Gustav Mahler (7 Temmuz 1860, Bohemya - 18 Mayıs 1911, Viyana), Yahudi kökenli Avusturyalı besteci ve orkestra şefi.

Geç-romantizm ile modernizm arasındaki dönemin en büyük bestecisi kabul edilen sanatçı; -sonuncusunu tamamlayamadığı - on senfonisi ve romantizmin farklı birçok türünü bir araya getiren orkestra eşlikli şarkıları bestelemiştir. Yaşadığı dönemin önde gelen orkestra şeflerinden birisi idi.

Eserlerinde yaşam ve ölüm korkusunu, insanların yalnızlıklarıyla kuşkularını ve doğayı anlamanın zorluğunu sunmaya çalışan sanatçının müziği; ölümünden sonra  50 yıl görmezlikten gelinmiş, ama daha sonra 20. yüzyıl bestecilik tekniklerinin öncülerinden biri olduğu Arnold Schoenberg, Dmitri Şostakoviç ve Benjamin Britten gibi bestecileri etkilediği kabul edilmiştir.

Yaşamı
1860 yılında,  o dönemde Avusturya İmparatorluğu'nun bir parçası olan Bohemya'da Almanca konuşan çok çocuklu bir Yahudi ailenin oğlu olarak dünyaya geldi.. Ailesi, o çocukken Jihlava kentine taşındı. Babası önce faytonculuk, sonra meyhanecilik yaptı. Bulunduğu yöredeki kışlada çalınan askeri marşlar ve halkın söylediği türküler ve o yöredeki daha sonraki yıllarda bestelerine esin kaynağı oldu.

Müzik dehası çok erken yaşlarda dikkati çekti. Altı yaşına iken piyano çalmayı öğrendi. 10 yaşında iken ilk konserini verdi.  Ailesinin 14 çocuğundan sekizi çocukken öldü.  Özellikle 1874'te erkek kardeşi Ernst'in uzun bir hastalıktan sonra hayatını kaybetmesi onu çok etkiledi ve duygularını müzikle ifade etmek üzere bir arkadaşının yardımıyla kardeşi anısına bir opera yazamaya girişti. Eserin ne müziği ne de librettosu günümüze gelebildi.

Okul  hayatında başarılı bir öğrenci olmayan Gustav Mahler'i babası Viyana Konservatuvarı'nın sınavlarına soktu. 1875-1876 döneminde konservatuvara kabul edilen Gustav,  bu okulda başarılı oldu.  1878'de konservatuvardan mezun oldu ve Viyana Üniversitesi'ne kaydoldu; edebiyat ve felsefe derslerini takip etti. Arthur Schopenhauer, Friedrich Nietzsche gibi filozofların düşünceleri müziğini öğrencilik yıllarından sonra da etkilemeye devam etti.

1879'da üniversiteden ayrılıp piyano dersleri vererek hayatını kazanmaya başladı. Bu dönemde ilk önemli yapıtı olan  "Das Klagande Lied" ("Yakınma Şarkısı") adlı kantatı besteledi.  Ertesi sene konservatuvarın açtığı yarışa bu eserle katıldı ama "Beethoven Kompozisyon Ödülü"'nü kazanamayınca kendisine daha güvenli bir geçim sağlama amacıyla orkestra şefliğine yöneldi; beste yapmayı uzun yaz tatillerine bıraktı.  Bu nedenle "yaz bestecisi" olarak bilinir.

Orkestra Şefliği
Bundan sonraki 17 yıl boyunca şeflikte adım adım yükseldi. Şef olarak, "basılı notaların uyulması gereken kutsal metinler olmadığı" düşüncesiyle hareket ediyordu
Avusturya'da yönettiği müzikal farsların ardından Leipzig, Prag, Budapeşte gibi önemli operalarda çalıştı; 1891-1897'de  Hamburg operası'nda görev yaptı;  şef olarak yaygın bir üne kavuştu. Bu başarıları; 37 yaşındayken,  Avrupa'nın en önemli müzikal pozisyonu olan Viyana Kraliyet Operası'nın sanat yönetmenliğine getirilmesini sağladı.

Besteciliğinin ilk dönemi
Mahler, Viyana'da şefliğe başladığı 1897 yılına kadar ilk 3 senfonisini besteledi. "Titan" başlıklı  Birinci Senfoni, 1884-1888 arasında bestelendi; ilk defa 20 Kasım 1899'da Budapeşte'de seslendirildi.

İkinci senfonisi (1897-1904), Alman yazar Friedrich Klopstock' un "Ölümden Sonra Diriliş" od'undan solo ve koro için düzenlenmiş bir müzikle biter ve bu yüzden "Ölümden sonra Diriliş Senfonisi" olarak tanınır. Besteci, soocuların ve koronun seslendirdiği sözlü metinleri aktarmakta Beethoven'in "Koral Senfoni"sinden esinlendi.

Altı bölümden oluşan Üçüncü Senfoni (1893-1896),  belki de gelmiş geçmiş en uzun senfonidir. Besteci, o dönemdeki geleneksel dört bölümlü senfonilerden daha fazla bölüm içeren senfoniler bestelerken Beethoven'in "Pastoral Senfoni"si ile Hector Berlioz'un "Fantastik Senfoni"sini örnek almıştı.

Viyana Kraliyet Operası Sanat Yönetmenliği
Mahler, Viyana Kraliyet Operası'nın sanat yönetmenliğine 1897'de getirildi. Daha önce hiçbir Yahudi bu göreve getirilmemişti. Mahler'in de görevi kabul etmek için din değiştirmesi, Katolikliği kabul etmesi gerekti.

Ünlü şef,  kurumun sanat yönetmenliğini yürüttüğü 10 yıl içinde Viyana Kraliyet Operası'nda günümüzde halen geçerli olan bazı sıkı kurallar getirdi. Örneğin geç gelen izleyicilerin sahnenin sonuna kadar salona girmesinin engellenmesi uygulamasını getiren ilk odur Operaların sahnelenişi sembolizm yoluyla sadeleştirmeye çalıştı; bu konuda sahne tasarımcısı olarak çalışan ressam Alfred Roller onun yardımcısı oldu.

Viyana gazetelerinde ona karşı yürütülen antisemitist bir kampanya 1907'de onu ayrılmak zorunda bırakana kadar görevini sürdürdü.

Besteciliğinin ikinci dönemi
Mahler, Viyana'da orkestra şefliği yaptığı dönemde yoğun çalışma temposuna rağmen beş senfoni besteledi. Dördüncü Senfoni (1899-1901), bestecinin daha önce bestelediği "Das himmlische Leben" adlı şarkıdan yola çıkarak yazıldı. Bu eser, onun ilk dönem besteleri arasında sayılır.

Beşinci Senfoni'nin (1901-1902) ilk seslendirilişi 1904'te Köln'de gerçekleşti. Yaşamının en mutlu döneminde yazdığı Altıncı  Senfoni (1903-1904)'de sanatçı "kaderin darbelerini" ifade etmek için için sahnede dev bir balyoz bulundurmayı seçti; eser,  "Trajik Senfoni" olarak tanındı. Bu umutsuzluktan kurtulma çabasındaki Yedinci Senfoni (1904-1905)  kimilerince "Gecenin Şarkısı" olarak bilindi. Bu üç senfoni, enstrümantal eserlerdir. Dinsel temalar üzerine görkemli bir senfoni olan Sekizinci Senfoni çok fazla enstrüman ve vokal ses gerektirdiği için "Binler  Senfonisi" adıyla anıldı.

Evliliği ve çocukları
Mahler, Viyana Orkestrası'nda görev yapmaya devam ederken  1902 yılında kendisinden 20 yaş küçük Alma Schindler ile evlendi.  Ressam Emil Jakob Schindler'in güzelliği ile ünlü kızı olan Alma, küçük yaştan itibaren müzik eğitimi alan ve şarkılar besteyelen bir genç kadındı. Mahler'in isteği üzerine evlendiklerinde beste yapmayı bırakan Alma,  1902 Kasımında kızları Maria'yı ve 1904'te ikinci kızları Anna'yı dünyaya getirdi. Mahler  "Kindrtotenlieder" (Çocuk ölümü üzerine şarkılar) adlı eserini eşinin ilk çocuklarına hamileliği sırasında bestelemeye başladı. Arkadaşı şair Friedrich Rückert'in kaybettiği çocukları üstüne yazdığı şiirlerini besteleyen müzisyen, kendi kızı Maria'yı 1907'de difteriden kaybetti; Anna ise kardeşi ile birlikte yakalandığı bu hastalıktan kurtuldu; yetişkin yaşa erişerek bir heykeltıraş oldu.

ABD yılları
1907'de kızını kaybeden, kendisinin kalp hastası olduğunu öğrenen Mahler, aynı yıl  Viyana'daki görevini bırakmak zorunda kaldı. Bu gelişmeler üzerine  şeflik kariyerine ABD'de devam etti.  Metropolitan Opera ve New York Filarmoni Orkestrası'nın konserlerini yöneten sanatçı; her yaz Avusturya kırlarına gidip, orada besteler yapmayı sürdürdü.

Besteciliğinin son dönemi
Gustav Mahler'in son dönem yapıtlarında varoluşun sorgulanması ve ölüm temaları ön plana çıktı.  Bu yapıtlardan "Das Lied von der Erde" (Yeryüzü Şarkısı) gerçekte bir senfoni formundadır ve bestecinin senfonileri arasında dokuzuncu sırada yer alır. Ama Mahler batıl inançları nedeniyle, Beethoven ve Anton Bruckner örneklerine bakarak dokuzuncu sıradaki senfoninin ölümünden önceki son senfonisi olacağına inanmış ve Yeyüzü Şarkısı'na Dokuzuncu Senfoni adını vermemiştir. Daha sonra Dokuzuncu Senfoni'ye başladığında şaka yollu artık tehlikenin geçtiğini, çünkü bu senfoninin gerçekte onuncu senfoni olduğunu söylemiştir. Oysa Dokuzuncu Senfoni Mahler'in de son senfonisi oldu, New York'a taşındığında bestelemeye başladğı Onuncu Senfoni bitmeden taslak olarak kaldı. Son senfonisini yazmaya başladığı sırada sağlık sorunlarına  kendisini aldatan eşi Alma ile sorunları eklenmişti; bu ortamda kaleme aldığı eserde dinginlik arayışını ifad etti Son dönem eserlerinin hiçbiri Mahler hayattayken seslendirilmedi.

Ölümü
1910 sonlarında sağlık durumu bozulmaya başlayan Mahler, son konserini 21 Şubat 1911'de New York'ta yönettikten sonra fenalaştı. Streptokoksik bir enfeksiyon yüzünden rahatsızlanan sanatçı, tedavi görmek için Paris'e gitti; Mayıs ayında Viyana'da bir senatoryuma transfer oldu; ve 18 Mayıs 1911'de 50 yaşında hayatını kaybetti. Son sözü "Mozart, Mozart" oldu. Cenazesi Viyana'da Grinzinger Mezarlığı'na defnedildi.

Müziğinin yasaklanması ve yeniden keşfedilişi
Mahler'in eserleri, 1920'li yıllarda Avrupa'da giderek daha fazla kabul görmeye başlasa da, 1930'larda en tanınmış olduğu ülkelerde Naziler tarafından yasaklandı: 1933'te Almanya, 1938'de Avusturya ve 1940'tan itibaren Hollanda'da . Bu yasaklanmanın nedeni; Yahudi olması ve müziğinin huzursuz edici modernitesi idi. Takipçisi olan müzisyenlerin kariyeri mahvedildi; hayatları sürgün ve savaşlar nedeniyle söndü  1945'ten itibaren Mahler'in müziği pek ender seslendirildi.
1960'ların sonuna doğru Mahler'in müziği devrin müzisyenleri tarafından yeniden keşfedildi.

Eserleri

Senfoniler
Birinci Senfoni (Re major), "Titan" (1884–1888)
İkinci Senfoni (Do minör, Mi bemol major ile biter), "Yeniden Diriliş" (1888–1894)
Üçüncü Senfoni (Re minor) (1895–1896)
Dördüncü Senfoni (Sol major, Mi major ile biter), (1899–1901)
Beşinci Senfoni (Do# minor, Re major ile biter), (1901–1902)
Altıncı Senfoni (La minor), "Trajik" (1903–1904)
Yedinci Senfoni(Mi minor, Do major) ile biter, "Gecenin Şarkısı" (1904–1905) (Alt başlık, Mahler tarafından verilmiş değil)
Sekizinci Senfoni(Mib major), Binler Senfonisi (1906) (Alt başlık, Mahler tarafından verilmiş deği)
Dokuzuncu Senfoni(re major, Reb major ile biter) (1909–1910)
Onuncu Senfoni (Fa# minor/major) (1910, yarım )

Şarkılar ve vokal eserler
Das Klagende Lied 1880
Drei Lieder (Tenor ve piyano için üç şarkı, 1880)
Lieder und Gesänge aus der Jugendzeit (piyano eşliğinde on dört şarkı, 1880–1890)
Lieder eines fahrenden Gesellen (piyano ve orkestra eşliğinde ses için, 1883–1885)
Lieder aus 'Des Knaben Wunderhorn' (fses ve orkestra için, 1892–1896, ayrıca 1899 ve 1901 yıllarından iki tane daha)
Rückert Lieder (piano veya orkestra eşliğinde ses için, 1901–1902)
Kindertotenlieder (ses ve orkestra için, 1901–1904)
Das Lied von der Erde, (1907–1909)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Universal Music'in Mahler hakkında blogu (İngilizce)
  Müzisyenin tüm eserleri sınıflandırılmış

1860 doğumlular
Viyana doğumlular
1911 yılında ölenler
Avusturyalı besteciler
Yahudi asıllı Avusturyalılar
Romantik dönem bestecileri
Modern dönem bestecileri
Sepsisten ölenler
Avusturyalı vejetaryenler
Avusturyalı Roma Katolikleri
Yahudi klasik müzik bestecileri
Viyana Üniversitesinde öğrenim görenler
Katolikliğe dönenler
Avusturyalı orkestra şefleri
20. yüzyıl klasik müzik bestecileri
Yahudilikten Katoliliğine geçenler
Roma Katolik besteciler ve müzisyenler

Gustav Mahler


An Andropogon pseudapricus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Otto Stapf. An Andropogon pseudapricus in nahilalakip ha genus nga Andropogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Andropogon

Andropogon pseudapricus


يوهان ميكو ( في كان)  لاعب كرة قدم فرنسي معتزل كان يجيد اللعب في مركز الوسط المهاجم .

لعب ميكو في أندية كان (1992-1996) بوردو (1996-2000) بارما (2000-2002) فيردر بريمن (2002-2006) بوردو مجددا (2006-2008) .

ساهم ميكو في تتويج نادي بوردو ببطولة دوري الدرجة الأولى 1998/1999 وكأس الدوري الفرنسي موسم 2006/2007 ومع نادي بارما ببطولة كأس إيطاليا موسم 2001/2002 ومع نادي فيردر بريمن ببطولة دوري الدرجة الأولى وكأس الاتحاد الألماني موسم 2003/2004 .

شارك ميكو مع منتخب فرنسا في 17 مباراة دولية مسجلا هدف واحد في الفترة من 1999 إلى 2004 .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ألمانيا
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون فرنسيون مغتربون في ألمانيا
رياضيون فرنسيون مغتربون في إيطاليا
رياضيون من كان (فرنسا)
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو بارما
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2000
لاعبو بوردو
لاعبو فيردر بريمن
لاعبو كان
لاعبو كأس العالم 2002
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم من بروفنس ألب كوت دازور
لاعبو كرة قدم من كان (فرنسا)
لاعبو منتخب فرنسا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
لاعبون فائزون ببطولة أمم أوروبا
مواليد 1973
مواليد في كان (فرنسا)

يوهان ميكو


El sericornis de cejas blancas (Sericornis frontalis),  es una especie de ave paseriforme perteneciente a la familia  Acanthizidae.

Descripción
Es un insectívoro y habita en el sotobosque, del que rara vez se aventura a salir, aunque se pueden encontrar cerca de las zonas urbanas. Tiene un tamaño de 11-14 cm de largo y predominantemente es de color marrón con prominentes cejas blancas y ojos claros, a pesar de que las subespecies son muy distintas. Se encuentran en pequeños grupos, es sedentario y se dedica a la cría en cooperación.

Distribución y hábitat

La especie prefiere las zonas boscosas o de matorrales con abundante maleza, de la que rara vez se aventura a salir. Es un ave común en las zonas de matorrales en los alrededores de Sídney en Australia.   Es sedentario.

Subespecies
Comprende las siguientes subespecies:<ref>[http://avibase.bsc-eoc.org/species.jsp?lang=ES&avibaseid=2D73035B8215A8A8 Sericornis frontalis en AviBase]</ref>
 Sericornis frontalis ashbyi Sericornis frontalis balstoni Ogilvie-Grant, 1909
 Sericornis frontalis flindersi
 Sericornis frontalis frontalis Sericornis frontalis gularis Sericornis frontalis harteri Sericornis frontalis hebertoni Sericornis frontalis insularis Sericornis frontalis laevigaster Sericornis frontalis longirostris Sericornis frontalis maculatus Gould, 1847
 Sericornis frontalis mellori Mathews, 1912
 Sericornis frontalis mondraini Sericornis frontalis osculans Sericornis frontalis rosinae Sericornis frontalis tweedi''

Referencias

Enlaces externos

 White-browed Scrubwren factsheet Australian Museum online
 Birds in Backyards - White-browed Scrubwren - with call recording

Sericornis
Taxones descritos por Nicholas Aylward Vigors
Taxones descritos por Thomas Horsfield
Animales descritos en 1827

Sericornis frontalis


Salonik (Una de las variantes en Ladino del nombre de la ciudad de Salónica) era un periódico en idioma judeoespañol publicado en Salónica, Imperio Otomano (hoy Grecia) a finales del siglo XIX. El periódico circuló desde 1869 hasta el año 1874; fue uno de los primeros diarios en idioma judeoespañol de la ciudad.

Referencias

Periódicos en judeoespañol
Periódicos desaparecidos
Publicaciones fundadas en 1869
Publicaciones desaparecidas en 1874

Salonik


Tahitótfalu é um município da Hungria, situado no condado de Peste. Tem  de área e sua população em 2015 foi estimada em 5.722 habitantes.

Localidades de Peste (condado)

Tahitótfalu


ආර්ථික ව්ද්‍යාවේදී, නිෂ්පාදන හැකියා මායිම් වක්‍රය යනු, නිෂ්චිත වු සම්පත් ප්‍රමාණයක්  යොදා ගනිමින් නිපදවනු ලබන භාණ්ඩ වර්ග දෙකක අනුපාතය දක්වමින් අදිණු ලබන ප්‍රස්තාරික නිරූපනයකි.නිෂ්පාදන හැකියා මායිම් වකරයේන් එක් භාණ්ඩයක නිෂ්පාදන මට්ටම අනුව අනෙක් භාණ්ඩයේ නිෂ්පාදනය දැක ගත හැකිය. එමෙන්ම එක් භාණ්ඩයක නිෂ්පාදන කාර්යක්ෂමතාවය උපරිම වෙන විටදී අනෙක් භාණ්ඩයේ නිෂ්පාදන ප්‍රමාණය පෙන්වයි. මෙහිදි  කාල සීමාවක් සහ නිෂ්පාදන තාක්ෂණය නිෂ්චිත වන අතර මෙමගින් භාණ්ඩ වර්ග හෝ සේවාවන් දෙකක් සැසදිය හැකිය.

නිෂ්පාදන හැකියා මායිම් වක්‍රය සාමාන්‍යයෙන් මූලයට අවතල ස්වරූපයක් ගන්නා නමුත් එය මූලයට උත්තල හෝ සරල රේඛ්ය විය හැකි අතර එය තීරණය වනුයේ නිෂ්පාදන සාධක මතය. සම්පත් හිඟකම(උදා:සෑම ආර්ථිකයක්ම මුහුණ දෙනු ලබන මූලික ආර්ථික ගටළු )ආවස්ථික පිරිවැය,නිෂ්පාදන කාර්යක්ෂමතාව,සම්පත් වෙන්කිරීමේ කාර්යක්ෂමතාව සහ ආර්ථිකයේ ප්‍රමාණය වැනි ආර්ථික සංකල්ප නිරූපනය කිරිමට නිෂ්පාදන හැකියා මායිම් වක්‍රය යොදා ගත හැකිය.
ඊට අමතරව භෞතික ප්‍රාග්ධනය,ශ්‍රමය වැනි නිෂ්පාදක යෙදවුම් වල වර්ධනයක් සහ තාක්ෂණික දියුණුවක් හේතුවෙන ලබාගන්නා නිමවුම් ප්‍රමාණය වර්ධනය හේතුවෙන් නි.හැ.මා. වක්‍රය පිටතට විතැන් විමක් මගින් දක්වයි. එවැනි විතැන් වීමකදී ආර්ථිකය පෙර සිටම පූර්ණ නිමවුම් මට්ටමක ( නි.හැ.මා වක්‍රය මත ) සිට, නිෂ්චිත කාල සීමාවක් තුලදි භාණ්ඩ වර්ග දෙකෙහි නිමවුම කැප කිරීමකින් තොරව වැඩි වීමක් සිදුවේ.අනෙක් අතට ශ්‍රම බලකායේ අඩුවීමක්,අමුද්‍රව්‍ය වල ක්ෂය විමක් හෝ ස්වභාවික ව්‍යසනයක් හේතුවෙන් භෞතික ප්‍රාග්ධනය අඩුවිමක් නි.හැ.මා. වක්‍රය ඇතුලට විතැන් වීමකින් පෙන්වයි. නමුත් ආර්ථිකය තම නිෂ්පාදන කටයුතු නි.හැ.ම වක්‍රයට පහළින් පටන් ගන්නේ නම් (ශ්‍රමයේ සහ ප්‍රාග්ධනයේ ඌන උපයෝජනයක්) එම සංයෝජනයන් අතරින් ආර්ථිකය වැඩි කැමැත්තක්/මුල්තැනක් ලබා දෙනුයේ ප්‍රාග්ධන භාණ්ඩ වැඩි වශයෙන් නිෂ්පාදනය කොට අඩු පාරිබෝජන භාණ්ඩ ප්‍රමාණයක් නිපදවිමටද නැතිනම් එය අනෙක් අතටද යන්න දක්වයි.

දර්ශකය

කාර්යක්ෂමතාව
මූලික ලිපි:නිෂ්පාදන කාර්යක්ෂමතාව සහ සම්පත් වෙන්කිරීමේ කාර්යක්ෂමතාව

නි.හැ.ම වක්‍රය මගින් දෙන ලද කාලපරිච්චේදයකදි භණ්ඩ වර්ග දෙකෙන්ම නිපදවිය හැකි සංයෝජනයන් නිරූපන කරයි. බොහෝ විට නි.හැ.මා වක්‍රය දකුණේ සිට ඉහලට ගමන් කරයි.
ආර්ථිකයක එක් භණ්ඩයක නිෂ්පාදනය වැඩි කිරීමට අනෙක් භාණ්ඩයේ නිෂ්පාදනය කැප කිරීමට සිදුවේ.මෙහිදී වැඩිපුර තුවක්කු නිෂ්පාදනය සදහා බටර් නිෂ්පාදනය කැප කිරීමට සිදුවේ.
නි.හැ.මා. වක්‍රය මගින් දෙන ලද භාණ්ඩයක නිෂ්පාදනය වැඩිකිරීමට අනෙක් භාණ්ඩයෙන් කොපමණ ප්‍රමාණයක් කැපකිරීමට සිදුවේද යන්න නිරූපනකරයි.භාණ්ඩ දෙකක් පමණක් නිපදවණු ලබන ආර්ථිකයක් යන්න උපකල්පනය කරනුයේ ප්‍රස්තාරයක් මගින් භාණ්ඩ වර්ග කිපයක් දැක්විය නොහැකි නිසා වෙනි.

නිදසුනක් ලෙස,යම් කාලපරිච්චේදයක් තුලදී ආර්ථිකයේ නිෂ්පාදන සාධක වල සැපයිමේ වෙනසක් නැතැයි උපකල්පනය කල විටදී, බටර් වැඩි වශයෙන් නිෂ්පාදනය කිරිම සදහා තුවක්කු නිෂ්පාදනය කැප කිරිමට සිදුවේ.එහෙත් නිෂ්පාදනය කර්යක්ෂම නම්, එම ආර්ථිකයට නි.හැ.මා මත භණ්ඩ දෙකෙහි නිමවුම් සංයෝජන ලක්ෂ්‍යයක් තෝරා ගත හැකිය: B,තුවක්කු නිපදවීමට වැඩි කැමැත්තක් ද, C බටර් අවශ්‍යතාව වැඩි නම් ද, D බටර් සහ තුවක්කු වල සමාන ස්ංයෝජනයක් අවශ්‍ය අවස්ථාව වේ.

නි.හැ.මා වක්‍රය මත ලක්ෂ්‍ය මගින් උපරිම නිෂ්පාදන කාර්යකෂමතාවත්,වක්‍රය ඇතුලත පිහිටි ලක්ෂ්‍යය මගින් (A) නිෂ්පාදනය වන නමුත් අකාර්යකෂමතාවත්, වක්‍රයට පිටින් පිහිටි ලක්ෂ්‍යය මගින් (x) පවත්නා සම්පත් මගින් නිපදවිය නොහැකි බවත් දක්වයි.

ආවස්ථික පිරිවැය
මූලික ලිපි:ආවස්ථික පිරිවැය

නිෂ්පාදන සම්පත් වල වැඩි වීමක් නොමැතිව, එක් භණ්ඩයක නිෂ්පාදනය ඉහල දැමීමට අනෙක් භාණ්ඩයේ නිෂ්පාදනය පහළ දැමීමට සිදුවේ.මන්දයත් පළමු භාණ්ඩය වැඩි වශයෙන් නිෂ්පාදනය සදහා දෙවන භාණ්ඩයේ සම්පත් පළමු භාණ්ඩය වෙත හුවමාරු කිරිමට සිදුවීමයි.දෙවන භාණ්ඩයෙන් කැප කරණු ලබන ඒකක ප්‍රමාණය ආවස්ථික පිරිවැය වේ.(මන්දයත්  පළමු භාණ්ඩය වැඩි කිරිමෙදි දෙවන භාණ්ඩයේ නිෂ්පාදන අවස්තාව අහිමි වන බැවින්.) ආවස්ථික පිරිවැය මනිනු ලබනුයේ පළමු භාණ්ඩයේ එකකයක් වැඩිපුර නිෂ්පාදනය සදහා කැප කරණු ලබන දෙවන භාණ්ඩයේ ඒකක ප්‍රමාණය ලෙසය.

නි.හැ.මා වක්‍රයේ හැඩය සහ ආවස්ථික පිරිවැය අතර ඍජු සම්බන්දයක් පවති. නි.හැ.මා වක්‍රය සරල රේඛිය  නම්, ආවස්ථික පිරිවැය ස්ථාවර වේ.එ නමුත් ආරම්භක සහ අවසාන ලක්ෂය මත ආවස්ථික පිරිවැය වෙනස් වීම සාමාන්‍යයෙන් තීරණය වේ. දකුණු පස ප්‍රස්තාර සටහනට අනුව බටර් පැකට් 10ක් වැඩිපුර නිපදවීමේ ආවස්ථික පිරිවැය තුවක්කු 5කි. ( A ලක්ෂ්‍යයේ සිට B ලක්ෂ්‍යය දක්වා සංචලනය ) C  ලක්ෂ්‍යයේදී ආර්ථිකය බටර් නිෂ්පාදනයේ උපරිමයට ආසන්නව සිටින අතර තවත් බටර් පැකට් 10ක් වැඩිපුර නිපදවීමේදී තුවක්කු 50ක් කැප කිරීමට සිදුවේ.( C ලක්ෂ්‍යයේ සිට D ලක්ෂ්‍යය දක්වා සංචලනය )ආවස්ථික පිරිවැය අනුපාතය මගීන් ආන්තික අනුරූපිතා හුවමාරු අනුපාතය තිරණයවේ.

ආන්තික අනුරූපිතා අනුපාතය

දෙන ලද ලක්ෂ්‍යයකදී නි.හැ.මා වක්‍රයේ බෑවුම ආන්තික අනුරූපිතා අනුපාතය (Marginal rate of transformation) ලෙස හදුන්වයි.කිසියම් භාණ්ඩයක නිෂ්පාදන ප්‍රමාණය තවත් භාණ්ඩයක නිෂ්පාදන ප්‍රමාණය දක්වා වෙනස් කල හැකි අනුපාතය වක්‍රයේ බැවුමෙන් අර්ථ දැක්වේ. එය යම්කිසි භාණ්ඩයක ආවස්ථික පිරිවැය ලෙස හදුන්වයි. එනම් Y ඇසුරෙන් X හි ආවස්ථික පිරිවැයයි. එමගින් X භාණ්ඩයේ එක් එකකයක් වෙනුවෙන් Y භාණ්ඩයේන් කැපකල යුතු එකක ප්‍රමාණය මනිණු ලැබේ. නි.හැ.මා වක්‍රය සාමාන්‍යයෙන් අදිනු ලබන්නේ මූලයට අවතල ලෙසය. එයට හේතුව වැඩිවන නිමවුම් ප්‍රමාණයට අනුරූපව වැඩිවන ආවස්ථික පිරිවැය නිරූපනය කිරිමටය. එ අනුව නි.හැ.මා වක්‍රයේ ඉහල සිමාවේ සිට පහළ දකුණු සීමාව දක්වා ගමන් කිරීමේදි ආන්තික අනුරූපිතා අනුපාතය සැබෑ ප්‍රමාණයෙන් වැඩිවේ.

ආන්තික අනුරූපිතා අනුපාතය  භාණ්ඩ වර්ග දෙකෙන් එකක් මගින් දක්වයි.තුවක්කු වල ආන්තික ආවස්ථික පිරිවැය බටර් මගින්ද, බටර් වල ආන්තික ආවස්ථික පිරිවැය තුවක්කු මගින්ද දක්වයි. නිදසුනක් ලෙස රූප සටහනට අනුව BB ලක්ෂයේ බෑවුම 2 ක් නම්,අමතර එක් බටර් පැකට් එකක් නිපදවීමට තුවක්කු 2 ක් කැපකිරිමට සිදුවේ. AA අවස්ථාවේදී තුවක්කු නිපදවීමේ ආන්තික ආවස්ථික පිරිවැය බටර් 0.25 ක් නම්, වැඩිපුර එක් තුවක්කුවක් නිපදවීම සදහා බටර් පැකට් 4 ක් කැපකිරිමට සිදුවේ.

හැඩය
උදාහරණයේ දක්වා  ඇති නි.හැ.මා වක්‍රය (වැඩෙන ආවස්ථික පිරිවැයක් සහිත , මූලයට අවතල ස්වරූපය) බොහෝ විට පොදු  නි. හැ.මා වක්‍රය වේ. එමගින්  භාන්ඩ දෙකෙහි නිෂ්පාදන සාධක වල සහ තාක්ෂණයේ වෙනස පෙන්වයි. මෙහිදි ආර්ථිකය එක් භාණ්ඩයක් නිෂ්පදනය කෙරෙහි වැඩි විශේෂයක් දැක්විම තුල (B ලක්ෂ්‍යයේ සිට D ලක්ෂ්‍යය දක්වා) එම භාණ්ඩය නිෂ්පාදනය කිරිමේ ආවස්ථික පිරිවැය ඉහල ගොස් පවති.මන්දයත් අප විසින් අඩු කාර්යක්ෂමතාවකින් ම භාණ්ඩය නිපදවිම සදහා බොහෝ සම්පත් යොදා ගෙන ඇති බැවිනි. බටර් නිෂ්පාදනය වැඩි කිරිමත් සමග තුවක්කු නිමවුම් අංශයේ සේවකයන් මෙම අංශයට මාරුවිය හැකිය. ආරම්භයේදි අවම සුදුසුකම් සහිත තුවක්කු නිමවුම් සේවකයින් බටර් නිෂ්පාදනය සදහා මාරුවිමෙදී වැඩිපුර බටර් නිෂ්පාදනයේ ආවස්ථික පිරිවැයට සුළු බලපැමක් ඇති කරයි. තුවක්කු නිමවුම් අංශයට සිදුවන හානිය අවම වේ. නමුත් වැඩි වශයෙන් විශේෂිකරණය වු තුවක්කු නිෂ්පාදන සේවකයින් බටර් නිෂ්පාදනය සදහා මාරුවිමෙන් බටර් එකකයක් නිපදවිමේ පිරිවැය ඉහල යයි.

ආවස්ථික පිරිවැය ස්ථාවර නම්, සරල රේඛිය නි.හැ.මා වක්‍රයක් ලැබේ.මෙහිදි සම්පත් විශේෂිකරණය වි නොමැති අතර භාණ්ඩ වර්ග දෙක අතර අමතර පිරිවැයකින් තොරව සම්පත් ආදේශ කර ගත හැකිය. භාණ්ඩ සදහා සමාන සම්පත් අවශ්‍ය විටදී ( නිදසුනක් ලෙස පාන් සහ පේස්ට්‍රි ) සරල රේඛිය නි.හැ.මා වක්‍රයක් ලැබේ. එම නිසා  ආවස්ථික පිරිවැය සැමවිටම ස්ථාවර වේ.

ආර්ථිකයේ ප්‍රමාණය අනුව, ක්‍රමයෙන් භාණ්ඩ නිෂ්පාදනය සමග ආවස්ථික පිරිවැය පහළ යෑමෙන් ඇතුල් දෙසට යොමුවූ නි.හැ.මා වක්‍රයක් පැවතිය හැකිය. ක්‍රමයෙන් භාණ්ඩ නිෂ්පාදනය කිරීමේදි විශේෂිකරණය වීම මෙම ආවස්ථික පිරිවැයට හේතුවේ. (මහා පරිමාණ නිෂ්පාදන හෝ ශ්‍රම විශේෂිකරණය)

ගැලරිය

ස්ථානය

නි.හැ.මා වක්‍රයේ ස්ථානය තිරණය වන ප්‍රධාන නිර්ණායක දෙක වනුයේ සලකා බලනු ලබන අවස්ථාවේදි පවත්නා තාක්ෂණය හා නිෂ්පාදනයට යොදාගනු ලබන නිෂ්පාදන සාධක වල ප්‍රමණයයි.දිගුකාලීනව තාක්ෂණික දියුණුවක් හේතුවෙන් හෝ නිෂ්පාදන සාධක වල ඉහල යෑමක් හේතුවෙන් ආර්ථිකයේ භාණ්ඩ වර්ග දෙකම නිෂ්පාදනය කිරීමේ ධාරිතවය ඉහල යයි. උදා: ආර්ථික වර්ධනයක් සිදුවේ. මෙම වරධනය නි.හැ.මා වක්‍රය දකුණට විතැන් විමෙන් පෙන්වයි. අනෙක් අතට ස්වභාවික, යුධමය හෝ පාරිසරික ව්‍යසනයක් හේතුවෙන්  නි.හැ.මා වක්‍රය දකුණට විතැන් වේ. ඊට අනුරූපව ආර්ථිකයේ නිෂ්පාදනය පහල යයි.

ප්‍රාග්ධන ආයෝජන ( අනාගත නිෂ්පාදනය හැකියව වැඩි කිරිමට) හා වත්මන් පාරිබෝජන භාණ්ඩ නිෂ්පාදනය නි.හැ.මා වක්‍රයෙන් නිරූපනය කරයි නම්, මෙම වසරේ ඉහල ආයෝජන හේතුවෙන් ඉදිරි වසරේදී නි.හැ.මා වක්‍රය පිටතට විතැන්වීම නිරූපනය කර හැකිය. තවද එක් භාණ්ඩයක පමණක් සිදුවන තාක්ෂණික දියුණුවක් දැක්විය හැකිය. නිදසුනක් ලෙස තුවක්කු නිෂ්පදන අංශයේ තාක්ෂණික දියුණුවකදී එම අක්ෂයෙන් පමණක් නි.හැ.මා වක්‍රය පිටතට විතැන්වේ. එසේම එක් භාණ්ඩයක් වැඩිපුර ප්‍රාග්ධනය භාවිතා කරයි නම් සහ අනෙක් සාධක වර්ධනය වේගවත් නම්, ප්‍රාග්ධන භාන්ඩ වර්ධන හැකියාව බලවත්වේ

වෙනත් භාවිතයන්
සුක්ෂම ආර්ථික විද්‍යාවේදි, භාණ්ඩ දෙකක් පමණක් නිපදවනු ලබන ආර්ටථිකයක තනි පුද්ගලයන් සදහා විවෘතව පවතින අවස්ථා පෙනවයි. නිර්වචනයන්ට අනුව නි.හැ.මා වක්‍රය මත පිහිටි ලක්ෂ්‍යය පුර්ණ නිෂ්පාදන කාර්යක්ෂ්මතාවකින් යුත් නමුත් වෙළදපල ඉල්ලුම් ස්වභාවය අනුව ඇතැම් විට අනෙක් අයට වඩා වැඩි ලාභ ලැබේ. භාණ්ඩ දෙකෙහි නිමවුම් සංයෝජයන්හී සමතුලිතය මගින් ආයතනයට වැඩි ලාභ ලබාගත හැකිය.

සුක්ෂම ආර්ථික විද්‍යා දෘෂ්ට් කෝණයට අනුව, දෙන ලද කාල පරිච්චේදයකදි භාණ්ඩ දෙකම නිපදවිමට පවතින අවස්ථා නි.හැ.මා වක්‍රය මගීන් දක්වයි. කෙසේ වෙතත් සම්පත් වෙන්කිරිමේ කාර්යක්ෂමතාවක් නොමැතිවද ආර්ථිකයට භාණ්ඩ නිපදවිමේ කාර්යක්ෂමතාව ලගා කරගත හැකිය. වෙළදපල බිද වැටිම්(අපූර්ණ තරගය වැනි) සහ ඇතැම් ආයතනික තිරණ (රාජ්‍ය හා වෙළද) වැරදි භාණ්ඩ සංයෝග නිපදවීමට හේතුවේ.

ආශ්‍රිත ලිපි
 Productive efficiency
 Pareto efficiency
 Allocative efficiency

සටහන්

මූලාශ්‍ර

Production economics
Economics curves
Management cybernetics

නිෂ්පාදන හැකියා මායිම


كيرا يوشيناكا  (كيرا هو اسم العائلة) (5 أكتوبر 1641 - 30 يناير 1703) كان كوكه (رئيس المراسم) وكان يشتهر على أنه خصم لأسانو ناغانوري في حادثة السبعة وأربعون ساموراي.

مراجع

القرن 18 أشخاص مغتالون
ساموراي
سياسيون يابانيون مغتالون
مواليد 1641
وفيات 1703
أفراد عسكريون مغتالون

كيرا يوشيناكا


Giuseppe Marciante (Catania, Itália, 16 de julho de 1951) é um clérigo italiano e bispo católico romano de Cefalù.

Giuseppe Marciante recebeu o Sacramento da Ordem em 5 de outubro de 1980. Inicialmente trabalhou como pároco na arquidiocese de Catânia até 1987, antes de ir para Roma em 1989 após um breve período na diocese de Albano. Em 2001, o Papa João Paulo II concedeu-lhe o título de Capelão Honorário de Sua Santidade. Em 2008 Marciante foi nomeado para o Conselho Pastoral da Diocese de Roma.

Em 1º de junho de 2009, o Papa Bento XVI o nomeou bispo titular de Thagora e nomeou-o bispo auxiliar em Roma. O Cardeal Vigário da Diocese de Roma, Cardeal Agostino Vallini, consagrou ele e Guerino Di Tora em 11 de julho do mesmo ano; Os co-consagradores foram os bispos auxiliares de Roma, Luigi Moretti e Enzo Dieci.

O Papa Francisco o nomeou Bispo de Cefalù em 16 de fevereiro de 2018, com posse em 14 de abril do mesmo ano.

Ver também

Bispos católicos da Itália

Giuseppe Marciante


Diese Liste gibt den Fortschreibungsstand vom 15. April 2020 wieder und enthält 33 Baudenkmäler.

Baudenkmäler nach Gemeindeteilen

Kleinlangheim

|}

Atzhausen

|}

Haidt

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Kleinlangheim

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

 In dieser [ Kartenansicht] sind Baudenkmäler ohne Koordinaten mit einem roten bzw. orangen Marker dargestellt und können in der Karte gesetzt werden. Baudenkmäler ohne Bild sind mit einem blauen bzw. roten Marker gekennzeichnet, Baudenkmäler mit Bild mit einem grünen bzw. orangen Marker.

Kleinlangheim
!

Liste der Baudenkmäler in Kleinlangheim


Sievershütten er en by og en kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Kisdorf i den vestlige del af Kreis Segeberg. Kreis Segeberg ligger i den sydøstlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
I kommunen ligger, ud over Sievershütten, landsbyerne og bebyggelserne Heide, Karlsburg, Hasenhörn, Dänischmüssen og Im Busch. Området ligger omkring 20 km nord for Norderstedt. Vest for kommunen går motorvejen A 7 fra Hamborg mod Flensborg og mod nord går Bundesstraße B 206 fra Itzehoe mod Bad Segeberg og mod øst B 432 fra Norderstedt mod Bad Segeberg.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Segeberg

Sievershütten


Hilton Ruiz (Nueva York, 29 de mayo de 1952 - Teaneck, Nueva Jersey, 6 de junio de 2006),  fue un pianista y compositor estadounidense de jazz.

Historial
Su debut como pianista se produce a los 8 años, con un concierto para piano de Mozart. Después, hasta los catorce años, se especializa en el órgano de iglesia, a la vez que va formándose en la música latina y el jazz, dando clases con Cedar Walton. Ya en los años 1960, tocará con las orquestas de Ismael Rivera, Ralph Robles y otros... Asiduo a clubs de jazz y a un workshop dirigido por Joe Newman, durante los primeros años 1970, conoce a Mary Lou Williams, Roy Haynes, Barry Harris, Roland Hanna y otros, formando equipo estable con Frank Foster, y trabajando con Clark Terry y Jackie McLean. Después, acompañará también a Freddie Hubbard, Joe Henderson, Sonny Stitt, Art Blakey y Marion Brown, entre otros.

Grabará varios discos en el grupo de Roland Kirk, convirtiéndose en líder de su grupo a la muerte del saxofonista. Realiza giras por Europa y Japón, tanto con su propio grupo, como con los de Paquito D'Rivera y Pharoah Sanders. Su primer disco como líder, lo registra en 1975, para el sello SteepleChase. En los años 1980, tocará con su propio trío y con un octeto en el que estaban Lew Soloff, Steve Turre e Ignacio Berroa, entre otros, y con el que consigue un considerable éxito comercial.

El estilo de Ruiz, sintetiza las influencias recibidas de los pianistas de free jazz y latino-americanos, así como las de McCoy Tyner, su principal referente.

Discografía como líder
 1975 Piano Man (SteepleChase)
 1977 Excition (SteepleChase)
 1977 Steppin Into Beauty
 1981 The People's Music "Live at Jazz Unité, vol 1"''' (Jazz Unité 103)
 1981 Green Street "Live at Jazz Unité, vol 2" (Jazz Unité 104)
 1987 Something Grand 1988 El Camino 1989 Strut 1990 Doin' It Right 1991 A Moment's Notice 1992 Manhattan Mambo 1993 Heroes 1994 Hands on Percussion 1997 Island Eyes 1998 Rhythm in the House 2003 Enchantment 2004 New York Story 2005 Steppin' With TP - Dedicated to Tito Puente Referencias
 Notas

 Bibliografía
 Joachim E. Berendt: El Jazz: Origen y desarrollo (Fondo de Cultura Económica. Madrid, 1986. ISBN 84-375-0260-8)
 CARLES, Phillipe; CLERGEAT, André & COMOLLI, Jean-Louis: Dictionaire du jazz'' . Robert Laffont Edt, París, 1988. ISBN 2-221-04516-5

Pianistas de jazz de Estados Unidos
Músicos de bop
Músicos de jazz latino
Músicos de jazz afrocubano
Artistas de SteepleChase Records

Hilton Ruiz


An Masdevallia tokachiorum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer. An Masdevallia tokachiorum in nahilalakip ha genus nga Masdevallia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Panamá. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Masdevallia

Masdevallia tokachiorum


Gunzenhäuser ist der Familienname folgender Personen:

 Elias Gunzenhäuser († 1606), deutscher Zimmermann und Baumeister
 Rul Gunzenhäuser (1933–2018), deutscher Informatiker und Hochschullehrer
 Wolfgang Gunzenhäuser (1826–1906), deutscher Jurist und Politiker

Gunzenhäuser


Søren Tauson (født 20. september 1969) er en dansk tidligere ishockeyspiller, og nuværende Head of Operation i American Express Business Travels danske afdeling.

Karriere
Som ishockeyspiller repræsenterede Søren Tauson det meste af karrieren Hellerup IK og Icehockey Club Gentofte Stars, med én enkelt afstikker til Rødovre Mighty Bulls i 1993/94-sæsonen. Desuden har han spillet kampe for Danmarks ishockeylandshold.

Da Søren Tauson stoppede sin ishockeykarriere, forsatte han indenfor rejsebranchen. Han havde stillinger hos blandt andet Carlson Wagonlit Travel, Scandinavian Airlines og Torm, inden han i marts 2013 blev Head of Operation i American Express Business Travels danske afdeling.

Han er også en del af trænerteamet omkring datteren Claras tenniskarriere.

Privat
Søren Tauson er søn af tidligere ishockeyspiller Peter Tauson. Han har tre døtre. Den ældste, Caroline Groth Tauson, blev født i 1994, og har Anna Groth Høgberg som mor. Søren Tauson blev 9. februar 2002 gift i Christians Kirke med Tine Lindgaard. I december samme år fik de deres første datter sammen, da Clara Tauson kom til verden. To år senere blev Cecilia født.

Datteren Clara er tennisspiller, der blandt andre har været trænet af Søren Tausons bror Michael Tauson. Den yngste bror, Christian Tauson, har også spillet ishockey på højt niveau

Søren Tauson er bosat i Kongens Lyngby.

1. januar 2018 var Søren én af 16 nulevende danskere med efternavnet Tauson.

Referencer

Eksterne henvisninger

Søren
Personer fra Kongens Lyngby
Ishockeyspillere fra Danmark

Søren Tauson


Lundegårde er en gårdbebyggelse på et højt kuperet areal et par kilometer sydvest for Gistrup i Gistrup Sogn i Aalborg Kommune. Navnet anvendes tillige om et ejerlav, som strækker sig fra det høje område mod nord ned til Landbækken i Indkildedalen. Området har givet navn til vejene Lundegårde i områdets nordende og Gammel Lundegårde i områdets sydende.

En af den oprindelige landsbys tre gårde anvendes nu som klubfaciliteter af Ørnehøj Golfklub, som også har sine baner liggende på arealet. På områdets høje sydlige del findes ni gravhøje, heriblandt Ørnehøj.

Historie
Lundegård kendes tilbage til enevælden. I 1682 var den en enestegård med 51,8 tønder land dyrket areal skyldsat til 5,30 tønder hartkorn. Gården lå den gang i Nøvling Sogn, Fleskum Herred, Ålborghus Amt.

Kort efter 1900 fandtes to gårde.

Frem til 1969 fandtes på Aalborg-Hadsund Jernbane et trinbræt mellem Gug og Gistrup benævnt Lundegårde.

Ved golfklubbens etablering i 1991 var der tre gårde, hvor avlsbygningerne var gået ud af brug.

Noter

Litteratur
 Henrik Pedersen: De danske Landbrug fremstillet paa Grundlag af Forarbejderne til Christian V.s Matrikel 1688. Udgivet efter hans Død paa Bekostning af Carlsbergfondet (København MCMXXVIII; Reprotryk for Landbohistorisk Selskab, København 1975),
 Lokalplan 03-022, Aalborg Kommune, december 1991 (besøgt 2019-09-12).

Gistrup
Lokaliteter i Aalborg Kommune

Lundegårde (Gistrup Sogn)


Slučaj Charlieja Garda naziv je za kontroverzni slučaj prisilne eutanazije djeteta u Ujedinjenom Kraljevstvu, koji je podijelio britansku i svjetsku javnost te doveo do otvaranja rasprava u političkim i znanstvenim krugovima, posebice o povećavanju prava roditelja i sprječavanja samovolje bolnica.

Da se ne radi o izoliranom slučaju dokazuju brojni slični slučajevi, među kojima i onaj Alfieja Evansa. Charlie i Alfie su zbog svojih sudbina postali simoblima pro-life pokreta i pokreta otpora eutanaziji.

Opis

Charles Matthew William Gard rođen je 4. kolovoza 2016. u Londonu kao prvo dijete roditelja Connie Yatesa i Chrisa Garda. Već dva mjeseca nakon rođenja, točnije 2. listopada, primljen je u dječju bolnicu Great Ormond Street nakon što nije dobivao na težini unatoč dojenju. Nakon devet dana bez znakova poboljšanja, primljen je za stalno.

Sredinom studenog, ustanovljena mu je teška i rijetka bolest naziva sindrom trošenja mitohondrijske DNK, koja pogađa mozak, jetru i mišiće uzrokujući značajan pad mitohondrijske DNK u tkivima pri čemu dolazi do nekroze (propadanja tkiva). Cahrlie je bio tek šesnaesti slučaj te bolesti u svijetu, iako je njegovo stanje bilo pogoršanije zbog mutacija na RRM2B genu.

Prema službenom izvješću bolnice, bolest je kod Charlieja prouzročila teškoće u disanju, zahvativši mozak i mišiće. Primijećeno je i da dijete pati od kongenitalne gluhoće i ozbiljnog epileptičnog poremećaja, a bolešću su bili zahvaćeni i srce, jetra i bubrezi. Kao posljedica svega toga, patio je od razvojne slabosti u mišićima te nije mogao pomicati svoje ruke i noge niti disati samostalno bez postupka mehaničke ventilacije. Prema bolničkim izvještajima, nije mogao imati niti otvorene oči, što je njegova majka opovrgnula objavom slike na Facebooku na kojem Charlie ima otvorene oči. Ubrzo nakon objavljivanja slike, Facebook ju je izbrisao.

Daljnja izvješća iz bolnice pokazuju kako su prvi napadaji krenuli netom prije Božića. Uskoro su napadaji postajali sve češći, a liječnici su ustvrdili kako je došlo i do epileptičke encefalopatije, teškog oštećenja mozga kod kojeg epileptička električna izbijanja pridonose razvojnom psihomotornom propadanju. Pregledom EEG testova napravljenih između listopada 2016. i siječnja 2017., liječnici su zaključili kako je došlo do "nepopravljive štete na mozgu" te kako nikakvo liječenje ne bi pomoglo. Bolnica je zaključila kako bi najbolje bilo provesti eutanaziju, s čime se roditelji nisu složili te su pokrenuli sudski postupak protiv bolnice na Visokom sudu za obitelj u ožujku 2017.

Presude
U presudi Visokog suda za obitelj između ostalog stoji i kako je djetetova majka Connie s njim provela više od 3200 sati. Kako bi osigurali liječenje svoga djeteta, roditelji djeteta pokrenuli su i dobrotvornu akciju preko stranice GoFundMe i prikupili 1,4 milijuna funti od 83 tisuće darovatelja diljem svijeta, dovoljno za podmirenje troškova liječenja u Sjedinjenim Državama. Unatoč tome, osoblje bolnice odbilo je premještaj u SAD, tvrdeći kako "nije u djetetovu interesu".

Presuda Visokoga suda stala je na stranu bolnice. Iste presude donijeli su i Žalbeni i Vrhovni sud, kao i Europski sud za ljudska prava. U presudi Europskog suda, objavljenoj 27. lipnja 2017. na njegovim mrežnim stranicama, stoji kako "eksperimentalno liječenje bez mogućnosti uspjehne bi pružilo nikakvu korist, te bi njemu (Charlieju) nastavilo stvarati iznimnu bol." Sud je također presudio kako se Charlie "može skinuti s aparata za održavanje na životu", naglasivši kako je njihova odluka "konačna".

Bolnica Great Ormond Street odbila je posljednju želju djetetovih roditelja da puste dijete kući ili u hospicij. Charlie je preminuo 28. srpnja 2017.

Kontroverze
Nakon Charliejeve smrti saznalo se kako je odvjetnica dodijeljena obitelji Gard, Victoria Butler-Cole, aktivistica i presjednica zaklade za legalizaciju eutanazije, što je javnost protumačila kao "svjesnu odluku suda, ciljano osmišljenu kako bi se presudilo u korist bolnice". Dok odvjetnica nije željela komentirati slučaj, glasnogovornik udruge "Suosjećanja u smrti" izjavio je kako "postoje jasne razlike između ovog slučaja, rada organizacije 'Dostojanstvo u umiranju' i rada udruge 'Suosjećanje u umiranju'" te nadodao kako "u slučaju Charlija Garda riječ je o donošenju odluka u najboljem interesu ozbiljno bolesnog djeteta."

Odjek
Još 5. srpnja 2017., zastupnici u Europskom parlamentu iz 15 država članica Europske unije poslali su otvoreno pismo u kojem su osudili odluku Europskog suda za ljudska prava u slučaju Charlieja Garda (žalba br. 39793/17), izrazivši svoju "duboku zabrinutost zbog sramotnog ishoda Charlijeva slučaja, u kojem su prekršene najtemeljnije vrijednosti Europe, naročito pravo na život, pravo na ljudsko dostojanstvo i osobni integritet."

Četiri dana prije djetetove smrti, Kongres Sjedinjenih Američkih Država usvojio je amandman i odborio liječenje Charlieja Garda u Sjedinjenim Državama na račun njegovih roditelja. Odluku Kongresa podržali su i amerčki predsjednik Donald Trump i potpredsjednik Mike Pence.

Papa Franjo se, prema pisanju Vatikanskog tiskovnog ureda, osobno zainteresirao za slučaj te pozvao na molitvu za Charlieja, a roditeljima poručio da ih podržava u borbi za pravo njihova djeteta na život. Također, papa je obitelji ponudio i vatikansko državljanstvo s ciljem liječenja djeteta u Dječjoj bolnici "Bambino Gesù" u Rimu.

U svom priopćenju Biskupska konferencija Engleske i Walesa izrazila je "najdublju sućut" cijeloj obitelji i zahvalila osoblju bolnice Great Ormond Street za brigu pruženu djetetu.

Građanska inicijativa CitizenGO 29. lipnja pokrenula je međumrežnu predstavku i sa sestrinskim udrugama pokrenula kampanju za pružanje pravne, financijske i moralne potpore obitelji Gard. Do 9. srpnja skupljeno je 350 000 potpisa koje su Charlijevi roditelji dostavili bolnici Great Ormond Street. Tom prigodom organiziran je i skup potpore roditejlima, nakon kojega je održano još nekoliko prosvjeda ispred Kraljevskog suda pravde u Londonu. CitizenGO je kampanju završio s 560 000 skupljenih potpisa.

Ostalo
U listopadu 2020., Connie Yeats rodila je sina Olivera koji nije naslijedio bratovu genetsku bolest.

Slučaj Alfieja Evansa

Sličan scenarij odvio se i u slučaju Alfiea Evansa, također britanskog državljanina, dvadesetomjesečnog dječaka koji je bolovao od nepoznate bolesti. Nakon što ga je dječja bolnica Alder Hey u Liverpoolu odbila liječiti smatrajući besmislenim održavati ga na životu, iako je obitelj potrebnih 100.000 funti za dijagnostiku i liječenje prikupila prilozima 5822 Alfiejeva podupiratelja skupnim financiranjem putem međumrežja. Bolnica je potom zatražila njegovo isključenje s aparata, iako je više europskih bolnica, među kojima i vatikanska Bambino Gesu, ponudila prijevoz i liječenje Alfieja, bolnica je zabranila roditeljima prijevoz djeteta u drugu bolnicu. Roditelji su podigli tužbu protiv bolnice uz podršku brojnih udruga i ustanova civilnog društva koje su se okupile pod imenom "Alfie's Army" (Alfiejeva vojska), a CitizenGO je i pokrenuo međumrežnu predstavku putem koje je skupila više od 280.000 potpisa podrške borbi za Alfiejev život.

Sudac je, unatoč spremnosti drugih bolnica na liječenje Alfieja i pitanje etičnosti postupka eutanazije, odlučio u korist liverpoolske bolnice i odredio nadnevak i vrijeme gašenja aparata koji su Alfieja držali na životu. Unatoč posjedovanju dokumentacije koja je potvrdila Alfiejev otpust iz bolnice prije čina eutanazije, policija je razdvojila roditelje od Alfieja u trenutku napuštanja bolnice prijeteći njegovom ocu da će ga uhititi ako ga dotakne. Takvo protuzakonito djelovanje organa vlasti ishodovalo je prosvjedom građana protiv oduzimanja Alfieja roditeljima i protiv njegove eutanazije. Papa Franjo pružio je potporu obitelji i zatražio premještanje u rimsku pedijatrijsku bolnicu, a posjetio ga je i sam Alfiejev otac. Papa je više puta pozivao britanske vlasti i osoblje bolnice na udovoljavanje zahtjevima obitelji.

I petnaest sati nakon što je skinut s aparata, Alfie je na čuđenje liječnika i dalje normalno disao. Unatoč prosvjedima ispred bolnice, suci Vrhovnog suda izjavili su kako "nikakava tužba Europskom sudu za ljudska prava u Strasbourgu neće promijeniti odluku Suda", iako je Alfie na intervenciju pape dobio talijansko državljanstvo a time i šansu da bude prebačen u vatikansku bolnicu. Britanski Visoki sud odugovlačio je s donošenjem odluke o produženju životne potpore za Alfieja, dok je istovremeno Italija bila spremna s liječničkom ekipom dostaviti respirator u Veliku Britaniju kako bi Alfie mogao disati. Bolnica je pod pritiskom javnosti i liječničke struke ipak privremeno vratila dovod kisika.

Pravna bitka Evansovih roditelja završena je konačnom odlukom suca Justicea Haydena koji je odbio prebacivanje dječaka u Rim i nakon što je Alfie Evans dobio talijansko državljanstvo i suglasnost rimske bolnice za njegov prihvat. Zastupnik u britanskom parlamentu Steven Woolfe predložio je donošenje tkzv. Alfijevog zakona prema kojima bi se roditeljima dala veća prava u sličnim slučajevima i onemogućila samovolja bolnica. Za Alfieja se na Trgu svetog Petra u Vatikanu održalo i bdijenje i molitva krunice, kao i ispred britanskog veleposlanstva u Krakovu, Varšavi, Lodzu, Washingtonu i New Yorku te na glavnim gradskim trgovima u Londonu, Edinburghu, Glasgowu i Manchesteru. Podršku Alfieju je pružila i hrvatska europarlamentarka Marijana Petir zajedno sa zastupnicima iz Italije, Slovenije, Slovačke i Njemačke. Podršku Alfiejevim roditeljima pružili su i roditelji Charlieja Guarda koji su vodili istu pravnu bitku protiv britanskih vlasti i bolnice.

Alfie je preminuo u noći 28. travnja 2018. u 23. mjesecu života. Njegovu smrt otac Tom komentirao je sljedećim riječima:

Alfiejevu smrt kolumnist Borislav Ristić iz Večernjeg lista komentirao je naslovom Dan kada je Velika Britanija postala mala pitajući se u kolumni može li država oduzeti nekome život za njegovo dobro te uz zaključak:

Pater Ivan "Ike" Mandurić slučaj je komentirao na svom mrežnom dnevniku pitanjem Tko je svijetu ubio srce?

U razgovoru za medije nakon Alfiejeve smrti, javnosti je otkrio podatke o nejasnim okolnostima njegove smrti. Potvrdio je napise talijanskih medija da je netom prije sinove smrti bio pozvan na sastanak s liječnicima u bolnici kasno u noći, nakon kojega je medicinska sestra Alfieju dala četiri različita lijeka u obliku injekcije. Dva sata kasnije Alfie je preminuo. Ostalo je nepoznato zašto je dobio četiri različite injekcije, jer se bolnica nije očitovala na kritike liječnika i medicinskih savjetnika britanskih, talijanskih i drugih svjetskih medija koji su izjavili da "ne shvaćaju razlog davanja četiri različita lijeka djetetu." kako medicinski stručnjaci nisu mogli objasniti primjenu četiri lijeka, predložili su obavljanje neovisnog toksikološkog nalaza.

Nakon Alfiejeve smrti, brojni ugledni britanski mediji, poput Indenpendenta, počeli su pisati o nužnosti donošenja zakona o većim roditeljskim pravima radi izbjegavanja ponavljanja prisilnih eutanazija teško bolesne djece. Alfiejevu smrt obilježili su i navijači talijanskog nogometnog prvoligaša Rome u utakmici poluzavršnice UEFA Lige prvaka natpisom s porukom: "Zbogom, mali Alfie, počivaj s anđelima!"

Izvori

Vanjske poveznice
 Agenda Europe  Pismo europarlamentaraca upućeno Europskom sudu za ljudska prava

Medicinska etika i deontologija

Slučaj Charlieja Garda


Matthieu Androdias (La Rochelle, 11 de junho de 1990) é um remador francês, campeão olímpico.

Carreira

Androdias conquistou a medalha de ouro nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio na prova de skiff duplo masculino, ao lado de Hugo Boucheron, com o tempo de 6:00.33.

Remadores olímpicos da França
Campeões olímpicos da França
Remadores nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Matthieu Androdias


Hainhof ist ein Gemeindeteil der Stadt Leutershausen im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Der Weiler liegt am Hainhofgraben, einem rechten Zufluss der Altmühl. 0,75 km westlich liegt das Hainhoffeld, 0,5 km nördlich liegt das Hartholz. Ein Anliegerweg führt nach Frommetsfelden (1 km östlich).

Geschichte
Die Herren von Seckendorff zu Jochsberg waren die Grundherren des Hainhofes, wie aus einer Urkunde von 1544 hervorgeht. Nach den 16-Punkte-Berichten des brandenburg-ansbachischen Amtes Colmberg von 1608 und 1681 gehörte Hainhof zum Vogtamt Jochsberg, wobei 1681, wohl infolge des Dreißigjährigen Krieges, der "Heunhof" öde lag und von der Gemeinde Frommetsfelden als Weide genutzt wurde. In den Vetterschen Oberamtsbeschreibungen von 1732 heißt es, dass der Einzelhof in das nunmehr brandenburg-ansbachische Vogtamt Jochsberg gehört, nach St. Wendel in Buch am Wald gepfarrt war, "sein eigene Huth und Trieb" hat, vom Zehnt befreit ist, mit dem Niedergericht ins Vogtamt Jochsberg, mit der Fraisch aber in das brandenburg-ansbachische Vogtamt Colmberg gehört. Daran änderte sich nichts bis zum Ende des Alten Reiches. Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justizamt Leutershausen und Kammeramt Colmberg.

Im Rahmen des Gemeindeedikts wurde Hainhof dem 1808 gebildeten Steuerdistrikt Frommetsfelden zugeordnet. Es gehörte auch der 1810 gegründeten Ruralgemeinde Frommetsfelden an. Mit dem Zweiten Gemeindeedikt (1818) wurde es in die neu gebildete Ruralgemeinde Bieg umgemeindet. Am 1. Juli 1972 wurde Hainhof im Zuge der Gebietsreform nach Leutershausen eingemeindet.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Wendel (Buch am Wald) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach Kreuzerhöhung (Schillingsfürst) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Leutershausen)
Ort im Landkreis Ansbach
Einzelsiedlung
Weiler in Mittelfranken

Hainhof (Leutershausen)


Huttons inkonformitet er navnet på en geologisk lokalitet ved Siccar Point i Skotland, der først blev beskrevet af den britiske geolog James Hutton i 1788. Lokaliteten består af forskellige formationer i sandsten, skiffer og konglomerat, der tilsammen danner en inkonformitet. Nærstuderer man formationerne, ser man nederst vertikale lag af henholdsvis sandsten og skiffer. Over disse befinder sig lag bestående af henholdsvis sandsten og konglomerat, disse mere horisontale med en hældning på ca. 20°. Denne meget markante inkonformitet betegnes mere præcist som en vinkeldiskordans.

Hutton benyttede sig af et let forståeligt eksempel når han skulle beskrive lokaliteten. Han mente at inkonformiteten, let kunne sammenlignes med den tydelige grænse, der dannes når et lommetørklæde, lægges henover toppen af bøger stående i en reol.

Se også
 Inkonformitet
 James Hutton

Kilder/referencer

Geologi
Skotlands geografi

Huttons inkonformitet


Zabivaka (rus. Забива́ка; hrv. Zabijač golova), naziv za službenu maskotu Svjetskog prvenstva u nogometu 2018. koje se održava u Ruskoj Federaciji. Maskota je službeno predstavljena 21. listopada 2016., prikazujući antropomorfnog vuka, sa smeđim i bijelim krznom, bijelo-plavom majicom s natpisom "RUSSIA 2018" (hrv. RUSIJA 2018.), crvenim hlačicama i narančastim sportskim naočalama. Kombinacija plavo-bijele majice i crvenih hlačica predstavlja nacionalne boje Rusije.

Dizajner maskote je studentica Ekaterina Bočarova, a njen prijedlog je izabran putem internetskih izbora.

Izbori
Rezultati izbora bili su objavljeni 22. listopada 2016. godine u emisiji Večernji Urgant na prvom kanalu Ruske televizije. Vuk po imenu Zabivaka osvojio je 53% glasova, čime se našao na listi ispred Tigra (27%), dok je Mačka bila na trećem mjestu s 20% glasova. Više od milijun ljudi je sudjelovalo u glasovanju koje je održano tijekom rujna 2016. godine na FIFA-platformama, kao i tijekom živog prijenosa spomenute emisije gdje su rezultati kreativnog natječaja bili objavljeni.

Vidi još
 Svjetsko prvenstvo u nogometu – Rusija 2018.

Izvori

Vanjske poveznice
 Zabivaka na stranici  FIFAe

Svjetsko prvenstvo u nogometu – Rusija 2018.

Zabivaka


El AC Oulu es un club de fútbol finés de la ciudad de Oulu. Fue fundado en 2000 y juega en la Veikkausliiga.

Palmarés
Ykkönen: 2
 2009, 2020

Jugadores

Plantilla 2023

| colspan=7 style="background: #FFFFFF" align=center| Porteros

|-
| colspan=7 style="background: #FFFFFF" align=center| Defensores

|-
| colspan=7 style="background: #FFFFFF" align=center| Mediocampistas

|-
| colspan=7 style="background: #FFFFFF" align=center| Delanteros

Altas y bajas 2023-24 (verano)
Altas

Bajas

Referencias

Enlaces externos

Oulu
Oulu
Equipos de fútbol fundados en 2002
Finlandia en 2002

AC Oulu


Campo Belo (en español: Campo Bello) es un municipio brasileño en el estado de Minas Gerais. Se localiza a una altitud de 945 metros y tiene un área de  km². De acuerdo con el censo realizado por el IBGE en 2010, su población es de  habitantes. (densidad demográfica: 97,79 hab/km²). Está situada en el cruce de dos carreteras federales (BR-354 y BR-369), a 30 kilómetros de la Carretera Fernão Días.

Hidrografía
 Cuenca hidrográfica del rio Grande
 Principales ríos: río Jacaré, arroyo São João

Indicadores sociales y demográficos
(datos del censo de 2000)

 Densidad demográfica (hab./km²): 91,96
 Mortalidad infantil (por mil nascidos): 19,57
 Expectativa de vida: 73,4 años
 Tasa de alfabetización (personas con 15 años o más): 88,18 %
 Acceso a saneamiento básico: 98,17 %
 Domicilios con energía eléctrica: 99,58 %
 Tasa de fertilidad: 1,99 %
(Número medio de hijos que una mujer habría al terminar el período reprodutivo)
 idh total: 0,776
 índice de esperanza de vida: 0,808
 índice de educación: 0,830
 índice de salario: 0,690
(fuente:ipeadata)

Fotos

Referencias

Enlaces externos

 Página de la prefectura
 Campo Belo en el WikiMapia

Localidades de Minas Gerais

Campo Belo


Tour de Suisse 2018 var den 82. udgave af cykelløbet Tour de Suisse. Det schweiziske etapeløb var det 24. arrangement på UCI's World Tour-kalender i 2018 og blev arrangeret mellem 9. og 17. juni 2018. Den samlede vinder af løbet blev australske Richie Porte fra , foran danske Jakob Fuglsang fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
Christopher Juul-Jensen kørte for
Søren Kragh Andersen kørte for
Jakob Fuglsang kørte for
Jesper Hansen kørte for
Magnus Cort kørte for
Matti Breschel kørte for

Etaperne

1. etape

2. etape

3. etape

4. etape

5. etape

6. etape

7. etape

8. etape

9. etape

Resultater

Samlede stilling

Pointkonkurrencen

Bjergkonkurrencen

Ungdomskonkurrencen

Holdkonkurrencen

Eksterne henvisninger

2018
UCI World Tour 2018

Tour de Suisse 2018


Kosmos 2487, ruski vojni radarski izviđački satelit (DZZ) iz programa Kosmos. Vrste je Kondor-1 (br.202).

Lansiran je 27. lipnja 2013. godine s kozmodroma Bajkonura (Tjuratama) s mjesta 81/24. Lansiran je u nisku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Strijelom. Orbita je 497 km u perigeju i 500 km u apogeju. Orbitne inklinacije je 74,73°. Spacetrackov kataloški broj je 39194. COSPARova oznaka je 2013-032-A. Zemlju obilazi u 94,58 minuta. Mase je 1100 kg.

Za napajanje je opremljen razmjestivim solarnim panelima i baterijama.

Razgonski blok Strijela APB br. 1832 ostao je u niskoj orbiti oko Zemlje.

Izvori
А.Железняков. Энциклопедия "Космонавтика". Хроника освоения космоса. (rus.)
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)
N2YO Satellite Database - Tehnical Details - Real Time Satellite Tracking and Predictions (engl.)
Gunter's Space Page Garpun (14F136) (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database (engl.)
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2487


أوريم (Ourém) بلدية برتغالية، بلغ تعداد سكانها 46.216 نسمة وتقع في مقاطعة سانتاريم.

توأمة
لأوريم اتفاقيات توأمة مع كل من:
 بورلادينغن
 تشيستوخوفا

مراجع

بلديات البرتغال
مدن البرتغال
أماكن مأهولة في محافظة سانتاريم
بلديات محافظة سانتاريم

أوريم


Košara s voćem je slika talijanskog baroknog slikara Caravaggia naslikana oko 1599. godine. Naime, John T. Spike smatra da je nastala 1596., dok Catherine Puglisi vjeruje kako je vjerojatnije nastala 1601. godine. Puglisijeva tvrdi kako je ova košara s voćem jako slična onoj u prvom planu Caravaggiove slike "Večera u Emausu", te zbilja ne samo košara koja visi na rubu stola, već i stabljika u njoj izgledaju identično na ove dvije slike. Ali, povjesničari se ne daju složiti oko datiranja ove slike i uglavnom smatra se da je moguća bilo koja godina između ove dvije navedene.
Nedavnom rendgenskom analizom utvrđeno je kako je ova slika naslikana preko već postojeće na kojoj su bile groteske kakve je slikao Caravaggiov prijatelj Prospero Orsi, a koji je mladom autoru pomagao prilikom njegova stjecanja prvih naručitelja oko 1594. godine. Slika je 1607. godine bila dijelom kolekcije kardinala Federica Borromea, bivšeg nadbiskupa Milana koji je od 1597. – 1602. godine bio čest gost Caravaggiova mecene, rimskog kardinala Federica Borromea.

Slika na prvi pogled nije pretenciozna, ali predstavlja jedno od njegovih najznačajnih djela jer posjeduje upečatljiv i intenzivan autorski pečat. Slika prikazuje mrtvu prirodu sa šest vrsta voća (breskva, jabuka, kruška, 4 smokve, dunja i 4 grozda). Naslikana na razini gledišta promatrača, košara je na samoj ivici, ali nije jasno vidljivo da li je riječ o stolu, polici ili nečem drugom. Košara kao da se trga na rubu slikarskog prostora, te daje dojam opasnosti od pada iz slike u prostor gledatelja. Ovo je dramatičan pristup koji je sličan načinu na koji Caravaggio stvara napetost prizora u svojim figuralnim kompozicijama. Promatrano iz te perspektive vidljivo je kako je slikar maksimalno koristio svjetlost i sjene.
Na prvi pogled ne postoji čvrsta kompozicija predmeta na slici, ali pažljivijim promatranjem vidi se da su ti predmeti na slici pažljivo uređeni, slični nekoj arhitektonskoj konstrukciji. Svaki oblik voća otkriva svoj izvorni oblik i naslikan je u skladu sa svojim prirodnim svojstvima. Niska horizontalna linija potvrđuje izražajnost slike. Svaki organski element naslikanog voća otkriva svoj pravi oblik dok lišće daje slici poseban efekt. Na određeni način lišće označava životne cikluse. Tako lišće usmjereno u vis, prema suncu, na gornjem lijevom kutu simbolizira sav žar života, dok opušteno lišće u donjem lijevom kutu i uvenulo na desnoj strani simbolizira sumrak života. Zbog toga nije čudno da su pojedini gledatelji navedene slike smatrali da se radi o jednoj osobnoj refleksiji života i smrti.

No, zasigurno sadržaj košare predstavlja prirodni proces raspadanja svih živućih tvari jer je prikazano voće s rupama od crviju, izgriženim lišćem i uglavnom načeto. Na taj način Caravaggio nas podsjeća da je sve u životu prolazno te da na prvi pogled savršena kolekcija naslikanog voća nije predodređena da preživi dugo. Trula jabuka jasno nosi pouku slike, po kojoj savršeno stvorena priroda ima svoje nedostatke.

Inače, postoje različita tumačenja pojedinačnog voća na slici. Prema pojedinim tumačenjima slike, breskve simboliziraju besmrtnost i spasenje, dok jabuke simboliziraju ljubav i plodnost i božju ljubav prema čovječanstvu. Smokve predstavljaju ženstvenost, plodnost i bogatstvo, dok grožđe predstavlja simbol sreće i besmrtnosti. Kao zaključak pojedini povjesničari umjetnosti smatraju da naslikana korpa voća predstavlja simbol života, ispunjenosti, kako duhovne tako i fizičke, dok natrula jabuka i uvelo lišće predstavljaju i religioznu ideju da spasenje dolazio isključivo preko bola i smrti. Na taj način košara s voćem predstavlja metaforu Crkve.

Caravaggio je navodno tvrdio kako ulože isto truda u slikanje vaze cvijeća kao i u slikanju ljudskih figura. Takav stav ne samo da dovodi u pitanje hijerarhiju slikovnih motiva koji su prevladali od rane renesanse, nego i obilježava početak tradicije europskog slikarstva mrtvih prirodi koja se od tada neprekidno razvijala.

Vidi još
 Kronologija Caravaggiovih djela
 Barokno slikarstvo

Bilješke

 Catherine Puglisi, Caravaggio, 1998.
 Peter Robb, The Man Who Became Caravaggio, 1998.
 John TSpike, Caravaggio, 2001.

Vanjske poveznice
 Analiza djela na Web Gallery of Art

Caravaggiove slike
Slike iz 1590-ih

Košara s voćem (Caravaggio)


Lieutenant General Eedson Louis Millard "Tommy" Burns,  (June 17, 1897 – September 13, 1985) was a senior officer of the Canadian Army and a diplomat. He saw active service in both World War I and World War II. He served as the first commander of the first United Nations peacekeeping force in 1956.  His military career in war has, for the most part, been criticised by some historians as showing he was "simply incapable of commanding a higher formation."

Early life and military career
E. L. M. Burns was born on June 17, 1897, in Montreal, Quebec. His father was a militia staff officer, a member of the Corps of Guides. He served with the 17th Duke of York's Royal Canadian Hussars (17th D.Y.R.C.H.). He had risen to the rank of signal sergeant by 1913. "Tommy" Burns, student # 1032 graduated from the Royal Military College of Canada in Kingston, Ontario in 1914. He joined the Royal Canadian Engineers, into which he was commissioned as a second lieutenant in June 1915.

Burns served in Canada until March 1916 when he went overseas with the 3rd Canadian Division Signal Company which, was composed of engineers.
He fought on the Western Front with the Royal Canadian Engineers from 1916 to 1918. He became a staff officer with the 3rd Division's 9th Brigade in March 1917, dealing with supply and personnel and saw action at the Battle of Vimy Ridge. He became a "staff learner" and acted as liaison officer between forward battalions and brigade headquarters. He returned to Canada in 1919 and was stationed at St. John as an engineer officer. He was wounded twice during the war and also received the Military Cross. The citation for the medal reads:

Between the wars
After receiving a commission in the Permanent Force as a captain on 1 April 1920, Burns attended the School of Military Engineering, Chatham, England, for eighteen months. He was an instructor at the Royal Military College of Canada in Kingston, Ontario. He returned to Halifax and served on duty during the miners' strike at Glace Bay. He worked in the Survey Department in Ottawa. In 1924, he was appointed as an instructor at RMC in field engineering. He attended the Staff College, Quetta, in British India and returned to Quebec, Canada in 1930. In 1939, as a lieutenant colonel, he attended the Imperial Defence College in London, England.

World War II

During World War II Burns, promoted on 1 February 1942 to the temporary rank of brigadier, assumed command of the 4th Canadian Armoured Brigade, part of the 4th Canadian (Armoured) Division, which eventually went to England. Precisely fifteen months after his promotion to brigadier, he received another promotion, this time to major general, on 1 May 1943, when he became the bew General Officer Commanding (GOC) of the 2nd Canadian Infantry Division. The division had been severely mauled the year before during the disastrous Dieppe Raid.

He was not destined to lead the division into battle, however, as, throughout January 1944, there were several changes in the higher levels in command in preparation for the Allied invasion of Normandy in the spring. Lieutenant-General Ernest William Sansom, commanding II Canadian Corps, and under whose command Burns's 2nd Division was serving, was returned to Canada and replaced by Major-General Guy Simonds, returning to England from the Italian front where he had been GOC of the 5th Canadian (Armoured) Division. Burns himself handed over command of the 2nd Division to Charles Foulkes while Burns proceeded to Italy where he succeeded Simonds in command of the 5th Canadian (Armoured) Division on 23 January 1944. Not long after his arrival his superior, Lieutenant-General Harry Crerar, the commander of I Canadian Corps and who was soon to return to England to take over the First Canadian Army, had a high opinion of Burns and, believing him to be corps commander material, wanted Burns to succeed him as GOC I Canadian Corps.

That was all in the future, however. By the time of Burns's assumption of command, the division had been in Italy for just ten weeks. On 17 January the division's 11th Infantry Brigade, commanded by Brigadier George Kitching, had launched a disastrous assault over the Arieli River, which failed with heavy casualties. This aside, the division still possessed more battle experience than its new GOC, who, in this war, had never commanded even a company in battle, let alone an entire division. He therefore found himself in the same position that every Canadian divisional commander, the exceptions being Major-General John Hamilton Roberts, who had commanded the 2nd Division at Dieppe, Simonds, who before being GOC of the 5th Division had commanded the 1st Canadian Infantry Division in Sicily, along with Christopher Vokes, who succeeded Simonds in command of the 1st Division. Even Burns's superior, Crerar, had not had the chance to command the two divisions (the 1st and 5th) serving in his corps. The lack of battle experience mattered to the men who had successfully commanded units in battle before (such as at the recent Battle of Ortona, where Vokes's 1st Division had driven out German paratroopers, albeit at a heavy cost) and they were frustrated at an as-yet untested commander being given command of a newly arrived division. General Sir Bernard Montgomery, the former commander of the British Eighth Army (under whose control I Canadian Corps fell), placed experience in battle very highly, as did his successor in command of the Eighth Army, Lieutenant-General Sir Oliver Leese, a man with whom Burns was to clash with on several occasions over the following months.

As a result of this, Burns had a lot to prove, and he had to prove it quickly, in the eyes of both his superiors and subordinates alike. Leese, initially at least, liked what he saw of "Tommy" Burns, writing home to his wife in early March, "I think he will be good. I will be glad to get rid of Harry [Crerar] and get Burns installed & to get down to some degree of permanency." Lieutenant Colonel W. C. Murphy, the 5th Division's GSO1, also hoped for a permanent commander who would stay longer than a few weeks. He wrote to his family in early February, "General Burns has joined us. He is very nice to work with and all goes well from that angle. No doubt I'll find a general that I consider good enough to keep on the job one of these days. I hope we'll settle down with no more changes for a while because things always have to be adjusted a bit with each boss man's viewpoint."

Despite Murphy's wishes, change did arrive, as in late March, after receiving a promotion, this time to the acting rank of lieutenant-general on 20 March, Burns became GOC I Canadian Corps, taking over from Crerar, who was returning to England to take over command of the First Canadian Army. Crerar, who continued to think highly of Burns, wrote to Lieutenant-General Kenneth Stuart, the acting commander of the First Army in England as well as chief of staff at Canadian Military Headquarters (CMHQ), that, "Burns is showing up very well, indeed, and gives one a feeling of great confidence. Vokes [GOC 1st Division] has certainly reached his ceiling but, providing he is told very clearly what he is to do, and is guided, in his actions, from above, can be regarded as fit for the responsibilities of his appointment." Vokes was a tough officer who had commanded the 1st Division's 2nd Infantry Brigade throughout the fighting in Sicily and briefly in Italy but Montgomery believed that command of a division was his limit, which he probably told Crerar, who might well have been offended by Vokes's womanizing and almost constant cursing. As a result, Burns, to his surprise, found himself promoted to corps commander instead of Vokes.

Burns's performance as a corps-level commander proved to be controversial, despite the successes of the Canadian forces in the Italian campaign, and so he was replaced as commander of I Canadian Corps by Major-General Charles Foulkes.

Following this major setback to his career, Burns, reverting back to his permanent rank of major-general, was given another chance, and he was sent to Northwestern Europe in December 1944, becoming the Chief of Canadian Section, 1st Echelon, 21st Army Group, a position he held until September 1945, by which time the war, after six long years, had finally come to an end.

Later life

Burns served as Deputy Minister of Veterans' Affairs. He served as a President of the UNAC during the 1950s. He played a critical role in the Middle East peace process from 1954 to 1959. He was instrumental in developing UN peacekeeping. As Chief of Staff in 1954, United Nations Truce Supervision Organization (UNTSO) was designed to maintain the General Armistice Agreements until permanent peace could be formulated.

Burns served as a Chief of Staff of the Truce Supervision Organization in Palestine (1954–56) and was thus nearby when the Suez Crisis of 1956 occurred. He then led UNEF as Force Commander from November 1956 to December 1959. He was Canada's principal disarmament negotiator from 1960 to 1968. he died in Manotick, Ontario at the age of 88.

Burns held the chair of Strategic Studies at the Norman Paterson School for International Affairs, Carleton University from 1969 to 1975. He wrote "Between Arab and Israeli" (1962); "General Mud: Memoirs of Two World Wars" (1970) and "Defense in the Nuclear Age" (1976).

Honours

Burns was awarded the Military Cross for maintaining communications under heavy fire, and, for the same action at the Somme, his non-commissioned officers received Military Medals.

In 1967 Burns was made a Companion of the Order of Canada for his services to Canada at home and abroad. He was described as a Former Chief of General Staff and Canadian adviser on disarmament in Geneva. In 1970, he received an honorary doctorate from Sir George Williams University, which later became Concordia University.

Burns was the 1981 recipient of the Pearson Medal of Peace for his work in the military of Canada. He is a 2010 induction to the Wall of Honour at the Royal Military College of Canada. There is also a park located in Nepean named after him.

A mannequin at the Royal Military College of Canada wears "Tommy" Burns' khaki army uniform jacket, covered with medals and wrapped with a Sam Browne belt.

The largest building at the Canadian Forces College is named Burns Hall, and his portrait is displayed at the entrance of the college.

References

Bibliography
Burns, Lieutenant-General E.L.M. (1962) Between Arab and Israeli. George G. Harrap.
 Johnston, Major JP. "ELM Burns–A Crisis of Command." (2006). online
 Lofgren, Second Lieutenant Will. "In Defence of "Tommy" Burns." (2006). online

External links

Eedson Louis Millard Burns at The Canadian Encyclopedia

Burns, E.L.M. General mud : memoirs of two World Wars. Toronto : Clarke, Irwin, 1970. 254 p.
Details of war service from ordersofbattle.com
Concordia University Honorary Degree Citation, June 1970, Concordia University Records Management and Archives
Generals of World War II

|-

|-

|-

1897 births
1985 deaths
United Nations military personnel
Canadian diplomats
Canadian military personnel of World War I
Canadian generals
Companions of the Distinguished Service Order
Companions of the Order of Canada
Canadian recipients of the Military Cross
Canadian Officers of the Order of the British Empire
Military personnel from Montreal
Royal Military College of Canada alumni
Academic staff of the Royal Military College of Canada
Graduates of the Royal College of Defence Studies
Graduates of the Staff College, Quetta
Canadian Expeditionary Force officers
Canadian Army generals of World War II
Royal Canadian Engineers officers
Royal Canadian Hussars

E. L. M. Burns


Mitridat I. od Iberije (gruz. მითრიდატე I), bio je kralj Iberije u 1. stoljeću, o čijoj vladavini svjedoče Vespazijanova stela i Amazaspov epigram. Gruzijski povjesničar Kiril Tumanov razdoblje njegove vladavine smješta od 58. do 106. godine.

Na arheološkom lokalitetu Armazi u Gruziji pronađena su dva natpisa, na aramejskom i grčkom. Grčki natpi identificira Mitridata I. kao sina "Velikog" Farsmana, što je očito Farsman I. od Iberije iz Tacitovih Anala, u kojem Tacit spominje i samog Mitridata. Kameni natpis na grčkom govori o Mitridatu kao "prijatelju Cezara" i "kralju Iberijaca koji voli Rimljane". Također izvještava da je rimski car Vespazijan utvrdio Armazi za iberijskog kralja 75. godine. Njegova majka bila je neimenovana armenska princeza iz dinastije Artaksida, kći armenskih monarha Tigrana IV. i Erato.

Srednjovjekovne gruzijske kronike
Mitridata I. se ignorira u srednjovjekovnim gruzijskim kronikama, koje umjesto njega izvještavaju o zajedničkoj vladavini Kartama (Kardzama) i Bartoma (Bratmana), u vrijeme kada je Vespazijanovo uništenje Jeruzalema 70. godine potaknulo val izbjeglih Židova u Iberiju - a potom i njihovih sinova - Farsmana i Kaosa - i unuka - Azorka i Armazela. Nekoliko modernih povjesničara, poput Kirila Tumanova, smatraju iberijsko dvovlašće čistom legendom i "deformiranim sjećanjem na povijesnu vladavinu Mitridata I". Od ovih kraljevskih parova, profesor Giorgi Melikišvili identificira "Azorka" kao moguće lokalno ime Mitridata I., a "Armazel" kao teritorijalni epitet, što na gruzijskom znači " od Armazija".

Ostali izvori
Postoji još jedan grčki natpis pronađen u Rimu. Ovaj Amazaspov epigram imenuje Amazaspa bratom kralja Mitridata I. od Iberije. Natpis bilježi Amazaspovu smrt kod Nusaybina, dok je pratio cara Trajana u njegovom pohodu na Parte 114. – 117. godine.

Neki moderni znanstvenici poistovjećuju Mitridata I. s kraljem Flavijem Dadesom, poznatim iz jednog grčkog natpisa sa srebrnog posuđa nađenog u Armaziju. O njemu nema spomena u srednjovjekovnoj gruzijskoj pisanoj tradiciji i čini se da je to jedino rimsko ime potvrđeno u iberijskoj vladarskoj kući, što očito ukazuje na to da je posjedovao rimsko državljanstvo. Identifikacija ovog monarha i njegovo mjesto u iberijskoj kraljevskoj dinastiji i dalje ostaje problematična. Mitridata I. naslijedio je njegov sin Amazasp I.

Izvori

Farnavazidi

Mitridat I. od Iberije


Marco Antônio Paes dos Santos (født 20. august 1963) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Shimizu S-Pulse.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Marco Antônio Paes dos Santos


An Cyperus appendiculatus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Adolphe-Théodore Brongniart, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Sigismund Kunth. An Cyperus appendiculatus in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. a. appendiculatus
 C. a. atlanticus
 C. a. noronhae

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus appendiculatus


Richard Borrmann (né le  à Graudenz et mort le  à Berlin) est un chercheur et historien du bâtiment allemand.

Biographie
Richard Borrmann, fils du propriétaire du manoir Alexander Borrmann et de la fille du pasteur Adele (née Jakobi), étudie à l'école régionale de Pforta de 1866 à 1876 et étudie l'architecture à l'Académie d'architecture de Berlin de 1874 à 1878 sous Friedrich Adler. Après l'examen de directeur de construction, Borrmann accompagne son professeur sur le site de fouilles d'Olympie en tant que professeur stagiaire, où il participe aux trois dernières campagnes sur un total de six. L'un des axes de sa tâche est l'investigation et la reconstruction des terres cuites du toit. Au cours de ces années, des voyages d'études le conduit dans de grandes parties de la Grèce, en Sicile et à Constantinople.

Après l'arrêt provisoire des fouilles à Olympie, Borrmann passe le deuxième examen d'État pour devenir un maître d'œuvre du gouvernement (évaluateur) et travaille dans l'administration du bâtiment de l'État. À partir de 1887, il dresse un inventaire des monuments architecturaux et artistiques de Berlin pour le compte du magistrat berlinois (Berlin 1893). De 1892 à 1904, Borrmann travaille comme directeur adjoint au musée des Arts décoratifs de Berlin. Il y traite des monuments antiques, médiévaux, islamiques et contemporains. Le , Borrmann reprend la chaire d'histoire de l'architecture à l'Université technique de Charlottenbourg en tant que successeur de Friedrich Adler. Au cours de l'année universitaire 1908/1909, il est recteur de l'Université technique et à partir de 1919 directeur du musée Schinkel. Ses conférences portent principalement sur les questions d'urbanisme. Pour ses services, Borrmann est nommé officier du bâtiment secret et membre de l'. Les universités techniques de Berlin et de Munich lui décernent un doctorat honorifique. En 1921, il est mis à la retraite.

Travaux (sélection)
 Mit ,  und Wilhelm Dörpfeld: Über die Verwendung von Terrakotten am Geison und Dache griechischer Bauwerke, G. Reimer, Berlin 1881. als Digitalisat:
 Die Bau- und Kunstdenkmäler von Berlin. Mit einer geschichtlichen Einleitung von P. Clauswitz. Verlag von Julius Springer, Berlin 1893 ZLB, Internet Archive, Google. Unveränd. Nachdruck im Gebrüder Mann Verlag, Berlin 1982 .
 (Hrsg.): Aufnahmen mittelalterlicher Wand- und Deckenmalereien in Deutschland. Wasmuth, Berlin 1897 (Bd. 1), 1928 (Bd. 2).
 Die Baukunst des Altertums und des Islam im Mittelalter. E. A. Seemann, Leipzig 1904.
 Vom Städtebau im islamischen Osten. Ernst, Berlin 1914.
 Baalbek. In: Zeitschrift für Bauwesen, Jg. 72, 1922, S. 249–254 (Digitalisat der Bibliothèque centrale et d'État de Berlin).

Bibliographie
 Robert Volz: Reichshandbuch der deutschen Gesellschaft. Das Handbuch der Persönlichkeiten in Wort und Bild. Band 1: A–K. Deutscher Wirtschaftsverlag, Berlin 1930, DNB 453960286.
 : Richard Borrmann. In: Reinhard Lullies, Wolfgang Schiering (Hrsg.): : Porträts und Kurzbiographien von Klassischen Archäologen deutscher Sprache, Mainz 1988, S. 108–109 .
 Annette Hagedorn: Richard Borrmann. Ein Pionier der islamischen Kunstgeschichte. In: Zeitschrift der Deutschen Morgenländischen Gesellschaft 154, 2004, S. 455–472

Liens externes

 courte biographie

Historien allemand
Professeur à l'université technique de Berlin
Docteur honoris causa de l'université technique de Munich
Docteur honoris causa de l'université technique de Berlin
Naissance en décembre 1852
Naissance à Graudenz
Naissance dans la province de Prusse
Décès en mars 1931
Décès à Berlin
Décès à 78 ans

Richard Borrmann


Vila Rosina u Splitu, Hrvatska, na adresi Preradovićevo šetalište 5, zaštićeno je kulturno dobro.

Opis dobra
Sagrađena je u 20. stoljeću. Vila Rosina nalazi se u zapadnom dijelu priobalnog pojasa uvale Bačvice. Vila Rosina izgrađena je 1901. godine i označila je početak turističko-ugostiteljske djelatnosti na Bačvicama. U njoj je bio smješten restoran "Guina", hotel "Matić" s varietetskim programom, a zatim i hotel "Bačvice". Kasnije su u vili bile kancelarije "Union Dalmacije". Danas je u tijeku obnova građevine i njezine izvorne turističko-ugostiteljske namjene. Vila je arhitektonski i stilski jedinstvena u splitskoj arhitekturi s početka 20. stoljeća.

Zaštita
Pod oznakom Z-5425 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificiranog kao profana graditeljska baština.

Izvori

Zgrade u Splitu
Zaštićene stambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji

Vila Rosina u Splitu


Hrgovljani su četvrt u sastavu grada Bjelovara unutar kojeg se nalazi Spomen-područje Barutana, šuma Bedenik te dio sjeverne bjelovarske obilaznice. Zapadno od šume Bedenik u južnom dijelu četvrti nalazi se umjetni ribnjak Pulman i ribolovni centar Športsko rekreacijsko-ribolovne udruge "Pulman" Hrgovljani.

Četvrt je pretežito stambene i poljoprivredne namijene.

Povijest
Hrgovljani su u nedavnoj prošlost bili vlastito ruralno naselje u krugu Bjelovara. Hrgovljanima je 1929. ukinut status naselja te su kao gradska četvrt pripojeni gradu Bjelovaru. Slične sudbine zadesile su i ostala naselja poput Ivanovčana, Novih Plavnica, Velike Sredice i Male Sredice.

Dana 29. rujna 1991. skupina hrvatskih vojnika pokušala je ući u prostor skladišta ratnih rezervi JNA sa sjeverne strane. Naime, u šumi Bedenik unutar četvrti Hrgovljani bilo je smješteno skladište 265. motorizirane brigade JNA naziva "Barutana". Hrvatski vojnici su u više navrata pokušali zaposjesti Barutanu, a konačni pokušaj proveden je 29. rujna 1991. Pri ulasku u sam skladišni kompleks, sa sjeverne sje trane na hrvatske vojnike otvorena vatra iz jednog od tri BVP-a. Pri djelovanju iz protuzračnog topa smještenog na vozilu poginula su trojica, a ostali su se nastavili kretati prema istočnoj strani gdje se dio posade skladišta JNA počeo povlačiti i isticati bijele plahte u znak predaje. Vidjevši to, major Milan Tepić je u 10 sati i 43 minute aktivirao minirana skladišta električnim impulsom, no zbog veze koju su hrvatske snage presjekle ranije, umjesto tri eksplodiralo je samo jedno, južno skladište. Tako je umjesto 1700 tona eksploziva eksplodiralo nekoliko stotina.

Od siline eksplozije nastao je krater dubok 12 metara, a širina udara izbrisala je šumu u prvoj zoni udarnog vala u krugu od 60 metara i teško oštetila drugu zonu u krugu od 150 metara. Eksplozija je izazvala konfuziju, kako među hrvatskim vojnicima tako i među zarobljenim pripadnicima JNA u istočnom dijelu skladišta, od kojih su mnogi pri eksploziji ranjeni, ošamućeni ili zatrpani materijalom. Hrvatske su snage uspjele pravodobno reagirati i ponovno privesti.

Godine 2020. Spomen-područje Barutana cjelovito je obnovljena. Sastoji se od središnjeg trga sa spomenikom poginulim hrvatskim braniteljima, kapelicom i informativno-edukacijskog centra Barutana kojim upravlja Društvo za očuvanje hrvatske vojne tradicije, stazom bjelovarsko-bilogorskih branitelja i postavom na otvorenom. Investitor projekta je bio Grad Bjelovar, a obnova je sufinancirana sredstvima Vlade Republike Hrvatske.

Vidi još
 Spomen-područje Barutana
 Šuma Bedenik
 Bitka za vojarnu u Bjelovaru

Bjelovar

Hrgovljani


Phil Prendergast (* 20. September 1959 in Kilkenny als Phil Foley) ist eine irische Politikerin (Labour).

Leben
Prendergast legte das Diplom in beruflicher Weiterbildung ab und arbeitete als staatlich geprüfte Krankenschwester und Hebamme.

Von 1994 bis 2004 war Prendergast Mitglied des Stadtrats von Clonmel, von 1999 bis 2004 Mitglied des Grafschaftsrats von South Tipperary. 2007 wurde sie Mitglied des Seanad Éireann. Dieses Mandat legte sie jedoch am 21. April 2011 nieder, als sie ins Europäische Parlament wechselte. Sie rückte für Alan Kelly nach, der in das Dáil Éireann gewählt wurde. Nach der Europawahl 2014 schied sie aus dem Parlament aus.

Weblinks

Mitglied des Europäischen Parlaments für Irland
Mitglied des Seanad Éireann
Mitglied der Irish Labour Party
Ire
Geboren 1959
Frau

Phil Prendergast


Aceasta este o listă a sculpturilor realizate de Constantin Brâncuși:

Lucrări din timpul școlii (1897–1906)
 Bustul lui Gheorghe Chițu (1897-1898)
 Vitellius (1898)
 Capul lui Laocoon (1900)
 Scaun colțar (1900)
 Ecorșeu (1901-1902)
 Bustul lui Ion Georgescu (1902)
 Bustul generalului Carol Davila (1903-1912)
 Orgoliu (1905)
 Pictor Nicolae Dărăscu (1906)
 Copilul (1906)
 Cap de copil I (1906)
 Bustul Victoriei Vaschide (1906)
 Bustul doctorului Zaharia Samfirescu (1906)

Lucrări din perioada de turnură (1907–1910)
 Supliciu (1906-1907)
 Copil dormind (1906-1908)
 Capul unei tinere fete (1907)
 Cumințenia pământului (1907)
 Bustul lui Petre Stănescu (1907), monument istoric, .
 Sărutul (1907-1908)
 Somnul (1907)
 Danaida (1908)
 Înțelepciune (c. 1908)
 Baronesa RF (1909)
 Coapsa (Fragment de tors) sau "Tors I" (1909-1910)
 Muza adormită (în marmură și în bronz) (1909-1910)
 Monumentul funerar al lui Petre Stănescu din Buzău (1910), monument istoric, .
 Rugăciune (1910), monument istoric, .
 Visul (1910)
 Măiastra I (marmură albă) (1910)
 Sărutul (Monumentul funerar al Tatianei Rachevski) (1910)

Opera matură (1911–1943)

 Prometeu (1911)
 Măiastra II (bronz) (1911)
 Portretul lui George (1911)
 Doi pinguini (1911-1914)
 Muza (1912)
 Măiastra III (bronz) (1912)
 Monument în memoria lui Spiru Haret (1913)
 Cap de copil II (1913)
 Domnișoara Pogany I (1913)
 Primul pas (1913)
 Lespede de mormânt (1914)
 Primul țipăt (1914)
 Cariatida (I și II) (1915)
 Fiul risipitor (1915)
 Mica franceză (1915)
 Vrăjitoarea (1916)
 Coloana Sărutului (1916)
 Principesa X (1915–1916)
 Adam (1917)
 Muza A (1917)
 Tors de tânăr (1917–1922)
 Coloana fără sfârșit - lemn (1918)
 Cupa lui Socrate (1918)
 Himera (1918)
 Domnișoara Pogany II (1919)
 Pasărea de aur (1919)
 Începutul Lumii (1920)
 Leda I (c. 1920)
 Portretul doamnei Eugen Meyer Jr. (1920)
 Adam și Eva (1921)
 Peștele (1) (1922)
 Cocoșul (1) (1922)
 Socrate (1922)
 Leda II (1923)
 Portretul lui Eillen (1923)
 Pasărea în văzduh (1922-1923)
 Studiu pentru  portretul d-rei Meyer (1924)
 Negresa blondă I (1924)
 Templul Crocodilului (1924)
 Fetișcana sofisticată (1924)
 Căpetenia (1925)
 Portretul lui Nancy Cunard (1925–1927)
 Peștele (2) (1927)
 Negresa blondă II (1928)
 Piatra de mormânt a Sandei Polizu-Micșunești (1928)
 Portretul lui A. Fundoianu (1929)
 Nou-născut (1930)
 Domnișoara Pogany III (1933)
 Păsări în văzduh (1931-1936)
 Domnișoara Pogany IV (1933)
 Vatra (1934)
 Cocoșul (2) (1935)
 Foca (1936)
 Regele regilor (1938)
 Broasca țestoasă (1940)
 Țestoasa zburătoare (1943)

Ansamblul sculptural de la Târgu Jiu

 Coloana infinitului (1937-1938)
 Masa tăcerii (1937-1938)
 Poarta sărutului (1937-1938)

Note

Legături externe

 Sit web oficial despre Brâncuși
 Portalul Brâncuși - cimec.ro
 Constantin Brâncuși în Patrimoniul Cultural Național
 Muzeul de Artă Craiova
 Constantin Brâncuși: opere - helios.3x.ro
 Lucrări ale artistului destinate expozițiilor

Liste legate de România

Lista sculpturilor lui Constantin Brâncuși


Amelia E. Johnson ( Amelia Etta Hall Johnson, 1858–1922) foi uma escritora e poetisa canadense.

Início da vida e carreira
Johnson nasceu em Toronto, Ontário, Canadá. Como editora, ela procurou encorajar outros escritores com ascendência afro-americana publicando suas obras em um pequeno periódico. Escrevendo sob o nome de Sra. A. E. Johnson, sua abordagem da ficção foi comparada a Emma Dunham Kelley e Paul Laurence Dunbar, focando nas circunstâncias sociais de seus personagens em vez de identificar aspectos étnicos ou "raciais".

O estudo de suas obras por críticos literários após um século de obscuridade renovou o interesse por Johnson, embora ela tenha sido elogiada por seus contemporâneos. As obras de Johnson incluem literatura infantil, ficção da escola dominical e três romances: Clarence e Corinne, que foi o primeiro trabalho de autoria negra a ser publicado pela American Baptist Publication Society of Philadelphia, The Hazeley Family (1894) e Martina Meriden (2020). )

Vida pessoal
Ela era casada com um conhecido ministro batista, o Rev. Harvey Johnson, que ela conheceu depois de se mudar para Boston, nos Estados Unidos.  Ela também publicou em muitos locais conhecidos de impressão negra, como The Baptist Messenger, The American Baptist e Our Women and Children.

Ela também é a tradutora inglesa de "A Bela Adormecida" de Charles Perrault (Dodd Mead and Company, 1921).

Em 1887, publicou The Joy e, em 1888, publicou The Ivy . Essas revistas de curta duração visavam jovens afro-americanos e os educavam sobre sua cultura, The Joy visando meninas com histórias e The Ivy divulgando a história afro-americana.

Referências

Ligações externas

Mulheres romancistas dos Estados Unidos
Mortos em 1922
Nascidos em 1858
Poetas do Canadá
Poetas dos Estados Unidos
Escritoras dos Estados Unidos
Escritoras do Canadá
!Mais Teoria da História na Wiki (Negres)
!Mais Teoria da História na Wiki (Mais Pretas)

Amelia E. Johnson


Gülyazı, Samsun ilinin Çarşamba ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahalle, tarihi olarak oldukça yeni bir mahalle olup mahallede herhangi bir tarihi eser bulunmamaktadır. Önceleri ormanlık ve mera olan arazilerin yerleşime açılmasıyla 1950'lerden sonra yerleşim yoğunluk kazanmıştır. 1996'da Ordu Mahallesi'nden ayrılarak kurulmuştur. Eski adı Sarımsakyazı idi. Mahallede bol olan gül isim olarak tercih edilmiştir. Öyle ki her evin önü mutlaka güllerle bezelidir. Sarımsakyazı ismi ise mahallenin merasında (yazı) yabani olarak yetişen sarımsaklar nedeniyle verilmiştir.

Mahallede imece usulü yaygındır. Bu şekilde tarım alanında güçlüklerin önüne geçilmiştir.

Mahallede kara lahana (pancar) bol miktarda tüketilmektedir. Pancarın dolması, yemeği, turşusu, kapaması, gürcü pancarı yemeği... yapılmaktadır. Ayrıca mahallede yerel yeşilliklerden çeşitli yemekler yapılmaktadır. Bunlar; galdirik, gazayak, baldıran, ısırgan, hoşgıran...

Çarşamba'ya özgü olan fasulye turşusu kavurması mahallede çokça yapılmaktadır. Un çorbası ve yağlaç diğer önemli yemeklerdir.

Düğünler daha çok mevlütlü yapılmaktadır. Düğün iki güne yayılır. Genelde hafta sonları yapılmakla beraber son zamanlarda hafta içinde de ilçe merkezindeki düğün salonlarında da düğün yapılmaktadır.

Bayramlarda mahalle halkı bir araya gelir ve sıcak anların yaşanmasına vesile olur. Bayram namazı sonrası cami önünde bayramlaşmalar yapılır. Evlerden getirilen tatlılar yenir. Mahalleden olup da dışarıda çalışan ve veya mahalle dışından gelenler mahalledekilerle görüşüp bayramlaşmış olur.

Mahalle etnik bakımdan çeşitlilik göstermekle birlikte, bu, ilişkilerde herhangi bir soruna neden olmamaktadır. Yani mahalle halkı birlik ve dayanışma içerisindedir. Mahalle halkı bir arada yaşamaktan mutludur.

Gülyazı Mahalleninde ilkokulda bulunan okul kitaplığı dışında kütüphane bulunmamaktadır.

Coğrafya
Samsun iline 49 km, Çarşamba ilçesine 14 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Çarşamba'nın mahalleleri

Gülyazı, Çarşamba


El Rally de Montecarlo de 1967 fue la edición 36º y la primera ronda de la temporada 1967 del Campeonato de Europa de Rally. Se celebró entre el 14 y el 20 de enero. Tras el escándalo de la edición anterior, en el que los Mini del equipo BMC fueron descalificados por una irregularidad en los faros, el equipo de Stuart Turner había decidido no participar en la edición de 1967, aunque finalmente acudieron a la cita monegasca, alineando cinco Minis pilotados por: Rauno Aaltonen, Timo Mäkinen, Paddy Hopkirk, Simo Lampinen y Tony Fall. Los que sí cumplieron su palabra de no acudir fueron Ford y Triumph, que también se habían visto afectados por las exclusiones del año anterior, por lo que el equipo de los Minis fue el único representante británico en la prueba.

Desarrollo

La lista de inscritos estaba formada por 242 participantes que salieron desde ocho ciudades europeas para realizar el recorrido de concentración: Montecarlo, Atenas, Oslo, Reims, Varsovia, Dover, Lisboa y Fráncfort del Meno. Ese año el buen tiempo reinó sobre el continente europeo y tan solo los participantes que salieron desde Atenas sufrieron problemas con unas nevadas en las montañas balcánicas, mientras que el resto llegaron sin novedad a Mónaco.

La competencia fue ese año más fuerte que en la edición anterior. Frente al equipo británico, los equipos de Porsche y Lancia fueron claros aspirantes al triunfo. El equipo alemán envió a Montecarlo dos Porsche 911 S de 170 cv pilotados por Vic Elford y Günther Klass y Lancia a Oven Andersson, Leo Cella y un joven Sandro Munari, al volante de un Fulvia Coupé.

La etapa común constaba de 1.300 km e incluía seis tramos de velocidad, que también se disputaron con una climatología muy benévola. Los Porsche y los Lancia aprovecharon su potencia en las primeras etapas, muy seguidos de cerca por los Minis y al cabo de seis especiales Vic Elford lideraba la carrera seguido de tres Minis. La etapa siguiente, la de clasificación, se disputaba en la ya mítica noche del Turini, que contó con una inesperada sorpresa: una nevada cubrió de madrugada las carreteras de nieve por lo que cambió radicalmente el desarrollo de la carrera. La potencia de los Porsche era contraproducente en nieve, mientras que los Mini sacaron partido de la situación y se situaron en cabeza. Timo Mäkinen fue el primero en situarse líder hasta que chocó con una piedra situada en medio de la carretera que le destrozó el tren delantero. Rauno Aaltonen sustituyó entonces a su compatriota, que mantuvo una dura batalla con el Lancia Fulvia de Ove Andersson. El coche de Andersson contaba con unos neumáticos Pirelli con clavos que le sirvió para reducir tiempo con respecto a Aaltonen, en la bajada del Turini, pero no los suficientes para ganar y logró la segunda posición a solo trece segundos del finlandés. Tras Andersson, se situó Elford con su Porsche, como preludio del dominio de la marca alemana en las tres ediciones posteriores del Rally de Montecarlo.

Clasificación

Referencias

Enlaces externos

Rally de Montecarlo
Rally en 1967
Francia en 1967
Mónaco en 1967

Rally de Montecarlo de 1967


Segorbe (valencianisch/katalanisch: Sogorb) ist eine Kleinstadt in der Provinz Castellón in der spanischen autonomomen Region Valencia. Sie liegt am Ufer des Flusses Palancia etwa 55 Kilometer südwestlich der Provinzhauptstadt Castellón de la Plana, 33 Kilometer nordwestlich von Sagunto und 56 Kilometer nördlich von Valencia im Bezirk Alto Palancia, dessen Bezirkshauptstadt Segorbe ist. Am  hatte Segorbe  Einwohner.

Geschichte
Die in der Antike als Segobriga errichtete Ortschaft wurde unter den Westgoten im 6. Jahrhundert Bischofssitz und war in der zweiten Hälfte des 11. Jahrhunderts (unter Ibn Yasin) Sitz eines kurzzeitig unabhängigen Mauren-Emirats, ehe sie nach der Reconquista im 13. Jahrhundert Teil des Königreichs Aragon und Sitz des Bistums Segorbe-Castellón wurde (bis 1953).

Seit der Antike ist Segorbe ein wichtiges Zentrum der Keramik- bzw. Tonwaren-Fertigung.

Bevölkerungsentwicklung der Gemeinde
Quelle: – grafische Aufarbeitung für Wikipedia

Sehenswürdigkeiten
Historisch sehenswert sind Reste der Stadtburg bzw. der Stadttore, die gotische Kathedrale von Segorbe, der heute als Rathaus fungierende Palast der Herzöge von Medinaceli, die aus dem 13. Jahrhundert stammende Kirche San Pedro, die aus dem 17. Jahrhundert stammende Kirche San Martin und die nahegelegene Quelle der 50 Provinzen. Touristisch bedeutsam ist das alljährliche Bullen- und Pferdetreiben.

Persönlichkeiten
 Francesc Vicent (um 1450–um 1512), Schachautor des 15. Jahrhunderts

Bilder

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in der Valencianischen Gemeinschaft
Conjunto histórico-artístico
Stadt als Namensgeber für einen Asteroiden

Segorbe


كفر الثعبانية إحدى قرى مركز سمنود التابع لمحافظة الغربية بجمهورية مصر العربية.

التاريخ
ذكرها علي مبارك في كتابه الخطط التوفيقية باسم "الثعبانية"، حيث ذكر أنها من قرى مديرية الغربية بقسم سمنود، وأن بها جامع وحديقة، وبعض منازلها مبنية بالآجر من دورين.

السكان
بلغ عدد سكان كفر الثعبانية 6,610 نسمة، حسب الإحصاء الرسمي لعام 2006.

انظر أيضاً
 قائمة قرى محافظة الغربية

مصادر

الوحدة المحلية لقرية ميت عساس (سمنود)

كفر الثعبانية


Kosuke Nishi (født 8. april 1998) er en japansk fodboldspiller.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kosuke Nishi


UserLinux was a project to create an operating system based on Debian, and targeted at business customers. The goal was to provide businesses with a freely available, high quality operating system accompanied by certifications, service, and support options.

The project was initiated by Bruce Perens in late 2003. Subsequent to 2005 and the major success of Ubuntu, a commercial Linux distribution based on Debian by Canonical Ltd. with much the same aims as UserLinux, the project lost steam. No software was shipped, and the project was ultimately abandoned.

References
 Whither UserLinux? (Linux Weekly News)
 UserLinux: Autopsy (Linux Weekly News)

External links

 userlinux.com  (last archived version in the Webarchive, 2007)

Debian-based distributions
Discontinued Linux distributions
Linux distributions

UserLinux


An Paspalum culiacanum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni George Vasey. An Paspalum culiacanum in nahilalakip ha genus nga Paspalum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Paspalum

Paspalum culiacanum


Schmidtova spojka je spojka koja se upotrebljava za kompenzaciju velikog poprečnog pomaka. Spojka se sastoji od dvije krajnje ploče, srednje ploče, spojnih dijelova i osovinica koje povezuju te ploče. Spojka ne može raditi s većim razmakom između vratila od 4 razmaka između bližih osovinica.

Povijest
Godine 1960. NASA je naručila Richardu Schmidtu iz Madisona u Alabami da razvije propulzijski sustav (pogonski sustav) za rakete u okruženjima bez gravitacije. Jedno od predloženih rješenja bilo je sustav rotirajućih diskova s težištem smještenim duž njihovih kružnica. Za prijenos snage na te diskove, Schmidt je koristio rotirajuće klizne ručice slične onima koje se koriste za prijenos snage za kotače parne lokomotive.

Slična konstrukcija bila je poznata njemačkim inženjerima već neko vrijeme, ali oni nisu mogli sprovesti teoriju u praksi jer su pogrešno pretpostavili da će središnji disk zahtijevati vlastiti ležaj. Schmidt je otkrio da središnji disk zapravo može preuzeti svoje središte vrtnje.

Schmidt je dodatno usavršio konstrukciju, stvarajući spojni sustav koji jamči potpuno pravi kut vrtnje u svakom trenutku. Osim toga, Schmidtova konstrukcija isključuje stvaranje vanjskih sila, jer se njegove sile guranja i povlačenja izmjenjuju i preklapaju u sinusoidnom uzorku.

U svibnju 1963. Schmidt je podnio zahtjev za patent za svoj "spoj za precizan kutni prijenos rotacijskog gibanja" u patentnom uredu u Münchenu, Njemačka. Patent za Schmidtovu spojnicu, kako je postao poznat, odobren je u veljači 1967.

Izvori

Strojarstvo

Schmidtova spojka


Okrug Jihlava (češki: Okres Jihlava) je jedan od pet okruga u pokrajini Vysočina u Češkoj. Središte okruga je grad Jihlava.

Gradovi, općine i naselja
U okrugu Jihlava nalazi se 5 gradova, 123 općina i 203 naselja.
 Arnolec
 Batelov
 Bezděčín
 Lovětín
 Nová Ves
 Rácov
 Bílý Kámen
 Bítovčice
 Bohuslavice
 Borovná
 Boršov
 Brtnice
 Dolní Smrčné
 Jestřebí
 Komárovice
 Malé
 Panská Lhota
 Přímělkov
 Příseka
 Střížov
 Uhřínovice
 Brtnička
 Brzkov
 Cejle
 Hutě
 Cerekvička-Rosice
 Cerekvička
 Rosice
 Černíč
 Myslůvka
 Slaviboř
 Čížov
 Dlouhá Brtnice
 Dobronín
 Dobroutov
 Dolní Cerekev
 Nový Svět
 Spělov
 Dolní Vilímeč
 Doupě
 Dudín
 Dušejov
 Dvorce
 Dyjice
 Dolní Dvorce
 Dyjička
 Stranná
 Hladov
 Hodice
 Hojkov
 Horní Dubenky
 Horní Myslová
 Hostětice
 Částkovice
 Hrutov
 Hubenov
 Hybrálec
 Jamné
 Lipina
 Rytířsko
 Jersín
 Jezdovice
 Ježená
 Jihlava
 Antonínův Důl
 Červený Kříž
 Helenín
 Henčov
 Heroltice
 Horní Kosov
 Hosov
 Hruškové Dvory
 Kosov
 Pávov
 Pístov
 Popice
 Sasov
 Staré Hory
 Vysoká
 Zborná
 Jihlávka
 Jindřichovice
 Kalhov
 Kaliště
 Býkovec
 Kamenice
 Kamenička
 Řehořov
 Vržanov
 Kamenná
 Klatovec
 Kněžice
 Brodce
 Rychlov
 Víska
 Knínice
 Bohusoudov
 Kostelec
 Kostelní Myslová
 Kozlov
 Krahulčí
 Krasonice
 Lhotka
 Luka nad Jihlavou
 Otín
 Předboř
 Svatoslav
 Malý Beranov
 Markvartice
 Měšín
 Milíčov
 Mirošov
 Jedlov
 Mrákotín
 Dobrá Voda
 Praskolesy
 Mysletice
 Mysliboř
 Nadějov
 Nevcehle
 Nová Říše
 Olšany
 Olší
 Opatov
 Ořechov
 Otín
 Panenská Rozsíčka
 Panské Dubenky
 Pavlov
 Bezděkov
 Stajiště
 Plandry
 Polná
 Hrbov
 Janovice
 Nové Dvory
 Skrýšov
 Puklice
 Petrovice
 Studénky
 Radkov
 Rančířov
 Rantířov
 Rohozná
 Rozseč
 Růžená
 Rybné
 Řásná
 Řídelov
 Sedlatice
 Sedlejov
 Smrčná
 Stáj
 Stará Říše
 Nepomuky
 Stonařov
 Sokolíčko
 Strachoňovice
 Střítež
 Suchá
 Beranovec
 Prostředkovice
 Svojkovice
 Šimanov
 Švábov
 Telč
 Studnice
 Třešť
 Buková
 Čenkov
 Salavice
 Třeštice
 Urbanov
 Ústí
 Branišov
 Vanov
 Vanůvek
 Vápovice
 Velký Beranov
 Bradlo
 Jeclov
 Větrný Jeníkov
 Velešov
 Věžnice
 Věžnička
 Vílanec
 Loučky
 Volevčice
 Vyskytná nad Jihlavou
 Hlávkov
 Jiřín
 Rounek
 Vysoké Studnice
 Vystrčenovice
 Záborná
 Zadní Vydří
 Zbilidy
 Zbinohy
 Zdeňkov
 Zhoř
 Zvolenovice
 Žatec
 Ždírec

Jihlava

Okrug Jihlava