İşletmeden işletmeye ya da sıkça kullanılan İngilizce business-to-business ibaresinin kısaltılmış şekli olan B2B, şirketler arası pazarlama ya da satış uygulamalarına verilen addır. B2B genellikle işletmeden tüketiciye satış (B2C) ve  tüketiciden tüketiciye satış (C2C) ile karşılaştırılır. Son yıllarda e-B2B türü de yaygınlaşmıştır. Elektronik Ticaret Koordinasyon Kurulu (ETKK) Hukuk Çalışma Grubu'nun 8 Mayıs 1998 tarihli raporunda elektronik ticaret; "bireyler ve kurumların, açık ağ ortamında internet ya da sınırlı sayıda kullanıcı tarafından ulaşılabilen kapalı ağ ortamlarında internet, yazı, ses ve görüntü şeklindeki sayısal bilgilerin işlenmesi, iletilmesi ve saklanması temeline dayanan ve bir değer yaratmayı amaçlayan ticari işlemlerin tümünü ifade etmektedir." şeklinde tanımlanmıştır.

 Tüm firmalar, özellikle KOBİ'ler için çok uygun bir ticaret şekli olan e-ticarette, ürün seçeneklerinin artması, ürünlerin kalitesinin yükselmesi ve ödeme ve teslimat sıkıntılarının giderilmesine yardımcı olmaktadır. e-ticaret, potansiyel tüketicilerin dünyanın her yanında pazara arz edilen ürünler hakkında bilgi sahibi olmalarına ve yeni üreticilerin dünya pazarlarına girmelerine imkan vermektedir. Daha düşük fiyatlı ve kaliteli ürünlerin pazara girmesi, üreticiler arasında rekabetin artmasına ve tüm ticari işlemlerin maliyetinin düşmesine neden olmaktadır.
 Elektronik ticaret, üretici ve tüketicileri, özellikle KOBİ'leri geleneksel ticaret engelleri olan pazara uzaklık, bilgi eksikliği ve talebe uygun üretim yapılamaması gibi dezavantajlardan kurtardığı için yararlı olacaktır.
 B2B ve e-iş, e-ticaret, geleneksel iş modellerini değiştirerek aşağıda sıralanan birçok faydayı sağlayacaktır:

 Daha iyi müşteri tatmini ve desteği
 Yeni ürün ve hizmetlerin pazara hızla sunulması
 Daha iyi servis
 Daha iyi alış ve satış işlemleri
 Daha az işletim maliyeti
 Daha az üretim maliyeti
 Daha düşük stok maliyeti

 Elektronik pazarlar, satıcı ve alıcı şirketlerin hizmet ve ürünleriyle ticareti oluşturulan aracı sitelerdir. Bu model çoktan-çoğa (many-to-many) model olarak da tanımlanır. Bu konu için online exchange, infomediary, I-market, digital marketplace, net hub gibi birçok terim de kullanılmaktadır. Bu modelde e-pazar, tedarikçilerin sağladığı ürün kataloglarını birleştirerek kullanıma sunar. Bu yapı bilgilerin tutarlı bir şekilde kullanıcılara sunulmasını, aranmasını ve alıcı - satıcı arasındaki entegrasyonu sağlar. Aynı zamanda alıcı ve satıcı taraflarındaki yükü azaltır. Böylelikle fiyat isteme, açık artırma, ters açık artırma gibi birçok işlem kolay bir şekilde gerçekleştirilir.

B2B, şirketlerin ihtiyaç duydukları maddelere kavuşmak için kurulan bir sistemdir. Bu yönüyle B2B şirketlerin tedarik pazarı işlevini görür. Birçok şirket İnternet üzerinden, mal ve hizmet üretim aşamasında ihtiyaç duydukları ürünlerini veya ara malların toptan satışlarını kolaylıkla yapabilme olanağına kavuşabilmektedirler. B2B, öncelikle paylaşabilecek doğru bilgi ve paylaşma isteği, sonra teknolojik yatırımdır. Sanal ortamda ürün katalogları arasında arama, sipariş, faturalama, ödeme işlemleri bu kapsama sokulabilir. Ayrıca ortak araştırma-geliştirme, projelendirme, ürün tasarımı, mühendislik hizmetleri ile ürün dağıtım ve teslimat işlemleri bu kapsamdadır. İşletmeler arası ilişkiler, yatay ilişkiler olabileceği gibi dikey ilişkileri de kapsayabilir. Bunları firma, bayi, dağıtıcı ve tedarikçi olarak sayabiliriz. Varsayın ki müşterileriniz size hiç sormadan stoklarınız hakkında bilgi almak istiyor. Bu durumda sisteminizden çıkacak her rapor her zaman doğru ve açık olmalıdır. Çünkü ortada sizin şirketinizden çıkan rakamları yorumlayacak hiç kimse olmaz, müşteriniz ekranında ne görüyorsa ona inanır. Bugünkü çalışma kültürümüzde şirketin dışındaki herkes yabancıdır. Bir yabancının bize ait olan bilgiye bize sormadan doğrudan ulaşmasını kabul etmek kolay değildir. B2B ortamında çalışmak isteyen bir şirket, hem yazılım hem de donanım sistemini buna uygun hale getirmelidir. Şirket öncelikle kendi içinde bilginin hızlı ve doğru dolaşımını sağlamalı, bir sonraki aşamada ise bu bilginin bir kısmını müşteri, tedarikçi ve iş ortakları ile paylaşmanın yollarını geliştirmelidir. Bunun için tüm işlemlerin oldukları zaman ve yerde en az hata ile girilebilmesi gerekir.e-ticarette B2B, son dönemde hareketlilik gösterse de henüz çok yaygın olarak kullanılan bir sistem değildir, Çünkü B2B uygulamaları yavaş bir artış izlemiyor, artış katlanarak gerçekleşiyor. Bu nedenle B2B çalışma ortamının çok hızlı yaygınlaşmasını tahmin etmek güç değil, çünkü süreç zincirleme reaksiyon halinde gelişiyor. Örneğin 300 tedarikçi ile çalışan ve yaptırım gücü olan bir şirket, bu alanda bir adım attığı an, arkasından 300 şirketi de sürüklüyor. Bir süre sonra ise, B2B ortamına geçen bu tedarikçiler, çalıştıkları diğer şirketlerin (müşteri veya kendi tedarikçileri) kapısını çalmaya başlıyor. Bunun nedeni ise, iki farklı çalışma biçiminin uzun süre aynı şirket içinde izlenmesinin daha pahalı olmasıdır. Bu zincirleme reaksiyon bir kez başladı mı durdurmak veya direnmek mümkün değildir. Çünkü gerçekten de maliyet avantajı, sürat ve daha verimli bir çalışma ortamı sağlıyor; bu nedenle de bir moda veya gelip geçici bir akım değildir.

Ayrıca B2B hizmet veren firmalar arasında faturalandırma ve tahsilat adımlarında farklı yapılar olabilmektedir. B2B ticaret içerisinde üretici firmalar hizmet verdikleri firmalara farklı ödeme yöntemleri ile kolaylıklar ve seçenekler sunabilmektedir. B2B firmalar, standart olarak cari borç yöntemi ile yönetilmektedir ve öncelikli olarak faturalama yapılır. Firmalar aralarında anlaştıkları gün sonrasında da ödemeleri yaparlar.

Bahsi geçen ödeme yöntemleri
 Nakit ile tahsilat,
 Çek, senet ile tahsilat, (Senet kullanımı yasal geçerliliğini günümüzde kaybetmiştir.)
 DBS ile tahsilat- Banka aracılığı ile Doğrudan Borçlanma Sistemi  (Ticari firmalarda bir tür borçlanma.)
 Kredi kartı ile tahsilat
 Fiziki Pos / Mobil Pos ile Kredi Kartı Tahsilatı
 Sanal Pos Kredi Kartı Tahsilatı  ya da
 Online Bayi Tahsilat Sistemi olarak da adlandırılabilir.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Stoksuz satış
 B2G
 B2M
 Müşteri yöneticisi

Pazarlama
İşletmeden işletmeye
Bilişim teknolojileri yönetimi
Finans
Ekonomi

İşletmeden işletmeye


Roanoke Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Roanoke Township (Illinois)
 Roanoke Township (Northampton County, North Carolina)
 Roanoke Township (Warren County, North Carolina)

Roanoke Township


Adelothecium, monotipski rod pravih mahovina smješten u red Hookeriales. Jedina vrsta A. bogotense  raste u tropskoj Americi, te u Tanzaniji i Madagaskaru.

Po nekima pripada porodici Daltoniaceae, a po drugima u Hookeriaceae.

Izvori

Hookeriales

Adelothecium


Narod Harari ( Harari :  Gēyusu, "Ljudi iz grada") su etnička skupina koja naseljava Rog Afrike. Članovi tradicionalno borave u obzidanom gradu Harar, nazvanom jednostavno Gēy "grad" u Harariju, smještenom u regiji Harari u istočnoj Etiopiji. Govore hararski jezik, član južnoetiopske grupacije u semitskoj potporodici afroazijskih jezika.

Povijest

Narod Harla, izumrli narod koji je govorio afroazijskim jezikom, podrijetlom iz Hararghea, smatra se pretečom naroda Harari. Preci Hararija prršli su preko Bab-el-Mandeba, dolazeći na obale sjeverne Somalije kao prvo semitsko stanovništvo među kušitskim i neafroazijskim narodima u onome što će postati Harar.

Arapskog Fagiha Abadira, navodnog patrijarha Hararija u 10. stoljeću, po dolasku su dočekali plemena Harla, Gaturi i Argobba. Do trinaestog stoljeća Harari su bili među upravnicima Ifatskog sultanata. Tijekom 14. stoljeeća, u napadima na hararijski grad Get (Gey) od strane abesinske imperatorke Amde Seyon I., Harari se nazivaju Harle. Tijekom abesinsko-adalskog rata, neke su se milicije Hararija naselile na teritoriju Gurage, formirajući narod Silt'e. Harari je su nekoć predstavljali najveću koncentraciju poljoprivrednika u istočnoj Africi.

U šesnaestom stoljeću zidovi izgrađeni oko grada Harar za vrijeme vladavine Emira Nur ibn Mudžahida pomogli su očuvanju identiteta Hararija od asimilacije Oromom. Kolonije Harari usred morske obale i Harar također su asimilirani od strane Somalaca stavljajući sultanat Harar pod prisilju. Harari zatvoreni u gradu opasanom zidinama postali su posljednji ostaci nekoć velike etničke skupine koja je naseljavala regiju. Prema Ulrichu Braukämperu, Harla-Harari su najvjerojatnije bili aktivni u regiji prije islamske invazije Adal Sultanata na Etiopiju.

U šesnaestom stoljeću Oromci su napadali regije Somalije od sjevernih područja Hargeise do južnih dijelova poput Donje Jube, uključujući narod Harari. Hararinsu bili bijesan kad je Muhammad Jasa 1577. godine odlučio premjestiti glavni grad Adal Sultanata iz Harara u Aussu kao odgovor na prijetnje Oromaca. Manje od godinu dana nakon preseljenja, Adal bi propao. Imami Harari nastavili su biti prisutni u južnoj Afarskoj regiji u Imamatu Aussa sve dok ih u osamnaestom stoljeću nije svrgnula dinastija Mudaito, koja je kasnije uspostavila Sultanat Aussa.

Među asimiliranim narodima bili su i arapski muslimani koji su stigli tijekom početka islamskog razdoblja, kao i Argobba i drugi migranti koje je privlačila Hararova dobro razvijena kultura. Statistike dokazuju da jest semitski govornog ljudi nalik na Harari možda naseljeni protežu od zemlje između Karkaar planinama, srednji Avaš i jijiga. Oromo migracije učinkovito su podijelile ovaj navodni etnolingvistički blok na otoke jezera Zivay, teritorij Gurage i Harar.  Nakon pada Adal-ovog sultanata na tom području, veliki broj Hararija zauzvrat je apsorbiran u zajednicu Oromo.  U razdoblju Emirata Harar, Hararis je poslao misionare da preobraze Oromo na islam.  Gubitak ključne bitke za Chelenqo označio je kraj Hararove neovisnosti 1887.  Harari su podržali imenovanog, ali neokrunjenog cara Etiopije Jasua V. i njegove pretpostavljene napore da Harar postane glavnim gradom afričkog islamskog carstva. Jasu je, međutim, svrgnut 1916. godine, a mnogi od njegovih Hararijevih sljedbenika bili su zatvoreni.

Zbog ozbiljnog kršenja prava Hararija tijekom abesinske vladavine, Hararis je nekoliko puta pokušao prekinuti veze s Etiopijom i ujediniti Hararghe sa Somalijom, među kojima je pokrenuo nacionalistički pokret Kulub koji je bio povezan sa somalijskom Ligom mladih. Ti su događaji doveli do napora vlade Haile Selassie za prisilno raseljavanje Hararisa, kako bi prekinuli njihovu kontrolu nad Hararom.  Ovom prilikom aludira poslovica Harar Oromo: "Tog dana Harari su eliminirani sa zemlje."  Bivši gradonačelnik Harara Bereket Selassie izvijestio je da su i Amhara i Oromo Hararija promatrali s prezirom.  Svrgavanje Hailea Selassieja od strane komunističkog režima u Dergu napravilo je manje razlike za Hararija; opisuju ga kao "malo više od prijelaza s tave u vatru".  Seoski akt iz 1975. godine obespravio je Hararis s njihovog poljoprivrednog zemljišta, prisilivši mnoge da emigriraju.  Preživjela Hararijeva rodbina pripadnika pokreta Kulub pridružila bi se somalijskim oružanim snagama ; a neki su, unaprijeđeni u visoke vojne časnike, ratovali u Ogadenskom ratu kako bi oslobodili teritorij Harari / Somalije od etiopske vlasti. Hararis je također bio uključen u WSLF.  Nakon što su Etiopljani pobijedili u ratu u Ogadenu, vojnici Derga počeli su masakrirati civile u područjima Hararija u Addis Abebi zbog suradnje sa Somalcima. Danas su ljudi Amhara i Oromo u svojoj državi brojniji od Hararija. Pod Meles Zenawi uprave, Hararis bio strahovito omiljen. Ponovno su stekli kontrolu nad svojom regijom Harari i dobili su posebna prava koja se ne nude drugim skupinama u regiji.  Prema akademkinji Sarah Vaughan, Narodna nacionalna regionalna država Harari stvorena je da poništi povijesno loš odnos između Harara i etiopske vlade.

Hararis kao i Somalijski Sheekhal i Hadiya Halaba klan tvrditi porijeklom iz Abadir Umar ar-Rida, također poznat kao Fiqi Omera, koji je pratiti svoju lozu od prvog kalifa, Ebu Bekr. Prema istraživaču Richardu Francisu Burtonu, "Fiqi Umar" prešao je s Arapskog poluotoka na Rog Afrike deset generacija prije 1854. godine, sa svojih šest sinova: Omarom Velikim, Umarom Malom, dvojicom Abdillah, Ahmadom i Siddikom. Prema Hararisu, oni se također sastoje od sedam Harla podklanova: Abogn, Adish, Awari, Gidaya, Gaturi, Hargaya i Wargar. Harari su prije bili poznati kao "Adere", iako se ovaj izraz danas smatra pogrdnim.

Arsi Oromo navode da je došlo do međusobnog braka između njihovih predaka i prethodnih stanovnika Adere (Harari) koje nazivaju Hadiya . Klanovi Hadiya tvrde da su njihovi preci bili Harari, no kasnije su postali pod utjecajem Sidame . Štoviše Habar Habusheed sub klan od Somalijski Isaaq plemena u sjevernoj Somaliji, držite tradicije potječu iz brakova između Hararis i njihovih predaka.

Jezik

Narod Harari govore jezikom Harari, etiosemitskim jezikom koji se naziva Gey Ritma ili Gey Sinan ("Jezik grada"). To je usko povezano s istočnim jezicima Gurage i slično ZAY i Silt'e, od kojih su svi povezani sa semitiziranim jezikom Harla. Stari Harari već je imao mnogo arapskih posuđenica, što su dokazali drevni tekstovi. Smatra se da pjesme zaila iz trinaestog stoljeća, popularne u Somaliji, koriste stari Harari. Sjeverno- somalski dijalekti koriste se hararijskim posuđenicama. Na suvremeni jezik harari više utječe Oromo nego somalijski jezik, a prisutnost arapskog još uvijek postoji. Nakon egipatskog osvajanja Harara u devetnaestom stoljeću, brojne su posuđenice dodatno posuđene od egipatskog arapskog.

Gafatski jezik koji se danas izumirao nekada se govorilo na Plavom Nilu bio je povezan s hararijskim dijalektom. Harari jezik ima neki oblik korelacije sa svahilijem i magrebijskim arapskim jezikom.

Jezik Harari povijesno je pisan arapskim pismom i znakovima poznatim kao "tajna skripta Harari" nepoznatog podrijetla. U novije vrijeme, 1990-ih, prepisan je s Ge'ezovim pismom. Harari se također često piše na latinicom izvan Etiopije.

Etiopski popis stanovništva 1994. godine ukazuje da je bilo 21 757 govornika hararijskog jezika. Oko 20 000 tih pojedinaca bilo je koncentrirano izvan Harara, u glavnom gradu Etiopije Addis Abebi .

Većina ljudi Hararija dvojezično je na amharskom i oromskom, koji su također afro-azijski jezici. Prema etiopskom popisu stanovništva iz 1994. godine, oko 2.351 je jednojezično, govori samo hararski.

Religija
Gotovo svi Harari su muslimani. Najraniji učitelj kabira ili islama u zajednici bio je Aw Sofi Yahya, učenjak Hararija koji je bio suvremenik arapskog zaštitnika Harara zvanog šejh Abadir i od njega je prva kur'anska gej kur'anska škola oko 10 km južno od središta grada. Prevladavajući pravac ili samoidentifikaciju koju su prihvatili ljudi Harari je sunitski ili ne-denominacijski islam.

Dijaspora
Harari čini manje od 10% u vlastitom gradu, zbog etničkog čišćenja od strane režima Haile Selassie. Tisuće Hararisa bile su prisiljene napustiti Harar 1940-ih. Narod Harari raselili su se po Etiopiji, uglavnom u Addis Abebu i Dire Dawu, osnivajući obitelji i tvrtke. Znatno je stanovništvo Hararija u Džibutiju, Saudijskoj Arabiji, Somaliji i Jemenu. Narod Harari proširio se i po Sjevernoj Americi, uglavnom u Washington DC, Atlantu, Toronto, Dallas, Los Angeles i Memphis. Nadalje, manjina naroda Harari živi u Europi u zemljama kao što su Njemačka, Švicarska, Australija, Švedska i Velika Britanija .

Znameniti Harariji

 Abdullah al-Harari, vođa sunitskog sufijskog pokreta al-Ahbash
 'Abd Allah II Ibn' Ali "Abd jasena Shakur, zadnji emir Harara
 Nur ibn Mudžahid, osnivač Sultanata Harar
 Ali ibn Daʻud, osnivač Emirata Harar
 Mahfuz, imam i general Adalskog sultanata
 Ahmad ibn Ibrahim al-Ghazi, imam i general Adalskog sultanata
 Bati del Wambara, kraljica Adalskog sultanata
 Abdullahi Sadiq, guverner Ogaden
 Nj.E. Samia Gutu, etiopska veleposlanica u Kataru
 Pukovnik Abdusalam Mohammed Faqih, bivši vojni časnik somalijskih oružanih snaga
 Cpt. Mohamed Ahmed Bomba, bivši izvršni direktor Ethiopian Airlinesa
 Dr. Duri Mohammed, bivši predsjednik Sveučilišta u Adis Abebi
 Profesor Ahmed Zakaria, etiopski povjesničar
 General Ali Gutu, bivši vojni general i predsjednik regije Harari.

Poveznice

 Harar
 Harla
 Emirat Harar
 Sultanat Harar
 Imamat Aussa

Izvori

Etničke grupe Etiopije
Stranice s nepregledanim prijevodima

Harari


منظومة العرض المرئي الموسّع الرباعي  طريقة عرض مرئي على شاشة الحاسوب، تعتمد دقة شاشة ذات 2048×1536 عنصورة بنسبة ارتفاع قدرها 3:4.

جدول مقارنة

مواصفات العرض المرئي

منظومة عرض مرئي موسع رباعي


An Carex phaeothrix in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jisaburo Ohwi. An Carex phaeothrix in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex phaeothrix


Laura Henderson ( - ) née Laura Forster, a pris de l'importance dans les années 1930 lorsque en tant que veuve riche et excentrique, elle a fondé le Windmill Theatre de Great Windmill Street à Londres, en partenariat avec Vivian van Damm. Avec Henderson comme propriétaire et van Damm comme directeur, ils ont transformé le théâtre en une institution britannique, célèbre pour ses tableaux vivants pionniers de nudité féminine immobile, et pour n'avoir "jamais fermé" pendant le Blitz.

Biographie
Laura Henderson était l'épouse mondaine d'un marchand de jute, Robert Henderson. Le couple perd son fils unique, Alec Henderson en 1915, en France, pendant la Première Guerre mondiale. Son mari est mort en 1919, la laissant riche veuve.

En 1931, elle achète le bâtiment du cinéma Palais de Luxe et engage l'architecte Howard Jones pour relooker l'intérieur afin de créer un minuscule théâtre à un étage, rebaptisé le Windmill. Le Windmill Theatre a ouvert ses portes le 22 juin 1931 en tant que théâtre, mais il n'a pas été rentable et a rapidement recommencé à montrer des films. Henderson a ensuite embauché Vivian Van Damm, et ils ont produit Revudeville, un programme de variété continue avec 18 actes de divertissement. Ce fut également un échec commercial, ils ont donc inclus de la nudité pour imiter les Folies Bergère et le Moulin Rouge à Paris. L'élément clé était l'exploitation par Van Damm d'une lacune juridique (ou zone de tolérance) selon laquelle les statues nues ne pouvaient pas être interdites pour des raisons morales, et cela a conduit aux légendaires "Windmill Girls" qui apparaissaient complètement nues mais restaient complètement immobiles, de manière à imiter la statuaire nue. Le théâtre est resté ouvert pendant la Seconde Guerre mondiale malgré les demandes du gouvernement pour qu'elle le ferme.

Mort
À sa mort en 1944, Laura Henderson lègue le Moulin à My Dear Bop, Vivian Van Damm. Dans son autobiographie de 1952, Van Damm la décrit comme une grande pression sur les nerfs, la patience et le tact.

Représentation dans les médias
Laura Henderson a été interprétée par Judi Dench dans le film de 2005 Mrs Henderson Presents, pour lequel Dench a été nominé pour l'Oscar de la meilleure actrice. Le film a ensuite été adapté en comédie musicale.

Références

Naissance en décembre 1864
Décès en novembre 1944
Socialite britannique
Productrice de théâtre
Décès à 79 ans

Laura Henderson


ජම්මු හා කාෂ්මීර් යනු ඉන්දියාවේ පාලනයක් ලෙස පාලනය වන ඉන්දියාවේ කාශ්මීරයේ දකුණු සහ ගිනිකොන දිග ප්රදේශය වන අතර, බොහෝ විට එය සලකුනු කරන්නේ, සංකේතය, J & K. එය බොහෝ විට හිමාල කඳුවැටි වල පිහිටා ඇති අතර එය හමාශාල් ප්රදේශ් සහ පන්ජාබ් ප්රාන්ත රාජ්යයන් සමඟ දකුණට යාබදව පිහිටා ඇත. පාලක පේළිය බටහිරින් හා ඊසාඩ් හි පාකිස්ථාන-පරිපාලනය කළ ප්රදේශවලින් බටහිරින් හා ඊසානදිග ගිල්ගිට්-බල්ටිස්තාන්වරුන්ගෙන් එය වෙන් කරනු ලබයි. එය සත්ය වශයෙන්ම පාලන රේඛාව නැඟෙනහිරින් ඇක්සයි චින්හි චීන පාලනයෙන් වෙන් කර ඇත. ඉන්දියාවේ ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාවේ 370 වැනි වගන්තිය යටතේ රාජ්යයට විශේෂ ස්වාධීනත්වය [12] [13]

පැරණි ප්රාන්ත රාජ්යයේ ජම්මු හා කාශ්මීර් ප්රාන්තයේ කොටසක් වන අතර, කලාපය ඉන්දියාව, පකිස්තානය හා චීනය අතර භෞමික ගැටුමක විෂයකි. 1947 සිට පාකිස්ථාන පාලනයට යටත් වී ඇත්තේ අසාද් කාෂ්මීර් සහ උතුරු ප්රදේශය වන ග්ලැග්ජිට්-බෝල්ටිස්ටන් යන බටහිර පෙදෙස්වල බටහිර දිස්ත්රික්කයෙනි. [2 වන පිටුවේ පින්තූරය] ටිබේට් දේශ සීමාවේ නැගෙනහිර අකායි චින් ප්රදේශය චීන පාලනය යටතේ පවතී 1962 දී.

ජම්මු හා කාශ්මීර් යන රටවල් තුනකින් සමන්විත වේ. ජම්මු, කාශ්මීර් නිම්නය සහ ලඩක්. ග්රීසියේ අගනුවර වන ශ්රීනගර් යනු ශීත ප්රාග්ධනයයි. මුස්ලිම් බහුතර ජනගහනය සහිත ඉන්දියාවේ එකම ප්රාන්තය වන ජම්මු සහ කාශ්මීරය

ජම්මු සහ කාශ්මීරය


EMU Australia ist ein 1994 gegründetes Schuhlabel, das vor allem Winterstiefel verkauft. Der südeuropäische Hauptsitz ist in Hamburg, der nordeuropäische befindet sich in London.

Geschichte
Gordon Jackson gründete 1948 eine Firma, die Geelong-Gerberei. Er verkaufte Schafsfelle an Surfer, die sich daraus Schuhe fertigen ließen. Dies brachte Jackson 1975 auf die Idee, Schuhmacher unter Vertrag zu nehmen. Die daraus resultierenden Schuhe wurden unter der Marke UGG vertrieben. Nach dem Verkauf von UGG Australia an die Deckers AG 1993 entstand das eigentliche Schuhlabel EMU Australia.

Herstellung und Vertrieb
Hergestellt werden die Schuhe weiterhin in Australien. Dafür wird ausschließlich einheimische Wolle benutzt. 2000 expandierte das Unternehmen nach China und verkaufte das 1 Millionste Paar. Mittlerweile vertreibt EMU Australia weltweit Schuhe. Die Firma ist immer noch in Privatbesitz und kontrolliert alle Schritte bei der Herstellung eines Schuhs von der Skizzierung bis zum fertigen Modell.

Produkte
Für die Produktion der Schuhe werden nur einheimische Merinowolle und Schaffelle aus der eigenen Gerberei in Geelong benutzt. Ein EMU Schuh soll laut Herstellerangaben wasserabweisend sein und die Temperatur halten. Die Produktpalette von EMU Australia umfasst neben Stiefeln auch Hausschuhe, Zehengreifer und Mützen.

Weblinks
 Website des Unternehmens

Produzierendes Unternehmen (Victoria, Australien)
Schuhhersteller
Schuhmarke
Greater Geelong City

EMU Australia


Barcia es una parroquia del concejo asturiano de Valdés, en España. Asimismo, una de las poblaciones que forman parte de dicha parroquia recibe el mismo nombre. El paisaje es típico del occidente asturiano, muy verde con amplias praderas y bosques, así como los acantilados que dan al mar Cantábrico.

La economía local se basa en la agricultura y la ganadería, así como en el sector servicios (hostelería, sierras de madera) y es donde se encuentra el mayor polígono industrial del Concejo  de Valdés. Su club de futbol el Barcia C.F.

Es conocido por albergar el único cementerio musulmán del norte de España, el cementerio Moro de Barcia, construido durante la guerra civil Española

Lugares
 Ablaneo
 Aldín
 Barcia
 Busmourisco
 El Cabanín
 El Cadollo
 La Candanosa de Barcia
 Carlangas
 La Figal
 Folgueirón
 Gallinero Barcia
 La Herrería de Arriba
 Modreiros
 Sapinas
 Telares
 La Venta

Referencias

Barcia (Valdés)

Barcia (Valdés)


Jazzhátíð Reykjavíkur hefur verið haldin á hverju ári frá því árið 1990 (fyrst hét hún Norrænir útvarpsdjassdagar). Hátíðin er ein elsta tónlistarhátíð landsins en haldið var upp á 30 ára afmæli hátíðarinnar árið 2020 í skugga covid. Hátíðin er stærsti viðburður fyrir jazztónlist á Íslandi og margir innlendir tónlistarmenn koma þar fram. Markmið hátíðarinnar er að kynna jazztónlist og bjóða fólki að heyra í góðu umhverfi bestu jazztónlistina sem verið er að semja bæði á Íslandi og erlendis.

Tilvísanir

Stofnað 1990
Íslenskar tónlistarhátíðir
Reykjavík

Jazzhátíð Reykjavíkur


José Luis Honores (Lima, provincia de Lima, 2 de febrero de 1989) es un futbolista peruano. Juega de defensa central y actualmente está sin equipo.

Trayectoria

En el 2009 campeona con el Sport Boys en la Segunda División del Perú siendo titular en la defensa junto a Juan Pajuelo. A finales del 2011 sale campeón de la Segunda División nuevamente esta vez con el Pacífico FC.

En el 2012 logra el subcampeonato nacional con el Real Garcilaso no logrando el título pero si clasificando a la Copa Libertadores 2013. Al año siguiente desciende en las últimas fechas con el Pacífico FC. Fue inscrito para la Copa Sudamericana 2014 con Ayacucho FC donde no llegó a jugar.

En 2015 descendió con Sport Loreto.

En el 2016 hace un buen campeonato con Comerciantes Unidos clasificando a la Copa Sudamericana 2017.

Clubes

Palmarés

Distinciones individuales

Referencias

Enlaces externos
 José Honores: Para graduarse con honores

Nacidos en Lima
Futbolistas de Lima
Futbolistas del Club Universidad Técnica de Cajamarca
Futbolistas del Club Universidad de San Martín
Futbolistas del Sport Boys Association
Futbolistas del Club Centro Deportivo Municipal
Futbolistas del Club Deportivo Pacífico FC
Futbolistas del Cusco Fútbol Club
Futbolistas del Club Deportivo Sport Loreto
Futbolistas del Ayacucho Fútbol Club
Futbolistas del Club Comerciantes Unidos
Futbolistas del Club Deportivo Garcilaso

José Honores


Nevada fue una banda musical portuguesa constituida por Jorge Mendes y Alfredo Azinheira. Conocida por su participación en el Festival de la Canción de Eurovisión 1987.

Festival de Eurovisión
Esta banda cuando era todavía un dúo participó en el Festival RTP da Canção, con la  canción "Neste barco à vela", alzándose con la victoria. Lo que supuso que fueran los representantes de Portugal en el Festival de la Canción de Eurovisión 1987, celebrado en Bruselas. La canción acabó en 18º lugar, de entre 22 países participantes, recibiendo 15 puntos.

Posteriormente el grupo se transformó en trío tras la salida de Jorge Mendes y la entrada de dos nuevas cantantes: Fernanda Lopes y Carla Burity (que habían participado haciendo los coros en el Festival de Eurovisión).

Discografía

Álbumes

 Na Outra Margem (LP, Discossete, 198*)

Singles

 Neste Barco À Vela/Instrumental (Single, Transmédia, 1987)
 Amor Tropical/Eu Não Sei Bem (Single, Discossete, 1988)

Enlaces externos

Música portuguesa años 80 - Nevada

Referencias

Tríos de música de Portugal
Grupos de música de Portugal
Representantes de Portugal en Eurovisión
Participantes en Eurovisión 1987
Grupos de música de los años 1980

Nevada (banda portuguesa)


An Bulbostylis mlangoyajehenum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Bernard Verdcourt. An Bulbostylis mlangoyajehenum in nahilalakip ha genus nga Bulbostylis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Bulbostylis

Bulbostylis mlangoyajehenum


Carlos Núñez Maza (Luarca, Asturias, España 2 de abril de 1899 -  Ciudad Lerdo, Durango, México, 12 de abril de 1990) fue un destacado piloto y militar español que luchó en la Guerra Civil Española en defensa de la Segunda República Española, encuadrado en las Fuerzas Aéreas de la República Española. Durante la contienda ocupó importantes puestos dentro de las Fuerzas aéreas.

Biografía

Carrera militar
Nace en el contexto de una familia militar de Aragón y sus cinco hermanos también seguirán la carrera militar.

Todavía en edad temprana fue enviado a la Academia de Infantería de Toledo, donde se licenció y posteriormente pasaría por petición propia al Protectorado de Marruecos. Durante estos años tomará parte en numerosas acciones de la Guerra del Rif como la Toma de Xauen, en mayo de 1920, o su servicio en la Legión, donde conocería a Francisco Franco. En 1924 pasó a la península, donde realizó un curso en la escuela de pilotos de Albacete y se licenció como piloto, iniciando su carrera en esta rama; Para entonces ya ostentaba el rango de capitán. En 1930 participó en un raid aéreo sobre África, donde estuvo a punto de morir a consecuencia de un accidente que sufrió.

Después de proclamarse la II República, en 1932 realizó un curso de hidroaviones en La Spezia (Italia), y dos años después destinado al Aeródromo de León, donde le sorprenderían los hechos de la Revolución de Asturias. Aunque llegó a ser acusado de "auxilio a la Rebelión", no pudo probarse nada y tampoco parece seguro que tuviera alguna relación con la misma; Aun así, fue encarcelado durante un tiempo hasta que fue amnistiado tras las Elecciones de febrero de 1936. En abril fue nombrado secretario personal del entonces Director General de Aeronáutica, el general Miguel Núñez de Prado, que a su vez le nombró Presidente de la Compañía aérea de bandera española, LAPE, con el objetivo de que se asegurase la fidelidad de sus pilotos y operarios. En estas fechas, también fue un importante colaborador del jefe de la Aviación Militar, el Teniente Coronel Ángel Pastor Velasco. Por estas fechas se afilió a la Unión Militar Republicana Antifascista, junto a otros militares como el Teniente de aviación Arturo González Gil, el Capitán Carlos Faraudo o el Teniente de Asalto José del Castillo Sáenz de Tejada.

Guerra Civil Española
Durante la Sublevación militar del 18 de julio, partió a los cuarteles militares de Carabanchel pero no pudo evitar que se sublevasen. Así pues, en colaboración con Hernández Saravia e Hidalgo de Cisneros, coordinó la respuesta a la sublevación militar durante estos primeros días. También intentó evitar que su superior, Núñez de Prado, partiera a Zaragoza para asegurarse la fidelidad de la V División Orgánica, pero fue en vano. Su papel en esta primera etapa fue definido por el historiador Ramón Salas Larrazábal como la "eminencia gris" del Ministerio del Ejército.

A finales de julio bombardeó varias columnas sublevadas en Somosierra y el Alto del León, apoyando también la ofensiva que emprendió la Columna Mangada. Pero, dada su alta capacidad militar, fue destinado a Los Alcázares, donde organizó una nueva Escuela de pilotos. A mediados de octubre reorganizó el Aeródromo de Los Llanos de Albacete, coincidiendo con la llegada de las nuevas escuadrillas de aviones soviéticos (a los que preparó antes de que fueran enviados a la Defensa de Madrid). A principios de 1937 fue nombrado comandante de la 2.ª Región Aérea, que abarcaba las provincias de Málaga, Almería, Murcia, Jaén y Albacete, donde poco pudo hacer para evitar el Desastre de Málaga dada la escasez de aviones que sufría la región bajo su mando. En julio de ese año fue nombrado jefe del Estado Mayor de las recién creadas Fuerzas Aéreas de la República Española (FARE). En calidad de tal, dirigió las operaciones de la Aviación republicana durante la Ofensiva de Zaragoza, aunque sin demasiado éxito. En octubre de 1937, sin embargo, sí obtendría un rotundo éxito durante el Bombardeo del Aeródromo de Zaragoza, que se saldó con la destrucción y avería de un gran número de aviones franquistas. En diciembre se trasladó a Algeciras, desde coordinó la actuación de las FARE durante la Batalla de Teruel, aunque las derrotas militares de los republicanos comenzaron a minar su moral.

A principios de 1938 cayó enfermo, víctima de una grave úlcera, y, todavía convaleciente, fue testigo de los graves bombarderos de Barcelona de marzo. El 7 de abril, aún enfermo en cama, fue nombrado Subsecretario de Aviación. En octubre fue ascendido a Coronel, en reconocimiento a sus servicios y su carrera militar. Un mes más tarde hubo de hacerse cargo de las FARE, de forma accidental, mientras Hidalgo de Cisneros realizaba un viaje a la URSS para adquirir material bélico. Con la Derrota republicana en Cataluña, pasó a Francia aunque volvió a la zona Centro-sur, reclamado por el Presidente Negrín. Dado que era plenamente consciente de la conspiración del Coronel Casado, ordenó concentrar en Monóvar todos los Douglas DC-2 y demás aparatos de transporte, para tenerlos bajo su control directo y evitar que cayeran en manos de los alzados. Cuando se produjo el Golpe de Estado de Casado, no lo apoyó pero en cambio sí consiguió evacuar a numerosos republicanos comprometidos.

Exilio
Con el final de la contienda, partió al exilio en Francia junto a su familia y el resto del Gobierno de Negrín. Más tarde pasaría al exilio en Ciudad Lerdo, Durango México, donde viviría con su familia y realizaría algunas publicaciones sobre sus experiencias en la contienda.

Véase también
Historia del Ejército del Aire de España
Historia de las Fuerzas Aéreas de la República Española

Referencias

Bibliografía
 Salas Larrazábal, Ramón (2001); Historia del Ejército Popular de la República. La Esfera de los Libros S.L. ISBN 84-9734-465-0
 Suero Roca, M. Teresa (1981); Militares republicanos de la Guerra de España. Ediciones Península Ibérica, Barcelona. ISBN 84-297-1706-4
 Thomas, Hugh (1976); Historia de la Guerra Civil Española. Círculo de Lectores, Barcelona. ISBN 84-226-0874-X.

Nacidos en Luarca
Aviadores de España
Militares de la guerra civil española leales a la República
Militares de la Unión Militar Republicana Antifascista
Exiliados del franquismo en México
Militares de España del siglo XX
Fallecidos en Ciudad Lerdo

Carlos Núñez Maza


Iskočni prozor ili skočni prozor (eng. pop-up window) je prozor koji se pojavljuje zbog rada nekog programa, obično kod sharewarea, oglašivačkog softvera, neželjena sadržaja ili nagwarea, ali i kod legitimnih internetskih lokacija. Pojavljuju se automatski bez korisnikova dopuštenja. Veličina im varira, ali rijetko pokriju cijeli zaslon. Neki se otvaraju na vrhu trenutnog prozora, jedna vrsta pojavljuje se na dnu (potprozori). Svaki iskočni prozor nije zloćudan, a pojavljuje se kod nekih komercijalnih stranica. Blokira li se iskočne prozore, može poremetiti funkcionalnost internetske stranice, npr. bankovne kod važnih značajka, ili kod aplikacija koje ih koriste prilikom ispisa dokumenata poput izlaznih računa, isplatnih lista i slično. Internetski preglednici danas uglavnom automatski imaju namješteno blokiranje iskočnih prozora.
Iskočne prozore koristi se i za prikaz autorskog zadatka kod definiranja autorskih alata.

Ipak, pojava iskočnih prozora može ali ne mora biti simptom štetnog softvera (štetnih programa) na računalu.

Izvori

Grafičko korisničko sučelje

Iskočni prozor


حسن روحاني (و. 1948 م) هو سياسي إيراني والرئيس السابع لإيران إذ حكم من 3 أغسطس 2013 حتى 3 أغسطس 2021. وهو أيضًا محامٍ في الشريعة الإسلامية («وكيل») وأكاديمي ودبلوماسي سابق ورجل دين إسلامي. وهو عضو في مجلس خبراء القيادة الإيراني منذ 1999 ومجمع تشخيص مصلحة النظام من 1991 إلى 2021 والمجلس الأعلى للأمن القومي من 1989 إلى 2021. شغل روحاني منصب نائب رئيس الفترتين الرابعة والخامسة من البرلمان الإيراني (مجلس الشورى الإسلامي) وأمين المجلس الأعلى للأمن القومي من 1989 إلى 2005. كان من خلال منصبه الأخير المفاوض الأهم للبلاد مع دول الاتحاد الأوروبي الثلاث، المملكة المتحدة وفرنسا وألمانيا، بشأن التكنولوجيا النووية في إيران، وعمل أيضًا كعالم إسلامي شيعي (رجل دين بارز)، ومفاوض تجاري اقتصادي.

في 7 مايو 2013، ترشح روحاني للانتخابات الرئاسية التي أجريت في 14 يونيو 2013. وصرّح إنه في حالة انتخابه، فسوف يعد «ميثاقًا للحقوق المدنية» وينعش الاقتصاد ويحسن العلاقات المتوترة مع الدول الغربية. وأعرب روحاني أيضًا عن دعمه الرسمي لحقوق الأقليات العرقية والدينية. انتخب رئيسًا لإيران في 15 يونيو، وقد فاز بذلك على محمد باقر قاليباف وأربعة مرشحين آخرين. تولى منصبه في 3 أغسطس 2013. في عام 2013 كان ضمن تايم 100 وهو تصنيف مجلة التايم لأكثر مئة شخص نفوذًا وتأثيرًا في العالم.

كثيرًا ما يوصف روحاني بأنه وسطي وإصلاحي. بالنسبة للسياسة الداخلية، فقد شجع الحريات الشخصية وحرية الوصول إلى المعلومات، وقد ساهم أيضًا بتحسين حقوق المرأة إذ عيّن متحدثات باسم الوزارة الخارجية. كان له دور في تحسين علاقات إيران الدبلوماسية مع الدول الأخرى من خلال تبادل رسائل الدعوة للمصالحات. أعيد انتخاب روحاني في انتخابات عام 2017 بأغلبية 23.636.652 صوتًا (57.1%) ليصبح بذلك ثالث رئيس، بعد محمد خاتمي ومحمود أحمدي نجاد، ليفوز بنصر رئاسي بولاية انتخابية متزايدة.

حياته المبكرة والتعليم
ولد حسن روحاني في عام 1948 في مدينة سرخه، بالقرب محافظة سمنان شمالي إيران، من عائلة متدينة قاتلت ضد شاه إيران السابق.

وانخرط في سلك الدراسات الدينية في الحوزة العلمية في مدينته عام 1960 ، ثم انتقل إلى مدرسة قم في عام 1961 ، وقال انه حضر دروس العلماء البارزين في ذلك الوقت، مثل الشيخ مرتضى الحائري، والسيد محمد رضا الكلبايكاني، سلطاني، محمد فاضل اللنكراني ، وبالإضافة إلى ذلك، درس المقررات الحديثة، وأما بالنسبة إلى دراسته الأكاديمية فقد درس في جامعة طهران في عام 1969، وحصل على درجة البكالوريوس في القانون القضائي في عام 1972. ثم واصل روحاني دراسته في الغرب وتخرج من جامعة غلاسكو كالدونيان في عام 1995 مع أطروحة الماجستير بعنوان «السلطة التشريعية الإسلامية مع الإشارة إلى التجربة الإيرانية» ثم حصل على درجة الدكتوراه في عام 1999. وهو يجيد اللغة العربية والإنجليزية

دوره في الملف النووي الإيراني
شغل روحاني منصب سكرتير المجلس الأعلى للأمن القومي لمدة 16 عامًا. وقد بدأ حياته المهنية في المجلس في عهد الرئيس هاشمي رفسنجاني واستمر في عهد خلفه الرئيس محمد خاتمي. وفي فترة توليه منصب كبير المفاوضين النوويين في إيران، (من 6 أكتوبر 2003 إلى 15 آب من 2005)؛ حيث بدأ في هذه الفترة الاهتمام الدولي؛ وإثارة البرنامج النووي الإيراني؛ واعتماد قرارات شديدة اللهجة من قبل الوكالة الدولية للطاقة الذرية.

حملته الانتخابية

رشح حسن روحاني نفسه في انتخابات يونيو (حزيران) عام 2013 لمنصب رئاسة الجمهورية في إيران، وكان أحد أبرز المرشحين وأوفرهم حظًا بسبب آرائه الوسطيّة وعلاقاته الوثيقة مع علماء الدين في إيران. وكان قد أعلن ترشيح نفسه للرئاسة في 11 يناير 2013 وسجل نفسه كمرشح رئاسي يوم 7 مايو  ، ليُعلن في 15 يونيو عن فوزه بالانتخابات الرئاسية.

فوزه بولاية ثانية
في يوم السبت 20 مايو 2017 أعلن رئيس لجنة الانتخابات الإيرانية، علي أصغر أحمدي، أن الرئيس الإيراني حسن روحاني فاز بولاية ثانية، بحوالي 23 مليون صوت، أي أنه حاز على 56% من الأصوات، حيث تقدم بذلك على مرشح التيار الأصولي إبراهيم رئيسي، بفارق 7 ملايين صوت تقريباً، بعد فرز أكثر من 40 مليون صوت. وهنأ التلفزيون الرسمي الإيراني روحاني على فوزه بولاية ثانية.

الانتقادات الموجهة إلى أداء حكومته
أصدر الرئيس الإيراني السابق محمود أحمدي نجاد بيانا انتقد فيه أداء حكومة الرئيس حسن روحاني مشيراً إلى تصريحات بعض وزراء الحكومة الحالية حول الذخائر الغذائية ووصفهم إياها بـ«الخالية» في أواخر عهد حكومته رافضا هذه التصريحات.

وقال قائد الثورة الإسلامية في إيران علي خامنئي خلال لقائه بأعضاء مجلس خبراء القيادة إن شعور المسؤولين بالمسؤولية أمرٌ واجب، وإن الأرستقراطية المنتشرة في طبقات المجتمع، جاءت نتيجة سلوك بعض المسؤولين منتقداً أداء حكومة حسن روحاني وتقاعسها في تحقيق أهداف الاقتصاد المقاوم.

مؤلفاته
 عربية
 تقريرات درس فقه مرحوم محقق داماد، مبحث صلاة
 تقريرات درس أصول مرحوم حائري، مبحث أصول علمية

 فارسية
 الأمن القومي والدبلوماسية النووية (2011)
 الأمن القومي والنظام الاقتصادي في إيران (أغسطس 2010)
 الفكر السياسي الإسلامي، المجلد. 1: الإطار المفاهيمي (ديسمبر 2009)
 الفكر السياسي الإسلامي، المجلد. 2: السياسة الخارجية (ديسمبر 2009)
 الفكر السياسي الإسلامي، المجلد. 3: القضايا الاجتماعية والثقافية (ديسمبر 2009)
 مذكرات الدكتور حسن روحاني، المجلد. 1: الثورة الإسلامية (2008)
 رواية البصيرة والأمل (مارس) 2013
 مقدمة لتاريخ أئمة الشيعة "(2012)
 مقدمة في البلدان الإسلامية (2008)
 الثورة الإسلامية: جذور والتحديات (1997)
 أسس الأفكار السياسية للإمام الخميني (1999)
 دور المعاهد في التطورات الأخلاقية والسياسية للمجتمع (نوفمبر 2011)
 الأمن القومي والسياسة الخارجية.  ستُطْبَع
 الأمن الوطني والبيئة.  سيتم طباعتها
 مذكرات الدكتور حسن روحاني، المجلد. 2: الدفاع المقدس.  سيتم طباعتها

 إنجليزية
 The Islamic Legislative Power, May 1994
 The Flexibility of Shariah; Islamic Law, April 1996

انظر أيضًا
 إيران ووثيقة اليونسكو 2030

روابط خارجية

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من سمنان (محافظة)
أشخاص من مدينة سمنان
أعضاء الدورة الأولى لمجلس الشورى الإسلامي
أعضاء الدورة الثانية لمجلس الشورى الإسلامي
أعضاء مجلس خبراء القيادة
أعضاء مجمع تشخيص مصلحة النظام
أكاديميون إيرانيون
إصلاحيون إيرانيون
إنسانيون إيرانيون
إيرانيون في حرب الخليج الأولى
برنامج إيران النووي
ثوريون إيرانيون
حائزو وسام الفتح
حاصلون على وسام نصر لصناعة السيارات
خريجو جامعة طهران
دارسون إيرانيون
دبلوماسيون إيرانيون
رؤساء إيران
سياسيو الحزب الجمهوري الإسلامي الإيراني
شخصيات الثورة الإسلامية الإيرانية
شيعة اثنا عشرية
شيعة إيرانيون
علماء دين شيعة إيرانيون
علماء مسلمون في القرن 15 هـ
كتاب مذكرات إيرانيون
كتاب وكاتبات إيرانيون
محامون إيرانيون
معاداة الأمريكيين
مواليد 1368 هـ
مواليد 1948
مواليد في سرخه
محامون إيرانيون في القرن 20

حسن روحاني


ويليام «بيلي» روبرت هاميلتون  ، من مواليد 9 مايو 1957 في بانغور ، لاعب كرة قدم إيرلندي شمالي سابق.

لعب مع منتخب إيرلندا الشمالية لكرة القدم.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في جمهورية أيرلندا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون من أيرلندا الشمالية
لاعبو كرة قدم رجالية من أيرلندا الشمالية
لاعبو كرة قدم من مقاطعة داون
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من بلفاست
طاقم نادي بيرنلي غير اللاعبين
لاعبو أكسفورد يونايتد
لاعبو الدوري الأيرلندي
لاعبو دوري أيرلندا الشمالية الممتاز
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو كأس العالم 1982
لاعبو كأس العالم 1986
لاعبو كرة قدم أيرلنديون شماليون
لاعبو كرة قدم مغتربون في جمهورية أيرلندا
لاعبو كرة قدم مغتربون من أيرلندا الشمالية
لاعبو كرة قدم من بلفاست
لاعبو كوينز بارك رينجرز
لاعبو ليسبورن ديستليري
لاعبو منتخب أيرلندا الشمالية لكرة القدم
لاعبو نادي بيرنلي
لاعبو نادي سليغو روفرز
لاعبو نادي لينفيلد
لاعبو نادي يميريك
مدربو كرة قدم إيرلنديون شماليون
مدربو ليسبورن ديستليري
مدربو نادي يميريك
مواليد 1957

بيلي هاميلتون


Bryngerðarljóð er íslenskt sagnakvæði sem fjallar um atburði úr Völsunga sögu.

Íslenskar þjóðsögur

Bryngerðarljóð


Eudóxia Maria Froehlich, nascida Eudóxia Maria de Oliveira Pinto (São Paulo, 21 de outubro de 1928 — 26 de setembro de 2015) foi uma zoóloga brasileira.

Biografia
Eudóxia Maria de Oliveira Pinto nasceu em 1928, filha de Alice Alves de Camargo e do ornitólogo Olivério Mário de Oliveira Pinto. Desde criança, seus pais costumavam levar ela e seus irmãos a áreas arborizadas perto de São Paulo, o que a ajudou a se interessar por zoologia, especialmente animais pequenos.

Após terminar o ensino médio, passou seis meses no Rio de Janeiro com um tio que era médico e voltou para casa interessada em estudar medicina. Seu pai não aprovou a ideia, considerando uma carreira inadequada para uma mulher, e a sugeriu que estudasse história natural e assim ela fez. Durante esse tempo, ela ficou noiva de Claudio Gilberto Froehlich, um de seus colegas.

Em 1951, ela e Claudio iniciaram seus estudos de doutorado juntos na Universidade de São Paulo, tendo Ernst Marcus como seu conselheiro. Marcus sugeriu que eles trabalhassem na taxonomia das planárias terrestres, uma vez que era um grupo pouco estudado, mas altamente diversificado na região.

Ela continuou seus estudos com planárias terrestres até 1978 e depois mudou sua atenção para aracnídeos. Aposentou-se em 1988, mas continuou seu trabalho como professora emérita, sendo ativa até sua morte em 2015.

Homenagens
O gênero de planária eudoxiatopoplana, bem como a espécie Obama eudoxiae, Obama eudoximariae e Notogynaphallia froehlichae, foram nomeados em homenagem a ela.

Trabalhos

Nascidos em 1928
Cientistas do estado de São Paulo
Mulheres na ciência
Naturais da cidade de São Paulo

Eudóxia Maria Froehlich


Ivan Aleksandrovich Panin (; Apatity, ) é um matemático russo, especialista em álgebra, geometria algébrica e K-teoria algébrica.

Formação e carreira
Em 1973, ele entrou no Ginásio Acadêmico D. K. Fadeev da Universidade Estatal de São Petersburgo, que concluiu em 1976. Obteve o diploma em 1981 na Faculdade de Matemática e Mecânica da Universidade Estadual de São Petersburgo. No Departamento de São Petersburgo do Instituto Steklov de Matemática da Academia de Ciências da Rússia (abreviado ПОМИ им. В. А. Стеклова РАН em russo), defendeu sua tese de Candidato de Ciências em 1984, orientado por Andrei Suslin, onde passou a trabalhar como membro da equipe. Panin obteve em 1996 o grau de Doktor nauk no Departamento de São Petersburgo do Instituto Steklov de Matemática da Academia de Ciências da Rússia. Lá, em 1999 foi chefe do laboratório de álgebra e teoria dos números. Em 2003 foi eleito membro correspondente da Academia de Ciências da Rússia no Departamento de Ciências Matemáticas. Em 2018 foi palestrante convidado do Congresso Internacional de Matemáticos no Rio de Janeiro.

Publicações selecionadas

Ligações externas

Geômetras algébricos
Matemáticos da Rússia do século XX
Matemáticos da Rússia do século XXI
Alunos da Universidade Estatal de São Petersburgo
Pessoas vivas

Ivan Panin (matemático)


Galerija starih majstora u Dresdenu (njem.: Gemäldegalerie Alte Meister) je svjetski čuvena zbirka slika iz vremena od 15. do 18. stoljeća koja uključuje neke od najvažnijih djela renesanse i baroka, te umjetnika iz Italije, Njemačke, Flandrije i Španjolske. Galerija je dio "Državne umetničke zbirke Saksonije" i smještena je u galeriji Semper, krilu palače Zwinger u Dresdenu.

Galeriju su osnovali saksonski nadvojvode i kraljevi Poljske, August II. Jaki i njegov sin August III. Poljski (Dinastija Wettin) od 1694. – 1763. god. Gottfried Semper je projektirao zgradu galerije koja je, kao jedno krilo palače Zwinger, izgrađena od 1847. do 1855. god. Palača je potpuno uništena u Drugom svjetskom ratu (Bombardiranje Dresdena), ali slike su sačuvane u sigurnim depoima. Poslije su prenijete u SSSR, a vraćene su u Dresden 1956. god. Galerija je ponovo otvorena za javnost 1960. god. Prema popisu iz 1963. god., 203 slike su bile uništene a 507 ih je nestalo, od kojih do danas nije pronađeno njih 450. Stara zgrada je obnovljena od 1988. – 1992. god.

Godišnje galeriju posjeti više od 500.000 posjetitelja.

Kolekcija

U zbirci Galerije izloženo je oko 750 slika, što čini 40% cijele zbirke. Izložena su renesansna i barokna remek djela talijanskih slikara kao što su Rafael, Tizian, Giorgione, Correggio, Tintoretto i Guercino. Zbirka sadrži velik broj flamanskih i nizozemskih slika iz 17. stoljeća umjetnika kao što su: Rubens, Rembrandt, Jacob Jordaens, Van Dyck i Vermeer. Izvanredna djela njemačkih, francuskih i španjolskih slikara su također među atrakcijama galerije. Talijanska umjetnička djela izložena su u sobama s dubokim crvenim zidovima. Nizozemske i flamanske slike izložene su na zelenoj pozadini, a španjolske i francuske slike iz 17. stoljeća na sivim zidovima. Slike od 19. stoljeća nadalje premještene su u zasebnu zgradu na Brühlovoj terasi, danas "Galeriju novih majstora" (Gemäldegalerie Neue Meister) u Albertinumu.

Popis odabranih djela u kolekciji muzeja:

Izvori

Vanjske poveznice

Galerija slika starih majstora državne umjetničke zbirke u Dresdenu

Dresden
Umjetnički muzeji i galerije
Muzeji u Njemačkoj

Galerija starih majstora u Dresdenu


Pál Lázár (* 11. März 1988 in Debrecen) ist ein ungarischer Fußballspieler.

Vereinskarriere
Lázár begann seine Karriere 2005 bei FC Sopron und spielte dort eine Saison. Es folgte eine weitere Saison bei Liberty Salonta. Zur Saison 2006/07 unterschrieb er beim FC Fehérvár. Für Videoton spielte er vier Spielzeiten und wurde zum Ende der Saison das erste Mal ungarischer Fußballmeister.

Seit der Saison 2011/12 spielte er in der Türkei für Samsunspor. Mit der Mannschaft stieg Pál Lázár am Ende der Saison in die 2. Liga ab. Eine Woche vor dem Saisonbeginn 2012/13 löste er nach gegenseitigem Einvernehmen mit seinem Verein seinen Vertrag auf.

Erfolge

 Ungarischer Fußballmeister: 2011

Weblinks
 Profil bei magyarfutball.hu

Einzelnachweise

Fußballnationalspieler (Ungarn)
Fußballspieler (Debreceni VSC)
Fußballspieler (FC Sopron)
Fußballspieler (Pécsi Mecsek FC)
Fußballspieler (Samsunspor)
Fußballspieler (Fehérvár FC)
Ungar
Ungarischer Meister (Fußball)
Geboren 1988
Mann

Pál Lázár


Don Juans Overmand er en dansk stumfilm fra 1916, der er instrueret af Lau Lauritzen Sr. efter manuskript af Valdemar Andersen.

Handling
Den unge farmaceut Peter Pille og Oberst Sejsbergs smukke niece, Inger, elsker hinanden. Desværre står deres kærligheden over for den forhindring, at obersten ikke ønsker sin niece forlovet og i det hele taget har det svært med mænd, der lægger an på unge piger. Men Peter Pille gennemskuer, at der er tale om jalousi og misundelse, for obersten har sjældent selv haft held med det modsatte køn. Måske en kærlighedseliksir vil mildne den forbitrede pensionist?

Medvirkende
 Oscar Stribolt - Oberst Sejsberg, Ingers onkel
 Rasmus Christiansen - Peter Pille, forelsket farmaceut
 Kate Fabian
 Carl Schenstrøm

Referencer

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1916

Don Juans Overmand


Stóri broddsvölungur (fræðiheiti: Hirundapus giganteus) er þytfugl af ætt svölunga.

Heimild

Svölungaætt

Stóri broddsvölungur


Beuxes ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Vienne in der Region Nouvelle-Aquitaine; sie gehört zum Arrondissement Châtellerault und zum Kanton Loudun. Der Ort liegt am Fluss Négron.

Bevölkerungsentwicklung

Sehenswürdigkeiten
 Kirche St-Léger, Monument historique seit 1926 (siehe auch: Liste der Monuments historiques in Beuxes)
 Observatoire populicole de Bariteau, ein etwa 156 Hektar großes Areal, das mit rund 150 verschiedenen Pappelarten bepflanzt ist und dem Studium von Wachstum und Entwicklung dieser Baumart dient

Literatur
 Le Patrimoine des Communes de la Vienne. Band 1, Flohic Editions, Paris 2002, ISBN 2-84234-128-7, S. 414.

Weblinks

Ort in Nouvelle-Aquitaine
Ersterwähnung im 12. Jahrhundert

Beuxes


Ferîdüddin Attâr (; d. (?), Nişabur - ö. 1221, Nişabur), İranlı mutasavvıf, şair. Hekim ve eczacı olmasından dolayı Attâr (aktar) olarak anılır.

Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî, Şeyh Galip ve diğer mutasavvıflarca yüceltilen Attâr, çoğu günümüze dek ulaşan pek çok eser bıraktı.

Hayatı
Attâr küçüklüğünde Nişabur civarındaki Şadyah'ta babasının attar dükkanına devam ediyor, öbür yandan ilim  ve irfan öğreniyordu. Attâr'ın eserlerine bakıldığında iyi derecede Arapça, tefsir, hadis, kelam, fıkıh gibi dini ilimler öğrenimi gördüğünü; hikmet, felsefe, ilm-i nücum, eczacılık gibi akli ve tecrübi ilimlerden anladığı görülür. Ancak bu ilimleri nereden ve kimden öğrendiği hakkında tarihi kaynaklarda yeterli bir bilgi bulunmamaktadır.

Bazı tarihçiler Ferîdüddin Attâr'ın tasavvufta adet olduğu üzere seyahatler yaptığından, Mekke'ye gidip Kabe'yi ziyaret ettiğinden, hatta Şam, Mısır ve Hindistan'a kadar gittiğinden söz ederlerse de bunlar ispatlanmamış rivayetlerdir. Hayatının sonuna doğru yazdığı Esrarname 'de Kabe'yi görme arzusu içinde olması Hicaz'a gitmediğinin delilidir. 1221 yılında Moğollar tarafından öldürülmüştür.

Eserleri
Muhtarnâme ile Hüsrevnâme önsözünde, Attâr kaleme aldığı eserlerin isimlerini şöyle sıralar:
 Dîvân
 Esrârnâme: Sufi düşünce konulu, bu eserinin bir nüshasını, Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî ailesi ile birlikte genç yaşında Nişabur'da konakladığı sırada ona verdi.
 Mantıku't-Tayr: 1187 yılında yazmış olduğu 4724 beyitten oluşan eseridir.
 Musîbetnâme
 İlâhînâme
 Cevâhirnâme
 Şerhu'l-Kalb
 Tezkiretü'l-Evliyâ: İslamiyetin önderlerinin yaşam öykülerini anlatır.

Keşf-i Esrar ve Marifetü'n-Nefs eserlerinin ona ait olup olmadığı konusunda ihtilaf vardır..

Galeri

Notlar

Kaynakça

Dış bağlantılar

Bilgelik edebiyatı
İslam filozofları
İranlı mutasavvıflar
Mutasavvıf şairler
1221 yılında ölenler
Nişabur doğumlular
Nişabur'da ölenler
İranlı şairler

Ferîdüddin Attâr


La meseta de Bié o meseta Central de Angola es una meseta  ocupa la mayor parte del centro de Angola. La elevación de la meseta está comprendida entre los 1520 m y los 1830 m, aunque su punto más alto, el Morro do Moco, alcanza los 2619 m y es el punto más elevado del país.

Su clima es fresco y tiene la suficiente lluvia para permitir el cultivo de café, maíz, arroz, sisal, caña de azúcar y maní. En las partes más elevadas cae más precipitación, pero disminuye gradualmente en su interior.  Alrededor de la mitad de la población rural de Angola reside en la meseta de Bié.  El ferrocarril de Benguela conecta la región con la costa y las principales ciudades son Huambo y Cuíto.

En el centro de la meseta nacen algunos ríos africanos importantes, que discurren en varias direcciones:

 el río Cunene, de una longitud de 1050 km, que discurre en dirección sur y desagua en el Atlántico;
 el río Cuanza, un río de 965 km que se encamina hacia el noroeste y desagua en el Atlántico;
 el río Zambezi, un largo río de 2.574 km que se hacía el este y desagua en el Índico;
 el Cubango-Okavango, otro largo río de 1.700 km, que se encamina hacia el sur y luego al sureste y desagua en el Atlántico;
 el río Kwango, un largo afluente del río Congo de 1.100 km, que se dirige hacia el norte;
 el río Kasai, otro largo afluente del río Congo de 2.153 km, que se dirige hacia el este y luego al norte;
 el río Kwilu, un largo afluente del Kasai, que se dirige hacia el norte;

En las sierras de la parte occidental de la meseta nacen varios ríos costeros que enseguida alcanzan el Atlántico.

Referencias
 El artículo de la Wikipedia en inglés no cita referencias.

Enlaces externos

Bie
Bié

Meseta de Bié


Here is a list of places on Earth, based on specific categories.

General lists of places

Lists of countries
List of countries by name, by capital, by government.

by area
by continent
by country code
Federal Information Processing Standard (FIPS) two-letter
International Olympic Committee (IOC) three-letter
Internet TLDs
ISO 3166-1 two and three-letter
ITU country calling numbers
by name
by national capital
by official language
by population
by population density
by time zone
List of oil-producing states
List of flags
List of regions
List of territorial disputes
List of active autonomist and secessionist movements
Dependent areas
List of dependent territories
List of subnational entities
Table of administrative country subdivisions by country
Pseudo-states
List of extinct countries, empires, etc.
List of micronations

Cities
List of city listings by country
Capitals
List of national capitals by name (present and past)
List of capitals and larger cities by country
List of current and former capital cities within U.S. states
List of metropolitan areas by population
List of the world's most populous cities
List of cities in India
List of planned cities
List of city nicknames in the United States
List of towns
List of places in London
List of Brooklyn, New York neighborhoods
List of Manhattan, New York neighborhoods
List of urban studies topics
List of named ethnic enclaves in North American cities

List of sites
Ecclesiastic
List of abbeys and priories
Ireland
England
Scotland
Wales
Northern Ireland
Isle of Man
List of cathedrals
List of churches and cathedrals of London
List of Shinto shrines
Secular
List of aquaria
List of botanical gardens
List of buildings
List of largest suspension bridges
List of castles
Lists of cemeteries by country
List of reservoirs and dams
List of gardens
List of historic houses
List of hospitals
List of museums
List of museum ships
List of Japanese landmarks
List of public outdoor clothes free places
List of skyscrapers
Tall buildings in London
Tall buildings in Melbourne
List of spa towns
List of United States military bases
List of mean centers of U.S. population during the 20th century
List of walls
List of waterfalls
List of World Heritage Sites
List of zoos

Man-made geographical features
 List of buildings
 List of countries
 List of extinct countries, empires, etc.
 List of cities
 Twin cities
 Twin towns
 Sister cities
 List of national capitals
 List of historical national capitals
 List of schools

Natural geographical features
 List of impact craters
 List of mountains
 List of rivers
 List of waterways
 List of waterfalls

Lists of places in a country
 List of places in Belarus
 List of places in Cuba
 List of places in Germany
 List of places in Iraq
 List of places in the Netherlands
 List of places in the United Kingdom
 List of places in the United States

Lists of places in a state or city
Victoria, Australia:
List of localities (Victoria), Local government areas of Victoria, and Counties of Victoria
List of Melbourne suburbs

Lists of places by name etymology
 List of places named after people
List of things named after Queen Anne
List of places named for Lewis Cass
List of places named for DeWitt Clinton
List of places named for Christopher Columbus
List of places named for the Marquis de Lafayette
List of places named after Saint Francis
List of places named for Benjamin Franklin
List of places named for Charles de Gaulle
List of places named for Pope John Paul II
List of places named for Nathanael Greene
List of places named for Sam Houston
List of places named for Andrew Jackson
List of places named for Thomas Jefferson
List of things named after Tadeusz Kościuszko
List of places named after Lenin
List of places named for James Madison
List of places named for Francis Marion
List of places named for James Monroe
List of places named for Richard Montgomery
List of places named for James K. Polk
List of places named for Israel Putnam
List of places named after Stalin
List of places named after Tito
List of places named after Queen Victoria
List of places named for George Washington
 List of places named after peace
 List of non-US places that have a US place named after them

Other lists of places
 List of chemical elements named after places
 List of places with 'Silicon' names
 List of research parks
 List of political and geographic subdivisions by total area
 List of short place names
 List of long place names

Extraterrestrial features/regions
List of mountains on Venus
List of mountains on Mars
List of mountains on Io
List of craters on Venus
List of craters on Mars
List of craters on Europa
List of craters on Ganymede
List of craters on Callisto
Phobos (moon)#Named geological features
Deimos (moon)#Named geological features
List of valleys on the Moon

See also

 Lists of things named after places

Lists of places


Land cruiser or landcruiser may refer to:

 Studebaker Land Cruiser
 Toyota Land Cruiser, the full-size branch of Toyota's Land Cruiser range
 Toyota Land Cruiser Prado, or Toyota Prado, the mid-size branch of Toyota's Land Cruiser range
 Land battleship, aka land cruiser, land ironclad
 an armoured combat vehicle, a tank
 A literal translation of the German Landkreuzer, which referred to superheavy tank designs
 the Landkreuzer P. 1000 Ratte
 the Landkreuzer P. 1500 Monster
 Land Ship, a nickname for British heavy tanks of World War I
In Harry Turtledove's Worldwar series, a landcruiser is an army tank.

See also

 Land ironclad

Land cruiser


De Bello Alexandrino (também Bellum Alexandrinum; Sobre a Guerra Alexandrina) é uma obra latina que continua os comentários de Júlio César, De Bello Gallico e De Bello Civili. Ele detalha as campanhas de César em Alexandria e na Ásia.

Autoria
De Bello Alexandrino é seguido por De Bello Africo e De Bello Hispaniens. Esses três trabalhos encerram o corpus cesariano que relata a Guerra Civil de César. Embora normalmente coletados e encadernados com os escritos autênticos de César, sua autoria tem sido debatida desde a antiguidade. Suetônio sugere Oppio e Hírcio como possíveis autores de De Bello Alexandrino. Alfred Klotz demonstra em grande detalhe que o estilo de De Bello Alexandrino é muito semelhante ao estilo do oitavo e último livro de De Bello Gallico, que é muito comumente atribuído a Hirtius. Assim, parece provável, por motivos estilísticos, que, se foi Hirtius quem completou as Guerras da Gália, foi Hirtius também quem escreveu De Bello Alexandrino. Mas se o fez, seu conhecimento da campanha foi de segunda mão, como escreve o autor de De Bello Gallico, VIII no capítulo introdutório: "Para mim, não tive a oportunidade de participar das guerras alexandrinas e africanas" (Mihi ne illud quidem accidit, ut Alexandrino atque Africano bello interessem).

Uma recente análise estilística assistida por computador das cinco obras do corpus cesariano confirma que os livros 1-7 da Guerra da Gália e 1-3 da Guerra Civil foram escritos pelo mesmo autor (presumivelmente o próprio César), mas o livro 8 do A Guerra da Gália e os comentários da Guerra Alexandrina, Africana e Espanhola parecem diferir em estilo não apenas das próprias obras de César, mas também umas das outras; nesse caso, o De Bello Alexandrino teria sido escrito por um autor desconhecido.

Ver também

 De Bello Africo
 De Bello Hispaniensi

Referências

Bibliografia

 Jean Andrieu: Guerre d'Alexandrie. Paris 1954.
 Jan Felix Gaertner, Bianca C. Hausburg: Caesar and the Bellum Alexandrinum. An Analysis of Style, Narrative Technique, and the Reception of Greek Historiography. Göttingen 2013, .
 Raphael Giomini: Bellum Alexandrinum. Rome 1956.
 Alfred Klotz: Cäsarstudien: nebst einer Analyse der Strabonischen Beschreibung von Gallien und Britannien. Leipzig/Berlin 1910.
 Gustav Landgraf: Untersuchungen zu Caesar und seinen Fortsetzern, insbesondere über Autorschaft und Komposition des Bellum Alexandrinum und Africanum. Erlangen 1888.
 Carl Nipperdey: C. Iulii Caesaris commentarii cum supplementis A. Hirtii et aliorum. Caesaris Hirtiique fragmenta. Leipzig 1847.
 Heinz Pötter: Untersuchungen zum Bellum Alexandrinum und Bellum Africanum. Stil und Verfasserfrage. Leipzig 1932.
 Rudolf Schneider: Bellum Alexandrinum. Berlin 1888.
 Zhang, Olivia R., Trevor Cohen & Scott McGill. "Did Gaius Julius Caesar Write De Bello Hispaniensi? A Computational Study of Latin Classics Authorship". HUMAN IT 14.1 (2018): 28–58

Júlio César

De Bello Alexandrino


Sembol: Zr
 Atom numarası: 40
 Atom ağırlığı: 91.224 g/mol
 Normal koşullarda (25 °C 298 K) gümüşümsü beyaz renkli katı
 Metal
 d-blok elementi

Zirkonyum metali ilk olarak 1789 yılında Martin Heinrich Klaproth tarafından keşfedilmiştir. 1824 yılında ise Jons Jakob Berzelius tarafından izole edilmiştir.

Bilinen mineralleri zirkon (ZrSiO4) ve baddeleyit (ZrO2) tir. Baddeleyit'in (1892'de Sri Lanka'da keşfeden Joseph Baddeley'in isminden) eşanlamlıları zirkonyum oksit, zirkonyum dioksit ve zirkonya'dır. Dolayısı ile kelime yapısı itibarı ile benzeşen, ancak farklı kimyasal komposizyonlar olan zirkon ve zirkonya birbirlerine karıştırılmamalıdır. Zirkonya sözcüğü, VITA firmasının tescilli markası olan "Zirconia" ile de karıştırılmamalıdır. Zirkonyumun başlıca elde edildiği kaynak zirkon (ZrSiO4) madenleri olup, bunlar Avustralya, Brezilya, Hindistan, Rusya ve ABD'dedir. Zirkon içerisinde her zaman 50/1 oranında hafnium (Hf) elementi de bulunur. Zirkonyum heksagonal kristal formunda bir yapı gösterir. Sıcaklığa ve korozyona karşı çok dirençlidir. Birçok farklı bileşik halinde bulunabilir. Bunların en önemlisi zirkonya (ZrO2) bileşiğidir.

Zirkonyum eldesi ZrCl4 bileşiğinin magnezyum ile veya kalsiyum ile indirgenmesi ile elde edilir. Çok reaktif bir madde olup, havada ve sıvı içerisinde hemen oksitle kaplanır ve korozyona dirençli bir hale gelir. Metal olarak dökümü sırasında havadaki oksijen ve azot ile etkileşmemesi gerekmekte ve bu nedenle titanyum teknolojisinde olduğu gibi özel fırınlarda işlenilebilmektedir. Zirkonyum metali bombaların yapısında, flaşlarda ve nükleer sanayi gibi çok çeşitli alanlarda kullanılmaktadır. Diş hekimliğinde ise zirkonyum minerali olan zirkonyadan elde edilen zirkonya seramiği formu kullanılır. Blok şeklinde üretilen zirkonyum kalıplar CAD CAM sistemi ile bilgisayar destekli freze işlemi ile kazınarak kaplama diş altyapısı hazırlanır.

Baddeleyit mineralinin aşağıdaki reaksiyonu sonucunda ZrCl4 bileşiği elde edilir. Ayrıca Diş hekimliğinde Kuron olarak adlandırılır.

ZrO2 + 2 Cl2 + 2 C (900 °C) → ZrCl4 + 2 CO

ZrCl4 + 2 Mg (1100 °C) → 2 MgCl2 + Zr

Reaksiyon çelik kaplarda gerçekleştirilmelidir. Havadaki oksijen ve azot ile etkileşmemesi gerekmektedir.

Kullanım alanları

 Zirkonyum metali korozyona dayanıklılığı ve nötronlara karşı geçirgen olması nedeniyle nükleer reaktörlerin yapı malzemesi olarak,
 Yanıcı özelliğinden dolayı askeriyede,
 ZrO2, erime noktasının yüksek olması nedeniyle ateşe dayanıklı malzemelerin yapımında, cam ve seramik endüstrisinde,
 Düşük sıcaklıklara süperiletken özelliği nedeniyle zirkonyum-niobyum alaşımları süperiletken mıknatısların yapımında,
 Korozyona dayanıklılığı nedeniyle birçok aletin yapımında,
 Rengi dolayısıyla estetik diş hekimliği uygulamalarında altyapı malzemesi olarak kullanılmaktadır.

Zirkonyumun reaksiyonları

 Hava ile reaksiyonu: Zirkonyum metalinin yüzeyini kaplayan oksit tabakası havaya karşı inaktif olmasına neden olur. Buna rağmen havada yakılması ile zirkonyum(IV) oksit bileşiğini oluşturur

(Zr (k) + O2 (g) → ZrO2 (k))

 Su ile reaksiyonu: Zirkonyum metali normal koşullar altında su ile reaksiyon vermez.
 Asit ile Reaksiyonu: Zirkonyum metalinin yüzeyini kaplayan oksit tabakası asitlere karşı inaktif olmasına neden olur. Sadece hidroflorik asit içerisinde çözünerek floro kompleksleri oluşturur.
 Baz ile Reaksiyonu: Zirkonyum metali normal koşullar altında alkali çözeltilerle reaksiyona girmez.

Kaynakça

Elementler
Piroteknik yakıtlar
Geçiş metalleri

Zirkonyum


Alexandru D. Moruzi () a fost un om politic român, primar al orașului Galați între anii 1871-1874.

Biografie
Făcând parte din familia princiară a Moruzeștilor, care dăduse mai mulți domni ai Moldovei și Țării Românești, Alexandru D. Moruzi s-a născut la 30 martie 1815 în cartierul Fanar din Constantinopol. Tatăl său, Dimitrie Moruzi, era fiul lui Alexandru Moruzi, fost mare dragoman al Porții Otomane, domn al Moldovei (de trei ori) și al Țării Românești (de două ori).

În 1829, familia lui s-a stabilit la moșia bunicului său, fostul domn al Moldovei, Alexandru Moruzi, din Pechea, județul Covurlui (actualul județ Galați). Acolo a fost educat de dascăli greci aduși special de la Constantinopol, după obiceiul familiilor boierești din acea perioadă.

Primele mențiuni despre activitatea politică a lui Alexandru D. Moruzi apar în legătură cu evenimentele Revoluției de la 1848 din Moldova, când ia parte la această mișcare revoluționară. La 24 martie 1848, din ordinul domnitorului Mihail Sturza, capii mișcării revoluționare (printre care și Alexandru D. Moruzi) sunt arestați la Iași și trimiși în surghiun. Arestații au fost duși la Galați, de unde trebuiau duși la Măcin, în Dobrogea otomană. Comandantul navei, pe care au fost îmbarcați, se pare că a fost mituit, iar marinarii îmbătați, astfel că nava a ajuns din nou pe malul stâng al Dunării, lângă Brăila, de unde cei arestați au reușit să fugă (cu excepția lui Alexandru Ioan Cuza, rănit la un picior, dar care a reușit totuși să se refugieze la consulatul Marii Britanii din Brăila).

În 1856 a obținut cetățenia moldovenească (având, până atunci, statutul de supus străin). După semnarea Tratatului de la Paris, la Iași se înființează Comitetul Unionist (21 mai/6 iunie 1856); acesta a primit "acte de adeziune" de la comitetele înființate în toate județele Moldovei, iar actul de adeziune din Județului Tutova a fost semnat, printre alții, și de Alexandru D. Moruzi. La 26 septembrie 1857 a fost numit de către caimacamul Nicolae Vogoride "Comisariu extraordinar în orașul Galatzi, pentru toate lucrurile atingătoare de îmbunătățirea și înfrumusețarea acelui oraș". A făcut parte din Adunarea Electivă care l-a ales pe Alexandru Ioan Cuza, la 5/17 ianuarie 1859, ca domnitor al Moldovei. Alexandru D. Moruzi a fost și membru în Comisia Centrală de la Focșani de la Focșani, for de o mare importanță pentru elaborarea legilor comune ale principatelor române. După adoptarea Constituției din 1866 a fost ales în Parlamentul României ca deputat din partea județului Covurlui.

Deși era aristocrat prin naștere și mare proprietar de pământuri ca situație socială, Alexandru D. Moruzi era convins de principiile doctrinare ale liberalismului economic: libertatea individuală, libertatea comercială și inviolabilitatea dreptului de proprietate. Scrierile sale (publicate numai în limba franceză) îl situează printre întemeietorii științelor economice românești din secolul al XIX-lea.

A fost ales de două ori primar al Galațiului, între 15 aprilie 1871 și 29 aprilie 1873, apoi între 27 iulie 1874 și 23 septembrie 1874, într-o vreme în care primarii se succedau după doar câteva luni de mandat.

La începutul Războiului de Independență, în iulie 1877, Alexandru D. Moruzi înființează un comitet ad-hoc, contopind diferite inițiative locale din Galați, pentru strângerea de fonduri în vederea ajutării ostașilor români răniți pe front. Din fondurile strânse s-a hotărât înființarea unui spital, care va purta numele "Spitalul Elisabeta Doamna"

Alexandru D. Moruzi, cunoscut în protipendada vremii ca "prințul Alecu Moruzi", a fost căsătorit de patru ori și a avut șase copii. Una dintre fiicele sale, Maria (1863-1921), s-a căsătorit cu Alexandru Al. Ioan Cuza (1862-1889), fiul domnitorului Alexandru Ioan Cuza; după moartea prematură a soțului ei, s-a recăsătorit cu Ion I. C. Brătianu și a fost mama marelui istoric de mai târziu Gheorghe I. Brătianu.

A murit la 6 februarie 1878, în locuința sa din Galați (situată pe actuala stradă Mihai Bravu). A fost înmormântat, potrivit dorinței sale, la moșia sa din Pechea, alături de părinții săi.

Activitatea edilitară
În perioada celor două mandate ale sale de primar al Galațiului, Alexandru D. Moruzi a avut importante realizări edilitare. Astfel, a comandat primul plan modern de sistematizare a orașului, cu străzi drepte și largi, piețe și grădini publice, a realizat amenajarea și modernizarea portului de la Dunăre, a introdus apă curentă și canalizare în orașul "de sus", precum și iluminatul public cu  ("gaz aerian"), obținut din cărbune.

Deoarece înainte de 1878 România nu avea ieșire la mare, principalul port pentru exportul și importul de mărfuri era Galațiul, care avea un bun amplasament la Dunărea maritimă. Înainte ca orașul să devină porto-franco, importurile se limitau doar la cantitățile de mărfuri necesare pentru consumul local, pe atunci Galațiul fiind un târg cu circa 5.000 de locuitori. După stabilirea sediului Comisiei Europene a Dunării la Galați și liberalizarea comerțului, volumul activității portuare a crescut mult, atrăgând tot mai multă forță de muncă astfel că, în timpul primarului Alexandru D. Moruzi, populația orașului ajunsese la 82.000 de locuitori, iar în anul 1873 numărul vaselor intrate în port se ridica la circa 3.600, din care mai bine de 2.600 erau încărcate numai cu mărfuri destinate Galațiului. La inițiativa lui Alexandru D. Moruzi, au fost construite cheuri din piatră ("cheul nou", cu o lungime de 650 m, în prelungirea "cheului vechi" care avea doar 350 m lungime), platforme, magazii și toate utilitățile necesare unui trafic comercial portuar aflat în plină dezvoltare.

La 13 septembrie 1872 s-a dat în circulație calea ferată București - Brăila - Barboși - Galați. Accesul de la Gara Galați spre partea de sus a orașului se făcea pe un drum care se termina pe o colină. În timpul mandatului de primar al lui Alexandru D. Moruzi, versanții acestei coline au fost consolidați, construindu-se un zid de piatră prevăzut cu scări și cu un grilaj de fier.

In memoriam
O arteră importantă din Galați, care face legătura cu Șantierul Naval, poartă numele primarului Alexandru D. Moruzi: strada "Alexandru Moruzzi". De asemenea, există și o mică piață (în cartierul "Port") care îi poartă numele.

În anul 1936, doctorul Alexandru Nestor Măcellariu, primarul de atunci al Galațiului, a comandat un bust din bronz înfățișându-l pe Alexandru D. Moruzi, operă a sculptorului Oscar Späthe, care a fost amplasat în fața sediului de atunci al Primăriei din Galați. În timpul regimului comunist, sculptura respectivă a fost însă desființată și dată la topit.

Note

Bibliografie

Legături externe
 Arborele genealogic al familiei Moruzi

Nașteri în 1815
Decese în 1878
Politicieni români din secolul al XIX-lea
Primari ai Galațiului
Economiști români
Economiști din secolul al XIX-lea
Alexandru D.
Oameni din Istanbul
Români de origine greacă

Alexandru D. Moruzi


Kopya sanat akımı, gerçek anlamda hiçbir kopya bir birine benzemez düşüncesiyle ortaya çıkan ve asıl ile kopya arasındaki farkları abartısal bir şekilde göstererek her şeyin ne kadar benzersiz olduğunu gösteren sanat akımıdır.

Birçok akademik çevre tarafından kabul edilemez bulunan, taklitçilik ve sahtekarlık olarak ele alınana bu akımın ortaya çıkışında zamanın ünlü orijinal resimlerinin, diğer ressamlar tarafından kopyalarının oluşturulması etkili olmuştur. Bilirkişiler tarafından dikkatle incelenen eserlerde,  kopyalayan kişilerin ister istemez kendi yorumlarını eserlere kattıkları fark edilmiştir.

Sanat tarzları
Sanat akımları

Kopya sanatı


Gandhiparken, tidligere Gandhis Plæne, er en mindre park i Nordvestkvarteret i København. Parken er opkaldt efter den indiske politiker Mahatma Gandhi (1869-1948), der stod i spidsen for Indiens uafhængighedsbevægelse.

Parken ligger i en trekant mellem Borups Allé, Hvidkildevej og Mågevej. Den er delt af en sti, der udgør en del af en akse fra Borups Allé via Genforeningspladsen til toppen af Bellahøj. Selve parken er beplantet dels med ældre træer langs med kanterne og dels med flere rækker af unge træer inde i den. De omkringliggende gader er alle bebygget med treetages etageejendomme overfor parken.

Området blev navngivet Gandhis Plæne i 1985 i forbindelse med, at der blev opstillet en statue af Gandhi. Statuen er skabt af Sankho Chaudhri og blev skænket af den indiske regering for at ære Gandhis navn i Danmark. I 2012 blev der plantet mange træer, der gav området karakter af en lille park. En borger foreslog så, at det skulle skifte navn til Gandhiparken, da det passede bedre til området. Det var Københavns Kommunes Vejnavnenævnet enig i. Den nye navn blev vedtaget uden afstemning af Teknik- og Miljøudvalget 25. april 2016 og trådte i kraft 15. juni 2016. Navneændringen blev markeret ved en festlighed på dagen med indisk dans og taler af blandt andet den indiske ambassadør Rajeev Shahare.

Eksterne henvisninger

Noter

Parker i København
Nordvest

Gandhiparken


Mehmet Ali Yılmaz (d. 21 Ekim 1948, Of), Türk siyasetçi ve iş insanı.

Hayatı
İstanbul Mühendislik ve Mimarlık Akademisi İnşaat Fakültesini bitirdi. Antalya'da Zigana Tatil Köyü, Tek-Art Holding ve Yılmaz Yayınları A.Ş. Yönetim Kurulu Başkanlığı, Trabzonspor Kulübü Başkanlığı, XIX. Dönem Trabzon Milletvekilliği ile Spordan Sorumlu Devlet Bakanlığı yapmıştır. Evli ve beş çocuk babasıdır.

Bakanlığı döneminde Türkiye Futbol Federasyonuna özerklik getirdi. Futbolda havuz sistemini düzenleyen kişidir. Trabzonspor'a tesis kazandırdı.

Medya alanında da yatırımları vardır. İnternet üzerinden yayın yapan "TVem" kanalı, Trabzon'da eskiden yayın yapan Zigana TV ve hâlâ yayın yapan Zigana FM, Karadeniz, Türk Sesi gibi medya kuruluşları kendisine aittir.

Kaynakça

1948 doğumlular
20. yüzyıl Türk iş insanları
21. yüzyıl Türk iş insanları
Türk spor yöneticileri
TBMM 19. dönem Trabzon milletvekilleri
Türkiye Cumhuriyeti Devlet Bakanları
Of doğumlular
Trabzon doğumlu siyasetçiler
Yaşayan insanlar
Resim aranan siyasetçiler
Karadeniz Ekonomik İşbirliği Parlamenterler Asamblesi Türk Grubu
Doğru Yol Partisi mensubu siyasetçiler
Trabzon doğumlu iş insanları

Mehmet Ali Yılmaz


L'Oxford High School, ou Lycée d'Oxford, en français, est un établissement public pour le secondaire situé dans le comté d'Oakland, et le township d'Oxford dans le Michigan, aux États-Unis. Il est administré par le district scolaire communautaire d'Oxford. L'école dessert une zone du village d'Oxford et du township d'Oxford, ainsi que des parties des comtés d'Orion, Dryden, Metamora et Addison.

Histoire

Le site actuel, auparavant un campus de collège, a ouvert ses portes en 2004. Une fois les rénovations terminées, le collège et le lycée ont échangé leurs bâtiments, le collège étant désormais situé dans l'ancien bâtiment du lycée sur Lakeville Road.

Depuis 2004, le lycée a ajouté plus de 500 élèves à ses effectifs.

Fusillade de 2021

Le 30 novembre 2021, une fusillade de masse a eu lieu à l'école. Quatre lycéens ont été tués et sept autres personnes ont été blessées. Le tireur est un élève de deuxième année de 15 ans nommé Ethan Crumbley, qui a été arrêté sur les lieux le même jour. Crumbley, qui est accusé en tant qu'adulte, fait face à la fois à des accusations de meurtre et de terrorisme. Les parents de Crumbley ont rencontré le personnel de l'école au sujet de son comportement trois heures seulement avant la fusillade. Le téléphone portable de Crumbley contenait une vidéo sur les plans de la fusillade qu'il avait faits la veille même de la fusillade. Il a été interpellé le 1er décembre 2021 pour des chefs d'accusation de terrorisme et quatre chefs de meurtre avec préméditation.

Éducation
L'Oxford High School est une école du monde du Baccalauréat International autorisée pour le Programme du Diplôme.

Athlétisme
L'Oxford High School propose 24 sports universitaires différents. Les équipes participent à l'Oakland Activities Association, une conférence sportive des lycées dont les écoles membres ont des inscriptions similaires et sont toutes situées dans la région du comté d'Oakland. La désignation de classe à l'échelle de l'État (basée sur l'inscription) est « Division 1 » ou « Classe A ».

La mascotte principale de l'école est le chat sauvage. Le lycée et le collège ont tous deux des équipes appelées . Le principal rival d'Oxford est le lac Orion, situé directement dans le canton au sud et relié par la M-24 . En football américain, les deux équipes s'affrontent pour le trophée de la rivalité « Double-O » (Oxford/Orion). Ils avaient participé à des compétitions annuelles d'au moins 1950 jusqu'en 1983, date à laquelle Oxford a rejoint la Flint Metro League (FML). Pendant le jeu FML, les principaux rivaux d'Oxford étaient Lapeer East High School et Lapeer West High School, situés à Lapeer à environ 15 miles (soit 24 kilomètres) au nord d'Oxford sur la M-24.

Avant l'année 2010-2011, l'Oxford High School est passée de la FML, où elle était membre depuis 1983, à l'Oakland Activities Association. Les raisons du déménagement comprenaient des considérations démographiques et géographiques. L'étalement urbain dans la région métropolitaine de Detroit fil des ans avait amené Oxford de la frange rurale-urbaine et plus proche de la grande région de Detroit comme une grande partie de l'OAA, plutôt que la région de Flint. À la suite de cette décision, la rivalité sportive avec le lac Orion a repris après vingt-sept ans.

Oxford a remporté les championnats d'État d'athlétisme masculin (1991 classe B), de football (1992 classe BB) et de lutte (2011 classe A).

Oxford a remporté plusieurs championnats d'État avec son équipe équestre, en 1980 (division B), 2008 (division C), 2012 (division A), 2016 (division B) et 2017 (division A).

En 2011, Oxford Athletics a installé du gazon artificiel pour le stade de football pour un coût de  (soit un peu plus de ), qui devait être financé par des dons privés. Initialement, le gazon devait être payé avec des obligations publiques, mais le millage n'a pas réussi à faire passer les électeurs. L'AstroTurf a fait la une des journaux lorsqu'il a été révélé que plusieurs boosters d'athlétisme avaient mis leurs maisons personnelles en garantie pour l'achat du terrain. Lorsque les efforts de collecte de fonds initiaux ont échoué, les boosters se sont retrouvés avec un solde de  () et risquaient de faire défaut. Un accord a été conclu entre les boosters et AstroTurf qui a permis une période de récupération prolongée. Le gazon a également fait la une des journaux lorsque l'Université d'État de Boise a informé Oxford qu'elle détenait une marque déposée sur le terme "Blue Turf" pour son terrain au stade Albertsons. Par conséquent, Oxford ne pouvait pas continuer à appeler son domaine  mais pouvait utiliser les termes  ou .

Anciens élèves notables

 Jim Bates, 1964, ancien entraîneur professionnel de football américain,
 Eric Ghiaciuc, 2000, ancien joueur professionnel de football américain,
 Mike Lantry, 1966, ancien kicker de football américain de l'Université du Michigan,
 Zach Line, 2008, ancien joueur professionnel de football américain
 Dave Rayner, 2001, ancien joueur de football américain professionnel.

Notes et références

Liens externes

 Écoles d'Oxford : lycée d'Oxford

Pages avec des traductions non relues

Oxford High School (Michigan)


Cryptococcus is a genus of fungi in the family Cryptococcaceae that includes both yeasts and filamentous species. The filamentous, sexual forms or teleomorphs were formerly classified in the genus Filobasidiella, while Cryptococcus was reserved for the yeasts. Most yeast species formerly referred to Cryptococcus have now been placed in different genera. The name Cryptococcus comes from the Greek for "hidden sphere" (literally "hidden berry"). Some Cryptococcus species cause a disease called cryptococcosis.

Taxonomy
The genus was described by French mycologist Jean Paul Vuillemin in 1901, when he failed to find ascospores characteristic of the genus Saccharomyces in the yeast previously known as Saccharomyces neoformans. Over 300 additional names were subsequently added to the genus, almost all of which were later removed following molecular research based on cladistic analysis of DNA sequences. As a result, some ten species are currently recognized in Cryptococcus.

The teleomorph was first described in 1975 by K.J. Kwon-Chung, who obtained cultures of the type species, Filobasidiella neoformans, by crossing strains of the yeast Cryptococcus neoformans. She was able to observe basidia similar to those of the genus Filobasidium, hence the name Filobasidiella for the new genus. Following changes to the International Code of Nomenclature for algae, fungi, and plants, the practice of giving different names to teleomorph and anamorph forms of the same fungus was discontinued, meaning that Filobasidiella became a synonym of the earlier name Cryptococcus.

General characteristics
The cells of species that produce yeasts are covered in a thin layer of glycoprotein capsular material that has a gelatin-like consistency, and that among other functions, serves to help extract nutrients from the soil. The C. neoformans capsule consists of several polysaccharides, of which the major one is the immunomodulatory polysaccharide called glucuronoxylomannan (GXM). GXM is made up of the monosaccharides glucuronic acid, xylose and mannose and can also contain O-acetyl groups. The capsule functions as the major virulence factor in cryptococcal infection and disease.

Some Cryptococcus species have a huge diversity at the infraspecific level with different molecular types based on their genetic differences, mainly due to their geographical distribution, molecular characteristics, and ecological niches.

Cryptococcus species are not known to produce distinct, visible fruitbodies. All teleomorph forms appear to be parasites of other fungi. In teleomorphs the hyphae are colourless, are clamped or unclamped, and bear haustorial cells with filaments that attach to the hyphae of host fungi. The basidia are club-shaped and highly elongated. Spores arise in succession from four loci at the apex (which is sometimes partly septate). These spores are passively released and may remain on the basidium in chains, unless disturbed. In the type species, the spores germinate to form yeast cells, but yeast states are not known for all species.

Habitat, distribution and species

Cryptococcus neoformans is cosmopolitan and is the most prominent medically important species. It is best known for causing a severe form of meningitis and meningoencephalitis in people with HIV/AIDS. It may also infect organ-transplant recipients and people receiving certain cancer treatments. In its yeast state C. neoformans is found in the droppings of wild birds, often pigeons; when dust of the droppings is stirred up, it can infect humans or pets that inhale the dust. Infected humans and animals do not transmit their infection to others. The taxonomy of C. neoformans has been reviewed: it has now been divided into two species: Cryptococcus neoformans sensu stricto and Cryptococcus deneoformans.

Cryptococcus gattii (formerly C. neoformans var. gattii) is endemic to tropical parts of the continent of Africa and Australia. It is capable of causing disease in non-immunocompromised people. In its yeast state it has been isolated from eucalyptus trees in Australia. The taxonomy of C. gattii has been reviewed; it has now been  divided into five species: C. gattii sensu stricto, C. bacillisporus, 'C. deuterogattii, C. tetragattii, and C. decagattii.

Cryptococcus depauperatus is parasitic on Lecanicillium lecanii, an entomopathogenic fungus, and is known from Sri Lanka, England, the Netherlands, the Czech Republic, and Canada. It is not known to produce a yeast state.  This species grows as long, branching filaments and is self-fertile, i.e. it is homothallic. It can reproduce sexually with itself throughout its life cycle.

Cryptococcus luteus is parasitic on Granulobasidium vellereum, a corticioid fungus, and is known from England and Italy. It too is not known to produce a yeast state.

Cryptococcus amylolentus was originally isolated as a yeast from beetle tunnels in South African trees. It forms a basidia-bearing teleomorph in culture.

References

Tremellomycetes
Basidiomycota genera
Yeasts

Cryptococcus


Trăind printre demoni (titlu original: The Conjuring) este un film american din 2013 regizat de James Wan. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Vera Farmiga și Patrick Wilson. A primit Premiul Saturn pentru cel mai bun film de groază. Este primul film din seria Trăind printre demoni, fiind urmat de Trăind printre demoni 2 (2016) și Trăind printre demoni: E mâna diavolului (2021).

Prezentare

Patrick Wilson și Vera Farmiga interpretează rolurile lui Ed și Lorraine Warren, investigatori ai paranormalului și autori asociați cu cazuri importante de bântuire. Rapoartele lor au inspirat cartea The Amityville Horror din 1977.

Distribuție
 Vera Farmiga - Lorraine Warren
 Patrick Wilson - Ed Warren
 Lili Taylor -  Carolyn Perron
 Ron Livingston - Roger Perron
 Shanley Caswell - Andrea Perron
 Hayley McFarland - Nancy Perron
 Joey King - Christine Perron
 Mackenzie Foy  - Cindy Perron
 Kyla Deaver - April Perron
 Shannon Kook - Drew Thomas
 John Brotherton - Brad Hamilton
 Sterling Jerins - Judy Warren
 Marion Gayot - Georgiana Moran
 Steve Coulter - Father Gordon
 Joseph Bishara - Bathsheba Sherman
 Morganna May - Debbie
 Amy Tipton - Camilla
 Christof Veillon - Maurice
 Lorraine Warren (cameo) - femeia din public

Note

Legături externe

 The Conjuring at History vs. Hollywood

Vezi și
 Listă de filme de groază din 2013

Filme din 2013
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de James Wan
Filme de groază din anii 2010
Filme thriller din anii 2010
Filme supranaturale
Filme New Line Cinema
Filme Warner Bros.
Premiul Saturn pentru cel mai bun film de groază

Trăind printre demoni


Siempre Rebelde é um box set do grupo de música pop mexicana RBD, lançado em 27 de novembro de 2020, pela gravadora Universal Music. O box incluí 9 álbuns de estúdio, sendo cinco em espanhol, três em português e um em inglês, totalizando 111 faixas em nove CDs, que foram lançados entre 2004 e 2009.

O lançamento foi propício para o retorno dos álbuns do grupo as plataformas digitais. Para celebrá-los fariam um show virtual intitulado Ser O Parecer: The Global Virtual Union com apenas 4 dos 6 integrantes do grupo. Nessa época fazia 12 anos que o grupo havia se separado, seu último álbum a ser lançado foi o álbum de vídeo Tournée do Adeus, de 2009.

Em entrevistas afirmaram que não estavam retornando com o grupo, apenas marcaram um show como forma de celebrar a trajetória do grupo.

Os álbuns que compõem a box são: Rebelde (2004), Nuestro Amor (2005), Rebelde: Edição Português (2005), Nosso Amor Rebelde (2006), Celestial (2006), Celestial: Versão Português (2006), Rebels (2006), Empezar Desde Cero (2007) e Para Olvidarte de Mí (2009).

Conteúdo

Ligações externas
 Site Oficial

Álbuns de RBD
Caixas de coleção

Siempre Rebelde


جُوي  هو مسلسل أمريكي كوميدي الموقف نجمه مات ليبلانك، والذي أعاد إحياء شخصيته جوي ترابياني في المسلسل الكوميدي فريندز. عُرض للمرة الأولى على هيئة الإذاعة الوطنية في 9 سبتمبر 2004، في موعد عرض مسلسله الأب، في يوم الخميس عن الساعة 8:00 مساءً. في منتصف الموسم الثاني، تم قطع بث المسلسل بواسطة هيئة الإذاعة الوطنية ولكنه عاد في 7 مارس 2006 في توقيت جديد يوم الثلاثاء عند الساعة 8:30 مساءً. حلقة «جولي وقتال كرة الثلج»، عُرضت في يوم الثلاثاء عن الساعة 8:30 مساءً، لكنها سُحبت بواسطة هيئة الإذاعة الوطنية عندما استبدلت بتقييم أمريكان آيدول. ألغت هيئة الإذاعة الوطنية المسلسل في مايو 2006 ولم تعرض بقية الحلقات.

الشخصيات الرئيسية
 مات ليبلانك في دور جوي ترابياني الذي انتقل من نيويورك إلى لوس أنجليس للعمل الوظيفي.
 باولو كوستنزو في دور ابن أخت جوي، مايكل ترابياني الذي يبجل مقدرة خاله على مواعدة النساء، بعكسه.
 دريا دي ماتو في دور أخت جوي الكبرى الجذابة، جينا ترابياني، المزاجية المنحلة. كانت لسنوات، تخبر مايكل أنها أنجبته في سن 22 بدلا من 16. في البداية، كانت تعمل في مصفف شعر، وفي الموسم الثاني تعمل كسكرتيرة لوكيلة جوي، بابي. في الموسم الثاني تواعد والد مايكل مرة أخرى وتتزوجه.

مراجع

وصلات خارجية

 جوي في إنترنت موفي داتابيز.
 جوي في تي في.كوم.

أعمال عن ثقافة أمريكية إيطالية
برامج تلفزيونية باللغة الإنجليزية
برامج شبكة هيئة الإذاعة الوطنية
ثقافة إيطالية أمريكية
شخصيات خيالية من لوس أنجلوس
عروض تلفزيونية تقع أحداثها في لوس أنجلوس
فريندز (مسلسل)
مسلسلات أمريكية انتهت في 2006
مسلسلات تلفزيونية أمريكية
مسلسلات تلفزيونية أمريكية بدأ عرضها في 2004
مسلسلات تلفزيونية عن قريب
مسلسلات تلفزيونية عن ممثلين
مسلسلات تلفزيونية من إنتاج تلفزيون وارنر برذرز
مسلسلات كوميديا موقف أمريكية

جوي (مسلسل)


"Rosa unica" er et dansk digt af Christian Winther udgivet i samlingen Lyriske digte i 1849.

Lyriske digte er opdelt i to grupper med overskrifterne "Da jeg var ung" og "Blandede digte". "Rosa unica" hører til den første gruppe, hvor den er nummer 15 ud af 67 digte. Digtet er romantisk og fletter naturen som symbol med erotik.

Digtet er ikke strofeopdelt og består af 36 linjer med rim i forskellige mønstre.

"Rosa unica" indgår i lyrikantologien af 12 digte i Kulturkanonen fra 2006.

Referencer

Digte fra Danmark
Litteratur i 1849
Kulturkanonen

Rosa unica


Simaxis (sardisk: Simàghis) er en by og en kommune (comune) i provinsen Oristano i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 7 meters højde og har 2.243 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 27,82 km² og grænser til kommunerne Ollastra, Oristano, Siamanna, Siapiccia, Solarussa og Zerfaliu.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Oristano

Simaxis


Daniel Thomas Barry (born December 30, 1953) is an American engineer, scientist, television personality, and a retired NASA astronaut. He was a contestant on the CBS reality television program Survivor: Panama, as well as on BattleBots on ABC. He was at Singularity University from 2009 to 2012, where he was co-chair of the Faculty of Artificial Intelligence and Robotics and the chair of the graduate summer program. He is also a co-founder of Fellow AI, a telepresence robotics company, and the founder and president of Denbar Robotics.

Early life and education
Barry is a 1971 graduate of Bolton High School in Alexandria, Louisiana. He is a member of the Theta Chi fraternity.

Barry graduated in 1975 with a Bachelor of Science degree in electrical engineering from Cornell University in Ithaca, New York. He graduated in 1980 with a Ph.D. in electrical engineering and computer science from Princeton University after completing a doctoral dissertation titled Correlated X-ray diffraction analysis and electron microscopy of photoreceptor membranes In 1982, he graduated with a Doctor of Medicine degree from Leonard M. Miller School of Medicine at the University of Miami in Coral Gables, Florida.

Personal life
Barry is married to neurobiologist and author Susan R. Barry. They have two children, Jenny and Andy, who both work in robotics.

Academic career
Following graduate school at Princeton University, Barry was a National Science Foundation postdoctoral fellow in physics at Princeton. He then attended the University of Miami Medical School, graduating in 1982. He completed an internship and a Physical Medicine and Rehabilitation residency at the University of Michigan in 1985. He was appointed as an assistant professor in the Department of Physical Medicine and Rehabilitation and in the Bioengineering Program at the University of Michigan in 1985, and his tenure was approved by the Regents in 1992. He spent the summers of 1985–87 at the Marine Biological Laboratory in Woods Hole, Massachusetts, supported by the Grass Foundation for work in skeletal muscle physiology and as the Associate Director of the Grass Foundation Fellowship Program (1986–87). His research primarily involves biological signal processing, including signal processing theory, algorithms, and applications to specific biological systems. The applications include acoustic signals generated by contracting skeletal muscle, electrical signals from muscle, and heart sounds. He has also worked in prosthetic design. Barry's work has been supported by the National Institutes of Health, the National Science Foundation, the Grass Foundation, and the American Heart Association of Michigan. He has five patents, over 50 articles in scientific journals, and has served on two scientific journal editorial boards.

NASA career
Selected by NASA in March 1992, Barry reported to the Johnson Space Center in August 1992. He completed one year of training and qualified for assignment as a mission specialist on Space Shuttle flight crews. Dr. Barry has worked on primary payload development, the Shuttle Avionics Integration Laboratory (SAIL), portable computing issues for Space Shuttle, Chief of Astronaut Appearances, flight clinic ombudsman, source board member for the NASA Space Biomedical Research Institute (NSBRI), Astronaut Office representative to NASDA, the Japanese Space Agency, and a tour of duty with the Office of Biological & Physical Research, NASA Headquarters, Washington D.C. A veteran of three space flights, STS-72 (1996), STS-96 (1999), and STS-105 (2001), Barry logged over 734 hours in space, including 4 spacewalks totaling 25 hours and 53 minutes.   He retired from NASA in April 2005 whereupon he started Denbar Robotics and continues to serve as president.

Spaceflight experience

STS-72 Endeavour (January 11–20, 1996) was a 9-day flight during which the crew retrieved the Space Flyer Unit (launched from Japan 10-months earlier) and deployed and retrieved the OAST-Flyer. Barry performed a 6-hour, 9 minute spacewalk designed to demonstrate and evaluate techniques to be used in the assembly of the International Space Station. Mission duration was 142 Earth orbits, traveling 3.7 million miles in 214 hours and 41 seconds. On this mission, Barry and Japanese astronaut Koichi Wakata were the first people to play Go in space; for this achievement, Barry received the honorary award of Ni Dan rank by the Nihon Kiin making him one of only four Western Go players to receive such an award. Barry and Wakata used a special Go set, which was named Go Space, designed by Wai-Cheung Willson Chow.

STS-96 Discovery (May 27 to June 6, 1999) was the first mission to dock with the International Space Station. It was a ten-day mission during which the crew delivered four tons of logistics and supplies in preparation for the arrival of the first crew to live on the station. The mission was accomplished in 153 Earth orbits, traveling 4 million miles in 235 hours and 13 minutes. Barry performed a spacewalk for 7 hours and 55 minutes.

STS-105 Discovery (Aug 10–22, 2001) was the eleventh mission to the International Space Station. While at the orbital outpost, the STS-105 crew delivered the Expedition 3 crew, attached the Leonardo Multi-Purpose Logistics Module, and transferred over 2.7 metric tons of supplies and equipment to the station. Barry and Patrick G. Forrester performed two spacewalks totaling 11 hours and 45 minutes of EVA time. STS-105 also brought home the Expedition 2 crew. The STS-105 mission was accomplished in 186 orbits of the Earth, traveling over 4.9 million miles in 285 hours and 13 minutes.

Post-NASA career

Survivor

In 2006, Barry was a contestant on Survivor: Panama — Exile Island, the 12th season of the reality competition series Survivor. He started in the older male tribe and immediately bonded with Terry Deitz due to their common flying backgrounds. When the four tribes were reduced to two, Barry and Deitz made an all-male alliance with Austin Carty and Nick Stanbury from the younger tribe. Barry also bonded with Ruth-Marie Milliman, which led to her being blindsided when she was voted out in Episode Four. He reconciled with his alliance-mates and finally revealed to Stanbury his background as an astronaut in Episode Six. When the Casaya tribe won the combined Reward/Immunity Challenge in that episode and sent Sally Schumann to Exile Island (making her immune from the Tribal Council vote), Barry's fate was sealed. Carty and Stanbury were allied, so when Deitz voted against him, Barry was voted out 3–1.

Battlebots
Barry competed on the televised robot combat tournament Battlebots revival series on ABC, with his combat robot Black Ice, a shooter pusher wedge bot. He premiered in 2016 with robot combat partner Dr. Dan Parrish in the tournament.

See also
 List of space travelers by nationality

References

External links

 Spacefacts biography
 Company – Denbar Robotics
Daniel Barry's Short Talk: Becoming an Astronaut

1953 births
Living people
Bolton High School (Louisiana) alumni
Cornell University College of Engineering alumni
NASA civilian astronauts
People from Alexandria, Louisiana
People from Hampshire County, Massachusetts
People from Norwalk, Connecticut
Princeton University School of Engineering and Applied Science alumni
Survivor (American TV series) contestants
University of Michigan faculty
University of Michigan Medical School alumni
Space Shuttle program astronauts
Leonard M. Miller School of Medicine alumni
Spacewalkers
History of Go

Daniel T. Barry


منطقة كيزيمو  إحدى المناطق الإدارية في كينيا عاصمتها هي كيزيمو ومساحتها 2085.9 كم، تقريبا، ويفوق عدد سكانها النصف مليون نسمة.

التقسسم الإداري
تنقسم المنطقة لـ 7 دوائر إنتخابية.

مراجع

تأسيسات سنة 2013 في كينيا
دول وأقاليم أسست في 2013
كينيا
مقاطعات كينيا

منطقة كيزيمو


Østbanestasjonen (Østbanestationen, i daglig tale Østbanen) var en banegård i Oslo. Stationen åbnede i 1854 som sydlig endestation for Norges første jernbane, Hovedbanen til Eidsvoll. Stationen blev udvidet flere gange, men i forbindelse med åbningen af Oslotunnelen i 1980 ombyggedes den til Oslo S, der fik en ny stationsbygning ved siden af den gamle, og også har erstattet Vestbanestasjonen.

Stationsbygninger

Den første stationsbygning blev opført efter tegninger af arkitekterne Heinrich Ernst Schirmer og Wilhelm von Hanno. Dele af bygningen fra 1854 i rødt tegl findes stadig som en del af centralstationen, men uden tårnet og den første perronhal.

Efter åbningen af Østfoldbanen blev det nødvendigt at udvide stationen. Perronhallen blev større og fik mere luft, og mod havnen og Jernbanetorget opførtes der to nye fløje i pudset tegl tegnet af arkitekt og stadskonduktør Georg Andreas Bull, der et årti forinden havde tegnet Vestbanestasjonen. Bygningen fik en rigt dekoreret facade i nyrenæssance. Den udvidede Østbanestasjonen stod færdig i 1882.

Det meste af bygningerne eksisterer stadig, men perronhallen er nu omdannet til butikscentret Østbanehallen, der er direkte forbundet med centralstationen, og som nu huser forskellige butikker, spisesteder og hotel.

Noter

Eksterne henvisninger

Stationer på Hovedbanen
Stationer på Østfoldbanen
Stationer på Gjøvikbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1854
Ophørt i 1980
Jernbanestationer i Oslo

Østbanestasjonen