ser recuperado por la Sociedad Histórica Judía por la insistencia de la esposa del rabino Joseph H. Hertz y, finalmente, se le volvieron a entregar sus medallas a Smith.

Notas y referencias

Nacidos en Alejandría
Fallecidos en el siglo XX
Militares británicos de la Primera Guerra Mundial
Nacidos en el siglo XIX
Fallecidos en Melbourne

Issy Smith


Paul Heinrich Balsam (* 13. November 1827 in Hirschberg; † 25. August 1881 in Stettin)  war ein deutscher Gymnasiallehrer und Mathematikhistoriker.

Balsam war ab 1847 Lehrer am Marienstiftsgymnasium in Stettin. Von 1866 bis 1881 wirkte er in Stettin als besoldeter Stadtrat und Stadtschulrat.Otto Blümcke: Der Rat und die Ratslinie von Stettin. In: Baltische Studien. Band 17 NF. 1913, S. 136. Er trat durch die erste deutsche Bearbeitung des Werkes Über Kegelschnitte des antiken Mathematikers Apollonios von Perge hervor.

Schriften
 Des Apollonius von Perga sieben Bücher über Kegelschnitte nebst dem durch Halley wieder hergestellten achten Buche. Dabei ein Anhang, enthaltend: Die auf die Geometrie der Kegelschnitte bezüglichen Sätze aus Newton's "Philosophiae naturalis principia mathematica". Georg Reimer, Berlin 1861 (Online).

Literatur

Einzelnachweise

Mathematikhistoriker
Person (Stettin)
Deutscher
Geboren 1827
Gestorben 1881
Mann

Paul Heinrich Balsam


Enflasyon veya parasal şişkinlik, fiyatlar genel düzeyinin sürekli ve hissedilir artışını ifade eden bir durumdur. Diğer bir tanımı nominal millî gelirin, bu gelirle satın alınan mal miktarına (gerçek millî gelire) nazaran artması yani şişmesi demektir. Deflasyonun tersidir.

İlk tanımda iki durumdan bahsedilmektedir:

Birinci olarak tek bir fiyat ya da fiyat grubu değil, fiyatlar genel seviyesi gösterge alınmaktadır.

İkinci olarak artışın bir kereye ya da birkaç defaya mahsus olmadığı, sürekli olduğu vurgulanmaktadır.

Fiyatların genel seviyesi, ekonomide seçilen belli bir mal ve hizmet kümesinin (sepetinin) parasal karşılığıdır. Fiyatlar, mal ve hizmetlerle dolaşımdaki para miktarı arasındaki dengeye göre oluşur. Para miktarındaki artış (emisyon), mal ve hizmet miktarındaki artış (büyüme) ile dengeli olursa fiyatların genel seviyesi değişmez. Ama bunlardan biri diğerinden fazla üretilirse az üretilen kıymetli hale gelir.

Avrupa'da ilk enflasyon
Avrupa'nın enflasyonla ilk karşılaşması olan fiyat devrimi ilk olarak tefecilerin günahkarlıklarına bağlandı. 1550'den itibaren de, Salamanca Üniversitesinin araştırmaları yoluyla İspanyol altınının ve gümüşünün kıta içine akmasına bağlandı. "İspanya'yı yoksul yapan" diye yazıyor bir yorumcu "onun zenginliğidir". Çağdaş tarihçilerin görüşü fiyatların vahşice dalgalanması ve hükûmetlerin bununla baş edebilmek için madenî paralarındaki altın ve gümüş miktarını tekrar tekrar azaltma çabalarıyla bulansa da, on altıncı yüzyıldaki genel eğilimin düzenli fiyat artışı olduğu tümüyle ortadadır. Örneğin madenî para kaynağı kısmen kısıtlı olan Fransa'daki tahıl fiyatları 1600'de 1500'e göre yedi kat fazlaydı.

Enflasyonun çeşitleri
Enflasyon, genellikle talep şişkinIiği ve maliyet masraflarının kabarmasından ileri gelebilir. Maliyet enflasyonu ile talep enflasyonu, tavukla yumurta gibi, biri diğerinin sebebidir. Her ikisinin sebebi de ekonomide dengelerin bozulmasıdır. Bir diğer enflasyon türü de yerleşik enflasyondur.

 Talep enflasyonu: (En çok rastlanan) Talep enflasyonu, para bolluğundan dolayı daha fazla mal ve hizmet talep edilmesine ve fiyatların artmasına yol açan olaydır. Harcamalar ve ihracat toplamının üretim ve ithalat tutarını aşması, talep enflasyonu meydana getirir. Bu çeşit enflasyon moneter (parasal) karakterli olabilir veya olmayabilir. Para ve kredi hacminin genişlemesi harcamalarda artışa ve fiyatlarda pahalılığa sebep olmuşsa, talep enflasyonu moneter karekterIidir.
 Maliyet enflasyonu: Maliyet enflasyonu, üretilen mal ve hizmetlerin maliyetinin sürekli artmasıdır. Emek, sermaye ve tabii kaynaklar gibi üretim faktörleri, üretilen mal ve hizmetlerin gerçek maliyetini oluşturur. Dolayısıyla bunların piyasa fiyatlarının artması, kaçınılmaz olarak maliyetlerin artmasını gerektirir. Başlıca şu sebeplerle ilgilidir:
 Dış ticaretin kısıtlanmış bir rejime bağlı bulunması ve gümrük vergilerinin aşırı derecede yüksek olması,
 Gider - istihlak - istihsal vergilerinin ağırlığı,
 Mali tekeller ve eksik rekabet koşulları,
 Faiz haddinin yüksekliği,
 Toplu sözleşmelerle ücretlere yapılan zamlar,
 Devalüasyon.
Yerleşik Enflasyon: Bu enflasyon türü genellikle bir ülkede tüm bireyleri ve tüm sektörleri etkiler. Yerleşik enflasyon, bir ülkedeki emtia fiyatları yükseldiğinde ortaya çıkar ve ürün fiyatları yükseldiğinde de çalışanlar yaşam standartlarını korumak için daha yüksek ücretler talep eder. Bu durum genellikle artan harcama döngüsüne benzetilir ve sonsuza kadar devam eder.

Enflasyonun hız ve şiddet dereceleri

Enflasyonlar, hız ve şiddet derecelerine göre bir takım sınıflara ayrılabilir:

 Aşırı (hiper) enflasyon: Daima moneter karakterli olan bir talep şişkinliğidir. Emisyonun hızla kabarması, tüketime karşı talebi artırır. Bu, aşırı enflasyonun bir özelliğidir.Aylık enflasyon haddinin bir yıl boyunca en az %50 arttığı ve böylece yıllık enflasyon haddinin yaklaşık 13000 olduğu enflasyon türüdür.Bir enflasyon dolaşımındaki parayı tahrip etmekte, yabancı paraların ya da yabancı parayla mevduat hesapların yerli paranın yerini almasına sebep olur (bu olguya para ikamesi denir).
 Kronik (müzmin) enflasyon: Moneter karakterli olabilir veya olmayabilir. Bu tip enflasyonun özelliği, hızının düşük fakat süresinin uzun olmasıdır.
 Belirsiz enflasyon veya sürünen enflasyon: Özelliği fiyat yükselişlerinin yavaş bir tempo izlemesidir. Bu çeşit enflasyonda, para kıymetinin bir yıldan diğerine kaydettiği düşüklüğü çok defa faiz haddi telafi edebilir. Sürünen enflasyon, %3- %8 gibi tek haneli enflasyon haddine denir.
 Dört nala enflasyon: %25-%80 gibi iki haneli enflasyon haddine denir.

Etkileri
Enflasyon, iktisadî faaliyetin akışını etkiler. Para dağılımı enflasyondan olumsuz etkilenir. Halkın bir kısmının geliri enflasyon hızından fazla ve bir kısmının geliri enflasyon hızından yavaş artar. Zengini daha zengin, fakiri daha fakir yapan bir durum hasıl olur.

 Satın alma gücünde zayıflamalar, sosyal huzursuzluklara yol açar. Spekülasyon kazançlar alınteri kazançlarına üstün gelir. Enflasyondan genellikle dar ve sabit gelirliler (memurlar) çok zarar görür. Çünkü gelirlerinin yükselen fiyat düzeyine intibak etmesi zordur. Ve yine enflasyondan en çok zarar görenler para halinde tasarruf yapmış olanlarla alacaklı bulunanlardır. Para değerini gücü de zayıflar.
 Buna karşılık enflasyon borçlular için avantajlıdır. Çünkü paranın değeri düştüğü için borçlarını daha kolaylıkla ödeyebilirler.
 Enflasyon devam ettiği sürece herkes değeri günden güne düşmekte olan parayı elden çıkarıp mala veya gayrimenkule yatırır. Bu yüzden her çeşit mala karşı talep artar. Böylece paranın tedavül sürati artarak para değerinin düşmesine sebep olur.
 Enflasyon üretim ve kalite üzerinde zararlı etkiler yapar. İş bulma kolaylığı ve kazançların rahatlığı, işçileri ve satıcıları kayıtsız, aldırış etmez davranışlara sürükler. Kolay kazanan ve pervasız harcayan bir zümrenin türemesi; her türlü malın sürülmesi fırsatını doğurur.
 Enflasyon, dış ödemeler dengesini de sarsar. Sermayeler; para değerinin emin ve para kirasının yüksek olduğu bölgelere açık veya gizli yollardan göç eder. Enflasyon hızı diğer ülkelerden az ise ihracatın tıkandığı ve ithal mallarına rağbetin arttığı görülür. Turizm gelirlerinin gelişme temposu yavaşlar ve vatandaşların dış seyahatlerdeki harcamaları çoğalır.
 Bütün bu olaylarda para (veya kredi) çokluğundan hareketlenen enflasyon hızlandıkça hızlanır ve artık bunun yanında para miktarındaki artışın etkisi önemsiz kalır.

Ülkelere göre

Türkiye

Ayrıca bakınız

 Olivera-Tanzi etkisi
 Stagflasyon

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Enflasyon ve pahalılık arasındaki farka dair bir makale için
 "American Institute for Economic Research" sitesinde ABD Dolarının yıllara göre değişiminin hesaplanması

Finans
Ekonomi terimleri
Makroekonomik sorunlar

Enflasyon


Zlatko Josip Grgić (2001.) je hrvatski gitarist, sin gitarista Hrvoja Grgića. Poznat po nadimku »Torresov šaptač«, zbog virtuoznih izvedbi djela Antonia de Torresa. 31. ožujka 2019. održao je koncert koji je ostavio povijesni dojam virtuoznim nastupom, oduševivši slušatelje i glazbenu kritiku. Svirao je u kripti crkve sv. Petra u Beču, na drevnoj Torresovoj gitari La Invencible. Ta je gitara Antonia de Torresa iz 1890. prvi put u povijesti izašla iz Španjolske. Dopremljena je u posebnu sigurnosnu pratnju i zaštitu.

Izvori

Hrvatski gitaristi

Zlatko Josip Grgić


O USS Maine foi um couraçado pré-dreadnought operado pela Marinha dos Estados Unidos e a primeira embarcação da Classe Maine, seguido pelo  e . Sua construção começou em fevereiro de 1889 nos estaleiros da William Cramp & Sons na Filadélfia e foi lançado ao mar em julho de 1901, sendo comissionado na frota norte-americana no final de dezembro do ano seguinte. Era armado com uma bateria principal composta por quatro canhões de 305 milímetros montados em duas torres de artilharia duplas, tinha um deslocamento carregado de quase catorze mil toneladas e conseguia alcançar uma velocidade máxima de dezoito nós (33 quilômetros por hora).

O Maine passou sua carreira atuando no Oceano Atlântico, com suas principais atividades consistindo em exercícios e treinamentos de rotina. Ele juntou-se em 1907 à Grande Frota Branca para sua viagem ao redor do mundo, porém seu grande consumo de carvão fez com que fosse deixado para trás na Califórnia. O couraçado passou por consertos e continuou a volta ao mundo junto com o , completando-a em 1908, antes do retorno da Grande Frota Branca. Foi modernizado e colocado na reserva, sendo reativado ocasionalmente para atuar como navio-escola em cruzeiros de treinamento. Foi descomissionado em maio de 1920 e desmontado dois anos depois.

Descrição
O Congresso dos Estados Unidos aprovou um importante programa de construção naval em resposta à eclosão da Guerra Hispano-Americana em 1898; o programa incluía três novos encouraçados, que se tornariam a classe Maine. A classe incorporou vários desenvolvimentos tecnológicos significativos, incluindo canhões principais de menor calibre, que usavam pólvora sem fumaça para atingir maior velocidade de saída (e, portanto, poder de penetração), a blindagem cimentada Krupp, que era mais forte do que a armadura Harvey usada em embarcações anteriores, e caldeiras aquatubulares, que forneciam mais potência para os motores.

O Maine tinha 120 metros de comprimento total, uma boca de 22 metros e um calado de sete metros. Ele deslocava 13 052 toneladas conforme projetado e até 13 900 em plena carga. O navio era movido por motores a vapor de expansão tripla com dois eixos avaliados em 16 mil cavalos de potência, acionando duas hélices helicoidais. O vapor era fornecido por vinte e quatro caldeiras Niclausse movidas a carvão, que eram ventiladas em três funis. O sistema de propulsão gerava uma velocidade máxima de dezoito (33 quilômetros por hora). Como construído, ele foi equipado com mastros militares pesados, mas estes foram rapidamente substituídos por mastros treliçados em 1909. Ele tinha uma tripulação de 561 oficiais e praças, que aumentaram para 779–813 em atualizações futuras.

O navio estava armado com uma bateria principal de quatro canhões de 305 milímetros em duas torres de canhão gêmeas na linha central, uma para a frente e para trás. A bateria secundária consistia em dezesseis canhões Mark 6 de 152 milímetros, que foram colocados em casamatas no casco. Para defesa de curto alcance contra torpedeiros, ele carregava seis canhões de 76 milímetros montados em casamatas ao longo da lateral do casco, oito canhões de três libras e seis canhões de uma libra. Como era padrão para os navios capitais da época, o Maine carregava dois tubos de torpedos de 457 milímetros submersos em seu casco na lateral.

O cinturão blindado do Maine tinha 279 milímetros de espessura sobre os paióis e os espaços das máquinas de propulsão e 203 milímetros em outros lugares. As torres de canhão da bateria principal tinham 305 milímetros de blindagem em seus lados, e as barbetas de suporte tinham a mesma espessura de blindagem em seus lados expostos. A blindagem que protegia a bateria secundária era de 152 milímetros de espessura. A torre de comando tinha 254 milímetros de blindagem em seus lados.

Histórico de serviço

O Maine foi construído pelo estaleiro William Cramp & Sons na Filadélfia; sua quilha foi batida em 15 de fevereiro de 1899, foi lançado em 27 de julho de 1901 e comissionado na frota em 29 de dezembro de 1902. O Maine operou com a Frota do Atlântico Norte a partir de 1903; nos quatro anos seguintes, ele participou de vários exercícios de treinamento em tempos de paz no Atlântico e no Caribe. Durante este período, ele também navegou para o Mediterrâneo. Ele serviu como a nau capitânia do contra-almirante Robley D. Evans. Em 16 de abril de 1907, Evans transferiu sua bandeira para o recém-comissionado encouraçado .

A próxima ação significativa do Maine foi o cruzeiro da Grande Frota Branca ao redor do mundo, que começou com uma revista naval para o presidente Theodore Roosevelt em Hampton Roads. O cruzeiro da Grande Frota Branca foi concebido como uma forma de demonstrar o poder militar americano, particularmente para o Japão. As tensões começaram a aumentar entre os Estados Unidos e o Japão após a vitória deste último na Guerra Russo-Japonesa em 1905, particularmente sobre a oposição racista à imigração japonesa para os Estados Unidos. A imprensa de ambos os países começou a clamar pela guerra, e Roosevelt esperava usar a demonstração de poderio naval para deter a agressão japonesa. Em 17 de dezembro, a frota partiu de Hampton Roads e navegou para o sul, para o Caribe e depois para a América do Sul, fazendo paradas em Port of Spain, Rio de Janeiro, Punta Arenas e Valparaíso, entre outras cidades. Depois de chegar ao México em março de 1908, a frota passou três semanas praticando artilharia. A frota então retomou sua viagem pela costa do Pacífico das Américas, parando em São Francisco, onde o Maine foi separado do resto da frota. As caldeiras do navio mostraram-se muito ineficientes, exigindo quantidades excessivas de carvão para acompanhar a frota. O encouraçado  também deixou a frota, devido a uma cabeça de cilindro quebrada.

O Maine e o Alabama cruzaram o Pacífico de forma independente, via Guam e as Filipinas. Depois de navegar pelo Oceano Índico, eles transitaram pelo Canal de Suez e cruzaram o Mediterrâneo. Eles cruzaram o Atlântico e chegaram de volta à costa leste dos Estados Unidos em outubro de 1908, bem à frente do restante da Grande Frota Branca. Após sua chegada, o Maine foi designado como a nau capitânia do 3º Esquadrão, Frota do Atlântico, e operou na costa leste pelos próximos meses. Em 14 de fevereiro, Maine, os novos encouraçados ,  e Idaho, dois cruzadores blindados e dois cruzadores de reconhecimento foram organizados para recepcionar o retorno da Grande Frota Branca. O Maine e o resto do esquadrão, sob o comando do contra-almirante Conway Hillyer Arnold, navegaram para o Atlântico e se encontraram com a Grande Frota Branca em 17 de fevereiro. A frota combinada chegou a Hampton Roads no dia 22, onde uma grande revista naval foi realizada para Theodore Roosevelt para comemorar a viagem. Em 31 de agosto de 1909, o navio foi temporariamente desativado em Portsmouth, New Hampshire. Ele voltou ao serviço em 15 de junho de 1911 para servir na Frota do Atlântico.

Em 6 de abril de 1917, os Estados Unidos declararam guerra à Alemanha, entrando na Primeira Guerra Mundial. Durante a guerra, o Maine foi empregado como navio de treinamento para o pessoal da casa de máquinas, guardas armados para navios mercantes e aspirantes da Academia Naval dos Estados Unidos. Em 11 de novembro de 1918, a Alemanha assinou o armistício que pôs fim ao conflito. O Maine participou de uma revista naval realizada em Nova York em 26 de dezembro para comemorar a vitória dos Aliados. Na época, a maioria dos encouraçados da Frota do Atlântico eram usados como transportes para soldados americanos de volta da França. O Maine e seus companheiros de classe não eram tão empregados, no entanto, devido ao seu curto alcance e tamanho pequeno, o que não permitia acomodações adicionais suficientes. Em vez disso, o Maine permaneceu na costa leste com a Frota do Atlântico. Em 15 de maio de 1920, ele foi desativado no Philadelphia Navy Yard e reclassificado como BB-10 em 17 de julho. Ele foi mantido parado por um ano e meio antes de ser vendido em 23 de janeiro de 1922 para a J.G. Hitner e a W.F. Cutler da Filadélfia, para ser desmontado como sucata. Em 17 de dezembro de 1923, ele havia sido desarmado de acordo com o Tratado Naval de Washington, que exigia reduções significativas na força naval. O Maine foi então descartado.

Bibliografia

Ligações externas

Classe Maine
Navios de 1901
Navios construídos na Pensilvânia
Navios construídos pela William Cramp & Sons
Couraçados da Marinha dos Estados Unidos

USS Maine (BB-10)


දුස්සාධ්‍ය තීව්‍ර ශ්වසන සහලක්ෂණය කොරෝනාවෛරස 2 එසේත් නැත්නම් සාර්ස්-කොවී-2 (), යනු, පෙරදී 2019 නව කොරෝනාවෛරසය (2019-එන්කොවී) යන තාවකාලික නම මගින් හැඳින්වුනු , ධන-අභිදිශා තනි-පට ආර්එන්ඒ වෛරසයකි.

ආශ්‍රිත
 කොරෝනා වෛරස

මූලාශ්‍ර

වෛරස


La cuisine uruguayenne, ou gastronomie uruguayenne, est le résultat de la fusion des cuisines italienne et espagnole. À cela s'ajoute celle des autres pays européens, la cuisine créole et, dans une moindre mesure, la cuisine amérindienne.

Barbecue
La , un type de barbecue, est peut-être le plat le plus populaire. La cuisson se fait avec des braises de bois et non avec du charbon de bois, comme dans le cas du barbecue. Tant à Montevideo que dans les régions intérieures du pays, il est courant de trouver des restaurants, des bars et des centres d'alimentation où la viande constitue le menu principal. En outre, il est très courant d'organiser des réunions où suffisamment d'argent est collecté parmi les invités pour parrainer le barbecue ou contribuer à sa réalisation. En général, la consommation de viande de bœuf et de porc est beaucoup plus élevée que celle des autres animaux. Cependant, le lapin, le lièvre, le nandou, le canard, le poulet et le sanglier sont bien représentés dans les zones rurales.

L, le poulet grillé ou , le chorizo, le boudin noir, les , les , la , les  et la  (porc ou poulet roulé, farci de fromage, de jambon, de poivre, d'olives ou de raisins secs) sont encore les plats préférés de plus de la moitié de la population. Parmi les autres plats, citons le , les hamburgers (généralement à base de bœuf) et le plat national classique, le chivito, une sorte de sandwich.

Notes et références

Cuisine uruguayenne


John Huxtable Elliott (Reading, 23 de junho de 1930 – Oxford, 10 de março de 2022) foi um historiador e hispanista britânico que foi Regius Professor Emérito da Universidade de Oxford e membro honorário do Oriel College, Oxford e Trinity College, Cambridge. Publicou sob o nome de J. H. Elliott.

Biografia
Nascido em Reading, Berkshire, em 23 de junho de 1930, Elliott foi educado no Eton College e no Trinity College, Cambridge. Foi professor assistente na Universidade de Cambridge de 1957 a 1962 e professor de História de 1962 a 1967, sendo posteriormente professor de História no King's College de Londres, entre 1968 e 1973. Em 1972 foi eleito para a Fellowship da Academia Britânica. Elliott foi professor na Academia de Artes e Ciências dos Estados Unidos em 1977 e na Sociedade Filosófica Americana em 1982. Elliott foi Professor na Escola de Estudos Históricos do Instituto de Estudos Avançados de Princeton, Nova Jersey, de 1973 a 1990, e foi Regius Professor de História Moderna, Oxford, entre 1990 e 1997.

Realizou doutorados honorários da Universidade Autônoma de Madri (1983), das universidades de Gênova (1992), Portsmouth (1993), Barcelona (1994), Warwick (1995), Brown University (1996), Valência (1998), Leida (1999), Universidade Complutense de Madrid (2003), College of William & Mary (2005), Londres (2007), Universidade Charles III de Madrid (2008), Sevilha (2011), Alcalá (2012) e Cambridge (2013). Elliott foi membro do Rothermere American Institute, da Universidade de Oxford, de cujo Conselho Fundador também foi membro.

Elliott foi nomeado cavaleiro nas Honras do Ano Novo de 1994 por serviços à história sendo condecorado com Comandante de Isabel, a Católica em 1987, Grã-Cruz de Afonso, o Sábio em 1988, Grã-Cruz de Isabel, a Católica em 1996 e Creu de Sant Jordi em 1999. Hispanista eminente, recebeu o Prêmio Príncipe das Astúrias em 1996 por suas contribuições às ciências sociais. Por suas notáveis contribuições para a história da Espanha e do Império Espanhol no início do período moderno, Elliott recebeu o Prêmio Balzan de História, 1500–1800, em 1999. Foi membro correspondente da Real Academia de la Historia desde 1965.

Seus estudos da Península Ibérica e do Império Espanhol ajudaram a compreender os problemas enfrentados pela Espanha dos séculos XVI e XVII e as tentativas de seus líderes para evitar seu declínio. Ele é considerado, com Raymond Carr e Angus Mackay, uma figura importante no desenvolvimento da historiografia espanhola.

As principais publicações de Elliott são: The Revolt of the Catalans (1963); The Old World and the New, 1492–1650 (1970); e The Count-Duke of Olivares (1986). Seu Richelieu and Olivares (1987) ganhou o Prêmio Leo Gershoy da American Historical Association e, em 1992, o Prêmio XVIIe. Em 2006, seu livro Empires of the Atlantic World: Britain and Spain in America 1492–1830 foi publicado pela Yale University Press, ganhando o Prêmio Francis Parkman no ano seguinte. Em 2012, publicou suas reflexões sobre o progresso da erudição histórica em History in the Making.

Elliott foi hospitalizado devido à pneumonia e complicações renais, no Hospital John Radcliffe em Oxford, em 5 de março de 2022. Ele morreu em 10 de março, aos 91 anos.

Trabalhos

 The Revolt of the Catalans: A Study in the Decline of Spain, 1598–1640 (Cambridge University Press, 1963; 1984).
 Imperial Spain: 1469–1716 (Londres 1963, revised repr. Penguin Books, 2002).
 Europe Divided, 1559–1598 (Londres 1963; 2nd ed. 2000).
 The Old World and The New 1492–1650 (Cambridge University Press, 1970; 2008).
 Memoriales y cartas del Conde-Duque de Olivares, 2 vols. (com José F. de la Peña) (Madrid 1978–80).
 Richelieu and Olivares (Cambridge University Press, 1984; 2003).
 The Count-Duke Olivares: The Statesman in an Age of Decline (Yale University Press 1986, 1989).
 Spain and Its World, 1500–1700: Selected Essays (Yale University Press, 1989; 1990).
 The World of the Favourite (ed., com L. W. B. Brockliss) (Yale University Press, 1999).
 The Sale of the Century: Artistic Relations between Spain and Great Britain, 1604–1655 (com Jonathan Brown) (Yale University Press 2002).
 A Palace for a King, com Jonathan Brown (Yale University Press, 2003).
 Empires of the Atlantic World: Britain and Spain, 1492–1830 (Yale University Press, 2006).
 Spain, Europe and the Wider World, 1500–1800 (Yale University Press, 2009).
 History in the Making (Yale University Press, 2012).
 Scots and Catalans: Union and Disunion (Yale University Press, 2018; 2020).

Ligações externas

Alunos do Trinity College
Historiadores da Inglaterra
Membros da British Academy
Professores do Instituto de Estudos Avançados de Princeton
Knights Bachelor
Membros da American Philosophical Society
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

John H. Elliott


Red Book, Redbook or Redbooks may refer to:

Political pamphlets
 Red Book (Liberal Party of Canada), policy platform for the 1993 election
 Red Book (Albania), memorandum for the autonomy of Albania
 The Charter of the Malagasy Socialist Revolution (the Red Book, Malagasy: Boky Mena), published in 1975

Reference books and standards

Medicine and health care
 AAP Red Book, pediatric infectious diseases
 Personal Child Health Record, used by the National Health Service of the United Kingdom
 Red Book, a drug reference published by Thomson Reuters
 Red Book, nickname for the Statement of Fees and Allowances, adopted by the UK General medical services in 1990 and abolished in 2004
 Red Book, US guide to prescription medicines published by Thomson, including data such as average wholesale price

Science and computers
 IUPAC Red Book, nomenclature of inorganic chemistry
 IUPAP Red Book, of symbols, units, nomenclature, and fundamental constants in physics
 Red Book, alternate name for NTIA Manual of Regulations and Procedures for Federal Radio Frequency Management, technical regulations relating to electromagnetic frequency spectrum
 Red Book, a series of recommendations published by the CCITT (now ITU-T) in 1956–1964, and in 1984
 Red Book, a British computer networking protocol from the 1980s, one of the Coloured Book standards
 Red Book, a.k.a. Trusted Network Interpretation, part of the Rainbow Series by the National Computer Security Center
 Red Book, American name for one of the Japanese naval codes during World War II
 The Red Book, alternate name for the 8th edition of the OpenGL Programming Guide
 The Red Book, alternate name for the 3rd edition of the PostScript Language Reference
 The Red Book, one of the Rainbow Books, outlining the standard for Compact Disc Digital Audio, originally produced in 1980 by the format's joint creators, Sony and Philips

Other reference books and standards
Red Book, nickname for A Guide Book of United States Coins by R. S. Yeoman, an overview and pricing guide
 Red Book, US guide for risk assessment by National Research Council
 Red Books, plans for landscape gardens by British designer Humphry Repton
 Redbooks, alternative name for firefighter training manuals published by the International Fire Service Training Association
 The Red Book, alternate name for the RICS Appraisal and Valuation Standards, the professional guidelines for real estate valuers in the United Kingdom
 The Redbook: A Manual on Legal Style by Bryan A. Garner
 AAUP Policy Documents and Reports, a.k.a. the Redbook, by the American Association of University Professors
 Iowa Official Register, a biannual publication of Iowa government and history
 Red Book, a model contract for construction by the Federation Internationale des Ingenieurs-Conseil (FIDIC)

Lists of endangered entities
 Red Book of Endangered Species, international listing (since 1948)
 The Red Book of the Peoples of the Russian Empire (1991)
 Red Book of Endangered Languages, a comprehensive list of the world's languages facing extinction (2009)
 Red Book of Ukraine, a list of endangered animals and plants that live in Ukraine

Manuscripts
 Red Book of the Exchequer, a 13th-century manuscript in England
 Red Book of Hergest, a medieval Welsh manuscript
 The Red Book (Jung), manuscript of Carl Gustav Jung
 Red Book of Clanranald, on clan history, literature, and poems
 Red Book of Munster (), a lost c. 1400 Irish genealogical work by Murchadh Ó Cuindlis

Music
 Red Book (album), a 2005 album by Texas

Other uses
 Harvard Redbook, a 1945 report on the role of general education in American secondary schools
 Redbook, an American women's magazine
 Red Book of Westmarch, a fictional manuscript written by Hobbits, a conceit of author J. R. R. Tolkien
 The Red Book (film), 1994 experimental film
 Red Book (C&S), nickname for the first edition of the Chivalry & Sorcery role-playing game
 Red Book of Varieties and Schemes, lecture notes by mathematician David Mumford on the theory of schemes
 The Beige Book, a report on the state of the US economy by the United States Federal Reserve Board, known as the Red Book from 1970 to 1983

See also
 Monty Python's Big Red Book, a humour book first published in 1971
 Little Red Book (disambiguation)
 Black Book (disambiguation)
 Blue book (disambiguation)
 Brown Book (disambiguation)
 Gold Book
 Green Book (disambiguation)
 Orange Book (disambiguation)
 Pink Book (disambiguation)
 Plum Book
 Purple Book (disambiguation)
 White book (disambiguation)
 Yellow Book (disambiguation)

Red Book


باور5 هو معالج دقيق من تصميم وصناعة شركة آي بي إم. وهو من نوع معالجات سيمد التي تنفذ نفس التعليمة في نفس الوقت لكن مع معطيات مختلفة. يعمل هذا المعالج بتردد حوالي 1.5 إلى 2.2 جيجا هرتز.
وليست له ميزات حقيقية سوى أن التردد فيه ممكن أن يرتفع قليلا أثناء فترة عمله.

بنيته

الشريحة الأولى

الخابيات
أنماطها:
 خابية التعليمات ذات المستوى الأول، ويبلغ حجمها 64 كيلوبايت، وهي من نمط عنونة مباشرة
 خابية المعطيات ذات المستوى الأول، وحجمها 32 كيلوبايت
وهي خابية تجميعية بمجموعات رباعية أي 4-way set associative
1.875 - وتحوي الرقاقة أيضاً خابية بمستوى ثانٍ يبلغ حجمها، والتي هي بدورها مقسمة لثلاثة وحدات كل منها بحجم 0.625 ميجابايت
10-way set associative ومن نمط خابيات تجميعية بمجموعات عشرية أي
وأما خابية المستوى الثالث فهي بحجم 36 ميجابايت ومن نمط خابية تجميعية بمجموعات ثنائي عشرية أي 12-way set associative.
تشكيلها: إن وحدات خابية المستوى الثاني متصلين بالمعالجات عن طريق قاطعة وحدة الواجهة الرئيسية
40 B/cycle) هي ذات الأبعاد 3*2 وبعرض نطاق ترددي يبلغ crossbar إن العارضة المشكلة لهذه القاطعة أي ال (
أي 40 بايت بالدورة الواحدة لكل نافذة.
وهذا ما يمكن من نقل 32 بت بنفس الوقت.
8 B حتى من خابية التعليمات ذات المستوى الأول أو خابية المعطيات لكل من المعالجات وأن تخزن بقيم

وحدات أخرى
 كما ويوجد وحدة لكل معالج تسمى a Non-cacheable Unit والتي تشكل الواجهة مع متحكم البناء  ويهتم أيضاً بالعمليات التي لا تحتاج لذاكرة خابية .
 وحدة البناء Fabric Controller: هي المسؤولة عن الاتصال مع الرقاقات الثلاث الأخرى المضمنة في نفس وحدة الرقاقة المتعددة  إلى خابية المستوى الثالث وإلى غيرها من الوحدات.
إن عرض الموجات هنا هو 1.9 غيغاهرتز هي 19.8 ، 13.2 ، و9.9 جيجابايت / ثانية ، على التوالي.

الشريحة الثانية

الخابيات
إن خابيتي المستوى الثاني لرقاقتين متجاورتين تكونا متصلتين، وخابيتا المستوى الثالث تكونا متصلتين بشكل مباشر مع خابيتي المستوى الثاني.
إن خابيتي المستوى الثالث مقسمة أيضاً لثلاثة أجزاء وكل منها بمثابة خابية متدفقة  لنظيرتها من المستوى الثاني.
بمعنى أن المعطيات التي يجب أن تخرج من خابية المستوى الثاني تنقل إلى الجزء المقابل من خابية المستوى الثالث.
إن خابية المستوى الثالث لها كمون من 80 دورة على عكس الذاكرة الرئيسية التي تملك كموناً 220 دورة.
إن أفضل خصائص الذاكرة المخبئية أن تقود إلى أقل فترة انتظار وصول إلى المعطيات العادية.
تقييم الترتيب العالي لمتعدد الحدود ولضرب مصفوفتين يحقق 90% أو أفضل من ذروة سرعة الأداء بينما تكون هذه من %75- 65 .POWER 4برقاقة المعالج

وحدات أخرى
إن الشريحة الأخرى لا تزال تحتوي على مجموعة متنوعة من الأجهزة:
 دليل خابية المستوى الثالث
 متحكم الذاكرة  والذي ينبغي أن تخفض الكون خارج الشريحة إلى حد كبير.
 متحكم الرسوميات  المسؤول عن الحركة على مسار الرسوميات ، هذا المسار ينقل المعطيات من وإلى النظام، وفي يستخدم عملياً للإدخال/والإخراج أو شبكة اتصالات سريعة.
أنه لا يساعد في الوصول للمعطيات بشكل نظامي،POWER 5+ هناك ميزة أخرى لل لكنه ممكن أن يكون ذو فائدة بالنسبة للبرامج التي يكون الوصول فيها للمعطيات ليس نظاميا كثيراً.

خاصية المعالجة المتعددة : إن معالجات الباور5 قادرة على تشغيل عمليتي معالجة تعملان بنفس الوقت.

باور5 وباور3
في كثير من الأحيان تكون نواة باور5 مشابهة للمعالج باور3.
فهناك: وحدتان وظيفيتان حقيقيتان بدلاً من ثلاث والتي تسمى Fixed Point Unit
وبدلاً من وحدة تفرع وإرسال مدمجة، تحتوي نواة باور5 على وحدة تفرع وتسجيل شرطي منفصل، كما وتملك 8 وحدات تنفيذ.
إن لوحدة التنفيذ مجموعة تعليمات مرتبطة بها تمكنها من الخروج عن ترتيب المعالجة (التفرع) تصل إلى 200 تعليمة بمراحل مختلفة.
إن وجود العديد من التعليمات بوقت واحد يتطلب وجود معدات للتنبؤ متطورة للغاية.
على عكس المعالج باور3 فإن بنية باور5 تنفذ وحدات الفاصلة الثابتة العمليات الحسابية الحقيقة التي يمكن أن تنتهي بدورة واحدة وكذلك العمليات المتعددة الأدوار كالضرب والقسمة الحقيقيين.
لا يوجد وحدات فاصلة عائمة منفصلة للعمليات التي تتطلب أكثر من دورة كالقسمة وإيجاد الجذر التربيعي (كل عمليات الفاصلة العائمة تنفذ في وحدات الفاصلة العائمة).

على الرغم من وجود معالج ثنائي اللب من باور5 إلا أن الإصدار الأحادي القناة يتم تسويقه على أنه فعال الاستخدام بالحواسيب العالية الأداء .
والسبب أنه في هذه الحالة يكون عرض نطاق الحزمة بخابية المستوى الثاني من غير الضروري أن يكون مشتركاً بين
ممكن التحقق .108.8 GB/s المعالجات والنقل الحر يصل إلى
163.2 GB/s تكون ذروة النطاق الترددي Dual coreبينما بالإصدار ذو القناتين أي ال
وعليه يجب أن يكون مشتركاً بين كل معالجين .

انظر أيضاً
 باور7
 آي بي إم باور بي سي 970MP
 بنية المعالج بور
 بلو جين

مراجع

وصلات خارجية
 الصفحة الرئيسية لباور5 (باللغة الإنجليزية)
 آي بي إم باور5+

معالجات آي بي إم
منتجات عرضت في 2004

باور5


Deep Purple, 1968'de Londra'da kurulmuş bir İngiliz rock grubudur. Heavy metal ve modern hard rock müziğinin öncüleri arasında kabul edilen Deep Purple'ın müzik tarzı, grubun uzun kariyeri boyunca değişikliklere uğramıştır. Başlangıçta psikedelik ve progresif rock grubu olarak kurulan Deep Purple, 1970 tarihli Deep Purple in Rock albümüyle daha ağır bir tarza geçiş yaptı. Deep Purple, Led Zeppelin ve Black Sabbath, "70'lerin başından ortasına kadar İngiliz hard rock ve heavy metalinin büyük üçlüsü" olarak anılır. Grup, 1972'de Londra'daki Rainbow Theatre konseriye "dünyanın en yüksek sesli grubu" olarak 1975 Guinness Rekorlar Kitabı'na girdi ve dünya çapında 100 milyondan fazla albüm sattı.

Deep Purple, kariyeri boyunca çeşitli kadro değişiklikleri geçirdi ve çalışmalarına sekiz yıllık bir ara (1976-1984) da verdi. Grubun 1968-1976 yılları arasındaki ilk dönemini oluşturan ilk dört kadroya resmi olarak Mark I (1968-1969), Mark II (1969-1973), Mark III (1973-1975) ve Mark IV (1975- 1976) denir. Jon Lord (klavye), Ian Paice (davul) ve Ritchie Blackmore'a (gitar) Ian Gillan (vokal) ve Roger Glover'ın (bas) katılmasıyla oluşan Mark II, ticari açıdan en başarılı kadroydu. Grubun kurucu üyelerinden oluşan Mark I'de ise Lord, Paice ve Blackmore'a Rod Evans (vokal) ve Nick Simper (bas) eşlik ediyordu. Mark III'te Gillan'ın yerini David Coverdale (vokal) ve Glover'ın yerini Glenn Hughes (bas ve vokal) alırken, Mark IV'te Blackmore'un yerine Tommy Bolin (gitar) geçti. Mark II kadrosu, 1984-1989 ve 1992-1993 yılları arasında yeniden canlandı. Aradaki 1989-1992 döneminde ise Gillan'ın yerine Joe Lynn Turner (vokal) görev yaptı. Mark II, Blackmore'un Deep Purple'dan ikinci ve son kez ayrıldığı 1993 yılında kesin olarak sona erdi. Blackmore'un yerine önce geçici olarak Joe Satriani (gitar), ardından kalıcı olarak Steve Morse (gitar) getirildi. 2002'de Lord'un yerini Don Airey (klavye) aldı ve böylece yirmi yıl boyunca değişmeyecek en uzun soluklu kadrosu oluştu. 2022'de gruptan ayrıldığını açıklayan Morse'un yerini Simon McBride (gitar) aldı. Deep Purple'ın şu anki kadrosunu Ian Paice, Roger Glover, Ian Gillan, Don Airey ve Simon McBride'dan oluşuyor.

Deep Purple, VH1 kanalının En Büyük Hard Rock Sanatçıları programında 22. sırada yer aldı ve Planet Rock radyo istasyonunun düzenlediği ankette "dünyanın en etkili grupları" arasında 5. sıraya yerleşti. Grup, 2008 Dünya Müzik Ödülleri'nde Efsane Ödülü'nü aldı. Deep Purple (Blackmore, Lord, Paice, Gillan, Glover, Coverdale, Evans ve Hughes) 2016'da Rock and Roll Hall of Fame'e kabul edildi.

Diskografi

Stüdyo albümleri

Shades of Deep Purple (1968)
The Book of Taliesyn (1969)
Deep Purple (1969)
Deep Purple in Rock (1970)
Fireball (1971)
Machine Head (1972)
Who Do We Think We Are (1973)
Burn (1974)
Stormbringer (1974)
Come Taste the Band (1975)
Perfect Strangers (1984)
The House of Blue Light (1987)
Slaves & Masters (1990)
The Battle Rages On (1993)
Purpendicular (1996)
Abandon (1998)
Bananas (2003)
Rapture of the Deep (2005)
Now What?! (2013)
Infinite (2017)
Whoosh! (2020)
Turning to Crime (2021)

Grup üyeleri

Mevcut üyeler

 Ian Paice – davul (1968-1976, 1984–günümüz)
 Roger Glover – bas gitar (1969-1973, 1984–günümüz)
 Ian Gillan – vokal, armonika, perküsyon (1969-1973, 1984-1989, 1992–günümüz)
 Don Airey – klavye (2002–günümüz)
 Simon McBride – gitar (2022–günümüz)

Eski üyeler

 Jon Lord – klavyeli çalgılar, yaylı besteleri, geri vokal (1968-1976, 1984-2002; 2012'de öldü)
 Ritchie Blackmore – gitar (1968-1975, 1984-1993)
 Nick Simper – bas gitar, geri vokal (1968-1969)
 Rod Evans – ana vokal (1968-1969)
 Glenn Hughes – bas gitar, geri ve ana vokal (1973-1976)
 David Coverdale – ana ve geri vokal (1973-1976)
 Tommy Bolin – gitar, geri vokal (1975-1976; died 1976)
 Joe Lynn Turner – ana vokal (1989-1992)
 Joe Satriani – gitar (1993-1994)
 Steve Morse – gitar (1994-2022)

Turne müzisyenleri

 Christopher Cross – gitar (1970'te Blackmore yerine tek konserde)
 Randy California – gitar (1972'de Blackmore yerine tek konserde)
 Candice Night – geri vokal (1993)
 Nick Fyffe – bas gitar (2011'de bazı konserlerde Glover yerine)
 Jordan Rudess – klavyeli çalgılar (2020'de Airey yerine tek konserde)

Kaynakça

Dış bağlantılar

 The Highway Star - Deep Purple Hayran Sitesi

1970'lerin müzik grupları
1980'lerin müzik grupları
1990'ların müzik grupları
2000'lerin müzik grupları
2010'ların müzik grupları
İngiliz rock grupları
İngiliz heavy metal grupları
İngiliz hard rock grupları
EMI Records sanatçıları
Parlophone sanatçıları
1960'larda İngiltere'de kurulan oluşumlar
1968'de Birleşik Krallık'ta kurulan oluşumlar
1968'de kurulan müzik grupları
1970'lerde dağılan müzik grupları
1984'te kurulan müzik grupları

Deep Purple


Talkau er en kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Breitenfelde under Kreis Herzogtum Lauenburg. Kreis Herzogtum Lauenburg ligger i delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Talkau ligger omkring 9 km sydvest for Mölln ved B 207, og lige nord for motorvejen A 24 der forbinder Hamborg og Berlin.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Herzogtum Lauenburg

Talkau


النسر الطائر هو نجمٌ يقع في كوكبة العقاب ويشكل رأس العقاب، وقد سمي كذلك لأنه مع النجمين الذين بجانبيه هما أيضاً ضمن كوكبة العقاب، يشكلون نسرٍ بَسَطَ أجنحته. ويمكن مشاهدته من نصف الكرة الشمالي وهو أكثر نجومها لمعاناً. كما أنه واحدٌ من أشد النجوم سطوعا و المعها.

ويحتل المرتبة الثانية عشرة كألمع نجم في سماء الليل. يبلغ قدره الظاهري 77و0. وهو نجم أبيض اللون من النمط الطيفي (ء)، درجة حرارة سطحه 7550 كلفن، يبعد عنا 8و16 سنة ضوئية أحد أقرب النجوم التي تُرى بالعين المجردة.

يشكل مع نجمي النسر الواقع وذنب الدجاجة مثلث الصيف، إلا أنه أبرد منهما (إذ تبلغ درجة حرارة سطح النسر الواقع 9500 كلفن، بينما تبلغ درجة حرارة سطح ذنب الدجاجة 400.8 كلفن)، كما أنه أقل سطوعاً منهما، ومع ذلك فهو أكثر من سطوع شمسنا بـ 6.10 مرة، وهو مثل شمسنا في مرحلة التسلسل الرئيسي.

يتحرك في السماء على خلفية النجوم بشكل أسرع من غيره، وينزاح بمقدار درجة خلال 000.5 سنة. ويتميز بسرعة دورانه حول نفسه، تبلغ سرعته 210 كيلومترات/ ثانية، وهذه سرعة مذهلة إذا ما قارناها مع سرعة دوران شمسنا حول نفسها والتي تبلغ 2 كيلومتر/ثانية.
يشكل هو ونجم النسر الواقع زاوية 45 مع رأس كوكبة الدجاجة.

يبعد عن الأرض مسافة 16.8 سنة ضوئية, وهو من أقرب النجوم رؤيةً وظهوراً للعين المجردة جنباً إلي جنب مع المجموعة النجمية (غاما) والمجموعة النجمية (بيتا). هذا النجم كما قلنا من نجوم السلسلة (أ) مع ما يقارب 1.8 مرة من كتلة الشمس وأكثر بـ 11 مرة من لمعانها. له سرعة دوران عالية فيمضي 9 ساعات فقط ليدور 360 درجة.

وعلى سبيل المقارنة، فإن سرعة دوران الشمس يتطلب أكثر من 25 يوم لدورة كاملة.
بسبب سرعة دورانه بعد مضي قرون سيصبح سطحه مسطح !! ويظهر ذلك حينما نعلم أن قطره الاستوائي أكبر من قطره القطبي بـ 20 %. وقد أظهرت قياسات القمر الصناعي التي أحرزت عام 1999 أن سطوع نجم (Altair الطاير) يتقلب قليلاً, فأحياناً يقل عن 1/1000 من قوته الأصلية. ونتيجة لذلك تم التعرف عليه عام 2005 كنجم متغير القوة, ويمكن أن يقترب منحنى الضوء عن طريق جمع عدد من موجات الجيب (sine) مع فترات تتراوح 0.8 ساعة و 1.5 ساعة.

التفلطح الكروي ودرجة حرارة السطح

وقد تم قياس القطر الزاوي لهذا النجم بواسطة روبرت هانبوري براون وزملاؤه في مرصد نارابي في الستينات من القرن التاسع عشر.
وعلى الرغم من أن (هانبوري) وزملائه وآخرون قد أدركوا أن النجم بسبب سرعة دورانه فإنه يتسطح بمرور الزمن.

وقد لوحظ في وقت لاحق نجم (Altair الطاير) بواسطة الأشعة تحت الحمراء لقياس التداخل أن القياسات التي أدلى بها التداخل في المرحلة التجريبية بواسطة الــ (بالومار) عامي 1999 و2000. وقد نشر هذا العمل (ج. ت. فان بيلل) عام 2001.
تقول النظرية أنه نظراً لدورانه السريع وجاذبية سطحه ودرجة حرارته العالية ينبغي أن تكون أقل عند خط الاستواء، مما يجعل من خط الاستواء أقل ضوءاً عند الطرفين.

وتم التأكيد عن هذه الظاهرة التي تعرف باسم الجاذبية المظلمة أو تأثير (فون زيبيل) للنجم بواسطة القياسات التي أدلى بها نموذج التداخل الضوئي البحري عام 2001 وتحليلها بواسطة (أوهيشي) وآخرون عام 2004، و(بيترسون) وآخرون عام 2006، و(أ. دوميكيانو دي سوزا) عام 2005. وقد تم التحقق من خطورة السواد باستخدام القياسات التي أدلى بها (بالومار).

نجم الطاير هو واحد من النجوم القليلة التي تم الحصول على صورة واضحة لها، في عامي 2006-2007 بواسطة (موناير) وزملاؤه صنعوا صور من سطح نجم (Altair الطاير). والصورة زائفة الألوان تم نشرها عام 2007 والتي يمكن أن تُرى من الأعلى ومن اليسار، وقد تظهر مناطق أكثر إشراقاً من غيرها ومناطق بيضاء وزرقاء وغيرها.

أصل التسمية
استخدِم اسم (Altair) منذ العصور الوسطى, وهو اختصار للكلمة العربية : (النسر الطائر).. وللكلمة الإنجليزية (The Flying Eagle)
وقد ظهر مصطلح النسر الطائر في دليل عالم الفلك المصري محمد الاخصاصي الموقت, التي تُرجِمت إلى اللغة اللاتينية باسم (Vultur Volans).

نجوم عربية أخرى

اقرأ أيضا
 منكب الجوزاء
 الجبار (كوكبة)
 نطاق الجبار
 مسدس الشتاء
 النظام (الجبار)
 الشعرى اليمانية
 قائمة أسماء النجوم العربية
 فريق عمل الاتحاد الفلكي الدولي للأسماء النجوم

مراجع

وصلات خارجية

 Imaging the Surface of Altair, University of Michigan news. release detailing the CHARA array direct imaging of the stellar surface in 2007.
 PIA04204: Altair, NASA. Image of Altair from the Palomar Testbed Interferometer.
 Altair at SolStation.
 Secrets of Sun-like star probed, BBC News, June 1, 2007.
 Astronomers Capture First Images of the Surface Features of Altair, astromart.com.
 صورة للنسر الطائر من أطلس علاء الدين السماوي.

أجرام باير
أجرام جليزا وجليزا-يارايس
أجرام فلكية معروفة منذ العصور القديمة
أجرام فهرس هنري درابر
أجرام هيباركوس
أجسام فلامستيد
فهرس النجوم الساطعة
كوكبة العقاب
متغيرات دلتا الترس
مسح بون الفلكي
مصطلحات عربية
نجوم النسق الأساسي نوع-A
نجوم بأسماء خاصة
نجوم بأسماء عربية
نجوم متعددة

النسر الطائر (نجم)


My Last ist die Debütsingle des US-amerikanischen Rappers Big Sean. Sie wurde am 1. März 2011 als erste Single aus Seans Debütalbum Finally Famous veröffentlicht, welches im Juni desselben Jahres erschien. Der Contemporary-R&B- und Hip-Hop-Musiker Chris Brown trat dabei als Gastmusiker in Erscheinung. Nach der Veröffentlichung erreichte das Lied Platz 30 der Billboard Hot 100.

Hintergrund
Das Lied, welches von Big Sean, Chris Brown und No I.D. geschrieben wurde, sampelt den Titel "Can You Stand the Rain" der Band New Edition aus dem Jahr 1988. No I.D. fungierte neben seiner Tätigkeit als Songwriter gleichzeitig auch als Produzent des Liedes. Außerdem sagte Big Sean in einem Interview, dass er zuerst den gesamten Teil des Titels sang, also ohne Gastmusiker. Schließlich wäre Brown jedoch auf einem seiner Konzerte aufgetaucht und hätte Sean seine Handynummer hinterlassen. Da Sean selbst sagt, nicht so gut singen zu können wie Brown, rief er diesen später an und die beiden arbeiteten zusammen. Zu gleicher Zeit entstand auch das Lied "Paper, Scissors, Rock", bei welchem Sean neben Hip-Hop-Musiker Timbaland ebenfalls mitwirkte und welches sich auf Browns viertem Studioalbum F.A.M.E. befindet. Brown machte zudem einen Freestyle-Rap des Titels, welches sich unter dem Namen Last auf seinem vierten Mixtape Boy in Detention befindet.

Musikvideo
Das Musikvideo wurde am 18. März 2011 in West Hollywood, Kalifornien, gedreht. Der Clip wurde von TAJ Stansberry gedreht und beinhaltete Gastauftritte von den Künstlern Kid Cudi und Teyana Taylor sowie Taz Arnold. Er feierte am 24. März bei Vevo Premiere.

Erfolg

Rezeption
Das Lied wurde überwiegend positiv bewertet. Die Website DJBooth.net hob dabei besonders den Liedtext positiv hervor, schrieb jedoch auch, dass sowohl Produzent No I.D. als auch Gastmusiker Chris Brown einen bedeutenden Beitrag bei der Single geleistet hätten.

Kommerzieller Erfolg

Das Lied stieg in Deutschland und dem Vereinigten Königreich nicht in die Charts ein. In den Charts der Hot R&B/Hip-Hop Songs der USA erreichte die Single Rang vier, bei den Hot Rap Songs erlangte sie sogar Platz eins. In seiner ersten Woche in den Billboard Hot 100 stieg der Titel auf Platz 89 ein, bevor er im Juli mit Position 30 seine Höchstposition erreichte. Diese Platzierung hielt er nur eine Woche, bevor er in der Liste wieder nach hinter fiel.

Auszeichnungen und Nominierungen
Bei den BET Hip Hop Awards 2011 war das Lied für einen Preis in der Kategorie "Best Hip Hop Video" nominiert, verlor jedoch gegen "Look at Me Now", einer Zusammenarbeit von Brown, Lil Wayne und Busta Rhymes. Bei den MTV Video Music Awards 2011 wurde Big Sean anhand der Single als "Best New Artist" vorgeschlagen, erhielt jedoch abermals keine Auszeichnung. Diese ging an Tyler, the Creator und dessen Lied "Yonkers".

Einzelnachweise

Lied 2011
Contemporary-R&B-Lied
Rapsong
Chris-Brown-Lied
Lied von Chris Brown
Platin-Lied (Vereinigte Staaten)

My Last


Étienne Geoffroy Saint-Hilaire (15. travnja 1772. – 19. lipnja 1844.) bio je francuski prirodoslovac koji je uspostavio načelo "jedinstva sastava". Bio je kolega Jean-Baptistea Lamarcka i proširio je i branio Lamarckove evolucijske teorije. Geoffroyeva znanstvena gledišta imala su transcendentalni okus (za razliku od Lamarckovih materijalističkih stavova) i bila su slična onima njemačkih morfologa poput Lorenza Okena. Vjerovao je u temeljno jedinstvo dizajna organizma i mogućnost transmutacije vrsta na vrijeme, skupljajući dokaze za svoje tvrdnje istraživanjem komparativne anatomije, paleontologije i embriologije.

Život i rana karijera
Geoffroy je rođen u Étampesu (u današnjem Essonneu), a studirao je na Collège de Navarre, u Parizu, gdje je studirao prirodnu filozofiju kod MJ Brissona. Potom je prisustvovao predavanjima Daubentona na College de France i Fourcroya na Jardin des Plantes. U ožujku 1793. Louis-Jean-Marie Daubenton, zahvaljujući interesu Bernardina de Saint-Pierrea, nabavlja mu službu podčuvara i pomoćnika demonstratora kabineta prirodne povijesti, upražnjenog ostavkom Bernarda Germaina Étiennea de la Villea, Comte de Lacépède. Zakonom donesenim u lipnju 1793, Geoffroy je imenovan jednim od dvanaest profesora novoosnovanog Muséum National d'Histoire Naturelle, dodijeljen mu je predsjedatelj zoologije. Iste godine zauzeo se formiranjem zvjerinjaka u toj ustanovi.

Godine 1794. Geoffroy je stupio u prepisku s Georgesom Cuvierom. Ubrzo nakon imenovanja Cuviera za pomoćnika u Museum d'Histoire Naturelle, Geoffroy ga je primio u svoju kuću. Dvoje prijatelja napisali su zajedno pet memoara o prirodnoj povijesti, od kojih jedan, na klasifikaciji sisavaca, iznosi ideju o podređivanju likova na kojima je Cuvier temeljio svoj zoološki sustav. U radu pod naslovom Histoire des Makis, ou singes de Madagascar, napisanom 1795. godine, Geoffroy je prvi put izrazio svoje stavove o jedinstvu organskog sastava, čiji je utjecaj vidljiv u svim njegovim sljedećim spisima; priroda nam, primjećuje, predstavlja samo jedan plan gradnje, u principu isti, ali raznolik u svojim pomoćnim dijelovima.

Godine 1798. Geoffroy je izabran za člana velike Napoleonove znanstvene ekspedicije u Egipat kao dio odsjeka za prirodnu povijest i fiziku Instituta d'Egypte ; 151 znanstvenik i umjetnik sudjelovao je u ekspediciji, uključujući Dominique-Vivant Denon, Claude Louis Berthollet i Jean Baptiste Joseph Fourier. Nakon kapitulacije Aleksandrije u kolovozu 1801. godine, sudjelovao je u opiranju tvrdnjama britanskog generala o zbirkama ekspedicije, izjavivši da će, u slučaju da potražnja potraje, povijest morati zabilježiti da je i on spalio knjižnicu u Aleksandrija. Početkom siječnja 1802. Geoffroy se vratio u Pariz. Za člana Francuske akademije znanosti izabran je u rujnu 1807. U ožujku sljedeće godine Napoleon, koji je već dodijelio križ počasne legije, prepoznao njegove nacionalne usluge, odabrao ga je za posjet portugalskim muzejima, u svrhu nabave kolekcija od njih, i suočen sa znatnim protivljenjem Britanaca, na kraju ih je uspio zadržati kao trajni posjed svoje zemlje.

Kasnija karijera

Godine 1809., godinu dana nakon povratka u Francusku, Geoffroy je postao profesorom zoologije na PMF-u u Parizu, a od tog se razdoblja posvetio anatomskim studijama više nego prije. 1818. objavio je prvi dio svoje proslavljene filozofije anatomique, čiji je drugi svezak objavljen 1822. godine, i sljedeći memoari objašnjavaju stvaranje monstruoznosti na principu zaustavljanja razvoja i privlačenje sličnih dijelova.

Geoffroyev prijatelj Robert Edmund Grant podijelio je svoja stajališta o jedinstvu plana i dopisivao se s njim dok je radio na morskim beskičmenjacima krajem 1820-ih u Edinburghu (pomagao mu je 1826. i 1827. njegov student Charles Darwin) kada je Grant uspješno identificirao gušteraču u mekušcima.  Kada je 1830. Geoffroy nastavio primjenjivati na beskičmenjake svoje stavove o jedinstvu životinjskog sastava, pronašao je energičnog protivnika u Cuvieru, svom bivšem prijatelju.

Geoffroy, sintetizator, tvrdio je, u skladu sa svojom teorijom jedinstva plana u organskom sastavu, da su sve životinje sastavljene od istih elemenata, u istom broju; i s istim vezama: homologni dijelovi, iako se razlikuju po obliku i veličini, moraju ostati povezani u istom nepromjenjivom redoslijedu. S Johannom Wolfgangom von Goetheom smatrao je da u prirodi postoji zakon o kompenzaciji ili uravnoteženju rasta, tako da ako jedan organ preuzme višak razvoja, to ide na štetu nekog drugog dijela; i tvrdio je da se, budući da priroda ne naglo skače, čak i organi koji su suvišni bilo kojoj vrsti, ako su igrali važnu ulogu u drugim vrstama iz iste obitelji, zadržavaju kao rudimenti, koji svjedoče o postojanosti općeg plan stvaranja. Njegovo je uvjerenje bilo da, zbog životnih uvjeta, isti oblici nisu ovjekovječeni od nastanka svih stvari, iako nije bilo njegovo uvjerenje da se postojeće vrste mijenjaju.

Cuvier, koji je bio analitički promatrač činjenica, priznao je samo rasprostranjenost zakona suživota ili sklada u životinjskim organima i zadržao apsolutnu nepromjenjivost vrsta za koje je izjavio da su stvorene s obzirom na okolnosti u kojima se nalaze postavljeni, svaki organ izmišljen s ciljem funkcije koju je morao ispuniti, stavljajući tako, prema Geoffroyevim razmatranjima, učinak uzroka.

Godine 1836. godine skovao je izraz fokomelija.

U srpnju 1840. Geoffroy je oslijepio, a nekoliko mjeseci kasnije doživio je paralitički napad. Od tog vremena snaga mu je postupno zatajila. Odstupio je sa stolice u muzeju 1841. godine a naslijedio ga je sin Isidore Geoffroy Saint-Hilaire. Umro je 1844. godine.

Geoffroyeva teorija
Geoffroy je bio deist, što će reći da je vjerovao u Boga, ali i u svemir sličan zakonu, bez nadnaravnog uplitanja u detalje postojanja. Ovakva vrsta mišljenja bila je uobičajena u prosvjetiteljstvu, a ide uz odbacivanje objave i čuda i ne tumači Bibliju kao doslovnu Božju riječ. Ti se stavovi nisu kosili s njegovim naturalističkim idejama o organskim promjenama.

Geoffroyeva teorija nije bila teorija zajedničkog podrijetla, već razrada postojećeg potencijala u danom tipu. Za njega okoliš izravno izaziva organske promjene. Ovo mišljenje Ernst Mayr označava kao "geoffroyism". Definitivno nije ono u što je Lamarck vjerovao (za Lamarcka je promjena navika ono što mijenja životinju). Ne vjeruje se da je izravni učinak okoliša na nasljedne osobine središnja evolucijska sila; čak je i Lawrence do 1816. znao da klima ne uzrokuje izravno velike razlike između ljudskih rasa.

Geoffroy je podržao teoriju saltacijske evolucije da bi "čudovišta mogla trenutnim prijelazom iz jednog oblika u drugi postati očevi (ili majke) novih vrsta." 1831. pretpostavio je da su ptice mogle nastati od gmazova epigenetskim saltiranjem. Geoffroy je napisao da bi pritisci okoline mogli proizvesti nagle transformacije kako bi se trenutno stvorile nove vrste. 1864. Albert von Kölliker oživio je Geoffroyevu teoriju da se evolucija odvija velikim koracima, pod imenom heterogeneza.

Geoffroy je primijetio da je organizacija leđnih i trbušnih struktura kod člankonožaca suprotna onoj kod sisavaca. Hipoteza o inverziji naišla je na kritike i odbačena je, međutim, neki moderni molekularni embriolozi otada su uskrsnuli tu ideju.

Ostavština
Mačka Geoffroya (Leopardus geoffroyi) imenovana je u njegovu čast.

Étienne Geoffroy Saint-Hilaire obilježava se u znanstvenim imenima dviju vrsta južnoameričke kornjače, Phrynops geoffroanus i Phrynops hilarii.

Počast mu je dana i s imenima mnogih drugih vrsta, uključujući Geoffroy-ovog majmuna-pauka, Geoffroyovog šišmiša i Geoffroyovog tamarina.

Rue Geoffroy Saint-Hilaire [fr] je ulica u 5ème arrondissement, Paris kod Jardin des Plantes i Muséum national d'histoire naturelle.

U popularnoj kulturi
Francuski autor Honoré de Balzac posvetio je svoj roman Le Père Goriot Saint-Hilaireu, "kao počast divljenju njegovom trudu i njegovom geniju".

Poveznice
 Cuvier – Geoffroyova rasprava

Daljnje čitanje

Izvori

Vanjske poveznice

Étienne Geoffroy Saint Hilaire Collection, American Philosophical Society
van den Biggelaar, J.A.M.; Edsinger-Gonzales, E.; Schram, F.R. (2002). "The improbability of dorso-ventral axis inversion during animal evolution, as presumed by Geoffroy Saint Hilaire". Contributions to Zoology 71(1/3). HTM

Francuski znanstvenici

Étienne Geoffroy Saint-Hilaire


Atsushi Yoshimoto (født 14. januar 1982) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Thespa Kusatsu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Atsushi Yoshimoto


Anna Braithwaite (née Anna Lloyd ;  - ) est une éminente ministre quaker anglaise. Elle s'est rendue trois fois aux États-Unis dans le but d'éviter le schisme créé par les vues d'Elias Hicks.

Biographie
Anna Lloyd est née en 1788 à Edgbaston Street, Birmingham, fille de Charles Lloyd et de Mary Farmer . Les Lloyds sont une famille bancaire Quaker influente. Le frère d'Anna est le poète Charles Lloyd (poète), et sa sœur Priscilla épouse Christopher Wordsworth (frère de William le poète). En 1808, Anna épouse Isaac Braithwaite (deux ans plus tôt, sa sœur Mary a épousé le frère d'Isaac, George), forgeant ainsi l'union de deux dynasties Quaker de premier plan. Ils ont neuf enfants, dont le ministre quaker Joseph Bevan Braithwaite .

Les différences doctrinales au sein des Quakers sont créées par les vues d'Elias Hicks après 1808. William Forster souligne le problème en 1820, après la croissance de l'influence de Hicks . D'éminents quakers évangéliques anglais, dont Elizabeth Robson, Forster et Braithwaite, se rendent aux États-Unis entre 1821 et 1827 pour dénoncer les vues de Hicks .

Les quakers britanniques en visite exacerbent les différences entre les quakers américains, différences qui font écho à la scission de 1819 entre les unitariens américains et les congrégationalistes . L'influence d'Anna Braithwaite est particulièrement forte. Elle visite les États-Unis à trois reprises entre 1823 et 1827 (les deux derniers voyages accompagnés de son mari)  et publie ses Lettres et observations relatives à la controverse concernant les doctrines d'Elias Hicks en 1824 . Hicks se sent obligé de répondre et la même année publie une lettre à son allié à la réunion de Philadelphie, le Dr Edwin Atlee, dans The Misrepresentations of Anna Braithwaite . Celle-ci à son tour répond dans Une lettre d'Anna Braithwaite à Elias Hicks, Sur la nature de ses doctrines en 1825 .

La famille de Braithwaite est affectée par des différences doctrinales. En 1835, les Beaconites se séparent des Quakers et cinq des enfants d'Anna rejoignent le nouveau groupe .

Braithwaite est mort à Kendal en 1859.

Références

Liens externes

Personnalité liée à Birmingham
Décès en décembre 1859
Naissance en décembre 1788

Anna Braithwaite


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Ábelová enthält die fünf nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Ábelová im Okres Lučenec.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

Weblinks

!
Abelova


Zálší (deutsch Salschi, früher Zalschy) ist eine Gemeinde in Tschechien. Sie liegt acht Kilometer nordwestlich von Veselí nad Lužnicí in Südböhmen und gehört zum Okres Tábor.

Geographie
Zálší befindet sich rechtsseitig des Baches Brod im Landstrich Soběslavská blata im Wittingauer Becken. Südöstlich erhebt sich der Panský kopec (434 m) und im Südwesten der Sobětický vrch (503 m).
Gegen Nordosten erstreckt sich das Moor Borkovická blata.

Nachbarorte sind Klečaty, Komárov, Naděje und Svinky im Norden, Záluží, Vesce und Čeraz im Nordosten, Borkovický Dvůr und Dráchov im Osten, Mažice im Südosten, Dolní Bukovsko und Horní Bukovsko im Süden, Sobětice und Hartmanice im Südwesten, Hrušov, Korákov, Korákovská Hájovna und Krakovčice im Westen sowie Čenkov u Bechyně, Záhoří, Březnice, Hodětín, U Ryndů und Kozelka im Nordwesten.

Geschichte
Die erste schriftliche Erwähnung des zur Herrschaft Neuhaus gehörigen Dorfes erfolgte im Jahre 1347. Am 1. April 1354 verkaufte Ulrich IV. von Neuhaus Zálší zusammen mit Mažice, Sviny, Svinky, Vlastiboř und Borkovice an die Rosenberger. Gepfarrt war das Dorf mindestens seit 1384 nach Horní Bukovsko. Nachdem die dortige Pfarre während der Hussitenkriege erlosch, gehörte Zálší zur Pfarrei Modrá Hůrka. Im Jahre 1430 wurde das Gut an die Herrschaft Wittingau angeschlossen. Nach weiteren Besitzerwechseln gehörte Zálší 1541 Volf Hozlauer von Hozlau auf Bzí. Im Jahre 1586 kaufte Georg Wratislaw von Mitrowitz das Gut. Er ließ als Familiensitz eine Renaissancefeste erbauen. Unter seinen Nachfahren erfolgte 1640 der Anbau der Kapelle des hl. Wenzel und der hl. Ludmilla an die Feste. Johann Wenzel Wratislaw von Mitrowitz erhob 1670 die Güter Zálší, Dírná und Jince zum Familienfideikommiss.

Im Jahre 1722 veranlasste Wenzel Ignaz Reichsgraf Wratislaw von Mitrowitz die Abtrennung der Filialkirche Horní Bukovsko von Modrá Hůrka und die Errichtung einer Pfarrei in Zálší. Als Provisorium diente die Kirche des hl. Stephan in Horní Bukovsko als Pfarrkirche, die Pfarrgeschäfte nahm der Schlosskaplan von Zálší wahr. Nach der Vollendung der neuen Kirche Mariä Heimsuchung, deren Bau zeitgleich mit dem Umbau des Schlosses erfolgte, wurde darin am 4. Juli 1723 die erste Messe abgehalten. Die Schlosskapelle wurde 1724 mit der neuen Kirche vereinigt und diese am 20. Februar 1729 zur Pfarrkirche geweiht.

1827 verstarb Gustav Wratislaw von Mitrowitz, ihn beerbte sein Sohn Franz Johann. Das Schloss diente zu dieser schon nicht mehr als Herrensitz, dieser befand sich in Dírná, sondern als Verwaltungssitz und Pfarrhaus. Im Jahre 1840 umfasste das Familienfideikommissgut Zalschy die Dörfer Zalschy, Ober Bukowsko (Horní Bukovsko), Kletschat (Klečaty), Maschitz sowie zwölf Häuser von Borkowitz mit insgesamt 1124 tschechischsprachigen Untertanen. Die Herrschaft bewirtschafte drei Meierhöfe in Zalschy, Ober Bukowsko und Maschitz sowie eine Schäferei in Ober Bukowsko. Das Dorf Zalschy/Zalssj bestand aus 50 Häusern mit 318 Einwohnern, darunter zwei jüdischen Familien. Im Ort bestanden die Pfarrkirche, ein Pfarramt, eine Schule, das Schloss mit Wohnung und Kanzlei des Amtsverwalters, ein Meierhof, eine Brennerei, eine Pottaschensiederei und ein Wirtshaus. Zalschy war Pfarrort für Kletschat, Ober Bukowsko, Maschitz und Hartmanitz. Der Torfstich in der Borkovická blata gehörte der Herrschaft Wittingau. Bis zur Mitte des 19. Jahrhunderts blieb Zalschy immer Sitz des gleichnamigen Fideikommissgutes.

Nach der Aufhebung der Patrimonialherrschaften bildete Zalší ab 1850 mit dem Ortsteil Klečaty eine Gemeinde in der Bezirkshauptmannschaft Třeboň/Wittingau und dem Gerichtsbezirk Veselí nad Lužnicí. Im Jahre 1877 löste sich Klečaty los und bildete eine eigene Gemeinde. Besitzer des Gutes war bis zur Bodenreform von 1923 die Familie Wratislaw von Mitrowitz. Danach kaufte Jan Kopřiva das Schloss und den verbliebenen Teil des Gutes. Der amtliche Ortsname Zálší ist seit 1924 gebräuchlich. Nach der Aufhebung des Okres Třeboň wurde Zálší 1948 dem neugebildeten Okres Soběslav zugeordnet. Ab 1953 wurde der Torfabbau in der Borkovická blata großflächig erweitert und bis zur Einstellung im Jahre 1980 1,7 Mio. t Torf gewonnen. Der Okres Soběslav wurde 1961 wieder aufgelöst und die Gemeinde dem Okres Tábor zugeordnet. Zugleich erfolgte die Eingemeindung von Mažice und Klečaty. Mit diesen zusammen wurde Zálší am 1. Juli 1980 nach Borkovice eingemeindet. Nach einem Referendum lösten sich Zálší und Klečaty zum 24. November 1990 wieder los und bildeten die Gemeinde Zálší. Die Ortskerne von Zálší und Klečaty sind seit 1995 als ländliche Denkmalschutzgebiete geschützt.

Gemeindegliederung
Die Gemeinde Zálší besteht aus den Ortsteilen Klečaty (Kletschat) und Zálší (Salschi).

Sehenswürdigkeiten

 Barockschloss Zálší, errichtet 1724 aus der Renaissancefeste vom Ende des 16. Jahrhunderts. Darin eingebaut wurde die 1640 errichtete Kapelle des hl. Wenzel und der hl. Ludmilla. Besitzer war bis 1923 die Familie Wratislaw von Mitrowitz. Danach kaufte Jan Kopřiva das Schloss; in die Erhaltung des Schlosses investierte er wenig und 1940 wollte er es verkaufen. Nach der Verstaatlichung erfolgte 1952 im Zuge der Aktion 5M eine Instandsetzung. 1958 bezogen die JZD sowie ein Gesundheitszentrum Räumlichkeiten im Schloss. Eine weitere Instandsetzung erfolgte im Jahre 1972. 1990 zog die Gemeindeverwaltung aus dem baufälligen und in Restitution befindlichen Bau. Das Schloss befand sich seit den 1990er Jahren wieder im Besitz der Familie Kopřiva, die das verwahrloste Bauwerk 2007 verkaufte.
 Pfarrkirche Mariä Heimsuchung, erbaut 1722–1723
 Kapelle der hl. Dreifaltigkeit in Klečaty, aus dem 18. Jahrhundert
 zahlreiche Gehöfte im Blatastil des südböhmischen Bauernbarock
 Torfmoor Borkovická blata mit Naturlehrpfad, nordöstlich des Ortes

Einzelnachweise

Weblinks

 Beschreibung auf den Webseiten der Gemeinde
 Präsentation auf veseli.cz
 Präsentation auf selskebaroko.cz

Ersterwähnung 1347

Zálší