1978 FIFA Dünya Kupası, 11'inci Dünya Kupası olarak Arjantin'de 1 Haziran ve 25 Haziran arasında gerçekleşmişti. Arjantin ev sahibi olarak FIFA tarafından Haziran 1966'da seçilmişti. 1978 Dünya Kupası'nı Arjantin, finalde Hollanda'dayı uzatma dakikalarında attıkları gollerle 3-1 kazanarak aldı. Bu; Uruguay, İtalya, Batı Almanya ve İngiltere'den sonra kupayı ilk kez kazanan Arjantin, kupayı ev sahibi olarak kazanan 5. ülke oldu. Hollanda ise 2. defa üst üste finalde kaybetti. Turnuvada Brezilya 3., İtalya da 4. oldu.

Elemeler

Maskot

1978 Dünya Kupası'nın maskotu üzerinde Arjantin'in forması, Arjantin '78 yazılı şapka olan ve bir kırbaçla top sektiren Gauchito'ydu.

Tartışmalı konular

Arjantin'de o dönemde Ulusal Yeniden Yapılanma Süreci adı altındaki askerî cunta iktidardadır. Arjantin halkına karşı Kirli Savaş yürütülen dönemde oynanan final maçları rejim tarafından propaganda amacıyla kullanılmıştır. Hollanda millî futbol takımının dünya çapındaki yıldızı Johan Cruyff eleme maçlarında oynamasına rağmen, Arjantin'de yaşanan insan hakları ihlalleri nedeniyle kupa kadrosuna dahil olmamıştır. Cuntanın kupayı propaganda amacıyla kullanması, akıllara 1936 Yaz Olimpiyatlarını Nazilerin propaganda faaliyetlerinin aracı haline gelmiş olmasını getirmiştir.

Kupa grup maçları sırasında Arjantin millî futbol takımı gruptaki diğer maçların oynanmasının ardından gece maçı oynayarak avantaj elde etmiştir. Bu durum 1982 Dünya Kupasında da yaşandıktan sonra gündeme gelen şikayetler üzerine değiştirilmiş ve ilk tur grup maçlarının sonuncuları aynı saatte oynanmaya başlamıştır.

Bunun dışında ülke içindeki futbol camiasında küçük çağlı bir kriz patlak vermiştir. Millî takım teknik direktörü Cesar Luis Menotti, o dönemde 17 yaşında olan Argentinos Juniors yıldızı Diego Maradona'yı takıma dahil etmediği için eleştirilmiştir. Menotti yaptığı savunmada Maradona'nın bu büyüklükteki bir organizasyonun yükünü kaldırmak için henüz çok genç olduğunu belirtmiştir. Ayrıca o dönem takımın oyun taktiği Maradona ile aynı bölgede oynayan ve turnuvada gol kralı olan Mario Kempes etrafında şekillenmekteydi ve bu sistemin değişmesi istenmemekteydi.

Kupanın logosu olan şekil cunta iktidarından önce Devlet Başkanı Juan Peron'un çok bilinen bir hareketinden esinlenerek tasarlanmıştı. Peron karşıtı olarak iktidara gelen Cunta bu benzerliğin farkındaydı ve logoyu değiştirmek için girişimlerde bulundu. Ancak logo kullanılarak dünya çapında üretilen ürünler üzerinden doğacak kanuni sorunlar ve muhtemel maddi cezalar nedeniyle logo değiştirilmeden kullanılmıştır.

Stadyumlar

Hakemler

Afrika
  Youssou N'Diaye

Asya
  Farouk Bouzo
  Jafar Namdar
  Abraham Klein

Avrupa
  Ferdinand Biwersi
  Charles Corver
  Jean Dubach
  Ulf Eriksson
  Antonio Garrido
  John Gordon
  Sergio Gonella
  Alojzy Jarguz
  Erich Linemayr
  Dušan Maksimović
  Angel Franco Martínez
  Károly Palotai
  Pat Partridge
  Adolf Prokop
  Nicolae Rainea
  Francis Rion
  Clive Thomas
  Robert Wurtz

Kuzey ve Orta Amerika
  Alfonso González Archundia

Güney Amerika
  Ramón Barreto
  Arnaldo Cézar Coelho
  Angel Norberto Coerezza
  César Orosco
  Juan Silvagno

Torbalar

Sonuçlar

1. grup aşaması

1. Grup

2. Grup

3. Grup

4. Grup

2. grup aşaması

A Grubu

B Grubu

Üçüncülük maçı

Final

Kazanan

Ödüller

Golcüler

6 gol
  Mario Kempes

5 gol
  Rob Rensenbrink
  Teófilo Cubillas

4 gol
  Leopoldo Luque
  Hans Krankl

3 gol
  Dirceu
  Roberto Dinamite
  Karl-Heinz Rummenigge
  Paolo Rossi
  Johnny Rep

2 gol
  Daniel Bertoni
  Nelinho
  Heinz Flohe
  Dieter Müller
  Roberto Bettega
  Ernie Brandts
  Arie Haan
  Zbigniew Boniek
  Grzegorz Lato
  Archie Gemmill

1 gol
  René Houseman
  Daniel Passarella
  Alberto Tarantini
  Erich Obermayer
  Walter Schachner
  Reinaldo
  Zico
  Marc Berdoll
  Bernard Lacombe
  Christian Lopez
  Michel Platini
  Dominique Rocheteau
  Rüdiger Abramczik
  Bernd Hölzenbein
  Hansi Müller

  Károly Csapó
  András Tóth
  Sándor Zombori
  İrac Daneyferd
  Hasan Ruşen
  Romeo Benetti
  Franco Causio
  Renato Zaccarelli
  Víctor Rangel
  Arturo Vázquez Ayala
  Dick Nanninga
  René van de Kerkhof
  Willy van de Kerkhof
  César Cueto
  José Velásquez
  Kazimierz Deyna
  Andrzej Szarmach
  Kenny Dalglish
  Joe Jordan
  Juan Manuel Asensi
  Dani
  Thomas Sjöberg
  Muhtar Zuyib
  Necib Gammiz
  Ali Ka'abi

Kendi kalesine
  Berti Vogts (Avusturya maçında)
  Andranik İskenderiyan (İskoçya maçında)
  Ernie Brandts (İtalya maçında)

Turnuva sıralaması

Kaynakça

Dış bağlantılar
 1978 FIFA World Cup on FIFA.com
 Details at RSSSF
 History of the World Cup-1978
 Planet World Cup - Argentina 1978

FIFA Dünya Kupası turnuvaları

1978 FIFA Dünya Kupası


Folinn (latína: Equuleus) er mjög lítið og dauft stjörnumerki á norðurhimninum. Það er annað minnsta stjörnumerkið á eftir Suðurkrossinum. Folinn var eitt af 48 stjörnumerkjum fornaldar sem Kládíos Ptólemajos lýsti á 2. öld.

Tenglar
 Folinn á Stjörnufræðivefnum

Stjörnumerki

Folinn


François Étienne de Rosily-Mesros (Brest, 13 de enero de 1748-París, 12 de noviembre de 1832)  fue un marino y militar francés, almirante de la Marina Imperial y posteriormente de la Real.

Compañero de Kerguelen en la exploración de los mares del Sur (1771-1772), fue enviado en 1805 por Napoleón a Cádiz para sustituir a Villeneuve en el mando de la escuadra franco-española bloqueada en este puerto por los ingleses, pero este intentó una salida antes de su llegada, que culminó en la batalla de Trafalgar. Los restos de la flota francesa ya a su mando, fueron capturados en 1808 por el ejército español en la batalla de la Poza de Santa Isabel, durante la Guerra de Independencia Española.

Enlaces externos
 Rosily (en francés)

Militares de Francia del siglo XVIII
Militares de Francia del siglo XIX
Comandantes de las guerras napoleónicas
Grandes oficiales de la Legión de Honor
Grandes cruces de la Orden de Dannebrog
Nacidos en Brest (Francia)
Nombres inscritos en el Arco de Triunfo
Fallecidos en París

François Étienne de Rosily-Mesros


شركة يامازاكي مازاك  هي شركة لتصنيع آلات التشغيل مركزها الرئيسي في أوغوتشي، محافظة آيتشي، اليابان. تعرف الشركة باسم مازاك Mazak في الولايات المتحدة الأمريكية ودول العالم الأخرى.

تاريخ
تأسست الشركة عام 1919 في ناغويا على يد ساساكيتشي يامازاكي وكانت شركة تهتم بصناعة الطناجر وأوعية الطهو. وفي عشرينات القرن العشرين تدرجت الشركة من صناعة آلات صناعة البسط، إلى آلات تشغيل الخشب وآلات تشغيل المعادن والمخارط على وجه الخصوص. كانت الشركة من أعمدة الصناعة اليابانية قبل وأثناء الحرب العالمية الثانية ومثل الكثير من الشركات اليابانية تحدد نشاطها بعد الحرب. عاد النشاط للشركة في خمسينات وستينات القرن العشرين على يد ابن مؤسس الشركة وعملت على فتح أسواق تصدير إلى الولايات المتحدة الأمريكية. وفي السبعينات والثمانينات افتتحت معمل في الولايات المتحدة أصبحت أكبر مورد لآلات القطع في الولايات المتحدة ومنذ ذلك الوقت أصبحت من أشهر الشركات عالمياً في مجال تصنيع آلات التشغيل.

تسلسل نشاط الشركة
 1919 - تأسيس شركة يامازاكي باسم (山崎鉄工所 يامازاكي تيكّوشو)
 1931 - بداية تصنيع آلات تشغيل المعادن
 1963 - بداية التصدير إلى الولايات المتحدة
 1974 - افتتاح معمل الشركة في كنتاكي
 1983 - بداية التصنيع في بريطانيا
 1985 - تغيير الاسم إلى يامازاكي مازاك
 1987 - بداية تصنيع آلات سي إن سي
 1992 - افتتاح معمل في سنغافورة

مراجع

وصلات خارجية
 موقع شركة يامازاكي مازاك

تأسيسات سنة 1919 في اليابان
شركات تصنيع آلات تشغيل
شركات تصنيع أسست في 1919
شركات تصنيع يابانية
شركات متعددة الجنسيات مقرها في اليابان
شركات مقرها في محافظة آيتشي
شركات يابانية أسست في 1919
علامات تجارية يابانية

يامازاكي مازاك


Aleksandrijski patrijarh (također poznat kao Aleksandrijski biskup ili papa iz Aleksandrije) najviši je egipatski biskup. Loza aleksandrijskih patrijarha ide sve od Marka Evanđelista.
Nakon četvrtog ekumenskog sabora koji se održao u Kalcedonu 451. godine, u Egiptu se dogodio raskol između onih koji su prihvatili i onih koji su odbili odluke Sabora. Prvi su poznati kao Kalcedonci, dok su potonji poznati kao Miafiziti. Tijekom sljedećih nekoliko desetljeća, te dvije frakcije su se natjecale za tron aleksandrijskoga patrijarha, iako su često priznavale istog patrijarha. No, nakon 536. godine, trajno su se razdvojili i uspostavili odvojene patrijaršije, te su od tada održavali novouspostavljene rodove patrijaršija. Miafiziti su postali Koptska pravoslavna Crkva (dio Orijentalne pravoslavne Crkve), a Kalcedonci su postali Grčka pravoslavna Crkva Aleksandrije (dio šire pravoslavne Crkve).
Stoga, ovaj popis sadrži samo one pape i patrijarhe koji su služili prije 536. godine. Za kasnije pape i patrijarhe slijedite poveznicu na dnu ove stranice.

Popis papa i patrijarha (prije 536. godine)

I. stoljeće

II. stoljeće

III. stoljeće

IV. stoljeće

V. stoljeće

VI. stoljeće

Godine 536. Aleksandrijska pravoslavna Crkva je povukla svoje priznanje Teodozija I. i izabrala Pavla za patrijarha, dok je Koptska pravoslavna Crkva u Aleksandriji nastavila priznavati Teodozija I.

Vidi još:
Popis koptskih papa Aleksandrije nakon 536. godine.

Izvori

Kršćanstvo
Sveci
Ekumenski sabori
Životopisi, Bizant
Biskupi u Egiptu

Popis aleksandrijskih patrijarha


Horst Freitag (* 1955 in Würzburg) ist ein deutscher Diplomat und Leiter der Akademie Auswärtiger Dienst in Berlin. Zuvor war er unter anderem Botschafter in Südafrika.

Leben
Freitag studierte nach dem Abitur Rechtswissenschaften und legte 1980 sein Erstes Juristisches Staatsexamen an der Rheinischen Friedrich-Wilhelms-Universität Bonn sowie 1984 sein Zweites Juristisches Staatsexamen bei den Justizprüfungsämtern Köln und Düsseldorf ab.

Laufbahn
Im Anschluss trat Freitag in den Auswärtigen Dienst und fand nach Abschluss der Laufbahnprüfung für den Höheren Dienst 1987 Verwendung an der Botschaft in Honduras. 1989 legte er seine Promotion an der Universität Passau nach Forschungsaufenthalten an der Ludwig-Maximilians-Universität München mit einer Dissertation zum Thema Rechtsschutz der Einwohner Berlins gegen hoheitliche Akte der Besatzungsbehörden gemäss Art. 6 Abs. 1 EMRK ab. Danach fand er Verwendungen im Auswärtigen Amt in Bonn, wo er erst Mitarbeiter im Referat für Grundsatzfragen der Verteidigungs- und Sicherheitspolitik und danach Persönlicher Referent im Büro der Staatsminister war. Im Anschluss wurde er 1992 Referent für Politik an der Botschaft in den Vereinigten Staaten, ehe er danach von 1995 bis 1997 stellvertretender Sprecher des Auswärtigen Amtes war. 1997 erfolgte seine Berufung zum Leiter des Verbindungsbüros bei der Palästinensischen Autonomiebehörde in Ramallah.

2001 kehrte er ins Auswärtige Amt zurück und war dort zuerst Leiter für Grundsatzfragen der Verteidigungs- und Sicherheitspolitik und dann Leiter des Sonderstabs Irak, ehe er zuletzt Beauftragter für Nah- und Mittelostpolitik war. 2007 wurde er für ein Jahr Visiting Fellow bei der Brookings Institution, einer in Washington, D.C. ansässigen Denkfabrik, sowie im Anschluss von 2008 bis 2011 Generalkonsul in New York City. Im Juli 2011 wurde er als Nachfolger von Dieter W. Haller, der wiederum Botschafter in Saudi-Arabien wurde, neuer Botschafter in Südafrika. Seit 2015 leitet er die Akademie Auswärtiger Dienst, die Aus- und Fortbildungsstätte des Auswärtigen Amts.

Weblinks
 Lebenslauf auf der Homepage der Botschaft in Pretoria
 Designierter Botschafter in Pretoria eingetroffen (kapexpress.com)

Einzelnachweise

Deutscher Botschafter in Südafrika
Jurist im auswärtigen Dienst
Deutscher
Geboren 1955
Mann

Horst Freitag (Diplomat)


Azak Denizi (; ; ; ; "Meot Denizi" olarak da bilinir), Karadeniz'in kuzeydoğusunda yer alan ve Kerç Boğazı ile Karadeniz'e bağlanan Rusya ve Ukrayna arasındaki bir iç denizdir. Yüzölçümü 37.700 km² olan Azak Denizinin uzunluğu 240 km genişliği ise 135 km olup kıyıları alçaktır. Don ve Kuban nehirleri bu denize dökülür. Bu büyük nehirlerin ilave etkisiyle tuzluluk derecesi düşük olan Azak Denizi, Aralık ayından Mart ayına kadar donar. Bol miktarda balık bulunan bu denizde kışın buzlar delinerek balık avlanır.

Kelime Kökeni
Antik adı Maeotis olan denizin şimdiki adı Türk soylu kavimlerden gelir. Yükseltinin az olduğu düz ve alçak kıyılara sahip Kıpçak dilinde alçak topraklar anlamındadır. Rus halk söylencelerine göre ise Azak ismi Asuf/Azum isimli bir Kuman prensinden gelir.

Osmanlı denize, balık bolluğundan dolayı Balük Denis (Balık Denizi) ismini vermiştir.

Denize kıyısı olan ülkeler

Doğuda;
  Rusya
Kuzey, Güney ve Batıda;
  Ukrayna
Kuzeyde Novorossiya Federal Devleti (De facto)
Güneybatıda Rusya tarafından ilhak edilen Kırım Cumhuriyeti (De facto)

Coğrafi Özellikleri

Okyanus sistemlerine uzak oluşu nedeniyle gelgit etkisinin çok az hissedildiği ve Don Nehri gibi büyük ırmakların alüvyon taşıdığı Azak Denizinde, çok sayıda kıyı dili oluşumu vardır. Bunun yanında bazı nehirlerin ağızlarında haliçler vardır. Yerel dillerde bu haliçler liman ismiyle anılır.

Osmanlı döneminde yapılması planlanan ama yapımı 2.Dünya Savaşı sonrası Rusya tarafından gerçekleştirilen Volga-Don Kanalı ile Azak Denizi, Hazar Denizi ile yapay olarak bağlanmıştır.

Azak Denizi'nin başlıca kısımları
Sivash, Azak Denizi'nin batısında yer alan büyük lagün sistemi
Taganrog Körfezi, denizin kuzeydoğusunda yer alan aynı zamanda Azak Denizi'nin en büyük körfezi
Kerç Boğazı, Karadeniz bağlantısını sağlayan denizin güneyindeki boğaz

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar

Azak Denizi


Oleg Belotserkovskii () a fost un matematician și inginer sovietic, fondatorul mai multor direcții în matematică computațională, mecanicii neliniare și modelarea matematică, profesor, doctor în științe fizico-matematice, profesor universitar. Rector al Institutului de Fizică și Tehnologie din Moscova în perioada 1962-1987.

Academician al Academiei de Științe a URSS (1979, membru corespondent 1974). Laureat al Premiului Lenin (1966).

Biografie
A absolvit Universitatea din Moscova (1925). A lucrat la Institutul de matematică al Academiei de Științe din URSS în numele lui Steklov, la Centrul de calcul al Academiei de Stiințe din URSS. Din anul 1955 lucrează la Institutul fizico-tehnic din Moscova. Din anul 1960 este membru PCUS. În anul 1966 este profesor universitar, iar în anul 1962- rector al Institutului Fizico-tehnic din Moscova.

Distincții, onoruri
 Premiul Lenin (1966)
 Premiul în numele lui N.E. Jukovskii

Note

Legături externe
  50 лет ВЦ РАН: история, люди, достижения. — М.: ВЦ РАН, 2005.— 320 с. — ISBN 5-201-09837-1.
  Белоцерковский Олег Михайлович на сайте Архивов РАН
  Четверушкин Б. Н., Бетелин В. Б., Холодов А. С., Гущин В. А., Чернышов С. Л., Петров И. Б., Толстых А. И., Турчак Л. И., Бабаков А. В., Якушев В. Л., Трошкин О. В. Памяти О. М. Белоцерковского // Математическое моделирование, 2016, том 28, номер 2, 3-5

Nașteri în 1925
Decese în 2015
Matematicieni din secolul al XX-lea
Matematicieni din secolul al XXI-lea
Matematicieni sovietici
Matematicieni ruși
Membri ai Partidului Comunist al Uniunii Sovietice
Laureați ai Premiului Lenin
Profesori universitari ruși

Oleg Beloțerkovski


Tiyoüre, ürenin oksijen atomu yerine kükürt atomunun geçmesiyle oluşmuş üreye benzeyen organik bileşik. Sülfokarbamit, sülfoüre veya tiyokarbamit olarak da bilinir. Kimyasal formülü CS(NH2)2dir. 172 °C'de eriyen bir katıdır. Suda ve alkolde çözünür. Ticari önemi pek fazla olmamakla beraber başlıca fotoğrafçılıkta, termoset reçinelerin üretiminde, böcek öldürücülerde, dokumacılıkta, bazı boya ve ilaçlarda kullanılır. Zehirli bir maddedir.

Tiyoüre


Kröppelshagen-Fahrendorf, Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Herzogtum Lauenburg iline bağlı bölge. 8,37 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2013 itibarıyla yaklaşık 1217 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Volker Merkel tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-hohe-elbgeest.de

Herzogtum Lauenburg iline bağlı yerleşim birimleri

Kröppelshagen-Fahrendorf


Angolar Creole () is a minority Portuguese-based creole language of São Tomé and Príncipe, spoken in the southernmost towns of São Tomé Island and sparsely along the coast, especially by Angolar people. It is also called n'golá by its native speakers. It is a creole language with a majority Portuguese lexicon and a heavy substrate of a dialect of Kimbundu (port. Quimbundo), a Bantu language from inland Angola, where many had come from prior to being enslaved. It is rather different from Sãotomense, the other creole language spoken on the island.

Description
It is a Portugues-based creole language different from other Portugues-based creole languages in Africa. The main difference is the substrate form Kimbundu and Kikongo from Angola.

History
In the middle of the 16th century, a slave ship from Angola sunk before the southern coast of São Tomé. The surviving people aboard settled the coast as free fishermen. Their language was different from other creole language on the island. Today, between 10% and 20% of its linguistic elements are still of African origin.

References

Further reading

External links
 APiCS Online - Survey chapter: Angolar

Portuguese-based pidgins and creoles
Languages of São Tomé and Príncipe
Portuguese language in Africa

Angolar Creole


Les Engagés peuvent désigner :
 Les Engagés, une web-série française ;
 Les Engagés, un parti politique belge ;
 Les Engagés, un film français sorti en 2022.

Voir aussi

Homonymie de titre

Les Engagés


İskender papağanı (Psittacula eupatria), papağangiller (Psittacidae) familyasına ait bir papağan türü. Diğer bir, "iskender papağanı" olarak adlandırılan daha küçük bir türden (Psittacula krameri) ayırt edilebilinmesi için büyük İskender papağanı da denilir.

Türkiye'de bulunan iki papağan türünden birisi olan İskender papağanı ayrıca Pakistan, Afganistan ve Hindistan gibi Asya ülkelerinde de bulunur. Diğer papağan türlerinden soğuğa karşı daha dayanıklı olan bu tür, Neozoon (yeni yabancı tür) olarak Almanya/Köln, İngiltere/Londra, Japonya/Tokyo, ABD/New York gibi büyük şehirlerin parklarında sürüler halinde de görülebilir.

Dış özellikleri

Büyük iskender papağanı 48–58 cm büyüklüğü ile familyaya ait diğer türlerden daha büyük olur. Boynunun ön kısmında cinsiyetine göre cinsi erkek ise boynunda siyah ve arka kısmında pembe bir bant vardır, dişi iskender papağanı ise boynunda halkası yoktur. Kanatlarının üstünde (omuzunda) kırmızımsı kahverengi bir leke bulunur. Kuyruk tüyleri mavi-yeşil dir ve kuyruğun ucuna doğru sarı olur. Gagası kıpkırmızı, gözleri soluk sarı renk ve ayakları yeşilimsi bir gri renktir.

Yaşam şekli

İskender papağanı ormanlarda ve orta dereceli ağaçlı bölgelerde sürü içinde dolaşır ve tohum, nevrezil, çekirdekler ve meyve arar. Akşamları bütün sürü hep aynı ağaçların üzerine geri dönüp orada geceyi geçirir.

Üremek için, ağaçlara çoğunlukla kendilerinin açtığı kovuklara 2-4 yumurta koyarlar. 20-25 gün içinde yumurtadan çıkan yavrular hem anne hem baba kuş tarafından beslenilir. 6 hafta sonra yavrular yuvayı terk eder.

Alt türler ve başka renkler
İskender papağanı sevilen bir ev hayvanı olarak yetiştirilir. Yetiştiricilerde beyaz, sarı ve mavi gibi başka renklerde olanlarıda bulunur.

Dış bağlantılar

Türkiye'deki kuşlar
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

İskender papağanı


Jaan Rannap, né le  à Halliste en Estonie, est un auteur estonien de littérature d'enfance et de jeunesse. Il est décoré de l'ordre de l'Étoile blanche d'Estonie de  en 2010.

Biographie
Dans sa jeunesse, Rannap pratique le saut en longueur et remporte trois médailles d'argent et trois de bronze aux compétitions républicaines. Il se passionne pour la musique et joue de la clarinette et du saxophone.

En 1966, il est diplômé de la Faculté de physique et de mathématiques de l'Institut pédagogique de Tallinn, après quoi il travaille dans les rédactions des magazines pour enfants Pioneer en 1955-1977 et Täheke depuis 1977.

Son histoire Kalle le fanfaron représente l'URSS (avec les histoires de Vladimir Jeleznikov, Oles Donchenko, Makvala Mrevlishvili, Radi Pogodine, Hakim Nazir) dans le recueil d'histoires d'écrivains de différents pays Enfants du Monde (1962), préparé par le comité de rédaction international soviétique (publié en URSS en 1965).

Lauréat du prix littéraire Juhan Smuul de la RSS d'Estonie (1972).

Œuvre
 Roheline pall (1962)
 Salu Juhan ja ta sõbrad (1964)
 Viimane valgesulg (1967)
 Musta lamba matused (1968)
 Topi (1970)
 Nüüd on kõik vastupidi (1970)
 Jefreitor Jõmm (1971)
 Nublu (1972)
 Agu Sihvka annab aru (1973)
 Toppi (1970)
 Seitseteist tundi plahvatuseni (1975)
 Lõvi läks kõndima (1976)
 Maja metsa ääres (1976)
 Alfa + Romeo (1978)
 Kukepoks (1979)
 Koolilood (1981)
 Klaabu (1983)
 Maari suvi (1983)
 Loomalood (1984)
 Toonekurg Tooni (1986)
 Põder, kes käis varvastel (1987)
 Kasulaps (1989)
 Tuukerkoer Torru (1993)
 Röövel Rinaldo (1995)
 Kõverkäpp (1997)
 Tupsik (1998)
 Jänesepoja mängutoos (1999)
 Nelja nimega koer (2004)
 Jänesepoeg Juss ja karupoeg Kusti (2005)
 Aptsihh! Aptsihh! Aptsihh! (2006)

Distinctions
 Prix Juhan Smuul en 1972
 ordre de l'Étoile blanche d'Estonie de  en 2010

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Liste d'écrivains estoniens

Liens externes

Auteur estonien de littérature d'enfance et de jeunesse
Étudiant de l'université de Tallinn
Traducteur estonien du XXe siècle
Récipiendaire de l'ordre de l'Étoile blanche d'Estonie de 4e classe
Naissance en septembre 1931
Naissance en Estonie

Jaan Rannap


Gommans ist der Familienname folgender Personen:

 Ewoud Gommans (* 1990), niederländischer Volleyballspieler
 Jos Gommans, Historiker
 Karl-Heinz Gommans (1922–2005), deutscher Fußballspieler
Siehe auch:

 Gammams, Fluss in Namibia (mündet in Arebbusch Rivier)

Gommans


Acrofobia este o fobie sau frică extremă sau irațională de înălțime, care apare mai ales atunci când un individ nu se află la o înălțime deosebit de mare. Ea face parte dintr-o categorie de fobii specifice, cunoscute ca disconfort spațial și de mișcare, care au cauze comune și metode similare de tratament.

Majoritatea oamenilor experimentează, atunci când se află într-un loc înalt, un anumit nivel de frică naturală, cunoscut ca teama de a cădea. Există, pe de altă parte, unele persoane care nu au deloc frică de înălțime, acestea fiind potrivite pentru drumeții sau alpinism montan sau, de asemenea, pentru unele locuri de muncă la înălțime. Unii oameni pot să se teamă de vântul puternic, ca un adaos la frica de a cădea. Această fobie este cunoscută sub numele de ancraofobie.

Persoanele cu acrofobie pot avea un atac de panică atunci când se află în locuri înalte și se simt agitate până când ajung jos în siguranță. Aproximativ 2-5% din populația generală are acrofobie, numărul femeilor afectate fiind de două ori mai mare decât al bărbaților. Termenul acrofobie provine din cuvintele grecești ἄκρον (ákron), adică "vârf, margine", și  (phóbos), "frică".

Cauze
În mod tradițional, acrofobia a fost atribuită, la fel ca și alte fobii, condiționării clasice sau unei experiențe traumatizante. Studiile recente au pus la îndoială această explicație; frica de a cădea este, alături de frica de zgomotele puternice, una dintre cele mai frecvente temeri înnăscute sau "neasociative". Noua teorie neasociativă susține că frica de înălțime este o adaptare evoluată la o societate în care căderile reprezintă un pericol important. Gradul de frică variază de la un individ la altul, iar termenul fobie este rezervat celor care se află la capătul extrem al spectrului. Cercetătorii au susținut că frica de înălțime este un instinct întâlnit la mai multe mamifere, inclusiv la animalele domestice și la oameni. Experimentele care utilizează obstacole vizuale au arătat că bebelușii și copiii mici, ca și animalele de diferite vârste, sunt reticenți în a se aventura pe o podea de sticlă sub care se află un spațiu gol de câțiva metri, unde ar putea cădea. În timp ce o prudență înnăscută față de înălțimi este utilă pentru supraviețuire, o frică extremă poate afecta activitățile din viața de zi cu zi, cum ar fi șederea pe o scară sau pe un scaun sau chiar urcarea pe scări.

Un posibil factor care contribuie la declanșarea acrofobiei este existența unei disfuncții în menținerea echilibrului. În acest caz, anxietatea are o bază reală. Sistemul de echilibru uman integrează indicații proprioceptive, vestibulare și vizuale pentru a calcula poziția și mișcarea. Pe măsură ce crește înălțimea, indiciile vizuale devin tot mai îndepărtate, iar echilibrul devine tot mai greu de păstrat, chiar și în cazul persoanelor normale. Cu toate acestea, majoritatea oamenilor reacționează prin utilizarea sporită a senzorilor proprioceptivi și vestibulari ai sistemului de echilibru.

Un acrofob continuă, cu toate acestea, să se bazeze prea mult pe semnale vizuale fie din cauza unei funcții vestibulare neadecvate, fie a unei strategii incorecte. Deplasarea la o înălțime mare necesită mai mult decât o prelucrare normală a semnalelor vizuale. Cortexul vizual devine supraîncărcat, producând confuzie. Unii susținători ai opiniei alternative cu privire la acrofobie avertizează că este un sfat prost încurajarea acrofobilor să-și provoace teama prin expunerea la înălțime fără a rezolva mai întâi problemele vestibulare. În prezent sunt desfășurate cercetări la mai multe clinici.

Diagnostic

Confuzie cu vertijul
Vertijul este un termen adesea folosit (incorect) pentru a descrie frica de înălțime, dar el este mai precis o senzație de amețeală care apare în lipsa rotirii. Această senzație poate fi declanșată de privirea în jos dintr-un loc înalt, de privirea directă a unui loc înalt sau a unui obiect înalt sau chiar de observarea unor obiecte sau ființe (o mașină sau o pasăre) trecând în viteză mare. Adevăratul vertij poate fi declanșat de aproape orice fel de mișcare (ridicarea în picioare, așezarea sau deplasarea) sau de schimbarea perspectivei vizuale (de exemplu, ghemuirea în jos, urcarea sau coborârea scărilor, privirea pe fereastră a unei mașini sau a unui tren în mișcare). Vertijul se numește vertij de înălțime atunci când senzația de vertij este declanșată de înălțimi.

Tratament
Au fost realizate mai multe studii privind utilizarea terapiei realității virtuale pentru tratarea acrofobiei.

Mai multe tipuri diferite de medicamente sunt utilizate în tratamentul fobiilor, inclusiv a fricii de înălțime, printre care medicamente antianxietate tradiționale ca benzodiazepinele și medicamente mai noi ca antidepresivele și beta-blocantele.

Prognoză
Unele tratamente de desensibilizare determină îmbunătățiri pe termen scurt ale simptomelor. Succesul tratamentului pe termen lung a fost insesizabil.

Forme
Adevărata acrofobie este mai puțin frecventă.

O formă mai ușoară a fricii de înălțime, care este declanșată vizual, se numește intoleranță vizuală la înălțime. Maxim o treime dintre persoane pot avea un anumit nivel de intoleranță vizuală la înălțime.

Acrofobia în cultură
În filmul Vertigo al lui Alfred Hitchcock, personajul John "Scottie" Ferguson, interpretat de James Stewart, este nevoit să-și dea demisia din poliție după un incident care îi cauzează atât acrofobie, cât și vertij. Cuvântul "vertigo" (vertij) este menționat doar o singură dată, în timp ce "acrophobia" este menționat de mai multe ori. La începutul filmului, Ferguson amețește în timp ce urcă pe o scară. Există numeroase referințe pe tot parcursul filmului cu privire la frica de înălțime și la frica de a cădea.

Note

Legături externe

 "The scariest path in the world?", a direct test, video shot on El Camino del Rey, approaching Makinodromo

Fobii

Acrofobie


Das Panteón Nacional de Venezuela ist eine venezolanische Gedenkstätte in Caracas.

Geschichte
Das Gebäude wurde in der Mitte des 17. Jahrhunderts als römisch-katholisches Kirchengebäude zu Ehren der Heiligen Dreifaltigkeit (Iglesia de la Santísima Trinidad) durch Juan Domingo del Sacramento Infante am nördlichen Ende der Altstadt von Caracas errichtet. Beim Erdbeben von 1812 wurde die Kirche weitgehend zerstört und war bis 1874 noch nicht wieder vollkommen restauriert. Der venezolanische Präsident Antonio Guzmán Blanco entschied am 27. März 1874 durch Dekret die Dreifaltigkeitskirche in ein Nationalpantheon für Venezuela umzuwidmen. Das gesamte ehemalige Kirchenschiff ist dem südamerikanischen Freiheitskämpfer Simón Bolívar gewidmet, der erst zwei Jahre nach der Eröffnung dort beigesetzt wurde. An der ehemaligen Altarstelle ist ein bronzener Sarkophag des Freiheitskämpfers aufgestellt. Das Innere des Nationalpantheons ist durch Gemälde aus den 1930er ausgeschmückt, die bedeutende Szenen aus dem Leben von Bolivar zeigen. Der große Kristallleuchter wurde 1883 im Gebäude aufgehängt.

Im Nationalpantheon wurden unter anderem 1851 die Freiheitskämpfer Francisco Rodriguez del Toro (Marqués del Toro), José Gregorio Monagas, Andrés Ibarra und Ezequiel Zamora beerdigt. Viele weitere berühmte und bedeutende Personen Venezuelas sind in diesem Mausoleum beerdigt.

Liste der im Mausoleum beerdigten Personen
 Cecilio Acosta.  Schriftsteller, Journalist und Humanist. (5. Juli 1937).
 José Ángel de Álamo. Mediziner, Führer der Unabhängigkeitsbewegung in Venezuela.  (9. Mai 1876).
 Francisco de Paula Alcántara. General im Unabhängigkeitskrieg.  (6. Juni 1876).
 Demetrio Alfaro. Offizier im Unabhängigkeitskrieg.  (28. Mai 1876).
 Lisandro Alvarado. Mediziner. (14. Mai 1980).
 Raimundo Andueza.  Rechtsanwalt, Soldat und Politiker, Vater von Präsident Raimundo Andueza Palacio.  (2. September 1881).
 Francisco Aranda. Politiker. (18. Mai 1898).
 Juan Bautista Arismendi. Offizier im Unabhängigkeitskrieg, Anführer auf der Insel Margarita. (29. Januar 1877).
 Jesús María Aristiguieta. Militärperson und Politiker im Unabhängigkeitskrieg. (18. März 1890).
 Carlos Arvelo. Mediziner und Politiker (16. Dezember 1942).
 Rafael Arvelo. Journalist. (12. Juli 1877).
 Francisco de Paula Avendaño. Offizier im Unabhängigkeitskrieg. (16. März 1966).
 Rafael María Baralt. Schriftsteller und Historiker; Botschafter in Spanien.  (23. November 1982).
 José Miguel Barceló. Militärperson im Bundeskrieg.  (14. Mai 1878).
 Pedro Bárcenas. Mediziner und Offizier im Unabhängigkeitskrieg.  (5. November 1877).
 Víctor Barret de Nazarís. Militärperson und Politiker im Bundeskrieg. (25. August 1896).
 Renato Beluche. Französischstämmiger Freibeuter, später in der venezolanischen Marine während des Unabhängigkeitskriegs.  (22. Juli 1963).
 José Francisco Bermúdez. Ostvenezolanischer Offizier im Unabhängigkeitskrieg. (24. Oktober 1877).
 Pedro Bermúdez Cousín. Rechtsanwalt, Soldat und Politiker.  (30. Dezember 1875).
 Andrés Eloy Blanco. Poet und Politiker. (2. Juli 1981).
 José Félix Blanco. Militärkaplan und Offizier, später Politiker und Historiker. (3. Juli 1896).
 Manuel Blanco. Seemann der mit San Martín und Simón Bolívar kämpfte. (15. April 1876).
 Rufino Blanco Fombona. Schriftsteller und Politiker im Unabhängigkeitskrieg. (23. Juni 1975).
 Simón Bolívar.  Oberbefehlshaber im Unabhängigkeitskrieg, befreite Bolivien, Kolumbien, Ecuador, Peru, Panama und Venezuela.  (28. Oktober 1876).
 Justo Bricéño. Offizier im Unabhängigkeitskrieg (21. Mai 1876).
 Mario Briceño Iragorry. Historiker, Schriftsteller und Diplomat.  (6. März 1991).
 Domingo Briceño y Briceño. Rechtsanwalt, Journalist und Schriftsteller.  (6. Mai 1876).
 Luis Brión. Admiral der venezolanischen Marine. (10. April 1882).
 Blas Bruzual. Militärperson, Politiker und Journalist. (16. August 1889).
 Manuel Ezequiel Bruzual. Militärperson und Politiker. (13. November 1872).
 Lorenzo Bustillos. Offizier im Unabhängigkeitskrieg. (17. Februar 1877).
 Luisa Cáceres de Arismendi. Unfreiwillige Heldin im Unabhängigkeitskrieg, Ehefrau von Juan Bautista Arismendi. (14. August 1876).
 Josefa Camejo. Heldin im Unabhängigkeitskrieg. (8. März 2002)
 Francisco Carabaño Aponte. Offizier im Unabhängigkeitskrieg. (18. Mai 1876).
 Teresa Carreño. Pianistin und Komponistin. (9. Dezember 1977).
 José de la Cruz Carrillo. Offizier im Unabhängigkeitskrieg.  (15. Dezember 1971).
 Carlos Luis Castelli. Italienischstämmiger Officer im Unabhängigkeitskrieg.  (11. Mai 1876).
 Juan Francisco del Castillo. Rechtsanwalt, Militärperson und Politiker.  (2. Juli 1893).
 Cipriano Castro. Militärperson und Präsident von Venezuela. (6. Dezember 2002).
 Manuel Cedeño. Ostvenezolanischer Kavallerieoffizier im Unabhängigkeitskrieg.  (16. Dezember 1942).
 Lino de Clemente. Marineoffizier im Unabhängigkeitskrieg. (21. Juli 1961).
 Agostino Codazzi (Agustín Codazzi). Pionieroffizier, Wissenschaftler, Geograph und Kartograph in Venezuela und Kolumbien. (16. Dezember 1942).
 Juan Fermín Colmenares. Militärperson und Politiker im Bundeskrieg.  (20. August 1881).
 Juan José Conde. Offizier im Unabhängigkeitskrieg.  (19. Mai 1876).
 José María Delgado Correa. Offizier im Unabhängigkeitskrieg und danach. (20. Mai 1876).
 Manuel María Echeandía. Jurist. (18. April 1876).
 Juan Crisóstomo Falcón. Offizier, Politiker und Präsident von Venezuela.  (1. Mai 1874).
 León de Febres Cordero.  Offizier im Unabhängigkeitskrieg (16. Dezember 1942).
 Carmelo Fernández. Offizier im Unabhängigkeitskrieg.  (18. August 1983).
 Fernando Figueredo. Offizier im Unabhängigkeitskrieg. (29. Juni 1937).
 Alejo Fortique. Politiker und Diplomat. (30. April 1876).
 Rómulo Gallegos. Schriftsteller, Politiker, Präsident von Venezuela. (3. Mai 1994).
 Juan Garcés .  Offizier im Unabhängigkeitskrieg. (26. November 1934).
 José María García. Marineoffizier im Unabhängigkeitskrieg. (15. August 1896).
 Valentín García. Offizier im Unabhängigkeitskrieg. (27. April 1961).
 Miguel Gil. Soldat im Unabhängigkeitskrieg. (5. August 1876).
 Francisco Esteban Gómez. Offizier im Unabhängigkeitskrieg. (20. August 1881).
 José de Jesús González. Militärführer im Bundeskrieg. (22. April 1897).
 Tomás Green. (24. August 1876).
 Guaicaipuro. Cacique (Häuptling) mehrerer Karibenstämme. (9. Dezember 2001).
 Juan Bautista Guerra Carrillo Unternehmer, Förderer von Bildung, Philanthrop. (26. Dezember 1998).
 Manuel María Guevara.  Offizier. (10. August 1877).
 Antonio Leocadio Guzmán. Politiker und Journalist.  (18. November 1884).
 Antonio Guzmán Blanco. Militärperson, Rechtsanwalt und Präsident von Venezuela. (8. August 1999).
 Tomás de Heres. Offizier im Unabhängigkeitskrieg. (16. Dezember 1942).
 Francisco Hurtado. Offizier im Unabhängigkeitskrieg. (26. Mai 1876).
 Andrés Ibarra. Offizier im Unabhängigkeitskrieg. (24. August 1875).
 Diego Ibarra. Offizier im Unabhängigkeitskrieg. (20. Oktober 1876).
 Francisco de Ibarra. Priester. (9. November 1880).
 Juan Domingo del Sacramento Infante. Architekt der Heiligen Dreifaltigkeitskirche, (dem  gegenwärtigen Nationalpantheon). (13. Dezember 1780).
 Tomás Lander. Journalist, Landwirt, Politiker und Verfechter des venezolanischen Freiheitsgedanken. (5. April 1884).
 José Prudencio Lanz. Jurist und Offizier im Unabhängigkeitskrieg. (21. April 1876).
 Jacinto Lara. Offizier im Unabhängigkeitskrieg.  (24. Juli 1911).
 Francisco Lazo Martí. Mediziner und Poet.  (27. Oktober 1983).
 Andrés Olimpo Level. Magistrat, Rechtsanwalt, Politiker und Journalist. aktiv im Unabhängigkeitskrieg.  (28. November 1876).
 Francisco Linares Alcántara. Soldat und Politiker, Präsident von Venezuela.  (4. Dezember 1878).
 Enrique Luzón. Deutschstämmiger Offizier im Unabhängigkeitskrieg (Heinrich von Lützow ), (12. Dezember 1877).
 José Tomás Machado. Admiral der venezolanischen Marine, (16. Dezember 1942).
 Vicente Marcano. Ingenieur, Chemiker und Geologe. (10. Juli 1991).
 Santiago Mariño. Ostvenzolanischer Offizier im Unabhängigkeitskrieg, befreite Ostvenezuela 1813. (1. Januar 1877).
 Zoilo Medrano. Führer der Landwirte im Unabhängigkeitskrieg.  (22. April 1897).
 Ramón Ignacio Méndez de la Barta. Priester, Rechtsanwalt und Politiker im Unabhängigkeitskrieg. (16. Dezember 1942).
 Arturo Michelena. Maler. (29. Juli 1948).
 Guillermo Michelena Salías. Mediziner, Universitätsprofessor und Wissenschaftler. (10. November 1891).
 Carlos Minchin. Offizier im Unabhängigkeitskrieg  (4. Juni 1879).
 José Gregorio Monagas. Offizier im Unabhängigkeitskrieg, Präsident von Venezuela, Befreier der Sklaven. (13. November 1872).
 José Tadeo Monagas. Offizier im Unabhängigkeitskrieg, Präsident von Venezuela. (17. Mai 1877).
 Mariano Montilla. Offizier im Unabhängigkeitskrieg. (3. Juli 1896).
 Juan de Dios Monzón. Mediziner, Soldat und Politiker. (20. April 1876).
 José Trinidad Morán. Schriftsteller und Offizier im Unabhängigkeitskrieg. (3. Dezember 1954).
 Tomás Muñoz y Ayala. Offizier im Unabhängigkeits- und Bundeskrieg(14. Juni 1892).
 Pedro Navarro Bolet. (29. Januar 1878).
 Carlos Núñez. Mitglied der Patriotischen Gesellschaft im Unabhängigkeitskampf. (17. Februar 1877).
 Daniel Florencio O'Leary. Irischer Offizier im Unabhängigkeitskrieg.  (10. April 1882).
 Manuel Germán Ojeda y Muñiz. Offizier im Unabhängigkeitskrieg (31. Dezember 1875).
 José Manuel Olivares. Offizier im Unabhängigkeitskrieg.  (14. Mai 1876).
 José Antonio Páez. Reitergeneral im Unabhängigkeitskrieg, Llaneroanführer Präsident von Venezuela. (19. April 1888).
 Miguel Palacio Fajardo. Mediziner und Rechtsanwalt. Offizier im Unabhängigkeitskrieg. (1876).
 Juan Antonio Paredes Angulo. Offizier im Unabhängigkeitskrieg. (16. September 1960).
 Francisco Vicente Parejo. Offizier im Unabhängigkeitskrieg. (18. Mai 1876).
 Ana Teresa Parra Sanojo. Schriftstellerin. (7. November 1989).
 Jesús María Paúl. Offizier im Bundeskrieg. (11. Februar 1877).
 Miguel Peña. Rechtsanwalt und Politiker. (24. Juli 1911).
 Fernando Peñalver. Unterzeichner des Unabhängigkeitsaktes. (3. Juli 1896).
 Juan Antonio Pérez Bonalde. Poet. (14. Februar 1946).
 Gabriel Picón González. Offizier im Unabhängigkeitskrieg. (23. Juni 1975).
 Judas Tadeo Piñango. Offizier im Unabhängigkeitskrieg. (16. Dezember 1942).
 Simón Planas. Politiker. (26. August 1877).
 José Ignacio Pulido del Pumar. Offizier im Unabhängigkeitskrieg. (15. Januar 1881).
 José Luis Ramos. Humanist, Politiker, Journalist. (16. August 1889).
 Rafael Rangel. Wissenschaftler, der tropische Krankheiten erforschte. (20. August 1977).
 Luis Razetti. Chirurg. (23. Juni 1982).
 José Rafael Revenga. Rechtsanwalt. (22. Dezember 1969).
 Pedro Rodríguez. Offizier im Unabhängigkeitskrieg und den Bürgerkriegen danach. (12. Dezember 1879).
 Simón Rodríguez. Bolívars Hauslehrer. (28. Februar 1954).
 Francisco Rodríguez del Toro. Offizier im Unabhängigkeitskrieg. (9. Mai 1851)
 Donato  Rodríguez Silva. Militärperson und Offizier im Bundeskrieg. (22. April 1897).
 Arístides Rojas. Naturforscher. (22. September 1983).
 Cristóbal Rojas. Maler. (27. Dezember 1958).
 Pedro Manuel Rojas Mercado. Militärführer im Bundeskrieg. (10. August 1876).
 Juan José Rondón. Reiteroffizier im Unabhängigkeitskrieg. (25. August 1896).
 Bartolomé Salom. Offizier im Unabhängigkeitskrieg. (5. Juli 1909).
 Tomás José Sanabria y Meleán. Rechtsanwalt und Politiker. (1. Januar 1896).
 Luis Sanojo. Rechtsanwalt und Politiker. (22. Juni 1978).
 José Laurencio Silva. Offizier im Unabhängigkeitskrieg. (16. Dezember 1942).
 Juan Antonio Sotillo. Offizier im Unabhängigkeitskrieg. (9. Januar 1878).
 Carlos Soublette. Offizier im Unabhängigkeitskrieg, Präsident von Venezuela. (7. Februar 1970).
 Fermín Toro. Politiker und Diplomat. (23. April 1876).
 Pedro León Torres. Offizier im Unabhängigkeitskrieg. (16. August 1889).
 Martín Tovar y Tovar. Maler. (22. September 1983).
 José Vicente de Unda. Priester. (16. Dezember 1942).
 Diego Bautista Urbaneja Sturdy. Rechtsanwalt und Offizier im Unabhängigkeitskrieg. (22. Oktober 1876).
 Adolfo Urdaneta. Sohn von Rafael Urdaneta. (24. November 1876)
 Rafael Urdaneta. Offizier im Unabhängigkeitskrieg, Gründer der Bolivarianischen Gesellschaft.  (16. Mai 1876).
 Wenceslao Urrutia. Rechtsanwalt und Politiker. (20. April 1876).
 Johann von Uslar. Deutschstämmiger britischer Offizier, zeichnete sich auf dem Schlachtfeld und in der militärischen Ausbildung aus. (16. Dezember 1942).
 José María Vargas. Chirurg, Präsident of Venezuela. (27. April 1877).
 Miguel Antonio Vásquez. Offizier im Unabhängigkeitskrieg. (11. Februar 1877).
 José Joaquín Veroes. Offizier im Unabhängigkeitskrieg. (16. Dezember 1942).
 Francisco Javier Yanes. Kubanischer Jurist, Journalist, Historiker und Politiker. (1876).
 José Ramón Yépez. Offizier in der Marine (22. August 1949).
 Ezequiel Zamora. Militärführer im Bundeskrieg. (13. November 1872)
 Miguel Zárraga. Offizier im Unabhängigkeitskrieg. (10. Mai 1876).

Galerie

Literatur

 1975: Eduardo Blanco und Manuel Landaeta Rosales,  "Centenario del Panteón Nacional ". Editionen der Präsidentschaft von Venezuela,  Caracas – Venezuela
 1980: Lara Castillo, Lucas Guillermo, "El Panteón Nacional ". Centauro. Caracas –Venezuela
  1964: Sánchez Ramón Díaz, "El Panteón Nacional: guía para el visitante". Außenministerium von Venezuela. Caracas – Venezuela
 1896: Rosales Manuel Landaeta,  "El Panteón Nacional". Imprenta Colón, Caracas – Venezuela
 1985: Guillermo José Schael, "Caracas ciudad que no vuelve". 4. Ausgabe, Grafiken von Armitano C. A. Caracas – Venezuela
 1985: Édgas Stolk, 1980: "Apuntes para la historia del Panteón Nacional". Ediciones Centauro. Caracas – Venezuela
 1995: Leszek Zawisza und Javier José González,  "Panteón Nacional". Lexikon zur Geschichte von Venezuela, Polar Foundation. Caracas – Venezuela

Weblinks

 Webseite von Caracas

Bauwerk in Caracas
Mausoleum
Denkmal in Venezuela
Simón Bolívar

Panteón Nacional de Venezuela


The Nenets Autonomous Okrug (; ) is a federal subject of Russia and an autonomous okrug of Arkhangelsk Oblast. Its administrative center is the town of Naryan-Mar. It has an area of  and a population of 42,090 as of the 2010 Census, making it the least populous federal subject.

A plan to merge the autonomous okrug with Arkhangelsk Oblast was presented by the governors of both federal subjects on 13 May 2020, with a referendum planned for September, but was met with opposition by locals,
leading to the merger process being scrapped completely.

Geography

The arctic ecology of this area has a number of unique features derived from the extreme temperatures and unique geologic province. Polar bears are found in this locale; in fact, the sub-population found here is a genetically distinct taxon associated with the Barents Sea region. The autonomous okrug has a size of approximately 177,000 km2, more than four times the size of Switzerland or around the same size as the U.S. state of Missouri. The district is around 320 km from north to south and around 950 km from east to west, stretching from Mys Bolvansky Nos in the north to the source of the Oma River in the south and Cape Kanin Nos in the west to the banks of the Kara River in the east.

The okrug has a number of peninsulas - from west to east these are: Kanin peninsula, Svyatoy Nos peninsula, Russkiy Zavorot peninsula and the Yugorsky Peninsula. There are a number of islands off the Nenets coast - from west to east the most important are Kolguyev Island, Sengeyskiy Island, Dolgiy Island, the Gulyayevskiye Koshki Islands, Lovetskiy Island, Pesyakov Island, Dolgy Island, Bolshoy Zelenets Island, Vaygach Island, Oleniy Island and Mestnyy Island. Of these, Kolguyev and Vaygach are by far the largest, being the 119th and 156th largest islands in the world.

Administrative divisions

The okrug is administratively divided into one district (Zapolyarny District) and one town of okrug significance (Naryan-Mar). The district is further divided into selsoviets. Municipally, the town of Naryan-Mar is incorporated as Naryan-Mar Urban Okrug, while the district (including the settlement of Kharuta, which geographically is an exclave surrounded by the territory of the Komi Republic) is incorporated as Zapolyarny Municipal District.

Politics

Deputies in the State Duma
 Artur Chilingarov - Deputy of the State Duma of the Federal Assembly of Russia of the I, II, III, IV, and V convocations (from 1993 to 2011) in the Nenets single-mandate constituency No. 218.
 Vladimir Pekhtin - Deputy of the State Duma of the Federal Assembly of Russia of the VI convocation (from 2011 to 2013), elected on the regional list of the United Russia party. On 20 February 2013, Pekhtin voluntarily resigned as a deputy of the State Duma in connection with allegations of concealing income and real estate.
 Elena Vtorygina - Deputy of the State Duma of the Federal Assembly of Russia of the VI convocation (since April 3, 2013). Elected on the regional list of the United Russia party.
 Irina Chirkova - Deputy of the State Duma of the Federal Assembly of Russia of the VI convocation (in 2011 she was elected on the regional list of Liberal Democratic Party of Russia.
 Sergey Kotkin - Deputy of the State Duma of the Federal Assembly of Russia of the VII convocation in the Nenets single-mandate constituency No. 221.

History

Early history
The first recorded mention of the Nenets people is found in the 11th-century Primary Chronicle, a chronicle of Kievan Rus' from about 850 to 1110, originally compiled in Kiev about 1113 by Nestor the Chronicler. At the time, Kievan Rus was under the influence of Novgorod, as was the whole of the North Eastern territories of Kievan Rus'. By the end of the fifteenth century, Novgorod's influence was waning and the area fell under the control of Muscovy and in 1499, they established, Pustozyorsk (, literally meaning deserted lakes), and it became a military, commercial, cultural and administrative hub for the area.

By the 18th century, the area was part of Mezensky Uyezd. In 1891, Pechorsky Uyezd was established and in 1896, so was Neskaya Volost. Prior to the formation of the autonomous okrug, this area belonged in part to Mezensky Uyezd in Arkhangelsk Oblast and partly to Izhmo-Pechorsky Uyezd in Komi (Zyriansky) Oblast.

Soviet history
The area now known as Nenets Autonomous Okrug was officially created on July 15, 1929, and at that time included Kanino-Timansky District, Peshsky and Omsky Selsoviets, Mezenskaya Volost and Mezensky Uyezd, Telvisochno-Samoyedsky District, Pechorsky Uyezd, and Izhmo-Pechorsky Uyezd of Komi-Zyryan Autonomous Oblast. At this time, two administrative districts, Canino-Timansky and Bolshezemelsky were founded. In December 1929, further additions were made to the District's area, namely Pustozyorskaya Volost, Pechora District and a number of offshore islands. In 1934, a number of islands, including Vaygach Island were subsumed into the district. Naryan-Mar was elevated to town status in 1935. In July 1940, a third administrative district was formed, Amderminsky, with its administrative headquarters in Amderma. However, on November 23, 1959, all administrative districts were abolished and a number of areas, including the administrative area for Vorkuta, were transferred to the jurisdiction of the Komi Republic and the region took the shape that it still holds today.

Recent history
Zapolyarny Municipal District, one of the youngest districts in Russia, was formed in 2006. Zapolyarny translates as "beyond the polar [circle]", and the district was given this name because the vast majority of the district's area lies north of the arctic circle.

Economy

Oil and gas
The economy of Zapolyarny district is dominated by oil and gas, constituting around 99% of all industrial activity within the whole Okrug. The dominance of oil and gas exploration within the Okrug has seen associated revenues increase dramatically, with €190 million generated in 2007 compared to only €6.7 million ten years prior, with fuel industry's share of the districts GRP increasing from 65% in 2001 to 80% in 2005. This increase in revenue has resulted from a marked increase in investment in the area by the parent companies of the concerns operating in the District, such as Rosneft, Lukoil, Total, Surgutneftegas and TNK-BP, whose input equates to approximately 90% of the total annual investment in the district. This investment has included the construction of an oil terminal in the Barents Sea at a cost of approximately €700 million by an independent company especially created to oversee the construction and administration of the terminal, a pipeline to connect the terminal to the ZPS Southern Khylchuyu oilfields at a cost of around €250 million, the completion of the Kharyaga-Indiga pipeline and a gas plant near Khumzha. This allows the transportation of oil and gas throughout the region and into the general Russian pipeline network. There are currently more than 80 separate oil and gas sites of exploration, and it is estimated that there is around 5 billion tons of oil and around 500 billion cubic meters of gas in the district.

In the first quarter of 2009, industrial production grew by 34.7% compared with the same period last year However, investments in industrial and housing construction decreased by 60.6% and 90.9% respectively, in the first three months of 2009, oil production totaled 4,419 million tons, an increase of over 35% on the same period in the previous year

Infrastructure
As a result of the significant and speedy increase in investment in the area, the district is faced with a widespread infrastructure problem meaning that progress at many of the oil and gas exploration sites is hampered by accessibility issues, compounded by the severe arctic climate of the district. The Duma of Nenets Autonomous Okrug has stated their intention to address this issue as a priority, including the construction of the third phase of the Naryan-Mar-Usinsk road, construction of a Naryan-Mar-Telviska-Velikovisochnoye pipeline and a renovation of the wastewater treatment system in Iskateley.

Further plans by Russian railways include the construction of two railways linking settlements in Zapolyarny Municipal District, one, a line running 210 km from Vorkuta, in the Komi Republic, to Ust-Kara in the far east of the district, and another running from Sosnogorsk, also in the Komi Republic, to Indiga in the west of the district. Officials have also proposed that the line to Ust-Kara be extended to Amderma to provide adequate transportation routes to allow the economic extraction of several mineral deposits, with an estimated worth of between €100–135 billion.

Without this investment in infrastructure, the main means of transportation is air, with regular flights to Moscow, Saint Petersburg, Arkangelsk and Usa. In the summer, the main river in the district, the Pechora is used to transport freight.

Indigenous economy
Reindeer husbandry is considered central to the Nenets' way of life, despite only 14% of Nenets people being involved in herding directly at the end of the twentieth century. There are three types of reindeer in the district: collective, personal and private. The majority of reindeer are owned by collective farms, with Nenets people employed to look after them. Those employed in such a capacity are then permitted to own additional personal reindeer, which do not require registration, nor a permit for grazing. The private reindeer are held by the association of reindeer herders, Erv, but these are very much the minority, with reports in 1997 indicating that over 70% of reindeer were held collectively, over 20% personally and only just over 2% privately.

The reindeer are kept, not only to provide for the families of the herders, but also to produce meat and antlers for sale. This meat is mainly sold within the district, since the price of reindeer meat has traditionally been lower than pork or beef, but there are other markets in the Komi Republic and Arkhangelsk Oblast. These outlets are used mainly by groups such as Erv, which have come into existence since the collapse of the Soviet Union. Those groups that effectively represent a continuity of the old collective farm economy, such as Vyucheiskiy and Kharp, generally continue to provide their reindeer to a slaughterhouse as they have always done, which results in lower profits than are generated through Erv's business plan, causing instability and debt amongst the collective farms though it is recognised that these collective farms do provide employment to those who would otherwise be without jobs.

There has been little significant change in the organisation of the reindeer herding enterprises between Soviet times and today, with little change in the number of businesses and those that continue to exist still practising the same business model, making changes only to the branding of the business.

Demographics
Population:

Vital statistics
Source: Russian Federal State Statistics Service

Ethnic groups
According to the 2021 Census, the ethnic composition was:
Russians: 69.6%
Nenets: 18%
Komi: 6.5%
Others: 5.9%

Historical figures are given below:

Ethnographic maps shows the Nenets living throughout the Okrug, with the east-central section of the okrug, along the Komi Republic border, showing mixed Nenets-Komi population.

Sport
Governor Igor Koshin has had talks with the Russian Bandy Federation about developing bandy.

See also

Music in Nenets Autonomous Okrug

References

Notes

Sources
T. Tuuisku, Transition Period in the Nenets Autonomous Okrug: Changing and Unchanging Life of Nenets People. First published in: ed. E. Kasten, People and the Land: Pathways to Reform in Post-Soviet Siberia, 2002, p. 189–205. Berlin: Deitrich Reimer Verlag
The Norwegian Barents Secretariat – Barents Monitoring, Nenets Autonomous Okrug, First Quarter, 2009

External links
Official website of Nenets Autonomous Okrug

1929 establishments in the Soviet Union
Russian-speaking countries and territories
States and territories established in 1929

Nenets Autonomous Okrug


Los pteranodontoideos (Pteranodontoidea) son un grupo de pterosaurios  perteneciente al suborden Pterodactyloidea.

En 1996, el paleontólogo Alexander Kellner, designó así a un clado (linaje monofilético) Pteranodontoidea incluido en un grupo mayor, Dsungaripteroidea que era más avanzado que el clado que él denominó Archaeopterodactyloidea formado por Pterodactylus + Germanodactylus y un clado formado por Gallodactylidae + Ctenochasmatidae, mientras que Nyctosauridae ocuparía una posición basal dentro de los Dsungaripteroidea y en este último se situarían Pteranodontoidea y Tapejaroidea. En 2003 se dio una definición precisa: el grupo formado por el último ancestro común de Anhanguera y Pteranodon. Sus sinapomorfias, o características nuevas compartidas, son espinas de las vértebras cervicales altas en forma de pico, la lámina de éstas es ligeramente ovalada en el punto de apoyo contra la columna vertebral, la unión en el eje del húmero está girada, la cresta del húmero cerca de la articulación del codo está en la parte posterior, el extremo inferior del húmero posee una forma en sección transversal ligeramente triangular.

Dentro del análisis de Kellner entre los Pteranodontoidea se incluyen a Pteranodon, Istiodactylus, Ornithocheirus y Anhangueridae. El grupo sería el taxón hermano de Tapejaroidea dentro de Ornithocheiroidea, si bien según otras definiciones Pteranodontoidea y Ornithocheiroidea serían sinónimos.

Los pteranodontoideos mejor conocidos incluyen formas medianas a grandes del Cretácico (mediados del Barremiense hasta fines del Campaniense).

Clasificación
A continuación un cladograma mostrando los resultados de un análisis filogenético presentado por Andres & Myers, 2013.

Referencias

Pterosaurios del Cretácico

Pteranodontoidea


Lars Jilmstad (1946) é um político sueco.  que serve como membro do Riksdag, representando o distrito eleitoral do município de Estocolmo. Ele tornou-se um membro após Beatrice Ask renunciar. De 26 de agosto de 2019 a 31 de dezembro de 2019, ele serviu como substituto no Riksdag por Jessica Rosencrantz.

Nascidos em 1946
Pessoas vivas
Políticos da Suécia

Lars Jilmstad


An Triglochin isingiana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John McConnell Black, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Aston. An Triglochin isingiana in nahilalakip ha genus nga Triglochin, ngan familia nga Juncaginaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Triglochin

Triglochin isingiana


Stavantenne har flere specialiseringer:
 Stavformet monopolantenne.
 ferritantenne - rammeantenne på en ferritstav.

Stavantenne


Kablosuz yerel ağ, kablolu iletişime alternatif olarak uygulanan, RF (Radyo Frekansı) teknolojisini kullanarak havadan bilgi alışverişi yapan esnek bir iletişim sistemidir.

Kablosuz geniş alan ağı
Özellikle arazi koşullarının zor olduğu, telekom altyapısının olmadığı veya yeterli kablo mesafesinin olmadığı durumlarda, binalar arasında kablosuz cihazlarla (Wireless Bridge) ve ekipmanlarla oluşturulan bağlantı şeklidir.

Kablosuz yerel alan ağı
Aynı bölgedeki bilgisayar sistemlerinin kablosuz olarak bir ağ oluşturmasıdır.
Bina içi veya kampüs alanında, mobil kullanıcılar için geliştirilmiş bir teknolojidir.
"LAN to LAN" bağlantıda mesafe birkaç kilometreye kadar çıkabilir.

Kablolu ağ ile kablosuz ağ birbirine entegre edilebilir. Kablolu ağlarda kullanıcıların yeri sabittir ve hareket edemezler. Kablosuz ağlarda ise kaplama alanı içinde kullanıcılar istedikleri gibi yer değiştirebilirler. Kablolu ağdaki bütün kaynaklara erişebilirler.

 Basic Service Area (BSA), access point tarafından sağlanan RF kaplama alanıdır.  RF kaplama alanını artırmak için sisteme bir access point daha eklemek yeterlidir. Böylece var olan kablolu LAN'a erişim mesafesi artırılmış olur.
 Access Point (AP), ethernet omurgasına bağlanır ve kaplama alanı (Cell) içindeki bütün kablosuz client'larla iletişim kurar. AP, cell içinde yöneticidir ve network içindeki trafik akışını kontrol eder. Uzaktaki kablosuz client'lar birbirleriyle direkt değil, AP aracılığı ile haberleşirler.
 Extended Service Area Eğer tek bir cell, yeterli kaplama alanını sağlamazsa, ek cell'ler eklenerek kaplama alanı genişletilebilir.

Kablosuz ağ


Le dème de Serrès, en  / Dímos Serrón, est un dème du district régional de Serrès , en Macédoine-Centrale, Grèce. Le dème actuel résulte de la fusion, en 2010, des anciens dèmes d'Áno Vrondoú, de Lefkónas, de Mitroúsi, d'Oriní, de Serrès et de Skoútari.

Sa superficie est de . Selon le recensement de 2011, la population du dème compte , tandis que celle de la ville de Serrès s'élève à .

Le siège du dème est la ville de Serrès qui est également le siège du district régional de Serrès.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Macédoine-Centrale

Dème de Serrès


Kosmos 2395, ruski navigacijski satelit (globalno pozicioniranje) iz programa Kosmos. Vrste je GLONASS (Glonass br. 792, Uragan br. 792).
Lansiran je 25. prosinca 2002. godine u 07:37 s kozmodroma Bajkonura (Tjuratam) u Kazahstanu. Lansiran je u srednje visoku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Proton-K/DM-2M 8K72K. Orbita mu je 19124 km u perigeju i 19130 km u apogeju. Orbitna inklinacija mu je 64,80°. Spacetrackov kataloški broj je 27618. COSPARova oznaka je 2002-060-B. Zemlju obilazi u 675,61 minutu. Pri lansiranju bio je mase kg.

S ovim su lansirana još dva Glonassa. Ovaj trojac povećao je postojeću zastarjelu flotu od devet svemirskih letjelica na 12 i namjeravali su u ruskom svemirskom programu povećati flotu na 18 letjelica do 2004. i do 24 u 2005. godine. Izvorna flota bila je od 24 svemirske letjelice 1980-ih.

Više dijelova iz ove misije odvojilo se od letjelice i vratilo se u atmosferu, a kružili su u srednjoj i u visokoj orbiti, a neki su dijelovi u orbiti i danas.

Izvori
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2395


Achrysonini, tribus kornjaša (coleoptera), dio potporodice Cerambycinae.

Raširen je po Južnoj Americi. Postoji više rodova.

Rodovi

 Abyarachryson Martins, 2002
 Achryson Audinet-Serville, 1833
 Allogaster Thomson, 1864
 Aquinillum Thomson, 1878
 Araespor Thomson, 1878
 Capegaster Adlbauer, 2006
 Cerdaia Monné, 2006
 Cotyachryson Martins, 2002
 Crotchiella Israelson, 1985
 Drascalia Fairmaire & Germain, 1864
 Enosmaeus Thomson, 1878
 Esseiachryson Martins, 2002
 Geropa Casey, 1912
 Huequenia Cerda, 1986
 Hysterarthron Thomson, 1864
 Icosium Lucas, 1854
 Neachryson Fisher, 1940
 Neoachryson Monné & Monné, 2004
 Nortia Thomson, 1864
 Saporaea Thomson, 1878
 Xenocompsa Martins, 1965

Sinonimi
 Achrysonides Lacordaire, 1869
 Achrysoninæ Bates, 1870
 Achrysones LeConte, 1873
 Achrysonini Aurivillius, 1912
 Achrysini Pesarini & Sabbadini, 1995

Izvori

Vanjske poveznice

Strizibube

Achrysonini


Macrocarpus, rod crvenih algi iz porodice Liagoraceae. Taksonomski je priznat kao zaseban rod nastao izdvajanjem triju vrsta iz roda Liagora.

Tipična je morska alga M. perennis  (I.A.Abbott) S.-M.Lin, S.-Y.Yang & Huisman

Vrste
 Macrocarpus kraftii (Husiman) Huisman & S.-M.Lin
 Macrocarpus perennis (I.A.Abbott) S.-M.Lin, S.-Y.Yang & Huisman – tip
 Macrocarpus walkerae (Husiman) Huisman & S.-M.Lin

Izvori

Liagoraceae

Macrocarpus


الطاهر شريعة (ولد بصيادة في 5 يناير 1927 - توفي في تونس في 4 نوفمبر 2010 )، سينمائي تونسي ومؤسس مهرجان أيام قرطاج السينمائية عام 1966.

تعليمه
درس التعليم الابتدائي بمسقط رأسه ثم التحق بالمدرسة الصادقية ثم بعد حصوله على شهادة الباكالوريا التحق بمعهد الدراسات العليا بتونس، وكان من مؤسسي جمعية الطلبة التونسيين عام 1950.

عمل بعد تخرجه أستاذا بالتعليم الثانوي بمدينة صفاقس ثم أسندت إليه إدارة مصلحة السينما بوزارة الثقافة في مطلع الستينات. وقد ساهم في تأسيس الجامعة التونسية لنوادي السينما ويعتبر مؤسسا لأيام قرطاج السينمائية (1966).

ألف أيام قرطاج السينمائية ...فيها وعليها (1998).

وفاته
توفي الطاهر شريعة أيام قليلة بعد تكريمه في الدورة 23 لأيام قرطاج السينمائية. ووقع دفنه حسب وصيّته في مقبرة بلدته تحت شجرة زيتون قبالة البحر يوم 5 نوفمبر 2010.

روابط خارجية

المراجع

الموت في تونس
كتاب سيناريو تونسيون
مخرجو أفلام تونسيون
مواليد 1345 هـ
مواليد 1927
مواليد في صيادة
نقاد سينمائيون تونسيون
وفيات 1431 هـ
وفيات 2010
وفيات في الزهراء (تونس)

الطاهر شريعة


مطار دنفر الدولي   هو مطار دولي يقع في دنفر في ولاية كولورادو الأمريكية ويعتبر الأكثر نشاطاً في هذه المدينة. ويبعد عن وسط مدينة دنفر بحوالي 40 كيلومتر. يغطي المطار مساحة 33.531 فدان (52.4 ميل مربع، 135.7 كيلومتر مربع)، وهو أكبر مطار في أمريكا الشمالية من حيث المساحة وثاني أكبر مطار في العالم بعد مطار الملك فهد الدولي. المدرج 16R/34L، الذي يبلغ طوله 16,000 قدم (3.03 ميل، 4.88 كم)، هو أطول مدرج في أمريكا الشمالية وسابع أطول مدرج في العالم. يُعد المطار أكبر «رب عمل» في ولاية كولورادو، إذ يوظف أكثر من 35,000 شخص. يقع المطار على الطرف الغربي من السهول الكبرى وعلى مرمى البصر من نطاق الجبهة في جبال الروكي.

افتتح المطار في عام 1995، يسيّر مطار دنفر الدولي حاليًا رحلاته إلى 215 وجهة عن طريق 23 شركة طيران مختلفة من جميع أنحاء أمريكا الشمالية وأمريكا اللاتينية وأوروبا وآسيا؛ هو رابع مطار في الولايات المتحدة يتجاوز 200 وجهة. يمتلك ثاني أكبر شبكة محلية، مع 189 وجهة في الولايات المتحدة. اعتبارًا من 2019، عُد مطار دنفر الدولي المطار الثامن عشر بين أكثر المطارات ازدحامًا في العالم، وخامس أكثر المطارات ازدحامًا في الولايات المتحدة. خدم مطار دنفر الدولي 69015703 راكبًا في عام 2019، وهو الرقم الأكبر في تاريخ المطارات. بل هو أيضًا أكثر المطارات ازدحامًا في المناطق الداخلية الغربية للولايات المتحدة.

يُعد المطار مركزًا لكل من خطوط فرونتير الجوية والخطوط الجوية المتحدة وأيضًا قاعدة التشغيل الرئيسية لخطوط ساوث ويست الجوية. حققت الرحلات المشتركة بين هذه الخطوط الثلاثة نحو 85% من إجمالي حركة المسافرين في مطار دبي الدولي منذ شهر ديسمبر عام 2018.

نبذة تاريخية
كانت مدينة دنفر تقليديًا موطنًا لواحد من أكثر المطارات ازدحامًا في البلاد بسبب موقعها. تعاقدت مع العديد من شركات الطيران، بما في ذلك خطوط فرونتير الجوية والخطوط الجوية المتحدة وخطوط ساوث ويست الجوية وخطوط بيبول اكسبرس الجوية في مطار ستابلتون الدولي القديم. في بعض الأحيان، كان ستابلتون مركزًا لثلاث أو أربع شركات طيران. ومن الأسباب التي بررت بناء مطار دنفر الدولي الجديد أن المساحة كانت محدودة بشدة في ستابلتون، وكانت مدارجه غير قادرة على التعامل بكفاءة مع نمط الطقس والرياح في دنفر، ما تسبب في تعطل السفر إلى انحاء البلاد مرات عدة.

من عام 1980 إلى عام 1983، فحص المجلس الإقليمي لحكومة دنفر (دي آر سي أو جي) ستة مواقع من أجل اختيار منطقة جديدة لبناء المطار في شمال وشرق دنفر. في سبتمبر 1989، تحت قيادة رئيس بلدية دنفر فيديريكو بينا، أذن المسؤولون الاتحاديون وأنفقوا أول 60 مليون دولار (أي ما يعادل 124 مليون دولار في يومنا هذا) من أجل بناء (دي إي إي). وبعد عامين، ورث العمدة ولينغتون ويب المشروع العملاق الذي كان مقرر افتتاحه في 29 أكتوبر 1993.

نجم التأخير المتكرر عن سوء تخطيط وتصميم بسبب المتطلبات المتغيرة من الخطوط الجوية المتحدة الأمر الذي أدى إلى تأجيل عمدة ويب الافتتاح مرة أخرى إلى الأول من يناير 1993، وأُجل بعد ذلك إلى مارس 1994. وبحلول سبتمبر 1993، حصل تأخير بسبب الإضرابات وغيرها من المناسبات وقد أُجل الافتتاح مرة أخرى إلى 15 مايو 1994. وفي أبريل 1994، دعت المدينة الصحفيين لمراقبة أول اختبار لنظام الأمتعة الآلي الجديد. وشاهد الصحفيون مشاهد من الملابس والأمتعة الشخصية الأخرى المنتشرة تحت مسارات النظام، بينما قام المشغلون الذين نقلوا الأمتعة من الحزام إلى الحزام في الغالب بإلقاء الأمتعة من النظام مباشرة بدلًا من ذلك. ألغى رئيس البلدية الافتتاح المخطط في 15 مايو. استمر تطوير نظام الأمتعة إلى أن أصبح سهل الصيانة وأنهي أخيرًا في سبتمبر 2005، مع بقاء النظام اليدوي لحمل الحقائب وأمتعة الركاب.

في 25 سبتمبر 1994، استضاف المطار رحلات فلاي-إن من عدة مئات من طائرات الطيران العام، وجرى توفير الطيارين مع إتاحة فرص فريدة للعمل داخل وخارج المطار الجديد، بالإضافة إلى التجول سيرًا على الأقدام والنظر في المرافق الجانبية - بما فيها نظام الأمتعة، الذي كان ما يزال تحت الاختبار. أخذ مشغلو إدارة الطيران الفدرالية (إف أيه أيه) الأفضلية في حدث إجراء الاختبارات، وتحققوا من وجود مشاكل في تغطية الراديو وتحرك الطائرات حولها وبين المباني. استبدل (دي إي إن) ستابلتون أخيرًا في 28 فبراير 1995، بعد 16 شهرًا من الموعد المحدد وبتكلفة قدرها 4.8 مليار دولار (ما يعادل 8.1 مليار دولار في يومنا هذا)، ما يقرب من ملياري دولار على الميزانية (3.4 مليار دولار في يومنا هذا). وظف البناء 11 ألف عامل. كانت رحلة الخطوط الجوية المتحدة رقم 1062 إلى مطار كانساس سيتي الدولي الرحلة الأولى الخارجة من (دي آي أيه) والرحلة رقم 1474 من كولورادو سبرينغز الأولى القادمة إلى المطار الجديد.

انظر أيضاً
 قائمة أزحم مطارات العالم حسب حركة الركاب
 قائمة أزحم مطارات العالم حسب حركة المرور
 مجلس المطارات الدولي
 قائمة بالمشاريع العملاقة

وصلات خارجية
 مطار دنفر الدولي, الموقع الرسمي
 مطار دنفر الدولي على موقع إدارة النقل بولاية كولورادو(CDOT)
 نظام مناولة الحقائب بمطار دنفر

المصادر

تأسيسات سنة 1995 في كولورادو
كولورادو
مبان ومنشآت للنقل في دنفر (كولورادو)
مطارات الولايات المتحدة
مطارات أسست في سنة 1995
مطارات في كولورادو

مطار دنفر الدولي


Tuchplomben sind siegelartige, an Tuchen und anderen Textilgeweben vom Mittelalter bis ins 18. Jahrhundert zum Nachweis einer durchgeführten Qualitätsprüfung angebrachte Warenplomben aus Blei. Sie sind vielfach in archäologischem Fundmaterial vertreten und stellen eine wichtige Quelle für die Erforschung von Produktionsstätten, Handelsplätzen und Warenverkehrswegen dar.

Geschichte
Seit dem 13. Jahrhundert sind in Zunftstatuten und obrigkeitlich geregelten Gewerbeordnungen Vorschriften über die Anbringung von Beschauzeichen enthalten. Es lag im Interesse der Kommunen und Zünfte, für einen gewissen Qualitätsstandard Sorge zu tragen. Eine Prüfung und Kennzeichnung war überall dort notwendig, wo sich zwischen Produzent und Verbraucher der Handel einschaltete. Die ältesten erhaltenen Tuchplomben sind niederländischen Ursprungs und stammen aus dem 13. und 14. Jahrhundert. Auch viele Funde aus dem Spätmittelalter deuten auf niederländische Textilzentren, wobei eine Verlagerung von den flämischen zu den holländischen Handelsplätzen zu beobachten ist.
Die Bedeutung der Tuchplomben wird daran deutlich, wie hoch die Strafen (bis hin zum Todesurteil) waren, die in Mittelalter und früher Neuzeit für Missbrauch und Fälschung von Stempeln vollzogen wurden. Den Umfang der Besiegelung verdeutlichen Zahlen aus dem westflandrischen Tuchhandelszentrum Ypern, wo im 14. Jahrhundert im Durchschnitt jährlich über 61.000 Tuchsiegel und mehr als 13 Stempelzangen verbraucht wurden.
Im 16. Jahrhundert nehmen auch deutsche Plomben zu, wobei zu beachten ist, dass die gelegentlich im Markenbild angegebenen Jahreszahlen sich eher auf das Datum einer zugrundeliegenden Verordnung als auf das der Prägung beziehen.
Der Boom im Tuchmachergewerbe, der in den Jahrzehnten um 1600 kulminierte, spiegelt sich auch in der Statistik der Tuchplombenfunde, die im 17. Jahrhundert einen quantitativen Höhepunkt erreichen.
Für das 18. Jahrhundert geht ihre Zahl rapide zurück.

Form und Anbringung

Tuchplomben in Form sogenannter Scheibenstiftplomben sind eine Erfindung des Mittelalters. Der Rohling besteht aus zwei miteinander durch einen Steg verbundenen Scheiben, deren eine einen (manchmal doppelten) Stift aufweist, der, nachdem er durch den Tuchsaum gesteckt wurde, beim Zusammenklappen der Plombe in das Loch der Gegenscheibe passt. Nach dem Prägevorgang - durch Zange oder Schlagstempel - ist der Zusammenhalt dieser Scheiben mit dem dazwischen eingeklemmten Tuch nicht ohne Zerstörung zu lösen. Das Material der Tuchplomben ist durchweg das weiche und unempfindliche Blei.
Oft wurden Stoffballen mit mehr als einem Blei besiegelt, wenn neben den Wandschneidern auch die Tuchscherer (die gewebte Tuche an der Oberfläche glätteten) oder Färber geprüft hatten. Die meisten Plomben haben einen Durchmesser von 2 bis 3 cm, die größten Exemplare über 6 cm.

Den Vorgang der irreversiblen Befestigung durch Verplombung geschah durch einen geschmiedeten Prägestempel, daher lautet der mittelniederdeutsche Begriff dafür auch "stalen" und war ein hoheitlicher Akt, dessen Missbrauch, etwa durch Fälschung mit hohen Strafen belegt war. Vermutlich ist der Name des Londoner Stalhofs von dieser hier vorgenommenen Markierung abgeleitet.

Typen
Die eingeprägten Motive lassen Rückschlüsse auf die Funktion der jeweiligen Plombentypen zu:
 Stadtwappen und bestimmte Begriffe (z. B. stael) deuten auf eine Bedeutung der Plombe als Nachweis einer Qualitätskontrolle durch Autoritäten der örtlichen Zünfte. Prüfer waren Produzenten (Tuchmacher, Färber) oder Händler (Wandschneider). Geprüft werden konnten Abmessungen, Fadendichte, Güte und Intensität der Färbung.
 Hausmarken oder Initialen verweisen in der Regel (als Herkunftsnachweis) auf den Hersteller, seltener (als Eigentumsnachweis) auf den Händler. Die Herstellerkennung war wichtig, um den Urheber ermitteln zu können.
 Englische Wappen und Profilköpfe englischer Herrscher zeigen entsprechende Steuerplomben, die bis 1728 mit britischen Tuchen auch in Handelshäfen an der deutschen Nordseeküste kamen.
 Manufaktur- und Fabrikzeichen verwenden seit dem 18. Jahrhundert überwiegend Wortmarken.
 Zusätzliche Kennzeichnungen wie eingepunzte Zahlen oder bestimmte geritzte Strichcodes auf der Rückseite der Plomben markierten bestimmte Quantitäten, überwiegend Längenangaben.
 Auch Leinen wurde geprüft, doch geschah hier der Nachweis nicht durch Tuchplomben, sondern (vor allem im 18. Jahrhundert) durch einen mit hölzernen Druckstöcken (Leggestempeln) erzeugten Farbabdruck direkt auf der gewebten Ware.

Verbreitung
Die Verwendung von bleiernen Tuchplomben war in ganz Europa verbreitet, doch sind die Fundkomplexe rund um die Nordsee am besten erforscht. Die meisten Funde von Tuchplomben wurden naturgemäß in Handelsstädten gemacht. Doch es gibt auch Einzelfälle auf dem Lande und in Kleinstädten, die eine jeweilige Verarbeitung von Ballenware bei Schneidern und anderen Endverbrauchern belegen. Unbesiegelte Tuche durften normalerweise in großen Städten (mit mächtigen Zünften) nicht gehandelt werden.

Literatur

Einzelnachweise

Handelsgeschichte
Verkehrsgeschichte (Europa)
Güterverkehr
Historische Quelle
Qualitätssicherung
Markenrecht
Archäologischer Fachbegriff
Geschichte des Textilwesens
Textilhandel

Tuchplombe


"Under the Bridge" er en sang af det amerikanske rockband Red Hot Chili Peppers. Det er det elvte nummer på gruppens femte studiealbum, Blood Sugar Sex Magik, og den blev udgivet som albummets anden single den 10. marts 1992. Forsangeren Anthony Kiedis skrev teksten for at udtrykke sine følelser af ensomhed og modløshed, og for at reflekterer over narkotika og deres indvirken på livet. Kiedis følte oprindeligt ikke, at "Under the Bridge" ville passe ind i Chili Peppers' repertoire, og han var modvillig overfor at vise den til gruppens øvrige medlemmer, indtil producer Rick Rubin bønfaldt ham om at gøre det. Resten af bandet var lydhøre overfor teksten og skrev musikken.

Sangen blev succes blandt kritikerne og fik også stor kommerciel succes, idet den toppede som nummer to på Billboard Hot 100 og senere blev certificeret platin af Recording Industry Association of America. Singlens succes blev endy større med udgivelsen af den tilhørende musikvideo, der blev spillet meget på musikkanaler. Den vandt "Viewer's Choice Award" og "Breakthrough Video" ved MTV Video Music Awards i 1992.

"Under the Bridge" hjalp Red Hot Chili Peppers med at blive mere mainstream. David Fricke fra Rolling Stone sagde at sangen "uventet sparkede bandet ind i Top 10 10", mens Philip Booth fra The Tampa Tribune kommenterede at den var en "smuk, bølgende [og] nu allestedsnærværende single." Dens succes ledte til dels til at guitaristen John Frusciante forlod bandet, da han foretrak at være medlem af et undergrundsband. Sangen blev en inspiration for andre grupper, og den er en skelsættende del af den alternative rockbevægelse fra starten og midten af 1990'erne.

I 1998 indspillede den britiske pigegruppe All Saints en coverversion af sangen sammen med en coverversion af "Lady Marmalade", som udkom på deres selvbetitlede debutalbum.

Hitlister

Ugentlige hitlister

Års hitlister

Referencer

Red Hot Chili Peppers-sange
All Saints
Singler fra 1992
Singler fra 1998

Under the Bridge


Baron Graves, of Gravesend in the County of Londonderry, is a title in the Peerage of Ireland. It was created on 24 October 1794 for the naval commander Admiral Thomas Graves. He was second in command at the Battle of the Glorious First of June in 1794. His son, the second Baron, represented Okehampton, Windsor and Milborne Port. He was succeeded by his son, the third Baron. This line of the family failed on the death of his son, the fourth Baron, in 1904.

The fourth Baron was succeeded by his first cousin, the son of the Hon. Henry Richard Graves, third son of the second Baron. On the death of his own son and only male heir, this line of the family also failed.

The sixth Baron was succeeded by his first cousin, the son of Claude Thomas Graves, third son of the Hon. Henry Richard Graves, third son of the second Baron. His son, the eighth Baron, was an actor (as Peter Graves). When the eighth Baron died in 1994, this line of the family also failed. He was succeeded by his second cousin, the ninth Baron, the grandson of the Hon. Adolphus Edward Paget Graves, fifth son of the Hon. Henry Richard Graves, third son of the second Baron.  the title is held by his son, the tenth Baron, who succeeded in 2002, and who, like his father, also lives in Australia.

Barons Graves (1794)

Thomas Graves, 1st Baron Graves (1725–1802)
Thomas North Graves, 2nd Baron Graves (1775–1830)
William Thomas Graves, 3rd Baron Graves (1804–1870)
Clarence Edward Graves, 4th Baron Graves (1847–1904)
Henry Cyril Percy Graves, 5th Baron Graves (1847–1914)
Clarence Percy Rivers Graves, 6th Baron Graves (1871–1937)
Henry Algernon Claude Graves, 7th Baron Graves (1877–1963)
Peter George Wellesley Graves, 8th Baron Graves (1911–1994)
Evelyn Paget Graves, 9th Baron Graves (1926–2002)
Timothy Evelyn Graves, 10th Baron Graves (born 1960)

There is no heir to the barony.

References

Sources

 Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990.

Baronies in the Peerage of Ireland
Noble titles created in 1794
1794 establishments in Ireland

Baron Graves


Anna Pálína Árnadóttir (9. mars 1963 –  30. október 2004) var íslensk vísnasöngkona og dagskrárgerðarmaður. Meðal þekktra verka eftir hana er barnaplatan "Berrössuð á tánum" frá 1998 sem hún gaf út með eigimanni sínum Aðalsteini Ásberg.

Ævi
Anna Pálína gekk í Flensborg í Hafnarfirði og útskrifaðist frá Kennaraháskólanum 1988.

Frá fyrri hluta 10. aldar dagskrárgerðarmaður í útvarpi og voru þættir hennar oft um vísnatónlist eða barnaþættir.

Hún átti útgáfufyrirtækið Dimmu með manninum sínum. Þau gáfu út djass, sálma, vísnatónlist, og barnatónlist. Önnu var sérlega annt um vísnatónlist og flutti lög víða. Hún var formaður félagsins Vísnavina.

Hún greindist með brjóstakrabbameini 1999. Árið 2004, sama ár og hún lést, gaf hún út bókina Ótuktina þar sem hún fjallaði um lífið með krabbamein. Þar persónugerði hún krabbameinið sem "Kröbbu frænku". Ótuktin var sett upp sem einleikur með söngvum árið 2011, lögin samdi maðurinn hennar.

Anna Pálína átti þrjú börn.

Plötur

 1992 – Á einu máli (ásamt Aðalsteini Ásberg)
 1994 – Von og vísa (ásamt Aðalsteini Ásberg)
 1996 – Fjall og fjara (ásamt Aðalsteini Ásberg)
 1998 – Berrössuð á tánum (ásamt Aðalsteini Ásberg). Barnaplata. Fyrir plötuna hlutu þau viðurkenningu frá Íslandsdeild barnabókastofnunarinnar .
 1999 – Bláfuglinn
 2000 – Bullutröll (ásamt Aðalsteini Ásberg). Barnaplata, framhald af "Berrössuð á tánum".
 2000 – Guð og gamlar konur. Tilfend til Íslensku tónlistarverðlaunanna 2003.
 2004 – Sagnadans

Heimildir

Hlekkir

 Grein á Ísmús

Íslenskar söngkonur
Fólk fætt árið 1963
Fólk dáið árið 2004

Anna Pálína Árnadóttir


Nykøbing Sjælland Kirke er sognekirken Nykøbing Sj Sogn i Nykøbing Sjælland, Roskilde Stift.

Eksterne henvisninger

 Om kirken fra Nykoebingkirke.dk
 Nykøbing Kirke i Danmarks Kirker fra Natmus.dk
 Udførlig beskrivelse af kirken fra Natmus.dk (pdf-fil)
 Nykøbing Sj. Kirke hos KortTilKirken.dk

Kirker i Odsherred Kommune
Kirker i Roskilde Stift
Kirker i Holbæk Amt

Nykøbing Sj. Kirke


Fritz Blankenhorn ist der Name folgender Personen:

* Fritz Blankenhorn (Sänger) (1889–1954), deutscher Sänger (Tenor) und Schauspieler
 Fritz Blankenhorn (Grafiker) (1921–2011), deutscher Grafiker

Fritz Blankenhorn


Hadrian 3. (død juli 885) var pave fra 17. maj 884 til sin død i 885.

Han blev født i Rom. Han død i juli 885 ved San Cesario sul Panaro i Modena, kort efter at være startet på en rejse til Worms i nutidens Tyskland. Formålet med turen var at møde i Rigsdagen, efter han var blevet hidkaldt af den frankiske konge Karl 3. for at afgøre hvordan afgøre arvefølgen i Det tysk-romerske Rige, og diskutere saracenernes voksende magt. Det vides også, at han har skrevet et brev, hvori han fordømte de kristne i både den muslimske ledede og den kristne del af Spanien for at være for venlige overfor jøder i disse områd.

Han blev helgenkåret i 1891, og hans festdag er 8. juli.

Hans død og efterfølgende begravelse foregik i kirken San Silvestro Abbazia di Nonantola nær Modena og omkring 1122 blev der udført et relief i rammen omkring døren. Hans relikvier findes nær alteret i kirken.

Referencer

Paver i middelalderen
Personer fra Rom

Pave Hadrian 3.


عائض بن بنيه بن سالم بن عيد بن جمَّال الردادي (ولد في المدينة المنورة عام 1949م) كاتب سعودي، وعضو مجلس شورى سابق. وتولى العديد من المناصب من بينها منصب مدير عام وكالة الأنباء السعودية.

مولده ونشأته
ولد في منطقة المدينة المنورة عام 1369 هـ، وتخرج في معهدها العلمي سنة 1387 هـ ثم في كلية اللغة العربية بالرياض عام 91 /1392هـ، وحصل على الماجستير عام 1394 هـ (1974م)، والدكتوراه مع مرتبة الشرف الأولى عام 1403 هـ/1983م، ودورة في الإدارة المتقدمة عام 1401 هـ بتقدير ممتاز.

أعماله
 أعد لإذاعة الرياض عددا من البرامج الثقافية من عام 1392 هـ إلى عام 1409 هـ، وله إسهامات في نشر بعض المقالات أو الزوايا في الصحافة والمجلات المحلية.
 عمل أستاذاً متعاوناً في قسم الأدب في كلية اللغة العربية في جامعة الإمام محمد بن سعود الإسلامية.
 تعين في إذاعة الرياض 1392 هـ، وعمل مذيعاً فرئيساً لقسم التنسيق فمديراً للبرنامج العام فمديراً عاماً للأخبار بوكالة الأنباء السعودية فمديراً عاماً لإذاعة الرياض فمديراً عاماً للأخبار في وكالة الأنباء السعودية ثم عين وكيل وزارة الإعلام المساعد لشؤون التخطيط وكلف مراراً بالإضافة إلى عمله بأعمال الوكيل المساعد للإذاعة والوكيل المساعد للإعلام الداخلي والمدير العام لوكالة الأنباء السعودية.
 وكيل الوزارة للإعلام الخارجي المكلف من 10/6/1422هـ - 19/1/1424 هـ..
 المدير العام لوكالة الأنباء السعودية المكلف من 6/10/1423 هـ..
 عضو مجلس الشورى من 3/3/1426هـ وحتى عام 1430 هـ.
 شارك في المؤتمرات والندوات الإعلامية في الاتحادات والمنظمات الإذاعية واتحاد وكالات الأنباء العربية ممثلا للمملكة.
 رأس اللجنة الدائمة للبرامج في اتحاد إذاعات الدول العربية 4 سنوات ومثل بلاده عدة مرات في اجتماعات الجمعية العامة والمجلس التنفيذي، وحضر عدداً من مؤتمرات وزراء الإعلام ضمن وفد رسمي.
 شارك في اجتماعات تخص التدريب الإذاعي في الوطن العربي، ودرَّس في بعض المراكز التدريبية في الداخل والخارج، وأشرف على عدد من الدورات التدريبية في إذاعة الرياض.
 عضو عامل في رابطة الأدب الإسلامي العالمية.
 عضو في لجنة الإعلام التربوي في وزارة التربية والتعليم (سابقاً)
 اختاره اتحاد الإذاعات العربية ضمن لجنة الخبراء التي تولت وضع وصياغة أنظمة الاتحاد الإدارية والإعلامية (مرتين).
 عضو مجلس جائزة المدينة المنورة من 16 /2 /1421هـ.
 عضو الهيئة الاستشارية لمجلة مركز بحوث ودراسات المدينة المنورة.
 عضو مؤسس في جمعية الأمير فهد بن سلمان الخيرية لرعاية مرضى الفشل الكلوي.
 عضو اللجنة العليا لاختيار الرياض عاصمة للثقافة لعام 2000م.
 عضو مجلس أمناء مؤسسة حمد الجاسر الخيرية وعضو اللجنة التنفيذية.
 عضو عامل في هيئة الصحفيين السعوديين.
 عضو الجمعية العلمية السعودية للغة العربية.
 عضو الجمعية التاريخية السعودية.
 محكم ومقرر لجنة التحكيم في موسوعة القيم ومكارم الأخلاق العربية والإسلامية.
 منح في 12 /1 /1421هـ درعاً وشهادة تقدير لجهوده في مجال الأدب والثقافة في الاجتماع السادس عشر للأندية الأدبية بمناسبة اختيار الرياض عاصمة للثقافة.
 شارك ببحوث ودراسات أو أدار كثيراً من الندوات في الجامعات والمؤتمرت والمنتديات الثقافية.
 حكم تحكيماً علمياً بعض الكتب أو البحوث المرسلة إليه من المؤتمرات أو الندوات أو الموسوعات.
 تم اختياره مشرفاً على تحرير مجلة العرب بعد وفاة الشيخ حمد الجاسر.
 وقد حصل على عدة شهادات تقدير ودروع من عدة جهات عن جهوده في المجال الإعلامي.

مؤلفاته
 شعر الدعوة الإسلامية في العصر العباسي الثاني
 التدين والمجون في شعر شوقي
 الشعر الحجازي في القرن الحادي عشر الهجري
 من تجربة إذاعة المملكة العربية السعودية في برامج التربية والطفولة والبث المباشر
 ندوة الرفاعي
 الأسرة الطبرية المكية
 البث المباشر في الإذاعة المسموعة
 الجواهر الثمينة في محاسن المدينة (تحقيق)
 كيف يصون المذيع لسانه من الخطأ
 عناية الشيخ حمد الجاسر بالأنساب
 ديوان عبد العزيز الرفاعي (شعر الرفاعي)
 الإذاعة في الحج مالها وما عليها
 ضياع الهوية في الفضائيات العربية
 تنزل السكينة على قناديل المدينة (تحقيق).
 من مدرسة الصحراء: خطوات ومحطات .. شيء من شيرة إعلامية وثقافية. صدر عام 2020.
 جدّي جمّال: سيرة عائلية. صدر عام 2020.
 عبد الرحمن بن صالح الشبيلي احتفاء ووفاء. صدر عام 2020.

انظر أيضًا
 عبدالعزيز بن أحمد الرفاعي

وصلات خارجية
 تأثير الرقمنة في صناعة المعجم.

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من المدينة المنورة
أعضاء مجلس الشورى السعودي
مذيعون سعوديون
مواليد 1369 هـ
مواليد في المدينة المنورة
كتاب سعوديون
مواليد 1949
إعلاميون سعوديون

عائض الردادي


L'Adam de la mer () est un film américain de Daniel Petrie sorti en 1976.

Synopsis

Fiche technique

 Titre français : L'Adam de la mer ou L'Été du sauveteur ou Profession : maître nageur
 Titre original britannique :
 Réalisation : Daniel Petrie
 Scénario : Ron Koslow
 Photographie : Ralph Woolsey
 Montage : Art J. Nelson
 Musique : Dale Menten
 Production : Charles Bluhdorn, David Picker, Barry Diller, Ron Silverman, Ted Mann
 Sociétés de production : Paramount Pictures
 Pays de production :
 Langue originale : anglais américain
 Format : Couleur - 1,85:1 - Son mono - 35 mm
 Durée : 93 minutes ()
 Genre : Comédie parodique
 Dates de sortie :
 États-Unis :  (New York)
 Royaume-Uni :  (Londres)
 France :

Distribution
Sam Elliott : Rick Carlson
Anne Archer : Cathy
Stephen Young : Larry
Parker Stevenson : Chris
Kathleen Quinlan : Wendy
Steve Burns : Machine Gun (Harold)
Sharon Clark (sous le nom de « Sharon Weber ») : Tina

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 1976
Comédie dramatique américaine
Film parodique
Film se déroulant sur une plage
Film réalisé par Daniel Petrie
Film en anglais américain
Film tourné en Californie
Film de Paramount Pictures

L'Adam de la mer


Montescudo ist eine Fraktion der italienischen Gemeinde (comune) Montescudo-Monte Colombo in der Provinz Rimini in der Emilia-Romagna.

Geografie
Der Ort liegt etwa 16 Kilometer südlich von Rimini auf der orographisch linken Talseite des vom Conca durchflossenen gleichnamigen Tales auf  Der Fluss Conca bildet zugleich die Grenze zur Provinz Pesaro und Urbino in den Marken. Nordwestlich von Montescudo liegt etwa 3 Kilometer entfernt die Grenze zur Republik San Marino.

Geschichte
Während des Zweiten Weltkrieges im September 1944 war der Ort im Rahmen der Offensive der Alliierten auf die Gotenstellung, Deckname Operation Olive, Schauplatz heftiger Kämpfe zwischen Verbänden der deutschen Wehrmacht und der 8. britischen Armee. Im Ortsteil Traviri erinnert die Ruine der Ortskirche als Mahnmal zum Frieden an diese Ereignisse. Im ehemaligen Pfarrhaus der Kirche ist ein kleines Museum untergebracht, das auf die damaligen Ereignisse eingeht.

Montescudo war bis 2015 eine eigenständige Gemeinde und schloss sich am 1. Januar 2016 mit der Gemeinde Monte Colombo zur neuen Gemeinde Montescudo-Monte Colombo zusammen. Zur Gemeinde gehörten die Fraktionen Albereto, Santa Maria del Piano, Trarivi, Valliano und Vallecchio.

Weblinks

Einzelnachweise

Fraktion in der Emilia-Romagna
Ort in der Emilia-Romagna
Montescudo-Monte Colombo
Ehemalige Gemeinde (Emilia-Romagna)
Gemeindeauflösung 2016
Weinbauort in Italien

Montescudo


Hemiphyllum, rod crvenih alga u porodici Sporolithaceae. Taksonomski je priznat kao zaseban rod. Postoji pet priznatih vrsta, jedna je fosilna; tipična je morska alga H. woelkerlingii.

Vrste
 Heydrichia cerasina Maneveldt & van der Merwe
 Heydrichia groeneri D.W.Keats & Y.M.Chamberlain
 Heydrichia homalopasta R.A.Townsend & Borowitzka
 †Heydrichia poignantii Woelkerling, Granier & Dias-Brito
 Heydrichia woelkerlingii R.A.Townsend, Y.M.Chamberlain & Keats - tip

Izvori

Sporolithales

Heydrichia


An Sobralia chrysantha in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Sobralia chrysantha in nahilalakip ha genus nga Sobralia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sobralia

Sobralia chrysantha


An Mormodes oceloteoides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni S.Rosillo. An Mormodes oceloteoides in nahilalakip ha genus nga Mormodes, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mormodes

Mormodes oceloteoides


Dicurella,  je rod crvenih algi iz porodice Sarcodiaceae, dio reda Plocamiales. Taksonomski se vodi kao sinonim za Trematocarpus, ali je unutar njega priznata još jedna vrsta, to je D. elatior

Tipična vrsta Dicurella fragilis (C.Agardh) J.Agardh 1852, sinonim je za morsku algu Trematocarpus fragilis (C.Agardh) De Toni.

Izvori

Plocamiales

Dicurella elatior


Mulhacén er hæsta fjall meginlands Spánar, 3479 metrar. Það er staðsett í Sierra Nevada í Andalúsíu.
Fjallið er nefnt eftir síðasta múslimsaleiðtoga Granada á 15. öld, Abu l-Hasan Ali, þekktur sem Muley Hacén á spænsku.

Fjöll á Spáni

Mulhacén


Youssef Badawy (en arabe : يوسف بدوي), né le , est un karatéka égyptien. Il évolue dans la catégorie masculine des moins de 84kg.

Il a remporté la médaille d'or aux Championnats du monde de karaté 2021 qui se sont tenus à Dubaï, aux Émirats arabes unis. Il a gagné la médaille de bronze dans l'épreuve masculine de kumité 84kg aux Championnats du monde cadets, juniors et moins de 21 ans au Chili. Malgré son jeune âge remarqué, Badawy s'est imposé au sommet de sa catégorie avec une performance stupéfiante aux deux Mondiaux.

Il est médaillé d'or en kumite individuel des moins de 84 kg lors des Jeux méditerranéens de 2022 à Oran ainsi qu'aux Jeux mondiaux de 2022 à Birmingham et aux championnats d'Afrique 2022 à Durban.
Aux championnats d'Afrique 2023 à Casablanca, il est médaillé d'or en kumite individuel des moins de 84 kg ainsi qu'en kumite par équipes.

Aux Championnats du monde de karaté 2023 à Budapest, il est médaillé d'or en kumite individuel des moins de 84 kg et médaillé d'argent en kumite par équipes.

Références

Naissance en août 2001
Karatéka égyptien
Champion du monde de karaté en kumite individuel
Naissance au Caire
Karatéka médaillé d'or aux Jeux mondiaux
Champion d'Afrique de karaté en kumite individuel

Youssef Badawy


Tonio Kröger ist ein deutscher Spielfilm von Rolf Thiele aus dem Jahre 1964 nach der gleichnamigen Vorlage von Thomas Mann. Neben Jean-Claude Brialy und Mathieu Carrière in den Titelrollen spielt Nadja Tiller eine weitere Hauptrolle.

Handlung
Tonio Kröger, Patriziersohn aus Lübeck, lebt als Schriftsteller in Italien, der Heimat seiner Mutter. Während eines Theaterbesuchs in Florenz schweifen seine Erinnerung in die Vergangenheit, in seine Schulzeit zurück – zu Hans Hansen und Inge Holm. Nach wie vor spürt er eine verstohlene Sehnsucht nach einem bürgerlichen Leben, wie er es zwar nicht führen kann, um das er die anderen aber zuweilen beneidet. Tonio ringt sich zu einer Entscheidung durch: Er verlässt Florenz mit all seinen Verlockungen und fährt nach München. Dort lebt seine Freundin, die begabte Malerin Lisaweta Iwanowna, mit der er auf hohem Niveau über alle Belange der Kunst reden kann.

Doch Tonio ist ein Rastloser. Er lässt München hinter sich und reist nach Alsgaard weiter, einem dänischen Seebad, macht aber noch kurz zuvor Zwischenstation in seinem Lübecker Elternhaus. Hier werden Erinnerungen wach, doch das Gebäude wurde nach dem Tod des alten Konsuls Kröger an die Stadt verkauft, die es in eine öffentliche Bibliothek umgewandelt hat. In Alsgaard quartiert sich Tonio in einem kleinen Strandhotel ein. Eines Abends feiern dort Ausflügler ein fröhliches Fest. In einem Moment glaubt Tonio Hans Hansen und Inge Holm vorbeitanzen zu sehen, die er beide nie vergessen hat, denn nur für sie hat er insgeheim geschrieben. Wann immer er Beifall bekam, hielt er stets Ausschau, ob sich Inge und Hans in der Menschenmenge befanden. Als das Fest längst vorbei ist, hängt Tonio Kröger noch immer seinen Gedanken an damals nach. Jetzt ist es nur noch Lisaweta, die er sich herbeiwünscht. Eines Tages kann er sie endlich in seine Arme schließen.

Produktion

Die Dreharbeiten fanden zwischen dem 27. Januar und dem 1. Mai 1964 statt. Gedreht wurde in Lübeck (Schabbelhaus, Rathaus, Buddenbrookhaus), Florenz, Skagen, München und dem UFA-Atelier in Berlin-Tempelhof. Der Film wurde am 31. August 1964 im Rahmen der Filmfestspiele von Venedig erstmals vorgestellt. Die deutsche Erstaufführung fand am 2. September 1964 in Lübeck statt.

Der Film war entgegen zahlreicher anderer Behauptungen eine rein deutsche Produktion, allerdings in Zusammenarbeit mit zwei französischen Filmfirmen.

Wolf Englert entwarf die Filmbauten, Maleen Pacha die Kostüme. Petrus Schloemp assistierte Kameramann Wolf Wirth. Irene Mann übernahm die Choreografie der Tänze.

Kritik

Das Lexikon des Internationalen Films urteilte: "Rolf Thieles Versuch, die facetten- und gedankenreiche Vorlage als gepflegtes Salonstück zu inszenieren, ist leider nur mäßig gelungen und leidet an kunstgewerblicher Beliebigkeit."

Der Spiegel schrieb in seiner Ausgabe 38 vom 16. September 1964 auf Seite 113: "Rolf Thiele, des deutschen Films gedankenverlorener Problem-Erotiker, hat dieser vierten Nachkriegs-Verfilmung eines Thomas-Mann-Werkes echte Mann-Zitate, aber mehr noch echten Thiele-Touch mitgegeben. Manns lübischer Patriziersohn, der zwischen Geist und Leben schwankt, trägt schwer am Geist und Lebensgefühl des "Labyrinth"- und "Venusberg"-Regisseurs: Aus der Kammer eines italienischen Freudenmädchens steigt Kröger (Jean-Claude Brialy) unversehens und symbolisch auf einen fein ornamentierten Friedhof; an die dänische Küste entwichen, wird ihm eine makaber glotzende Puppe vor die Füße gespült; Lübeck ist allemal von Nebeln umwabert und der moderne Mensch - will Thiele wissen - arg frustriert. Zum Drehbuch reichte Thomas Manns Tochter Erika wiederum die Hand."

Literatur
 Tobias Kurwinkel: Apollinisches Außenseitertum. Konfigurationen von Thomas Manns "Grundmotiv" in Erzähltexten und Filmadaptionen des Frühwerks. Mit einem unveröffentlichten Brief von Golo Mann zur Entstehung der Filmadaption "Der kleine Herr Friedemann". Königshausen & Neumann, Würzburg 2012, ISBN 978-3826046247

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1964
Deutscher Film
Schwarzweißfilm
Liebesfilm
Filmdrama
Thomas-Mann-Verfilmung

Tonio Kröger (Film)