Thomas Supis (* 21. Januar 1992 in Villingen-Schwenningen) ist ein deutscher Eishockeyspieler, der zuletzt bei den Dresdner Eislöwen in der DEL2 unter Vertrag stand.

Karriere
Thomas Supis begann seine Karriere als Eishockeyspieler in seiner Heimatstadt in der Nachwuchsabteilung des Schwenninger ERC. Von dort wechselte er zu den Eisbären Juniors Berlin, für die er von 2007 bis 2011 in der Deutschen Nachwuchsliga aktiv war. Parallel spielte er von 2009 bis 2011 für den FASS Berlin in der viertklassigen Eishockey-Regionalliga bzw. der drittklassigen Eishockey-Oberliga. In der Saisonvorbereitung 2010 gewann er mit den Eisbären Berlin die European Trophy. In der Saison 2011/12 gab der Verteidiger sein Debüt für die Eisbären Berlin in der Deutschen Eishockey Liga. Mit den Eisbären wurde er auf Anhieb in seinem Rookiejahr Deutscher Meister. Zu diesem Erfolg trug er mit zwei Torvorlagen in insgesamt 38 Spielen bei. Parallel stand er als Leihspieler auch weiterhin für den FASS Berlin in der Oberliga auf dem Eis.
Im September 2013 erhielt Supis eine Förderlizenz für die Dresdner Eislöwen aus der DEL2.

Im Mai 2014 unterschrieb er einen Zweijahresvertrag bei den Krefeld Pinguinen. Im Rahmen der Förderlizenzregelung konnte Thomas Supis parallel beim Kooperationspartner Lausitzer Füchse in der DEL2 auflaufen. Er blieb letztlich bis zum Ende der Saison 2016/17 in Krefeld.

Zur Saison 2017/18 wechselte Supis zu den Ravensburg Towerstars in die DEL2 und spielte dort bis 2020. Dabei erzielte Supis in 153 Spielen elf Tore und gab 28 Assists und erreichte mit dem Team den Gewinn der DEL2-Meisterschaft in der Saison 2018/19. Im Dezember 2020 erhielt er einen Vertrag bei den Dresdner Eislöwen und kehrte damit zu dem Team aus Sachsen zurück.

International
Für Deutschland nahm Supis an der U18-Junioren-Weltmeisterschaft der Division I 2010 teil, bei der er mit seiner Mannschaft den Aufstieg in die Top-Division erreichte. Auch bei der U20-Junioren-Weltmeisterschaft der Division IA 2012 stieg er mit Deutschland in die Top-Division auf.

Erfolge und Auszeichnungen
 2010 European-Trophy-Gewinn mit den Eisbären Berlin
 2012 Deutscher Meister mit den Eisbären Berlin
 2019 DEL2-Meister mit den Ravensburg Towerstars

International
 2010 Aufstieg in die Top-Division bei der U18-Junioren-Weltmeisterschaft der Division I
 2012 Aufstieg in die Top-Division bei der U20-Junioren-Weltmeisterschaft der Division IA

Karrierestatistik

Weblinks

Einzelnachweise

Eishockeyspieler (Eisbären Berlin)
Eishockeyspieler (Krefeld Pinguine)
Eishockeyspieler (Lausitzer Füchse)
Eishockeyspieler (Dresdner Eislöwen)
Eishockeyspieler (EV Ravensburg)
Deutscher Meister (Eishockey)
Deutscher
Geboren 1992
Mann

Thomas Supis


ග්‍රීන්ලන්තය (ග්‍රීන්ලන්ත: Kalaallit Nunaat, උච්චාරණය [kalaːɬit nʉnaːt]; ඩෙන්මාර්ක: Grønland, උච්චාරණය [ˈkʁɶnˌlænˀ]) යනු කැනේඩියානු ආක්ටික් දූපත් සමූහයට නැගෙනහිරින් ආක්ටික් සහ අත්ලාන්තික් සාගර අතර පිහිටා ඇති දූපත් රාජ්‍යයකි. ග්‍රීන්ලන්තය ලොව විශාලතම දූපත වන අතර, ඩෙන්මාර්කය සහ ෆැරෝ දිවයින් සමඟ ඩෙන්මාර්ක රාජධානිය පිහිටුවනු ලබන සංඝටක රටවල් තුනෙන් එකකි; මෙම රටවල පුරවැසියන් සියලු දෙනා ඩෙන්මාර්ක ජාතිකයන්ය. ග්‍රීන්ලන්තය මහ නගර සභා පහකට බෙදා ඇත: Sermersooq, Kujalleq, Qeqqata, Qeqertalik සහ Avannaata. දිවයිනේ ඊසාන දෙසින් සංස්ථාපිත නොවූ ඊසානදිග ග්‍රීන්ලන්ඩ් ජාතික වනෝද්‍යානය පිහිටා ඇත.  Avannaata මහ නගර සභාව තුළ පිහිටා ඇති Thule ගුවන් කඳවුර (එක්සත් ජනපද අභ්‍යවකාශ හමුදාව විසින් පරිපාලනය කරනු ලබන) ද සංස්ථාපිත නොවේ. ග්‍රීන්ලන්තයේ අගනුවර Nuuk වේ.

භූ ගෝලීය වශයෙන් උතුරු අමෙරිකා මහාද්වීපයේ කොටසක් වුවද, ග්‍රීන්ලන්තය දේශපාලනිකව සහ සංස්කෘතික වශයෙන් යුරෝපය සමග (විශේෂයෙන් යටත් විජිත බලවතුන් වන නෝර්වේ සහ ඩෙන්මාර්කය) 986 සිට සහස්‍රයකට වැඩි කාලයක් සම්බන්ධ වී ඇත. එහි පදිංචිකරුවන්ගෙන් බහුතරය Inuit වන අතර, ඔවුන්ගේ මුතුන් මිත්තන් ඇලස්කාවේ සිට උතුරු කැනඩාව හරහා සංක්‍රමණය වූ අතර, ක්‍රමයෙන් 13 වන සියවස වන විට දිවයින පුරා පදිංචි විය.

අද වන විට එහි ජනගහනය ප්‍රධාන වශයෙන් දිවයිනේ නිරිතදිග වෙරළ තීරයේ සංකේන්ද්‍රණය වී ඇති අතර සෙසු ප්‍රදේශ ජනාකීර්ණ වන්නේ ඉතා අඩුවෙනි. ග්‍රීන්ලන්තයෙන් හතරෙන් තුනක්ම ඇන්ටාක්ටිකාවෙන් පිටත පිහිටන එකම ස්ථිර අයිස් තට්ටුව වන අයිස් තට්ටුවකින් වැසී ඇත. 56,081 (2020) ක ජනගහණයක් සහිත එය ලෝකයේ අඩුම ජනාකීර්ණ කලාපය වේ. ජනගහණයෙන් තුනෙන් එකක් පමණ ජීවත් වන්නේ අගනුවර සහ විශාලතම නගරය වන Nuuk හි ය; ජනගහණය අනුව දෙවන විශාලතම නගරය නුක් සිට කිලෝමීටර් 320 (සැතපුම් 200) උතුරින් පිහිටි Sisimiut වේ. ආක්ටික් උමියාක් ලයින් යාත්‍රාව විවිධ නගර සහ ජනාවාස සම්බන්ධ කරමින් බටහිර ග්‍රීන්ලන්තයේ ජීවන මාර්ගයක් ලෙස ක්‍රියා කරයි.

ග්‍රීන්ලන්තය අවම වශයෙන් පසුගිය වසර 4,500 තුළ ආක්ටික් ජනයා විසින් ජනාවාස වී ඇති අතර, ඔවුන්ගේ පූර්වගාමීන් වර්තමාන කැනඩාවේ සිට එහි සංක්‍රමණය වී ඇත. නොර්ස්මන්වරු ග්‍රීන්ලන්තයේ ජනාවාස නොවූ දකුණු ප්‍රදේශය ජනාවාස කළේ 10 වැනි සියවසේ සිට, මුලින් අයිස්ලන්තය ජනාවාස කරවීමෙන් පසුවය. මෙම නෝර්ස්වරුන් පසුව ග්‍රීන්ලන්තයෙන් සහ අයිස්ලන්තයෙන් යාත්‍රා කළ අතර, කොළොම්බස් කැරිබියන් දූපත් වෙත ළඟා වීමට වසර 500 කට පමණ පෙර, උතුරු ඇමරිකාවට ළඟා වූ පළමු යුරෝපීයයා බවට ලීෆ් එරික්සන් පත්විය. Inuit ජනයා 13 වන සියවසේදී පැමිණියහ. නෝර්වේ සහ නෝර්වේජියානුවන්ගේ අඛණ්ඩ බලපෑම යටතේ වුවද, ග්‍රීන්ලන්තය 1261 වන තෙක් විධිමත් ලෙස නෝර්වීජියානු කිරුළ යටතේ නොපැවතුණි. 15 වැනි සියවසේ අගභාගයේදී නෝර්වේ කළු මරණයට ගොදුරු වී දරුණු පරිහානියකට පිවිසීමෙන් පසු නෝර්ස් ජනපද අතුරුදහන් විය. ඔවුන්ගේ අභාවයෙන් ඉක්බිතිව, 1499 ආරම්භයේ සිට පෘතුගීසීන් කෙටි කලක් ගවේෂණය කර දිවයිනට හිමිකම් කී අතර, එය ටෙරා ඩෝ ලැව්රඩෝර් ලෙස නම් කරන ලදී (පසුව කැනඩාවේ ලැබ්‍රඩෝර් වෙත යෙදී ඇත).

17 වැනි සියවසේ මුල් භාගයේදී ඩෙන්මාර්ක ගවේෂකයෝ නැවතත් ග්‍රීන්ලන්තයට ළඟා වූහ. වෙළඳාම සහ බලය ශක්තිමත් කිරීම සඳහා, ඩෙන්මාර්ක-නෝර්වේ සංගමය විසින් දිවයින පුරා ස්වෛරීභාවය තහවුරු කරන ලදී. නෝර්වේහි දුර්වල තත්ත්වය නිසා 1814 දී සංගමය විසුරුවා හරින විට එයට ග්‍රීන්ලන්තයේ බලය අහිමි විය. ග්‍රීන්ලන්තය 1814 දී ඩෙන්මාර්කය බවට පත් වූ අතර 1953 දී ඩෙන්මාර්ක ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව යටතේ ඩෙන්මාර්ක ප්‍රාන්තයක් ලෙස සම්පූර්ණයෙන්ම ඒකාබද්ධ විය. 1953 ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව සමඟ ග්‍රීන්ලන්තයේ ජනතාව ඩෙන්මාර්කයේ පුරවැසියන් බවට පත් විය. 1961 සිට ග්‍රීන්ලන්තය යුරෝපීය නිදහස් වෙළඳ සංගමයට (EFTA) සම්බන්ධ වූ අතර ඩෙන්මාර්කය 1960 දී EFTA හි ආරම්භක සාමාජිකයෙකු ලෙස එක් වූ නමුත් ඩෙන්මාර්කය යුරෝපීය ප්‍රජාවන්ට සම්බන්ධ වූ විට, 1973 සිට ක්‍රියාත්මක වන පරිදි එහි සාමාජිකත්වය නතර විය. 1973 දී ග්‍රීන්ලන්තය ඩෙන්මාර්කය සමඟ යුරෝපීය ආර්ථික ප්‍රජාවට (EEC) සම්බන්ධ විය. කෙසේ වෙතත්, 1982 ජනමත විචාරණයකදී, ජනගහනයෙන් බහුතරයක් ග්‍රීන්ලන්තයට EEC වෙතින් ඉවත් වීමට ඡන්දය දුන්හ. මෙය 1985 දී ක්‍රියාත්මක වූ අතර, ග්‍රීන්ලන්තය EEC  දැන් යුරෝපා සංගමය (EU) හා සම්බන්ධ OCT (විදේශීය රටවල් සහ ප්‍රදේශ) බවට වෙනස් කරන ලදී. එම සබඳතාවයෙන් අදහස් වන්නේ සියලුම ග්‍රීන්ලන්ත ජාතිකයන් (OCT-ජාතිකයන්) EU පුරවැසියන් බවයි.

ග්‍රීන්ලන්තයේ ලොව විශාලතම සහ උතුරු දෙසින් පිහිටි ජාතික වනෝද්‍යානය වන ඊසානදිග ග්‍රීන්ලන්ත ජාතික වනෝද්‍යානය (Kalaallit Nunaanni nuna eqqissisimatitaq) පිහිටා ඇත. 1974 දී පිහිටුවන ලද, සහ 1988 දී එහි වර්තමාන ප්‍රමාණය දක්වා ව්‍යාප්ත කරන ලද එය, ග්‍රීන්ලන්තයේ අභ්‍යන්තරයේ සහ ඊසානදිග වෙරළ තීරයේ 972,001 km2 (වර්ග සැතපුම් 375,292) ආරක්ෂා කරන අතර ලෝකයේ රටවල් විසි නවයක් හැර අන් සියල්ලටම වඩා විශාල වේ.

1979 දී ඩෙන්මාර්කය ග්‍රීන්ලන්තයට ස්වදේශීය පාලනය ලබා දුන්නේය. 2008 දී, ග්‍රීන්ලන්ත ජාතිකයන් ස්වයං පාලන පනතට පක්ෂව ඡන්දය දුන් අතර, එමඟින් ඩෙන්මාර්ක රජයෙන් ප්‍රාදේශීය ග්‍රීන්ලන්ත රජයට වැඩි බලයක් පැවරිණි. නව ව්‍යුහය යටතේ ග්‍රීන්ලන්තය ක්‍රමක්‍රමයෙන් පොලිස්, අධිකරණ පද්ධතිය, සමාගම් නීතිය, ගිණුම්කරණය, විගණනය, ඛනිජ සම්පත් ක්‍රියාකාරකම්, ගුවන් සේවා, නෛතික ධාරිතාව පිළිබඳ නීතිය, පවුල් නීතිය සහ අනුප්‍රාප්තික නීතිය, සංක්‍රමණ සහ දේශසීමා පාලනය, සේවා පරිසරය සඳහා වගකීම භාරගෙන ඇත. සහ මූල්ය නියාමනය සහ අධීක්ෂණය. ඩෙන්මාර්ක රජය තවමත් පුරවැසිභාවය, මුදල් ප්‍රතිපත්ති සහ ආරක්ෂාව ඇතුළු විදේශ කටයුතු පාලනය කරයි. එය DKK බිලියන 3.4 ක මූලික වාර්ෂික සහනාධාරයක් ද ලබා දුන් අතර එය ක්‍රමයෙන් අඩු වනු ඇත. ග්‍රීන්ලන්තය ස්වභාවික සම්පත් නිස්සාරණයෙන් ලැබෙන ආදායම මත පදනම්ව තම ආර්ථිකය වර්ධනය කිරීමට අපේක්ෂා කරයි. අගනුවර, Nuuk හිදී, 2016 ආක්ටික් ශීත ඍතු ක්‍රීඩා උළෙල පවත්වන ලදී. එහි බලශක්තියෙන් 70% ක් පමණ පුනර්ජනනීය බලශක්තිය වන අතර, ග්‍රීන්ලන්තය ලෝකයේ පුනර්ජනනීය බලශක්තිය වැඩිම ප්‍රතිශතයක් සහිත රටවල් වලින් එකක් වන අතර බොහෝ දුරට එම බලශක්තිය ජල විදුලියෙන් පැමිණේ.

සටහන්

මූලාශ්‍ර

ග්‍රීන්ලන්තය


Harald Schöndorf SJ (* 6. Mai 1944 in Roding (Oberpfalz)) ist ein deutscher Philosoph.

Leben
Nach seinem Abitur am humanistischen Wilhelmsgymnasium in München trat Harald Schöndorf 1963 dem Jesuitenorden bei und studierte zunächst von 1965 bis 1968 Philosophie an der Philosophischen Hochschule Berchmanskolleg in Pullach. Anschließend studierte er Theologie und Philosophie an der Julius-Maximilians-Universität in Würzburg (1968–1970), der Faculté de Théologie de la Compagnie de Jésus Fourvière-Lyon (1970–1972), der Eberhard-Karls-Universität in Tübingen (1972–1973) und an der Ludwig-Maximilians-Universität in München 1973–1979.

Im Jahre 1972 – noch vor Abschluss des Theologiestudiums – wurde Harald Schöndorf zum Priester geweiht. 1979 promovierte er mit der Arbeit Der Begriff des Leibes bei Schopenhauer und seine Vorgeschichte bei Robert Spaemann an der Ludwig-Maximilians-Universität. 1995 habilitierte er sich an der Hochschule für Philosophie in München. Seit 2000 ist er dort ordentlicher Professor für Erkenntnislehre und Geschichte der Philosophie. Daneben hatte Schöndorf zahlreiche Gastdozenturen inne u. a. in San Miguel bei Buenos Aires, in  St. Georgen (Frankfurt), Benediktbeuern, Innsbruck, an der Universidad Javeriana in Bogotá, am Instituto Bonó (Santo Domingo), an der UCA in San Salvador und am Centre Sèvres in  Paris.

Seine Forschungsschwerpunkte bilden das philosophische Fach Erkenntnistheorie, der ontologische Gottesbeweis und die Philosophie von Suárez, Descartes, Kant und Schopenhauer. Schöndorf ist Herausgeber der komplett überarbeiteten neuen Auflage des bekannten Philosophischen Wörterbuchs von Walter Brugger.

Ulrich L. Lehner und Ronald Tacelli SJ gaben 2019 eine Festschrift zu seinem 75. Geburtstag heraus, die unter dem Titel Wort und Wahrheit im Kohlhammer Verlag erschien.

Schriften
 Der Leib im Denken Schopenhauers und Fichtes. (= Pullacher Philosophische Studien. Band 15). (überarbeitete Diss.), München 1982.
 mit Emerich Coreth:  Philosophie des 17. und 18. Jahrhunderts (= Grundkurs Philosophie. Band 8; Urban-Taschenbuch. 352). 4. Auflage. Stuttgart u. a. 2008.
 als Hrsg.: Die philosophischen Quellen der Theologie Karl Rahners (= Quaestio Disputata. 213). Freiburg u. a. 2005.
 mit Walter Brugger (Hrsg.): Philosophisches Wörterbuch. Freiburg/ München 2010.
 als Hrsg.: Die Wirklichkeit erkennen. Grundlinien im Denken Béla Weissmahrs. Stuttgart 2012.
 Warum musste Jesus leiden? Eine neue Antwort auf eine alte Frage. Pneuma Verlag, München 2013, ISBN 978-3-942013-21-5.
 Erkenntnistheorie (= Grundkurs Philosophie. Band 2). Stuttgart 2014.
 Die Metaphysik des Francisco Suárez. In: Janez Perčič, Johannes Herzgsell (Hrsg.): Große Denker des Jesuitenordens. Ferdinand Schöningh, Paderborn 2016, ISBN 978-3-506-78400-1, S. 13–25

Einzelnachweise

Weblinks

 Harald Schöndorf auf dem Internetauftritt der Hochschule für Philosophie
 Ist die Wahrheit intolerant? In: Stimmen der Zeit. 2/2009, S. 125–135.

Jesuit
Philosoph (20. Jahrhundert)
Philosoph (21. Jahrhundert)
Hochschullehrer (HfPh München)
Autor
Deutscher
Geboren 1944
Mann

Harald Schöndorf


Hill Patwin, ogranak kalifornijskih Patwin Indijanaca, plemena porodice Copehan čija se plemensako područje nalazilo u Dolini Capay i susjednim krajevima. Govorili su vlastitim dijalektom jezika wintun.

Njihovi suvremeni potomci su Yocha Dehe. Pleme od 2006. radi na očuvanju jezika održavajući nastavu na tradicionalnom dijalektu jezika Hill Patwin.

Pleme Yocha Dehe je suverena indijanska nacija priznata od strane Sjedinjenih Država, i kao takva djeluje prema vlastitom ustavu i podzakonskim aktima plemena. Plemensko vijeće donosi zakone koji upravljaju njegovim suverenim zemljama i poduzećima.

Nekadašnja sela i tribeleti
Kod starih Hill Patwina postojalo je više sela i tribeleta od kojih su neka bezimena, a navodi ih Alfred Kroeber
 Južno od Cache nisu poznata imena tribeleta osim sela koja se zovu Suskol, Tuluka, Ula-to, Topai-dihi, and Liwai-to.
 Na Lower Cache Creek (Barrett navodi) Pulupulu, Churup, Kachituli, također Moso (dolina Capay).
 C. H. Merriam (1929) daje Kopa' (Kope) (u širokom ravnom dijelu doline Capay kod Brooksa), i Kroeber (1932) Hacha (3 milje od Capaya)
 Kisi, selo uzvodno na Cache Creeku, možda je bilo plemensko središte.
 Imil selo očito na plemenskom teritoriju (u blizini Guinde), i Suya, selo (pola milje sjeverno od Guinde), pored toga 16 naseljenih mjesta koje je spomenuo jedan kazivač.
 Lopa i Tebti (na ili blizu Cache Creeka), sela koja vjerojatno pripadaju nekom tribeletu.
 Sukui-sel; čije je glavno selo bio Sukui (2-3 milje iznad Sulfur Creeka).
 Kuikui, selo je bilo Sukui (2-3 milje iznad Sulphur Creeka).
 Kuikui, selo (na Cache Creeku 2 milje ispod ušća Bartletta), i Opi, selo (na Cache Creeku na ušću Bartletta), vjerojatno pripadalo nekom tribeletu.
 Tebti-sel, uključujući sela Tebti (na Bartlett Creeku na ušću Long Valley Creeka) i Helu'supet ili Helu'sapet (nizvodno unutar 2 ili 3 milje od Cache Creeka).
 Lol-sel, nalazi se u selu A'li-ma-ti'nbe (oko 5 milja uz Long Valley Creek).
 Loli (ili na Bartlett Creeku 3 milje od Tebtija ili u Indian Valleyju) bilo je selo neimenovanog tribeleta.
 Wor-pa'ntibe, čije je jedno od sela bilo Wa'i-taluk (u dolini Morgan južno od Cache Creeka).
 Tsuhel-mem ili Chuhel-mem, selo na Indian Creeku iznad Ladoga i Kabal-mem ili Kabel-mem,
 tribelet zvan Edi' ili Edi'la.
 tribelet sa selima u Bahka(labe) (nedaleko od ušća Indian Creeka).
 Kula'(-la); and Dikikala'i ( (nizvodno od Bahka).
 Yakut (na Sand Creeku), možda tribelet
 Wa'ikau-sel, sa selima u Let(-labe) (blizu Cortina Creeka).
 Wa'ikau (na glavnom Cortina Creeku), a možda i Kotu (jedna i pol ili 2 milje uzvodno od Wa'ikau).
 tribelet u Pone (na Grapevine Canyon ili Road, tri ili više milja sjeverno od Sites).
 Potba-sel, ili selo Potba(-labe)

Vanjske poveznice
Yocha Dehe Wintun Nation

Izvori

Patwin

Hill Patwin


Modelleme, gerçeğe benzer görüntüler yapmaktır. Farklı modelleme yöntemleri ve programları vardır. Günümüzde sanal ortamda en yaygın olarak kullanılan modelleme şekli nurbs (doğal) ve polygon (çokgen) modellemedir.
İnsanlar, bilimsel yöntemin henüz tanımlanmadığı ilk çağlardan bu yana karşılaştıkları problemlerle başa çıkma, evreni anlama ve doğaya hakim olma, daha rahat ve güvenli yaşama isteği doğrultusunda; ya sistemin kendisi üzerinde veya soyut/somut bir modeli üzerinde deneyler yapma ihtiyacı hissetmişlerdir. Modeller bizim mekanizmasını bilmediğimiz olayları anlamamıza, kurguladığımız
hipotezleri test etmemize yardımcı olurlar. Bu nedenle bilim alanında model kullanımı kaçınılmazdır.
Ancak, bu çalışmalardan elde edilen verilerin çok büyük bir titizlikle değerlendirilmesi gerekir. Model seçiminde, bulguların genelleştirilebilme ve insana uyarlanabilme özelliği de mutlaka göz önüne alınmalıdır.

Modelleme


Akarca, Adana ilinin Kozan ilçesine bağlı bir mahalledir. Adana iline 95 km, Kozan ilçesine 25 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Kozan'ın mahalleleri

Akarca, Kozan


Vâlide Mara Hatun (Serbia,  1418 — Serres, 23 de septiembre de 1487), también conocida como Madre Mara o Amerissa. Nacida como Mara Despina Branković, fue la hija del Déspota serbio, Đurađ Branković y su consorte, Irene Cantacucena. Fe una de las consortes del sultán Murad II y madrastra de Mehmed II. Actuó como su Valide Hatun desde 1456 hasta la muerte de Mehmed en 1481. Ella también fue una de las figuras principales en la Caída de Constantinopla.

Vida
Según John Van Antwerp Fine, Mara fue prometida a Murad II en junio de 1433. El compromiso fue un intento de evitar una invasión a Serbia por el Imperio Otomano, aunque las periódicas incursiones otomanas continuaron.

El 4 de septiembre de 1435, el matrimonio se llevó a cabo en Edirne. Su dote incluyó los distritos de Dubočica y Toplica. Después de la muerte de la madre de Şehzade Mehmed, Hüma Hatun, a una edad temprana, Mara se interesó en la educación del joven príncipe. Mara fue una figura materna y cercana para el futuro Mehmed II. Mara Hatun, que no cambió de religión a pesar de su matrimonio, enviudó con la muerte de Murad II en 1451 y se retiró a un monasterio en Serbia. Sin embargo, nunca cortó lazos con su hijastro Mehmed.

De acuerdo con la crónica de Jorge Frantzes, Mara fue enviada de nuevo a Serbia cuando Murad II murió, pero Mehmed ordenó que fuera traída de regreso, fichando su regreso a mitades de 1451. Frantzes registró que la viuda rechazó una propuesta de matrimonio de Constantino XI, el emperador bizantino.

Frantzes registró que cuando sus padres murieron, Mara se unió a la corte de su hijastro Mehmed II. Según D. M. Nicol, Mara mantuvo su presencia en la corte, pero también se le ofreció un estado propio en «Jezevo». Nicol identifica «Jezevo» con el moderno establecimiento de Dafni, en el Monte Athos. Cuando Mehmed se convirtió en sultán, él, a menudo, pidió consejos a ella. Su corte en el exilio de «Jezevo» incluyó a nobles serbios.

Según Nicol, Mara fue acompañada a «Jezevo» por su hermana Cantacuzina en 1469. Las dos damas actuaron como intermediarias entre Mehmed y la República de Venecia durante la segunda Guerra Otomano-Veneciana (1463-1479). En 1471, Branković acompañó personalmente a un embajador de Venecia a la Sublime Puerta para negociar con el sultán.

Ella mantuvo su influencia sobre el nombramiento de líderes de la Iglesia ortodoxa, y permaneció influyente durante el reinado del sucesor de Mehmed, Bayezid II.

Debido a su influencia, privilegios especiales fueron ofrecidos a los cristianos griegos ortodoxos de Jerusalén, algo que luego se extendió a la comunidad del monasterio de Athos. Después de la derrota en la Batalla de Vaslui (Moldavia, 1475), Mara comentó que la batalla fue la peor derrota del Imperio otomano.

Muerte
Mara vivió una vida feliz y tranquila, se retiró a un monasterio y en 1469 su hermana, Katerina Branković se fue a vivir con ella. Falleció el 23 de septiembre de 1487 y fue enterrada en el Monasterio de Eikosifoinissa, en Grecia.

Referencias

Bibliografía

Historia de Serbia
Monarcas ortodoxos
Participantes cristianos en la cruzada de Varna
Valide sultan
Mujeres del Imperio otomano del siglo XV
Serbias del siglo XV
Consortes de sultanes otomanos

Mara Branković


En Francia, la Gobernanta de los Hijos de Francia (a veces llamado Gobernanta de los Hijos Reales), era la encargada de la educación de los hijos y nietos del Rey de Francia. La titular era escogida de la alta nobleza francesa. La Gobernanta era apoyada por varias gobernantas subordinadas (sous gouvernantes).

Gobernanta de los Hijos de Francia

Enrique II de Francia

 Claude Catherine de Clermont (1543-1603), duquesa de Retz.

Hijos de Luis XIII

 Françoise de Lansac (1583-1657).

Hijos de Luis XIV

 1661-1672: Louise de Prie, (1624-1709), marquesa de Toucy, duquesa de Cardona.

 1669-1682: Françoise d'Aubigné (1635-1719), marquesa de Maintenon.

Hijos del Gran Delfín

 1682-1691: Louise de Prie, (1624-1709), marquesa de Toucy, duquesa de Cardona.

Hijos del Duque de Borgoña

 1709-1710: Marie Isabelle Gabrielle Angélique de La Mothe-Houdancourt (1654-1726), duquesa de La Ferté-Senneterre.

 * 1710-1735: Charlotte de La Mothe-Houdancourt, (1651-1744), duquesa de Ventadour.

Hijos de Luis XV

 1727-1735: Charlotte de La Mothe-Houdancourt, (1654-1744), duquesa de Ventadour.

 Anne Julie de Melun actuó como sous gouvernante de Madame de Ventadour.

 1735-1754: Marie Isabelle de Rohan, (1699-1754), duquesa de Tallard.

Hijos de Luis, Delfín de Francia

 1735-1754: Marie Isabelle de Rohan, (1699-1754), duquesa de Tallard.

 1754-1776: Marie Louise de Rohan, (1720-1803), condesa Marsan.

Hijos de Luis XVI

 1776-1782: Victoria de Rohan, (1743-1807), princesa de Guéméné.

 1782-1789: Yolande de Polastron, (1749-1793), duquesa de Polignac.

 1789-1792: Louise Elisabeth de Croy, (1749-1832), marquesa de Tourzel.

Hijos de Luis Felipe I

 1773-1791: Stéphanie Félicité du Crest de Saint-Aubin (1746-1830), condesa de Genlis.

Monarquía en Francia

Gobernadora de los Infantes Reales


Nong Khaem est l'un des 50 khets de Bangkok, Thaïlande.

Histoire

Points d'intérêt

 Incinérateur de déchet

Notes et références

Liens externes

Khet de Bangkok

Nong Khaem


Condado de Dubrovnik-Neretva
Dubrovnik – cidade costeira da Croácia
Dobrovnik – município da Eslovênia
Dubrovnik (contratorpedeiro)

Desambiguação

Dubrovnik (desambiguação)


المثقبية البروسية  نوع من الطلائعيات الطفيلية المسببة لداء المثقبيات الأفريقي (مرض النوم) في الحيوان والإنسان في أفريقيا. وهناك ثلاثة نويعات (ضروب)، هي المثقبية البروسية البروسية (T. b. brucei) الذي يسبب مرض Nagana في الماشية والمثقبية البروسية الروديسية (T. b. rhodesiense) والمثقبية البروسية الغامبية (T. b. gambiense) الذان يسببان داء المثقبيات الأفريقي.

هذه الطفيليات قد تأتي في مكانين مختلفين، وبسبب الفارق الكبير بين الحشرات والحيوانات تمر المثقبيات في دورة حياة في القناة الهضمية في الحشرات والدم في الثدييات لتسهيل بقائها.
كما أنه لها ميزات فريدة من نوعها في تغيير سطح بروتين السكري لتغطيته من أجل تجنب المرور في الجهاز المناعي.

انظر أيضا
 داء التريبانوسوما في الحيوانات

مراجع

طفيليات البشر
طفيليات الثدييات
مثقبيات
داء المثقبيات الإفريقي

مثقبية بروسية


David Barnouw (nume complet Nicolaas David Johannes Barnouw, ) este un istoric și publicist neerlandez. El a lucrat din 1979 până în 2014 pe postul de cercetător, purtător de cuvânt și consilier afiliat la Institutul Neerlandez pentru Documentarea Războiului.

Biografie
A studiat științele politice și sociale la Universitatea din Amsterdam și a fost apoi angajat timp de mai mulți ani la Institutul Internațional de Istorie Socială și la Facultatea de Psihologie a Universității din Leiden. În 2008 și 2012 a fost profesor invitat la Universitatea din Vermont (SUA). În 2014, el a primit la Boca Raton (Florida) un premiu al Lessons and Legacies and the Holocaust Educational Foundation cu mențiunea în semn de recunoaștere a contribuției deosebite la educația cu privire la Holocaust.

Ca urmare a preocupării pentru istorie și film, el este un membru activ al IAMHIST și a fost președinte al Asociației de Istorie, Imagine și Sunet. El a fost, de asemenea, timp de cinci ani membru al Stimuleringsfonds Nederlandse Omroepproducties și s-a ocupat cu organizarea Festivalului Internaționald e Film Documentar de la Amsterdam. Barnouw a publicat lucrări despre Rost van Tonningen, Iarna foametei, Compania Indiilor de Est Neerlandeze și timbrele din perioada războiului, dar a devenit cunoscut mai ales prin publicațiile sale despre Anne Frank. În 1986 , el a fost unul dintre editorii ediției critice a Jurnalului Annei Frank, realizată sub coordonarea științifică a NIOD, care a fost vândută în mai mult de 100.000 de exemplare, în șase limbi străine. El a ținut mai multe prelegeri despre Anne Frank, mai ales în Statele Unite ale Americii. Lucrările De bezetting in een notendop (2005) și Geschiedenis van Nederland 1940-1945. De canon van de Duitse bezetting (2010) au beneficiat de mult interes, iar Barnouw este contactat de multe ori de presa națională și internațională pentru a comenta evenimente din cel de-al Doilea Război Mondial.

Barnouw trăiește cu jurnalista Elma Verhey.

Lucrări
 Van NIVO tot Reichsschule. Nationaal-Socialistische onderwijsinstellingen   in Nederland/Nederlandse meisjes in Duitse vakantiekampen, zomer1940. 's Gravenhage, Staatsuitgeverij 1981
 Correspondentie van Mr. M.M. Rost van Tonningen, deel II mei 1942 - mei 1945, Ingeleid en geredigeerd door David Barnouw, Walburg Pers. Zutphen 1993
 Het fenomeen Anne Frank, Bert Bakker, Amsterdam, 2005 (două ediții)
 Oostboeren, zee-Germanen en turfstekers, Bert Bakker, Amsterdam 2004. Apoi ca e-book, Amsterdam 2013
 De bezetting in een notendop, Bert Bakker, Amsterdam 2005
 Het succes van Anne Frank, AO 2853 IVIO uitgeverij, Lelystad 2006
 Die Niederlande im Zweiten Weltkrieg; Eine Einführung, agenda Verlag, Münster 2010
 Geschiedenis van Nederland 1940-1945. De canon van de Duitse bezetting, Walburg Pers. Zutphen 2010
 Rost van Tonningen, Fout tot het bittere eind, WalburgPers, Zutphen 2014 (ed. a II-a revizuită)
 Das Phänomen Anne Frank, Klartext Verlag, Essen 2015
 Oorlog en bezetting in  Nederland in 1940-1945; De geschiedenis in topstukken uit het NIOD-archief, Hollandsdiep, Amsterdam, 2015. Publicat cu ocazia împlinirii a 70 de ani de la eliberarea Țărilor de Jos.

Note

Nașteri în 1949
Scriitori neerlandezi
Istorici neerlandezi

David Barnouw


Eugen Todoran (n. 30 august 1885, Cetatea de Baltă, județul Târnava-Mică, d. 1 octombrie 1931, Sibiu) a fost un participant la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, ca reprezentant al Seminarului Teologic Pedagogic Ortodox Român din Sibiu.

Biografie
Urmează studiile liceale în Sighișoara și Dumbrăveni și Teologia la Sibiu, după care își continuă studiile superioare la Budapesta și Viena, obținând diplome în filologie și în filosofie. După terminarea studiilor și-a început cariera de profesor, fiind inițial profesor la liceul Șaguna din Brașov, iar mai apoi la liceul de fete din Sibiu, la liceul din Târgul Mureș, la Seminarul Teologic Pedagogic al Mitropoliei Ortodoxe Române din Sibiu și director al Școlii normale "Andrei Șaguna" din Sibiu. În afara activității sale de profesor și director de școli, a fost și un intelectual activ, prin conferințe de specialitate și publicații de difertite articole în reviste precum "Vatra școlară". A fost președintele și reprezentatul în adunările școlare din protopopiatul Târnava și Mediaș, al Consistoriului din Sibiu.

Publicații
 Fantezia, manifestarea și însemnătatea ei pedagogică
 Rumänische Konversation
 un dicționar german-român care a rămas în stadiul de pregătire, nemaifiind publicat
 Câteva îndrumări în dialectul ardelenesc pentru vorbit și scris corect românește, în colaborare cu Col. Comeliu Negulescu
 Istoria biblică în închipuiri, în colaborare cu prof. Gh. Maior
 cărți școlare de limba română pentru uzul școlilor germane din România, în colaborare cu prof. Dr. Porsche, pentru acestea fiind premiat de Consistoriul Evanghelic din Sibiu

Note

Bibliografie

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1885
Decese în 1931
Profesori români
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Eugen Todoran (delegat)


An Kniphofia tysonii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Gilbert Baker. An Kniphofia tysonii in nahilalakip ha genus nga Kniphofia, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 K. t. lemboensis
 K. t. tysonii

Mga kasarigan

Kniphofia

Kniphofia tysonii


ඉන්දියානු 19-පහළ ක්‍රිකට් කණ්ඩායම විසින් 19-පහළ මට්ටමෙහිදී  ඉන්දියානු ජාතිය නියෝජනය කරයි.

ඉන්දියානු ජාතික 19-පහළ ක්‍රිකට් කණ්ඩායම


Sol Blume é um festival de música ao ar livre de dois dias realizado no Discovery Park, perto do centro de Sacramento, com apresentações dos artistas de R&B, Soul e hip-hop mais procurados da atualidade, com ênfase subjacente em arte, cultura, amor, diversidade social e boas vibrações.

História
O primeiro ato do festival foi em meados de 2018, porém teve que sofrer um pequeno hiato após a Pandemia de CIVID-19. Em 2022, no entanto, o Sol Blume voltou com força total e foi realizado no Discovery Park no fim de semana de 30 de abril a 1º de maio. Sol Blume da início a temporada de festivais em Sacramento, muitos outros festivais de música como Aftershock, GoldenSky e Lost In Riddim, estão marcados para outubro e novembro.

Nos anos anteriores, o Sol Blume acontecia no Ceasar Chavez Plaza, no centro de Sacramento. Em 2022, por ter acontecido no Discovery Park, houve mais espaço, permitindo que mais músicos e festivaleiros fossem a Sacramento.

Todos os fundadores, produtores e organizadores da Sol Blume são nativos de Sacramento que querem ver Sacramento crescer.

Entre os diversos artistas que já passaram pelo festival estão: Lauren Jauregui, Victoria Monet, Jhené Aiko, Jorja Smith, Summer Walker, Tinashe, D Smoke e Lucky Daye.

Palcos

 Bless Stage
 Bless Stage Powered by Pandora

Ver também

 Coachella
 Lollapalooza
 Rock in Rio
 GoldenSky

Ligações externas

 Sol Blume no Instagram
 Sol Blume no Twitter
 Sol Blume no Facebook

!Artigos novos
Festivais
Música dos Estados Unidos
Festivais de música dos Estados Unidos

Sol Blume


Joe McPhee (born November 3, 1939) is an American jazz multi-instrumentalist born in Miami, Florida, a player of tenor, alto, and soprano saxophone, the trumpet, flugelhorn and valve trombone. McPhee grew up in Poughkeepsie, New York, and is most notable for his free jazz work done from the late 1960s to the present day.

Life and career
McPhee was born in Miami, Florida, on November 3, 1939. He began playing trumpet when he was eight, before learning other instruments. He played in various high school and then military bands before starting his recording career. His first recording came in 1967, when he appeared on the Clifford Thornton album entitled Freedom and Unity. McPhee taught himself saxophone at the age of 32 after experiencing the music of John Coltrane, Albert Ayler, and Ornette Coleman. During the late 1960s and early 1970s, McPhee lectured on jazz music at Vassar College.

In 1975, Werner Uehlinger started the Swiss label Hathut Records with the specific intent of showcasing McPhee's music. In the 1980s, McPhee met Pauline Oliveros, began studying her musical theories, and worked with her Deep Listening Band. He has not yet signed with any major label in his native United States, and was possibly better known throughout Europe than his native country until the 1990s. His 1996 album As Serious As Your Life, which takes its title from the jazz book by Val Wilmer, is "arguably the finest of his solo recordings", according to the AllMusic review.

Jazz musicians with whom McPhee has recorded or performed include Ken Vandermark, Peter Brötzmann, Evan Parker, Mats Gustafsson, Jeb Bishop, The Thing, Clifton Hyde, Jérôme Bourdellon, Raymond Boni, and Joe Giardullo.  Since 1998, McPhee, Dominic Duval, and Jay Rosen have performed and recorded as Trio X. In the 1990s Dominique Eade and McPhee had a jazz ensemble called Naima.

McPhee has written reviews and commentary for Cadence.

In 2005, McPhee was awarded the Resounding Vision Award by Nameless Sound.

Discography
 Underground Railroad (CjR, 1969)
 Nation Time (CjR, 1971)
 Black Magic Man (HatHut, 1971 [1975])
 At WBAI's Free Music Store, 1971 (HatHut, 1971 [1996])
 Trinity (CjR, 1972) with Harold E. Smith and Mike Kull
 Pieces of Light (CjR, 1974) with John Snyder
 The Willisau Concert (HatHut, 1976) featuring John Snyder and Makaya Ntshoko
 Tenor (HatHut, 1977) – rereleased as Tenor & Fallen Angels in 2000
 Rotation (HatHut, 1976 [1977])
 Graphics (HatHut, 1977 [1978])
 Variations on a Blue Line (HatHut, 1977 [1979])
 Glasses (HatHut, 1977 [1979])
 MFG in Minnesota (HatHut, 1978) with Milo Fine and Steve Gnitka
 Old Eyes (HatHut, 1980) – rereleased as Old Eyes and Mysteries in 1992
  Tales and Prophecies  (HatHut, 1981) with André Jaume
 Topology (HatHut, 1981)
 Oleo (Hat Hut, 1982) – rereleased as Oleo & A Future Retrospective in 1993
 Visitation (Sackville, 1985) with the Bill Smith Ensemble
 Songs and Dances (CELP, 1987) with André Jaume and Raymond Boni
 Linear B (Hat Hut, 1990)
 Élan • Impulse (In Situ, 1991) with Daunik Lazro
 Impressions of Jimmy Giuffre (CELP, 1992)
 The October Revolution (Evidence, 1994 [1996]) with Rashied Ali, Borah Bergman, and Wilber Morris
 Sweet Freedom - Now What? (HatArt, 1995) with Lisle Ellis and Paul Plimley
 McPhee/Parker/Lazro (Vand'Oeuvre, 1995 [1996]) with Evan Parker and Daunik Lazro
 Common Threads (Deep Listening, 1995)
 A Meeting in Chicago (Eighth Day Music, 1996 [1997]) with Ken Vandermark and Kent Kessler
 As Serious As Your Life (Hat Hut, 1996)
 Legend Street One (CIMP, 1996)
 Legend Street Two (CIMP, 1996)
 Inside Out (CIMP, 1996) with David Prentice
 Finger Wrigglers (CIMP, 1996) with Michael Bisio
 Specific Gravity  (Boxholder, 1997 [2001]) with Joe Giardullo
 The Brass City (Okka Disk, 1997 [1999]) with Jeb Bishop
 Chicago Tenor Duets (Okka Disk, 1998 [2002]) with Evan Parker
 Zebulon (CIMP, 1998 [1999]) with Michael Bisio
 The Dream Book (Cadence Jazz, 1998 [1999]) with Dominic Duval
  Soprano  (Roaratorio, 1998 [2007)
 In the Spirit (CIMP, 1999)
 No Greater Love (CIMP, 1999 [2000])
 Emancipation Proclamation: A Real Statement of Freedom (Okka Disk, 1999 [2000]) with Hamid Drake
 Grand Marquis (Boxholder, 1999) with Johnny McLellan
 Manhattan Tango (Label Usine, 2000 [2004]) with Jérôme Bourdellon
 Port of Saints (CjR, 2000 [2005]) with Michael Bisio, Raymond Boni and Dominic Duval
 Voices & Dreams (Emouvance, 2000 [2001]) with Raymond Boni
  Angels, Devils & Haints  (CjR, 2000 [2009]) with  Michael Bisio, Dominic Duval, Claude Tchamitian and Paul Rogers
 Mister Peabody Goes to Baltimore (Recorded, 2000 [2001])
 Remembrance (CjR, 2001 [2005]) with  Michael Bisio, Raymond Boni and Paul Harding
 Tales Out of Time (Hat Hut, 2002 [2004]) with Peter Brötzmann
 A Parallax View (Slam, 2003 [2006]) with Paul Hession
 Between (Ohrai, 2003) with Sato Makoto
 Everything Happens for a Reason (Roaratorio, 2003 [2005])
 In Finland (Cadence Jazz, 2004 [2005]) with Matthew Shipp and Dominic Duval
 Next To You (Emouvance, 2004 [2005]) with Raymond Boni, Daunik Lazro and Claude Tchamitchian
 Guts (Okkadisk, 2005) with Peter Brötzmann, Kent Kessler and Michael Zerang
The Open Door (CIMPoL, 2006) with Dominic Duval
Voices: 10 Improvisations (Mode, 2006 [2008]) with John Heward
 Red Morocco  (2006)
Tomorrow Came Today (Smalltown Superjazz, 2007) with Paal Nilssen-Love
Alto (Roaratorio, 2009)
Magic (Not Two, 2009) with Mikołaj Trzaska, Dominic Duval and Jay Rosen
The Damage Is Done (Not Two, 2009) with Peter Brötzmann, Kent Kessler and Michael Zerang
Blue Chicago Blues (Not Two, 2010) with Ingebrigt Håker Flaten
Creole Gardens (A New Orleans Suite) (NoBusiness, 2011) with Michael Zerang
Brooklyn DNA (Clean Feed, 2012) with Ingebrigt Håker Flaten
What/If/They Both Could Fly (Rune Grammofon, 2012) with Evan Parker
 Ithaca (8mm Records, 2012) with Eli Keszler
Red Sky (PNL, 2013) with Paal Nilssen-Love
Sonic Elements (Clean Feed, 2013)
Tree Dancing (Otoroku, 2019) with Chris Corsano, Lol Coxhill and Evan Parker
Echoes (Rune Grammofon, 2023) with Fire! Orchestra

With Trio X
Rapture (Cadence Jazz, 1999)
The Watermelon Suite (CIMP, 1999)
On Tour (Cadence Jazz, 2001)
In Black and White (Cadence Jazz, 2002)
Journey (CIMP, 2003)
The Sugar Hill Suite (CIMP, 2004)
Moods: Playing with the Elements (CIMP, 2005)
Roulette at Location One (Cadence Jazz, 2005)
Air: Above and Beyond (CIMPol, 2006)
2006 U.S. Tour (CIMPol, 2007)
Live in Vilnius (NoBusiness, 2008)
Live On Tour 2008 (CIMPol, 2010)
 Live On Tour 2010 (CIMPol, 2012)

With Survival Unit III
Don't Postpone Joy! (Rai Trade, 2006)
Syncronicity]' (Harmonic Convergence, 2011)Game Theory (Not Two Records, 2013)Barrow Street Blues (Holidays Records, 2015)Straylight (Pink Palace, 2015)Straylight (Live at Jazzhouse Copenhagen) (Astral Spirits, Monofonus Records, 2015)

CompilationsA Future Retospective (Hat Hut, 1983) – compiles Old Eyes and OleoNation Time: The Complete Recordings (1969-70) (Corbett vs Dempsy, 2013) – Compiles Nation Times and Black Magic Man with 2 CDs of unreleased live recordingsThe CjR Years (Bo'Weevil, 2014) – 4LP Box Set compiles Underground Railroad, Nation Time, Trinity and  Pieces of LightAs sideman
With Peter Brötzmann
 The Chicago Octet/Tentet (Okka Disc, 1998)
 American Landscapes 1 (Okka Disc, 2007)
 American Landscapes 2 (Okka Disc, 2007)
With Roy Campbell, William Parker & Warren SmithTribute to Albert Ayler Live at the Dynamo (Marge Records, 2009)
With the C. T. String QuartetReqiphoenix Nexus (Cadence Jazz, 1999 [2006])
With Dominic DuvalLive in Concert (Cadence Jazz, 1999)Cries and Whispers (Cadence Jazz, 1999 [2001])Undersound (Leo, 2000)Undersound II (Leo, 2003)
 Rules Of Engagement, Vol. 2 (Drimala, 2004)
With Joe FondaHeat Suite (Konnex, 2003)
With Joe Giardullo
 Shadow & Light (Drimala, 2002)
With Jimmy Giuffre and André Jaume	River Station (CELP, 1993)
With Raphe MalikSympathy (Boxholder, 2002) with Donald Robinson
With Mat ManeriSustain (Thirsty Ear, 2002)
With the Nihilist Spasm BandNo Borders (Non Musica Rex, 2001)
With Evan ParkerThe Redwood Session (CIMP, 1995)
With Jamie SaftTiconderoga (Clean Feed, 2015)
With Clifford ThorntonFreedom & Unity (Third World Records, 1967)
With The ThingShe Knows...'' (Crazy Wisdom, 2001)

References

External links

 Joe McPhee & Clifton Hyde concert video
 MP3 Interview
 Alan McGee on Joe McPhee in The Guardian

Avant-garde jazz musicians
Rune Grammofon artists
1939 births
American jazz saxophonists
American male saxophonists
American jazz trumpeters
American male trumpeters
Avant-garde jazz saxophonists
Free jazz saxophonists
Living people
21st-century American saxophonists
21st-century trumpeters
21st-century American male musicians
American male jazz musicians
CIMP artists
Cadence Jazz Records artists
Clean Feed Records artists
NoBusiness Records artists
Okka Disk artists

Joe McPhee


අහිතකර වායුගෝලීය තත්වයන්(දුෂණයවු) මිනිසා ඇතුළු ජීවීන්ගේ මරණයට හේතු කාරක විය හැක. ඕසෝන් වායුව නිසා සිදුවන දූෂණය දී ශ්වසන පද්ධතියේ රෝග , හෘර්ද වාහිණී අවහිරතාව, උගුරේ ඉදිමුම් පපුවේ වේදනා සහ සංකූලතාවලට හේතු වේ. සංවර්ධනය වෙමින් පවතින රටවල පානීය ජලය පිරිසිදු නොකිරීමේ  හේතුවෙන් (මළ මුත්‍රා මුසුවී) සිදුවන ජලය විෂවීම නිසා දිනකට දළ වශයෙන් 14,000 පමණ මරණ සිදුවේ යැයි ගණන් බලා තිබේ. තෙල් මුසුවීම නිසා සමේ තුවාල සහ දද කුෂ්ඨ සෑදීමට හේතු වේ. ශබ්ද දූෂණය මගින් ශ්‍රවණාබාධිත වීම්, අධි රුධිර පීඩනය, ආතතිය සහ නින්දට බාධා ඇතිවීම් සිදු වේ.

පරිසර පද්ධති

•	සල්පර් ඩයොක්සයිඩ් සහ නයිට්‍රජන් ඔක්සයිඩවලින් අම්ල වැසි නිර්මාණය විය හැකි අතර එමගින් පසෙහි pH අගය අඩු විය හැක.
•	පස නිසරු සහ පැළ සඳහා නුසුදුසු බවට පත්වීමට හැක. මෙය ආහාර ජාලයේ අනෙකුත් ජීවීන්ටද බලපෑමට හැක.
•	ශාකවල ප්‍රභාසංස්ලේෂණයට අවශ්‍යවන හිරු එළිය ලබා ගැනීම ධූම වළාවන් නිසා අඩුවිය හැක.
•	ආක්‍රමණශීලී ජීවී විශේෂවලට දේශීය විශේෂ සමග තරග කිරීමෙන් ජෛව විවිධත්වය අඩු කළ හැක. ආක්‍රමණශීලී ශාකවලට පස්වලට රසායනිකයන් එක් කරමින් පස වෙනස් කිරීමට ජෛව අණු බෙදාහරින අතර ඉන් පරිසර හානි සිදුවේ. එමගින් ස්වමද්ශීය ශාකවල තරගකාරිත්වය අඩු කරයි.
•	ජෛව විශාලනය- විෂ ද්‍රව්‍යය ආහාර දාම ඔස්සේ ගමන් කර ඉහල යැපුම් මට්ටම් වල දී සාන්ද්‍රනයේ අධික වැඩ්වීමක් සිදුවේ.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Environmental_pollution#Effects

පරිසර දූෂණයේ බලපෑම් (මිනිසාගේ සෞඛ්‍යය)


Armen Borisovič Džigarhanjan (arm. Արմեն Բորիսի Ջիգարխանյան, rus. Армен Борисович Джигарханян) (Erevan, 3. listopada 1935. — Moskva, 14. studenoga 2020.) bio je sovjetski, armenski i ruski glumac.

Džigarhanjan, kao jedan od najpoznatijih i najpopularnijih filmskih i kazališnih armenskih i ruskih glumaca, pojavio se u više filmova od bilo kojega drugoga armenskoga i ruskoga glumca s više od 250 uloga.

Rođen 3. listopada 1935. i odrastao u Erevanu, Džigarhanjan počeo je glumiti u kazalištima, prije nego što se preselio u Moskvu kako bi nastavio glumačku karijeru. Njegov djed po ocu potječe iz armenske obitelji iz Tbilisija, glavnog grada Gruzije.  Maturirao je u ruskoj srednjoj školi, koja nosi ime književnika Antona Čehova. Između 1953. i 1954., radio je kao pomoćnik kamermana u državnom filmskom studiju.

Od 1960. godine pojavljuje se u nizu armenskih filmova. Postao je popularan 1970.-ih raznim ulogama u sovjetskim filmovima kao što su: Nove avanture neuhvatljivih osvetnika (1968.), njegovim nastavkom Krune Ruskoga Carstva, ili još jednom nedostižni osvetnici (1971.) i tv- seriji Mjesto sastanka ne može se promijeniti (1979). Nakon skoro 30 godina na pozornici Majakovskog kazališta, Džigarhanjan je predavao na Gerasimovom institutu kinematografije, a 1996. osnovao je vlastito dramsko kazalište u Moskvi.

Izvori

Armenski umjetnici
Ruski glumci
Životopisi, SSSR
Kazališni glumci

Armen Džigarhanjan


Anaphyllopsis, biljni rod iz porodice kozlačevki smješten u potporodicu Lasioideae. Postoje 3 vrste rasprostranjene po tropskoj Južnoj Americi. Rastu kao helofiti na pjeskovitim, djelomično poplavljenim mjestima uz potoke i močvarnim šumama.

Vrste
 Anaphyllopsis americana (Engl.) A.Hay
 Anaphyllopsis cururuana A.Hay
 Anaphyllopsis pinnata A.Hay

Izvori

Lasioideae

Anaphyllopsis


Jean-Pierre Audy (* 12. Juni 1952 in Tulle, Corrèze) ist ein französischer Politiker der Union pour un mouvement populaire.

Leben
Audy studierte Wirtschaftswissenschaften an der Clermont-Ferrand Business School in Clermont-Ferrand. Seit 1977 gehört Audy dem Stadtrat von Meymac an und war von 1977 bis 1995 Bürgermeister von Meymac. Audy ist seit dem 11. Juni 2005 Abgeordneter im Europäischen Parlament. Dort ist er stellvertretender Vorsitzender in der Delegation für die Beziehungen zu den Ländern des Mercosur sowie Mitglied im Haushaltskontrollausschuss, im Ausschuss für Industrie, Forschung und Energie und in der Delegation in der parlamentarischen Versammlung Europa-Lateinamerika. Ebenso ist er Stellvertreter im Ausschuss für Wirtschaft und Währung.

Preise und Auszeichnungen
 Ritter der Ehrenlegion
 Ritter des Ordre des Palmes Académiques

Weblinks

 Offizielle Webseite von Jean-Pierre Audy

Quellen

Mitglied des Europäischen Parlaments für Frankreich
Mitglied der Ehrenlegion (Ritter)
Träger des Ordre des Palmes Académiques (Ritter)
Politiker (20. Jahrhundert)
Politiker (21. Jahrhundert)
Franzose
Geboren 1952
Mann

Jean-Pierre Audy


Melastrota este un gen de insecte lepidoptere din familia Arctiidae.

Cladograma conform Catalogue of Life:

Referințe

Melastrota

Melastrota


إنجيل حواء إنجيل ضائع من أبوكريفا العهد الجديد وربما يكون إنجيل الكمال الضائع أيضا.

حسب الغنوصيين فإن إله العهد القديم كان شريرا ولذلك فالشر كان غرضه المقصود من الخلق، ونتيجة لدلك أصبحت حواء بطلة تبحث عن معرفة الحقيقة بأكلها من شجرة معرفة الحق والباطل التي رغب الإله الشرير حسب عقيدتهم بأن لا تجدها. لذا فحسب التفكير الغنوصي حصلت حواء على الخلاص بأكلها من الشجرة على عكس تعاليم المسيحية التي تقول إن ذلك كان مصدر الخطيئة الأصلية.

لا يعرف عن الإنجيل إلا مقتطفات قليلة من إبيفانوس الذي نقد فئة كانت تمارس الجنس الحر وطريقة العزل وأكل المني كعبادات، وأن بعض الغنوصيين اعتبروا الجسد شريرا بالأصل وأنه يجب الاعتراف بذلك بممارسة أشد الأفعال الجنسية. لكن معظم الغنوصيين أخذوا الموقف المعاكس واتبعوا التقشف الشديد، وربما تكون ممارساتهم الجنسية إشاعة مغرضة اخترعها إبيفانوس ضدهم.

وبشكل عام فإن كتابات الغنوصيين لها مستويات متعددة وذات معان معقدة صوفية وسرية بدل التفسير الحرفي، لذا من المحتمل أن إبيفانوس أساء فهمهم وقرأ النص خطأ.

وهذا هو النص الذي اقتطفه إبيفانوس وزعم أنه يشير إلى المني
وقفت على جبل عال ورأيت رجلا طويلا وآخر قصيرا، وسمعت شيئا يشبه صوت الرعد واقتربت لأسمع فسمعته يقول لي: أنا أنت وأنت أنا، وأينما تكون فأنا هناك، وأنا في كل الأشياء، ومن أين تأتي فأنت تجمعني، ولكن عندما تجمعني فأنت تجمع نفسك.
اضافتي انا سر الأول والاخر\ قد اسأت فهم الرجل الذي تضن انه لم يفهم النص فا علم انه فهم النص فهم صحيح حقا قد ذكر سر كل ما وجدت الأديان من اجله انه السراط المستقيم الذي من جازه نجا ومن لم يجوزه هلك  والله يقول الحق وهو يهدي السبيل

أبوكريفا ضائعة

إنجيل حواء


Kristjan Ludvig Kristjansen (født 15. november 1884 i Kvívík, død 31. december 1954) var et færøsk postbud og politiker (SF). Han var kommunalbestyrelsesmedlem og borgmester i Kvívíkar kommuna i mange år, og indvalgt i Lagtinget fra Norðurstreymoy 1928–1932.

Referencer
 Løgtingið 150 – Hátíðarrit, bind 2 (2002), s. 312. (PDF )

Politikere fra Sjálvstýrisflokkurin
Lagtingsmedlemmer fra Færøerne
Borgmestre fra Færøerne
Personer fra Strømø

Kristjan L. Kristjansen


Manoel Missias Bezerra, mais conhecido como Missias do MST (Forteleza, 8 de janeiro de 1982) é uma ativista e político brasileiro. Atualmente é deputado estadual do Ceará pelo Partido dos Trabalhadores (PT).

Biografia
Missias mudou-se ainda criança, juntamente com sua família, para a localidade de Simião, município de Crateús.

Sua família, formada por agricultores, era moradora do acampamento que realizou a ocupação da fazenda Serrote, em Crateús, no local onde se encontra atualmente o assentamento Palmares.

Missias estudou na escolinha que funcionava no local e ingressou na militância do Movimento dos Trabalhadores Rurais Sem Terra (MST) durante a adolescência. Formou-se pela primeira turma de administração do MST em Minas Gerais.

É dirigente histórico do MST da região de Crateús, foi presidente da Cooperativa Central das Áreas de Reforma Agrária (CCA-CE), dirigente estadual do MST pelo setor de produção e membro da Coordenação Nacional do MST.

Foi eleito deputado estadual no Ceará com 44.853 votos pelo Partido dos Trabalhadores (PT), nas eleições de 2022.

Nascidos em 1982
Naturais de Fortaleza
Membros do Partido dos Trabalhadores
Deputados estaduais do Ceará

Missias do MST


Melosiraceae, porodica alga kremenjašica iz reda Melosirales, dio podrazreda Melosirophycidae. Sastoji se od šest rodova s 91 taksonomski priznate vrsta;

Rodovi
 Angusticopula Houk, Klee & H.Tanaka
 Druridgea Donkin; monotipičan
 Ferocia Van de Vijver & Houk
 Gaillonella Bory
 Melosira C.Agardh
 Tumulopsis N.I.Hendey; monotipičan

Drugi projekti

Izvori

Coscinodiscophytina

Melosiraceae


Der Bahnhof Grevenbroich ist ein Bahnhof in der Stadt Grevenbroich, in dem sich die Bahnstrecken der Köln-Ehrenfeld–Rheydt und der Düren–Neuss kreuzen.

Zusammen mit den Bushaltestellen auf dem Bahnhofsvorplatz bildet der Bahnhof einen Verkehrsknotenpunkt im Grevenbroicher Stadtverkehr.

Geschichte
Das erste Empfangsgebäude des Bahnhofs Grevenbroich wurde nach dem Zweiten Weltkrieg abgerissen. Als Ersatz wurde nach dem Zweiten Weltkrieg ein neues Empfangsgebäude errichtet, das bis heute erhalten ist.

1937 wurden drei Stellwerke in Betrieb genommen: Die Befehlsstelle Grb der Bauform Siemens & Halske 1912 sowie die mechanischen Wärterstellwerke Gn und Gs der Bauform Einheit. 1945 wurden provisorisch das Stellwerk Gn durch das Einheitsschlüsselwerk Gn ersetzt und das Stellwerk Gs zum Fahrdienstleiterstellwerk erhoben, bis 1953 Grb und Gn außer Betrieb und das Relaisstellwerk Gnf der Bauform Dr S 2 als neues Fahrdienstleiterstellwerk in Betrieb genommen wurden.

Auf dem Bahnhofsvorplatz wurde die 1984 erstellte Statue Der Nachbar von Heinz Tobolla installiert.

Die beiden Stellwerke Gnf und Gs wurden am 25. März 2006 außer Betrieb genommen und durch das am darauffolgenden Tag in Betrieb genommene elektronische Stellwerk Grevenbroich ersetzt. Dieses wird von der Betriebszentrale Duisburg ferngesteuert und bedient die Streckenabschnitte Gustorf–Holzheim, Grevenbroich Erftwerk–Rheydt Hauptbahnhof und Rheydt Hauptbahnhof–Übach-Palenberg.

Der Bereich des früheren Güterbahnhofs, der westlich der Bahnsteige lag, wurde vor 2010 massiv zurückgebaut, sodass nichts mehr davon vorhanden blieb. Lediglich eine große Brachfläche ließ die frühere Ausdehnung erahnen. Bis 2023 wurde ein großer Teil mit Gewerbebauten und Parkplätzen überbaut. Auch der Zugang zum Bahnhof von Westen wurde barrierefrei gestaltet.

Im Zeitraum von Juli bis September 2012 wurde der Bahnhof teilweise saniert. Es wurde ein neuer Bodenbelag mit Bodenleitsystem umgesetzt sowie die Aufarbeitung des Eingangsbereiches umgesetzt. Die mittlere Tür des Eingangsbereiches wurde durch einen automatischen Öffnungsmechanismus ersetzt, der es Rollstuhlfahrern und Mobilitäts-Eingeschränkten ermöglicht, den Bahnhof barrierefrei zu erreichen. Für dieses Projekt investierte die Deutsche Bahn rund 300.000 €.

Die Deutsche Bahn plant den Ersatz des Bahnübergangs Blumenstraße in Nordkopf durch eine Straßenunterführung an der Stelle der Ruine des Stellwerksgebäudes Gnf.

Die Stadt betreibt am Bahnhof in Grevenbroich seit 2015 - aufgrund der hohen Reinigungskosten - keine eigene Toilettenanlage mehr. Stattdessen kann man in einem fußläufig erreichbaren Restaurantbetrieb – im Rahmen von dessen Öffnungszeiten – auf die Toilette gehen. In der Zeit zwischen 22:00 Uhr abends und 10:00 Uhr morgens steht daher in direkter Bahnhofsnähe kein entsprechender Service zur Verfügung.

Bedienung

Schienenpersonennahverkehr
Der Bahnhof wird im Schienenpersonennahverkehr von folgenden drei Linien bedient:

Bahnsteigbelegung
In der Regel halten die Regionalverkehrslinien wie folgt auf den Bahnsteiggleisen:

Öffentlicher Personennahverkehr
Die fünf Bushaltestellen am Grevenbroicher Bahnhof werden von zehn Buslinien des Busverkehr Rheinland (BVR) angefahren.

Weblinks

Einzelnachweise
2. https://rp-online.de/nrw/staedte/grevenbroich/oeffentliche-toilette-soll-ins-bistro_aid-21259491
Grevenbroich
Grevenbroich
Bauwerk in Grevenbroich

Bahnhof Grevenbroich


Le ,  ou  est un type de pain traditionnel de certaines régions d'Espagne qui était généralement fabriqué avec de la farine de blé  (blé dur). En raison de son arôme, de son goût et de son histoire, il est considéré comme un emblème de la préparation boulangère traditionnelle espagnole. Il se caractérise par une mie tendre, dense et serrée, avec une petite alvéole et une faible hydratation. La croûte est fine, croustillante, présentant une surface lisse et une couleur dorée, souvent avec des  (grignes) de forme géométrique. Le contraire du  est le , fabriqué à partir de blé tendre.

Les pains candeal sont commercialisés, entre autres, sous forme de pains ronds, de pains de mie, de pains carrés, de beignets, ou de tresses. Ils ne sont pas très rentables à produire car le rapport eau-farine est faible. Il nécessite plus de farine que les autres et c'est le pain dont l'hydratation est la plus faible et le coût de la matière première le plus élevé. À l'heure actuelle (2021), le blé dur est à peine semé en raison de la faible rentabilité qu'il procure aux agriculteurs.

Étymologie
 vient de cande, un mot archaïque désignant la couleur blanche (du latin candĭdus, qui signifie « blanc immaculé, brillant ou pur »).  et  font référence au processus par lequel la pâte (briega) doit passer, entre le pétrissage et la fermentation.

D'autres noms sont  (de , « frotter la pâte à pain avec les poings ») à Aliste et Tierra de Alba, dans la province de Zamora, ou  à Saragosse et dans d'autres régions d'Aragon.

Élaboration
Le pain était traditionnellement fabriqué avec de la farine de blé  qui a une teneur élevée en protéines et moins de gluten que le blé actuellement commercialisé, et dont la farine est moins résistante que la farine conventionnelle.

La transformation se fait par raffinage au rouleau au lieu du pétrissage. Cette technique consiste à étaler la pâte plusieurs fois à l'aide d'un rouleau ou d'une machine. Le nombre de pâtes n'est que de un au lieu des deux habituels.

Notes et références

Annexes

Bibliographie
 .
 .

Pain espagnol
Expression espagnole

Pan candeal


Sputnik 1 (Rusça: Спутник-1), Dünya'nın ilk yapay uydusu. Sputnik serisinden ilk uzay aracı. SSCB tarafından 4 Ekim 1957'de yörüngeye oturtuldu. Sputnik 1'in uzaya gönderilmesi soğuk savaş yıllarında gerçekleşti ve süper güçler arasında yeni bir rekabet olan Uzay Yarışı'nı başlattı.

Fiziksel özellikleri

Uydunun ağırlığı 80 kg olup, çapı 58 cm, yörünge yüksekliği 250 km idi. Küre şeklinde bir gövdesi ve bundan ayrılan 2,4 ila 2,9 m uzunluğunda dört uzun anteni vardı. 20 ve 40 MHz gücünde iki radyo vericisi bulunmaktaydı. Bu radyo sinyalleri iyonosferdeki elektron yoğunluğunu ölçmede kullanıldı. Ayrıca, uydunun iç basıncı ve sıcaklığı da sinyallerle iletiliyordu. Böylece uydu çeperinin bir göktaşı tarafından delinip delinmediği takip edilebiliyordu. Uydunun basınçlı iç bölgesi nitrojen gazıyla doldurulmuştu. Ancak yörünge sırasında uydu çeperinin hiç delinmediği tespit edildi. Bu durum, gelecekteki uzay uçuşları için Dünya yörüngesinin güvenli olduğunu gösteriyordu.

Fırlatılışı
Sputnik 1, uzaya SSCB'deki (bugün Kazakistan sınırları içinde kalan) Baykonur Uzay Üssü'nden fırlatıldı. Sputnik kelimesi Rusçada "yol arkadaşı" ve astronomi ile ilgili metinlerde "uydu" anlamına gelmektedir. Sputnik'in fırlatılışının gerçek nedeni propagandadır, görünüşteki nedense Uluslararası Jeofizik Yılı (1957-1958) çalışmalarına katkı sağlamaktır.

Arka plan
Sovyetler'in Dünya yörüngesine uydu yerleştirebilecek teknolojiyi geliştirdiği anlaşıldığında, Sovyet Bilimler Akademisi'nden Mstislav Keldiş, uzayda çeşitli deneyler yapabilecek bir buçuk tonluk konik bir uydu planladı. Ancak bu sırada Sovyet istihbaratı, ABD'nin uzaya, tek amacı yörüngeye oturup oturmayacağının görülmesi olan "basit bir uydu" göndermek istediğini haber aldı. "Basit uydu" fikrini kapan Sovyetler, geride kalmamak için hızla Sputnik 1'i geliştirdiler. Böylece Dünya yörüngesine daha pahalı uyduların gönderilmesi imkânı da sınanmış olacaktı. Ayrıca, uydu, Ekim Devrimi'nin yıl dönümü kutlamalarına yetişecekti. Uydu ve roketin tasarımı Sovyet roket bilimci Sergey Korolyov tarafından yapıldı. Aslında, bu uydu, ABD'nin "basit uydusu" Vanguard'dan çok daha ağırdı. Aylar sonra Vanguard uydusu yörüngeye girdiğinde, Nikita Kruşçev, onunla "greyfurt" diye alay edecekti.

Görevi ve sonrası
Sputnik 1, pilleri bitinceye kadar üç hafta boyunca sinyal gönderdi. Bundan sonra uydunun yörüngesi görsel olarak izlenmeye devam edildi. Yörüngesi gitgide alçalan Sputnik 1, fırlatmadan 92 gün sonra, 4 Ocak 1958'de atmosfere girerek yandı. Sputnik 1, yörüngede 1.400 tur atmış, 70 milyon km yol kat etmiştir.

Uydu, yörüngede kaldığı sürece 6. kadirden bir cisim parlaklığında gözlenebiliyordu. Sputnik 1'i yörüngeye oturtan roket de yörüngeye girmiş olup, Dünya'dan 1. kadirdegörülebilmekteydi.

Sputnik 1'e karşılık ABD hemen uzaya bir uydu göndermeyi denedi. Ancak yaptığı ilk denemeler başarısızlıkla sonuçlandı. ABD uzaya ancak 1958'de bir uydu gönderebildi. ABD'nin başarısızlığı, bu ülkede eğitim müfredatının ve sisteminin gözden geçirilmesine, roket bilimine ve fen bilimlerine ilgi uyanmasına ve uzay projelerine ayrılan mali kaynağın artmasına neden oldu. Bu gelişmeler, Uzay Yarışı'nın başlangıcı sayılmaktadır.

Popüler kültürdeki yeri
Sputnik 1'in çeşitli kopyaları ve maketleri Rusya'da ve diğer ülkelerdeki müzelerde sergilenmektedir. SSCB'nin yedekleme ve test amacıyla dört ila yirmi kadar Sputnik 1 kopyası yaptığı iddia edilmektedir.

Aynı zamanda bir uzay ajansının yönetimini ele almamıza fırsat veren Kerbal Space Program isimli oyunda Sputnik'e eşdeğer olan uzay aracında "Stayputnik " ismi kullanılmıştır.

Ayrıca bakınız
 Konstantin Tsiolkovski
 Sergey Korolyov
 Sputnik
 Uzay Yarışı
 Yuri Gagarin
 Kerbal Space Program

Kaynakça

1
Nikita Kruşçev
Soğuk Savaş
1957'de uzay çalışmaları
1950'lerde fırlatılan uzay gemileri

Sputnik 1


මොහොමඩ් අලී උපත ලැබුවේ 1942 ජනවාරි 17 වැනිදාය. වර්තමානයේ ඔහු විශ්‍රාමිකයෙකි. මොහොමඩ් අලී 3 වතාවක් ලෝහ අධිබර කුසලාන ජයග්‍රහණය කළේය. ඔලිම්පික් රන් සම්මානයෙන්1999 වර්ෂයේ දී 'ශත වර්ෂයේ ක්‍රීඩකයා'ලෙස ඔටුනු පැලදීය. ඔහු‍ගේ නම මොහොමඩ් අලී යනුවෙන් වෙනස් කර ගනු ලැබුවේ 1964 දී ඔහු ඉස්ලාම් රාජ්‍යයට බැඳුණු පසුවය.

තරඟ විලාශය

ඔහු වඩා ප්‍රචලිත ඔහුගේ සටන් ශෛලිය වන "Float like a butterfly, sting like a bee" ක්‍රමය නිසාය. ඔහුගේ චලනයන් බොහෝ අවස්ථාවල නර්තනයකට සමාන විණි. ඔහු සිය වෘත්තිය කාලය තුළ වේගවත් ප්‍රහාර සඳහා නමක් සාදා ගත්තේය. ඔහු‍ගේ සටනක් තුල වඩා හොඳින් සටන් කිරීමේ උපක්‍රමය අනෙක් අය අතර ප්‍රචලිතය.

මුල් අවධිය

ක්ලේ සර් නම් වූ ඔහුගේ පියා, වෙළඳ දැන්වීම් නිර්මාණකරුවෙකි. මව ඔඩෙස්සා ග්‍රැරැඩි ක්ලේය. ඇය රැකියාවක් නොකළාය. ක්ලේ සර් වැස්ලියන් සභිකයකු ද විය. එසේම ඔහුගේ පියා තමාගේ පිරිමි දරුවන් දෙදෙනා බෞතීස්ම කිරීමට ඔඩෙස්සා හට අවසර ලබා දුන්නේය.

සටහන්

1942 උපත්
ක්‍රීඩක ක්‍රීඩිකාවෝ
2016 මරණ

මොහොමඩ් අලී


القافية في اللغة: مؤخر العنق ــ وفي اصطلاح العروضيين هي آخر البيت، سواء أكانت الكلمة الأخيرة منه على زعم ((الأخفش)) كلفظة (موعد) في قول زهير:

أو كما قال الخليل: هي من آخر ساكن في البيت، إلى أقرب ساكن يليه مع المتحرك الذي قبله. وعليه تكون القافية.

وتنقسم إلى قسمين: مطلقة ومقيدة.

تقوم القافية بدور أساسي في الشعر العربي. والقافية قرينة «الوزن» في هذا الدور، ولكنّ وضوحها السمعيّ، وبروزها الصوتي جعل منها ملمحًا كاشفًا، ومعلمًا دالاًّ بحيث تطلق القافية ويراد بها القصيدة، أو القوافي ويراد بها الشعر.

لقد أولى القدماء القافية عناية كبيرة تعدّل عنايتهم بالوزن. والوزن والقافية أظهر العناصر المكوّنة للشعر، وهما يمثّلان الجانب الموسيقي الواضح فيه.

إنَّ مصطلح «القافية» مصطلح قديم، يرتبط بالشعر منذ عرفته العربية؛ لأنَّ القافية أوضح ما في البيت الشعري، وعندها ينتهي، وتتركّز فيها العناية. وإذا كان «البيت» عددًا متساويًا من المقاطع الصوتيّة المنظّمة بطريقة مخصوصة بحيث يتساوى كلّ بيت في القصيدة مع الآخر، فإنّ القافية تشتمل على «المقطع المتّحد» في القصيدة كلّها في أواخر الأبيات.

حروف القافية في الشعر العربي
حروف القافية: هي حروف ستة
الروي
وهو أهم حروف القافية لأن القصيدة تبني عليه أو تروى به القصيدة فقد تكون القصيدة دالية أو ميمية أي كل الحروف العربية ماعدا حروف العلة والهاء والتنوين.

الردف
وهو حرف مد ياتي قبل الروي ويكون الف أو واو أو ياء.مثل احسن إلى الناس تستعبد قلوبهم
فطالما استعبد الإنسان احسان
حرف الردف هو الألف

التأسيس
وهي الف مد يفصل بينها وبين الروي حرف واحد متحرك.

الوصل
وهو الحرف الذي يلي الروي مباشرة وقد يكون ناتجا من حركة اشباع الروي كالواو من الضمة والياء من الكسرة والألف من الفتحة أو الهاء.

الخروج
وهو حرف ناتج عن اشباع حركتها.ياتي بعد هاء الوصل

الدخيل
ألف بينها وبين الروي حرف متحرك يقع بين الف التاسيس والروي

وقد جمعت هذه الحروف في أبيات عدة فممن جمعها ابن الحاجب فقال:

وجمعها شعبان الآثاري بقوله:

ملاحظة: يستحيل ان تجتمع الحروف كلها في قافية واحدة لأن الردف وألف التأسيس لا يلتقيان.

عيوب القافية الشعرية
القافية الشعرية هي الحروف الواقعة بين آخر حرف في البيت وأول حرف متحرك قبل الساكنين مع الحرف الأخير في البيت.

وعيوبها على نوعين:

 أحدهما: يلاحِظُ الرويَّ وحركته المجرى.
 والآخر: يلاحظ ما قبل الروي من الحروف والحركات، ويسمى السِّناد.

فعيوب الرويِّ ستة: الإكْفاء، والإجازة (وهما يقعان في الروي)، والإقْواء، والإصراف (وهما يختصان بالمجرى)، والإيطاء والتضمين (وهما ملحقان بهذه العيوب).

 الإكْفاء: هو أن يُؤتَى في البيتين من القصيدة بروي مُتجانِس في المخرج لا في اللفظ، نحو «شارح – وشارخ» أو «فارس – وقارص».
 الإجازة: هي الجمع بين رويَّين مختلفين في المخرج، نحو «عبيدُ وعريقُ» أو «شاربُ – وقاتلُ».
 الإقواء: هو تحريك المجرى بحركتين مختلفتين غير متباعدتين، مثل الكسرة والضمة في قولك «فوارسِ – ومدارسُ».
 الإصراف: هو الجمع بين حركتين مختلفتين متباعدتين، كالفتحة والضمة في قولك: «قدرُ – وعبرا»، والفتحة والكسرة في قولك: «رداءَ – وبناءِ».
 الإيطاء: هو إعادة اللفظة ذاتها بلفظها ومعناها، وإنما يجوز بمعنى مختلف نحو «إنسان» للرجل، ولناظر العين، وأجازوا إعادة اللفظة ذاتها بمعناها بعد سبعة أبيات.
 التضمين: هو تعلق ما فيه قافية بأخرى، وهو قبيح إن كان مما لا يتم الكلام بدونه، ومقبول إذا كان فيه بعض المعنى لكنه يُفسَّر بما بعده. ومن التضمين المستهجن قول النابغة في مديح قوم:

فعلق لفظة «إني» بالبيت الثاني، وهو مردود.

المراجع

إيقاع شعري
تلاعب بالألفاظ
مصطلحات شعرية

قافية


Svjetska glazba ili glazba svijeta (engleski: world music), općenito govoreći je glazba raznih svjetskih kultura, a naziv je skovao početkom 1960-ih etnomuzikolog Robert E. Brown (1927. – 2005.). Osamdesetih godina 20. stoljeća usvojen je kao pojam koji karakterizira glazbene snimke ne-engleske glazbe objavljene u Velikoj Britaniji i Sjedinjenim Državama.

Početci

Ova, u to vrijeme kontroverzna kategorija, prije svega je upotrebljavana u globalnoj glazbenoj industriji koja je vremenom objedinila glazbu izuzetno raznolikih izvora kao što su tuvanski grleni pjevači, zimbabvejski bubnjarski i gitarski sastavi i pakistanski qawwalī glazbena i vokalna izvedba (sufijskih izvođača), kao i neuobičajeni zapadni narodni glazbenici kao što su Kadžunski violinisti ili havajski gitaristi - (havajska slack-key gitara).

Rana povijest

Nastanak svjetske glazbe može se datirati od 1982. do 1983. kada su britanski i američki promotori, diskografske kuće, distributeri i trgovine, kao i pojedini novinari i emiteri, počeli promovirati glazbu iz drugih zemalja, posebno afričku, koja je u to vrijeme bila gotovo sinonim za svjetsku glazbu. Najjasniji znak sve većeg zanimanja za afričku glazbu bio je uspjeh nigerijskog vođe benda King Sunny Adea, čija su se prva dva međunarodno izdana albuma za Island Records prodala u više od 100.000 primjeraka u SAD-u od 1983. do 1984. godine.Sam izraz svjetska glazba usvojila je skupina britanskih neovisnih izdavačkih kuća iz razloga što je vjerovala da će dobiti bolji pristup trgovinama ploča i veće priznanje medija ako se slože u formaliziranju jednog generičkog naziva. Njihovo nastojanje je bilo da okupe razne stilove koji su uključivali glazbu, ne samo onu iz svih područja Afrike, već i one iz Istočne Europe, Azije, Australije Južne i Srednje Amerike te s Kariba.

Razvoj

U svojim početcima svjetska glazba je imala ograničeni opticaj u smislu globalno prihvaćenog pojma, i kretao se u rasponu od turističkih suvenira do terenskih snimaka etnomuzikologa u Africi, Aziji i drugdje. Iako su konzervativni tradicionalisti tvrdili da se nijedan glazbeni stil ne može identificirati s pojmom "svjetska glazba", taj je pojam prihvaćen kako bi se "strana" glazba približila glavnom toku zapadne popularne glazbe. Povijest svjetske glazbe je na mnogo načina evoluirala kroz marketing strane glazbe koju promiču zapadne diskografske kuće. Unatoč komercijalnom podrijetlu početkom devedesetih, taj je pojam potaknuo promjenu svijesti glazbenika i producenata, tako da je svjetska glazba postala vjerodostojni glazbeni žanr. Globalno prihvatanje svjetske glazbe kao ženra došlo je 1990. godine, kada je utjecajni američki tjednik Billboard predstavio svjetsku glazbenu kartu. Godinu dana kasnije Nacionalna akademija snimane umjetnosti i znanosti dodala je svjetsku glazbenu kategoriju svojim nagradama Grammy.

Izvori

Glazbeni žanrovi

Svjetska glazba


The Intergovernmental Oceanographic Commission of UNESCO (IOC/UNESCO) was established by resolution 2.31 adopted by the General Conference of the United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization (UNESCO). It first met in Paris at UNESCO Headquarters from 19 to 27 October 1961. Initially, 40 States became members of the commission. The IOC assists governments to address their individual and collective ocean and coastal management needs, through the sharing of knowledge, information and technology as well as through the co-ordination of programs and building capacity in ocean and coastal research, observations and services.

The IOC is the only UN body specialized in ocean science and services. It provides a focus for other UN organizations and agencies with regard to ocean science, observations and data exchange, and services such as global tsunami warning systems. Established in 1960, the Commission celebrated its 50th anniversary in 2010 and currently has 147 Member States. Since the IOC often has its own accreditation within meetings such as those of the United Nations Framework Convention on Climate Change (UNFCCC), the Convention on Biological Diversity (CBD) and the United Nations Conference on Sustainable Development (Rio+20), this gives UNESCO two seats and two voices at the table.

The IOC has been a key player in the recent international debate on sustainable development as it relates to the ocean. The Rio+20 outcome document affirmed the importance of "the ocean and coasts" to the sustainability debate, and is the basis for IOC's ongoing support to the creation of the Sustainable Development Goal 14 dedicated to the ocean. The IOC is closely involved in several international partnerships for ocean sustainability such as with the CBD, UN-Oceans and the World Ocean Assessment.

IOC High Level Objectives (2014-2021)
1. Healthy ocean ecosystems and sustained ecosystem services

The IOC is working to improve responses to unprecedented environmental changes and to promote ocean health via marine sciences. The IOC supports the UN World Ocean Assessment, the UNGA-led regular process for reviewing the state of the marine environment, including socio-economic aspects. Integrating existing information from different disciplines on the state of the ocean will improve policy responses from national governments and the international community. The IOC-led Global Ocean Observing System (GOOS) and the Joint World Meteorological Organization (WMO)-IOC Technical Commission for Oceanography and Marine Meteorology (JCOMM) are also successful examples of multilateral efforts for ocean monitoring, observation, and services. GOOS coordinates the deployment of observation technologies, rapid and universal dissemination of data flows, and delivery of marine information to managers, decision makers, and the general public. JCOMM is an intergovernmental body of technical experts drawn from the meteorological and oceanographic communities to provide observing capabilities, data management, and services.

2. Effective early warning systems and preparedness for tsunamis and other ocean-related hazards

The IOC aids and advises policy makers and managers in the reduction of risks from tsunamis, storm surges, Harmful Algal Blooms (HABs) and other coastal hazards. After close to fifty years of experience coordinating the Pacific Tsunami Warning System (PTWS), IOC-UNESCO is leading a global effort to establish ocean-based tsunami warning systems as part of an overall multi-hazard disaster reduction strategy. The IOC Tsunami Unit works with Member States, together with other UN agencies and NGOs, to build sustainable tsunami early warning systems. In this context, the IOC coordinates and fosters the establishment of regional intergovernmental tsunami warning and mitigation systems in the Pacific Ocean and Indian Ocean, in the Caribbean, and in the North East Atlantic, the Mediterranean and connected seas. Through its Intergovernmental Panel on Harmful Algae (IPHAB), the IOC also works to establish systems that can predict the occurrences and mitigate the effects of HAB events.

3. Increased resiliency to climate change and variability and enhanced safety, efficiency and effectiveness of ocean-based activities through scientifically founded services, adaptation and mitigation strategies

The IOC works with developed and developing countries to monitor and document changes in order to aid in the design of adaptation and mitigation strategies. Through GOOS, the IOC monitors the physical, chemical and biological aspects and changes in the world's ocean. This unified network permits the design of adaptation and mitigation strategies and provides information and data for governments, industry, scientists and the general public. The IOC is also actively pushing to convince decision makers of the importance of sound scientific knowledge in designing policy on integrated coastal management, HABs,  and ocean acidification (through blue carbon research and initiatives). Ocean acidification is of particular concern to the IOC, as increasing  levels in the ocean are associated with coral bleaching, changes in marine biodiversity, and other related problems.

4. Enhanced knowledge of emerging ocean science issues

The IOC actively assists Member States in the design and implementation of new Marine Spatial Planning tools, both at the political and managerial levels, for ecosystem-based management of marine and coastal areas. Through its International Oceanographic Data and Information Exchange programme (IODE), the IOC facilitates the exploitation, development, and exchange of oceanographic data and information among participating Member States. IODE seeks, in particular, to train marine information specialists from developing countries. The Ocean Biogeographic Information System (OBIS) manages the global marine biodiversity knowledge base, through which hundreds of institutions and scientists contribute information on the past and current diversity, abundance and distribution of marine life. OBIS data is used worldwide for planning ocean conservation policies, and identifying biodiversity hotspots and distribution trends. It allows the IOC to provide expertise, data and information for environmental, climate change, and marine biodiversity assessments.

IOC Contributions to UNESCO's Global Priorities

 GENDER

The IOC is committed to promoting gender equality and women's empowerment in ocean science. Through the Network of Women in Ocean Science (NOW in Ocean Science), the IOC hopes to mobilize women marine scientists to work with IOC to create a space for exchange of experience and opportunities for young women willing to start a career in marine science.

 AFRICA

The IOC has established a Sub-Commission for Africa and adjacent islands to reinforce the implementation of IOC programmes in Africa and mobilize extra-budgetary resources. The IOC Regional Office, established within the UNESCO Office in Nairobi, Kenya, became operational in 2012 and has formulated IOC's strategic plan for the region.

IOC & Capacity Development

The IOC seeks to empower developing countries through fund-raising, team building, and decision-making skills development to sustainably use their coastal and marine resources by encouraging 'self-driven' capacity-development. This approach aims to reduce dependence on aid while creating incentives for states to more fully integrate scientific know-how into policy design and implementation processes.

 Transfer of Marine Technology

The IOC of UNESCO is recognized in the UN-wide system for its traditional competencies in the field of Transfer of Marine Technology (Part XIV) of the 1982 UN Convention on the Law of the Sea (UNCLOS). On the occasion of its first session in 2001, the IOC's Advisory Body of Experts on the Law of the Sea (IOC/ABE-LOS), an IOC subsidiary body whose function is to provide advice on the IOC's role in relation to UNCLOS upon the request from the IOC governing bodies, accepted the challenge of drawing the Criteria and Guidelines on Transfer of Marine Technology (CGTMT), following the instructions set forth in Article 271 of UNCLOS:
States, directly or through competent international organizations, shall promote the establishment of generally accepted guidelines, criteria and standards for the transfer of marine technology on a bilateral basis or within the framework of international organizations and other fore, taking into account, in particular, the interests and needs of developing States

In the CGTMT, marine technology refers to instruments, equipment, vessels, processes and methodologies required to produce and use knowledge to improve the study and understanding of the nature and resources of the ocean and coastal areas. In this sense, marine technology may include any of the following components:

a)Information and data, in a user-friendly format, on marine sciences and related marine operations and services
b)Manuals, guidelines, criteria, standards, reference materials
c)Sampling and methodology equipment (e.g., for water, geological, biological, chemical samples)
d)Observation facilities and equipment (e.g., remote sensing equipment, buoys, tide gauges, shipboard and other means of ocean observation)
e)Equipment for in situ and laboratory observations, analysis and experimentation
f)Computer and computer software, including models and modeling techniques
g)Expertise, knowledge, skills, technical/scientific/legal know-how and analytical methods related to marine scientific research and observation

Transfer of Marine Technology (TMT) should enable all parties concerned to benefit on an equitable basis from developments in marine science related activities, in particular, those aiming at stimulating the social and economic contexts in developing States.

 Flagship initiative: OceanTeacher Global Academy

OceanTeacher (OT) has been developed as a training system for ocean data managers (working in ocean data centres), marine information managers (marine librarians) as well as for marine researchers who wish to acquire knowledge on data and/or information for planning and management. Since 2005, more than a thousand students from over a hundred countries attended courses at the IOC Project Office for IODE, based in Oostende, Belgium, and in the context of regional projects. The "Global Academy" component of OT (OTGA) is still being developed, but it seeks to expand the program into a worldwide training facility, with training courses related to multiple IOC fields (from ICAM to Tsunami Alert Systems) in various Regional Training Centers (RTCs), all of them connected in real time via the OceanTeacher Learning Management System, and using a multilingual approach to scientific training (English, Spanish, and other national languages, depending on the regional and national context). OTGA will change training from a "north to south" culture to a north–south, south-south, and south–north model by promoting the expertise available in developing countries. This new "OceanTeacher Global Academy" concept will be implemented during 2014. OTGA will be broadcasting from and to anywhere across the world.

Project Details:

Members

Founding Members

The founding 40 member states were: Argentina, Australia, Belgium, Brazil, Canada, Chile, China, Cuba, Denmark, Dominican Republic, Ecuador, Finland, Federal Republic of Germany, France, Ghana, India, Israel, Italy, Ivory Coast, Japan, Korea, Mexico, Mauritania, Monaco, Morocco, Netherlands, Norway, Pakistan, Poland, Romania, Spain, Switzerland, Thailand, Tunisia, Union of Soviet Socialist Republics, United Arab Republic, United Kingdom, United States of America, Uruguay, Viet-Nam.

Current members

The IOC/UNESCO is composed of its Member States (147 in 2014), an Assembly, an Executive Council and a Secretariat. The Secretariat is based in Paris, France. Additionally the IOC has a number of Subsidiary Bodies: three regional sub-commissions (IOCARIBE, IOCAFRICA, and WESTPAC), and programme and project offices in Apia (Samoa), Bangkok (Thailand), Cartagena (Colombia), Copenhagen (Denmark), Jakarta (Indonesia), Kingston (Jamaica), Nairobi (Kenya), Muscat (Oman), Perth (Australia), and Port-au-Prince (Haiti). The JCOMM in situ Observations Programme Support Centre, currently hosted in Toulouse (France), is in the process of moving to Brest (France). Additionally, IOC has a strong presence in Oostende (Belgium), where the International Oceanographic Data and Information Exchange (IODE) and the Secretariat for the Ocean Biogeographic Information System (OBIS) are based. Under IOC mandate, the IODE coordinates since 1961 the exchange of information and data between the IOC Member States and its national oceanographic data centers. As for OBIS, it was established by the Census of Marine Life program (www.coml.org), and developed between 2000 and 2010 as an evolving strategic alliance of people and organizations sharing a vision to make marine biogeographic data, from all over the world, freely available over the World Wide Web. Any organization, consortium, project or individual may contribute data to OBIS.

See also
 Global Ocean Observing System
 Global Climate Observing System
 Integrated Ocean Observing System
 Ocean Data Standards
 Ocean Observations
 Ocean Observatories Initiative
 Argo
 World Ocean Database Project

References

External links
 About IOC
 International Oceanographic Data and Information Exchange (IODE)
 OceanExpert (OE)
 Ocean InfoHub (OIH)
 Ocean Teacher Global Academy (OTGA)
 Ocean Best Practices (OBPS)
 AquaDocs
 ODIS Catalogue (ODISCat)
 Ocean Biodiversity Information System (OBIS)
 IOC Capacity Development (IOC-CD)

1960 establishments in France
Oceanographic organizations
Organizations based in Paris
Scientific organizations established in 1960
UNESCO


Vocea Inimii este o telenovelă românească, difuzată de Antena 1, în perioada 2006 - 2007.

Sinopsis
Telenovela relatează povestea Sidoniei (Maria Dinulescu), care nu reușește să își găsească un serviciu, iar mama ei îi dă un ultimatum: urmează a doua facultate sau se descurcă pe cont propriu. Sidonia alege a doua variantă si se mută cu Oana (Suzana Roșca), prietena ei.

Viața fetelor ia o turnură neasteptată când găsesc niște cărți de tarot. Datorita acestora, Sidonia îl va întalni pe Bogdan Popovici, personajul principal masculin, care s-a căsătorit foarte tânăr dar soția lui a murit într-un accident. A rămas să crească singur două fetițe gemene.

Distribuție
 Maria Dinulescu - Sidonia Banu
 Ioan Isaiu - Bogdan Popovici
 Marius Bodochi - Gelu Popovici
 Andreea Măcelaru Șofron - Crina Popovici
 Olga Delia Mateescu - Gina Banu
 Alexandru Repan - Mircea Popovici
 Cezara Dafinescu - Ada Popovici
 Ion Cincașciuc - Yuri
 Ion Dichiseanu - Massimo
 George Alexandru - Fane Vasiliu
 Adina Popescu - Angela Vasiliu
 Toma Dănilă - Călin Vasiliu
 Alexandrina Halic - Cornelia Banu
 Andreea Băjan - Andreea Popovici
 Maria Băjan - Maria Popovici
 Ion Cosma - Marius Bălănescu
 Vladimir Drăghia - Paul
 Constantin Codrescu - Gheorghe Popovici
 Ionuț Adăscăliței - Traian
 Alexandra Ioachim - Sorana
 Carmen Stănescu - Valeria Popovici
 Nicole Duțu - Mihaela
 Dan Tomescu - Nicolae
 Nicolae Nastasia - Subcomisarul Hurmuzescu
 Suzana Roșca - Oana
 Viorica Vodă - Eugenia
 Sabrina Manoliu - Petruța

Telenovele românești

Vocea Inimii


Edoardo Sanguineti () a fost un poet, scriitor și profesor universitar italian. Este considerat unul dintre cei mai importanți autori italieni din a doua jumătate a secolului al XX-lea.

Biografie
Genovez de origine, în anii '60 Edoardo Sanguineti a fost un lider al mișcării Gruppo 63, un curent literar italian de avangardă fondat în 1963 și din care făceau parte, printre alții, Umberto Eco, Nanni Balestrini, Antonio Porta, Elio Pagliarani, Amelia Rosselli, Sebastiano Vassalli etc.

A fost, de asemenea, un traducător apreciat în limba italiană al operelor lui Shakespeare, Molière, James Joyce, Bertolt Brecht și al unor autori antici greci si latini.

Din 1979 până în 1983, Edoardo Sanguineti a fost membru al Camerei Deputaților din Parlamentul Italian. El a fost ales ca independent pe lista Partidului Comunist Italian.

Edoardo Sanguineti era ateu.

A murit pe 18 mai 2010 la Spitalul Vila Scassi din Genova, unde fusese internat pentru o operație chirurgicală de urgență din cauza unui anevrism abdominal.

Lucrări publicate
 Capriccio italiano, Feltrinelli, Milano, 1963
 Il Giuoco dell ' Oca, Feltrinelli, Milano, 1967
 Laborintus, Magenta, Varese, 1956
 Opus metricum, Iha e Paolazzi, Milano, 1960 (conține Laborintus și Erotopaegnia)
 Triperuno, Feltrinelli, Milano, 1964 (conține Opus metricum și Purgatoriul de l'Inferno)
 Natural Stories # 1 (Drama Series 16), Guernica, Toronto, 1998. Traducere din: Storie Naturali #1, Feltrinelli, Milano, 1971.
 Re-spira (Respira), poem pentru Antonio Papasso, 1983, MoMA, New York
 Il colore è mio - Antonio Papasso - Retrospettiva 1999, Palazzo Comunale di Bracciano.
 Il Sonetto del foglio Volante, poem pentru Antonio Papasso, 2006 - Italian Air Force Museum, Vigna di Valle

Traduceri
 J. Joyce, Poesie, Mondadori, Milano, 1961

Referințe

Nașteri în 1930
Nașteri pe 9 decembrie
Decese în 2010
Decese pe 18 mai
Scriitori italieni din secolul al XX-lea
Scriitori italieni din secolul al XXI-lea
Traducători italieni
Oameni din Genova

Edoardo Sanguineti


Cometas por el cielo es el sexto álbum de estudio del grupo musical español La Oreja de Van Gogh que salió a la venta el 13 de septiembre de 2011 bajo el sello discográfico de Sony Music.

Antecedentes
Es el segundo álbum de LOVG (después de Dile al sol) que no es producido por Nigel Walker (Dile al sol, por Alejo Stivel y Cometas por el cielo, por Simon Nordberg), y que contiene una canción homónima. Diversos comentarios ofrecidos por la banda donostiarra mediante su cuenta oficial de Twitter ofrecieron información parcial sobre el disco. Comentaron que Alemania tendría que ver con algo en el disco y efectivamente el tema «Día cero» menciona a su capital Berlín en su verso inicial. También es el segundo álbum de Leire Martínez.

Por otro lado, en el epígrafe de una de las fotografías publicadas en Yfrog y enlazadas en Twitter, mostraron que parte de la grabación se estaba llevando a cabo en el exterior del estudio, al aire libre. Efectivamente, el final de «Cometas por el cielo», canción que da nombre al álbum, está tomado en ese entorno (por lo que la ganancia o volumen del audio es notoriamente inferior a la del resto de la canción).

Publicaron en Facebook una foto en la que Haritz tocaba la batería de una de las canciones con cables por orden del productor. Finalmente, en "Un minuto más", las percusiones están tocadas con cables. En la twitcam del 28 de agosto (a través de Livestream, en Twitter), se comentó, entre otras cosas, que una canción tenía como tema la homosexualidad. Resultaron ser dos, en realidad. Según aclararon en la twitcam del 18 de septiembre, ya publicado el disco, "canciones como «Cometas por el cielo», por ejemplo, hablan de la homosexualidad" (Leire), "de dos chicas, en este caso" (Xabi). Y respecto a Esta vez no digas nada, "habla también [...] de alguien... También es una relación [...] homosexual, lo que pasa también es que es amplio; habla de una relación homosexual y le pide al compañero/compañera, el que es más echado para adelante, pues que acabe con sus prejuicios y sus miedos y que se suelte, se deje llevar" (Xabi).

Recepción
Una semana después de su estreno, el álbum entró directo al número uno en la lista de ventas oficial de Promusicae, en el cual se mantuvo por dos semanas consecutivas. El disco ha sido el 20º disco más vendido del 2011 en España. El 25 de enero de 2012 se les certificó el disco de platino por 60.000 copias distribuidas.

'Cometas por el cielo' fue nominado en los Premios 40 Principales 2011 como mejor álbum español y en el programa 'El disco del año 2011' en TVE, no obtuvieron ninguno de los dos premios pero fue el disco más votado de la web de 'El disco del año'.

Promoción
El primer sencillo, «La niña que llora en tus fiestas»; siendo este sencillo el primer número uno del grupo en dicho país, en quince años de carrera musical. Con el lanzamiento de «Cometas por el cielo» como segundo sencillo, Carlos Jean hizo un remix de la canción, que fue lanzado junto a otros 6 remixes en un pack lanzado exclusivamente de forma digital. «Día cero» fue la canción elegida como tercer sencillo y como sintonía oficial de La Vuelta 2012.

Durante el mes de febrero, se grabó el videoclip de «Las noches que no mueren, aunque no fue para lanzarlo como sencillo oficial sino que se había grabado el vídeo como parte de una estrategia para promocionar Cancún y otros lugares turísticos de Quintana Roo. De la misma forma se utilizó como sencillo promocional para el turismo en Euskadi la canción «Promesas de primavera» cuyo vídeo se grabó con el grupo en los lugares más emblemáticos de su tierra.

Lista de canciones

Posicionamiento en listas

Certificaciones

Referencias

Álbumes de 2011
Álbumes de La Oreja de Van Gogh
Álbumes en español

Cometas por el cielo (álbum)


Roset Station (Roset holdeplass) var en jernbanestation på Rørosbanen, der lå i Løten kommune i Norge.

Stationen åbnede som trinbræt 23. juni 1862, da den første del af banen mellem Hamar og Grundset blev taget i brug. Den blev imidlertid nedlagt igen allerede 1. marts 1863. 15. maj 1930 åbnede den så som trinbræt for anden gang. Til at begynde med hed den Roseth ligesom den første station, men den skiftede navn til Roset i 1966. Den blev nedlagt 1. juni 1986.

Stationens perron og læskur, der lå lige øst for fylkesvei 168, er fjernet. Der er en niveauoverskæring på stedet.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Rørosbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1862
Ophørt i 1986
Jernbanestationer i Hedmark

Roset Station


François-Xavier Demaison, também conhecido como FX Demaison, é um engenheiro francês que ocupou o cargo de diretor técnico da equipe de Fórmula 1 da Williams até dezembro de 2022.

Carreira
Demaison começou sua carreira no automobilismo trabalhando para a Peugeot Sport como engenheiro-chefe de Rali antes de se mudar para a Subaru World Rally Team em março de 2006, em uma posição idêntica. Em 2008 ele se juntou à Citroën Junior Team como engenheiro sênior por duas temporadas antes de se tornar diretor técnico da Petter Solberg World Rally Team em 2010.

Demaison mudou-se para a Volkswagen Motorsport em 2011 como gerente de projetos WRC e, em 2016, tornou-se diretor técnico com responsabilidade geral por todos os projetos de automobilismo da marca. Enquanto estava na Volkswagen Motorsport, Demaison foi fundamental na criação do dominante Volkswagen Polo R WRC, que ganhou todos os três títulos no Campeonato Mundial de Rali quatro vezes consecutivas de 2013 a 2016. Ele também ajudou a criar o inovador Volkswagen I.D. R, um crro de corrida elétrico que alcançou múltiplos recordes em Pico Pikes e Nürburgring.

Em março de 2021, Demaison se reuniu novamente com seu antigo chefe Jost Capito na equipe de Fórmula 1 da Williams, tornando-se diretor técnico. Em sua função, ele é responsável pelo desenho e desenvolvimento do carro, bem como pela engenharia de pista. Em dezembro de 2022, ele deixou a Williams Racing, junto com Capito.

Engenheiros automotivos da França
Pessoas da Fórmula 1

François-Xavier Demaison


Thelypteroideae, potporodica papratnjača, dio porodice Thelypteridaceae u redu osladolike ( Polypodiales). Postoj i37 rodova.

Rodovi

 Thelypteris Schmidel (2 spp.)
 Coryphopteris Holttum (70 spp.)
 Metathelypteris (H. Itô) Ching (17 spp.)
 Amauropelta Kunze (236 spp.)
 Oreopteris Holub (3 spp.)
 Steiropteris (C. Chr.) Pic. Serm. (28 spp.)
 Hoiokula S.E. Fawc. & A.R. Sm. (2 spp.)
 Cyclogramma Tagawa (9 spp.)
 Stegnogramma Blume (7 spp.)
 Leptogramma J. Sm. (29 spp.)
 Ampelopteris Kunze (1 sp.)
 Cyclosorus Link (3 spp.)
 Mesophlebion Holttum (17 spp.)
 Meniscium Schreb. (25 spp.)
 Goniopteris C. Presl (137 spp.)
 Pakau S.E. Fawc. & A.R. Sm. (1 sp.)
 Menisorus Alston (6 spp.)
 Pelazoneuron (Holttum) A.R. Sm. & S.E. Fawc. (19 spp.)
 Glaphyropteridopsis Ching (11 spp.)
 Mesopteris Ching (6 spp.)
 Grypothrix (Holttum) S.E. Fawc. & A.R. Sm. (13 spp.)
 ×Chrinephrium Nakaike (0 sp.)
 Menisciopsis (Holttum) S.E. Fawc. & A.R. Sm. (7 spp.)
 Chingia Holttum (25 spp.)
 Plesioneuron (Holttum) Holttum (60 spp.)
 Strophocaulon S.E. Fawc. & A.R. Sm. (2 spp.)
 Amblovenatum J. P. Roux (7 spp.)
 Abacopteris Fée (14 spp.)
 ×Chrismatopteris Quansah & D. S. Edwards (0 sp.)
 Trigonospora Holttum (7 spp.)
 Pseudocyclosorus Ching (13 spp.)
 ×Glaphypseudosorus Hong M.Liu, Schuettp. & H.Schneid. (0 sp.)
 Christella Lév. (70 spp.)
 Pronephrium C. Presl (40 spp.)
 Reholttumia S.E. Fawc. & A.R. Sm. (28 spp.)
 Pneumatopteris Nakai (32 spp.)
 Sphaerostephanos J. Sm. (192 spp.)

Izvori

Thelypteridaceae

Thelypteroideae


Six Articles can refer to
 Six Articles (1539), an early Church of England doctrinal statement affirming traditional Roman Catholic teaching
 The six articles of Islamic faith

Six Articles


Fairbank may refer to:

People
 Fairbank (surname)

Places
 67235 Fairbank, asteroid

United States
 Fairbank, Arizona
 Fairbank, Iowa
 Fairbank Township, Buchanan County, Iowa
 Fairbank Island (Michigan)

Canada
 Fairbank, Newfoundland and Labrador
 Fairbank, Toronto, Ontario - a neighbourhood in Toronto in which the following are located:
 Fairbank Memorial Park
 Fairbank Middle School
 Fairbank station - an underground light-rail station on Line 5 Eglinton
 Fairbank Island (Fairbank Lake), Northern Ontario
 Fairbank Lake, Northern Ontario

Other uses
 Fairbank's disease, or multiple epiphyseal dysplasia, a genetic disorder

See also

 Fairbanks, Alaska
 Fairbanks (disambiguation)

Fairbank


Tracy Packiam Alloway é uma psicóloga cognitivista britânica, conhecida por sua pesquisa sobre memória de trabalho. Ela é professora de psicologia na Universidade da Flórida do Norte, onde também é diretora do programa de pós-graduação em psicologia. Ela desenvolveu o primeiro teste de memória de trabalho do mundo, projetado para uso por educadores. Ela é autora de livros infantis que destacam os superpoderes das crianças com dificuldades de aprendizagem. Anteriormente, foi diretora do Center for Memory and Learning in the Lifespan(Centro para Memória e Aprendizagem durante a Vida) da Universidade de Stirling, no Reino Unido.

Seu novo livro, Think Like a Girl (Pense como uma garota, não publicado no Brasil), explora a maneira como o cérebro funciona sob estresse, na tomada de decisões, na liderança, na saúde mental e muito mais. Ela foi convidada para uma  no Doctors Talk Show

Referências

Ligações externas

 Site pessoal
 Página do corpo docente
 Publicações de
Pessoas vivas
Alunos da Universidade de Edimburgo
Psicólogos do Reino Unido
Escritores de literatura infantojuvenil

Tracy Packiam Alloway


Windows Mobile, Microsoft şirketi tarafından PDA ve akıllı telefonlar gibi mobil cihazlar için tasarlanmış olan bir işletim sistemidir. C++ yazılımında yapılmış ve Windows CE sistemi çekirdeği üzerine temellendirilmiştir. Güncellenme yöntemi Windows Mobile 5.0-dən başlayarak AKU (Adaptation kit update) ile oluyor.

İlk kez Windows Mobile sürümü 19 Nisan 2000 yılında Pocket PC 2000 sürümü ile başlatılmışdır. Son versiyon ise 2 Şubàt 2010 yılında tanıtılan Windows Mobile 6.5 sürümünün 6.5.3 güncellenmesi idi. Mayıs 2011 yılında ek servis hazırlayanlara destek, ekim ayında ise My Phone hizmeti durduruldu. Mayıs 2012 yılında ise sisteme destek ve Windows Marketplace for Mobile durduruldu. 6.5 final versiyonu 8 Ocak 2013 tarihinden itibaren desteklenmeyen oldu. Mobile sistemine son verdikden sonra  bunun yerine tamamen yeni işletim sistemi - Windows Phone geçti.

Windows Mobile sürümleri

Windows Mobile işletim sisteminin Windows Mobile 2000, Windows Mobile 2002, Windows Mobile 2003, Windows Mobile 2003 Second Edition (İkinci Sürüm), Windows Mobile 5.0, Windows Mobile 6, Windows Mobile 6.5 isimli sürümleri bulunmaktadır.

Windows Mobile 2003 Second Edition ile VGA (640×480) ve kare (240×240 ve 480×480), ekran desteği eklenmiştir. Windows Mobile 5.0 sürümü ile kalıcı hafıza desteği eklenmiştir. Windows Mobile 6 ise bir önceki sürüm temel alınarak hazırlanmıştır.

Versiyonları
 Pocket PC 2000
 Pocket PC 2002
 Windows Mobile 2003
 Windows Mobile 5.0
 Windows Mobile 6.0
 Windows Mobile 6.1
 Windows Mobile 6.5

Ayrıca bakınız
 Windows Phone
 Windows Mobile aygıtları listesi
 Windows Mobile Smartphone
 Smartphone & Pocket PC

Dış bağlantılar
  Windows Mobile Sayfası
 Windows Mobile Blog Sayfası

Mobile
Mobile
Microsoft franchiseleri
Durdurulan tüketim markaları
Mobil işletim sistemleri
Microsoft işletim sistemleri
ARM işletim sistemleri
Durdurulan Microsoft işletim sistemleri
Mobile

Windows Mobile


المثلث  هو كوكبة ضعيفة مؤلفة من 3 نجمات، منها نجمة واحدة فقط ألمع من الدرجة الثالثة.,.

تقع كوكبة المثلث بين المرأة المسلسلة والحمل
ينتمي إلي كوكبة المثلث مجرة المثلث ، أو مسييه 33.

المرأة المسلسلة ومجرة المثلث ومجرتنا يشكلون الأعضاء الرئيسية في المجموعة المحلية ؛ التي هي تجمع لأقرب المجرات إلينا في حدود نحو 10 ملايين سنة ضوئية . أكبر هم هي مجرة المرأة المسلسلة ذات قطر 250 ألف سنة ضوئية، ومجرة درب التبانة وقطرها نحو 150 سنة ضوئية، ومجرة المثلث (صغيرة) وقطرها نحو 60 ألف سنة ضوئية. يبلغ عدد مجرات المجموعة المحلية نحو 40 مجرة، معظمهم من المجرات القزمة.

للكوكبة نظير جنوبي هو المثلث الجنوبي.

انظر أيضًا

 المجموعة المحلية
 إن جي سي 604

المراجع

الأبراج الشرقية
الكوكبات الشمالية
الكوكبات المدرجة من قبل بطليموس
كوكبات
كوكبة المثلث

المثلث (كوكبة)


Komrat (Gagauz Türkçesi: Komrat; Rumence: Comrat; Rusça: Комрат (Komrat)), Moldova'ya bağlı özerk bir cumhuriyet olan Gagavuzya'nın başkentidir. Kent yerleşimi, Yalpuk deresi etrafına toplanmıştır. Ayrıca ülkenin üç ana yerleşim biriminden biri olan Komrat dolayının da merkezidir. 2004'teki sayıma göre nüfusu 47.000'dir.

Ad
"Komrat" adı üzerinde çeşitli görüşler vardır. Bu görüşler şunlardır:

 "Konrat" adı ile bilinen ve Nogay soyundan geldiği anlaşılan bir Türk halkı; Komrat'a kendi adlarını vermiştir.
 Kentin adı ile ilgili bir diğer görüş ise Dîvân-ı Lügâti't-Türk'te yer alan "koñur" ismine dayanır. Bu isim "kahverengi" anlamına gelir. Bugün Türkiye Türkçesinde kullanılan "kumral" kelimesiyle de aynı kökten türediği anlaşılmaktadır.  Buradan koñur at>koñrat>komrat gelişiminin oluşması mantıklı gözükmektedir. Bu durumda kentin adı, "kahverengi at" anlamına gelir. Yine Dîvân-ı Lügâti't-Türk'te koba at kelimesinin kullanılıp rengi kumral ve sarı arasında olan at anlamına gelmesi ilgi çekicidir.
 Üçüncü görüş ise şöyledir: Kaşgârlı Türkçesinde rastlanan "konat" kelimesinin, "Komrat" sözüyle aynı yapı olduğu düşünülmüştür. Konat sözcüğünün Kaşgârlı Türkçesinde "birbiriyle yanaşan, toplu hâle gelen insan kümesi" anlamına gelmesi bu ihtimali güçlendirmektedir. Buna göre kentin ismi eski Türkçedeki kubrat- (bir yere toplanmak) yapısına dayanmaktadır.
 Halk etimolojisi: Halk kentin isminin "kömür at" sözünün bozulmuş hâli olduğunu söylemektedir. Buna dayanak olarak eski zamanlarda kentte yapılan at yarışları gösterilmektedir. Halk etimolojisinin 2. bilimsel görüş ile de benzerlik göstermesi dikkat çekicidir. Bu konudaki söylence şöyledir: "...yaşamak erinin saabisi (burada Komrat kurulşuş) tatarmış, Orumbet Oglu adıymış. Onun bir beygiri Komur at varmış. At yarışmakların çoyunda o ensärmiş. Bu beygirin adını tatar küüyünä koymuşlar..." (Türkiye Türkçesiyle: Bu yerleşim yerini elinde tutan kişi bir Tatar'mış. Adı Orumbet Oğlu'ymuş. Onun "Komur (Kömür) At" adında bir beygiri varmış. At yarışlarının çoğunu o kazanırmış. Bu beytgirin adını Tatar köyüne koymuşlar."

Tarih
Kent merkezinde bulunan bir anıt taşta, Komrat'ın kuruluş tarihi 1789 olarak yazılıdır. Ancak tarihî kayıtlar incelendiğinde şehirdeki ilk yerleşmelerin 1443'e kadar dayandığı görülmektedir. Komrat, 1789'dan beri yerleşim yeri kimliğinde olmakla birlikte resmî olarak 1957'de kasaba statüsünü kazanmıştır. Bunda SSCB Moldovası Dönemi'nde gelişen şarap ve geleneksel giyim fabrikalarının ekonomik bir gelişmişlik sağlaması etkili olmuştur.

Komrat'ta çok kısa süre yaşayabilen bir cumhuriyet kurulmuştur. Bu devlet, 6 Ocak 1906 tarihinde Gagavuz Türklerinden köylüler tarafından teşkilatlandırılsa da Rusya kısa sürede bölgedeki egemenliğini sağlamıştır.

Komrat'ta, 1991'de bir devlet üniversitesi kurulmuştur.

Ekonomi
Moldova Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti zamanında Komrat'ta, tereyağı, şarap ve kilim üretilmiştir. Moldova döneminde şehirde bir üniversite kurulmuştur.

Kentin temel geçim kaynağı tarım ve tarımsal sanayi üretimidir. Bundan dolayı kentte, tarıma dayalı üretim yapan işletmeler mevcuttur. 2007 verilerine göre şehirde 3.944 üretim veya satış yapan ticari kuruluş vardır. Ayrıca her yıl kentte "Gagauz-koopa" ve "Nezeranta" adında iki panayır kurulmaktadır.

Mimari ve Kültürel Yapılar
 Aziz John Katedrali (1820)
 Yerel tarih müzesi
 Gagauz kültür müzesi (Beşalma'da)
 Gagauz sanat galerisi
 Mustafa Kemal Atatürk Türk kütüphanesi
 Gagauz zafer geçidi
 Komrat'ı savunanlara adanmış anıt
 Afganistan'da acı çeken askerlere adanmış anıt
 Vladimir Lenin heykeli
 Askeri tank heykeli

Nüfus
Komrat'ın Nüfusu:

Anılmış insanları

 Irina Vlah (1974) — Gagavuzya Başkanı.

Kardeş Şehirler
  İstanbul, ilçe Pendik, Türkiye;
  Hendek, Türkiye;
  Sapanca, Türkiye;
  Küçükkuyu, Türkiye;
  Isparta, Türkiye;
  Lefkoşa, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti;
  Tatlısu, KKTC;
  Moskva, ilçe Sokolniki, Rusya;
  Grozni, Rusya;
  Bavly, Tataristan, Rusya;
  Bolhrad, Ukrayna;
  Budapeşte, ilçe Erzsébetváros, Macaristan.

Resimler

Kaynakça

Dış bağlantılar
 www.comrat.md - Official website of Comrat - the capital of Gagauzia
 www.gagauzia.md - Official website of Gagauzia
 www.gagauz.tv - «Gagauziya Radio Televizionu»
 www.anasozu.com - Ana Sözü gazetesi
 www.anasozu.com/komrat-girisinda-komur-at-stelasi-koyuldu komrat girisinda komur at stelasi koyuldu
 www.edingagauz.com - "Edinaya Gagauzia"
 www.gagauzinfo.md - Haberler Gagauziada hem Moldovada
 www.kdu.md - Komrat Devlet Universiteti (Comrat State University)
 www.gagauzy.com - Taninmis gagauzlar tarihten
 Gagauzya fotoğrafları
 Comrat, Gagauzia hava durumu
 ww.budjak.com - Gagauzia haberler

Avrupa'daki başkentler
Gagavuzya şehirleri

Komrat


Angiopteris, rod papratnjače iz porodice Marattiaceae čijih je četrdesetak (47) vrsta rašireno od Madagaskara na zapadnom Indijskom oceanu, na istok do zapadnog Pacifika i Australije i na sjever do tropske Azije  Rolleri (2003) priznaje samo 10 vrsta u rodu Angiopteris.

Vrste

 Angiopteris angustifolia C. Presl
 Angiopteris annamensis C. Chr. & Tardieu
 Angiopteris bipinnata (Ching) J. M. Camus
 Angiopteris brooksii Copel.
 Angiopteris cadierei (C. Chr. & Tardieu) Govaerts & Christenh.
 Angiopteris cartilagidens Christ
 Angiopteris caudatiformis Hieron.
 Angiopteris chingii J. M. Camus
 Angiopteris chongsengiana Senterre & I. Fabre
 Angiopteris cochinchinensis de Vriese
 Angiopteris confertinervia Ching ex C. Chr. & Tardieu
 Angiopteris crassipes Wall.
 Angiopteris danaeoides Z. R. He & Christenh.
 Angiopteris dianyuecola Z. R. He & W. M. Chu
 Angiopteris elliptica Alderw.
 Angiopteris evecta (G. Forst.) Hoffm.
 Angiopteris ferox Copel.
 Angiopteris fokiensis Hieron.
 Angiopteris helferiana C. Presl
 Angiopteris hokouensis Ching
 Angiopteris holttumii C. Chr.
 Angiopteris itoi (W. C. Shieh) J. M. Camus
 Angiopteris javanica C. Presl
 Angiopteris latipinna (Ching) Z. R. He, W. M. Chu & Christenh.
 Angiopteris lygodiifolia Rosenst.
 Angiopteris madagascariensis de Vriese
 Angiopteris marchionica E. D. Br.
 Angiopteris microura Copel.
 Angiopteris oblanceolata Ching & Chu H. Wang
 Angiopteris opaca Copel.
 Angiopteris paucinervis W. M. Chu & Z. R. He
 Angiopteris pruinosa Kunze
 Angiopteris rapensis E. D. Br.
 Angiopteris remota Ching & Chu H. Wang
 Angiopteris smithii Racib.
 Angiopteris somae (Hayata) Makino & Nemoto
 Angiopteris sparsisora Ching
 Angiopteris subcuspidata Rosenst.
 Angiopteris subrotundata (Ching) Z. R. He & Christenh.
 Angiopteris sugongii Gui L. Zhang, J. Y. Xiang & Ting Wang
 Angiopteris tamdaoensis (Hayata) J. Y. Xiang & T. Wang
 Angiopteris tonkinensis (Hayata) J. M. Camus
 Angiopteris undulatostriata Hieron.
 Angiopteris versteegii Alderw.
 Angiopteris wangii Ching
 Angiopteris winkleri Rosenst.
 Angiopteris yunnanensis Hieron.

Sinonimi
 Archangiopteris Christ & Giesenh.
 Clementea Cav.
 Macroglossum Copel.
 Protangiopteris Hayata
 Protomarattia Hayata
 Psilodochea C.Presl

Izvori

Marattiopsida

Angiopteris


Hasan-agina džamija, središnja je džamija u Priboju. Nalazi se u sastavu Medžlisa Islamske zajednice Priboj, u okvirima Sandžačkog muftiluka.

Povijest

Hasan-agina džamija u starom Priboju je najveća džamija u ovom dijelu Sandžaka. Sagradio ju je pribojski muselim Hasan-aga, sin Mustafin, oko 1758. godine. Dolazeći na položaj upravnika pribojske oblasti, on je najprije podigao mesdžid, a ubrzo zatim i minaret džamije koja je po njemu nešto kasnije i dobila ime Hasan-agina džamija. Pored džamije, Hasan-aga je u svom rodnom gradu sagradio i  mekteb, te uvakufio još i zgrade, kuće, njive, novac i ostavio ih na korištenje pribojskim Bošnjacima.

Tijekom svog postojanja, Hasan-agina džamija je dva puta gorjela i bila obnavljana, a posljednja temeljna rekonstrukcija kojom je i dobila svoj današnji izgled urađena je 1982. godine. U dvorištu džamije očuvani su nišani od kojih onaj najstariji, kako se pretpostavlja, pripada samom Hasan-agi, a oni ostali njegovim potomcima.

U posljednjem desetljeću popločan je harem džamije, izgrađen šadrvan, funkcionalna gasulhana, preuređena abdesthana te osposobljeni uredi i pomoćne prostorije u vakufskoj zgradi. Također oformljena je knjižnica s velikim brojem naslova islamske literature.

Izvori

Vanjske poveznice
 Hasan-agina džamija

Džamije u Srbiji

Hasan-agina džamija u Priboju