Antigenic shift is the process by which two or more different strains of a virus, or strains of two or more different viruses, combine to form a new subtype having a mixture of the surface antigens of the two or more original strains. The term is often applied specifically to influenza, as that is the best-known example, but the process is also known to occur with other viruses, such as visna virus in sheep. Antigenic shift is a specific case of reassortment or viral shift that confers a phenotypic change.

Antigenic shift is contrasted with antigenic drift, which is the natural mutation over time of known strains of influenza (or other things, in a more general sense) which may lead to a loss of immunity, or in vaccine mismatch. Antigenic drift occurs in all types of influenza including influenza A, influenza B and influenza C. Antigenic shift, however, occurs only in influenza A because it infects more than just humans. Affected species include other mammals and birds, giving influenza A the opportunity for a major reorganization of surface antigens. Influenza B and C principally infect humans, minimizing the chance that a reassortment will change its phenotype drastically.

In 1940s, Maurice Hilleman discovered antigenic shift, which is important for the emergence of new viral pathogens as it is a pathway that viruses may follow to enter a new niche.

Role in the transmission of influenza viruses from non-human animals to people
Influenza A viruses are found in many different animals, including ducks, chickens, pigs, humans, whales, horses, and seals. Influenza B viruses circulate widely principally among humans, though it has recently been found in seals. Flu strains are named after their types of hemagglutinin and neuraminidase surface proteins (of which there are 18 and 9 respectively), so they will be called, for example, H3N2 for type-3 hemagglutinin and type-2 neuraminidase. Some strains of avian influenza (from which all other strains of influenza A are believed to stem) can infect pigs or other mammalian hosts. When two different strains of influenza infect the same cell simultaneously, their protein capsids and lipid envelopes are removed, exposing their RNA, which is then transcribed to mRNA. The host cell then forms new viruses that combine their antigens; for example, H3N2 and H5N1 can form H5N2 this way. Because the human immune system has difficulty recognizing the new influenza strain, it may be highly dangerous, and result in a new pandemic.

Influenza viruses which have undergone antigenic shift have caused the Asian Flu pandemic of 1957, the Hong Kong Flu pandemic of 1968, and the Swine Flu scare of 1976. Until recently, such combinations were believed to have caused the infamous Spanish flu outbreak of 1918 which killed 40~100 million people worldwide. However, more recent research suggests the 1918 pandemic was caused by the antigenic drift of a fully avian virus to a form that could infect humans efficiently. The most recent 2009 H1N1 outbreak was a result of antigenic shift and reassortment between human, avian, and swine viruses.

Role of pigs in Influenza antigenic shift
Pigs are especially important in antigenic shift of influenza viruses. Because pigs can be infected with strains of influenza that infect various other species of animals, they act as 'mixing pots' for the virus. When multiple virus strains, such as a duck and human influenza strain, infect the same pig, antigenic shift is likely to occur. While most of the virus strains resulting from this will be dead-end strains, a few have the potential to become pandemic viruses.

See also
 Coinfection
 Antigenic variation

Notes

Further reading

External links
 Superflu: Antigenic shift in Influenza

Virology
Influenza

Antigenic shift


مستقبل الوهم  كتاب قام بتأليفه سغموند فرويد عام 1927. يحكي في هذا الكتاب رؤيته عن أصل ونشأة الاديان وتطورها ويحللها تحليلا نفسيا ويكتب عن مستقبل الأديان. ويرى فرويد ان الأديان عبارة عن اعتقادات خاطئة.

الدين عبارة عن وهم

بالنسبة لفرويد الأديان عبارة عن أوهام وأمنيات. يقول فرويد في الفصل السادس من هذا الكتاب: «ظهرت الاديان نتيجة رغبات وأماني قوية أرادها البشر منذ القدم». ويفرق فرويد بين الأوهام والأخطاء ويضرب مثالين عليهما، المثال الأول عن الخطأ هو أن أرسطو كان يظن أن الهوام هي تطور طبيعي لروث الحيوانات أما مثال الوهم فهو أن يعتقد مجموعة من العنصريين أن العرق الآري هو الوحيد الذي يستحق الحضارة. وهذا وهم لأنه ببساطة حقائق مبنية على تمنيات. ويوضح فرويد ذلك: «ما يميز الوهم عن غيره أنه مستمد أساسا من أمنيات الإنسان، لكن ليس بالضرورة أن تكون كل الأوهام خاطئة» ويعطي مثالا على ذلك هو أن فتاة فقيرة تحلم وتتوهم بأن أميرا سيتزوجها وهذا الأمر غريب لكنه ليس مستحيلا.

أصول وتطور الدين

يقول فرويد ان الدين عبارة عن اوهام مقدسه. ثم يقول ان الفرد هو عدو المجتمع وعدو للتحضر. وان لدى الفرد رغبات خطرة لابد ان يكبحها لحماية هذا المجتمع. «ومن هذه الرغبات زنا المحارم واكل لحوم البشر والرغبة في القتل». ويرى فرويد ان طبيعة الإنسان هي انه غير اجتماعي ومتمرد دائما وعنده رغبه جنسية قوية جدا ورغبة في الدمار. وتظهر رغبة الإنسان في التدمير عندما يكون مجبرا على التعامل مع غيره في مجتمع واحد. ويرى فرويد انه لا بد من سيطرة الاقلية على الاكثرية في المجتمع ثم يقول «وهذا لان افراد المجتمع عموما ليسوا على قدر كبير من الذكاء والثقافة لانهم لا يستطيعون كبح هذه الغرائز والرغبات ولا يمكن اقناعهم بضرورة نكران هذه الرغبات والغرائز، وهذه الاقلية تحمي هذه الجموع من بعضها البعض وتضبط تصرفاتهم».

التحليل النفسي للدين

الدين في تحليل فرويد هو نتيجة لعقدة أوديب. وهو نتيجة لعجز الإنسان أمام العالم حيث ينتظره صراع مع الحضارة وصراع مع الطبيعة ومن ثم مواجهة الموت. الإنسان يحتاج إلى الله مثل حاجة الطفل إلى أبيه. يقول فرويد «مهام الإله هي ثلاث أن يبعد عن الناس شرور الطبيعة. وأن يعطي الإنسان الرضى بالقدر. وأن يعوض الإنسان عن المعاناة والتضحيات التي يقوم بها هذا الإنسان في حياته.»

روابط خارجية

مراجع

كتب دراسات دينية
كتب سيغموند فرويد
كتب غير خيالية 1927
كتب فلسفة دينية

مستقبل الوهم


Johann Ambrosius Bach () a fost un compozitor german, tatăl compozitorului Johann Sebastian Bach.

Viața

Fiul lui Christoph Bach (1613-1661), Ambrosius s-a născut la Erfurt , Germania, ca fratele geamăn al lui Johann Christoph Bach (1645-1693). Ambrosius a fost angajat ca violonist la Erfurt.

În 1671, și-a mutat familia la Eisenach , în actuala Turingia , unde a fost angajat ca trompetist de curte și director al muzicienilor din oraș. S-a căsătorit cu prima sa soție Maria Elisabeth Lämmerhirt la 1 aprilie 1668 și a avut opt copii de ea, dintre care patru au devenit muzicieni, printre care Johann Sebastian Bach, celebrul compozitor și muzician baroc german. A fost înmormântată la 3 mai 1694. La 27 noiembrie 1694 s-a căsătorit cu Barbara Margaretha, născută Keul (ea fusese deja văduvă de două ori). A murit la Eisenach la mai puțin de trei luni mai târziu. După moartea lui Johann Ambrosius Bach, cei doi copii ai săi, Johann Jacob Bach și Johann Sebastian Bach, s-au mutat împreună cu fiul său cel mai mare, Johann Christoph Bach.

Referințe

Note

Nașteri în 1645
Decese în 1695
Compozitori germani
Oameni din Erfurt

Johann Ambrosius Bach


Yoshiharu Horii (født 16. marts 1953) er en tidligere japansk fodboldspiller og træner.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Yanmar Diesel.

Han har tidligere trænet Kawasaki Frontale.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Yoshiharu Horii


It's Only a Paper Moon ist eine Musical-Komposition, deren Melodie Harold Arlen und deren Text E. Y. Harburg im Jahr 1932 geschrieben haben. Als dritter Urheber ist Billy Rose eingetragen. Der Song entwickelte sich zum Jazzstandard.

Entstehungsgeschichte
Der Song, die zweite Zusammenarbeit zwischen Arlen und Harburg, entstand für das Broadway-Stück The Great Magoo, das im New Yorker Vergnügungspark Coney Island spielte und von einem Ausrufer dort handelte. Billy Rose, der Produzent des Theaterstückes frage bei Arlen und Harburg an, ob sie einen Song schreiben könnten. Gebraucht wurde ein Song für den Jahrmarktsausrufer, der eigentlich keine Illusionen mehr, aber sich verliebt hatte. Nachdem Rose bei Arlen angerufen hatte, fiel dem gleich eine passende Melodie ein. Yarburg hatte dann die Idee von dem Mann, der über die Bucht schaut und die Lichter vom Broadway sieht und denkt, dass die ganze Welt ein Theater ist, der Mond nur aus Papier und der Himmel aus Pappmaché. Rose war begeistert und wollte den Song ins Theaterstück The Great Magoo übernehmen, wenn er als Miturheber eingetragen würde. Der Song ist in der Liedform AABA und in G-Dur gehalten.

Wirkungsgeschichte
Das Stück The Great Magoo war ein Misserfolg und hatte nur elf Aufführungen; es gelang den Urhebern im Folgejahr, den Song im Film Take a Chance unterzubringen, der eigentlich eine Verfilmung des gleichnamigen Musicals darstellt. Harburg änderte den Titel in It's Only a Paper Moon, musste sich aber die Tantiemen mit Rose teilen, der weiterhin Miturheberschaft beanspruchte.

Paul Whiteman nahm im selben Jahr mit seinem Orchester und der Sängerin Peggy Healey den Song auf Platte auf; er gelangte auf Platz 9 in der amerikanischen Hitparade. Richtig populär wurde der Song aber erst während des Zweiten Weltkrieges, als Nat King Cole den Song interpretierte und 1943 auch aufnahm. 1945 waren Aufnahmen von Benny Goodman und von Ella Fitzgerald (mit den Delta Rhythm Boys als Hintergrundssängern) erfolgreich und gelangten beide in die Charts.

1949 spielte Django Reinhardt seine Instrumental-Version des Stücks ein. Ein ausgedehntes Solo nahm Miles Davis 1951 (mit Sonny Rollins) auf; 1956 folgte Kenny Drew. Lionel Hampton und Oscar Peterson spielten den Song in ihrem Quartett mehrfach ein. Auch die Jazz Messengers von Art Blakey mit Freddie Hubbard und Wayne Shorter hatten den Song im Repertoire, ebenso Marian McPartland/Willie Pickens (Ain't Misbehavin': Live at the Jazz Showcase 2000). Bei Leon Parker (auf seiner CD Above & Below) "mutiert der Song mit Hilfe des Pianisten Jacky Terrasson in einen aberwitzigen Calypso."

Theater- und Filmmusik
Nicht nur in Take a Chance kam der Song vor. Der Song wurde für das Theaterstück von Tennessee Williams A Streetcar Named Desire verwendet, das 1947 uraufgeführt wurde. Nach dem Song ist der Film Paper Moon von Peter Bogdanovich benannt. Weiterhin wurden klassische Versionen des Songs in neueren Spielfilmen verwendet, die von Ella Fitzgerald im Film Trennung mit Hindernissen (2006), die von Benny Goodman im Film The Water Horse: Legend of the Deep (2007).

Literatur
 Hans-Jürgen Schaal (Hrsg.): Jazz-Standards. Das Lexikon. 3., revidierte Auflage. Bärenreiter, Kassel u. a. 2004, ISBN 3-7618-1414-3.

Weblinks
Musikbeispiele
 Paul Whiteman:
 Ella Fitzgerald feat. The Delta Boys:
 Nat King Cole:
 Kenny Drew:

Einzelnachweise

Popsong
Jazz-Titel
Lied 1932
Lied von Harold Arlen
Lied von E. Y. Harburg
Billy Rose
Mond in der Kultur

It’s Only a Paper Moon


San Saba is an ancient basilica church in Rome, Italy. It lies on the so-called Piccolo Aventino, which is an area close to the ancient Aurelian Walls next to the Aventine Hill and Caelian Hill.

The current Cardinal Deacon of the Titulus S. Sabae is Arthur Roche, succeeding Jorge Medina. Both served as prefects of the Dicastery of Divine Worship and the Discipline of the Sacraments at the time of their elevation. The titulus was established in 1959.

History
According to legend, St. Silvia, mother of Pope Gregory I, had an estate at the site. After her death, so legend reads, her estate was transformed into an affiliate monastery of St. Andreas, the monastery which Gregory I founded at the site of today's San Gregorio al Celio. This legend, however, can be traced back only to the 12th century, when in context of Renovatio Romae and Church Reform, the monastery of San Saba was meant to be provided with a long and impressive local tradition.

An alternate theory suggests a connection with a hospice for pilgrims founded by Gregory on land that belonged to his family.

The historic origin of the religious site goes back to around 645. In this year,  fugitive monks from the monastery of St. Sabas (Mar Saba, Palestine), who had fled their home country after the Islamic invasion, came to Rome to attend the Lateran Council.  After the council, these Sabaite monks settled down in an old domus (=noble estate) on the "Piccolo Aventino" (the smaller crest of the Aventine hill, which at this time was deserted due to the big decrease in Rome's population.  Here, they founded an eremitic cell.  The Sabaites introduced the cult of St. Sabas to Rome.  In ancient sources, their monastery however goes by the name cellas novas or cellaenovae, which refers to the cellae (=cells) of their mother abbey, Mar Saba.

The Sabaite monastery prospered quickly and for a long time. In the 8th and 9th centuries, San Saba was one of the most prestigious of Rome and among the leading "Greek" monasteries.  It received rich papal donations. Since 680, its abbots held important diplomatic roles in the relationships between Rome and Byzantium, and represented the Roman Church and Pope at several church councils in Constantinople.

In 768, Antipope Constantine II was held prisoner in this monastery, before being killed by the Lombards.

The Benedictine monks of Monte Cassino received the church after it was rebuilt in the 10th century. Anselm, the nephew of St Anselm, was one of its abbots before departing to England as a papal legate. After many years of decay, the basilica was completely renovated in the 13th century, after being ceded to Cluniac monks in 1144.

In 1463, Pope Pius II granted his nephew, Cardinal Francesco Todeschini the monastery of San Saba in commendam. The cardinal, who adopted his uncle's family name "Piccolomini", immediately began extensive restoration, construction, and decoration works on the ancient buildings. He added the loggia to the facade, and a fresco depicting the Annunciation.

In 1503 the Cistercians were entrusted with the church, which in 1573 was conveyed to the Jesuits (and their German seminary Collegium Germanicum et Hungaricum).

Description

The church, preceded by a small porch from the 13th century, has a nave with two aisles. These end with three apses.  The interior is characterized by numerous interventions from different ages.  The columns are from ancient buildings, and the floor is an example of Cosmatesque marble art from the beginning of the 13th century.

The main artpieces are the notable frescoes. On the left side of the church is depicted scenes from the life of Christ; on the right, scenes from the life of Mary. They represent the first instance of this Marian subject matter in any church in western Europe. The wall paintings date to the first half of the eighth century. Egyptian blue and lapis lazuli have been detected mixed together within the same pictorial layer. These are the oldest western paintings where lapis lazuli has been used as a blue pigment.

The crypt, built on the house of St. Silvia, holds the relics of St. Sabas. The sacristy houses a fragment of fresco from the very first church (8th century).

Cardinal-deacons
In 1959, San Saba was made a titular church, to be held by a  cardinal-deacon.
Augustin Bea (1959–1968)
Jean Daniélou (1969–1974)
Joseph Schröffer (1976–1983)
Jean Jérôme Hamer (1985–1996)
Jorge Medina (1998–2021)
Arthur Roche (2022–present)

References

Bibliography

 Daniela Gallavotti Cavallero, S. Saba (Rome; Ist. Nazionale di Studi Romani, 1988).
 Richard Krautheimer, Corpus Basilicarum Christianarum Romae: The Early Christian Basilicas of Rome (IV-IX Cent.)  Part IV (Rome: Pontificio istituto di archeologia cristiana, 1937), pp. 51 ff.
 M. E. Cannizzaro, " L'antica chiesa di S. Saba sull'Aventino ", Atti del II Congresso Internazionale di Archeologia Cristiana (Rome, 1900), p. 241–248.

External links
 "San Saba", Nyborg.

Basilica churches in Rome
Titular churches
10th-century churches in Italy
Churches of Rome (rione San Saba)

San Saba, Rome


Moray; ( ) or Morayshire, called Elginshire until 1919, is a historic county, registration county and lieutenancy area of Scotland, bordering Nairnshire to the west, Inverness-shire to the south, and Banffshire to the east. It was a local government county, with Elgin the county town, until 1975. The county was officially called Elginshire, sharing the name of the Elginshire parliamentary constituency, so named since 1708.

The registration county, for property, is, 'County of Moray', and the Lieutenancy area, for ceremonial purposes is 'Moray' or 'Morayshire'. The lieutenancy area contains a slightly smaller area than the historic county.

History

Before 1889 there were two large exclaves of Moray situated within Inverness-shire, and an exclave of Inverness-shire situated within Moray. The Local Government (Scotland) Act 1889 transferred these exclaves to the counties which surrounded them. The Local Government (Scotland) Act 1889 established a uniform system of county councils in Scotland and realigned the boundaries of many of Scotland's counties. Subsequently, Moray County Council was created in 1890. Moray County Council was originally based in the current Elgin Sheriff Court building and moved to "County Buildings" just to the west of the courthouse after the Second World War. Historically, 'Murrayshire' and 'Morrowshire' have been alternate spellings.

In 1975, under the Local Government (Scotland) Act 1973, most of the county was combined with the Aberlour, Buckie, Cullen, Dufftown, Findochty, Keith and Portknockie areas of the county of Banffshire to form the Moray district of the Grampian region. The Grantown-on-Spey and Cromdale areas were combined with the Kingussie and Badenoch areas of the county of Inverness-shire to form the Badenoch and Strathspey district of the Highland region. In 1996 the Moray district was superseded by the council area of Moray 1996, under the provisions of the Local Government etc. (Scotland) Act 1994.

Coat of arms
Granted in 1927 by the Lord Lyon, Moray's coat-of-arms was: Quarterly: 1st and 4th Azure, three mullets argent; 2nd and 3rd Argent, three cushions gules within a tressure flory-counter-flory of the last.  The motto was SUB SPE, Latin for "In Hope", a pun on the River Spey, which flows through the county.  The coat of arms, described by Thomas Innes of Learney, a future Lord Lyon, in the Elgin Courant of 6 May 1927 as "the most beautiful county arms in Scotland", represented the clan Murray and Randolph, Earl of Moray, the two main landowners.

Geography

Moray consists of a flattish coastal section, containing the main towns, with a hilly interior, extending into the Grampian Mountains in the far south. Notable features of the coast are Findhorn Bay and the broad arc of Burghead Bay. The coast around Lossiemouth is somewhat rockier, and contains the Covesea Skerries and Halliman Skerries offshore. The chief lochs are Loch Dallas, Loch Noir, the Lochs of Little Benshalag, Loch of the Cowlatt, Lochanan a' Ghiubhais, Loch an Salich, Loch Trevie, Loch Tutach, Loch Allan, Loch Stuart, Loch Mhic Leòid, Loch Ille Mhòr, Lochan Dubh, Loch nan Stuirteag, Loch an t-Sithein and Lochindorb.

Settlements

Aberlour
Alves
Archiestown
Burghead
Cromdale
Cummingston
Dallas
Duffus
Dyke
Elgin
Findhorn
Fochabers
Fogwatt
Forres
Garmouth
Grantown-on-Spey
Hopeman
Kellas
Kingston on Spey
Kinloss
Kintessack
Lhanbryde
Longmorn
Lossiemouth
Mosstodloch
Rafford
Rothes
Urquhart

Civil parishes

Civil parishes are still used for some statistical purposes, and separate census figures are published for them. As their areas have been largely unchanged since the 19th century this allows for comparison of population figures over an extended period of time. From 1845 to 1930, parishes formed part of the local government system of Scotland, having parochial boards from 1845 to 1894.

In 1861 there were 15 civil parishes entirely in Moray:
 Alves
 Birnie
 Dallas
 Drainie
 Duffus
 Edinkillie (see List of listed buildings in Edinkillie, Moray)
 Elgin
 Forres
 Kinloss
 Knockando
 Lhanbryde
 Rafford
 Speymouth
 Spynie
 Urquhart

In 1861 Morayshire shared various civil parishes with three surrounding counties. Five with Banffshire:
 Bellie Fochabers
 Boharm
 Inveraven
 Keith
 Rothes

three with Inverness-shire:
 Abernethy
 Cromdale
 Duthill

and one with Nairnshire:
 Dyke

See also
 List of counties of Scotland 1890–1975
 List of civil parishes in Scotland

References

Further reading
 Lachlan Shaw and James Frederick Skinner Gordon (1882) The History of the Province of Moray: Comprising the Counties of Elgin and Nairn, the Greater Part of the County of Inverness and a Portion of the County of Banff, Published by Hamilton, Adams & co.,

 R.M. Urquhart (1973) Scottish Burgh and County Heraldry, published by Heraldry Today.

Counties of Scotland
Lieutenancy areas of Scotland

Counties of the United Kingdom (1801–1922)

County of Moray


An Orthoclada africana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Edward Hubbard. An Orthoclada africana in nahilalakip ha genus nga Orthoclada, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Orthoclada

Orthoclada africana


En el contexto de la Guerra civil española, el bombardeo de Granollers fue un ataque aéreo que tuvo lugar el 31 de mayo de 1938 contra la localidad barcelonesa de Granollers. A pesar de que este ataque no es de los más conocidos, dado el elevado número de bajas constituyó uno de los más duros de toda la contienda.

Contexto general

Desde principios de 1938 los bombardeos estratégicos sobre la retaguardia republicana venían aumentando vertiginosamente, alcanzando su punto culminante durante los bombardeos de Barcelona en marzo, que provocaron una elevada mortandad. Todos estos bombardeos se enmarcaban en una campaña de bombardeos estratégicos contra las poblaciones del levante español que se mantenía fiel a la II República Española. Estos ataques eran emprendidos por bombarderos de la Aviación Legionaria italiana, que apoyaban la ofensiva franquista que por estas fechas estaba teniendo lugar en el Levante. En total, de enero a junio de 1938, la aviación legionaria italiana realizó 782 ataques aéreos en la costa mediterránea española controlada por los republicanos, lanzando 16 558 bombas.

El bombardeo
La localidad de Granollers hasta la fecha no había sido atacada por la aviación ni se había visto especialmente afectada por la guerra. El bombardeo, que fue efectuado por 5 bombarderos Savoia-Marchetti S. 79 procedentes de los aeródromos italianos en Mallorca, comenzó a las 9:05 de la mañana y no superó el minuto de duración. En una sola pasada de los Savoia, fueron lanzadas unas 60 bombas, la mayor parte de ellas de 100 kg, junto una importante cantidad de explosivos incendiarios. A pesar de que Granollers no constituía un objetivo prioritario en el conjunto de la guerra, resultó ser uno de los bombardeos más duros de la guerra con un elevado número de muertos y heridos.

El número final de víctimas varía según las fuentes que se consulten, entre los 209 y 224 muertos además de 161 heridos, siendo uno de los ataques de más dureza de la guerra. Finalizada la guerra el Ayuntamiento de Granollers envió un informe a las autoridades militares en el que dio la cifra de 209 muertos, de los cuales 84 eran mujeres y 41 niños o adolescentes, y 161 heridos, 106 mujeres y 55 hombres. Todas las víctimas eran civiles excepto dos o tres soldados.

La mayor parte de las víctimas fueron mujeres y niños que se dirigían a la escuela o se encontraban en el centro de la localidad, ya que el bombardeo se producía a primera hora de la mañana. También influyó en el elevado número de víctimas el que la localidad no hubiera sido bombardeada hasta ese momento, por lo que la gente estaba realizando con toda normalidad sus actividades cotidianas a esa hora: llevar los niños al colegio, hacer la cola en el mercado para comprar alimentos, etc. Como relató un testigo: "las bombas han caído en el centro, sobre todo en la plaza del mercado.... el ataque ha alcanzado de lleno las colas de gente que iba a comprar comida".

Al parecer el objetivo de los aviones italianos era la central eléctrica de Granollers, que en realidad eran dos centrales convertidoras poco importantes, pero que suministraban fluido eléctrico al ferrocarril de Puigcerdá, por lo que parece que los aviones erraron el objetivo, aunque algunos historiadores piensan que el objetivo pudo ser también la población civil de Granollers porque el volumen de bombas que lanzaron los cinco Savoia S-79 (cuarenta de 100 kg, diez de 20 kg y diez de 15 kg) era desproporcionado con respecto a los objetivos e implicaba necesariamente daños considerables en las poblaciones circundantes.

Las reacciones
Inmediatamente después de producirse el bombardeo varios miembros del gobierno de Juan Negrín y representantes diplomáticos visitaron la ciudad. El elevado número de muertos provocó un escándalo internacional. Se recibieron telegramas de pésame del extranjero y en París el Partido Comunista Francés realizó un acto de condena en el Velódromo de Invierno.

Este bombardeo tuvo lugar pocos días después del bombardeo de Alicante (ocurrido el 25 de mayo), que también había producido un elevado número de muertos. Dado el escándalo internacional (especialmente en Francia y Reino Unido) ante esta agresiva campaña de bombardeos, en junio el embajador republicano en Londres, Pablo de Azcárate, elevó una queja ante el Foreign Office. El Secretario de Estado de Asuntos Exteriores, Vizconde Halifax, le tranquilizó diciéndole que enviaría una carta de protesta al gobierno de Burgos. Por su parte el ministro de Asuntos Exteriores francés, Bonnet, también envió una nota de protesta al gobierno de Franco en Burgos en la que después de expresarle la profunda indignación de la opinión pública francesa le señalaba que Granollers no tenía ocupaciones militares y le recordaba el compromiso de Franco tras los bombardeos aéreos de Barcelona en marzo de 1938 de que ya no habría más ataques a poblaciones civiles. También el Vaticano, como ya lo hizo tras el bombardeo del mercado central de Alicante del 25 de mayo, presentó a través del diario oficioso Osservatore Romano una nota de protesta que decía lo siguiente:

El comentario del diario oficioso fue acompañada de una nota verbal que el delegado papal ante el gobierno de Franco presentó al ministro de Asuntos Exteriores del gobierno de Burgos en la que llegó a amenazar con que el nuevo nuncio Gaetano Cicognani no presentaría sus cartas credenciales ante Franco si se producían "bombardeos que causaran víctimas inocentes entre la población civil". Ambas notas causaron una gran indignación en el gobierno franquista de Burgos que llegó a afirmar que el Vaticano se había dejado llevar por la "propaganda roja". Lo cierto fue que a partir de septiembre de 1938, aunque los bombardeos "nacionales" sobre civiles continuaron, ya no apareció ninguna noticia crítica sobre los ataques aéreos en L'Osservatore Romano ni el Vaticano hizo ninguna otra gestión sobre el tema.

A diferencia del siempre recordado bombardeo de Guernica, los ataques de Alicante y Granollers apenas si son conocidos en la actualidad.

Véase también
 Bombardeos en la guerra civil española

Referencias

Bibliografía
 Beevor, Antony, La Guerra Civil Española. Crítica, 2005. ISBN 84-8432-665-9

 Iniesta Pérez, José Luis & Coll Pujol, José. Bombardeos del Litoral Mediterráneo durante la Guerra Civil. Quirón Ediciones, Valladolid, 2000.
 Solé, Josep Maria & Villarroya, Joan. España en llamas, la Guerra Civil desde el Aire. Temas de Hoy, Madid, 2003.

Enlaces externos

 Ayuntamiento de Granollers, Cultura de Pau: Bombardeo de Granollers
 Espacios de la Guerra Civil, el Bombardeo del 31 de mayo de 1938
 70º Aniversario del bombardeo de Granollers
 Imagen de la Porxada de Granollers tras los bombardeos de 1938, en Diario ADN
 Campos de Batalla, El Bombardeo de Granollers

Granollers
Granollers
España en 1938
Granollers
Granollers
Historia de la provincia de Barcelona
Participación extranjera en la guerra civil española

Bombardeo de Granollers


Iljo Keisse (født 21. december 1982 i Gent) er en belgisk cykelrytter. Siden 2010 har han kørt for . Hans foretrukne disciplin er banecykling, hvor han har vundet nationale og europæiske mesterskaber.

Keisse har vundet mange seksdagesløb, heriblandt Københavns seksdagesløb i 2012 sammen med Marc Hester.

Ved Giro d'Italia 2015 vandt han løbets sidste etape.

Eksterne henvisninger

Mandlige cykelryttere fra Belgien
Vindere af Københavns seksdagesløb
Personer fra Gent

Iljo Keisse


جوليان داروي  (16 فبراير 1916 - 13 ديسمبر 1987) حارس مرمى فرنسي سابق في لعبة كرة القدم وبعدها تحول إلى مجال التدريب . ولد في لوكسمبورغ أثناء الحرب العالمية الأولى وشارك في 25 مباراة دولية مع منتخب فرنسا . في سنة 1999 اختارته مجلة ليكيب الفرنسية الرياضية أفضل حارس مرمى فرنسي في القرن العشرين .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية لوكسمبورغيون
أشخاص من ديفردانج
حراس مرمى كرة قدم رجالية
رياضيون فرنسيون من أصل إيطالي
فرنسيون من أصل إيطالي
فرنسيون من أصل برتغالي
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو اولمبيك ليل
لاعبو كأس العالم 1938
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم لوكسمبورغيون
لاعبو ليل
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
لاعبو مونبلييه
لاعبو نادي النجم الأحمر
لاعبو نادي روبيه توركوين
لوكسمبورغيون من أصل إيطالي
لوكسمبورغيون من أصل برتغالي
لوكسمبورغيون مهاجرون إلى فرنسا
مدربو أولمبيك ليون
مدربو كرة قدم فرنسيون
مدربو نادي روبيه توركوين
مدربو نادي مونبلييه
مواليد 1916
وفيات 1987
وفيات في ديجون

جوليان داروي


An Homozeugos katakton in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Clayton. An Homozeugos katakton in nahilalakip ha genus nga Homozeugos, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Homozeugos

Homozeugos katakton


Les partisans lituaniens () sont des partisans ayant mené une guérilla en Lituanie contre l'Union soviétique de 1944 à 1953. Des groupes de résistance anti-soviétique similaires, également connus sous le nom de Frères de la forêt et soldats maudits, se sont battus contre le régime soviétique en Estonie, en Lettonie, en Pologne, en Roumanie et en Galicie. On estime qu'un total de  partisans lituaniens et leurs sympathisants ont été tués. La guérilla anticommuniste lituanienne dura près d'une décennie, étant ainsi l'une des guerres de partisans les plus longues d'Europe.

À la fin de la Seconde Guerre mondiale, l'Armée rouge repousse le front oriental vers la Lituanie. Les Soviétiques envahissent et occupent la Lituanie à la fin de 1944. Alors que la conscription forcée dans l'Armée rouge et les répressions staliniennes s'intensifient, des milliers de Lituaniens utilisent les forêts de la campagne comme refuge naturel. Ces groupes spontanés deviennent plus organisés et centralisés, aboutissant à la création de l'Union des combattants de la liberté lituaniens en février 1948. Dans leurs documents, les partisans soulignent que leur objectif ultime est la recréation de la Lituanie indépendante. La guerre des partisans se poursuivant, il devint clair que l'Occident n'interviendrait pas en Europe de l'Est (voir trahison de l'Ouest) et que les partisans n'avaient aucune chance de succès contre l'adversaire bien plus fort. Finalement, les partisans prirent la décision explicite et consciente de ne plus accepter de nouveaux membres. Leur direction fut dissoute en 1953, mettant ainsi fin à la guérilla partisane, bien que les combattants individuels résistèrent jusqu'aux années 1960.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Partisans soviétiques
 Résistance anticommuniste roumaine
 Frères de la forêt
 Soldats maudits
 Anticommunisme
 Histoire du communisme
 Guerre froide
 Bloc de l'Est
 Résistance anticommuniste en Pologne
 Résistance en Lituanie pendant la Seconde Guerre mondiale

Bibliographie
Daumantas, Juozas L. Fighters For Freedom: Lithuanian Partisans Versus the U.S.S.R., Manyland Books, New York, December 1975.
Razgaitis, Darius. Forest Brothers from the West, research thesis, 2002.
Vardys, V. Stanley. Lithuania Under the Soviets: Portrait of a Nation, 1940-65, F. A. Praeger, New York, 1965.
Rieber, Alfred J. (2003). Civil Wars in the Soviet Union. Kritika: Explorations in Russian and Eurasian History 4.1, 129-162.
 Ramanauskas, Adolfas (2018). Many Sons Have Fallen in the Partisan Ranks. Genocide and Resistance Research Centre of Lithuania, Vilnius.
 Baliukevičius, Lionginas (2008). The Diary of a Partisan: A Year in The Life of the Postwar Lithuanian Resistance Fighter Dzukas. Genocide & Resistance Research Centre of Lithuania / Pasauliui Apie Mus, Vilnius.
 Gediminas Vitkus (editor) (2014). Wars of Lithuania. Eugrimas, Vilnius.
 Bronius Kemeklis-Kerštas (2020). We could not but resist genocide / Memoirs of an ordinary partisan. Genocide & Resistance Research Centre of Lithuania, Vilnius.
  Michael Gehler (ed.), David Schriffl (ed.) (2020). Violent Resistance: From the Baltics to Central, Eastern and South Eastern Europe 1944-1956.  Schoeningh Ferdinand GmbH.
  Ineta Ziemele (ed.) (2021). International law from a Baltic perspective. Leiden, Koninklijke Brill.
  Baliukevičius, Lionginas (2006). Partizano Dzūko dienoraštis (The Diary of the Partisan Dzūkas). Lietuvos gyventojų genocido ir rezistencijos tyrimo centras, Vilnius.
  Anušauskas, Arvydas (2018). Aš esu Vanagas (I'm a Hawk). Dominicus Lituanus, Vilnius.
  Kęstutis K. Girnius. Partizanų kovos Lietuvoje (Partisan fights in Lithuania). Į laisvę fondas, 1987, Chicago.
  Leonardas Kerulis. Pokario Lietuvos laisvės kovotojai (Freedom fighters of postwar Lithuania). Pasaulio lietuvių archyvas, 1988, Chicago. - registry of Lithuanian partisans.
  Bronius Kemeklis-Kerštas (2015). Nesipriešinti genocidui negalėjom (We Had to Fight Against the Genocide). Genocide & Resistance Research Centre of Lithuania, Vilnius.
  Vykintas Vaitkevičius, Aistė Petrauskienė (2019). Lietuvos partizanų valstybė (The State of the Lithuanian Partisans). Alma litera, Vilnius
  Ernestas Kuckailis (2020). Dešimt kautynių (Ten Battles of Lithuanian Partisans). Vox Altera, Vilnius
  Rafal Wnuk (2018). Lesni bracia (Forest Brothers). Bellona, Warsaw.

Liens externes
 Genocide and Resistance Research Centre of Lithuania
 Activities of Lithuanian Partisans in the West, p. 16
 Lithuanian Tauras District Partisans and Deportation Museum
 Soviet Terror In Lithuania During The Post-War Years
 War Chronicle of the Partisans – Chronicle of Lithuanian partisans, June 1944 – May 1949, prepared by Algis Rupainis
 Historynet - Lithuania vs U.S.S.R.: A secret hot fight in the Cold War

Mouvement guérillero
Histoire de l'Union soviétique
Résistant et partisan lituanien
Rébellion pendant la guerre froide

Partisans lituaniens


O Brasil detém 16.184.100.000 barris de reservas comprovadas de petróleo em 2016, ocupando o 15º lugar no mundo e respondendo por cerca de 1,0% das reservas totais de petróleo do mundo de 1.650.585.140.000 barris.

O Brasil possui reservas provadas equivalentes a 14,9 vezes seu consumo anual. Isso significa que, sem as Exportações Líquidas, restariam cerca de 15 anos de petróleo (nos níveis atuais de consumo e excluindo reservas não comprovadas). O Brasil é o maior produtor de petróleo da América do Sul, o oitavo maior produtor mundial de petróleo, o oitavo maior consumidor de petróleo e possui as maiores reservas de petróleo ultraprofundas recuperáveis do mundo. A produção de petróleo do Brasil é predominantemente offshore (96,7 por cento), com a petrolífera nacional Petrobras respondendo por 73 por cento da produção de petróleo e gás do Brasil. O mercado de petróleo e gás é, há anos, responsável pela maior parte dos investimentos da economia brasileira, com cerca de 10% do PIB do país. O Brasil ocupa posição de destaque na exploração e produção de petróleo offshore por possuir a prolífica província do pré-sal, cujo petróleo é de alta qualidade, com igual produtividade dos campos. A Agência Internacional de Energia (IEA) destaca a relevância do Brasil. Reformas energéticas significativas, frequentes descobertas de petróleo, juntamente com rodadas de licitações de petróleo recentes e futuras, têm atraído Companhias Petrolíferas Internacionais (IOCs) de todo o mundo para licitar oportunidades no Brasil. Além disso, algumas empresas internacionais também começaram a se interessar e investir no subsetor downstream brasileiro por meio da aquisição de redes de gasodutos e da construção de terminais de gás natural liquefeito. Há um potencial maior para as exportações americanas de equipamentos e serviços, com menores requisitos de conteúdo local. O Plano de Expansão de Energia (PDE) 2021-2030 do Brasil prevê que os investimentos em exploração e produção (E&P) de petróleo e gás variam de US$ 415 bilhões a US$ 454 bilhões neste período Esses números refletem uma avaliação dos investimentos agregados de toda E&P no Brasil.

Ver também

 Petrobras

Petróleo no Brasil

Reservas de Petróleo no Brasil


The Bizone () or Bizonia was the combination of the American and the British occupation zones on 1 January 1947 during the occupation of Germany after World War II. With the addition of the French occupation zone on 1 August 1948 the entity became the Trizone (; sometimes jokingly called Trizonesia (, )). Later, on 23 May 1949, the Trizone became the Federal Republic of Germany, commonly known as West Germany.

History

Division of Germany into occupation zones
At the conclusion of World War II, the Allies began organising their respective occupation zones in Germany. The easternmost lands were permanently annexed to either Poland or the Soviet Union. The lands that were to remain "German" were divided four ways: The Americans occupied the South, the British the West and North, France the South-West, and the Soviets Central Germany (the future East Germany). Berlin was similarly divided into four zones.

Initial breakdown of four-zone cooperation
Cooperation between the four occupying powers broke down between 1945 and 1947. The Soviet Union, which encouraged and partly carried out the post-war expulsions of Germans from the areas under its rule, stopped delivering agricultural products from its zone in Germany to the more industrial western zones, thereby failing to fulfill its obligations under the Potsdam Agreements to provide supplies for the expellees, whose possessions had been confiscated. At Potsdam, it had been agreed that 15% of all equipment dismantled in the Western zones – especially from the metallurgical, chemical, and machine manufacturing industries – would be transferred to the Soviets in return for food, coal, potash (a basic material for fertilisers), timber, clay products, petroleum products, etc. The Western deliveries had started in 1946.

The Soviet deliveries – desperately needed to provide the eastern expellees with food, heat, and basic necessities, and to increase agricultural production in the remaining cultivation area – did not materialise. Consequently, the American military administrator, Lucius D. Clay, stopped the transfer of supplies and dismantled factories from the Ruhr area to the Soviet sector on 3 May 1946 while the expellees from the areas under Soviet rule were deported to the West until the end of 1948. As a result of the halt of deliveries from the western zones, the Soviet Union started a public relations campaign against American policy and began to obstruct the administrative work of all four zones.

Local governance by zone
The Soviets had established central administration in their zone for nutrition, transport, jurisdiction, finance, and other areas already in July 1945, before the participants of the Potsdam Conference had officially agreed to form central German administrations. The central administrations (Zentralverwaltungen) in the Soviet zone were not a form of German self-government, but were rather subdivisions of the Soviet Military Administration in Germany (SVAG), which had the legislative power. The states in the Soviet zone had only limited functions.

After Potsdam, in the summer of 1945, the Control Commission for Germany – British Element (CCG/BE) in Bad Oeynhausen created central offices (Zentralämter) for its zone. Its chairpersons were appointed by the British military government and were more influential than the minister-presidents of the states in the British zone, which at the time were administrative bodies rather than republics. After March 1946 the British zonal advisory board (Zonenbeirat) was established, with representatives of the states, the central offices, political parties, trade unions, and consumer organisations. As indicated by its name, the zonal advisory board had no legislative power, but was merely advisory. The Control Commission for Germany – British Element made all decisions with its legislative power.

In reaction to the Soviet and British advances, in October 1945 the Office of Military Government, United States (OMGUS) encouraged the states in the US zone to form a co-ordinating body, the so-called Länderrat (council of states), with the power to legislate for the entire US zone. It created its own central bodies (Ausschüsse or joint interstate committees) headed by a secretariat seated in Stuttgart. While the British and Soviet central administrations were allied institutions, these US zone committees were not OMGUS subdivisions, but instead were autonomous bodies of German self-rule under OMGUS supervision.

France had not participated in the Potsdam Conference, so it felt free to approve some of the Potsdam Agreements and ignore others. Generally the French military government obstructed any interzonal administrations in Allied-occupied Germany; it even blocked interstate co-operation within its own zone, aiming at total decentralisation of Germany into a number of sovereign states. Therefore, the states in the French zone were given a high level of autonomy but under French supervision, inhibiting almost any interstate co-ordination.

Interzone efforts
At a conference of representatives of the states (Länder) within the American and British zones of occupation during 5-11 September 1946, decisions were taken on administrative bodies for the economy (Minden), transportation (Frankfurt am Main), food and agriculture (Stuttgart), postal and radio communications (Frankfurt am Main), and a German Finance Commission (Stuttgart). On 6 September, at the conference in Stuttgart, US Secretary of State James F. Byrnes delivered a Restatement of Policy on Germany, referring to the need for German economic unity and the development of its economic powers, as well as the strengthening of the Germans' responsibility for their own politics and economy, repudiating the Morgenthau Plan.

Formation of Bizonia
At the conference of minister-presidents of the Länder in the British and American zones on 4 October 1946 in Bremen, proposals were discussed for the creation of a German Länderrat (Länder Council), after the US example. In New York on 2 December 1946, British Foreign Secretary Ernest Bevin and his American counterpart James F. Byrnes agreed on the economic unification of the American and British zones, effective 1 January 1947.

The Americans and the British united their zones on 1 January 1947, creating the Bizone, in order to advance the development of a growing economy accompanied by a new political order in northwestern, western and southern Germany. In early 1947 the British zonal advisory board was restructured according to the example of the US zone Länderrat, so that the states in the British zone were empowered as autonomous legislating bodies, with the British military government confining itself to supervision. No agreement with the Soviets was possible. Allowing the states in the Soviet zone to govern the central administrations, then still subject to the SVAG, would have meant the end of communist rule in the east. If the state parliaments and governments were not clearly dominated by communists, as had resulted from the last somewhat free elections in the Soviet zone in 1946, the Soviet Union would have had to waive the establishment of a communist dictatorship in the Soviet zone. The Soviets had begun mass expropriations of entrepreneurs, real estate owners, and banks in September 1945, a process that had continued ever since.

The Bizone was the first step in coordinating the policies in at least two zones of occupation in Germany, which up to that time had operated mostly unconnected due to French obstructionism. The establishment of the Bizone became the nucleus of the future West Germany, ignoring for the time being the SVAG dominated policy in the Soviet zone and the anti-collaboration attitude imposed onto the states in the French zone. At the Washington Conference of Foreign Ministers (4–8 April 1949) France agreed to merge its zone with the Bizone into the Trizone. The unification of the three zones materialised only six weeks before the formation of the Federal Republic of Germany on 24 May 1949, with France only reluctantly having permitted the participants from its zone to join the necessary preparations.

The economic management of the two zones was handled by the Administrative Council for the Economy, based in Minden. Later, administrative cooperation expanded, paving the way to a West German rump state, even though many West German politicians were still strongly opposed to this. With the Bizone, the foundation for new constitutional and economic developments was laid, cemented by the currency reform of June 1948. On the other hand, Germany was now on a track to the eventual division into an East and a West. The United States and the United Kingdom had emphasised the administrative and economic nature of the Bizone, but it still counts as the basis for the founding of the Federal Republic of Germany, which took over the rights and duties of the administration of the Bizone (Article 133 of the Grundgesetz).

On 29 May 1947, the American and British military governments signed an agreement creating an Economic Council for the Bizone, to be based in Frankfurt am Main.

Lewkowicz argues that the establishment of the Bizone was the most significant factor in the creation of two blocs in Europe and therefore in the configuration of the Cold War international order.

Trizonia, end of inter-Allied control, and formation of West Germany
Bizonia governance was extended to include the French occupation zone on 1 August 1948 and the resulting structure was unofficially called either Trizonia or Trizonesia. Relations between the four occupying powers continued to deteriorate, and the quadripartite structures became unmanageable. In March 1948, the Allied Control Council ceased to operate and was replaced for the Trizone by the Allied High Commission. Subsequently, the Trizone became the Federal Republic of Germany, commonly known as West Germany, on 23 May 1949. The Soviet-sponsored Kommandatura ceased to operate in June 1948.

Geography and population

The Bizone included the Länder Schleswig-Holstein, Hamburg, Lower Saxony, Bremen, North Rhine-Westphalia, Hesse, Bavaria, and Württemberg-Baden – the northern part of the later Baden-Württemberg – but not the states of the French zone, to wit Württemberg-Hohenzollern, Baden, Rheinland-Pfalz, or those in the Soviet zone Mecklenburg, Brandenburg, Saxony-Anhalt, Thuringia, and Saxony. Neither part of Berlin was part of the Trizone nor were any former parts of Germany, such as the Saarland, which, since February 1946, had not been under the joint allied (French) occupational control. The Bizone had a population of approximately 39 million people.

British military deployments
 British Army of the Rhine (later British Forces Germany, now British Army Germany)
 Royal Air Force Germany

United States military deployments
 United States Air Forces in Europe
 U.S. Seventh Army
 U.S. Third Army

References

Further reading

External links
 Site of the modern version of Wir sind die Eingeborenen von Trizonesien (song used by the Trizone) in mp3

West Germany
World War II occupied territories
Allied occupation of Germany
Borders of West Germany
Borders of East Germany
American military occupations
States and territories established in 1947

Bizone


Milutin Polić (1883. – Rijeka, 1908.), hrvatski glazbenik, stariji brat poznatijeg književnika Janka Polića Kamova.

Životopis
Rođen je u obitelji imućnog trgovca Ante Polića podrijetlom s Hvara, koji je ugled stekao baveći se trgovinom u Rijeci.
U Veneciji završio akademiju. Bio je priznati i poznati glazbenik.

Nakon očevog bankrota 1902. obitelj se seli u Zagreb. Kao mnogi u obitelji umro je od tuberkuloze. Tuberkuloza kostiju maligno je alterirala i umro je doslovno se raspadajući u teškim mukama. Umro je u Rijeci.
Milutinova poznata braća bili su Janko i Nikola u umjetnosti te u gospodarstvu Vladimir, direktor Austro-hrvatskoga parobrodarskog društva i Dušan, direktor kina na Sušaku.

Izvori

Životopisi, Rijeka
Hrvatski glazbenici

Milutin Polić


Imelda Mary Philomena Bernadette Staunton, CBE (født 9. januar 1956) er en engelsk teater- og filmskuespiller.

Biografi
Imelda Staunton blev født i Archway i London og hendes forældre var irske katolikker der udvandrede til England. Hendes far, Joseph Staunton, var en brudgomarbejder fra Ballyvary, og hendes mor, Bride McNicholas, var en frisør fra Bohola. Fra 11 til 17 år gik hun til La Sainte Union Convent School, en katolsk skole for piger og senere studerede på Royal Academy of Dramatic Art.

Staunton har medvirket i en række musicalproduktioner, herunder The Wiz, Into the Woods og Sweeny Todd - den djævelske barber fra Fleet Street. Sit gennembrud kom med filmen Vera Drake fra 2004, hvor hun spillede hovedrollen som Vera Drakes. Staunton øvrige kendte filmroller omfatter blandt andet den ondsindede heks Dolores Umbridge i filmene Harry Potter og Fønixordenen og Harry Potter og Dødsregalierne del - 1.

Udmærkelser
Imelda har været nomineret og vundet flere priser i løbet af sin karriere.

Teater
Herunder fem Laurence Olivier Award-nomineringer for bedste kvindelige hovedrolle i en musical. Hun vandt i 1991 for sin rolle ( "The Bakers Wife") i musicalen Into the Woods og 2013 (som en rollen som "Mrs.Lovett") i musicalen Sweeney Todd - den djævelske barber fra Fleet.

I 1985 vandt hun to Laurence Olivier Award priser for bedste kvindelige birolle for sin rolle i A Chorus of Disapproval og The Corn is Green.

Film
SAG-nomineret for sin rolle i Fornuft og Følelse i 1995 og senere i Shakespeare in Love i 1998.

Hendes hidtil mest markante præstation er i rollen som "Vera Drake" i filmen af samme navn fra 2004. Med over 15 priser og 10 nomineringer, blandt dem også BAFTA-prisen for bedste kvindelige hovedrolle.

Filmografi (udvalg)
 1992 – Peter's Friends
 1995 – Fornuft og Følelse
 1996 – Helligtrekongersaften
 1998 – Shakespeare in Love
 2004 – Vera Drake
 2006 – Shadow Man
 2007 – Freedom Writers
 2007 – Harry Potter og Fønixordenen
 2010 – Alice i Eventyrland
 2010 – Harry Potter og Dødsregalierne - del 1
 2012 – Piraterne! (stemme)
 2014 – Maleficent
 2014 – Pride
 2019 – Downton Abbey

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra England
Personer tildelt Commander of the Order of the British Empire
Personer fra London
Harry Potter-skuespillere
Briter i 1900-tallet
Briter i 2000-tallet
Oscar-nominerede skuespillere

Imelda Staunton


Theodor Schubach (* 1985 in Berlin) ist ein deutscher Komponist.

Leben
Schubach besuchte von 1997 bis 2004 die Spezialschule für Musik Dresden. Während seiner Schulzeit erhielt er Klavier- bei Gunnar Nauck und Marlies Jacob und Improvisationsunterricht bei Anja Damianow und Ute Pruggmayer-Philipp.

Nach dem Abitur studierte er Dirigieren bei Ekkehard Klemm, Komposition bei Wilfried Krätzschmar und Jörg Herchet und Elektroakustische Musik (am Studio für Elektronische Musik) bei Franz Martin Olbrisch und Michael Flade an der Hochschule für Musik Carl Maria von Weber Dresden sowie Komposition bei Clemens Gadenstätter und Mark Andre an der Universität für Musik und darstellende Kunst Graz. Zusätzlich nahm er an Meisterkursen bei Brian Ferneyhough, Bernhard Lang, Enno Poppe und Rebecca Saunders u. a. in Tel Aviv, Warschau und Graz teil. Seit 2011 ist er im Master-Studium Komposition und Computermusik bei Marco Stroppa und Piet Johan Meyer an der Hochschule für Musik und Darstellende Kunst Stuttgart immatrikuliert.

Seine Werke wurden u. a. durch die Sänger Lisa Fornhammar und Anna Palimina sowie den Pianisten Ian Pace interpretiert. Außerdem führten bereits das ensemble courage, das Ensemble Sortisatio, die Dresdner Philharmonie (KlangNetz Dresden) und das Loh-Orchester Sondershausen seine Stücke auf. Gehör fanden seine Kompositionen bisher beim Festival Next Generation des Zentrums für Kunst und Medientechnologie (ZKM) in Karlsruhe, beim Resonanzen-Festival für Hörkunst in Leipzig, bei den Darmstädter Ferienkursen und in der Experimentalstudio-Akademie/matrix 10 in Freiburg.

Werke (Auswahl)
 Für vier Lautsprecher und ein Mikrophon (2007)
 Grundriss (2008)
 Resonanzen II (2009)
 Resonanzen – Aurora für Orchester und Stimme (2010)
 neues Stück für zwei Klaviere und Live-Elektronik (2011)
 Grundriss für Violoncello solo (2011)
 kerben/Traumprotokolle/Resonanzen für Orchester und Violoncello (2012)
 schreiben/sanden für Klavier (2012)

Auszeichnungen
 Dritter Preis beim Nationalen Bach-Wettbewerb für junge Pianisten in Köthen (1999)
 Erster Preis beim Sächsischen Landeswettbewerb Improvisation (2002)
 Preis beim Bundeswettbewerb Jugend musiziert in Weimar (2003)
 Stipendium des Bundesministeriums für Bildung und Forschung und der Sparda-Bank Baden-Württemberg (Deutschlandstipendium) (2012)
 Kompositionsstipendium der Landesmusikakademie Sondershausen (2012)
 Karl-Steinbuch-Stipendium der MFG Stiftung (2012)
 Zweiter Preis beim Kompositionswettbewerb des London Ear Festival (2013)
 Casa Baldi, Stipendium der Deutschen Akademie Rom Villa Massimo (2016)

Einzelnachweise

Komponist klassischer Musik (21. Jahrhundert)
Komponist (elektronische Musik)
Komponist (Deutschland)
Geboren 1985
Mann
Deutscher

Theodor Schubach


මරියා ගොරෙත්ති (ඔක්තොම්බර් 16, 1890 – ජූලි 6, 1902) යනු රෝමානු කතෝලික සභාවේ  ඉතාලියානු කන්‍යා-ප්‍රාණපරිත්‍යාගවරියක වන අතර, ඉතා අඩු වයසින් ශුද්ධවරයට එසවුනු සාන්තුවරයන් අතුරින් එක් අයෙක් ලෙස සැලකෙයි. ඇය දූෂණය කෙරුමට තැත් කල පුද්ගලයාගේ කැමැත්තට ඉඩ දීම ප්‍රතික්ෂේප කල පසුව ඔහු  විසින් සිදුකල පිහියා ඇනුම් මහත් ගණන නිසා වූ තුවාල වලින් ඕ මිය ගියාය.

මරියා

අධෝසටහන්

මරියා ගොරෙත්ති


En criptografía, una clave previamente compartida, clave precompartida o PSK (en inglés pre-shared key) es una clave secreta compartida con anterioridad entre las dos partes usando algún canal seguro antes de que se utilice. Para crear una clave de secreto compartido, se debe utilizar la función de derivación de claves. Estos sistemas utilizan casi siempre algoritmos criptográficos de clave simétrica. El término PSK  se utiliza en cifrado Wi-Fi como WEP o WPA, donde tanto el punto de acceso inalámbrico (AP) como todos los clientes comparten la misma clave.

Las características de este secreto o clave son determinadas por el sistema que utiliza. Algunos diseños de sistemas requieren que dichas claves estén en un formato particular. Puede ser una contraseña como «bret13i», una frase de paso como «abracadabra», o una cadena hexadecimal como «65E4 E556 8622 EEE1». El secreto es usado por todos los sistemas implicados en los procesos de cifrado utilizados para proteger el tráfico entre los sistemas.

Al igual que en todos los casos de sistema de cifrado basándose en una o más claves confidenciales, la clave o claves utilizadas deben ser lo suficientemente difíciles de atacar. Un ataque en particular es siempre posible frente a las claves, el ataque de fuerza bruta. Una clave lo suficientemente larga, elegida al azar, puede resistir a cualquier ataque práctico de fuerza bruta, aunque teóricamente sería posible vulnerarla si un atacante tuviera el poder de computación suficiente. Inevitablemente, sin embargo, las claves pre-compartidas se manejan por ambas partes en la comunicación, por lo que puede verse comprometida en un extremo sin el conocimiento de nadie en el otro extremo. Hay varias herramientas disponibles para ayudar a elegir una contraseña fuerte, aunque hacerlo a través de cualquier conexión de red es inherentemente inseguro puesto que uno no puede, en general, saber si alguien está espiando la conversación. Se debe evitar cualquier patrón en la elección de las claves utilizadas por los algoritmos criptográficos, puesto que un patrón puede permitir a un atacante un menor esfuerzo en un ataque de búsqueda por fuerza bruta. Esto implica elección de clave al azar para obligar a los atacantes a realizar un esfuerzo tan grande como sea posible, esto es muy difícil en teoría y en la práctica. Como regla general, se debe evitar cualquier programa de software excepto un generador de números pseudo-aleatorios criptográficamente seguro.

Sistemas de autentificación

Pre-shared key


Moscheea Sunnită Bengali Jameh sau Marea Moschee din Yangon, este o moschee din orașul Yangon, Myanmar. Aflată în apropiere de celebra Pagodă Sule, moscheea este cea mai mare din oraș și una dintre cele mai importante din țară.

Istorie și arhitectură
Moscheea este una dintre multele moschei din Yangon și a fost construită în timpul perioadei colonialiste britanice din Myanmar (1824-1948). Cei ce au construit edificiul au fost membrii comunității musulmane indiene provenite din Bengal ce își doreau un locaș de cult unde să se poată ruga.

Moscheea Sunnită Bengali Jameh este celebră pentru fațada, ornamentele și minaretele sale construite în stil tradițional islamic, cu influențe indiene. Este una dintre cele mai cunoscute și mai vizitate atracții turistice din oraș.

Galerie de imagini

Moschei din Myanmar
Myanmar

Moscheea Sunnită Bengali Jameh


Kochen mit der Maus war eine Kochsendung für Kinder, die parallel sonntags um 11:15 Uhr im Ersten und im KiKA als Spin-off der Sendung mit der Maus vor dieser ausgestrahlt wurde. Danach wurde sie in den Dritten wiederholt und wurde mit Untertiteln für Gehörlose ausgestrahlt.

Die Sendung wurde von Armin Maiwald und Christoph Biemann moderiert.

Weblinks
 Kochen mit der Maus auf fernsehserien.de
 Kochen mit der Maus auf wunschliste.de

Einzelnachweise

Kindersendung (Fernsehen)
Informationssendung (Fernsehen)
Fernsehsendung (Das Erste)
KiKA
Fernsehsendung der 1990er Jahre
Die Sendung mit der Maus

Kochen mit der Maus


The Mangler  este un film american de groază thriller din 1995 regizat de Tobe Hooper. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Robert Englund, Ted Levine și Daniel Matmor. Este bazat pe povestirea omonimă de Stephen King publicată inițial în decembrie 1972 în revista Cavalier și mai târziu în colecția de povestiri din 1978 Night Shift care conține și povestirea Children of the Corn. Filmul a fost urmat de The Mangler 2 în 2001 și The Mangler Reborn în 2005.

Prezentare

Într-un mic oraș industrial din New England există o spălătorie numită "Blue Ribbon" care se află într-o clădire foarte veche. După ce aici au loc mai multe accidente ciudate se crede că o mașină de spălat este posedată de forțe demonice care au dobândit gust pentru carnea umană, mutilând și ucigând angajații spălătoriei.

Distribuție

Producție

Lansare
The Mangler a fost lansat în SUA la 3 martie 1995. New Line Home Entertainment a lansat filmul pe DVD la 17 august 2004.

Primire
A avut încasări de 1,7 milioane $.

Note

Legături externe

Vezi și
Listă de filme bazate pe lucrările lui Stephen King
Listă de filme de groază din 1995

Filme din 1995
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de Tobe Hooper
Filme thriller din anii 1990
Filme de groază din anii 1990
Filme New Line Cinema
Filme australieneFilme sud-africane

The Mangler (film)


Orašje Popovo je naseljeno mjesto u gradu Trebinju, Republika Srpska, BiH.

Povijest

Nakon potpisivanja Daytonskog mirovnog sporazuma izdvojeno je istoimeno naseljeno mjesto koje je pripalo općini Ravno koja je ušla u sastav Federaciji BiH.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 72

 Srbi - 62
 Hrvati - 10

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 8

 Srbi - 5
 Hrvati - 3

Izvori

Naselja u Republici Srpskoj
Trebinje

Orašje Popovo (Trebinje, BiH)


سمير هاندانوفيتش  (مواليد 14 يوليو 1984 في لوبلانا - يوغوسلافيا) لاعب كرة قدم سلوفيني، كان يلعب لصالح نادي الدرجة الأولى أودينيزي الإيطالي منذ 2004 و في صيف 2012 انتقل إلى إنتر ميلان الإيطالي في مركز حارس مرمى، شارك مع المنتخب السلوفيني في بطولة كأس العالم لكرة القدم 2010 .

الإنجازات
 إنتر ميلان
 الدوري الإيطالي : 2021
 كأس السوبر الإيطالي 2022

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية سلوفينيون
لاعبو كرة قدم رجالية سلوفينيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
حراس مرمى كرة قدم رجالية
رياضيون سلوفينيون مغتربون في إيطاليا
رياضيون من ليوبليانا
سلوفينيون من أصل بشناقي
سلوفينيون من أصل بوسني
لاعبو أودينيزي
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو الدوري السلوفيني الدرجة الأولى
لاعبو إنتر ميلان
لاعبو دوري كرة القدم السلوفيني الدرجة الثانية
لاعبو كأس العالم 2010
لاعبو كرة قدم سلوفينيون
لاعبو كرة قدم سلوفينيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو لاتسيو
لاعبو منتخب سلوفينيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب سلوفينيا لكرة القدم
لاعبو منتخب سلوفينيا لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي تريفيزو
لاعبو نادي دومجاله
لاعبو نادي ريميني
مسلمون سلوفينيون
مواليد 1404 هـ
مواليد 1984
مواليد في ليوبليانا
لاعبو كرة قدم من ليوبليانا

سمير هاندانوفيتش


Glen Iris is a suburb in Melbourne, Victoria, Australia,  south-east of Melbourne's Central Business District, located within the Cities of Boroondara and Stonnington local government areas. Glen Iris recorded a population of 26,131 at the 2021 census.

Glen Iris has been Melbourne's geographical centre of population since the 1990s.

History

Captain Thomas Henderson, of the Royal Navy, arrived in Melbourne on a ship called Iris in 1850. He acquired a property bounded by Gardiners Creek, High Street and a line extending Summerhill Road to Gardiners Creek. The property was advertised for sale as Glen Iris, in 1852. Robert Kent, a subsequent owner of the Glen Iris homestead, suggested a Mechanics' Institute be established, but it was never completed. A Wesleyan church was established in 1865 and in 1871 land was granted for an adjacent school (now Glen Iris Primary School). By the 1880s reference was made to the Township of Glen Iris. Glen Iris Post Office opened on 28 August 1890. A Glen Iris Upper Post Office was open from 1947 until 1994.

Places of interest

A number of government and independent schools are located in Glen Iris, including Camberwell South Primary School, Glen Iris Primary School, St Cecilia's Primary School, St Roch's Catholic Primary School, Sacré Cœur School, Korowa Anglican Girls' School and Caulfield Grammar School Malvern campus (the latter three are all situated within a few blocks of one another, south of High Street and east of Burke Road).

Recreational and sporting facilities include the Harold Holt Memorial Swimming Centre, a BMX track at Hill'n'Dale Park, Burwood District Bowls Club and a number of reserves and ovals, including Hartwell Sports Ground, Ferndale Park and T.H. King Oval. The Glen Iris wetlands were established by the former City of Malvern in 1989.  The Harold Holt Swim Centre was built in memory of former Prime Minister Harold Holt, whose electoral seat of Higgins included Glen Iris. This pool has led to the amusement of many locals and visitors as they realise a pool was built to commemorate a man who was presumed drowned after going missing, at Cheviot Beach, Portsea in 1967.

Glen Iris Road Uniting Church incorporates part of the original 1865 Wesleyan Church building.

The division between the Boroondara and Stonnington municipalities follows the course of Gardiners Creek, which is a tributary of the Yarra River. A tributary of Gardiners Creek, running north through the suburb, Back Creek, has largely been turned into a drain. Also roughly following the course of Gardiners Creek is the Monash Freeway, and the Glen Waverley train line.

Transport

Two train stations on the Glen Waverley railway line, Gardiner and Glen Iris, are within the suburb. Passing through the eastern part of Glen Iris is the Alamein line, with Burwood Station also within the boundaries of the suburb (Glen Iris did not originally cover this far east, and this station and its surrounds were originally in the suburb of Burwood). Residents are also served by the numbers 5, 6, 72 and 75 tram routes. Melbourne bus routes also service the area.

Notable residents

 Eva Duldig (born 1938) - Austrian-born Australian and Dutch tennis player, author
 Herbert Feith – academic and world leading scholar of Indonesian politics.
 John Goss (born 1943) - racing driver
 Mack Horton - swimmer
 George Johnston – author of the Miles Franklin Award winning novel My Brother Jack. Johnston and his first wife rented in Britten Street, Glen Iris, for a brief period in 1938–39.
 Mathematician Sir Thomas MacFarland Cherry.
 Colin McDonald – born 1928 in Glen Iris, is an Australian cricketer, who played in 47 Tests from 1952 to 1961.
 Ross Ryan – singer-songwriter and producer.
 Private Greg Sher – killed in action in Afghanistan on 4 January 2009 and subject of honorary garden and plaque at Ferndale Park.
 Glen Iris was also the home of Australian comedian and satirist Barry Humphries' fictional character Sandy Stone.
 Matthew Wales – resident of Glen Iris, who was convicted of the murders of Margaret Wales-King and Paul King in 2003, in what became known as the Society Murders.
 Gerard Whateley - sports broadcaster

Sister cities
 Glendale, United States

See also
 City of Camberwell, City of Hawthorn, City of Malvern – Glen Iris was previously within these former local government areas.

References

Suburbs of Melbourne
Suburbs of the City of Stonnington
Suburbs of the City of Boroondara

Glen Iris, Victoria


බී එම් ඩබ්ලිව් (BMW)  යන්නෙහි අරුත බෙවෙරියානු මෝටර් රථ ශිල්පියෝ යන්නයි. මෙය 1917දී ආරම්භ කල ජර්මානු මෝටර් රථ, මෝටර් බයිසිකල් සහ එන්ජින් නිෂ්පාදන ආයතනයකි. මෙහි මූලස්තානය ජර්මනියේ බෙවෙරියාවේ මුයුනික් නැමැති නගරයේ පිහිටා ඇත. මෙය මිනි කූපර් සහ රෝල්ස් රොයිස් මොටර් රථ නිෂ්පාදන අයතනවල හිමිකාර ආයතනයද වේ. මෙම ආයතනය තමන්ගෙ මොටර් බයිසිකල් බී.එම්.ඩබ්ලිව් මොටොරැඩ් යන නමින් නිපදවන අතර 2010 වර්ෂයේදී මොටර් රථ 1,481,253ක් ද මොටර් බයිසිකල් 112,271ක්ද නිපදවා ඇත. තවද බී.එම්.ඩබ්ලිව් ආයහනය, මර්සිඩීස් බෙන්ස් සහ අවුඩී යන ආයතන සමඟ ජ්ර්මනියේ සුඛෝපභෝගී මොටර් රථ නිෂ්පාදන තුන්කට්ටුව නියොජනය කරන අතර මෙම ආයතන තුන මුළු ලෝකයේම හොඳින්ම අළෙවි වන සුඛෝපභෝගී මොටර් රථ නිෂ්පාදකයෝ වේ.

අතීතය

බී.එම්.ඩබ්ලිව් ආයතනය 1917දී ආරම්භ කරන ලද්දේ රැප් මෝටොරෙන්වෙර්ක් ( Rapp Motorenwerke ) යන ජර්නමානු ගුවන්යානා නිෂ්පාදන ආයතනය ප්‍රතිසංස්කරණයෙනි. 1918දි දෙවන ලෝක යුද්දයේ අවසානයත් සමඟ වර්සිලිස් අර්මිස්ටිස් ( Versailles Armistice )  ගිවිසුම්ප්‍රකාරව  ගුවන්යානා එන්ජින් නිෂපාදනය අත්හිටුවන්නට බී.එම්.ඩබ්ලිව් ආයතනයට සිදුවිය. මුලින්ම මෝටර් බයිසිකල් නිෂ්පදනයට යොමු වූ මොවුන් පසුව මෝටර් රථ නිෂ්පදනයට යොමු විය

බී.එම්.ඩබ්ලිව් ආයතනයේ ලාංඡනය පැවත එන්නේ රැප් මෝටොරෙන්වෙර්ක් ගුවන්යානා නිපාදන ආයතනයේ ලාංඡනයෙනි. මෙහි එන නිල් සහ සුදු පැහැය බෙවෙරියාවේ ප්‍රාදේශීය කොඩියේ එන වර්ණ වලින් ලද ඒවායි. තවද එමඟින් ගුවන්යානයක අවර පෙත්ත නිල් අහසෙදී කැරකෙන විට මැවෙන සිතුවමක අකාරයක් ගැනීමටද හැඩගස්සවා ඇත.

1959 වන විට බී.එම්.ඩබ්ලිව් ආයතනයේ කොටස් මිල පහත වැටී තිබුනු අතර මේ ගැන සාකච්ඡා පැවැත්වීමට කොටස්කරුවන් හමුවිය. මෙහිදී ආයතනය ඈවර කිරීමට වඩා දිගටම පවත්වාගෙන යාම සුදුසුයැයි තීරණය විය. මෙහි ඊලඟ පියවර වශයෙන් ඉතාලි ජාතික Iso Isetta නම් වූ කුඩ ප්‍රමාණයේ මෝටර් රථයේ නිෂ්පාදන අයිතීන් මිලදීගෙන එයට විකරණය කරන ලද බී.එම්.ඩබ්ලිව් මෝටර් බයිසිකල් එන්ජිමක් සවිකල වෙළඳපොලට ඉදිරිපත් කරන ලදි. මෙයින් ලද මධ්‍යස්ථ ලාභ වලින් නැවත සාමාන්‍ය ක්‍රියාකාරිත්වයට පිවිසීමට ආයතනයට හැකිවිය. කොටස් කරුවන් අතර බහුතර කොටස් හිමිකාරිත්වය ඇත්තේ ක්වන්ඩ්ට් ( Quandt ) පවුල සතුවයි. ඔවුන් සතුව මුළු කොටස් ප්‍රමාණයෙන් 46%ක් ඇති අතර ඉතිරිය මහජන පාවීමට ඉඩහැර ඇත.

බී.එම්.ඩබ්ලිව් ආයතනය 1966දී ජර්මානු ජාතික හාන්ස් ග්ලාස් ( Hans Glas ) මෝටර් රථ ආයතන තමන් යටතට පවරා ගන්නා ලදි. මෙම පවරාගැනීමේ ප්‍රධාන අරමුණ හාන්ස් සමාගම සතුව තිබූ කැමි ඉද්ද හා සබැඳුනු තාක්ෂණය ලබාගැනීම බව ප්‍රසිද්ධ කරුණකි.  ග්ලාස් නිෂ්පාදිත වාහන බී.එම්.ඩබ්ලිව් විසින් මුළුමනින්ම එම ආයතනය පවරාගන්නාතුරු බී.එම්.ඩබ්ලිව් ලාංඡනය දරාගෙන වෙළඳපොලට නිකුත්විය.

1992දී බී.එම්.ඩබ්ලිව් ආයතනය විසින් කැලිෆොනියාවේ ස්තාපිත ඩිස්යින්වර්ක්ස් යූඑස්ඒ ( DesignworksUSA ) නම් කාර්මික මෝස්තර චිත‍්‍රාගාරයෙහි විශාල කොටස් ප්‍රමාණයක් මිලදී ගත් අතර 1995දී සියළු කොටස් මිලදී ගන්නා ලදි. 1994දී බ්‍රිටිෂ් රොවර් සමූහය පවරාගත් අතර  ( එකල්හි එම සමූහයට අයිතිව ලෑන්ඩ් රෝවර්, රෝවර් සහ එම්.ජී යන මෝටර් රථ නාම සහ ඔස්ටින් සහ මොරිස් යන මෝටර් රථ බෙදහැරීමේ අයිතීන්ද පැවතුණි.) එය අවුරුදු 6ක් තමන් සතුව තබාගන්න ලදි. 2000 වන විට රොවර් සමාගම විශාල වශයෙන් පාඩු ලබන තත්වයට පත්වතිබූ අතර එමනිසා බී.එම්.ඩබ්ලිව් ආයතනය එම සමුහය විකිණීමේ තීරණය ගන්නා ලදි. එම්.ජී සහා රෝව්‍ර් නාම ෆීනික්ස් සමුළුවට පවරදුන් අතර පසුව එය එම්.ජි රෝවර් ලෙස ස්ථාපිත විය. ලෑන්ඩ් රෝවර් නාමය ෆෝර්ඩ් ආයතය විසින් පවරා ගත් අතර බී.එම්.ඩබ්ලිව් ආයතනය මිනී නිෂ්පාදන අයිතීන් තමන් සතුව තබාගත් අතර 2001 දී අලුත් මිනී මාදිලිය එලිදක්වන ලදි.

2009 පෙබරවාරි මාසයේදී ප්‍රධාන මෝස්තර රචක ක්‍රිස් බැන්ගල් (Chris Bangle) අවුරුදු 17ක තමාගේ සේවයෙන් තමන්ගේ නික්මයාම දන්වා සිටියා. ඔහුගේ තනතුරට අළුතින් පත්වූයේ ඒඩ්‍රියන් වෑන් හූය්ඩුක්ය(Adrian van Hooydonk ). බැන්ගල් ඔහුගේ රුඩිකල්වාදී වාහන මෝස්තර වලට නම්දරා සිටි අතර ඒව අතරින් 2002 7-Series සහ 2002 Z4 මාදිලි ප්‍රධාන තෑනක් ගනී. 2007දී හුක්ස්වර්නා මෝටර් බයිසිකල් නිෂ්පාදන අයිතීන් යුරෝ මිලියන 93කට බී.එම්.ඩබ්ලිව් ආයතනය විසින් මිලඳි නගන්න ලදි. එම ආයතනයේ නිෂ්පාදන, ගොඩනැගීම් සහ වෙලඳාම් කටයුතු පෙර පරිදිම පෙර තිබූ ස්ථානවලම පවත්වාගෙනය‍යි.

2012 ජූනි මාසයේදී  Forbes.com විසින් කරන ලද සමීක්ෂණයකටණ අනූව බී.එම්.ඩබ්ලිව් ආයතනය ලොකයේ නම්දරා ඇති ආයතන අතරින් ප්‍රථම ස්ථානය ලබාගන්නා ලදි. මෙම ශ්‍රේණිගත කිරීමේදී නිෂ්පාදන මිලදී ගැනීමට, නිර්දේශ කිරීමට, එහි රැකියාව කිරීමට සහ එහි ආයෝජනය කිරීමට මහජනයා තුල ඇති කැමැත්ත මූලිකව සළකා බලනලදි.

කොටස්කරුවන්ගේ සැකැස්ම

හිමිකාරිත්වය අනූව
 ස්ටෙෆාන් ක්වන්ඩ්ට් : 17.4%
 ජොආනා ක්වන්ඩ්ට් : 16.7%
 සුසෑන් ක්ලෑට්ටන් : 12.6%
 නිදහස් : 53.3%

වර්ගය අනූව
 උපායමාර්ගික ආයෝජකයින් : 46.7%
 ආයතනික ආයෝජකයින් :
 උතුරු ඇමෙරිකාව : 15.8%
 එක්සත් රාජධානිය සහ අයර්ලන්තය : 11.8%
 යුරොපය : 5.7%
 ජර්මනිය : 4.8%
 ලෝකයේ ඉතුරු කොටස් වලින් : 2.5%
 ඉතිරි ආයෝජකයින් : 12.7%

නිෂ්පාදනය

2006දී  බී.එම්.ඩබ්ලිව් සමූහය ( මිනි සහ රෝල්ස් රොයිස් ඇතුලුව) රටවල් 5කදී රෝද හතරේ වාහන 1,366,838ක් නිෂ්පාදන කර ඇත. 2010දී රෝද හතරේ වාහන 1,481,253ක් ද මෝටර් බයිසිකල් 112,271ක් ද නිෂ්පාදන කර ඇත. In 2010, it manufactured 1,481,253 four-wheeled vehicles and 112,271 motorcycles (under both the BMW and Husqvarna brands).

බී.එම්.ඩබ්ලිව් X3 (E83) මාදිලිය 2010 වනතුරු කැනඩාවේ මැග්නා සමාගමේ අනුබද්ධ ආයතනයක් වන ඔස්ට්‍රියාවේ ස්ථාපිත මැග්නා ස්ටෙයර් සමාගම විසින් බී.එම්.ඩබ්ලිව් බලය ලත් නිෂ්පාදයකයෙකු වශයෙන් නිෂ්පාදන කරන ලදි. 2010 ඔක්තෝබර් මාසයේ පටන් X3 (F25) මාදිලියේ රථය දකුණූ කැලිෆෝනියාවේ පිහිටි බී.එම්.ඩබ්ලිව් කර්මාන්ත ශාලාවේ නිපදවයි.
වාර්තගත පරිදි බී.එම්.ඩබ්ලිව් වාහන වලින් 56%ක් පෙට්‍රල් එන්ජින් සහිත වන අතර ඉතිරි 44% ඩීසල් එන්ජින් සහිත ඒවා වෙයි. එම පෙට්‍රල් වාහන අතරින් 27%ක් පමණ සිලින්ඩර හතරේ එන්ජින් වන අතර 9%ක් පමණ සිලින්ඩර අටේ එන්ජින් වේ.

වාර්ෂික නිෂ්පාදනය

ලොව වටා විකුණුම්
බී.එම්.ඩබ්ලිව් වාර්ථා වලට අනුව ලොව වටා විකුණුම් ප්‍රමාණ.

මෝටර් බයිසිකල්

බී.එම්.ඩබ්ලිව් පළමුවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසුව පළමුව මෝටර් බයිසිකල් එන්ජින්ද පසුව මෝටර් බයිසිකල්ද නිෂ්පාදනය කරන ලදි. එහි මෝටර් බයිසිකල් බී.එම්.ඩබ්ලිව් මෝටෝරැඩ් නමින් වෙලඳාම් වේ. අසාර්ථක හේලියොස් සහ ෆ්ලින්ක් මාදිලි වලින් පසුව ඔවුන්ගේ පලමුවන සාර්ථක මාදිලිය වූයේ 1923දී නිපදවූ "R32" මාදිලියයි. මෙහි ද්විත්ව බොක්සර් එන්ජිමක් තිබූ අතර එහි සිලින්ඩරයක් වායු දහරාවක් එන්ජිම දෙපසට යොමුකරන ලදි. ඔවුන්ගේ තනි සිලින්ඩර මාදිලි හැරුණුකොට, ඔවුන්ගේ සියළු මාදිලි මෙම වෙනස දක්වන සැලැස්ම පාදක කරගෙන නිෂ්පාදනය විය.  R Series ලෙස හැදින්වෙන බී.එම්.ඩබ්ලිව් මෝටර් බයිසිකල් බහුතරයක් මෙම සැකැස්ම භාවිතකරයි.

දෙවනි ලෝක යුද්ධය අතරතුරේදී නිපදවූ R75 රථයට පැතිරථයක් සම්බන්ද කර තිබුණි. එහි Zündapp KS750හි තිබූ පරිදි රථයේ රෝදයටද මෝටරයක් සවිකර තිබුණි. අගුලුදැමිය හැකි ආන්තරයක්ද තිබූ නිසා මෙහි ඕෆ්-රෝඩ් (off-road) හැකියාවද තිබුණි. මෙය බොහෝදුරට Jeep රථයට සමාන වේ.

1982දී K Series හඳුන්වාදුන් අතර එහි ජල සිසිලන පද්ධතියක් සහ ඉදිරිපස සිට පසුපසට කෙලින් ඉරක පිහිටවූ සිලිඩර තුනක් හෝ හතරක් ඇත. ටික කලකට පසුව F සහ G series හඳුන්වාදුන් අතර එහි දම්වැල් වලින් දිවෙන අතර එහි තනි සහ සමාන්තර ද්විත්ව රෝටැක්ස් එන්ජිමක් තිබුණී.

1990හි මුල භාගයේදී බී.එම්.ඩබ්ලිව් එයාර්හෙඩ් බොක්සර් එන්ජිම අළුත් කළ අතර එය පසුව ඔයිල්හෙඩ් (oilhead) ලෙස පසුව හඳින්විණ. 2002දී එම ඔයිල්හෙඩ් එන්ජිමෙහි සිලින්ඩරයකට පුලිඟු පේනු දෙක බැඟින් තිබුණි.  2004දී එයට තුල්‍යතා දණ්ඩක් එක්කළ අතර එහි ධාරිතාව 1,170 cc කට වැඩිකරන ලදි. එහි බලයද 100 hp (75 kW) දක්වා R1200GS වෙනුවෙන් වැඩිකල අතර එය  R1150GSහි 85 hp (63 kW) බලයට වඩා වැඩිය. R1100S සහ R1200S මාදිලිවල පිළිවලින් 98 hp (73 kW) සහ 122 hp(91 kW) බලයක් ඇති වඩා බලවත් ඔයිල්හෙඩ් එන්ජින් ඇත.

2004දී බී.එම්.ඩබ්ලිව් විසින් නව K1200S ක්‍රීඩා බයිසිකලය හඳුන්වාදෙන ලදි. එහි විලියම් F1 කණ්ඩායමෙන් ලබාගත් වඩා සැහැල්ලු 167 hp (125 kW)ක් නිපදවන එන්ජිමක් අන්තර්ගතවිය. නව හඳුන්වාදීම් අතර ඉලෙක්ට්‍රොනික අනුසාරයෙන් වෙනස් කලහැකි ඉදිරිපස සහ පසුපස අවලම්බන සහ Duolever නමින් හැඳින්වෙන හොසැක් වර්ගයේ ඉදිරිපස කරු තිබුණි.

බී.එම්.ඩබ්ලිව් විසින් අගුළු නොවැටෙන තිරිංග එහි මෝටර් බයිසිකල්වල 1980 දශකයේ පටන් ඇතුලත් කරන ලදි. 2006දී මාදිලිවල එන අගුළු නොවැටෙන තිරිංග පද්ධතිය පසුකාලීනව 2007දී එන ඉලෙන්ට්‍රොනික තුල්‍යතා පද්ධතියට පාදක විය.

බී.එම්.ඩබ්ලිව් මෝටර් බයිසිකල් අවලම්බන නිර්මාණකරණයේ පෙරගමන්කරු වූ අතර අනික් සියළු නිෂ්පාදකයින්ට වඩා දූරේක්ෂ ඉහිරිපස අවලම්බන තාක්ෂණය හඳුන්වාදුනි. බී.එම්.ඩබ්ලිව් සමාගම 2013 ජනවාරි 31දී තම හුස්ක්වර්නා සමාගම පියෙරර් සමාගම විසින් මිළදීගත් බව නිවේදනය කළහ.

මෝටර් රථ

නිව් ක්ලාස් ( New Class )
නිව් ක්ලාස් මාදිලියට අයත් වාහන දොරවල් හතරේ සහ දොර දෙකේ වාහන වූ අතර 1962හි 1500 මාදිලියේ සිට 1977හි 2002 මාදිලිය දක්වා පැතිරුණි. මෙහි එන්ජිම වශයෙන් ලෝප්‍රකට බී.එම්.ඩබ්ලිව්
M10 සිලිඩර 4 එන්ජිම භාවිත වූ අතර මේවාහි සම්පුර්ණ නිදහස්  	අවලම්බන, ඉදිරිපස මැක්පර්ස්න් ස්ට්‍රට්ස් සහ ඉදිරිපස තැටි රෝධක භාවිතා විය. මුල් අවදියේ දොරවල් හතරේ සෙඩාන් සහ දොර දෙකේ කූපේ මාදිලි පමණක් නිෂ්පාදන වූ අතර පසුකාලීනව 02 ශ්‍රේණියේ 1600 සහ 1966දී 2002 මාදිලි වල දොර දෙකේ ක්‍රීඩා සෙඩාන් වර්ගයේ මාදිලි ද එලිදැක්වුණි.

මෙම මාදිලි වල තිබූ ක්‍රීඩාකාරි ස්වාභවය නිසා ලොවවටා ක්‍රීඩාලෝලී වාහන ඇළුම්කරුවන්ගේ අවධාන දිනාගත් අතර බී.එම්.ඩබ්ලිව්  නාමය ලෝප්‍රකට නාමයක් ලෙස ප්‍රචලිත වීමට ඉවහල් විය. 3 Series මාදිලියේ පූර්වගය නිසා බී.එම්.ඩබ්ලිව් වාහන ඉ හල පෙලේ වාහන නිෂ්පාදන ආයතනයක් ලෙසට නම්දරා ගන්නා ලදි. 0න් අවසන් වන මාදිලි අංක සහිත දොර 4 වාහන සැකස්ම පසුව 1972දී 5 Series මඟින් ප්‍රතිස්ථාපනය විය. උසස් පෙළේ 2000C සහ 2000CS මාදිලි පසුව 1969දී හඳුන්වාදුන් සිලිඩර 6 එන්ජිම සහිත බී.එම්.ඩබ්ලිව් E9 මඟින් ප්‍රතිස්ථාපනය විය. 1600 මාදිලියේ දොර දෙකේ මාදිලිය 1975න් පසුව අතහැර දැමූ අතර, 2002 මාදිලිය 1975දී 320i මඟින් ප්‍රතිස්ථාපනය විය.

වර්ථමාන මාදිලි

2004දී එලිදැක්වූ  1 Series මාදිලිය බී.එම්.ඩබ්ලිව් නිෂ්පාදන කරන ප්‍රමාණයෙන් කුඩාම මෝටර් රථය වේ. වර්ථමානයේ පළමු පරම්පරාවේ කූපේ/කන්වර්ටිබල් (E82/E88) මාදිලි සහ දෙවනි පරම්පරාවේ හැච්බැක් (F20) මාදිලියේ වාහන නිෂ්පාදනය කරයි.  1975 සිට නිෂ්පාදනය කරන සුසංහත විධායක තත්වයේ වාහනයක් වන 3 Series මාදිලිය වර්තමානයේ 6වෙනි පරම්පරාව  (F30) පසු කරන අතර එහි ක්‍රීඩා සෙඩාන් මාදිලිය (F30) සහ 4වෙනි පරම්පරාවේ වැගන් (E91), කන්වර්ටිබල් (E93) මාදිලි සහ 3වෙනි පරම්පරාවේ කූපේ (E92) මදිලි වර්තමානයේ නිෂ්පාදනය වේ.  5 Series මාදිලියේ වාහන මධ්‍යම ප්‍රමාණයේ විධායක තත්වයේ වාහනයක් වන අතර එහි දැනට සෙඩාන් (F10) සහ වැගන් (F11) මාදිලියේ වාහන නිෂ්පාදිතයි. 5 Series ග්‍රෑන් ටූරිස්මෝ (F07) මාදිලිය 2010දී හඳුන්වාදුන් අතර එමඟින් වැගන් රථ සහ ක්‍රොසෝවර් SUV යන මාදිලි අතර ඛණ්ඩයක් ඇතිකරන ලදි.

7 Series යනු බී.එම්.ඩබ්ලිව් හි ධ්වජධාරී විධායක සෙඩාන් මාදිලියේ වාහනයයී. සාමන්‍යයෙන් බී.එම්.ඩබ්ලිව් තමන්ගේ නව තාක්ෂණ හඳුන්වා දෙන්නේ 7 Series මාදිලියේ වාහන සමඟයි. මතභේදයට තුඩුදුන් iDrive පද්ධතිය ද මෙලෙස හඳුන්වා දුන්නකි. 7 Series Hydrogen මාදිලියේ ලොව ප්‍රථම වතාවට හයිඩ්‍රජන් දහන වන අන්තර් දහන එන්ජිමක් එළිදැක්වූ අතර එහි දහන අතුරුඵල ලෙස පිටවන්නේ පිරිසිදු ජලවාෂ්ප පමණි. නවතම පරම්පරාවේ මාදිලිය (F01) එලිදැක්වූයේ 2009දීය.
5 Series මාදිලිය පාදක කරගෙන නිෂ්පාදනය වන 6 Series මාදිලිය බී.එම්.ඩබ්ලිව් හි සුඛෝපභෝගී ක්‍රීඩාත්මක ටූරින්ග් කුපේ/කන්වර්ටිබල් (E63/E64) වාහන පෙළ වේ. 2002 සිට Z3 මාදිලියට පසු හඳුන්වාදුන් Z4 (E85) මාදිලිය රෝඩ්ස්ටර් සහ කූපේ මාදිලියක් ලෙස නිෂ්පාදනය වේ.

ක්‍රොස්ඕවර් SUV රථයක් වන X3 (E83) මාදිලිය 2003දී හඳුන්වාදුන් අතර එය  E46/16 3 Series මාදිලොය පාදක කරගෙන තනන ලද්දකි. යුරෝපයේ ඕෆ්රෝඩ් (off-road) රථයක් ලෙස වෙළඳාම් වන මෙයට බී.එම්.ඩබ්ලිව් හි xDrive සියළු රෝද ධාවන පද්ධතිය ඇතුළත් වෙනවා. බී.එම්.ඩබ්ලිව් හි
පළමු ක්‍රොස්ඕවර් SUV රථය වන X5 (E70)  5 series පාදකකරගත් මාදිලියක් වන අතර 2000හි පටන් මධ්‍යම ප්‍රමාණයේ සුඛෝපභෝගී ක්‍රොස්ඕවර් රථයක් ලෙස නිෂ්පාදනය වේ. 2007 දෙසැම්බර් මාසයේදී හඳුන්වාදුන්  X6 රථය ක්‍රීඩා ක්‍රියාකාරකම් කූපේ මාදිලියක් ලෙස හඳුන්වා දී ඇත. X1  මාදිලිය බී.එම්.ඩබ්ලිව් හි  ක්‍රීඩා ක්‍රියාකාරකම් පෙලගැස්ම තවත් දීර්ඝ කරන ලදී.

 බී.එම්.ඩබ්ලිව් 1 Series (F20)|1 Series (F20) (2011–වර්තමාන) හැච්බැක්
 බී.එම්.ඩබ්ලිව් 1 Series (E81)|1 Series (E81) (2004–වර්තමාන) කූපේ සහ ක්න්වර්ටිබල්
 බී.එම්.ඩබ්ලිව් 3 Series (F30)|3 Series (F30) (2012–වර්තමාන) සෙඩාන් සහ වැගන්
 බී.එම්.ඩබ්ලිව් 3 Series (E90)|3 Series (E92) (2007–වර්තමාන) කූපේ සහ ක්න්වර්ටිබල්
 බී.එම්.ඩබ්ලිව් 5 Series (F10)|5 Series (F10) (2010–වර්තමාන) සෙඩාන් සහ වැගන්
 බී.එම්.ඩබ්ලිව් 5 Series ග්‍රෑන් ටූරිස්මෝ|5 Series ග්‍රෑන් ටූරිස්මෝ (2009–වර්තමාන) ප්‍රගාමී ක්‍රියාකාරකම් සෙඩාන්
 බී.එම්.ඩබ්ලිව් F12/F13|6 Series (F12) (2010–වර්තමාන) කූපේ සහ ක්න්වර්ටිබල්, ග්‍රෑන් කූපේ
 බී.එම්.ඩබ්ලිව් 7 Series (F01)|7 Series (F01) (2008–වර්තමාන) සෙඩාන්
 බී.එම්.ඩබ්ලිව් X1|X1 (2009–වර්තමාන) සුසංහත ක්‍රොස්ඕවර් SUV/ක්‍රීඩා ක්‍රියාකාරකම් වාහන (SAV)
 බී.එම්.ඩබ්ලිව් X3 (F25)|X3 (F25) (2010–වර්තමාන) සුසංහත ක්‍රොස්ඕවර් SUV/ක්‍රීඩා ක්‍රියාකාරකම් වාහන (SAV)
 බී.එම්.ඩබ්ලිව් X5 (E70)|X5 (E70) (2006–වර්තමාන) සුසංහත ක්‍රොස්ඕවර් SUV/ක්‍රීඩා ක්‍රියාකාරකම් වාහන (SAV)
 බී.එම්.ඩබ්ලිව් X6|X6 (2008–වර්තමාන) ක්‍රීඩා ක්‍රියාකාරකම් කූපේ
 බී.එම්.ඩබ්ලිව් Z4 (E89)|Z4 (E89) (2009–වර්තමාන) ක්‍රීඩා රෝඩ්ස්ටර්

M මාදිලි

ඉහළ ක්‍රියාකාරිත්වයෙන් යුත් ව්‍යුත්පන්න රාෂියක් බී.එම්.ඩබ්ලිව්  ආයතනට  අනුබද්ධ  බී.එම්.ඩබ්ලිව් M කොට්ඨාශය විසින් නිපදවනු ලබයි.

වර්ථමාන M මාදිලි වනුයේ :
 1 Series M කූපේ – E82 කූපේ (2011)
 M3 – E90 සෙඩාන්, E92 කූපේ, E93 කැබ්‍රියොලේ (2007-වර්තමාන)
 M5 – F10 සැලූන් (2011-වර්තමාන)
 M6 - F12/13 (2012-වර්තමාන)
 X5 M – E70 SAV (2010-වර්තමාන)
 X6 M – E71 SAV (2010-වර්තමාන)

නාමකරණය

බී.එම්.ඩබ්ලිව් විසින් තම මාදිලි නාමකරණයේදී එකතරා පිළිවෙතක් අනුගමනය කරයි. සාමාන්‍යයෙන් ඉලක්කම් 3ක් සහ ඊට පසු අකුරු 1ක් හෝ 2ක් ඇත. පලමුවන ඉලක්කමින් එය කුමන ශ්‍රේණියට (Series) අයත්දැයි පැවසෙන අතර ඊලඟ ඉලක්කම් දෙකෙන් එහි එන එන්ජිමේ තරම කියවේ. මෙහිදී එන්ජිමේ විස්ථාපනය ඝන සෙන්ටිමීට්‍ර් වලින් නීර්ණය කොට එය 100න් බෙදා අවශ්‍ය ඉලක්කම ලබා ගනී. කෙසේවුවත් ලඟදී අවුරුදුවල එය ක්‍රියාකාරිත්වය නිරූපණය කිරීමට යොදාගෙන ඇත. උදාහරණයක් වශයෙන් 116i, 118i සහ 120i ( සියල්ලම ලීටර් 2 පෙට්‍රල් එන්ජින් )සේම 325d සහ 330dද (සියල්ලම ලීටර් 3 ඩීසල් එන්ජින්)වෙනස් අංක තිබුනත් එම මාදිලි වල තිබූනේ එකම අච්චුවයි. එන්ජිමේ ජවය වෙනස්කර තිබුනේ ටර්බෝචාජර් සහ එහි සැකසුම වෙනස් කිරීමෙනුයි. මීට සමාන නාමකරණ පිලිවෙතක්
බී.එම්.ඩබ්ලිව් මෝටොරැඩ් මෝටර් බයිසිකල් නාමකරණයේදීද යොදාගැනේ.

මෙහි එන අකුරු තනිවම හෝ යුගල වශයෙන් හෝ සංයෝජනයකර හෝ භාවිතා කළ හැක.
 A = ස්වයංක්‍රිය සම්ප්‍රේෂණ
 C =කූපේ, අවසාන වශයෙන් E46 සහ E63 මාදිලිවල භාවිත විය (2005න් පසු අත්හරින ලදි)
 c = කැබ්‍රියොලේ
 d = ඩිසල් එන්ජිම ( "td" යන්නෙන් ටර්බෝ ඩීස්ල් එන්ජිම නිරූපණය වේ.)
 e = M20 එන්ජිමකින් යුක්තයි
 g = සම්පීඩිත භූමි වායුව
 h = හයිඩ්‍රජන්
 i = ඉන්ධන විදුම්
 L = රෝද අතර දිග සාමාන්‍ය මාදිලියට වඩ වැඩි
 s = ක්‍රීඩා ( සාමාන්‍යයෙන් ක්‍රීඩාත්මක ආසන, ස්පොයිලර්, වායුගති විද්‍යාත්මක හැඩය, තත්වයෙන් උසස් රෝද සහ සීමිත ලිස්සුම් ආන්තරය අන්තර්ගතයි )
 sDrive = පසු රෝද ධාවන
 T = වැගන් / ටූරින්ග්
 Ti = හැච්බැක්
 x / xDrive = සියළු රෝද ධාවන

උදාහරණයක් වශයෙන් බී.එම්.ඩබ්ලිව් 750iL මඟින් ඉන්ධන විදුම් තාක්ෂණයෙන් යුත් 7 Series රථයක් වන අතර එහි වැඩි දිග මදිලිය වන අතර එහි ලීටර 5.4ක එන්ජිමක් ඇත. මෙම ලාංඡනය පරම්පරා ගණනාවකදීම භාවිතා වූ අතර E65 සහ F01 පරම්පරාවේදී "iL"  වෙනුවට  "Li" ලෙස භාවිත විය.

'L' අකුර ඉලක්කම් වලට කළින් යෙදවෙන අවස්ථා වලදී එමඟින් විශේෂ සුඛෝපභෝගී ප්‍රභේදයක් දැක්වෙන අතර එහි විශේෂ හම් ආවරණ සහ උපාංග ඇතුළත්ය. L7 මාදිලිය E23 සහ E38 පාදක කරගත් අතර L6 මාදිලිය E24 පාදක කරන නිෂ්පාදනය කර ඇත.

මහප්‍රාණ 'X' අකුර ඉලක්කම් වලට කළින් යෙදවෙන අවස්ථා වලදී (උ.දා. X3, X5 ) එමඟින් බී.එම්.ඩබ්ලිව් xDrive පද්ධතිය ඇතුළත් ක්‍රීඩා ක්‍රියාකාරකම් වාහන පෙළ නියෝජනය කරයි. දෙවනි ඉලක්කමින් එය පාදක කරගත් වාහන මාදිලිය නිරූපණය කරයි. උදාහරණයක් වශයෙන් X5 රථය 5 Series රථය පාදක කරගනී.

'Z' මඟින් දොර දෙකේ රෝඩ්ස්ටර් රථය නිරූපණය වේ( උ.දා. Z1, Z3, Z4 ). මේවාහි 'M' මාදිලි 'M' අකුර රටට අනුව ඉදිරියෙන් හෝ පිටුපසින් එක්වේ.('Z4 M' රථය කැනඩාවේදී 'M Roadster' ලෙස හැඳින්වේ).

කළින්  X & Z වාහනවල එන්ජින් ධාරිතාවට ( ලීටර් වලින්) පසුව 'i' හෝ 'si' ලාංඡන තිබුණි. බී.එම්.ඩබ්ලිව් ආයතනය මේ දිනවලදී 'sDrive' හෝ 'xDrive'( පසු රෝද ධාවන හෝ සියළු රෝද ධාවන ) සහ එන්ජින් ධාරිතාව ආසන්න වශයෙන් නිරූපණය වන ඉලක්කම් දෙකකින් යුතු මෙම නාමකරණය ප්‍රමිතිකරණය කරමින් පවතී. ( උ.දා. Z4 sDrive35i යනු පසුරෝද ධාවන, 3.0 L ද්විත්ව ටර්බෝ ඉන්ධන විදුම් එන්ජිමක් සහිත Z4 රෝඩ්ස්ටර් රථයකි ).

බී.එම්.ඩබ්ලිව් විසින් 's' අවසාන වශයෙන් භාවිත කළේ 1999දී නිෂ්පාද්හනය නැවැත්වූ E36 328is රථයේය. කෙසේවෙතත් මෙම නාමකරණය නැවතත් 2011 මාදිලි වර්ෂයේ 335is සහ Z4 sDrive35is රථවල දක්නට ලැබේ.  335is යනු ක්‍රීඩත්මක ආකාරයෙන් සකසන ලද රථයක් වන අතර එහි විකලයක් වශයෙන් ද්විතව ක්ලච් සම්ප්‍රේෂණ තාක්ෂණය ඇති අතර එය සාමන්‍ය 335i රථය සහ උසස්ම M3 රථය අතරට වැටේ.

'M' අකුරින් එම ශ්‍රේණියට අදාල උසස්ම ක්‍රියාකාරිත්වයෙන් යුත් වාහනය දැක්වේ. උදාහරණයක් වශයෙන්
M6 යනු 6 Series වාහන පෙලේ උසස්ම වාහනයයි. M රථ පෙල වෙනමම ශ්‍රේණියට අදාලව කොටස් කල යුතු වුවත් බොහෝවිට දක්නට ලැබෙන්නේ M රථ එකට තබා තිබීමයි. බී.එම්.ඩබ්ලිව් වෙබ් පිටුවේද එය එසේ දැක්වේ.

ව්‍යතිරේක

නාමකරණයේ ව්‍යතිරේක දක්නට ලැබේ.

බී.එම්.ඩබ්ලිව් 1 Series හි M රථයට සුපුරුදු පරිදි M1 ලෙස නම් නොතබා 1 Series M Coupe ලෙස නම් තැබුවා. ඒ බී.එම්.ඩබ්ලිව් විසින් නිපදවන ලද M1 රේසින් රථය පැටලවිය හැකි නිසාය.

ක්‍රීඩා ක්‍රියාකාරකම් වාහන පෙලේ M රථ පෙල ( X5 M ) සුපුරුදු පරිදි MX5 ලෙස නම් කරන්නට නොහැකිවිය. ඒ MX5 නාමය මැස්ඩා ආයතය විසින් MX-5 Miata රථය නම්කිරීමට යොදාගෙන තිබූ නිසාය.

තවද 2008දී 125i/128i, 328i, සහ 528i රථවල තිබුනේ ලීටර 2.5ක හෝ 2.8ක එන්ජිමක් නොවන අතර එහි ඇත්තේ ස්වාභාවික චූෂිත ලීටර් 3ක එන්ජිමකි (N52). '28' යොදාගෙන තිබුනේ ලීටර් 3ක එන්ජිම ඩීටියුන් කර ඇති බව දැක්වීමටයි. එහි බලය  2006 මාදිලි වර්ෂයේ N52 එන්ජිම ඇති '30' තිබූ රථ (330i and 530i) වලට සාපෙක්ෂව අඩු බලයක් නිපදවයි.

2008දී 335i සහ 535i වාහනවලද තිබුනේ ලීටර් 3 එන්ජිමකි, නමුත් එම එන්ජිම ද්විත්ව ටර්බෝචාජර් යොදා තිබූ නිසා එය නාමකරණයේ එය හඳුනා තිබුනේ නැත. 35න් කලින් 30 මාදිලි වල තිබූ ස්වාභාවික චූෂිත N52ට වඩා බලයෙන් වැඩි බව නිරූපණය වේ. 2011 740i සහ 335is මාදිලිවල ද තිබුනේද ද්විතව-ටර්බෝ 3.0 ලීටර එන්ජිමයි, නමුත් එය වැඩි බලයක් පිටකිරීමට ටියුන් කර ඇත.

ලඟදී නිපදවූ V8 එන්ජින් වල නාමකරණයේදීද එහි එන්ජින් ධාරිතාව නිරූපණය නොවිය. 2006 750iහි 4800 cc (ස්වාභාවික චූෂිත) සහ 2009 750iහි 4400 cc (ද්විතව-ටර්බෝ) එන්ජින් අන්තර්ගතයි.

ආශ්‍රිත

බී එම් ඩබ්ලිව්


Buéa ou Buea est une ville du Cameroun, chef-lieu de la région du Sud-Ouest, c'est aussi la capitale de la République auto-proclamée d'Ambazonie. Ancienne capitale du Kamerun allemand (1901-1914) et du Cameroun britannique (1922-1961). elle est située dans le département du Fako à  d'altitude au pied du Mont Cameroun, volcan en activité.

Principaux quartiers

Buéa Town

Buéa Rural

Bojongo

Muéa

Chefferies traditionnelles
L'arrondissement compte 73 chefferies traditionnelles de  degré et 3 chefferies de  degré reconnues par le ministère de l'administration du territoire et de la décentralisation :
 842 : Chefferie Upper Muéa
 843 : Chefferie Great Soppo
 844 : Chefferie Bojongho

Notes et références

Bibliographie

Articles connexes

 Buéa
 Cameroun

Buéa
Buéa

Quartiers de Buéa


Hypocrisy is a Swedish death metal band formed in October 1991 in Ludvika by Peter Tägtgren.

History
After spending three years in Fort Lauderdale, Florida, in 1990, founder Peter Tägtgren returned to his homeland of Sweden, to form his own band. Hypocrisy's early releases were noted as being well-executed death metal, but panned for not being particularly innovative. That criticism waned as the band matured, cultivating a more distinctive sound as well as employing an introspective lyrical approach. Later releases have a more atmospheric sound, with lyrical exploration of aliens and abduction experiences.

Tägtgren's experience as a producer may also have led to the band's change in musical direction, as he is more closely involved with many other bands while producing their albums.

After twice cancelling a U.S. tour in 2009, Hypocrisy confirmed a North American tour for 2010. Joining them on the "Long Time, No Death" tour were Scar Symmetry, Hate, Blackguard and Swashbuckle. From January to March 2010, they toured Germany, Eastern Europe and Scandinavia, finishing in Moscow. Their North American tour took place in May 2010.

On 14 October 2011, Hypocrisy released a DVD called Hell Over Sofia - 20 Years of Chaos and Confusion. It contains a full concert from the "Long Time, No Death" tour. The DVD also contains a one and a half-hour documentary about the band. On 10 November 2011, Mikael Hedlund announced writing material for a new studio album during an interview with Metal Shock Finlands chief editor, Mohsen Fayyazi. Mikael tells Metal Shock Finland:

In early 2012 the band began to write new material for a follow-up to A Taste of Extreme Divinity. On 21 December 2012 Hypocrisy announced that the title of the upcoming album is End of Disclosure. It was released on 22 March 2013.

Hypocrisy's thirteenth studio album, and first in eight years, Worship was released on 26 November 2021. The album was preceded by a music video for the first single "Chemical Whore". It was later elected by Loudwire as the 32nd best metal song of 2021.

On 5 April 2022, via the band's official Facebook page, the band announced the departure of Horgh from the band. He was replaced a week later by Henrik Axelsson of The Crown.

Musical style and lyrical themes
Musically, the band started off with a traditional death metal sound on their early albums, but soon turned into a melodic death metal band. Their early lyrics – written by original vocalist Masse Broberg – dealt with anti-Christian themes and Satanism. The band later focused on themes such as the paranormal and extraterrestrials. Their tenth album, Virus, contains themes more typical of death metal such as violence, the horrors of reality, insanity, torture, war, drug addiction, and emotional strife. Their twelfth album, End of Disclosure, uses conspiracy and anti-Illuminati themes.

Members

Current members
 Peter Tägtgren – guitars (1991–present), vocals (1993–present)
 Mikael Hedlund – bass (1991–present)
 Tomas Elofsson – guitars (2010–present)
 Henrik Axelsson – drums (2022–present)

Former members
 Magnus "Masse" Broberg – vocals (1992–1993)
 Lars Szöke – drums (1992–2004)
 Jonas Österberg – guitars (1992)
 Mathias Kamijo – guitars (1995–2004)
 Horgh – drums (2004–2022)
 Andreas Holma – guitars (2004–2006)

Live members
 Klas Ideberg – guitars (2006)
Alexi Laiho – guitars (2009)

Timeline

Discography

Studio albums

EPs

Compilation albums

Live albums

Video albums

Music videos

References

External links

1990 establishments in Sweden
Musical groups established in 1990
Swedish musical quartets
Nuclear Blast artists
Swedish melodic death metal musical groups

Hypocrisy (band)


Suck-tum-mah-kway  (Crni dabar; engl. Black Beaver), Delaware Indijanaca, bio je traper, izviđač, vodič i prevoditelj. Uz delaware jezik govorio je tečno i engleski, španjolski i francuski, te još osam drugih indijanskih jezika, a poznavao je i znakovni jezik za komunikaciju s indijanskim plemenima čije jezike nije govorio.

Crni dabar rodio se 1806 godine u Belleville u Illinoisu, gdje je njegovo pleme preseljeno nakon Američke revolucije. Kao tinejdžer počinje raditi za American Fur Company. na početku Američkog građanskog rata vođa je puta vojnicima snaga unije od Fort Arbucklea za Kansas putujući više od 500 milja kroz Indijski teritorij kako bi izbjegli konfederacijske snage. Njegove vještine bile su od neprocjenjivog značaja za mnoge bijele doseljenike koje su putovale na zapad, kao i vojne ekspedicije. Za vrijeme zlatne groznice bio je vođa puta ekspedicije Randolpha B. Marcyja koji je vodio 500 bijeloh emigranata iz Fort Smitha u Arkansasu za Santa Fe. na povratku kući slijedilo ga je tisuće emigranata, otkrivši tako tzv. Kalifornijski put (California trail), a zaslužan je sa svojim prijateljem Jessi Chisholmom i za stvaranje Chisholm traila, puta kojim se iz Teksasa sprovodila dugoroka teksaška goveda za Kansas u Abilene. Nakon izviđačkog života postaje rančer kod Anadarka u Oklahomi.

Umro je 8. svibnja 1880. u svome domu na ranču, gdje je i sahranjen. Godine 1976. njegovi posmrtni ostaci preseljeni su na Fort Sill u Oklahomi.

Izvori

Vanjske poveznice
Black Beaver: Delaware Hero of the Civil War
 Black Beaver
Delaware Indijanci

Suck-tum-mah-kway


الحلاوة التركي هي أكلة مشهورة في مصر باسم سد الحنك وتتكون من دقيق وسكر وماء. يتم تحميص العجين نيًا جافًا في زيت أو سمن ثم يسكب عليها ماء محلى جيدًا بكمية كبيرة من السكر مع التقليب حتى يتجانس الخليط ويصبح كالعجين ويؤكل فورًا بعد انخفاض حرارته أو بعد بروده حسب الرغبة.

المعلومات الغذائية
تحتوي وجبة سد الحنك (130غ تقريباً) على المعلومات الغذائية التالية:
 السعرات الحرارية: 570
 الدهون: 13
 الدهون المشبعة: 4
 الكوليسترول: 0
 الكاربوهيدرات: 111
 البروتينات: 5

المصادر
وصفة سد الحنك مع معلوماتها الغذائية

حلويات شرقية
مطبخ مصري

حلاوة تركي


Been So Long est un film britannique réalisé par Tinge Krishnan, sorti en 2018.

Synopsis
Simone, une mère célibataire, rencontre et tombe amoureuse d'un bel inconnu nommé Raymond lors d'une de ses rares soirées en ville avec ses amis.

Fiche technique
 Titre : Been So Long
 Réalisation : Tinge Krishnan
 Scénario : Che Walker
 Musique : Christopher Nicholas Bangs et Arthur Darvill
 Photographie : Catherine Derry
 Montage : Peter Christelis
 Production : Amanda Jenks et Nadine Marsh-Edwards
 Société de production : Film 4 et Greenacre Film
 Pays :
 Genre : Drame, film musical et romance
 Durée : 100 minutes
 Dates de sortie :
Netflix :

Distribution
 Michaela Coel  : Simone
 Mya Lewis : Mandy
 Arinzé Kene  : Raymond
 George MacKay  : Gil
 Jo Martin  : Vivienne
 Oliver Yhap : Ben
 Sam Swann : Electronic Tag Man
 Clare Perkins : Snowqueen
 Jamila Wingett : Aravind
 Ronke Adekoluejo  : Yvonne
 Tom Forbes : Conrad Styron
 Rakie Ayola  : Martina
 Luke Norris  : Barney
 Frieda Thiel  : Makeda
 Sophia La Porta : Willesden
 Anoushka Lucas : Magic Girl
 Ali Arsher  : Jake
 Joe Dempsie  : Kestrel

Accueil
Le film a reçu un accueil favorable de la critique. Il obtient un score moyen de 74 % sur Metacritic.

Notes et références

Liens externes

Film britannique sorti en 2018
Film musical dramatique britannique
Film romantique britannique
Film distribué par Netflix

Been So Long


Frederik Dirks Gottlieb er en dansk tv/radio/podcast-vært, filmproducer, forfatter og manuskriptforfatter.
Sammen med kollegaen Kasper Lundberg har han blandt andet været vært på radioprogrammerne Den Sorte Boks på DR P3 og DR-podcasten Binge, hvor de hver uge taler om serier og streaming. Han har tidligere været vært på Stream Team på Radio 24syv og tv-vært på Serieland på TV 2. Han er også vært på DR2-programmet Phd Cup sammen med Peter Lund Madsen.

Han laver også podcasten "Serierådet" sammen med Anders Lund Madsen, Ane Cortzen og Kasper Lundberg. Podcasten skiftede i 2019 navn til "Stream team 2.0".

Siden 2020 har Frederik været vært og tilrettelægger på DR-podcasten "Flyvende Tallerken" sammen med Anja Cetti Andersen. De to har også lavet DR-podcasten "Generation Mars".

Den 28. januar 2023 udkom Frederik med sin første børnebog på forlaget Carslen. Bogen hedder "Kig op, der findes UFOer" og omhandler kendte UFO-sager, samt en historie om Frederiks egen far der også var UFO-interesseret.

I 2023 udkom Frederik sammen med Kasper Lundberg med DR-fiktionsserien "Guldfeber", der delvist byggede på oplevelser Frederik selv har haft. De to agerede hovedforfattere på serien som de idéudviklede sammen med Andrew Moyo.

I Marts 2023 begyndte Frederik at lave radioprogrammet "Only in America" på Radio4 hvor han sammen med TV2's USA-analytiker Mirco Reimer-Elster hver uge gennemgår en toneangivende amerikansk kulturhistorie.

Frederik Dirks Gottlieb er uddannet cand.comm. i kommunikation og virksomhedsstudier og efterfølgende uddannet filmproducer fra den alternative filmskole Super16. Han har arbejdet adskillige år som film- og serie-producer ved både små og store selskaber.

Eksterne henvisninger
Dr.dk/Den Sorte Boks
Stream Team Radio

Radioværter fra Danmark

Frederik Dirks Gottlieb


Saint Pie a vécu durant les premiers siècles de l'Église. C'est un protomartyr faisant partie des premiers martyrs, des catacombes romaines de Sainte-Agnès. Il est surtout connu localement, dans le département du Doubs, en France, en raison du déplacement de ses reliques dans l'église communale.

Histoire

Reliques
En 1781, les reliques de saint Pie sont transférées de Rome à Doubs.

Très rapidement se répandit le bruit, que les restes de ce martyr accordaient des faveurs temporelles comme spirituelles à tous ceux qui viendraient s'y recueillir. Ainsi, l'église de Doubs fit face à un afflux de pèlerins, venus de la région entière (jusqu'à l'est et le nord de la France).

L'église était alors trop petite et dans un état de délabrement (« indigne de la vénération témoignée ») pour accueillir toutes les personnes venues demander l'intercession de ce nouveau protecteur. Il fut donc décidé de détruire l'église et d'en reconstruire une nouvelle (Conseil municipal de 1858). L'adjudication des travaux eut lieu le  : démolition de l'église du  au  et pose le  de la « pierre-fondement » du nouvel édifice, de style ogival primitif. La construction était présidée par l'architecte Martin Belliard, l'entrepreneur Rietter et le vitrailliste décorateur Maréchal.

La construction se fit en deux étapes. La première fut terminée en 1869 : l'église de style néogothique fut béatifiée par l'abbé Claude Cuinet (alors curé de Doubs) et l'archevêque Mathieu (de Besançon). Cependant, par manque de moyens financiers, la construction du clocher et de la flèche n'avaient pas pu être réalisées. Il fallut attendre 1931 pour que la nouvelle église soit couronnée par son clocher en béton armé dominant toute la Chaux d'Arlier.

Chaque , elle se remplit de pèlerins, fêtant l'arrivée des reliques de saint Pie en 1781, de la capitale de la chrétienté à l'église communale.

Châsse contenant les reliques

Les fragments du corps de saint Pie, auquel on rend un culte, sont contenus dans l'église de Doubs, à l'intérieur d'une châsse (ou reliquaire), sculptée, de style . C'est souvent le cas pour ce genre de reliques.

Cette châsse fut réalisée vers la fin du  ou au début du , destinée à recevoir des reliques de Rome.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Articles connexes
 Liste des saints de l'Église orthodoxe
 Christianisme, christianisme primitif, Histoire du christianisme
Commune de Doubs

Liens externes
 Site officiel de la commune de Doubs

Martyr dans le christianisme ancien
Catacombe à Rome
Doubs (département)
Relique chrétienne

Saint Pie (martyr)


La Estación Ferroviaria de Penafiel, igualmente conocida como Estación de Penafiel, es una plataforma ferroviaria de la Línea del Duero, que sirve a la localidad de Penafiel, en el Distrito de Porto, en Portugal.

Caracterización

Localización y accesos
Se encuentra en la localidad de Penafiel, con acceso por la Calle de la Estación de los Ferrocarriles.

Descripción física
En 2010, la estación disponía de 3 vías de circulación, con 490, 510 y 410 metros de longitud; las dos plataformas presentaban 303 metros de longitud, y una altura de 90 centímetros.

Servicios
Esta plataforma es utilizada por servicios urbanos, Regionales e Interregionales de la operadora Comboios de Portugal.

Historia
El tramo hasta Penafiel de la Línea del Duero abrió a la explotación en 1875.

Véase también
Línea del Duero
Caminhos de Ferro Portugueses
Red Ferroviaria Nacional
Penafiel

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Penafiel
Penafiel
Penafiel

Estación de Penafiel