James Bamford White (* 6. Juni 1842 bei Winchester, Kentucky; † 25. März 1931 in Irvine, Kentucky) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1901 und 1903 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
James White besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat und danach die Mount Zion Academy im Macon County in Illinois. Während des Bürgerkrieges trat er im Herbst 1863 dem Heer der Konföderation bei. Dort diente er bis zum Kriegsende im Jahr 1865. Anschließend war er in Irvine als Lehrer tätig. Nach einem gleichzeitigen Jurastudium und seiner 1867 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Irvine in diesem Beruf zu arbeiten. Zwischen 1872 und 1880 fungierte er als Staatsanwalt im Estill County.

Politisch war White Mitglied der Demokratischen Partei. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1900 wurde er im zehnten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1901 die Nachfolge von Thomas Y. Fitzpatrick antrat. Da er im Jahr 1902 auf eine erneute Kandidatur verzichtete, konnte er bis zum 3. März 1903 nur eine Legislaturperiode im Kongress absolvieren.

Nach seinem Ausscheiden aus dem US-Repräsentantenhaus praktizierte James White wieder als Anwalt. Im Jahr 1919 setzte er sich zur Ruhe. Er starb am 25. März 1931 in Irvine.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Staatsanwalt (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1842
Gestorben 1931
Mann

James Bamford White


Das Gebiet Bodensee Hinterland bei Überlingen ist ein mit Verordnung vom 1. Januar 2005 durch das Regierungspräsidium Tübingen nach der Richtlinie 92/43/EWG (Fauna-Flora-Habitat-Richtlinie) ausgewiesenes Schutzgebiet (SG-Nummer DE-8221-341) im Südosten des deutschen Bundeslandes Baden-Württemberg.

Lage
Das rund 335 Hektar große Schutzgebiet Bodensee Hinterland bei Überlingen gehört naturräumlich zum Bodenseebecken, Hegau und Oberschwäbischen Hügelland. Seine acht Teilflächen liegen auf einer Höhe von 411 bis  und erstrecken sich in den zum Bodenseekreis gehörenden Gemeinden Frickingen, Owingen, Salem und Uhldingen-Mühlhofen sowie der Stadt Überlingen.

Die Teilflächen umfassen den Bereich zwischen Billafingen im Nordwesten, Hohenbodman im Norden, den "Großen Wiesen" nördlich von Salem im Westen und dem Tal des Nellenflurbachs bei Uhldingen im Süden.

Schutzzweck
Wesentlicher Schutzzweck ist die Erhaltung der eiszeitlich geprägten Landschaft mit tief eingeschnittenen Tobeln, naturnahen Fließgewässern, Wiesen und Weihern.

Lebensraumtypen
Die Vielfalt von Lebensraumtypen wie Drumlins, naturnahe Tobelwälder, Schmelzwasserrinnen und Hangrutschungen ist Zeugnis einer glazialen und postglazialen Landschaftsentwicklung. Das Schutzgebiet zeichnet sich hauptsächlich durch folgende Lebensräume aus: Mischwald sowie feuchtes und mesophiles Grünland (je 25 %), Laubwald (17 %) und Binnengewässer (12 %).

Folgende Lebensraumtypen nach Anhang I der FFH-Richtlinie kommen im Gebiet vor:

Arteninventar
Folgende Arten von gemeinschaftlichem Interesse kommen im Gebiet vor:

Zusammenhängende Schutzgebiete
Folgende sechs Schutzgebiete sind Bestandteil des FFH-Gebiets:

Siehe auch
 Siehe auch → Liste der Schutzgebiete im Bodenseekreis

Weblinks

 Karte des Schutzgebiets im Daten- und Kartendienst der LUBW
 Standarddatenbogen für das FFH-Gebiet "Bodensee Hinterland bei Überlingen"
 Klimadaten und Szenarien für das Schutzgebiet vom Potsdam-Institut für Klimafolgenforschung (PIK)

Einzelnachweise

FFH-Gebiet im Bodenseekreis
Schutzgebiet in Frickingen
Schutzgebiet in Owingen
Schutzgebiet in Salem (Baden)
Schutzgebiet in Überlingen
Schutzgebiet in Uhldingen-Mühlhofen
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa
Schutzgebiet im Hegau

Bodensee Hinterland bei Überlingen


Kamboçya bayrağı, Kamboçya'nın resmî bayrağıdır.

Bayrak eşit olmayan 1:2:1 oranlı üç kısma ayrılır. Alt ve üst kısımlarda mavi, ortada kırmızı bir şerit vardır. Kırmızı şeridin üstündeki beyaz renkli yapı, tarihi Angkor-Wat tapınağının bir çizimidir. Günümüzde kullanılan bayrağın ilk hali 1948 yılında oluşturulsa da sonraki yönetim değişiklikleriyle kullanımdan kalkmıştır. 1993 yılında monarşinin geri gelmesiyle tekrar kullanılmaya başlanmıştır.

Tarihi bayraklar

Ayrıca bakınız
 Kamboçya arması

Kaynakça
https://www.fotw.info/flags/kh.html

Bayrak
Ulusal bayraklar
Asya bayrakları

Kamboçya bayrağı


Sebastian Ottrembka (* 3. Dezember 1976) ist ein deutscher Badmintonspieler.

Karriere
Sebastian Ottrembka siegte 1991 und 1993 bei den Nachwuchsmeisterschaften in Deutschland. 1998 war er bei den Hochschulmeisterschaften und den U22-Titelkämpfen erfolgreich. 1999 wurde er deutscher Vizemeister im Herrendoppel. 2000 und 2001 gewann er in der gleichen Disziplin Bronze, 2002 wurde er Dritter im Mixed.

Sportliche Erfolge

Referenzen
 Martin Knupp: Deutscher Badminton Almanach, Eigenverlag/Deutscher Badminton-Verband (2003), 230 Seiten

Badmintonspieler (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1976
Mann

Sebastian Ottrembka


Danone je francuska multinacionalna tvrtka sa sjedištem u Parizu. Tvrtka je uvrštena na Euronext na pariškoj burzi, gdje je uključena u indeks dionica CAC 40.

Tijekom godina tvrtka je razvila oko četiri područja: svježi mliječni proizvodi i proizvodi na biljnoj bazi, voda u bocama, medicinska prehrana i prehrana dojenčadi.

Izvori

Vanjske poveznice
 Danone

Francuske proizvodne tvrtke
Proizvođači mlijeka i mliječnih proizvoda
Gospodarstvo Pariza

Danone


Amphorochara, fosilni rod parožina u porodici Characeae. Pripada mu jedna priznata vrsta, slatkovodna alga A. grambastii.

Izvori

Charophyceae

Amphorochara


Young Heart est le quatrième album studio de l'auteure-compositrice-interprète anglaise Birdy, sorti le 30 avril 2021 chez Atlantic Records. L'album a été annoncé le 22 janvier 2021, avec la sortie du premier single "Surrender".

Contexte
Vers la fin de la tournée de son album de 2016 Beautiful Lies, Birdy admet avoir le sentiment qu'elle « surjouait un peu » et préférerait capturer les aspects plus calmes et plus doux de la façon dont elle écrit et chante normalement lorsqu'elle est seule. Au cours des quatre années qui ont suivi la sortie de Beautiful Lies, Birdy a fait une pause dans la création musicale, avant de finalement revenir en novembre 2020 avec la sortie de l'EP Piano Sketches.

Dans la période entre Beautiful Lies et Young Heart, Birdy invoque le "syndrome de la page blanche" et le besoin de prendre "du temps pour vivre un peu" comme raisons pour lesquelles il lui a fallu quatre ans pour terminer l'album.

Avant le début de l'écriture de l'album, Birdy a souffert d'une rupture amoureuse et s'est tournée vers la musique d'Etta James et Nina Simone pour un soutien émotionnel. Pour trouver l'inspiration pour écrire et évacuer la tristesse de la rupture, Birdy a fait un voyage de trois mois en Inde avec sa sœur, sa cousine et une amie avant de séjourner dans une cabane en rondins à Topanga, en Californie, pour trouver l'inspiration. Vivre dans cette cabane a donné à l'album un feeling "Laurel Canyon, années 70" selon Birdy. Le résultat est ce qu'elle appelle un « heartbreak album »  inspiré de l'album Blue de Joni Mitchell. Le premier morceau écrit pour Young Heart était la chanson titre Young Heart qui est en quelque sorte le « cœur du disque » et la « chanson la plus chargée d'émotion » pour Birdy. Le morceau Loneliness, en revanche, avait été écrit à l'origine pour Beautiful Lies en 2016, mais a été mis de côté à l'époque car il ne s'intégrait pas bien à cet album.

Enregistrement
Contrairement à la « grosse production » de l'album précédent, Birdy a déclaré que Young Heart est « assez dépouillé - tout ce qui n'avait pas besoin d'être là n'y est pas. Il n'y a pas de décoration. » Pour enregistrer l'album, Birdy a travaillé avec les producteurs Ian Fitchuk et Daniel Tashian qui avaient déjà travaillé sur l'album Golden Hour de Kacey Musgraves en 2018.

Les sessions d'enregistrement de l'album ont eu lieu à Nashville. L'enregistrement a été achevé juste avant que la pandémie de Covid-19 ne frappe en mars 2020 et l'album devait sortir peu de temps après. Sa sortie a été retardée en raison de la pandémie, mais cela a laissé plus de temps à Birdy pour réfléchir à l'album et apporter de petits changements en conséquence. Pendant son séjour dans sa maison familiale dans la New Forest durant la pandémie, elle a installé un studio de mixage de fortune dans un placard et terminait des morceaux du disque à la maison.

Promotion
Le 15 avril 2021, Birdy a enregistré un concert au Wilton's Music Hall de Londres dans les conditions du direct, accompagnée d'un groupe comprenant huit joueurs à cordes, un clarinettiste et un cor français. Le spectacle a été filmé par le réalisateur Ed Coleman et diffusé en "livestream" sur internet. Kate Soloman pour iNews a attribué à la performance quatre étoiles sur cinq et l'a qualifiée de « magistrale, emplie d'un bruit magnifique. »

Le 30 avril, au moment de la sortie de l'album, Birdy a organisé une soirée de lancement d'album sur YouTube en interprétant une liste de 7 chansons choisies par les fans.

Sortie
Young Heart est sorti sur CD, cassette, vinyle et formats numériques. Un vinyle 33 tours exclusif de couleur violette de  est disponible sur le site Web de Birdy. Il est fabriqué à partir de plastique 100 % recyclé et les pochettes intérieures et extérieures sont fabriquées à partir de papier 100 % recyclé. Chacun de ces pressages recyclés est unique car il est fabriqué à partir de matériaux composites, un sous-produit du pressage d'autres disques vinyles.

Réception critique
Dès sa sortie, Young Heart a été acclamé par les critiques de musique. Chez Metacritic, l'album a une note moyenne de 84/100, basée sur 4 critiques, indiquant une "acclamation universelle".

Le Times a fait l'éloge de l'album, lui attribuant quatre étoiles, pour ses « sentiments si peu cyniques et candides qu'il est impossible de ne pas être charmé. »  Une critique quatre étoiles de NME a salué l'album comme un "album magnifique qui capture parfaitement le voyage sinueux où vous emmène le chagrin d'amour" et a loué le style de chansons plus dépouillé d'avoir permis aux émotions de Birdy de venir au premier plan. Cependant, certains critiques ont émis quelques réserves concernant les chansons River Song et Little Blue qui viendraient alourdir la dynamique de l'enchaînement de pistes déjà long (16 titres). De même, Lauren Murphy pour The Irish Times écrit que parfois « Young Heart est trop long pour son propre bien. » En revanche, une critique de 7/10 pour The Line of Best Fit l'a qualifié d'« ajout cohérent à un catalogue déjà charmant de Birdy » qui est « cohérent du début à la fin. »

Liste des pistes

Intervenants

Musiciens

 Jasmine Van den Bogaerde – chant, guitare, piano, mellotron, synthétiseur, orgue
 Ian Fitchuk – guitare basse, batterie, mellotron
 Daniel Tashian - synthétiseur, chœurs, basse, mellotron
 James Ford - synthétiseur, guitare 12 cordes, batterie, harmonium, orgue hammond
 Matt Combs – cordes
 Tyler Summers – Clarinette basse, flûte
 Austin Hoke – Violoncelle

Production
 Jasmine Van den Bogaerde - ingénieur d'enregistrement vocal
 Ian Fitchuk - ingénieur du son, production
 Daniel Tashian - ingénieur du son, production
 James Ford - production
 Sara Law – production exécutive
 Rachel Moore - assistante ingénieur
 Cenzo Townshend - ingénieur de mixage
 Mark Stent - ingénieur de mixage
 Camden Clarke - assistant ingénieur de mixage
 Matt Wolach - assistant ingénieur de mixage
 Robert Sellens - assistant ingénieur de mixage
 Jonny Wright - production supplémentaire
 Josh Moore - éditeur de musique
 Stuart Hawkes - ingénieur de mastering

Historique des versions

Références

Liens externes

Album publié par Atlantic Records
Album de Birdy
Album musical sorti en 2021

Young Heart


La resolución 763 del Consejo de Seguridad de las Naciones Unidas, fue aprobada sin someterse a votación, el 6 de julio de 1992, tras haber examinado la petición de la República de Georgia para poder ser miembro de las Naciones Unidas. En esta resolución, el Consejo recomendó a la Asamblea General la aceptación de la República de Georgia como miembro.

Véase también
 República de Georgia
 Anexo:Estados miembros de las Naciones Unidas

Resoluciones del Consejo de Seguridad de las Naciones Unidas aprobadas en 1992
0763
Relaciones internacionales de Georgia

Resolución 763 del Consejo de Seguridad de las Naciones Unidas


Tórshavnar uttanbíggja kommuna (Tórshavns omegns kommune) var en kommune på Færøerne. Den blev oprettet af resterne af Suðurstreymoyar prestagjalds kommuna i 1930, efter flere andre bygder var blevet selvstændige. Kommunen fik Argir som administrationsccenter. Bygderne Hoyvík og Hvítanes blev indlemmet i Tórshavnar kommuna i 1978, og det resterende område blev derefter til Argja kommuna.

Referencer

Tidligere kommuner i Færøerne

Tórshavnar uttanbíggja kommuna


Baron Templemore, of Templemore in the County of Donegal, is a title in the Peerage of the United Kingdom, since 1975 a subsidiary title of the Marquessate of Donegall. It was created on 10 September 1831 for Arthur Chichester, Member of Parliament for Milborne Port and County Wexford. He was the son of Lord Spencer Stanley Chichester, third son of The 1st Marquess of Donegall (see Marquess of Donegall for earlier history of the Chichester family). Lord Templemore's son, the second Baron, and grandson, the third Baron, both served as Deputy Lieutenants of County Wexford. The latter was succeeded by his eldest son, the fourth Baron. He served as the Government Chief Whip in the House of Lords between 1940 and 1945. He was succeeded by his second but eldest surviving son, the fifth Baron. In 1975 he succeeded his kinsman as seventh Marquess of Donegall. For further history of the titles, see Marquess of Donegall.

Two other members of this branch of the Chichester family may also be mentioned. The Honourable Augustus George Charles Chichester (1822–1896), second son of the first Baron, was a Lieutenant-General in the 77th Foot. The Honourable Sir Gerald Henry Crofton Chichester (1886–1939), second son of the third Baron, was private secretary to Queen Mary between 1935 and 1939.

Despite the geographical designation "Templemore in the County of Donegal", in 1831 the civil parish of Templemore was entirely in County Londonderry rather than in neighbouring County Donegal. The name "Templemore" originally designated the medieval cathedral of Derry, and later the parish west of the River Foyle served by the cathedral. A 1613 charter included the portion of the parish nearest the renamed city of Londonderry within the city's northwest liberties and the new County Londonderry. Subsequently the County Donegal portion of Templemore was made into separate parishes (Muff, Burt, and Inch).

Barons Templemore (1831)

Arthur Chichester, 1st Baron Templemore (1797–1837)
Harry Spencer Chichester, 2nd Baron Templemore (1821–1906)
Arthur Henry Chichester, 3rd Baron Templemore (1854–1924)
Arthur Claud Spencer Chichester, 4th Baron Templemore (1880–1953)
Dermot Richard Claud Chichester, 5th Baron Templemore (1916–2007) (succeeded as 7th Marquess of Donegall in 1975)
For further succession, see Marquess of Donegall

References

External links

Chichester family
Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1831
Noble titles created for UK MPs

Baron Templemore


ෆෙලිස් බීටෝ (1832-29 ජනවාරි 1909),ෆෙලික්ස් බීටෝ,ලෙසින්ද හඳුන්වන මොහු ඉතාලි-බ්‍රිතාන්‍ය ඡායාරූප ශිල්පියෙක් වුවේය.ඔහු පෙරදිග ආසියාව ඡායාරූපකරණය සහ යුධ ඡායාරූපකරණය කරන ලද ප්‍රථම පුද්ගල පිරස අතුරින් කෙනෙක්ද වේ. ඔහු ඔහුගේ එදිනෙදා ජීවිතයේ වැඩ කටයුතු සඳහා ආසියාවේ සහ මද්‍යධරණී ප්‍රදේශවල භූ දර්ශණ සහ පුද්ගලයෙකුගේ දේහ ලක්ෂණ(චිත්‍රය),දර්ශණ සහ සර්ව දිශා දර්ශණ ඡායාරූපකරණය මූලික කරගන්නා ලදී. බීටෝගේ චාරිකාවන් යුරෝපයේ සහ උතුරු ඇමෙරිකාවේ බහුතරයක් පුදගලියින්ට නුහුරු සහ සමීප නොවෙන රටවල්,ඒවායේ පුද්ගලයන් සහ ඒවායේ වැදගත් සිදුවීම් පිළිබඳව ප්‍රතිරූපයක් ගොඩනගා දීමට අවස්ථාවක් ලබාදෙන ලදී. ඡායාරූපපත්‍ර කලාවේ ප්‍රථම හරවත් කෘතිපෙළ අතර මොහු විසින් ඡායාරූපගත කරණ ලද ක්‍රි.ව.1857 1857 ඉන්දියානු විප්ලවයේ සහ දෙවන ලෝක යුද්ධ අවස්ථාවන්හි ඡායාරූප නිරූපණය කරයි. ප්‍රධාන වශයෙන්ම ඔහු ජපානයේ ඉගැන්වීමෙන්ද ඡායාරූප ශිල්පීන් සහ කළා ශිල්පීන් විශාල ප්‍රමාණයක් සමග වැඩ කිරීම මගින්ද ලබගත්තාවූ ආභාෂය අනෙකුත් ඡායාරූප ශිල්පීන් මත බලපෑමක් එල්ල කිරීමට සමත් වන ලදී.

උත්පත්තිය සහ අනන්‍යතාවය
වර්ෂ 2009 දී සොයාගත් මරණ සහතිකයෙන් කියවෙන්නේ ෆෙලිස් බීටෝ 1832 වැනීසියේ උපත ලබා 1909 ජනවාරි මස 29 වන දින ෆ්ලොරන්ස්හි මියගිය බවයි. තවද මරණ සහතිකයෙන් ඔහු බ්‍රිතාන්‍ය යටත් වැසියෙකු  බවත් (1949 ට පෙර බ්‍රිතාන්‍යයේ උපත ලද පුද්ගලයින් 1981 බ්‍රිතාන්‍ය පුරවැසි පනත යටතේ මෙසේ අර්ථ දක්වයි.) අවිවහකයෙකු බවත් අනාවරණය විය.මන්දයත් බීටෝගේ ජීවිතයේ ප්‍රථම අවදියේ බීටෝ ඇතුළු ඔහුගේ පවුල බ්‍රිතාන්‍යයේ ආරක්‍ෂිත රාජ්‍යක් වූ ග්‍රීසියේ ලෝනියන් දුපත් වලට සංක්‍රමණය වීම හේතුවෙන් ඔහු බ්‍රිතාන්‍යයේ යටත් වැසියෙකු ලෙස හඳුන්වා දී ඇත.

එය කෙසේ වෙතත් මෙම කල වකවානුවේදී ෆෙලිස් ඇන්ටෝනියෝ බීටෝ ලෙස අත්සන් තබන ලද ඡායාරූප ගණනාවක් ඊජිප්තුවෙන්  සහ ජපානයෙන් සොයාගන්නා ලදී. 1983 චාන්ටල් ඉඩ්ල් විසින් ෆෙලිස් ඇන්ටෝනියෝ බීටෝනමින් ෆෙලිස් බීටෝ සහ ඇන්ටෝනියෝ බීටෝ නම් සහෝදරයින් දෙදෙනාම පෙනීසිටින බවත් මොවුන් දෙදෙනා ඇතැම් අවස්ථාවන්හි එකට වැඩ කරන බවත් සහ ඔවුන්ගේ අත්සන හුවමාරු කරගන්නා බවත් පෙන්වාදෙන ලදී. මෙසේ එකම අත්සනින් සහෝදරයින් දෙදෙනාම පෙනී සිටීම හේතුවෙන් මොවුන්ගේ ඡායාරූපයන්හි සත්‍ය හිමිකරු නිරාවරණය කරගැනීමට විශාල ගැටළුවක් බවට පත්වී ඇත.

මධ්‍යධරණිය, ක්‍රයිමියාව සහ ඉන්දියාව
ෆෙලිස් බීටෝ ගේ දියුණුවේ ගමන් මග පිළිබඳව නිශ්චිත කරුණක් නම් ඔහුගේ ප්‍රථම සහ එකම කාචය  1850 පැරීසියෙන් මිලදී ගත්තක් බවයි. වර්ෂ 1850දී බ්‍රිතාන්‍ය ඡායාරූප ශිල්පියෙකු වූ ජේම්ස් රොබර්ට්ස්න් මොල්ටාවේදී මුණ ගෙසුනු අතර වර්ෂ 1851 කොන්ස්ටැන්ටිනෝපෝල්හි බීටෝ ඔහුට අනුබද්ධ වී වැඩ කරනු ලැබුවේය. වර්ෂ 1855 දී ජේම්ස් රොබර්ට්ස්න් (1813–88) ඔහුගේ මස්සිනා බවට පත් විය. වර්ෂ 1854-1856 කාලය තුලදී රොබර්ට්ස්න් ප්‍රධාන නගර මධ්‍යයේ ඡායාරූපාගාරයක් ආරම්භ කරන ලදී. මෙය ප්‍රථම වාණිජ්‍ය ඡායාරූපාගාර අතුරින් එකක් ලෙසද පිළිගැනේ.

වර්ෂ 1854 හෝ වර්ෂ 1855 ට පෙර ජේම්ස් රොබර්ට්ස්න් විසින් ෆෙලිස් බීටෝගේ සහෝදරිය වන ලියෝනිල්ඩා මරියා මැටිල්ඩා බීටෝ විවාහ කරගන්නා ලදී. ඔවුන්ට කැතරින් ග්‍රේස් (උපත 1856), එඩිත් මාර්කොන් ව්ර්ජෙන්ස් (උපත 1859) සහ හෙලන් බීට්රුක් (උපත 1861) යන නම් වලින් දියණියන් තිදෙනෙක් විය.

වර්ෂ 1855දී ක්‍රයිමියානු යුද්ධය සම්බන්දයෙන් පුවත් වාර්තාවක් සඳහා රොජර් ෆෙන්ටන් ගේ අනුගාමිකයන් ලෙස ෆෙලිස් බීටෝ සහ රොබර්ට්ස්න් පිටව යන ලදී. ෆෙන්ටන්ගේ යුද්ධය පිළිබඳව දර්ශණය මනාව පැහැදිලි කිරීමට බීටෝ සහ රොබර්ට්ස්න් ගේ යුධ විනාශයන් පිළිබඳ ඡායාරූප ඉතා විශාල රුකුලක් විය. ඔවුන් ඡායාරූප 60ක් පමණ ඡායාරූපගත කිරීමෙන් වර්ෂ 1855 සැප්තැම්බර් මාසයෙහි සෙවැස්ටපෝල් හි සිදුවූ පරිහාණිය පෙන්නුම් කරන ලදී.

වර්ෂ 1858දි ෆෙලිස් බීටෝ කල්කටාවට පැමිණ දකුණු ඉන්දියාවේ සිට සංචාරය ආරම්භ කරමින් 1857 කැරැල්ලෙන් පසු ඉන්දියාව පිළිබඳව ලිපියක් සකස් කිරීමට කටයුතු ආරම්භ කරන ලදී.  මෙම කල වකවානුවේදී කවන්දය පෙන්නුම් කරණ ලොව ප්‍රථම ඡායාරූපය ඡායාරූප ගත කිරීමට මොහුට හැකි විය. ඒ අතරතුර ඔහු විසින් ඡායාරූප ගත කරණ ලද ලක්නව් හි පිහිටි සිකන්ධර් මාලිගාවේ ඇටසැකිල්ලක් බඳු වූ නටබුන් ඔහුගේ ඡායාරූප කලාවේ විශ්මය ජනක බව වැඩිකොට දැක්වීමට සමත් විය.ඔහු ඉන්දියාවේ දිල්ලි, කව්න්පුර්, මීර්ට්, බරණැසය, අම්රිට්සර්, අග්‍රා, ශිම්ලාසහ ලාහෝර් යන නගරද සංචාරය කරන ලදී. බීටෝගේ සෞඛ්‍ය තත්වයේ ඇතිවූ දුර්වලතාවයක් හේතුවෙන් වර්ෂ 1859 දෙසැම්බර් මස ඔහුගේ සහෝදරයා හට මෙම සංචාරය අවසන් කිරීමට ඉන්දියාවට ආරාධනා කර බීටෝ ඉන්දියාවෙන් පිටමන් වූ අතර බීටෝගේ සොහොයුරා වන ඇන්ටෝනියෝ මෙම සංචාරය 1860දි ඊජිප්තුවෙන් අවසන් කරන ලදී. මෙම සංචාරයේ ප්‍රථිපලයක් ලෙස වර්ෂ 1862 ඊජිප්තුවේ තේබ්ස් නගරයේ ඡයරූපගාරයක් ආරම්භ කරන ලදී.

චීනය
වර්ෂ 1860 දී ෆෙලිස් බීටෝ ඔහුගේ සොහොයුරා වන ඇන්ටෝනියෝ සමඟ සහ රොබර්ට්ස්න් සමඟ පවත්වාගෙන යන ලද හවුල් ව්‍යාපාරය නවතා දමන ලදී. එනමුත් රොබර්ට්ස්න් වර්ෂ 1867 වනතුරුම ඔවුන් භාවිතා කරන ලද පොදු නාමය භාවිතා කරන ලදී.

බීටෝ හොංග් කොංග් හි වාසය කරන සමයෙහි ඉලස්ට්‍රේටඩ් ලන්ඩන් නිවුස් පුවත්පතේ වාර්තාකරුවෙකු වන චාර්ල්ස් ව'ග්මන් මුණ ගැසීමට අවස්ථාවක් එළැඹිණි. ඉන් පසු මෙම දෙපලම ඇන්ග්ලෝ විසින් සංචාරය සඳහා ටැලියන් බොක්ක, බීටන්ග්,ටකු බලකොටුවට, පෙහියෝ මෝය කටට සහ සබර්බන් ගිම්හාන මාළිගයට රැගෙන යන ලදී. පසු කාලීනව මෙම චාරිකාවේදී බීටෝ විසින් ඡායාරූපගත කරන ලද ඡායාරූප සන්නිදර්ෂිත එංගලන්ත පුවත් පතේ පළවිණි.

ටකු බලකොටුව

බීටෝගේ දෙවන ලෝක යුද්ධයේ ඡායාරූප ප්‍රථම සවිස්තරාත්මක යුද්ධ ව්‍යාපාර පිළිබඳ වූ ලිපිය බවට පත්වන්නේ එහි දින වකවානු සහිතව පිළිවෙලට ගන්න ලද ඉතාමත් සත්‍ය ඡායාරූප අඩංගු කර තිබීම නිසාවෙනි. ටකු බලකොටුව මනාව යුද්ධයේ පටු විෂය පථය විග්‍රහ කරනවා. බීටෝගේ ඡායාරූප පිළිවෙලින් බලකොටුවට ඇතුලත්වන අවස්ථාව, බෝම්බ හෙලු පිටත බිත්ති, ආරක්ෂාව සලසා තිබු ආකාර සහ අවසාන වශයෙන් බලකොටුව ඇතුලත වනසා ඇති ආකාරයද, චීන ජාතික මැරුණ සෙබලුන්ගේ මළකඳන් සහිත ඇතුලත ඡායාරූපද වේ.ඔහුගේ ඡායාරූප මෙහි සඳහන් පිළිවෙලට ඡායාරූප ගත කර නොමැත. මන්දයත් ප්‍රථමයෙන් සෙබලුන්ගේ මළකඳන් සහිත ඡායාරූපය තිබිය යුතු අතර ඉන්පසු සෙබලුන්ගේ මල කඳන් ඉවත් කිරීමෙන් පසුව කැමරාවට හසු කරගන්නා ලද ඡායාරූප විය යුතු වේ.

චීන ජනතාවගේ මරණ සහ ඒවා පිලිවෙලින් ඡායාරූප ලේඛන කලාව මගින් හෙළි කල ආකාරය මතවාදයන් ගොඩ නැගීමට හේතු විය. ගවේෂණයේ සාමාජිකයෙකු වූ දොස්තර ඩේවිඩ් එෆ්. රෙනියි යුද්ධ ව්‍යාපාරය පිළිබඳව ඔහු විසින් රචිත කෘතියෙහි මෙසේ සටහන් කර ඇත. "මම බලකොටුවේ බටහිර පෙදෙසෙහි බලකොටු ප්‍රාකාරය මත ඇවිදමින් සිටියා. මෘත දේහ බලකොටුවෙහි වයඹ දෙසට වන්නට එක උද එක උද වැටී තිබුණු අතර තුවක්කු සෑම තැනකම විසිරී තිබිණි. බීටෝ මෙහි වටිනාකම සහ අලංකාර බව අදුනාගෙන අ සිඇල්ල ඡායාරූප ගත කරගන්න තුරු ඉතාමත් නොඉවසිල්ලෙන් එතන සිටියා."

ගිම්හාන මාළිගය

බීටෝ විසින් ගන්නා ලද ඡායාරූප අතර ගිම්හාන මාළිගය, පෞද්ගලික දේපළ සහ මාලිගා,පන්සල්,විශාල කෘතීම වැව් සහ උද්‍යාන වනවා.මේ අතර තිබු ඇතැම් ඡායාරූප වර්ෂ 1860 ඔක්තෝම්බර් 6ත් 8ත් අතර කාලය තුල ගන්න ලද ඒවා විනි. ඒවාහි ඒවාටම සුවිශේෂී ලක්ෂණ දැක ගත හැකිය ඒ මන්දයත් ඔක්තෝම්බර් 6 වන දිනෙන් පසු රුසියානු හමුදා කණ්ඩායම් විසින් මේවා මංකොල්ල කෑම් වලට ලක් වූ නිසාවෙනි.බ්‍රිතාන්‍යයේ ප්‍රථම හමුදංශය මඟින් ලෝර්ඩ් එල්ගින්ගේ විධානයට යටත්ව  ඔක්තෝම්බර් මස 18 සහ 19 දිනයන්හිදී එකට එක කර පලි ගැනීමක් වශයෙන් මෙහි ගොඩනැගිලි වලට  බෝම්බ හෙලන ලදී. මෙහිදී එක්සත් රාජ්‍යතාන්ත්‍රවාදී පක්ෂයේ 20 දෙනෙකු පමණ වැඩ හිංසා පමුණුවා මරණයට පත්කොට ඇත. එබැවින් බීටෝ විසින් මෙම විනාශයන්ට පෙර ගන්නා ලද ඡායාරූපයන්හි විශාල ඉතිහාස මෙම සංස්කෘතික වටිනාකමක් ඇත.

බීටෝ වසින් චීනයේදී ගන්න ලද අවසන් ඡායාරූප පෙළ අතර ලෝර්ඩ් එල්ගින් ගේත්, පීකිං භාෂාවෙන් ලියවුණු පීකිං සම්මුතියත්,සයින් ෆෙන්ග් අධිරාජ්‍යයා වෙනුවට අත්සන් තබන කුන්ග් කුමරුගේ ඡායාරූපද තිබේ.

වර්ෂ 1861 ඔක්තෝම්බර් මස බීටෝ ආපසු එංගලන්තය බල පැමිණි අතර එම ශීත ඍතුවේදී ඔහු විසින් ඡායාරූපයට නගන ලද ඉන්දියාවේ සහ චීනයේ දර්ශණ 400ක් පමණ එංගලන්තයේ වාණිජ්‍යය ඡායාරූප ශිල්පියෙකු වූ හෙන්රි හෙරින්ග් හට විකුණන ලදී.

ජපානය

වර්ෂ 1863දී බීටෝ ඉන්දියාවේ බොම්බේ සිට ආපසු  හොංග් කොංග් බලා යන ගමනේදී මුණ ගැසුණු චාර්ල්ස් වර්ග්මන් සමඟ ජපානයේ යොකහාමා නගරයට පැමිණියේය. මොවුන් දෙදෙනාගේ හවුල බීටෝ සහ වර්ග්මන් කලාකරුවෝ සහ ඡායාරූප කරුවෝ ලෙස වර්ෂ 1864–1867 යන කාලය අතරතුරදී මොවුන් දෙදෙනා විසින් නම් කරණ ලදී. මොවුන් දෙදෙනා විසින් එසේ ආරම්භ කරන ලද ඡායරූපාගාරය ජපානයේ වැදගත් සහ ප්‍රථම වාණිජ්‍යය ඡායරූපාගාර අතුරින් එකක්ද වෙනවා. මෙහිදී වර්ග්මන්, බීටෝ විසින් ගන්න ලද ඡායාරූප සිතුවමට නැගූ අතර බීටෝ වර්ග්මන් ගේ සිතුවම් ඡායාරූපයට නගන ලදී. බීටෝගේ ජපන් ඡායාරූප අතර එක් එක් පුද්ගලයන්ගේ පිලිරුවන්,ජපානයේ එදිනෙදා ජීවිතයේ වැඩ කටයුතු, භුදර්ෂණ, එක් එක් නගර ඈතට දිස්වෙන ආකාරය ඇතුලත් වන අතර ටොකයිඩෝ මාර්ගය දිගේ ගන්නා ලද විශාල ඡායාරූප පෙළක් ඇතුලත් කරමින් බීටෝ විසින් ග්‍රන්ථයක්ද එලි දක්වන ලදී. වර්තමානයේ එම ග්‍රන්ථය උකියෝ ඊ ගේ හිරෝශිගේ සහ හොකුසායි ලෙස නම් කර තිබේ. මෙම කල වකවානුවේදී ශොගුන්ගේට් රට තුලට විදේශිකයන් පැමිණීමසම්පූර්ණයෙන් තහනම්කරන ලද අතර රට තුල එම අවස්ථාව වන විටා ජීවත් වූ විදෙශිකයන්ටද එහි ජීවත් වීමට අපහසු වන තරම් තහංචි දමන ලදී. එසමයෙහි තානාපති වරුන් පත් කිරීම ඔවුනට බලය පැවරීම වැනි කටයුතු ශොගුන්ගේට් ගේ ස්ව කැමැත්ත සහ ඔහුට හිතවාදී බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාවට අයත් පුද්ගලයන්ට ලබා දෙන ලදී.මේ හේතුවෙන් බීටෝ ඉතා සුළු වශයෙන් බටහිර මිනිසුන් ජීවත් වෙන දුෂ්කර ප්‍රදේශයකට සංක්‍රමණය කරන ලදී. එම ප්‍රදේශය සම්ප්‍රදායික වශයෙන් දරුණු ආවේගකාරී සුළු හෝ වරදකට බෙල්ල ශරීරයෙන් වෙන කිරීමට සමත් පුද්ගලයින් දැකගත හැක විය. ඔහුගේ ඡායාරූප විශිෂ්ට ගණයේ ඒවා වනුයේ ඒවායෙහි තිබෙන්නාවූ ගුණාත්මකභාවය පමණක් නිසාම නොව ඒවාහි තිබෙන්නාවූ දුර්ලභ බවයත් ඓතිහාසික වටිනාකමත් නිසාවෙනි.

බීටෝ ජපානයෙහි ඉන්නා අවදියෙහි ඉතා කාර්යක්‍ෂමව වැඩ කටයුතු කළේය. වර්ෂ 1865දි ඔහු නාගසාකි සහ ඒ අවට පරිසරය ඇසුරින් ගන්නා ලද ඡායාරූප විශාල ප්‍රමාණයක් විය. වර්ෂ 18666 සිට වර්ග්මන් විසින් සොයා ගන්න ලද සහ සංස්කරණය කරන ලද ජපාන පන්ච් නමැති විකට රූප චිත්‍රයට නැගීම සිදු කරන ලදී. වර්ෂ 1866 හි ඔක්තෝම්බර් මස යෝකහමා හි වැඩි ප්‍රදේශයට ගිනි තැබීම හේතුවෙන් බීටෝගේ ඡායරූපගරයත් දල සේයා පට සහ තවත් ද්‍රව්‍ය විශාල ප්‍රමාණයක් විනාශයට පත් වුන ලදී.
බීටෝ ජපානයෙහි පෞද්ගලික ඡායාරූප ඇතුලත් කර සකසන ලද ඇල්බමයන් අලෙවි කරන ප්‍රථම පුද්ගලයා බවට පත්වීමත් සමග ජපන් වැසියන්ගේ පූර්ණ වාණිජ්‍යය හැකියාවන් අදුන ගන්නා ලදී. වර්ෂ 1870 වන විටා මෙම වෙළදාම බීටෝගේ ජීවිතයේ ප්‍රධානතම අංගය බවට පත් විය. ඒවගේම පාරිභෝගිකයාට කල් තියාම තමන්ට අවශ්‍ය ඡායාරූප ඇනවුම් කිරීමට හැකියාව ලබා දුන් අතර ඇතැම් විටා බීටෝ තමන්ට සුදුසු යැයි හැඟෙන ඡායාරූපද දැක ගත හැකි වේ.

ඡායාරූප කලාවට ද්විත්ව සංකල්පය වන ඇඳුම් පැළඳුම් /ආචාර විධි හඳුන්වා දෙනු ලැබුවේ බීටෝ විසිනි.මෙය වර්තමානයේ මද්‍යධරණී කලාපයේ ඉතාමත් ප්‍රසිද්ධ සංකල්පයක් බවට පත්වී ඇත. වර්ෂ 1868දි බීටෝ ඡායාරූප වෙළුම් 2ක් සම්පාදනය කරන ලදී.ඉන් එක් වෙළුමක් වන "උරුම වර්ග"යන්නෙහි 100ක් පමණ වූ චිත්‍ර සහ එදිනෙදා ජීවිතයේ වැඩ කටයුතු යන තේමාව යටතේ වූ ඡායාරූපද, අනෙක් වෙළුම වූ"ජපානෙහි දර්ශණ" යන්නෙහි 98ක් පමණ වූ භුදර්ෂණ සහ නගර දර්ශණ ඇතුලත්විය.

බීටෝගේ ඡායාරූප අතරින් බහුතරයක් පාහේ අතින් වර්ණ ගන්වන ලද ඡායාරූප වේ. යුරෝපානු ඉතිහාසයේ ඉතා දක්ෂ ලෙස මෙම ශිල්පය යොදාගනු ලැබුවේ බීටෝය.

වර්ෂ 1869 දී වර්ග්මන් සමඟ තිබූ සම්බන්දය අවසන්වීමත් සමාගම බීටෝ ඡායාරූප ශිල්පියෙකු ලෙස සිදු කරන ලද සේවාව සහ කාර්යය අවසන් කර අනෙකුත් භයානක සහ අවධානම් කාර්යයන් සිදු කිරීමට පෙලබුණු අතර යොකහාමා හි පිහිටා බීටෝ විසින් පවත්වාගෙන යන ලද එච්. වොලට් නමැති සහයකයෙකු සහ ජපාන ජාතික ඡායාරූප ශිල්පීන් 4 දෙනකුගෙන් සමන්විත එෆ්.බීටෝ සහ සමාගම නැමති ඡායාරූපාගාරයෙහි පාලන කටයුතු එහි සේවය කරන පිරිසට පවරන ලදී.කුසකබේ කිම්බෙයි යනු පුද්ගලිකව කලා ශිල්පෙයෙකු බවට පත්වීමට පෙර බීටෝගේ කලාකටයුතු සඳහා බීටෝ යටතේ සහකරුවෙකු ලෙස සේවය කල කලාශිල්පියෙකි. බීටෝ යොමු වූ වෙනත් භයානක ව්‍යාපාර සියල්ල අසාර්ථක වීමත් සමඟ ඔහුගේ පුද්ගලික හැකියාව සහ ප්‍රසිද්ධ තාවය ඡායාරූප කලාවටම ඔබින්නක් බව ඔහුට ඒත්තු යන ලදී.

බීටෝ නැවතත් යුඑනමෝ හිකොමෝ සමඟ එක්ව ඡායාරූප කලාවෙහි නිරත වූ අතර රයිමන්ඩ් වොන් ස්ටිල්ෆ්රයිඩ් හට ඡායාරූප කලාව උගන්වන ලදී.

වර්ෂ 1871 හිදී බීටෝ නිල ඡායාරූපකරු ලෙස ඇමෙරිකානු නාවික ගවේෂක අද්මිරාල් රොජර්ස් සමඟ කොරියාවට පිටත්ව යන ලදී.වර්ෂ 1866දි කොරියාවේ ගන්ඝාව දුපත ආක්‍රමණය හඳුනානොගත් ප්‍රංශ ජාතිකයෙකු විසින් ඡායාරූප ගතකර ඇති නමුත් කොරියාවේ  ඡායාරූප අතර හිමිකම ඔප්පු කල හැකි ඡායාරූප බීටෝගේ ඡායාරූප ලෙස පැහැදිලිව හැදින්විය හැකිය.

ජපානයේ බීටෝ වෙනත් ව්‍යාපාර ගණනාවක්ම සිදු කරන ලදී. ඔහුට එහි ඉඩම් සහ ඡායරූපාගාර කිහිපයක්ද , දේපළ උපදේශකවරයෙකු වශයෙන්ද,යොකහාමා හි තිබු ප්‍රධාන හෝටලයක මුල්‍යමය හිමිකමක්ද, කාන්තා අත්බෑග සහ බුම්තුරුණු ගෙන්වා බෙදාහරින්නෙක් ලෙසද කටයුතු කිරීම මුහු සිදු කල වෙනත් ව්‍යාපාර අතුරින් කිහිපයක් වේ. බීටෝ කිහිප වතාවක්ම පැමිනිලිකරුවෙකු ලෙසත් විත්තිකරුවෙකු ලෙසත් සාක්ෂි කරුවෙකු ලෙසත් උසාවි යන ලදී. වර්ෂ 1873 අගෝස්තු මස 6 වෙනි දින බීටෝ ජපානයේ ග්‍රීස තානාපති ලෙස පත් කරන ලදී.

වර්ෂ 1877හිදි බීටෝ තමන්ගේ  ඡායාරූපගාරය මිලදීගත් පිරිස වන ජපාන ඡායාරූප සංගමයක් වූ ස්ටිල්ෆ්‍රයිඩ් සහ ඇන්ඩර්සන් සමාගමට ඔහුගේ  ඡායාරූපකරණයට අවශ්‍ය බඩු බාහිර අදින් විශාල ප්‍රමාණයක් විකුණා දැමුවේය. මෙම සමාගම එම භාණ්ඩ තොගය 1885දි ඇඩොල්ෆෝ ෆර්සාරි හට විකුණන ලදී. ස්ටිල්ෆ්‍රයිඩ් සහ ඇන්ඩර්සන් සමාගමට බඩු තොගය විකුණා දැමීමෙන් පසු බීටෝගේ මුල්‍ය සමපේක්ෂක සහ වෙළඳ කටයුතු පිළිබඳව වැඩි අවදානයක් යොමු කලයුතු නිසාවෙන් තාවකාලිකව ඡායාරූපකරණයෙන් විශ්‍රාම ගත්තේය.වර්ෂ 1884 නොවැම්බර් මස 29 වන දින බීටෝ ජපානය අතහැර ගිය අතර ඊජිප්තුවට ගොඩ බසින ලදී. ජපානයේ පුවත් පත් වල මොහු ජපානය හැර යාමට හේතුව වශයෙන්, රිදී වෙළඳ පොලේදී ඔහුගේ සියළුම මුදල් අහිමි කරගැනීම යැයි පෙන්වාදෙන ලදී.

බුරුමය සහ පසු වර්ෂයන්

වර්ෂ 1884 සිට 1885 දක්වා ජනරාල් චාර්ල්ස් ගෝර්ඩ්න් ගේ මිදීමෙන් පසුව වන්ශාදිපතින්(පසුව උසස් වන්ශාදිපතින්)වන  ජී.ජේ.වොල්ස්ලි විසින් සුඩානයේ පාලනය කරන ලද කාර්ය සාධක බලකායේ නිළලත් ඡායාරූප ශිල්පියා වුයේ බීටෝය.

1886දී එංගලන්තයට ගිය කෙටි සංචාරයකදී බ්‍රිතාන්‍ය සහ පළාත් ඡායාරූප සමාජයේ ඡායාරූප තාක්ෂණය පිළිබඳව බීටෝ විසින් දේශණ පවත්වන ලදී.

1885ඒ අවසාන බාගයේදී බුරුමයේ ඉහල ප්‍රදේශ බ්‍රිතාන්‍යන් විසින් ඒකාබද්ධ කල පසු,1866 දෙසැම්බර් කාලය වන විට ෆෙලිස් බීටෝ බුරුමයට පැමිණියේය.මැන්ඩලය යටත් වීමෙන් පසු තිබව් මින් රජු විසින් අත්පත් කිරීමට 1825 ආරම්භ වී, 1885 උච්ච අවස්ථාවට පත් ඇන්ග්ලෝ බුර්මෙස් යුද්ධයේ සටන් ත්‍රිත්වය සම්බන්දයෙන් බ්‍රිතාන්‍ය පුවත් පත් විසින් පුළුල් ප්‍රචාරයක් ලබා දෙන ලදී.

බීටෝ විසින් ඉන්දියාවේ සහ චීනයේ යුද ක්‍රියාකාරකම් පිළිබඳව ගන්නා ලද ඡායාරූප පුවත් පත්වලපල කිරීමෙන් මිනිසුන් ඒවාට ආකර්ෂණය විය.ප්‍රධාන යුද ක්‍රියාකාරකම් අවසානයේදී ඔහු බුරුමයට පැමිණෙන අතරතුර, ඔහුට තවමත් බ්‍රිතාන්‍ය විසින් මෙහෙයවන ලදඅත්පත් කර ගැනීම සම්බන්ද තවත් කැරළි ක්‍රියාකාරකම් රැසක් දක්නට ලැබුණි.මෙය අවසර දීමක් වුණ බීටෝට බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාවේ ක්‍රියාකාරකම්, රාජකීය මාලිගාව, මන්ඩාලි වගේම කැරලි හමුදා හා සිරකරුවන් පිළිබඳව ඡායාරූප විශාල ප්‍රමාණයක් ගැනීමේ අවස්ථාව උදාවුනි.

ෆෙලිස් බීටෝ මැන්ඩලය හිදී 1894දි ඡායරූපාගාරයක් පිහිටුවද ,අරුම පුදුම පුරාවස්තු වෙළදාමද සමාන්තරව  සාර්ථකව සිදුකල බව සඳහන් වෙයි.

ජපානයේදී ඔහු ලද අත්දැකීම් සහ විශ්වාසනීයත්වය හේතුවෙන් ඉතා ධනවත් දේශීය අනුග්‍රාහක පිරිසක් සාම්ප්‍රදායික ඇදුම් ආයිත්තම් වලින් සැරසී නිල ඡායාරූප වලට පෙනී සිටින ලදී. ඔහු චායාරූප ගත කල අනෙකුත් ඡායාරූප වන බුදුරජාණන් වහන්සේගේ පිළිරුව, භුමිදර්ෂණ, ගොඩනැගිලි ආදිය ඇතුලත් ප්‍රධාන ඇල්බමයන් බුරුමයේ සහ යුරෝපයේ අළෙවි කරන ලදී.

එසමයෙහි බීටෝ විසින් බුරුමයේ ගත් විවිද ඡායාරූප වර්ථමානයේ ලෝකයේ බුරුමය නියෝජනය කිරීමට සමත් වී ඇත. තවද ශතවර්ෂ ගණනාවක් එම ඡායාරූප පවතින බවට විශ්වාස කරයි.

මරණය සහ උරුමය

බිටෝ මියගියේ 1905 හෝ 1906 දී රැන්ගූන් හෝ මැන්ඩලදී බව විශ්වාස කලද ඔහු මියගියේ 1909 ජනවාරි 29 දින ඉතාලියේ ෆ්ලොරන්ස් වල බව 2009 දී සොයාගන්න ලද ඔහුගේ මරණ සහතිකයේ සටහන් වී ඇත.

ඔහුගේම වැඩ ලෙස පිළිගත්තද ඔහු ඒවා අළෙවි කරන ලද්දේ ස්ටිල්ෆ්‍රයිඩ් හා ඇන්ඩර්සන් හෝ නිර්නාමිකව ඒවා හමුවන ලෙසය.එය බීටෝගේ වැඩ සඳහා ලොකු බලපෑමක් සිදු කරන ලදී.

විසි වෙනි ශතවර්ශයේ මුල් කාලයේ වසර පනහකටත් වඩාබීටෝගේ ආසියාවපිලිබඳ ඡායාරූප, දින පොත් වල පිළිගත් සංකල්ප රූප විදියටත් , පුවත්පත් වල නිරූපනයටත්, අනෙකුත් ප්‍රකාශිත ගිනුම් වලත් සංස්ථාපිත කල ඇති අතර, එය ආසියානු සමාජයේ බටහිර අදහස් ඔප් නැංවීමට උදව් වෙන ලදී.

ඡායාරූප ශිල්පීය තාක්ෂණය
දහ නව වැනි ශත වර්ශයේ ඡායරූප වලට භවිතා කල තාක්ෂණයේ අඩුපාඩු පෙන්නුවද ෆෙලිස් බීටෝ එම අඩුපාඩු කම් මග හරවා මෙන්ම පහු ඒවා අභිබවා ද සාර්ථකව වැඩ කටයුතු කර ඇත. බීටෝ හට අතිසාර්ථක ලෙස කොලෝඩියන් විදුරු තහඩු අනුඡායා වලින් ඇල්බියුමින් රිදී මුද්‍රිතයන් නිපදවා ඇත.

බීටෝපුරොගාමී වී ඡායරූපඅතින් පාට කිරීමේ තාක්ෂණය රසාත්මික කිරීම මගින් පරිදර්ශන නිර්මාණය කරන ලදී.ඔහු ඇතැම්විට අතින් පාට කිරීමේ තාක්ෂණය ආරම්භ කරන ලද්දේ විග්මන්ගේ අදහසකට හෝ ඔහුගේ හවුල් කරුවන් වන චාල්ස් පාකර් සහ විලියම් පාර්ක් ඇන්ඩ්‍රව් ගේ අතින් පාට කරන ලද ඡායාරූප දැකීමෙන් විය හැක.සිත් තුලට කුමන ආකාරයේ කා වැද්දීම් තිබුනත් බීටෝ ගේ වර්ණවත් භූ දර්ශන සියුම් සහ ස්වාභාවිත්මක වන අතර ඔහුගේ වර්ණවත් චිත්‍ර භු දර්ශන වලට වඩා තදින් වර්ණවත් කර ඇති අතර එවායේ අනර්ඝ බව තක්සේරු කල හැක.ඔහුගේ වර්ණ භාවිතය තුලින් දර්ශණයේ විශාලත්වය සහ ගැඹුර ආදිය මනාව පැහැදිලි වේ.බීටෝගේ වෘත්තීය කාලය තුල ඔහු විශිෂ්ට පරිදර්ශන/සර්ව දිශා දර්ශණ නිර්මාණය කරන්නට විය.මොහු එම පරිදර්ශන හෙවත් සර්ව දිශා දර්ශණ නිර්මාණය කරනු ලැබුවේ විශාල දර්ශනයක් ඉතාමත් සුපරීක්ෂා කාරීව යාබද කොටසින් කොටස ඡායාරූපයට ගෙන අවසානයේ ඒවා අතින් එකට එක් කිරීම මඟිනි.එසේ නිමවූ සර්ව දිශා දර්ශණ තුලින් පැතිරුණු දර්ශණ ඉතා අලංකාරව විද්‍යමාන කල හැකි විය.මෙසේ සකස් කරන ලද සර්ව දිශා දර්ශනයක අවසාන මුළු දිග මීටර් 2ක් (අඩි හය හමාරක්) පමණ වේ.

සටහන

අධෝලිපි

සඳහන

ආශ්‍රිත

Bakumatsu Nihon no fūkei to hitobito: Ferikkusu Beato shashinshū (). Yokohama: Akashi Shoten, 1987.  OCLC 18743438.
Baldwin, Gordon, Malcolm Daniel, and Sarah Greenough. All the Mighty World: The Photographs of Roger Fenton, 1852–1860. New Haven: Yale University Press, 2004. ISBN 1-58839-128-0; ISBN 1-58839-129-9.
Banta, Melissa, and Susan Taylor, eds. A Timely Encounter: Nineteenth-Century Photographs of Japan. Cambridge, Mass.: Peabody Museum Press, 1988. ISBN 0-87365-810-8.
Bennett, Terry. Early Japanese Images. Rutland, Vermont: Charles E. Tuttle, 1996. ISBN 0-8048-2029-5; ISBN 0-8048-2033-3.
Bennett, Terry. "Felice Beato and the United States Expedition to Korea of 1871". Old Japan. Accessed 3 April 2006.
Bennett, Terry. History of Photography in China, 1842–1860. London: Bernard Quaritch, 2009. ISBN 0-9563012-0-7.
Bennett, Terry. Korea. In Encyclopedia of Nineteenth-Century Photography, 2: pp. 804–806. New York: Routledge, 2008. ISBN 978-0-415-97235-2.
Bennett, Terry. Photography in Japan, 1853–1912. North Clarendon, Vermont: Tuttle, 2006. ISBN 0-8048-3633-7.
Bird, George W. Wanderings in Burma, Simpkin, Marshall, Hamilton, Kent & Co., London 1897.
Broecker, William L., ed. International Center of Photography Encyclopedia of Photography. New York: Pound Press; Crown, 1984. ISBN 0-517-55271-X.
Choi Injin and Park Juseok. The Century of Korean Photography: Images from the Land of the Morning Calm. Seoul: RIHP, 2001. OCLC 71135623.
Clark, John. A chronology of Charles Wirgman (1832?–1891). In Clark, Japanese Exchanges in Art, 1850s to 1930s with Britain, Continental Europe, and the USA, pp. 25–58. Sydney: Power Publications, 2001. ISBN 978-1-86487-303-0
Clark, John. Japanese Exchanges in Art, 1850s to 1930s with Britain, Continental Europe, and the USA: Papers and Research Materials. Sydney: Power Publications, 2001. ISBN 1-86487-303-5.
Clark, John, John Fraser, and Colin Osman. A revised chronology of Felice (Felix) Beato (1825/34?–1908?). In Clark, Japanese Exchanges in Art, 1850s to 1930s with Britain, Continental Europe, and the USA. Sydney: Power Publications, 2001. ISBN 978-1-86487-303-0
Dehejia, Vidya, et al. India through the Lens: Photography 1840–1911. Washington, D.C.: Freer Gallery of Art and Arthur M. Sackler Gallery; Ahmedabad: Mapin; Munich, Prestel, 2000. ISBN 81-85822-73-5; ISBN 3-7913-2408-X.
Dobson, Sebastian. "'I been to keep up my position': Felice Beato in Japan, 1863–1877". In Rousmaniere and Hirayama, eds, Reflecting Truth: Japanese Photography in the Nineteenth Century, pp. 30–39. Amsterdam : Hotei, 2004. ISBN 978-90-74822-76-3.
Dobson, Sebastian. "Japan." In Encyclopedia of Nineteenth-Century Photography, 2: pp. 769–773.
Encyclopedia of Nineteenth-Century Photography. 2 vols. New York: Routledge, 2008. ISBN 0-415-97235-3.
"Felice Beato." Luminous Lint. Accessed 19 August 2011.
Gartlan, Luke. "A chronology of Baron Raimund von Stillfried-Ratenicz (1839–1911)." In Clark, Japanese Exchanges in Art, 1850s to 1930s with Britain, Continental Europe, and the USA, pp. 121–178.  Sydney: Power Publications, 2001. ISBN 978-1-86487-303-0
Gartlan, Luke. Felix Beato. In Encyclopedia of Nineteenth-Century Photography, 2: pp. 128–131.
Gernsheim, Helmut. The Rise of Photography: 1850–1880: The Age of Collodion. London: Thames and Hudson, 1988. ISBN 0-500-97349-0.
Gray, Ezio. Le terre nostre ritornano... Malta, Corsica, Nizza. Novara: De Agostini Editoriale, 1943.  OCLC 22249643.
Greenough, Sarah. 'A new starting point': Roger Fenton's life. In Baldwin, Daniel, and Greenough, All the Mighty World, pp. 2–31. New York: Metropolitan Museum of Art; New Haven: Yale University Press, 2004. ISBN 978-1-58839-128-5.
Griffiths, Alan. "Second Chinese Opium War (1856–1860)". Luminous-Lint. Accessed 3 April 2006.
Handy, Ellen. Tradition, novelty and invention: Portrait and landscape photography in Japan, 1860s–1880s. In Banta and Taylor, eds, A Timely Encounter : Nineteenth Century Photographs of Japan, pp. 53–71. Cambridge, Mass.: Peabody Museum, 1988. ISBN 978-0-87365-810-2.
Harris, David. Of Battle and Beauty: Felice Beato's Photographs of China. Santa Barbara: Santa Barbara Museum of Art, 1999. ISBN 0-89951-101-5; ISBN 0-89951-100-7.
Hart, Mrs Ernest. Picturesque Burma, J.M. Dent & Co., London 1897.
Himeno, Junichi. Encounters with foreign photographers: The introduction and spread of photography in Kyūshū. In Rousmaniere and Hirayama, eds, Reflecting Truth: Japanese Photography in the Nineteenth Century, pp. 18–29.  Amsterdam : Hotei, 2004. ISBN 978-90-74822-76-3.
Hockley, Allen. Photo albums and their implications for the study of early Japanese photography. In Rousmaniere and Hirayama, eds, Reflecting Truth: Japanese Photography in the Nineteenth Century, pp. 66–85.  Amsterdam : Hotei, 2004. ISBN 978-90-74822-76-3.
Kanai Madoka (), ed. Egakareta Bakumatsu Meiji: Irasutoreiteddo Rondon Nyūsu Nihon tsūshin 1853–1902 (). Tokyo: Yushodo, 1973.
Lacoste, Anne. Felice Beato: A Photographer on the Eastern Road. Los Angeles: J. Paul Getty Museum, 2010. ISBN 1-60606-035-X.
Lowry, John. Victorian Burma by Post: Felice Beato's Mail-Order Business, Country Life, March 13, 1975, pp. 659-660.
Masselos, Jim, and Narayani Gupta. Beato's Delhi 1857, 1957. Delhi: Ravi Dayal, 2000. ISBN 81-7530-028-0.
Pare, Richard. Photography and Architecture: 1839–1939. Montréal: Centre Canadien d'Architecture/Canadian Centre for Architecture; New York: Callaway, 1982. ISBN 0-935112-06-5; ISBN 0-935112-07-3.
O'Connor, Scott & Clarence, Vincent. The Silken East, Volume I & II. Hutchinson & Co. Paternoster Row, London 1904.
O'Connor, Scott & Clarence, Vincent. Mandalay and Other Cities of the Past in Burma, Hutchinson & Co. Paternoster Row, London 1907.
Pare, Richard. Roger Fenton: The artist's eye. In Baldwin, Daniel, and Greenough, All the Mighty World: The Photographs of Roger Fenton, 1852–1860, pp. 221–230. New Haven: Yale University Press, 2004. ISBN 1-58839-128-0; ISBN 1-58839-129-9.
Peres, Michael R. Focal Encyclopedia of Photography: Digital Imaging, Theory and Applications. 4th ed. Amsterdam: Focal Press, 2007. ISBN 0-240-80740-5. S.v. "Copying".
Rennie, David Field. The British Arms in Northern China and Japan: Pekin 1860; Kagoshima 1862. London: John Murray, 1864. Available here at Google Books.
Robinson, Bonnell D. Transition and the Quest for Permanence: Photographer and Photographic Technology in Japan, 1854–1880s. In Banta and Taylor, eds, A Timely Encounter: Nineteenth-Century Photographs of Japan,  pp. 39–52. Cambridge, Mass.: Peabody Museum Press, 1988. ISBN 0-87365-810-8.
Rosenblum, Naomi. A World History of Photography. 3rd ed. New York: Abbeville Press, 1997. ISBN 0-7892-0028-7; ISBN 0-7892-0329-4.
Rousmaniere, Nicole Coolidge, and Mikiko Hirayama, eds. Reflecting Truth: Japanese Photography in the Nineteenth Century. Amsterdam: Hotei, 2004. ISBN 90-74822-76-2.
Thacker's Indian Directory. Thacker, Spink & Co. 3 Esplanade East, Calcutta, India. Issues from 1863 to 1915.
Trench Gascoigne, Gwendolen. Among Pagodas and Fair Ladies, A. D. Innes & Co. Bedford Street, London 1896.
Vaczek, Louis, and Gail Buckland. Travelers in Ancient Lands: A Portrait of the Middle East, 1839–1919. Boston: NYGS, 1981. ISBN 0-8212-1130-7.
Zannier, Italo. "Beato." In The Dictionary of Art (34 vols; New York: Grove, 1996; ISBN 1-884446-00-0), 3:446–447.
Zannier, Italo. Antonio e Felice Beato. Venice: Ikona Photo Gallery, 1983.  OCLC 27711779.

භාහිර ඇමුණුම්

Biography of Felice Beato, with links to 40 photographs. J. Paul Getty Museum.
Gallery of Felice Beato photographs (53 images including landscapes and portraits). The Freer Gallery of Art and Arthur M. Sackler Gallery Archives.
"Photographic views of Lucknow taken after the Indian Mutiny". Brown University Library; Anne S. K. Brown Military Collection.
Photographs by Beato, "Japanese Old Photographs in Bakumatsu-Meiji Period". Nagasaki University Library.
Collections Online, s.v. "Beato, Felice" . Canadian Centre for Architecture.
"Photographers: Felice Beato, 1825–1908". Asia through the Lens. Bachmann Eckenstein Art & Antiques, 2006. Archived by the Wayback Machine on 9 May 2007.
Catalogue search for "Beato, Felice". New York Public Library.
Gallery of Felice Beato photographs from Wellcome Images . (74 images from China and India). Wellcome Library, London.

ෆෙලිස් බීටෝ


Lauren Rowles, née le  à Bromsgrove (Worcestershire), est une rameuse d'aviron handisport britannique ancienne athlète concourant en TR2 pour les athlètes n'ayant pas l'usage de leurs jambes. Elle détient un titre mondial (2019) et deux titres paralympiques (2019, 2020).

Carrière
À l'âge de 13 ans, elle est victime d'un myélite transverse (une inflammation de la colonne vertébrale) qui la laisse sans sensation en dessous de la taille.

Elle commence l'aviron en 2015 après une rencontre avec les membres du staff de l'équipe britannique au Stoke Mandeville Sports Centre. Peu après, elle commence à courir avec Laurence Whiteley qui devient son coéquipier lors des grandes compétitions. Ensemble, ils remportent l'argent en deux de couple mixte PR2 lors des championnats du monde 2015. Aux Jeux l'année suivante, la paire remporte la médaille d'or en deux de couple mixte PR2 en dominant leur finale du début à la fin. Le duo conserve son titre lors des Jeux de 2020.

Vie privée
Lauren Rowles est ouvertement lesbienne et est en couple avec la joueuse de basket-ball en fauteuil roulant Jude Hamer rencontrée en 2020.

Références

Liens externes

Rameuse handisport britannique (aviron)
Championne paralympique d'aviron
Championne paralympique britannique
Rameuse (aviron) aux Jeux paralympiques d'été de 2016
Rameuse (aviron) aux Jeux paralympiques d'été de 2020
Personnalité ayant fait son coming out
Naissance en avril 1998
Naissance à Bromsgrove

Lauren Rowles


Henderson-Hasselbalchova jednadžba koristi se za računanje pH, pKa i molarne koncentracije (koncentracija u jedinicama molova po litri):

 baza - molarna koncentracija baze konjugata
 kiselina = molarna koncentracija nezasićene slabe kiseline

Henderson-Hasselbalchova jednadžba je matematički izraz koji omogućuje izračunavanje pH pufera. Zasniva se na pKa kiseline i odnosu između koncentracija konjugirane baze ili soli i kiseline prisutne u puferskoj otopini.

Jednadžbu je prvo postavio Lawrence Joseph Henderson (1878-1942) 1907. godine. Deset godina kasnije, 1917., Karl Albert Hasselbalch uvodi upotrebu logaritma za dopunu Hendersonove jednadžbe. Danski kemičar Hasselbach je proučavao reakcije krvi s kisikom i utjecaj na njezin pH.

Kemija

Henderson–Hasselbalchova jednadžba


Quinzaine des Réalisateurs, numită de obicei "Quinzaine", este o selecție paralelă cu selecția oficială a Festivalului de la Cannes, creată după evenimentele din mai 1968 și organizată de către Société des réalisateurs de films (SRF).

Acest festival este total independent de festivalul de la Cannes, fiind creat inițial pentru a-l concura și pentru a arăta spectatorilor filme de toate genurile, realizate de cineaști necunoscuți. El permite descoperirea unor noi talente și i-a făcut cunoscuți, printre alții pe George Lucas, Ken Loach, frații Dardenne, Michael Haneke sau chiar Spike Lee.

Istoric
Ediția din 1968 a Festivalului de la Cannes a început normal la 10 mai 1968, în ciuda revoltei studenților de la Paris. Evenimentele nu l-au afectat încă de la început din cauza distanței dintre Cannes și Paris și apropierii de o singură universitate: cea de la Nisa. Cu toate acestea, fastul ceremoniei a contrastat cu manifestările violente din restul Franței: cineaștii nu au ezitat să provoace scandal. Jean-Luc Godard, François Truffaut, Miloš Forman sau Claude Lelouch au pătruns în Palais des festivals și au izbucnit altercații între regizori și invitați. Câteva persoane s-au agățat de cortinele roșii pentru a împiedica proiecția filmului Peppermint frappé. După negocieri dure, delegatul general Robert Favre Le Bret precum și consiliul de administrație au anulat ediția curentă și Festivalul s-a încheiat.

Contestatarii Festivalului de la Cannes - supranumiți "cei 180" - au creat apoi SRF pentru a combate lipsa de interes față de evenimentele politice petrecute în Franța și față de cenzura cinematografică existentă la începutul Festivalului. Acești contestatari proveneau în principal din Noul Val Francez și au făcut mai multe propuneri, inclusiv eliminarea ținutei de seară și alegerea câștigătorilor de către public, două propuneri ce reprezentau dorința de autonomie și opoziția față de stilul cinematografic prea serios promovat de organizatori. Aceste propuneri au fost refuzate de Comitet, dar altele au fost acceptate. Cineaștii nu au fost total mulțumiți așa că au decis să înființeze anul viitor selecția Quinzaine.

O mare parte a celor 180 au dorit să-și organizeze propriul lor festival și să dispună astfel de o libertate reală. Organizatorii Festivalului au acceptat această idee pentru a arăta o imagine nouă, mai modernă și mai deschisă către lume. Susținătorii fervenți ai selecției Quinzaine sunt Jean-Gabriel Albicocco, Pierre Kast, Jacques Doniol-Valcroze, Michel Mitrani, Louis Malle, Jacques Deray și Costa-Gavras. Gestionată într-un mod independent de către membrii SRF, selecția filmelor a fost numită un "contrafestival".

Prima ediție a promovat astfel o adevărată libertate de alegere, "fără constrângeri ideologice sau tehnice și reprezentativă pentru cinematografia mondială".

Premii decernate

Quinzaine este o selecție necompetitivă. Cu toate acestea, anumite premii sunt înmânate de către organizatori:

 Art Cinema Award prezentate de Confédération internationale des cinémas d'art et d'essai (CICAE)
 Label Europa Cinemas
 Premiul SACD al Quinzaine des Réalisateurs
 Premiul "Regards jeunes"
 Premiul Illy pentru un film de scurt metraj
 Carrosse d'or

Conducători
 Pierre-Henri Deleau (1969 - 1999)
 Marie-Pierre Macia (1999 - 2003)
 François Da Silva (2003 - 2004)
 Olivier Père (2004 - 2010)
 Frédéric Boyer (2010 - 2011)
 Édouard Waintrop (2011-2018)

Retrospective
 2008: retrospectivă dedicată selecției Quinzaine la Action Christine (16-29 aprilie)
 După crearea secțiunii: reluarea anuală a Forum des Images

Note

Bibliografie
 Pierre-Henri Deleau, La Quinzaine des réalisateurs à Cannes: Cinéma en liberté (1969-1993),  éditions de La Martinière, 1993
 Olivier Thévenin, Sociologie d'une institution cinématographique : La SRF et la Quinzaine des réalisateurs, L'Harmattan, Paris, 2009

Legături externe
 Site officiel de la Quinzaine des réalisateurs
 Site officiel de la Société des réalisateurs de films

Festivalul Internațional de Film de la Cannes
Fondări în 1969

Quinzaine des réalisateurs


Los modelos de Lexus F son la división de coches de alto rendimiento producidos por Lexus. La F hace referencia a Flagship (buque insignia) y al Fuji Speedway, el principal autódromo de pruebas de Lexus que se encuentra en Oyama, Prefectura de Shizuoka, Japón. El primer vehículo de la división Lexus F es el Lexus IS, que fue anunciado en 2006, seguido de un concept cupé bajo la marca F, el Lexus LFA en 2007, y la producción del supercar LFA en 2009.  Todos los vehículos de alto rendimiento de Lexus F llevan la marca F en el frontal, lateral o trasera para diferenciar la versión de altas prestaciones a la normal. Una línea deportiva relacionada con Lexus F, Lexus F Sport, fue lanzado el 2007 con accesorios F Sport y modelos de fábrica en 2010. Los modelos F han sido desarrollados por la división de desarrollo de vehículos de rendimiento de Lexus, que también han participado en las actividades de racing. La designación "F" fue usada originalmente en el lanzamiento de Lexus en 1989 pero solo como código interno para referirse al desarrollo de su primer buque insignia.

Origen

A finales de 2006, Lexus presentó una solicitud de marca por una "F" como emblema, lo que llevó a la especulación de que la marca de lujo estaba a punto de lanzar una marca de altas prestaciones. En el momento se sugirió que la "F" significaba "Fast" (rápido) o "Flagship" (buque insignia). Informes posteriores supusieron que la "F" se refería al circuito de Fuji en Japón (Fuji Speedway), cuya primera esquina, 27R, se dice que inspiró la forma de la "F" del emblema. Las entrevistas con los ejecutivos de la empresa en años anteriores incluyeron menciones de que Lexus, podría producir una marca de alto rendimiento para competir con los vehículos AMG de Mercedes-Benz, S/RS de Audi, y la división M de BMW, entre otros. En un primer momento, el TRD (Toyota Racing Development) basado en el L-Finesse ofrecía paquetes de rendimiento en el Lexus IS y el Lexus GS a principios del 2000. El desarrollo de sus modelos, así como la participación en carreras fueron todas llevadas a cabo por la División de Alto Rendimiento de Vehículos Lexus, una filial del Centro de Desarrollo de Lexus situada en Aichi, Japón.

En septiembre de 2001, Lexus anunció que el primer vehículo de la línea de marca F, el Lexus IS F berlina, anteriormente conocido por la prensa como el 500, se estrenó en el Salón Internacional del Automóvil (North American International Auto Show) en enero de 2007. El vehículo posteriormente se estrenó en Detroit, junto con una versión rediseñada del concept LF-A de los deportivos. En su debut en la prensa, Lexus reveló que el "Skunk Works", un equipo especializado diseñó el IS F de una manera distinta a como se hacía normalmente en la ingeniería. El diseñador jefe del IS F era Yukihiko Yaguchi, que anteriormente ya trabajó en el desarrollo del Toyota Supra. Distintas notas de prensa sugirieron que después del lanzamiento del IS F berlina sería seguido por un GS F berlina y un IS F cupé.

Modelos de la marca F

Lexus IS F

El Lexus IS F fue mostrado al público en el Salón Internacional del Automóvil de Detroit, el 8 de enero de 2007. El vehículo cuenta con un motor V8 de 5.0 L con inyección directa produciéndo416 CV SAE (423 PS, 311 kW) a 6.600 rpm, mientras que el par máximo es de 371 a 5.200 rpm. El motor también cuenta con un sistema de admisión de dos etapas, aceite del motor y enfriadores de líquido de transmisión automática y una bomba de aceite diseñado para alta velocidad en las curvas. En comparación con el Lexus IS350 con el motor 2GR-FSE V6 de 306 CV , el IS F cuenta con un motor V8 2UR-GSE y más de 400 CV. El IS F empezó a llegar a los concesionarios a principios del 2008.

En Europa, el IS F se mostró por primera vez en el Salón del Automóvil de Fráncfort del Meno en septiembre de 2007, y se estrenó en Japón en el Fuji Speedway en octubre de 2007. El vehículo salió a la venta a finales de 2007 en Japón, a principios de 2008 en los Estados Unidos, y en Europa en 2008.

Lexus LFA

El Lexus LFA es un cupé de dos plazas que fue presentado por primera vez como un concept de marca F en el NAIAS 2007. El concept original del LF-A tenía un motor de 4.8 litros V10 que produce aproximadamente 552 CVs (411 kW), que le permite acelerar de 0 a 100 km/h en 3.6 segundos, y con una velocidad máxima de 325 km/h. Notas de prensa del mundo del automóvil indicaron que el LF-A concept car fue aprobado para su producción. Los prototipos del LF-A que se habían visto probados en el circuito de Nürburgring, muy importante autódromo situado en Nürburg, Alemania. El 10 de mayo de 2008, un prototipo LFA se introdujo en el circuito de Nürburgring en la carrera de 4 horas VLN de resistencia en el que sorprendentemente ganó la clase SP8. El vehículo ha participado también en las 24 Horas Nürburgring donde quedó 27mo entre los 223 participantes, quedó séptimo bajo la categoría SP8.

El 4 de abril de 2009, el LFA ganó en la categoría SP8 la carrera de resistencia ADAC-Westfalenfahrt VLN de 4 horas. Una versión cabrio del LF-A concept car (designada LF-A Roadster o AR-LF) fue presentado en el North American International Auto el 13 de enero de 2008. Especificaciones iniciales para el roadster fueron un motor V10 con 5.0 L, con más de 500 CV y una velocidad máxima de más de 200 kilómetros por hora. El LF-A Roadster tenía un alerón trasero retráctil para un mejor manejo a alta velocidad.

La producción del Lexus LFA comenzó el 21 de octubre de 2009 en el Tokyo Motor Show.  El vehículo estará limitado a 500 unidades de producción construidas a mano, con un precio base estimado en $ 375.000. En el Tokyo Motor Show, se desveló la edición Nürburgring, limitada también a 50 unidades dentro de las 500 iniciales. Su producción está estimada para el 2012.

F Sport

Anunciado en 2007 en el Specialty Equipment Market , la gama de modelos F Sport se convirtieron en modelos estándar en su año de debut junto con la berlina deportiva IS F. Inicialmente se ofreció como una línea de accesorios de rendimiento para los modelos IS 250 e IS 350. A principios de 2009 se amplió a los modelos IS C, junto con toda la gama del GS. Una edición especial de fábrica denominada IS 350c F Sport se anunciaron para el 2009, seguido por la producción de los modelos deportivos IS 250 e IS 350 para el año 2011.

Los modelos F Sport producidos de fábrica cuentan con mejoras del interior y del exterior, y se pueden diferenciar visualmente por el emblema F Sport, la parrilla de malla, y el alerón. Las partes del F Sport se producen en conjunto con el Toyota Racing Development e incluye mejoras de rendimiento, tales como actualizaciones de los frenos, barras estabilizadoras, reducción de fuentes, amortiguadores Bilstein, embrague F Sport , fibra de carbono cubiertas en el motor, y embellecedores del chasiss.  La personalización de elementos incluían alerones traseros, kits de escape y llantas de aleación. modelo F Sport ahora incluye:

F Sport (paquete de fábrica):
 Lexus IS 250 F Sport (2010-)
 Lexus IS 250 F Sport AWD (2010-)
 Lexus IS 350 F Sport (2010-)
 Lexus IS 350 F Sport AWD (2010-)
 Lexus IS 250 C F Sport (2010-)
 Lexus IS 350 C F Sport  (2010-)
 Lexus CT 200h F Sport (2011-)
F Sport (edición especial):
 Lexus IS 350 C F Sport  (2009)
F Sport (línea de accesorios):
 Lexus IS 250 (2007-)
 Lexus IS 350 (2007-)
 Lexus IS 250 C (2009-)
 Lexus IS 350 C (2009-)
 Lexus IS 250 AWD (2009-)
 Lexus GS 350 (2009-)
 Lexus GS 350 AWD (2009-)
 Lexus CT 200h (2011-)

Carreras

Desde su debut, los modelos F de Lexus han sido participantes principales de su fabricante en las competiciones de carreras. El prototipo Lexus LFA ha competido en el circuito de Nürburgring desde 2008 en las carreras de VLN de resistencia en colaboración con el equipo Gazoo Racing y en las 24 Horas de Nürburgring, con el IS F. En 2010, un IS F consiguió una victoria en el VLN de la prueba de resistencia de cuatro horas. En ese mismo año, en las 24 Horas de Nürburgring en la categoría de más de 4000cc SP8 que requiere un peso mínimo de 1500 kg, un diámetro de 34,2 mm restrictor, y un tamaño de depósito de combustible de 120 litros, el LFA #50 ganó en su categoría. El IS F también ha participado en la competición Superstars Series basada en los turismos familiares.

Futuros modelos

La ampliación de la línea F de Lexus implica a varios modelos nuevos.  Además de las variantes del modelo LFA, los informes iniciales indicaron que el Lexus GS sería el siguiente vehículo en la línea de Lexus que se convertiría en un modelo F. Sin embargo, el GS F se retrasó al parecer debido a la crisis económica hasta el 2008. Un mayor desarrollo de las variantes de ALF también fueron objeto de informes contradictorios sobre si el vehículo se utiliza exclusivamente como plataforma de pruebas de carreras, o surgen cuando las circunstancias económicas favorables llegan.

Las entrevistas con los ejecutivos de la compañía indicaron que a fin de año las ventas de la IS F en el año 2008 fueron relativamente buenas, y que un modelo LS F basado en el LS era probable que se produjera, siguiendo al GS F. El buque insignia de Lexus podría hacer uso del motor V10 desarrollado para el LFA. En 2009, surgieron especulaciones de que no se produciría la versión cabrio del LFA, pero sí un IS F cabrio, según los informes basados en el modelo IS C por primera. Una variante de alto rendimiento del buque insignia LS, el LS 460 Sport, fue lanzado en 2010.

Referencias

Véase también

 Lexus
 Lexus IS
 Lexus GS

Enlaces externos

 Lexus F Story - official site
  - official site

Fabricantes de automóviles de Japón

Lexus F


was a town located in Sayō District, Hyōgo Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 5,387 and a density of 58.76 persons per km2. The total area was 91.68 km2.

On October 1, 2005, Kōzuki, along with the towns of Mikazuki and Nankō (all from Sayō District), was merged into the expanded town of Sayō.

External links
 Kozuki official website in Japanese

Dissolved municipalities of Hyōgo Prefecture
Sayō, Hyōgo

Kōzuki, Hyōgo


Linden Hall est un ancien manoir de la paroisse civile de Longhorsley, Northumberland, Angleterre, qui est maintenant exploité comme un hôtel et un country club. Il comprend un parcours de golf de 18 trous construit par l'architecte de parcours de golf anglais, Jonathan Gaunt, qui a ouvert ses portes en 1997. La maison a le statut de bâtiment classé Grade II.

Histoire
Vers 1806, Charles William Bigge, un banquier prospère de Newcastle, achète un domaine de près de 3000 acres à Longhorsley, qui appartient à la famille du comte de Carlisle depuis le . En 1813, il construit une maison de maître sur le domaine.

Il engage son ami, Charles Monck, un architecte amateur avec un vif intérêt pour le style néo-grec, pour concevoir la nouvelle maison avec l'aide de l'architecte alors nouvellement qualifié John Dobson (architecte). Il nomme la nouvelle maison d'après un ruisseau adjacent.

Des problèmes financiers poussent ensuite ses descendants à vendre le domaine et le manoir, qui sont vendus en 1861 à HM Ames pour 72 500 £.

Par la suite, la maison abrite les familles Liddell, Ames et Adamson jusqu'en 1963. En 1978, il est vendu à une société qui la transforme en hôtel.

Références

 Baglee, Christopher. Linden Hall une histoire concise, 2006

Liens externes

Monument classé de Grade II dans le Northumberland

Linden Hall (Northumberland)


An Pterostylis daintreana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ferdinand von Mueller ngan George Bentham. An Pterostylis daintreana in nahilalakip ha genus nga Pterostylis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pterostylis

Pterostylis daintreana


An Epidendrum ellipsophyllum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Louis Otho Otto Williams. An Epidendrum ellipsophyllum in nahilalakip ha genus nga Epidendrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidendrum

Epidendrum ellipsophyllum


est un réalisateur et scénariste japonais né le  à Osaka et mort le .

Il est un grand pionnier du cinéma d'animation au Japon. Il est notamment connu pour son long métrage d'animation Le Serpent blanc (sorti en 1958), considéré comme le premier long métrage en couleurs de l'histoire de l'animation japonaise.

Biographie
En 1947, avec Kenzō Masaoka et Sanae Yamamoto, Taiji Yabushita donne vie au studio Nichidō Eiga-sha et participe à la création de films d'animation tels que Tora-chan to hanayome et Poppo-ya san: Nonki ekicho no maki.

En 1949, il réalise son premier court métrage, Dobutsu dai yakyu sen, avec Masao Kumagawa.

En 1956, Yabushita réalise le premier projet important du studio Toei Animation, Le Serpent blanc, le premier long métrage en couleurs de l'histoire de l'animation japonaise. Il réalise ensuite de nombreux films pour ce studio jusqu'en 1968.

Il devient ensuite enseignant et réalise au début des années 1970 un documentaire sur l'histoire de l'animation japonaise.

Filmographie

Réalisateur

Longs métrages
 1958 :
 1959 : Sarutobi Sasuke, le jeune ninja (Shōnen Sarutobi Sasuke)
 1960 : Alakazam, le petit Hercule (Saiyûki) (coréalisateurs Osamu Tezuka et Daisaku Shirakawa)
 1961 : Anju to Zushiōmaru
 1962 :  Les Aventures de Sinbad le marin (Arabian naito: Shindobaddo no bōken)
 1967 : Shōnen Jakku to Mahō-tsukai
 1967 : Hyokkori hyōtan-jima

Courts métrages
 1949 : Dobutsu dai yakyu sen
 1953 : Kobito no denwa
 1954 : Kappa kawataro
 1955 : Ukare violin
 1956 : Issunboshi
 1956 : Kuroi kikori to shiroi kikori
 1957 : Koneko no rakugaki
 1957 : Hanuman no atarashī bōken
 1958 : Minna de issho ni utaimashō
 1971 : Nihon manga eiga hattatsu shi: Manga tanjō
 1973 : Nihon manga eiga hattatsu shi: Anime shin-gachō

Scénariste

Courts métrages
 1952 : Otenki gakkō
 1954 : Kōsagi monogatari
 1955 : Ukare violin
 1956 : Issunboshi

Longs métrages
 1958 :

Producteur

Courts métrages
 1949 : Nonki kikanshi
 1971 : Nihon manga eiga hattatsu shi: Manga tanjō
 1973 : Nihon manga eiga hattatsu shi: Anime shin-gachō

Notes et références

Liens externes

Animateur japonais
Réalisateur japonais
Scénariste japonais de cinéma
Naissance en février 1903
Naissance à Osaka
Décès en juillet 1986
Décès à 83 ans

Taiji Yabushita


نيورو إمبالس أكتشويتور  أي المشغل على ذبذبات الأعصاب هو جهاز وضعته شركة أو سي زد تكنولوجيز  وهو أول جهاز من نوعه يباع عالميا للمستخدم العادي، ويستخدم الكمون الحيوي من جبهت الإنسان للتفاعل مع الحاسوب. وبصفة عامة، يعتبر هذا الجهاز من تكنلوجيا واجهات العصبية وواجهات الدماغية الحايوبية. وإن تسميته تشير إلى أن الإشارة الحيوية تأتي من نشاط خلايا الأعصاب، ولكن في الحقيقة ما يظهر على المجس هو مزيج من الأنشطة الكهربائي للعضلات والجلد والأعصاب من جهاز عصبي ودي وجهاز عصبي نظير الودي مستخلص في الكمون الحيوي بدلا من الإشارات العصبية البحتة. وإن هذا الكمون الحيوي يتم تفكيكه إلى مجموعة ترددات مختلفة من الإشارات الكهربائية. وبعض هذه الترددات المعزولة تشكل الموجات الدماغية ألفا والموجات الدماغية بتا وإشارات Electromyogram ووإشارات Electrooculogram للعين. وباستخدام ثلاثة إلكترودات متباعدة، يمكن قياس إشارات مختلفة من الدماغ والتميز بين النصف الأيمن والنصف الأيسر من الدماغ. ويمكن في وقت لاحق قياس الترددات الكهربائية العضلية لعضلات العين الخارجية والترددات الكهربائية للشبكيةعن طريق قياس الجهد الكهربائي بين Neural Retina والجزئ الخلفي من Retinal pigment epithelium.

النسخة الحالية من هذا الجهاز تستخدم ألياف الكربون محقونة في بلاستيك ليّن الذي يستعمل كقاعدة لرأس الإلكترود، ويؤمن استشعارا أحسن من الإلكترودات التقلدية التي تستعمل كلوريد الفضة AgCl بمشبك لتسخير الأسلاك.

وقد تم إدخال هذا الجهاز إلى الأسواق من قبل شركة أو سي زد تكنولوجيز باعتبارها جهاز للألعاب ولكن أنجز بالاشتراك مع الدكتور أندرو جونكر، الذي أنشاء هذه التكنولوجيا للاستخدامات الطبية. وإن الميزة الرئيسية استخدامه بدلا من فأرة الحاسوب فهي تخفض رد الفعل الإنسان من 200 ميلي ثانية لضغط مفتاح الفأرة باليد إلى 150-80 ميلي ثانية باستخدام حركة الجفن في الوجه أو ما شابه ذلك لضغط مفتاح الفأرة. وبالإضافة، يمكن تقسيم قنوات متعددة لعدة مناطق في الرأس، وكل منطقة لكل قناة يمكن أن تكون مفتاحا من لوحة المفاتيح الرئيسية. وكل ضغطة مفتاح يمكن تحديدها لوظيفة معينة، بما في ضغط مفتاح مرة واحدة، وكبت المفتاح، وتكرير وغيرها التي تحوي على ليونة عالية في تحديد خصائصها في الحاسوب. بالإضافة، يمكن لنفس الحركة العامودية أن تضغط مفاتيح متعددة في أي وقت من الأوقات مثل «ص» و«مفتاح المسافة» للقفز إلى الأمام.

وبدأت في الآونة الأخيرة إنتاجها بكثاف، وتم عرض النسخة النهائية لهذا الجهاز في معرض سيبت في هانوفر ألمانيا لعام 2008. والسعر المتوقع لها 159$.

مراجع

أجهزة التأشير
أجهزة معالجة الإدخال
تاريخ التفاعل بين الإنسان والحاسوب
تفاعل الدماغ والحاسوب

نيورو إمبالس أكتشويتور


A Coligação Popular é uma coligação política do Cazaquistão formada em 6 de outubro de 2022 a partir de vários partidos políticos pró-governo e associações públicas republicanas em apoio à candidatura à reeleição do atual presidente Kassym-Jomart Tokayev para a eleição presidencial de 2022.

Formação
Em 6 de outubro de 2022, o presidente do partido governista Amanat, Erlan Qoşanov, anunciou a criação de uma Coligação Popular para apoiar Kassym-Jomart Tokayev nas eleições presidenciais antecipadas de 2022. Os cientistas políticos expressaram a opinião de que o partido Amanat se tornaria o núcleo da coalizão.

No mesmo dia, um fórum da Coligação Popular foi realizado em Astana, no qual participaram representantes dos partidos Amanat, Partido Popular e Ak Jol. Todos os três partidos apresentaram a candidatura de Tokayev à presidência.

Coligações partidárias
Partidos políticos do Cazaquistão
Alianças políticas

Coligação Popular


The Guide to Available Mathematical Software (GAMS) is a project of the National Institute of Standards and Technology to classify mathematical software by the type of problem that it solves. GAMS became public in 1985.
It indexes Netlib and other packages, some of them public domain software and some proprietary software.

References

External links
 Guide to Available Mathematical Software (GAMS project home page.)

Mathematical software
Public-domain software with source code


فضة نانوية  هي علامة تجارية لأحد المضادات الحيوية التي تستخدم الفضة في الغسالة، الثلاجة، و مكيف الهواء، لتنقية الهواء مكنسة كهربائية المستندات التي أدخلتها سامسونج في أبريل 2003.

تطبيقات مفيدة

شركات مثل سامسونج للمواد المنزلية مثل الثلاجات أو أجهزة تكييف الهواء مع طلاء للفضة النانوية لطلاء الأسطح الداخلية لجعلها مضادة للبكتيريا ومضادة للفطريات.

الاهتمامات الصحية

انطلقت من فكرة أن الفضة لها القدرة على قتل البكتيريا. لكن العلماء لا يزالون غير متأكدين ما إذا كانت آمنة للبشر. هذا مجال البحث لا يزال في مرحلة بدائية جدا.

مراجع

انظر أيضا

 تقانة نانوية
 توصيل الدواء
 تفاعل حيوي
 مسبار النانو (جهاز)

منتجات سامسونج للإلكترونيات
تقنية النانو
سامسونج للإلكترونيات
فضة

فضة نانوية


An Genoplesium ostrinum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni David Lloyd Jones. An Genoplesium ostrinum in nahilalakip ha genus nga Genoplesium, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha New South Wales. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Genoplesium

Genoplesium ostrinum


NNTP, Network News Transfer Protocol'ün kısaltmasıdır. Genellikle Usenet erişimi ve Usenet trafiği taşıyan sunucular tarafından kendi aralarında kullanılır.

 NNTP için RFC http://www.faqs.org/rfcs/rfc977.html

İnternet erişiminin atası sayılabilinecek iletişim protokol formatıdır.
Henüz HTML standartlarının beta olmaktan öteye geçemediği zamanlarda
görsel grafik arabirimden çok uzak bir şekilde daha çok text içerikli genel bilgi içeriği taşıma amacıyla oluşturulmuştur. Daha sonra binary özelliği kazandırılarak geliştirilmesi bir noktada sonlandırılmış olsa da düşük miktarda veri iletişimi açısından zamanla unutulacağı öngörülerini haksız çıkararak bir noktada kalıcılığını ispat etmiş bir iletişim protokolu olarak kendini ispatlamıştır.

Dış bağlantılar

Firefox için NNTP eklentisi : https://web.archive.org/web/20100106075134/https://addons.mozilla.org/en-US/firefox/addon/361
Taşınabilir bir news client programı, MesNews: http://www.mesnews.net , MesNews Türkçeleştirme Projesi http://mesnews.newskolik.net

Yerli news sunucu adresleri
nntp://news.newsturkiye.net
nntp://news.newskolik.net

Uygulama katmanı protokolleri
Usenet

Network News Transfer Protocol


الأرض الهائلة أو الأرض العظيمة أو الأرض الفائقة  هو مصطلح يُستخدم لوصف الكواكب الصخرية خارج المجموعة الشمسية التي تَكبرُ الأرض حجماً بكثير، لكنها نَظرياً أصغر حجماً من الكواكب الغازية. وليس بالضرورة أن يكون الكوكب مشابها للأرض في الحرارة أو الخصائص الفيزيائية أو أي صفات أخرى (عدا الكتلة والحجم بالطبع) حتى يُطلق عليه هذا المصطلح. وهناك بعض الشك في ما يتعلق بحد الكتلة التي يجب أن يكتسبها الجسم لكي يُطلق عليه المصطلح: فهناك علماء يُعرِّفون الأرض الهائلة على أنها كوكب تبلغ كتلته ما بين 1 و10 كتلة أرضية، بينما يرى آخرون أنها تتراوح بين 5 و10 كتلة أرضية، بالإضافة إلى العديد من الآراء الأخرى المنتشرة في الأوساط المحلية.

وقد اكتشفت العديد من الأراضي الهائلة حتى الآن، وأول من اكتشف واحدة منها كان الفلكي «ألكساندر وولسزكزان» و«ديل فرييْل» في عام 1991م. وقد اكتشفا كوكبين تعادل كتلة كلٍّ منهما 4 أضعاف كتلة الأرض تقريباً وهي بالتالي صغيرة جداً لكي تكون عمالقة غازية، وهما يدوران حول نجم «بي إس آر بي1257 + 12» (وقد اكتشف حوله كوكب إضافي ويُعتقد بوجود واحد رابع). وقد اكتشفت العديد منها على مدى الأعوام 2005 - 2009 وما زال الاكتشاف مستمرا.

تعريف
بشكل عام، يتم تعريف «أرض فائقة» حصرا كتلتها، والمصطلح لا يعني تفوق في درجات الحرارة، أو التركيب، أوالخصائص المدارية، أو بيئات مماثلة إلى الأرض. ويشار إلى مجموعة متنوعة من القيم المحددة في التعاريف الشاملة للأرض الهائلة. بينما قالت مصادر يتفقون عموما على حد أعلى للأرض الهائلة أو الأرض الفائقة بأنه 10 أضعاف كتلة الأرض.

أول أرض هائلة تكتشف

أحجام كواكب من حجم مهمة كبلر - وعدد الكواكب المرغوب كشفها 2,740 تدور حول 2,036 من النجوم (بواقع 4 نوفمبر 2013، طبقا لناسا).

اكتشفت أول أرض هائلة من العالمين الفلكيين «ألكسندر ولسزسزان» و «ديل فريل» وهي تدور في مدار حول النباض
PSR B1257+12 وتم الاكتشاف في عام 1992. اثنين من كواكب هذا النظام يبلغ كتلة كل منهما نحو أربعة أمثال كتلتة الأرض.

والأرض الهائلة الأولى التي اكتشفت حول نجم في طور النسق الأساسي تم اكتشافها من مجموعة الباحثين العاملة أنذاك مع العالم الفلكي «أوجينيو ريفيرا» في عام 2005. وهي أرض هائلة تدور حول النجم غليز 876 ، وتم تسميتها «غليز 876 دي» (قد اكتشف من قَبل كوكبين في حجم المشتري من الكواكب الغازية في هذا النظام). وتبلغ كتلة الأرض الهائلة 5و7 كتلة أرضية وتتم دورتها حول النجم غليز 876 في يومين فقط. ونظرا لقرب الكوكب «غليز 876 دي» من نجمه الذي يأويه (وهو قزم أحمر) فربما تكون درجة حرارته على السطح بين 430 - 650 كلفن؛ وهي درجة حرارة قد تناسب وجود ماء على الكوكب.

اقرأ أيضا
 كواكب خارج المجموعة الشمسية
 روس 128 ب
 نجم أحمر تيجاردن
 غليزا 1214b

مراجع

أراض هائلة
أنواع الكواكب
كواكب أرضية

أرض هائلة


A Comissão da Verdade do Panamá foi nomeada pela presidenta panamenha Mireya Moscoso em 2000 para investigar crimes cometidos durante o regime militar de Omar Torrijos e Manuel Noriega.

Em dezembro de 2000, restos humanos foram descobertos em uma base da Guarda Nacional do Panamá,  acreditados serem de Jesús Héctor Gallego Herrera, um padre assassinado durante a ditadura de Torrijos. Moscoso nomeou uma comissão da verdade para investigar o local e as outras bases. A comissão enfrentou oposição do Partido Revolucionário Democrático (PRD), que era o partido de Torrijos e Noriega. A Assembleia Nacional controlada pelo PRD cortou o financiamento da comissão, e a presidenta do partido, Balbina Herrera, ameaçou buscar uma ação legal contra a presidenta por sua criação. A comissão finalmente informou sobre 110 dos 148 casos que examinou, dos quais 40 desapareceram e 70 foram assassinados. O relatório concluiu que o governo de Noriega se envolveu em "tortura [e] tratamento cruel, desumano e degradante", e recomendou mais exumação e investigação adicionais.

Mandato e estrutura
A Comissão da Verdade no Panamá (Comisión de la Verdad de Panamá) foi  estabelecida em 18 de janeiro de 2001 pela presidenta Mireya Moscoso com mandato para investigar violações de direitos humanos entre 1968 e 1989, períodos de governo de Torrijos e Noriega. A comissão foi impedida de tirar quaisquer conclusões sobre as responsabilidades legais dos perpetradores individuais.

A comissão era composta por sete comissários (cinco homens e duas mulheres) e foi liderada por Alberto Santiago Almanza Henríquez, advogado e ativista católico. Todos os comissários foram nomeados pela presidente Moscoso. A comissão durou um ano e três meses e terminou em abril de 2002 com a apresentação do Relatório Final (Informe Final de la Comisión de la Verdad de Panamá). Um escritório de acompanhamento funcionou até dezembro de 2004.

Descobertas
De acordo com as conclusões da comissão, o regime militar esteve envolvido em tortura e tratamento cruel, desumano e degradante das vítimas. Houve 148 casos de abuso de direitos humanos. Desses, 110 foram relatados e documentados. Os casos ocorreram durante os primeiros anos do regime militar (1968-1972) contra partidários do ex-presidente Arias. Descobriu-se que setenta das vítimas haviam sido assassinadas, quarenta haviam desaparecido e que outros quarenta casos ainda não haviam sido investigados.

Um aspecto importante do trabalho da comissão foi investigar túmulos clandestinos, estabelecer a identidade das vítimas e determinar as circunstâncias de suas mortes. Através desta investigação, a comissão descobriu vinte e quatro túmulos e escavou trinta e seis sepulturas. Esses locais estavam localizados em estabelecimentos militares nas províncias do Panamá e Bosca del Toro e na prisão da Ilha de Coiba. Outros locais incluíam o aeroporto militar de Tocumen, as casas ocupadas por pilotos da Força Aérea Panamenha, o antigo quartel de infantaria e campo de tiro Los Pumas em Tocumen, a antiga base de cavalaria em Panamá Viejo, a prisão Joyita em Pacova e em casas usadas pela polícia secreta e outras unidades de segurança utilizadas para interrogatório e tortura.

A descoberta do corpo do padre colombiano José Hector Gallego, que havia sido sequestrado pelos militares em 1971, deu início à Comissão da Verdade. Outras pessoas conhecidas que foram encontradas como vítimas de tortura incluem Dora Moreno, Hipólito Quintero, Floyd Britton, Encarnación González e Hugo Spadafora. A conclusão final que foi feita pela comissão foi que "o regime militar havia se engajado em 'tortura [e] tratamento cruel, desumano e degradante' de suas vítimas".

Ditadura militar no Panamá (1968-1989)
Panamá
Política do Panamá

Comissão da Verdade do Panamá


Ellen Birgithe Nielsen spiller er en film instrueret af Mogens Skot-Hansen og Søren Melson.

Handling
Den berømte violinistinde Ellen Birgithe Nielsen spiller Paganinis "Caprice nr. 17 es-dur" og Dvoraks "Songs My Mother Taught Me".

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1943
Musikfilm fra Danmark

Ellen Birgithe Nielsen spiller


CDDA (Compact Disc Digital Audio) CD'lerde ses için standart formattır. 1979'da Sony ve Philips tarafından geliştirilmiştir.

Red Book

Fiziksel parametreleri belirleyen audio CD standardıdır.

Red Book a göre örnekleme (sampling) 16bit/44.1 kHz, kodlama PCM (Pulse Code Modulation) ile yapılır. Yani;

44100 örnek/sn., 16-bit/örnek, 2-kanal

44100 x 16 x 2 = 1411200-bit/sn, 172,26kb/s

Bu şekilde 1 dakikalık dijital ses kaydı CD'de 10,09mb yer kaplar.

Veri, CD'de kasim (sektör) başına 2048 byte olarak kaydedilir. CD çalar 1x lik okuma hızıyla saniyede 75 kesim okuyabilir. (8,78mb/dk.)

Dış bağlantılar
 Philips' Audio Standards licensing info
 IEC 60908 publication info
 MultimediaWiki article about PCM and Red Book CD Audio
 Philips Auido Standards

Ses depolama ortamları

Compact Disc Digital Audio


"Stefania" (em ucraniano: Стефанія) foi a canção que representou a Ucrânia no Festival Eurovisão da Canção 2022 que teve lugar em Turim após a desistência da vencedora da final nacional Alina Pash. Na semifinal do dia 10 de maio, a canção qualificou-se para a final, vencendo o certame no dia 14 de maio, com 631 pontos.

Canções do Festival Eurovisão da Canção
Canções vencedoras do Festival Eurovisão da Canção
Ucrânia no Festival Eurovisão da Canção
Canções em ucraniano
Canções de 2022
Singles de 2022

Stefania (canção)


Macrozelima, rod azijskih kukaca dvokrilaca iz porodice osolikih muha. Kao monotipski rod opisan je 1930. i smješten u podtribus Tropidiina. Druga vrsta otkrivena je u Burmi i opisana tek 1978. godine

Vrste
 Macrozelima hervei (Shiraki, 1930)
 Macrozelima scripta Hippa, 1978

Izvori

Osolike muhe

Macrozelima


L'aumônerie Saint-Gilles est située à Surgères, dans le département français de la Charente-Maritime en région Nouvelle-Aquitaine.

Historique

Située à l'est du château et de ses dépendances seigneuriales enserrés dans une enceinte fortifiée, sur la route en direction de Saint-Jean-d'Angély et à l'origine d'un faubourg urbain de Surgères, l'aumônerie Saint-Gilles doit sa fondation à sa vocation de centre d'hébergement des pauvres et des malades ainsi qu'à l'accueil des jacquets en route pour les pèlerinages à Saint-Jacques-de-Compostelle pendant le Moyen Âge.

L'immeuble est classé au titre des monuments historiques par arrêté de .

Architecture

Intérieur

Extérieur

Galerie

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Charente-Maritime
 Via Turonensis

Liens externes

Monument historique classé en 2004
Monument historique en Charente-Maritime
Patrimoine du XIIe siècle
Via Turonensis
Surgères

Aumônerie Saint-Gilles de Surgères


Dikmen, Antalya ilinin Manavgat ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Köy ismini hemen doğusunda bulunan bir tepeden almıştır

Coğrafya
Antalya il merkezine 83 km, Manavgat ilçesine 6 km uzaklıktadır.

Nüfus

Manavgat'ın mahalleleri

Dikmen, Manavgat


John Francis Pruski ( n. 1955 ) es un botánico y profesor estadounidense. Realiza actividades académicas como Curador asistente, de Flora Mesoamericana, en el Jardín Botánico de Misuri, realizando extensas expediciones botánicas por Argentina, Brasil, Costa Rica, Jamaica, México, EE. UU., Venezuela.

Algunas publicaciones
 . 2004. Research: Asteraceae (Compositae). Editor Missouri Botanical Garden, 1 pp.

 . 2001. Flora Fanerogâmica da Reserva do Parque Estadula das Fontes do Ipiranga (São Paulo, Brasil): 159-Asteraceae. Hoehnia 28: 111-181

 . 2000. New Species of Mikania (Compositae: Eupatorieae) from Ecuador and Peru. Syst. Bot. 25: 571-576

 . 1999. Gurania lobata (Cucurbitaceae), a new combination for an overlooked Linnaean name. Brittonia 51: 326-330

 ------------------------------. 1998. Novelties in Calea (Compositae: Heliantheae) from South America. Kew Bull. 53: 683-693

 ------------------------------. 1997. ''Asteraceae, pp. 177-393. En: Steyermark, J.A., et al. (eds.) Flora of the Venezuelan Guayana, Vol. 3, Araliaceae-Cactaceae. Missouri Botanical Garden, St. Louis

 ------------------------------. 1996a. Compositae of the Guayana Highland-XI. Tuberculocarpus gen. nov. and some other Ecliptinae (Heliantheae). Novon 6: 404 - 418

 . 1996b. José Cuatrecasas Arumí. Compositae Newsl. 29: 1-30

Libros
 . 1999. Gurania lobata (Cucurbitaceae): a new combination for an overlooked Linnaean name. Editor New York Botanical Garden Press, 330 pp.

 ------------------------------. 1991. Compositae of the Guayana Highland: The Mutisieae of the lost world of Brazil, Colombia, and Guyana. 392 pp.

 ------------------------------. 1982. A systematic study of the Columbian species of the genus Calea (Compositae). Editor Louisiana State University and Agricultural and Mechanical College, 358 pp.

 . 1985. Index to the specimens filed in the New York Botanical Garden vascular plant type herbarium. 587 pp. Meckler Publishing Co. Westport, CT.

Honores

 Comité Asesor, Acta Botanica Venezuelica, de 1998 a hoy
 1983-1993: editor asociado de Brittonia

Epónimos
Especies
 (Asteraceae) Mikania pruskii H.Rob. & W.C.Holmes

 (Asteraceae) Trixis pruskii D.J.N.Hind

 (Dilleniaceae) Doliocarpus pruskii Aymard

 (Selaginellaceae) Selaginella pruskiana Valdespino

Referencias

Enlaces externos

Botánicos de Estados Unidos
Profesores de Estados Unidos
Escritores en inglés

John Francis Pruski


Nissel ist der Familienname folgender Personen:

 Carl Nissel (1817–1900), Journalist und Schriftsteller
 Frank Nissel († 2014), deutsch-US-amerikanischer Verfahrenstechniker und Unternehmer
 Franz Nissel (1831–1893), österreichischer Theaterautor
 Johann Georg Nissel († 1662), Philologe, Orientalist
 Reinhard Nissel (* 1944), deutscher Jurist und Politiker der LDDP; Staatssekretär

Nissel