İlkay Gündoğan, (fæddur 24. október 1990 í Gelsenkirchen) er þýskur knattspyrnumaður af tyrkneskum ættum sem spilar með FC Barcelona og þýska landsliðinu.

Gündoğan skoraði bæði mörkin í 2-1 sigri á Manchester United í úrslitum enska bikarsins 2023. Hann vann þrennu með City 2022-2023 þegar liðið vann einnig bikarinn og Meistaradeild Evrópu. Það tímabil var hann fyrirliði liðsins.

Titlar
Borussia Dortmund
 Bundesliga (1): 2011-12
 Þýska Bikarkeppnin(1): 2011-12
 Meistaradeild Evrópu: 2012-13 (Úrslit)
Manchester City
Enska úrvalsdeildin (5): 2017-18, 2018-19, 2020-21, 2021-22, 2022-23
Enski bikarinn (2): 2018-19, 2022-2023
Meistaradeild Evrópu: 2022-2023

Heimildir
http://www.ilkay-guendogan.com/
https://www.fussballdaten.de/person/ilkay-guendogan/
https://www.kicker.de/ilkay-guendogan/spieler/bundesliga/2013-14/borussia-dortmund

Þýskir knattspyrnumenn

İlkay Gündoğan


Faustin-Élie Soulouque () a fost un ofițer de carieră și general în Armata Haitiană, care a fost ales președinte al Haiti în anul 1847. În 1849 a fost proclamat împărat al Haiti sub numele de Faustin I. El a epurat curând armata de elita conducătoare, a instalat negri loiali în funcții administrative și a creat o poliție secretă și o armată personală. În 1849 a creat o nobilime de culoare în țară. Cu toate acestea, încercările nereușite de a recuceri statul vecin, Republica Dominicană, i-au subminat controlul asupra țării și o conspirație condusă de generalul Fabre Nicolas Geffrard l-a forțat să abdice în anul 1859.

Primii ani
Născut în sclavie în Petit Goave în 1782, Soulouque a fost unul dintre cei doi fii ai Mariei-Catherine Soulouque. Aceasta din urmă se născuse la Port-au-Prince, Saint-Domingue, în 1744, ca o sclavă creolă din rasa Mandingo. A murit la Port-au-Prince în 9 august 1819. El a fost eliberat prin decretul din 1793 al lui Léger-Félicité Sonthonax, comisar civil al coloniei franceze Saint-Domingue, care a abolit sclavia ca răspuns la revoltele sclavilor din 1791. În calitate de cetățean liber și amenințat de pierderea libertății din cauza tentativelor guvernului francez de a restabili sclavia în colonia Saint-Domingue, el s-a înrolat în armata revoluționară neagră și a luptat ca soldat în timpul Revoluției Haitiene ce a avut loc între 1803 și 1804. În timpul acestui conflict, Soulouque a devenit un soldat respectat și în consecință a fost avansat locotenent în Armata din Haiti în 1806 și a fost numit aide-de-camp al generalului Lamarre.

În 1810 a fost numit în Garda Călare sub mandaul președintelui Pétion. În următoarele patru decenii, el a continuat să servească în Armata Haitiană, ajungând la gradul de colonel în timpul mandatului președintelui Guerrier, până când a fost promovat în cele din urmă în cele mai înalte funcții de comandă ale Armatei Haitiene, ajungând la gradul de general-locotenent și comandant suprem al Gărzii Prezidențiale în timpul mandatului președintelui Jean-Baptiste Riché.

Domnia
În 1847 președintele Riché a murit. În timpul mandatului său, el a acționat ca o marionetă pentru clasa conducătoare boyeristă, care a început imediat să caute un înlocuitor. Atenția lor s-a concentrat rapid asupra lui Faustin Soulouque, pe care majoritatea îl considera a fi un individ ignorant și destul de banal. La vârsta de 65 de ani părea să fie un candidat maleabil și a fost convins să accepte rolul care i s-a oferit, depunând jurământul prezidențial pe 2 martie 1847.

La început Faustin părea să îndeplinească același rol de marionetă pe care-l avusese și predecesorul său. El i-a păstrat pe miniștrii din guvernul fostului președinte și a continuat programele predecesorului său. Într-un timp scurt, cu toate acestea, el i-a răsturnat de la putere pe susținătorii lui și a devenit conducător absolut al statului haitian. Potrivit cărții A Continent Of Islands: Searching For The Caribbean Destiny de Mark Kurlansky: "El a organizat o miliție privată, Zinglin, și a început să-i aresteze și să-i omoare pe toți cei care i s-au opus, în special pe mulatri, consolidându-și astfel puterea asupra guvernului. Acest conflict politic a inclus un masacru al mulatrilor din Port-au-Prince, la 16 aprilie 1848, și a culminat în Senat și Camera Deputaților, care l-au proclamat Împărat al Haiti, la 26 august 1849.

Soulouque i-a invitat, de asemenea, pe negrii din Louisiana să emigreze în Haiti. Haitianul educat Emile Desdunes, un nativ afro-creol originar din New Orleans, a acționat ca agent pentru Soulouque și a organizat în 1859 transporturi gratuite către Haiti pentru cel puțin 350 de evacuați evacuați. Un număr mare dintre acești refugiați a revenit mai târziu în Louisiana.

Domnia lui Soulouque a fost marcată de combaterea violentă a opoziției și de numeroase crime. Faptul că Soulouque era un adept recunoscut al practicilor africane voodoo și a contribuit la crearea unei reputații infame.

Încoronarea

Soulouque a plătit 2.000 de lire pentru coroana lui și a cheltuit 30.000 de lire pentru restul accesoriilor (potrivit lui Sir Spencer St John, însărcinatul britanic cu afaceri în Haiti în anii 1860 în relatarea sa: "Hayti, or, The Black Republic", pp. 95-96). Gustave d'Alaux descrie acest eveniment în cartea sa, Soulouque și Imperiul său: "Maiestatea Sa Imperială l-a chemat într-o dimineață pe principalul negustor din Port-au-Prince și i-a poruncit să comande imediat de la Paris un costum, asemănător cu cel pe care l-a admirat în reprezentarea ceremoniilor de încoronare a lui Napoleon. Faustin I a mai comandat pentru el o coroană, una pentru Împărăteasa, un sceptru, un glob, de mână-de-justiție, un tron și toate celelalte accesorii, toate asemănătoare cu cele folosite la încoronarea lui Napoleon." În decembrie 1849 Faustin s-a căsătorit cu vechea sa concubină Adélina Lévêque. Pe 18 aprilie 1852, în capitala Port-au-Prince, împăratul și împărăteasa s-au încoronat într-o ceremonie imensă și somptuoasă ce a încercat să imite ceremonia de încoronare a împăratului francez Napoleon I. Președintele Senatului i-a pus împăratului pe piept o decorație mare și împărătesei în jurul gâtului un lanț scump – și a citit decretul de încoronare, la care Faustin a răspuns: "Vive la liberté, vive l'égalité!" (Gustave d'Alaux). Încoronarea este ilustrat în Album Impériale d'Haïti, gravat de Severyn, publicat la New York în 1852 (disponibil la British Library).

Politica
Politica externă a lui Faustin s-a axat pe prevenirea amestecului extern în politica și suveranitatea haitiană. Proclamarea independenței Republicii Dominicane (care se numea pe atunci Santo Domingo) față de Haiti în cursul Războiului Dominican de Independență a fost, în opinia sa, o amenințare directă la securitatea țării. Faustin a lansat invazii succesive ale teritoriului dominican în 1849, 1850, 1855 și 1856, fiecare urmărind ocuparea jumătății estice a insulei și anexarea ei la Haiti. Cu toate acestea, toate încercările Armatei Haitiene s-au soldat cu înfrângeri.

În timpul domniei sale, Faustin s-a aflat, de asemenea, într-o confruntare directă cu Statele Unite cu privire la insula Navassa, pe care Statele Unite o ocupase pe motivul dubios că acolo au fost descoperite depozite de guano. Faustin a trimis nave de război către insulă, ca răspuns la incursiune, dar le-a retras după ce Statele Unite au garantat statului Haiti că-i vor da o parte din veniturile aduse de operațiunile miniere.

Exilul și moartea
În 1858 a izbucnit o revoluție condusă de generalul Fabre Geffrard, ducele de Tabara. În luna decembrie a acelui an, Geffrard a învins Armata Imperială și a preluat controlul asupra celei mai mari părți a țării. În noaptea de 20 decembrie 1858, a plecat din Port-au-Prince într-o barcă mică, însoțit doar de fiul său și doi oameni de încredere, Ernest Roumain și Jean-Bart. Pe 22 decembrie a ajuns la Gonaives, unde izbucnise insurecția. A fost proclamată Republica și repusă în funcțiune Constituția din anul 1846. Pe 23 decembrie, Comitetul Departamental, care fusese organizat, l-a demis pe Faustin Soulouque și l-a numit pe Fabre Geffrard în funcția de președinte al Haiti. Cap-Haitien și întreg Departamentul Artibonite i s-au alăturat în restaurarea Republicii. Ca urmare, împăratul a abdicat de la tron pe 15 ianuarie 1859. Ca urmare a faptului că Legația Franceză a refuzat să-i ofere ajutor, Faustin a plecat în exil la bordul unei nave de război britanice, în 22 ianuarie 1859. Curând după aceea, împăratul și familia lui au ajuns în Kingston, Jamaica, unde au rămas timp de mai mulți ani. Unele înregistrări susțin că el a murit la Kingston. Dar, potrivit istoricului haitian Jacques Nicolas Léger în cartea sa Haiti, her History and her Detractors, împăratul Faustin a murit, de fapt, la Petit-Goave în august 1867, după ce s-a întors în Haiti la un moment dat.

Note

Bibliografie
 "L'Empereur Soulouque et son empire", Gustave d'Alaux, Revue des Deux Mondes T.9, 1851,http://fr.wikisource.org/wiki/L%E2%80%99Empereur_Soulouque_et_son_empire.
 Léon-François Hoffman, Faustin Soulouque d'Haiti: dans l'histoire et la littérature, Paris : L'Harmattan, c2007.
 Robert Debs Heinl, Nancy Gordon Heinl, Michael Heinl, Written in blood: the story of the Haitian people, 1492-1995, University Press of America 1996

 "Pedigree Resource File," database, FamilySearch: accessed 2014-04-07; entry for Faustin-Elie Soulouque Empereur d'Hayti, submitted by csimon2749684.
 Hartog, [dr.] Johan Curaçao; From Colonial dependence to autonomy. Oranjestad, Aruba: De Wit publishers 1968 (Faustin's exile on the island of Curaçao)
 Lines of succession: the case of Faustin Soulouque, emperor of Haiti
 Image Credit: The Schomberg Research Center, NY

Nașteri în 1782
Decese în 1867
Monarhi care au abdicat
Președinți ai Haitiului

Faustin Soulouque


شهداء سبسطية الأربعون (القرن الرابع) هم بحسب التقليد الكنسي مجموعة من الجنود الذين قتلوا بطريقة وحشية بسبب تمسكهم بإيمانهم المسيحي، وذلك قرب سبسطية في أرمينيا الصغرى عام 320، فكانوا بذلك من ضحايا اضطهاد ليسينيوس الذي أُعلنَ ضد مسيحيي الشرق بعد عام 316.

قصة الاستشهاد
أقدم شهادة عن هؤلاء الجنود هي تلك المعطاة من باسيليوس الكبير (370 – 379 م) في عظة ألقيت في عيد الشهداء الأربعين. بحسب باسيليوس فأن أربعين جندياً من الجيش الروماني أعلنوا إيمانهم بيسوع المسيح فحُكم عليهم أن يجردوا من ثيابهم في بحيرة متجمدة ليموتوا من البرد، ومن بين تلك المجموعة وهنت عزيمة أحدهم فقفز خارجاً لحمام قريب دافء كان قد أعد لمن يتراجع منهم عن معتقداته. عندها أبصر أحد الحراس أربعين أكليل تحل من السماء على رؤوس البقية فقفز هو الآخر في البحيرة مصرحاً باعتناقه للإيمان المسيحي فنال إكليل الجندي الهارب. ومع شروق الشمس كانت أجساد المعترفين لا تزال تحمل علامات الحياة، فأحرقت وألقي برمادها في نهر. قام مسيحيون بجمع البقايا ووزعوها كذخائر مقدسة في مدن كثيرة، وهكذا انتشر تقديس الشهداء الأربعين وأقيمت كنائس لتكريمهم في مختلف المناطق.

شهداء سبسطية وآباء الكنيسة
إحدى تلك الكنائس بنيت في قيصرية في كابدوكية وهي الكنيسة التي كرز بها باسيليوس كما سلف ذكره، وقد اهتم كذلك غريغوريوس النيصي بشكل خاص بقصة الأربعين شهيداً فوضع في مدحهم عظتين (محفوظتين حتى اليوم) ألقاهما في كنيسة شيدت على اسمهم، وعند وفاة والديه قام بدفنهما قرب ذخائر المعترفين. وأشاد كذلك أفرام السرياني في أناشيده بالأربعين شهيداً. وقد كان سوزومين المؤرخ شاهد عيان روى في كتابه عن تاريخ الكنيسة قصة اكتشاف ذخائر الشهداء في القسطنطينية تحت رعاية الإمبراطورة بلخريا.

انتقل تكريم شهداء سبسطية إلى الغرب في وقت باكر من التاريخ، حيث تلقى القديس غودينتيوس أسقف بريسيا (توفي عام 410 أو عام 427) في بداية القرن الخامس ذخائر من أجساد الأربعين خلال رحلته في الشرق، فوضعها مع ذخائر أخرى في مذبح بازيليك كان قد شيدها في رعيته. وبقرب كنيسة سانتا ماريا أنتيكا في الميدان الروماني الذي شيد في القرن الخامس اكتشفت كنيسة صغيرة بنيت لذكرى الأربعين شهيداً. ووجد هناك رسم يعود تاريخه للقرن السادس أو السابع يروي مشهد استشهادهم، وسجل عليه كذلك أسماءهم التي كانت حتى ذلك الوقت مذكورة في مصادر متأخرة. كتبت أعمال هؤلاء المعترفون في وقت لاحق في اللغات اليونانية والسريانية واللاتينية وهي موجودة حتى الآن.

انظر أيضاً
 اضطهاد المسيحيين

معرض الصور

المصادر

 الموسوعة الكاثوليكية

وصلات خارجية
 طروبارية شهداء سبسطية الأربعين
 شهداء سبسطية الأربعون (القرن 4م) - الأثنين من الأسبوع الثاني من الصوم الكبير. حركة الشبيبة الأرثوذكسية

تراث البشرية الثقافي غير المادي
رومان في القرن 4
قديسون في الكنائس الأرثوذكسية المشرقية
قديسون في الكنيسة الأرثوذكسية الشرقية
قديسون في الكنيسة الكاثوليكية
وفيات 320

شهداء سبسطية الأربعون


Johnny Rodney Mullen (d. 17 Ağustos 1966 Gainesville, Florida) bir profesyonel kaykaycıdır ve geniş kitlelerce kaykay sporunun tarihteki en etkileyici şahsiyetlerinden birisi olarak kabul edilir. 1980'ler ve 1990'ların başındaki her burgulu hareketi ayrıca başta düz zeminde ollie , Kickflip, Heelflip, 360 flip, ve de Impossible olmak üzere modern street tarzı ve rampa tarzı kaykay sporunda kullanılan temel hareketleri bulan ve dolayısıyla ilk yapmış olan kişi olmasıyla tanınır.

Kariyerinin ilk zamanları - 1970 ler ve 1980 ler
Rodney Mullen kaymaya 10 yaşında , babası (oğlunun bu isteğine karşıydı) ona koruma ekipmanları takmak ve eğer bir gün yaralanırsa bırakmak şartı ile ona bir kaykay aldığında başladı.1 Ocak 1977 de ilk kaykay ını satın aldı.İlk sponsoru araba park yerlerinde kaymayı alışkanlık edindiği Inland Sörf Mağazasından Bill Murray idi.1977 de genç erkekler serbest stilde üçüncü olduğu ve katıldığı ilk yarışma olan Kona Jacksonville, FL daki yarışmada Walker marka bir kaykay kullandı.11 yaşındaki Rodney kaykay imalatçısı olan Bruce Walker ın dikkatini çekti ve bu vesileyle Walker Skateboards firması ile sponsorluk anlaşması yaptı.

Sonraki 10 yılda,Rodney girdiği her yarışmada birinci oldu.1980 de ,14üncü yaşgünü haftasında,Rodney Oasis Pro San Diego daki yarışmada dünya şampiyonu Steve Roccoyu da geçerek ilk profesyonel yarışmasını kazandı.

Bu zafer Rodney'nin gelecek 8 sene adına kaydığı Powell Peralta ile yeni bir sponsorluk anlaşması yapmasını sağladı.1989 un başlarında Powell Peralta dan ayrıldı ve John Lucero dan 6000 $ karşılığı aldığı hisse ile Steve Rocco ile birlikte World Industries firmasının ortağı oldu.Bu zamana dek Rodney son 10 yılda katılmış olduğu 35 serbest stil yarışmasının 34 ünü kazanmıştı.Bu Kaykay yarışmaları tarihinde kazanılmış en büyük başarıdır.

Kariyerinin devamı - 1990 lar ve 2000 ler

World Industries firmasına ortaklığından sonra kariyerinde de serbest stilden streetstyle a bir değişim oldu.Bu zamandan sonra Mullen serbest stildeki tecrübesini katarak street style kayışın yüksek teknikli bir versiyonunu geliştirdi.Bu durum kendini ilk kez 1992 de Plan B videosu olan 'Questionable'. da kendini gösterdi. Mullen kayış tarzını serbest ve street style in karışımı olan yeni bir tarz üzerinde geliştirdi.Mullen 1990 larda tümü World Industries çatısı altında olan çeşitli firmalar için kaydı.Profesyonel kaykaycılık yaşantısı yanında ,Mullen 2000 yılında içlerinde Tensor truckın da olduğu yeni ürünler dizayn etmeye ve World Industries pro tahtalarının dizaynı,mühendisliği ile uğraşmaya başladı.
2002 de World Industries firmaları ;Kubic Marketing holding adı altında faaliyet gösteren Globe International ' a 46 milyon dolar karşılığında satıldı.

Mullen ayrıca Sean Mortimer'ın yardımlarıyla 'Kaykay kaymanın ve bu sırada kendini öldürmemenin yolları ' adlı bir otobiyografi de kaleme almıştır.

Rol aldığı videolar
Mullen rol aldığı filmlerin bazıları şunlardır:
 Powell Peralta: Skateboarding in the '80s (1982)
 Powell Peralta: The Bones Brigade Video Show (1984)
 Powell Peralta: Future-Primitive (1985)
 Powell Peralta: The Search for Animal Chin (1986)
 Powell Peralta: Public Domain (1988)
 World Industries: Rubbish Heap (1989)
 Plan B: Questionable (1992)
 Plan B: Virtual Reality (1993)
 Plan B: Second Hand Smoke (1994)
 Plan B: The Revolution (1997)
 World Industries: Rodney Mullen versus Daewon Song (1997)
 World Industries: 2nd round: Rodney Mullen versus Daewon Song (1999)
 Globe Shoes: Opinion (2001)
 Almost Skateboards: Round Three (2004)

Rodneyin video bağlantıları
 Rodneyin bir videosu
 Rodneyin bir freestyle videosu
 Rodneyin en iyileri

Kaynakça
 Brooke, M (1999). Concrete Wave: The History Of Skateboarding. ISBN 1-894020-54-5.
 Mullen, R. & Mortimer, S. (2004) The Mutt: How to Skateboard and Not Kill Yourself, HarperCollins, New York. ISBN 0-06-055619-6
 Walker, Bruce. Rodney's sponsor and coach from 1977 to 1980. email@example.com,
 Weyland, J (2002) The Answer is Never: A Skateboarder's History of the World Arrow, London. ISBN 0-09-943186-6

Dış bağlantılar
 Rodney Mullen'ın kitabının değerlendirmesi
 Bir Rodney Mullen hayran sitesi

1966 doğumlular
Amerikalı kaykaycılar
Yaşayan insanlar
Florida doğumlular

Rodney Mullen


La Dernière Tentation des Belges est une comédie belge écrite et réalisée par Jan Bucquoy et sortie en 2021.

Synopsis

Jan et sa fille, Marie, strip-teaseuse occasionnelle, sont au bord d'un précipice dans lequel elle veut se jeter. Jan lui raconte des histoires et, tant qu'il la distrait, elle ne sautera pas.

Fiche technique

 Titre original : La Dernière Tentation des Belges
 Réalisation : Jan Bucquoy
 Scénario : Jan Bucquoy
 Photographie : Michel Baudour
 Montage : Thijs Van Nuffel
 Production : Anton Iffland Stettner & Eva Kuperman
 Société de production : Stenola Productions
 Musique : Marka
 Costumes : Audrey Wilmotte

 Pays d'origine : Belgique
 Langue originale : français, néerlandais
 Format : couleur
 Genre : comédie
 Durée :
 Dates de sortie :
 France :  (Festival international du film grolandais de Toulouse)

Distribution

 Wim Willaert : Jan
 Alice Dutoit : Marie
 Alex Vizorek :
 Noël Godin :
 Frédéric Jannin :
 Stefan Liberski :
 Marka :
 Alice Moons :
 Berthe Tanwo Njole : la femme noire
 André Stas :
 Freddy Tougaux :
 Laurence Vielle :

Inspiration
Jean Bucquoy a construit son film autour du suicide en 2008 de sa fille, Marie, une photographe qui commençait à se faire connaître.

Notes et références

Articles connexes

Liens externes

Film belge sorti en 2021
Comédie belge
Film en français

La Dernière Tentation des Belges


Bajke i priče za djecu je radiodramska serija hrvatskog redatelja iz Vojvodine Rajka Ljubiča, u produkciji Hrvatskoga akademskog društva iz Subotice. Ljubič je režirao i obradio 10 bajki i priča Balinta Vujkova, Ivana Prćića, Pavla Bačića i Jakova Kujundžića.

Izvori

Radijske emisije
Radio u Srbiji
Kultura Hrvata u Vojvodini

Bajke i priče za djecu (radiodramska serija)


Emily Arnesen (født 14. juni 1867 i Kristiania, død 13. august 1928 sammesteds) var en norsk zoolog.

Emily Arnesen blev student 1889. Med stipendier fra universtetet foretog hun bundskrabninger langs den norske kyst og skrev på grundlag af selvstændige undersøgelser flere afhandlinger herom. Efter to års stipendieophold i Zürich tog hun 1903 doktorgraden der med en afhandlinger Ueber den feineren Bau der Blutgefässe der Rhynchobdelliden mit besonderer Berücksichtigung des Rückengefässes und der Klappen (1904). Efter derpå at have arbejdet en tid ved det zoologiske museum i Amsterdam, blev hun 1905 ansat som konservator ved Kristiania Universitets zoologiske museum, og har senere fortsat sine undersøgelser over Norges havfauna. Hun har også skrevet en Lærebog i Zoologi for Gymnasiet (1902). Emily Arnesen tog 1926 på grund af sygelighed sin afsked som konservator ved universitetet i Oslo.

Kilder

Zoologer fra Norge
Ansatte ved Oslo Universitet
Faglitterære forfattere fra Norge
Nordmænd i 1800-tallet
Nordmænd i 1900-tallet
Personer fra Oslo

Emily Arnesen


قد تشير تسمية كبريتيد الرصاص الكيميائية إلى أحد المركبين الكيميائيين للرصاص:

 كبريتيد الرصاص الثنائي PbS؛ حيث حالة أكسدة الرصاص +2
 كبريتيد الرصاص الرباعي PbS2؛ حيث حالة أكسدة الرصاص +4

فهرس صفحات الكيمياء

كبريتيد الرصاص


Der Volkseigene Betrieb (VEB) Getränkekombinat Berlin war ein Zusammenschluss von Großbetrieben zur Erzeugung von Bier und nichtalkoholischen Getränken, der 1969 gegründet wurde. Die in diesem Kombinat vereinten Brauereien waren die VEB Schultheiss-Brauerei, die VEB Engelhardt-Brauerei, die VEB Berliner Kindl, die VEB Bärenquell-Brauerei und VEB Berliner Bürgerbräu. Die Erfrischungsgetränke wurden in einem gesonderten Betriebsteil, dem VEB Berliner Spreequell, hergestellt. Weinhaltige Erfrischungsgetränke kamen aus der Schultheiss-Brauerei in der Schönhauser Allee. Die alkoholfreien Biere kamen aus der Engelhardt-Brauerei in Berlin-Stralau.
Das Kombinat wurde nach der deutschen Wiedervereinigung 1990 aufgelöst und einzelne Teile reprivatisiert.

Geschichte der Brauereien

Überblick
Die vom Getränkekombinat in den 1970er und 1980er Jahren erzeugten Biere waren Berliner Kindl Pils (4,6 Vol.-%), Kindl-Bräu, Berliner Export-Pils, Berliner Pilsner spezial, Schultheiss-Pils, Berliner Weisse und AUBI (alkoholfreies Bier, geeignet für Autofahrer).

Schultheiss
Aus der 1855 in der Neuen Königstraße (Alt-Berlin) eröffneten Brauerei Georg Patzenhofer entwickelte sich bis 1877 auf einem Gelände an der Landsberger Allee Ecke Tilsiter Straße unter dem Namen Aktien-Brauerei-Gesellschaft Friedrichshöhe, vorm. Patzenhofer eine komplette neue Brauerei mit damals modernster Ausrüstung. Die Bauten entstanden nach Plänen der Architekten Alterthum & Zadek und des Ratsbaumeisters Arthur Rohmer. Ab 1886 wurde hier das stark nachgefragte untergärige Bier Patzenhofer Dunkel in großen Mengen hergestellt. Durch Besitz- und Namenswechsel ergibt sich folgende zeitliche Übersicht:
 1920–1937: Schultheiss-Patzenhofer Brauerei Aktiengesellschaft, Abteilung Nordost,
 1938–1945: Schultheiss-Brauerei Aktiengesellschaft, Abteilung Nordost,
 1946–1947: Schultheiss Brauerei AG Berlin, Abteilung NO Landsberger Allee,
 1948–1949: Berliner Brauereien GmbH, Treuhandbetrieb Schultheiss Leninallee,
 1949–1950: Schultheiss Brauerei Leninallee,
 1950–1958: VEB Schultheiss Brauerei Leninallee,
 1959–1968: VEB Berliner Brauereien, Betrieb V Schultheiss Leninallee sowie Sitz der Zentrale des neuen Zusammenschlusses,
 1969–1989: VEB Getränkekombinat Berlin, Betrieb V Schultheiss Leninallee,
 1990: BEAG Brau- und Erfrischungsgetränke AG Berlin, Braustätte Leninallee.

1990 wurde der Brauereibetrieb von der westdeutschen Gruppe Brau und Brunnen gekauft. Die Biererzeugung wurde eingestellt, die noch brauchbaren Anlagen veräußert, einige Braugerätschaften verblieben dagegen in den Räumen. Die neuen Besitzer hatten Pläne entwickelt, hier die Schultheiss-Passagen zu errichten, von denen dann lediglich das Multiplex-Kino (UCI-Kino) verwirklicht wurde. Die durch den Abriss von Gebäudeteilen entlang der Richard-Sorge-Straße entstandenen Flächen blieben lange Jahre ein Brachgelände.

Die übrig gebliebenen denkmalgeschützten Gebäude wurden bis Ende 2011 kulturell zwischengenutzt. 2011 trat ein neuer Investor auf, der aus den geschützten Gebäudeteilen weiteren Wohnraum herrichten möchte.

Bärenquell

Engelhardt
Die Brauerei war 1887 als Schaarschuhsche Brauerei auf der Halbinsel Stralau (heute Berlin-Stralau) gegründet worden. 1917 kam sie – nach mehrfachem Besitzerwechsel – in den Besitz der Firma Engelhardt, die in Berlin schon mehrere Brauereien besaß. Danach entwickelte sie sich zu einem der größten Industriebetriebe in Stralau, der – neben der Glashütte – die meisten Arbeiter beschäftigte. Weil die Lagermöglichkeiten am ursprünglichen Standort nicht ausreichten, ließen die Brauereibesitzer 1929 durch den Architekten Bruno Buch in der Krachtstraße Ecke Glasbläserstraße einen "Flaschenkellerturm" zur Lagerung der abgefüllten Flaschen errichten. Während die älteren Gebäude der Anlage auf Stralau im Zweiten Weltkrieg zum Teil stark beschädigt, zum Teil später überformt wurden, ist das Flaschenkellergebäude erhalten geblieben und steht unter Denkmalschutz.

Berliner Kindl
Diese Bierbrauerei hatte ihren Sitz in der Lichtenberger Straße im damaligen Stadtbezirk Weißensee. Sie war Teil der Kindl-Brauerei, die bereits im 19. Jahrhundert in Rixdorf gegründet worden war. In den 1920er Jahren ließen die Inhaber eine Mälzerei und ein Verwaltungsgebäude in Weißensee errichten. Zwischen 1950 und 1990 war das Werk ein Volkseigener Betrieb (VEB) und erzeugte hier auf eigenen Anlagen das (Ost-)Berliner Kindl. Auch danach – trotz mehrerer Eigentümerwechsel bis 2005 – wurde und wird das Bier gebraut und erfolgreich verkauft. Es handelt sich nunmehr um den Zusammenschluss Berliner-Kindl-Schultheiss-Brauerei.

Berliner Bürgerbräu
Dies ist eine im 19. Jahrhundert in Friedrichshagen am Müggelsee gegründete Bierbrauerei. Unter der Bezeichnung Berliner Bürgerbräu hatte sie sich auf Premiumprodukte spezialisiert.

Erfrischungsgetränkeproduktion: Spreequell
Die vom Getränkekombinat in den 1970er und 1980er Jahren erzeugten Erfrischungsgetränke waren Club Cola, Spreequell Mineralwasser, Bitter Lemon (Limonade mit Zitrus-Geschmack) sowie einige Mischgetränke wie die Vipa oder Virola. Der Hersteller firmierte als Betrieb VI des Getränkekombinats in neu gebauten Produktionshallen. Diese befanden sich in der Indira-Gandhi-Straße ebenfalls in Weißensee gegenüber dem Brauereikomplex.

Wegen mangelnder Devisen konnten die für die üblichen Cola-Getränke verwendeten Zutaten nicht in ausreichender Menge auf dem Weltmarkt beschafft werden. So kam es zur Entwicklung einer eigenen Cola, die den einprägsamen Namen "Club-Cola" erhielt. Sie erfreute sich bald großer Beliebtheit, da sie nicht so stark zuckerhaltig war wie andere Cola-Getränke.

Nach der Wende wurde Spreequell in eine GmbH umgewandelt und konnte sich nach kurzen Schwierigkeiten mit den Marken Club-Cola und Spreequell Mineralwasser erfolgreich am Markt etablieren. Wegen der nun geltenden neuen Anforderungen an die Qualität ließ das Management auf dem Firmengelände einen eigenen Tiefbrunnen bohren. Die Produktion wurde Ende der 1990er Jahre aus Berlin in das Brandenburgische verlagert. Zurück blieb eine Vertriebsorganisation, auf einigen Flächen siedelte sich der Getränkelogistik-Konzern Preuss an.

Weblinks
 Fotos aus dem Jahr 2007 vom Abriss einiger Brauerei-Gebäude in der Richard-Sorge-Straße auf flickr.com

Einzelnachweise

Getränkehersteller
Getrankekombinat Berlin
Getrankekombinat Berlin
Getrankekombinat Berlin
Gegründet 1969
Aufgelöst 1990

Getränkekombinat Berlin


Mehmed Ragîf, daha sonra Mehmet Âkif Ersoy (20 Aralık 1873, İstanbul - 27 Aralık 1936,
İstanbul), Arnavut asıllı Türk şair, veteriner hekim, öğretmen ve siyasetçi.

Mehmet Âkif Ersoy, Türkiye Cumhuriyeti ve Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin (KKTC)<ref>{{Web kaynağı |url=http://www.tarihtebugun.org/12061-12-mart-1921_istiklal_marsi_kabul_edildi.html |başlık=İstiklal Marşı Kabul edildi, 12 Mart 1921 TarihteBugun.org" |erişimtarihi=26 Aralık 2015 |arşivurl=https://web.archive.org/web/20190116100010/https://www.tarihtebugun.org/12061-12-mart-1921_istiklal_marsi_kabul_edildi.html |arşivtarihi=16 Ocak 2019 |ölüurl=hayır }}</ref> ulusal marşı olan İstiklâl Marşı'nın yazarıdır. "Vatan Şairi" ve "Millî Şair" unvanları ile anılır. İstiklâl Marşı'nın yanı sıra Çanakkale Destanı, Bülbül ve 1911-1933 yılları arasında yayımladığı yedi şiir kitabındaki şiirleri bir araya getiren Safahat, en önemli eserlerindendir. II. Meşrutiyet döneminden itibaren Sırat-ı Müstakim (daha sonraki adıyla Sebilü'r-Reşad) dergisinin başyazarlığını yapmıştır. Kurtuluş Savaşı sırasında milletvekili olarak 1. TBMM'de yer almıştır.

 Hayatı
 Doğumu ve çocukluk yılları
Mehmet Âkif Ersoy, 1873 yılının Aralık ayında İstanbul'da, Fatih ilçesinin Karagümrük semtinde Sarıgüzel Mahallesi'nde dünyaya geldi. Nüfusa kaydı doğumundan sonra babasının imamlık yaptığı ve ilk çocukluk yıllarını geçirdiği Çanakkale'nin Bayramiç ilçesinde yapıldığı için nüfus kağıdında Âkif'in doğum yeri Bayramiç olarak görünür.

Annesi Buhara'dan Anadolu'ya göç etmiş bir Özbek ailenin kızı olan Emine Şerif Hanım (1836-1926); Arnavut kökenli babası ise Kosova'nın İpek kenti doğumlu, Fatih Camii medresesi hocalarından İpekli Tahir Efendi'dir (1826-1888). Mehmet Tahir Efendi, ona ebcet hesabıyla doğum tarihini belirten "Ragîf" adını verdi (hicri 1290). Babasının ölümüne kadar Ragîf adını kullansa da bu isim yaygın olmadığı için arkadaşları ve annesi ona "Âkif" ismiyle seslendi, zamanla bu ismi benimsedi. Çocukluğunun büyük bölümü annesinin Fatih, Sarıgüzel'deki evinde geçti. Kendisinden küçük, Nuriye adında bir de kız kardeşi vardır.

1913'te yazdığı, "Üç beyinsiz kafanın derdine, üç milyon halk" mısrasıyla başlayan ve kavmiyetçiliği eleştirdiği şiirinin sonunda "Bunu benden duyunuz, ben ki, evet, Arnavud'um... / Başka bir şey diyemem... işte perişan yurdum!.." mısralarıyla bizzat şiirinde kendisini Arnavut olarak tanıtmıştır.

 Öğrenim yılları
İlköğrenimine Fatih'te Emir Buhari Mahalle Mektebinde o zamanların âdeti gereği 4 yıl, 4 ay, 4 günlük iken başladı. Üç yıl sonra iptidai (ilkokul) bölümüne geçti ve babasından Arapça öğrenmeye başladı. Ortaöğrenimine 1882 yılında Fatih Merkez Rüştiyesi'nde başladı. Bir yandan da Fatih Camii'nde Farsça derslerini takip etti. Dil derslerine büyük ilgi duyan Mehmet Âkif, rüştiyedeki eğitimi boyunca Türkçe, Arapça, Farsça ve Fransızcada hep birinci oldu. Bu okulda onu en çok etkileyen kişi, dönemin "hürriyetperver" aydınlarından birisi olan Türkçe öğretmeni Hersekli Hoca Kadri Efendi idi.

Rüştiyeyi bitirdikten sonra annesi medrese öğrenimi görmesini istiyordu, ancak babasının desteği sonucu 1885'te dönemin gözde okullarından Mülkiye İdadisi'ne kaydoldu. 1888'de okulun yüksek kısmına devam etmekteyken babasını kaybetmesi ve ertesi yıl büyük Fatih yangınında evlerinin yanması aileyi yoksulluğa düşürdü. Babasının öğrencisi Mustafa Sıtkı aynı arsa üzerine küçük bir ev yaptı, aile bu eve yerleşti. Artık bir an önce meslek sahibi olmak ve yatılı okulda okumak isteyen Mehmet Âkif, Mülkiye İdadisini bıraktı. O yıllarda yeni açılan ve ilk sivil veteriner yüksekokulu olan Ziraat ve Baytar Mektebine (Tarım ve Veterinerlik Okulu) kaydoldu.

Dört yıllık bir okul olan Baytar Mektebi'nde bakteriyoloji öğretmeni Rıfat Hüsamettin Paşa, Akif'in pozitif bilim sevgisi kazanmasında etkili oldu. Okul yıllarında spora büyük ilgi gösterdi; mahalle arkadaşı Kıyıcı Osman Pehlivan'dan güreş öğrendi; başta güreş ve yüzücülük olmak üzere uzun yürüyüş, koşma ve gülle atma yarışlarına katıldı. Şiire olan ilgisi okulun son iki yılında yoğunlaştı. Mektebin baytarlık bölümünü 1893 yılında birincilikle bitirdi.

 Memurluk yılları

Okulu bitirdikten hemen sonra Ziraat Bakanlığı'nda (Orman ve Maadin ve Ziraat Nezareti) memur olarak işe başladı. Memurluk kariyerini 1893–1913 yılları arasında sürdüren Mehmet Akif'in bakanlıktaki ilk görevi veteriner müfettiş yardımcılığı oldu. Görev merkezi İstanbul olmakla bilrlikte, memuriyetinin ilk dört yılında teftiş için Rumeli, Anadolu, Arnavutluk ve Arabistan'da bulundu. Bu sayede halkla yakın temas halinde olma imkânı buldu. Bir seyahati sırasında babasının doğum yeri olan İpek Kasabası'na gidip amcalarıyla tanıştı.

1898 yılında Tophane-i Âmire Veznedarı Mehmet Emin Beyin kızı İsmet Hanım'la evlendi; bu evlilikten Cemile, Feride, Suadi, Emin, Tahir adlı çocukları dünyaya geldi.

Mehmet Âkif, edebiyata olan ilgisini şiir yazarak ve edebiyat öğretmenliği yaparak sürdürdü. Resimli Gazete'de, Servet-i Fünûn dergisinde şiirleri ve yazıları yayımlandı. İstanbul'da bulunduğu sırada bakanlıktaki görevinin yanı sıra önce Halkalı Ziraat ve Baytar Mektebinde (1906) kompozisyon (kitabet-i resmiye), sonra Çiftçilik Makinist Mektebinde (1907) Türkçe dersleri vermek üzere öğretmen olarak atandı.

 II. Meşrutiyet'in etkisi

II. Meşrutiyet ilan edildiğinde Mehmet Âkif, Umur-ı Baytariye Dairesi Müdür Muavini idi. II. Abdülhamid'in istibdat rejiminin şiddetli bir muhalifiydi, hatta II. Abdülhamid'in yüzünü gördüğünde bile midesinin bulandığını hatıralarında anlatır. Bunun etkisiyle, Meşrutiyet'in ilanından on gün sonra arkadaşı rasathane müdürü Fatin Hoca'nın yönlendirmesiyle, on bir arkadaşı ile birlikte İttihat ve Terakki Cemiyetine üye oldu. Ancak Mehmet Âkif, üyeliğe girerken edilen yeminde yer alan "Cemiyetin bütün emirlerine, bilâkayd ü şart (kayıtsız şartsız) itaat edeceğim." cümlesinde geçen "kayıtsız şartsız" ifadesine karşı çıkmış, "sadece iyi ve doğru olanlarına" şeklinde yemini değiştirtmişti. Cemiyetin Şehzadebaşı İlmiye Mahfelinde Arap edebiyatı dersleri veren Âkif, Kasım 1907'de, Umur-i Baytariye Müdür Muavinliği görevini sürdürürken Darülfünun'da edebiyat-ı Osmaniye dersleri vermeye başladı.

II. Meşrutiyet'in Âkif'in hayatında en büyük etkisi, meşrutiyetle birlikte yayın dünyasına adım atması olmuştu. Daha önce bazı şiirleri ve yazıları birkaç gazetede yayımladıysa da eser yayımlamaya uzun süredir ara vermişti. Meşrutiyetin ilanından sonra, arkadaşı Eşref Edip ve Ebül'ulâ Mardin'in çıkardığı ve ilk sayısı 27 Ağustos 1908'de yayımlanan Sırat-ı Müstakim dergisinin başyazarı oldu. İlk sayıda Fatih Camii şiiri yayımlandı. Ebül'ulâ Mardin ayrıldıktan sonra dergi, 8 Mart 1912'den itibaren Sebilü'r-Reşad adıyla çıkmaya devam etti. Âkif'in hemen hemen bütün şiir ve yazıları bu iki dergide yayımlandı. Gerek dergilerdeki yazılarında, gerekse İstanbul camilerinde verdiği vaazlarda Mısırlı bilgin Muhammed Abduh'un etkisiyle benimsediği İslam Birliği görüşünü yaymaya çalıştı.

1913'te kurulan Müdafaa-i Milliye Cemiyeti'nin halkı edebiyat yoluyla aydınlatma amacı güden neşriyat şubesinde Recaizade Ekrem, Abdülhak Hamid, Süleyman Nazif, Cenap Şahabettin ile beraber çalıştı. 2 Şubat 1913 günü Bayezid Camii kürsüsünde, 7 Şubat 1913 günü Fatih Camii kürsüsünde konuşarak halkı vatanı savunmaya çağırdı.

1910 yılında gerçekleşen Arnavutluk İsyanı onu çok üzmüş ve arkasından gelecek kötü olayları sezmişti. Balkanlar'da artan düşmanlık duygularını ve doğabilecek isyanları önlemek için bir şeyler yapma arzusu duydu, ancak Balkan Savaşı ile hüsrana uğradı. 1914'ün başında iki aylık bir seyahate çıkarak Mısır ve Medine'de bulundu. Mısır seyahati hatıralarını "El Uksur'da" adlı şiirinde anlattı.

 Teşkilât-ı Mahsusa'ya girmesi
Balkan Savaşı'ndan sonra, ilk olarak 1913'te Umur-i Baytariye görevinden, sonra yayınlarının hükûmetle uygun düşmemesi nedeniyle aldığı ikaz üzerine 1914'te Darülfünun müderrisliği görevinden ayrıldı. Yalnızca Halkalı Ziraat ve Baytar Mektebi'ndeki görevine devam etti. Yine 1914'te, Harbiye Nezareti'ne bağlı Teşkilat-ı Mahsusa'dan gelen teklif üzerine İslam birliği kurma gayesi güden Almanya'ya (Berlin'e) Tunuslu Şeyh Salih Şerif ile birlikte gitti. İngilizlerle birlikte Osmanlı'ya karşı savaşırken Almanlara esir düşmüş Müslümanların kamplarında incelemelerde bulundu ve farkında olmadan Osmanlı'ya karşı savaşan bu Müslüman esirleri aydınlatmaya çalıştı. Fransız ordusundaki Müslümanlara yönelik yazdığı Arapça beyannameler cephelere uçaklardan atıldı. Almanya'da iken yazdığı Berlin Hatıraları adlı şiirini dönünce Sebilürreşad'da yayımladı.

İstanbul'a döndükten sonra 1916 başlarında Teşkilat-ı Mahsusa tarafından Arabistan'a gönderildi. Görevi, bu topraklardaki Arapları Osmanlı'ya karşı kışkırtan İngiliz propagandası ile mücadele etmek için "karşı propaganda" yapmaktı. Mehmet Âkif, Berlin'deyken heyecanla Çanakkale Savaşı ile ilgili haberleri takip etmişti. On dört ay süren savaşın zaferle sonuçlandığı haberini Arabistan'da iken aldı. Bu haber karşısında büyük coşku duydu ve Çanakkale Destanı'nı kaleme aldı. Arabistan dönüşünde iki ay Lübnan'da kalan Mehmet Âkif, "Necid Çölleri'nden Medine'ye" şiirinde bu seyahatini anlattı.

 Dârü'l-Hikmeti'l-İslâmiye Cemiyeti'ne girmesi
Lübnan'da yaşayan Mekke Şerifi Vezir Ali Haydar Paşa'nın davetiyle 1918'de bu ülkeye giden Âkif, Lübnan'dayken Şeyhülislamlığa bağlı Dârü'l-Hikmeti'l-İslâmiye Cemiyeti başkâtipliğine atandı. Ahmet Cevdet, Mustafa Sabri, Mustafa Tevfik Efendi, Said Nursi gibi isimlerin kurduğu ve Osmanlı Devleti ile diğer İslam ülkelerinde çıkacak dini meseleleri halletmek, İslam aleyhindeki gelişmelere yanıt vermek amacıyla kurulan bu örgütte çalışırken bir yandan da Said Halim Paşa'nın "İslamlaşmak" adlı eserini Fransızcadan Türkçeye çevirdi.

Bu dönemde Anadolu toprakları işgale uğramış; Türk halkı Kurtuluş Savaşı'nı başlatarak direnişe geçmişti. Bu harekete katılmak isteyen Âkif, Balıkesir'e giderek 6 Şubat 1920 günü Zağnos Paşa Camii'nde çok heyecanlı bir hutbe verdi. Halkın beklenmedik ilgisi karşısında daha birçok yerde hutbe verdi, konuşmalar yaptı ve İstanbul'a döndü. Bu arada Sebilürreşad idarehanesi, Millî Mücadele'ye katılmak için Anadolu'ya geçmiş olanlarla İstanbul'daki yakınlarının gizli haberleşme merkezi hâline gelmişti. Âkif, Kurtuluş Savaşı'nı desteklemesi nedeniyle 1920'de Dârü'l-Hikmeti'l-İslâmiye Cemiyetindeki görevlerinden azledildi.

 İstiklâl Savaşı'na katılışı

İstanbul'da rahat hareket etme olanağı kalmayan Mehmet Âkif, görevinden azledilmeden az önce oğlu Emin'i yanına alarak Anadolu'ya geçti. Sebilü'r-Reşad'ı Ankara'da çıkarması için Mustafa Kemal Paşa'dan davet gelmişti. TBMM'nin açılışının ertesi günü olan 24 Nisan 1920 günü Ankara'ya vardı. Millî Mücadele'ye şair, hatip, seyyah, gazeteci, siyasetçi olarak katıldı. Ankara'ya varışından bir süre sonra ailesini de yanına aldırdı.

Ankara'ya geldiği günlerde, Mustafa Kemal Paşa Konya vali vekiline telgraf göndererek Âkif'in Burdur milletvekili seçilmesini sağlamasını istemişti. Haziran ayında Burdur'dan, Temmuz ayında ise Biga'dan mebus seçildiği haberi meclise ulaştı. Âkif, Burdur mebusluğunu tercih etti. Böylece 1920-1922 yılları arasında vekil olarak I. TBMM'de yer aldı. Meclis kayıtlarında adı "Burdur milletvekili ve İslam şairi" olarak geçmektedir.

Ankara'ya varır varmaz ona verilen ilk görev, Konya Ayaklanması'nı önlemek için halka öğütler vermek üzere Konya'ya gitmekti. Büyük gayretine rağmen Konya'da kesin bir sonuca ulaşamadı ve Kastamonu'ya geçti. Halkı, Türk Kurtuluş Savaşı'na destek vermeye teşvik etmek için 1920 yılının Kasım ayında Kastamonu'daki Nasrullah Camii'nde verdiği ateşli vaazın metni Diyarbakır'da basıldı ve tüm vilayetlere ve cephelere dağıtıldı.

Âkif, Anadolu'ya geçerken Eşref Edip'e de arkasından gelmesini söylemişti. Eşref Edip, Sebilü'r-Reşad dergisinin klişesini de alıp İstanbul'dan ayrıldı. Son olarak 6 Mayıs 1921 günü derginin 463. sayısını yayımlamışlardı. Âkif derginin 464-466. sayılarını Eşref Edip ile beraber Kastamonu'da yayımladı, 464. sayı o kadar ilgi gördü ki birkaç kere basılıp Anadolu'ya ve askere dağıtıldı. 467. sayıdan itibaren yayıma Ankara'da devam ettiler. Derginin etkisi o kadar büyüktü ki, yaydığı yoğun duyguların hâkimiyetindeki Türk halkları etkilenmesinden korkan Rusya, gazetenin ülkeye girişini yasakladı.

1921'de Ankara'da Taceddin Dergâhı'na yerleşen Mehmet Âkif, Burdur milletvekili olarak meclisteki görevine devam etmekteydi. Taceddin Dergâhı'nda kaldığı ev Mehmet Akif Ersoy Müzesi olarak ziyarete açıktır.

 İstiklâl Marşı'nı yazması

Aynı dönemde Millî Eğitim Bakanı Hamdullah Suphi Bey'in ricası üzerine arkadaşı Hasan Basri Bey kendisini ulusal marş yarışmasına katılmaya ikna etti. Konulan 500 liralık ödül nedeniyle başlangıçta katılmayı reddettiği bu yarışmaya, o güne kadar gönderilen şiirlerin hiçbiri yeterli bulunmamıştı ve en güzel şiiri Mehmet Âkif'in yazacağı kanısı mecliste hâkimdi. Mehmet Âkif'in yarışmaya katılmayı kabul etmesi üzerine kimi şairler şiirlerini yarışmadan çektiler. Şairin orduya ithaf ettiği İstiklâl Marşı, 17 Şubat günü Sırat-ı Müstakim ve Hâkimiyet-i Milliye'de yayımlandı. Hamdullah Suphi Bey tarafından mecliste okunup ayakta dinlendikten sonra 12 Mart 1921 Cumartesi günü saat 17.45'te ulusal marş olarak kabul edildi. Âkif, ödül olarak verilen 500 lirayı Hilal-i Ahmer bünyesinde, kadın ve çocuklara iş öğreten ve cepheye elbise diken Dar'ül Mesai vakfına bağışladı.

 Mısır yılları
İstiklâl Madalyası ile ödüllendirilen Mehmet Âkif, 1922 yılında sağlık gerekçesi ile milletvekilliğinden istifa etti. 1923 yılının Mart ayının son günlerinde ortadan kaybolan yakın arkadaşı Trabzon Milletvekili Ali Şükrü'nün Mustafa Kemal'in Muhafız Alayı Kumandanı Topal Osman tarafından öldürüldüğünün anlaşılması üzerine kendine yeni bir yurt bulması gerektiğini hissetti. Kendisini, ilk kez 1914 yılında gittiği Mısır'a bir süredir davet eden Mısır Hıdivi Abbas Halim Paşa'nın davetini kabul etti ve böylece, ilki 1923 yılı olmak üzere kışlarını Mısır'da geçirmeye başladı.

Bütün şiirlerinin toplandığı Safahat, 1924 yılında Türkiye'de basıldı. Hilafetin kaldırılmasıyla aynı gün kurulmuş olan Diyanet İşleri Başkanlığı ile, Kur'an'ın mealini hazırlamak için 1925 yılında anlaşma imzaladı. Aslında Kur'an çevirisini yapabilecek tek kişi olarak görüldüğünden bu çeviriye girişmesi için 1908'den itibaren yoğun bir ısrar vardı. Tercüme işine kesinlikle yanaşmayacağı anlaşılınca bir Kur'an meali yazmak hususunda güçlükle razı edildi.

Birkaç sene yazları İstanbul'da, kışları Mısır'da geçiren Mehmet Âkif, annesinin ölümünden sonra 1926 kışında Mısır'a kalıcı olarak yerleşti. Damadı Ömer Rıza, Mehmet Akif'in İstanbul'da eşleri ve dostları nedeniyle yeteri kadar verimli çalışamadığı için Mısır'a taşındığını söylemektedir. Bununla birlikte Akif'in ülkeden ayrılışını 1924'te hilâfetin kaldırılması veya 1925 yılında çıkarılan Şapka Kanunu ile açıklayanlar vardır.

Mısır'da Kahire yakınlarındaki Hilvan'a yerleşti. Burada adeta inzivaya çekilerek Kur'an meali üzerinde çalışmayı sürdürdü, ancak ülkede ulusal din projesinin (Türkçe ezan ve ibadet) hayata geçirilme projesini öğrenince kendi çalışmasının bu projede kullanılmasından çekinerek 1932'de anlaşmayı feshetti. Bunun üzerine Diyanet İşleri Başkanlığı, hem tercüme hem yorumlama işini Elmalılı Hamdi Efendi'ye verdi. Âkif, kendi yazdıklarını dostu Yozgatlı İhsan Efendi'ye (Ekmeleddin İhsanoğlu'nun babasıdır) teslim etti ve ölür de Türkiye'ye dönemezse yakmasını öğütledi.

Mehmet Âkif, Mısır yıllarında Kur'an yorumlamasının yanı sıra, Kahire'deki "Câmiat-ül Mısriyye" adlı üniversitede Türk dili ve edebiyatı dersleri verdi. 1934'te çıkarılan Soyadı Kanunu gereği "Ersoy" soyadını aldı.

 Türkiye'ye dönüşü ve vefatı

Siroz hastalığına tutulunca hava değişikliğinin iyi geleceği düşüncesiyle önce Lübnan'a, sonra Antakya'ya gitti, fakat Mısır'a iyileşememiş olarak döndü. 17 Haziran 1936'da tedavi için İstanbul'a döndü. 27 Aralık 1936 tarihinde İstanbul'da, Beyoğlu'ndaki Mısır Apartmanı'nda öldü. Edirnekapı Mezarlığı'na gömüldü. Mezarı iki yıl sonra, üniversiteli gençler tarafından yaptırıldı; 1960'ta yol inşaatı nedeniyle kabri Edirnekapı Şehitliği'ne nakledildi. Mezarı, Süleyman Nazif ve arkadaşı Ahmet Naim Bey'in mezarları arasındadır.

Mehmet Âkif'e 1 Haziran 1936 tarihi itibarı ile 478 lira 20 kuruş emekli maaşı bağlanmıştır. Bu maaş 1936 yılı Ekim ayından itibaren ödenmeye başlanmış, toplu olarak 2976 lira almıştır. Emekli cüzdanının son sayfasında ise "600 lira borç" ibaresi yazılıdır. Bu borç düştükten sonra ise kalan kısım ailesine verilmiş ve Mehmet Âkif bundan iki ay sonra ölmüştür.

 Kişisel yaşamı ve ailesi
Mehmet Akif, henüz 14 yaşındayken babasını kaybetti. Annesi Emine Şerife Hanım ise 1926 yılında öldü ve Üsküdar'daki Küplüce Camii yakınındaki mezarlığa gömüldü.

1898 yılında, Tophane-i Âmire Veznedarı Mehmet Emin Beyin kızı İsmet Hanım (1878-1944) ile evlendi. Evlendikleri sırada Mehmet Akif 25, İsmet Hanım 20 yaşındaydı. Bu evlilikten Cemile, Feride, Suad, Emin, Tahir adlı 5 çocukları oldu. Aslında dördüncü çocuğu olan İbrahim Naim ise 1,5 yaşında ölmüştü.

1908 yılında doğan oğlu Emin Akif, Milli Mücadele'ye katılmak için babasıyla birlikte Anadolu'ya gitti ve sonraki yıllarında da babasına eşlik etti. Fakat Mısır'dan döndükten sonra Türkiye'de madde bağımlılığı nedeniyle kötü bir hayat yaşadı ve 24 Ocak 1967 tarihinde İstanbul'da ölü bulundu. Mehmet Akif'in 1916 yılında doğan küçük oğlu Tahir ise tercümanlık yaparak mütevazı bir yaşam sürdü ve 19 Nisan 2000 tarihinde İstanbul'daki Esma Hatun Hastanesi'nde karaciğer ve kalp yetmezliğinden öldü.

Büyük kızı Cemile, araştırmacı ve yazar Ömer Rıza Doğrul (1893-1952) ile evlendi. Hicri 1319 (miladi 1901/1902) yılında doğan ortanca kızı Ayşe Feride ise iş adamı Muhittin Akçor'la evlendi, bu evlilikten Nihal ve Seyhan adlarında iki kızı oldu.

1906 yılında doğan küçük kızı Suad, 1925 yılında veteriner ve İstiklal Madalyası sahibi bir subay olan Ahmet Argon (d.1899) ile evlendi, bu evlilikten Fatma Ferda (1926-2012) ve Selma (d.1 Ekim 1944) adlarında iki çocuğu oldu. Anlaşmazlık yaşadığı için 19 Haziran 1951 tarihinde boşandığı eşi Ahmet Argon, 1957 yılında kalp krizinden öldü. Suad Hanım, 1991 yılında kirasını ödeyemediği için Beyoğlu'ndaki evinden atılmasının istenmesi üzerine gündeme geldi ve hükûmetin yardımıyla Halkalı'da bir eve yerleşti. 2000 yılı Ocak ayında şiddetli bir felç geçirdi ve tedavi gördüğü hastanede 93 yaşında, 20 Şubat 2000 tarihinde yaşamını yitirdi; babasının mezarının da bulunduğu Edirnekapı Şehitliği'nde toprağa verildi.

 Edebî hayatı
Mehmet Âkif, şiir yazmaya Baytar Mektebinde öğrenci olduğu yıllarda başladı. Yayımlanan ilk şiiri Kur'an'a Hitap başlığını taşır. 1908'den itibaren aruz ölçüsü kullanarak manzum hikâyeler yazdı. Hikâyelerinde halkın dert ve sıkıntılarını anlattı. Balkan Savaşı yıllarından itibaren destansı şiirler yazmaya başladı. İlk büyük destanı, "Çanakkale Şehitlerine" başlıklı şiiridir. İkinci büyük destanı ise Bursa'nın işgali üzerine yazdığı "Bülbül" adlı şiiridir. Üçüncü olarak da "İstiklâl Marşı"nı yazarak İstiklâl Savaşı'nı anlatmıştır.

"Sanat, sanat içindir." görüşüne karşı çıkan Mehmet Âkif, dinî yönü ağırlıkta bir edebiyat tarzı benimsemişti. Edebiyat dili olarak Millî Edebiyat akımına karşı çıktı ve edebiyatta Batılılaşma konusunda Tevfik Fikret ile ters düştü.

 Manevi mirası
Türkiye'de her yıl 12 Mart günü resmî olarak "İstiklâl Marşı'nın Kabulü ve Mehmet Âkif Ersoy'u Anma Günü"dür. Düzenlenen etkinlik ve törenlerle İstiklal Marşı'nın kabulü kutlanır, Mehmet Akif Ersoy anılır.

Mehmet Âkif Ersoy'un ölümünün 75. ve İstiklâl Marşı'nın kabulünün 90. yılı olması nedeniyle 2011 yılı T.C. Başbakanlığı tarafından "Mehmet Akif Ersoy Yılı" olarak ilan edildi ve yıl boyunca yapılacak çalışmaların sorumluluğu Kültür ve Turizm Bakanlığına verildi.

İstanbul Beykoz'da 2018 yılında Mehmet Akif Ersoy Şiir Müzesi kuruldu.

Mehmet Âkif Ersoy'un İstanbul'da yaşadığı ev, İstiklal Marşı'nın kabulünün 100. yılı olan 2021 yılında Mehmet Âkif Ersoy Hatıra Evi olarak ziyarete açıldı.

 Eserleri

Şairin Safahat adı altında toplanan şiirleri, sekiz kitaptan oluşmuştur. Şair, İstiklâl Marşı'nı Safahat'a koymamıştır. Nedenini ise şöyle açıklar: "Çünkü ben onu milletimin kalbine gömdüm."

 Kitap: Safahat (1911) - Kırk dört manzume içerir. Siyasal olaylar, mistik duygular, dünyevi görevlerden bahsedilir.
 Kitap: Süleymaniye Kürsüsünde (1912) - Süleymaniye Camii'ne giden iki kişinin söyleşileri ile başlar, kürsüde Seyyah Abdürreşit İbrahim'in konuşturulduğu uzun bir bölümle devam eder.
 Kitap: Hakkın Sesleri (1913) - Topluma İslami mesajı yaymaya çalışan on manzumedir.
 Kitap: Fatih Kürsüsünde (1914) - Fatih Camii'ne giden iki kişinin söyleşileri ile başlar, vaizin uzun konuşması ile devam eder.
 Kitap: Hatıralar (1917) - Âkif'in gezdiği yerdeki izlenimleri ve toplumsal felaketler karşısında Allah'a yakarışını içerir.
 Kitap: Asım (1924) - Hocazade ile Köse İmam arasındaki konuşmalar şeklinde tasarlanmış tek parça eserdir.
 Kitap: Gölgeler (1933) - 1918-1933 arasında yazılmış 41 adet manzumeyi içerir. Her biri, yazıldıkları dönemin izlerini taşır.
 Kitap: Safahat (Toplu Basım) (ilki 1943) - Yedi safahatını bir araya getirir.

 Ödüller
 2018: Cumhurbaşkanlığı Kültür ve Sanat Büyük Ödülü

 Popüler kültür

 2021: Âkif filminde Yavuz Bingöl tarafından canlandırıldı
 2023: Akif dizisinde Fikret Kuşkan tarafından canlandırıldı

 Ayrıca bakınız
 MEB 100 Türk Edebiyatçısı

 Notlar
 Akif'in damadı Ömer Rıza Doğrul, Mehmet Akif'in doğduğu evi şu şekilde tarif ediyor: "Fatih'te Ali Emîrî Efendi Sokağı'ndan Kıztaşı'na doğru inerek ve Sarıgüzel'e doğru ilerleyerek Sarı Nasuh Sokağı'na vardınız mı… Akif'in doğduğu sırada bu ev yedi sekiz odalı, beş yüz arşın bahçeli bir konak çıktı." Mithat Cemal Kuntay da evin adresini, "Sarıgüzel'de Sarı Nasuh Mahallesi, 12 numaralı ev" olarak vermektedir.
 Kaynakça
Genel
 Ersoy, Mehmet Akif (2012). Safahat. İstanbul: Karanfil Yayıncılık ISBN 978-605-5537-06-7
 Ersoy, Mehmet Akif (2013). Tefsir Yazıları ve Vaazlar. Ankara: Diyanet İşleri Başkanlığı Yayınları ISBN 978-975-19-5398-8
 Ersoy, Mehmet Akif (2013). Kur'an Meali. İstanbul: Mahya Yayıncılık ISBN 605-628-948-4
 Kuntay, Mithat Cemal (Mart 2013). Mehmed Akif (Hayatı-Seciyesi-Sanatı). İstanbul: Timaş Yayınları ISBN 978-605-114-130-5
 Ersoy, Emin (Mart 2012). Babam Mehmet Akif (İstiklal Harbi Hatıraları) İstanbul: Kurtuba Kitap Yayınları ISBN 978-975-6743-75-1
 Özlük, Nuran (Temmuz 2012). Türk Basınında Mehmet Akif Ersoy Polemikleri İstanbul: Paradoks Yayınları ISBN 978-9744-491-81-5
 Sırat-ı Müstakim Mecmuası (2 Cilt olmak üzere 1-52. Sayılar) (Ocak 2014) İstanbul: Bağcılar Belediyesi ISBN 978-605-86860-0-7
 Kara, İsmail (2014). Elemim Bir Yüreğin Karı Değil'' İstanbul: Timaş Yayınları ISBN 978-605-08-0764-6
Özel

Dış bağlantılar

 Antoloji' de Mehmet Âkif Ersoy

 Mehmet Akif Ersoy Araştırmaları Merkezi

1873 doğumlular
Fatih doğumlular
İstanbul doğumlu şairler
Arnavut asıllı Türkler
Özbek asıllı Türkler
Türk öğretmenler
Türk vaizler
Türk veteriner hekimler
Kur'ancılar
Türk İslamcılar
19. yüzyıl Osmanlı yazarları
20. yüzyıl Osmanlı yazarları
Teşkilât-ı Mahsusa
İttihat ve Terakki üyeleri
TBMM 1. dönem Burdur milletvekilleri
Ulusal marş yazarları
Vefa Lisesinde öğrenim görenler
İstanbul Halkalı Yüksek Ziraat Okulunda öğrenim görenler
Sirozdan ölenler
İstanbul'da ölenler
Edirnekapı Şehitliği'ne defnedilenler
1936 yılında ölenler
Realist yazarlar
20. yüzyıl Türk şairleri

Mehmet Âkif Ersoy


A Doua Răscoală Sârbă (în , în ) a fost a doua fază a Revoluției Sârbe împotriva Imperiului Otoman, care a izbucnit la scurt timp după reanexarea țării de către Imperiul Otoman în 1813. Ocupația otomană a fost consolidată în urma înfrângerii Primei Răscoale Sârbe (1804-1813) în cursul căreia Serbia a funcționat timp mai mult de un deceniu ca un stat independent de facto. cea de-a doua răscoală a dus în cele din urmă la semiindependența Serbiei față de Imperiul Otoman. A fost înființat Principatul Serbiei, guvernat de un parlament și de o dinastie regală în baza unei constituții. Independența de jure a Serbiei a fost obținută, totuși, în 1878, ca urmare a hotărârilor adoptate la Congresul de la Berlin.

Context
Prima Răscoală Sârbă a eliberat țara pentru o perioadă semnificativă (1804-1813) de sub ocupația Imperiului Otoman; sârbii s-au cârmuit singuri pentru prima dată în ultimele trei secole, fără a fi supuși stăpânirii Imperiului Otoman sau a Austriei habsburgice. După eșecul Primei Răscoale Sârbe în 1813, majoritatea comandanților s-au refugiat în Imperiul Habsburgic, inclusiv Karađorđe Petrović, conducătorul Primei Răscoale Sârbe.

Doar câțiva comandanți precum Miloš Obrenović, Stanoje Glavaš etc. au rămas în Serbia și au încercat pe căi diplomatice să-i protejeze pe localnici, împărtășindu-le soarta.

Miloš Obrenović s-a predat turcilor otomani și a primit titlul de "obor-knez" ("cneaz superior"). Stanoje Glavaš s-a predat și turcilor și a devenit supraveghetor al unui drum, dar turcii l-au ucis după ce au început să-l bănuiască de necredință. Hadži Prodan Gligorijević știa că turcii îl vor aresta și a încercat să declanșeze o revoltă în 1814, dar Obrenović gândea că revolta nu avea șanse de reușită în acele timpuri și nu i-a oferit sprijin.

Răscoala lui Hadži Prodan a eșuat curând și el a fugit în Austria. După eșecul acestei revolte, turcii au început o nouă serie de persecuții împotriva sârbilor, instituind impozite mai mari și munca forțată și violul. În martie 1815 conducătorii sârbi au organizat mai multe întâlniri și au hotărât să declanșeze o nouă revoltă.

Răscoala

Consiliul național sârb a hotărât declanșarea unei răscoale împotriva Imperiului Otoman la Takovo, în 23 aprilie 1815. Miloš Obrenović a fost ales conducător și le-a spus sârbilor: "Eu sunt aici și voi sunteți aici. Război turcilor!" Când otomanii au aflat că a fost declanșată o nouă răscoală, i-au condamnat pe toți comandanții sârbi la pedeapsa cu moartea. Sârbii au luptat în bătăliile de la Rudnik, Ljubić, Palež, Valjevo, Čačak, Karanovac, Požarevac, Kragujevac, Jagodina și Dublje și au reușit să-i alunge pe turci din Pașalâcul Belgrad.

La mijlocul anului 1815 au început primele negocieri între Miloš Obrenović și Marașli Ali Pașa, guvernatorul otoman al Pașalâcului Belgrad. Sârbii au obținut o autonomie parțială, iar în 1816 Poarta Otomană a semnat mai multe acorduri pentru normalizarea relațiilor dintre sârbi și turci. Rezultatul a fost recunoașterea Principatului Serbiei de către Imperiul Otoman. Miloš Obrenović a primit titlul de prinț al Serbiei. Deși principatul a plătit Porții Otomane un tribut anual și a avut o garnizoană de trupe turcești la Belgrad până în 1867, el s-a manifestat, în multe alte chestiuni, ca un stat independent. Sub conducerea nepotului fratelui lui Miloš, Milan, Serbia a obținut independența formală în 1878, în baza Tratatului de la Berlin.

În 1817 Miloš Obrenović a reușit să-l forțeze pe Marașli Ali Pașa să negocieze un acord nescris prin care s-a pus capăt efectiv celei de-a Doua Răscoale Sârbe. În același an, Karađorđe Petrović, conducătorul Primei Răscoale, s-a întors în Serbia și a fost asasinat.

Urmări
Semiindependența Serbiei a fost reafirmată printr-un firman al Porții Otomane din 1830, iar în 1835 a fost adoptată în Principatul Serbiei prima constituție din Peninsula Balcanică. A fost instituit Parlamentul Serbiei și a fost desemnată dinastia Obrenovici ca moștenitoare legală a tronului Serbiei. Constituția a proclamat Serbia ca principat parlamentar independent, ceea ce a înfuriat Imperiul Otoman și Imperiul Habsburgic.

Note

Bibliografie

Legături externe

 John R. Lampe: Yugoslavia as History - Twice there was a Country, Cambridge University Press, 1996.

Războaie de independență
Serbia otomană

A Doua Răscoală Sârbă


Măr și Ceapă (în engleză Apple and Onion) este un serial de animație creat de George Gendi pentru Cartoon Network. Serialul urmărește personajele sale titulare, un măr și o ceapă antropomorfice, și aventurile lor într-o lume populată predominant de fructe.

Gendi a prezentat pentru prima oară ideea seriei la Cartoon Network Development Studio Europe, în timp ce lucra la Uimitoarea lume a lui Gumball în Londra. La sosirea în Burbank, Gendi a abordat Cartoon Network Studios cu conceptul care a pus bazele producției unui pilot. Rezultatul scurtmetrajului a fost selectat pentru a fi difuzat alături de un alt pilot de la Cartoon Network, "Welcome to My Life", la Festivalul Internațional de Filme de Animație Annecy în 2015 și online în mai 2016. Scurtmetrajul a fost preluat ca să devină un miniserial în martie 2017, iar premiera a fost pe 23 februarie 2018 (în timp ce pe platformele online a început cu o săptămână mai devreme).

În România, serialul a avut premiera pe 27 august 2018 sub forma mini-episoadelor, iar premiera oficială a avut loc pe 10 septembrie 2018 pe Cartoon Network.

Despre serial

Într-o lume populată de alimente antropomorfe, Măr și Ceapă, o pereche de copii nou-veniți în orașul mare, încearcă să se încadreze în noul lor mediu în timp ce se confruntă cu provocări alături de prietenii și alte scenarii.

Episoade

Referințe

Legături externe

Seriale de televiziune din 2018
Seriale de animație
Cartoon Network
Desene animate
Personaje de desen animat

Măr și Ceapă


21148 Billramsey este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
21148 Billramsey este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar de Carolyn S. Shoemaker și Eugene M. Shoemaker. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,69 ua, o excentricitate de 0,19 și o înclinație de 12,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 21001-22000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1993
Centura de asteroizi

21148 Billramsey


El Vezzola es un torrente de la región italiana de Abruzos que fluye por la provincia de Teramo. Antiguamente era conocido como Albulate o Albulata, toda vez que Plinio el Viejo lo llamaba así en sus escritos.

Su nacimiento se encuentra sobre una cota de 1064 metros, a las faldas del Colle Buonanotte, dentro del término municipal de Rocca Santa Maria. Tiene su origen en la unión de tres fuentes, de las cuales la más importante es llamada Fonte Grande. Pocos kilómetros más abajo recibe las aguas del Valle, un pequeño afluente que procede del Monte della Farina. Más adelante se unen a su corriente los arroyos del Rimaiano y del Fosso Grande, este último ya en las cercanías de Teramo.

Tras 19 kilómetros desde su nacimiento, el Vezzola recorre la margen izquierda del casco antiguo de Teramo donde se une al río Tordino como el principal de sus afluentes. Ambos se unen a los pies de la ciudad, que en la Antigüedad recibió por ello el nombre de Interamnia, término latino para la expresión entre dos ríos.

Enlaces externos

Provincia de Téramo
Vezzola

Torrente Vezzola


(43669) Winterthour, internationalement (43669) Winterthur, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
43669 Winterthur este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Winterthour de Markus Griesser. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,62 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 13,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 43001-44000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2002
Centura de asteroizi

43669 Winterthur


Lámbia, en , est un village et une ancienne municipalité du dème d'Archéa Olympía, district régional d'Élide, en Grèce-Occidentale.

Selon le recensement de 2011, la population de la municipalité compte  tandis que celle du village s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Village en Grèce-Occidentale
Élide

Lámbia (Élide)


Scinaiaceae, porodica crvenih algi u redu Nemaliales.  Postoje 4 roda i blizu 60 vrsta.

Porodica je opisana 2004.

Rodovi
 Gloiophloea J.Agardh   3
 Nothogenia Montagne 10
 Scinaia Bivona-Bernardi 45
 Whidbeyella Setchell & N.L.Gardner  1
Sinonimi:
 Ginannia Montagne →Scinaia Bivona-Bernardi 1822
 Haloderma Ruprecht, 1850 →Nothogenia Montagne, 1843
 Myelomium Kützing  →Scinaia Bivona-Bernardi, 1822
 Pseudogloiophloea Levring   →Scinaia Bivona-Bernardi, 1822
 Rhodosaccion (J.Agardh) Montagne    →→Nothogenia Montagne, 1843

Izvori

Galaxaurineae

Scinaiaceae


Constantin-Daniel Cadariu () este Ministru al Antreprenoriatului și Turismului în Guvernul Nicolae Ciucă, din 25 noiembrie 2021, și senator român, ales în Circumscripția electorală nr.35 - Suceava. Daniel Cadariu este membru în grupul parlamentar de prietenie cu Republica Orientală a Uruguayului. Acesta a fost membru în grupurile parlamentare de prietenie cu Republica Cehă, Republica Arabă Egipt și Islanda între 2016 și 2020.

Activitate profesională

Cadariu este absolvent al Facultății de Mecanică, Secția Mașini Termice, Institutul Politehnic Iași. A fost expert al Corpului de control al Ministrului Internelor și Reformei administrative între 2005-2008. Ulterior a fost Vicepreședinte al Consiliul Județean Suceava între 2008-2012.

Activitate politică

▪ 25 noiembrie 2021– prezent, Ministru al Antreprenoriatului și Turismului în Guvernul Nicolae Ionel Ciucă;

▪ 2016– prezent, Senator, Senatul României;

▪ 2016– prezent, Vicepreședinte BPJ PNL, județul Suceava;

▪ 2008– 2012, Vicepreședinte Consiliului Județean Suceava;

▪ 2004– 2007, Consilier județean, Suceava;

▪ 2000– 2004, Consilier local, Oraș Gura Humorului, județul Suceava.

Alte informații

▫ Naționalitate– română;

▫ Stare civilă– căsătorit - 2 copii.

Note

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Senat)
 Parlamentul României

Legături externe

 Activitatea parlamentară

Nașteri în 1967
Politicieni români în viață
Senatori români 2016-2020
Membri ai Partidului Național Liberal
Senatori români 2020-2024
Miniștri români

Constantin-Daniel Cadariu


Goshen est une ville située dans le Comté de Washington américain de l'Arkansas.

Histoire

Économie

Géographie

Démographie

Notes et références

Localité dans le comté de Washington (Arkansas)
Town en Arkansas

Goshen (Arkansas)


Gamebryo (; ; anteriormente NetImmerse até 2003) é um motor de jogo desenvolvido pela Gamebase Co., Ltd. e Gamebase USA, que incorpora um conjunto de ferramentas e plugins, incluindo bibliotecas de runtime, suportando desenvolvedores de videogames para vários jogos multiplataforma em uma variedade de gêneros, e serviu como base para o Creation Engine.

História
A Numerical Design Limited (NDL) foi fundada em 1983, principalmente fazendo trabalho por contrato para clientes do governo e de CAD no setor de computação gráfica, embora também algumas desenvolvedoras de jogos, como a Interactive Magic. Este trabalho levou à produção do motor de jogo NetImmerse em 1997, evoluindo para o Gamebryo em 2003.

A NDL foi incorporada pela Emergent Game Technologies (EGT, fundada em 2000, Butterfly.net até maio de 2005) em agosto de 2005. NetImmerse então evoluiu para Gamebryo LightSpeed. Em 2009 a equipe de desenvolvimento da Gamebryo foi reduzida, e em julho de 2010 o escritório de engenharia em Chapel Hill, Carolina do Norte foi fechado. Em 11 de novembro de 2010, os ativos da EGT foram oferecidos para aquisição, incluindo sua Propriedade Intelectual (PI), no todo ou em parte.

Em dezembro de 2010, a Gamebase Co., Ltd., com sede na Coreia, parceira de longa data da EGT, finalizou a aquisição dos ativos e tecnologia da EGT e estabeleceu uma empresa americana recém-capitalizada, a Gamebase USA. A Gamebase USA está sediada na região do Research Triangle Park, na Carolina do Norte, e está focada no desenvolvimento contínuo do mecanismo de jogo Gamebryo. A versão mais recente, Gamebryo 4.0, foi introduzida em março de 2012.

Características
O sistema Gamebryo é um conjunto de bibliotecas modulares escritas em C++. Os desenvolvedores de jogos podem combinar e estender as bibliotecas para modificar o motor para um jogo específico. O design do Gamebryo enfatiza uma abordagem de prototipagem rápida visando um processo de desenvolvimento iterativo.

O Gamebryo suporta várias plataformas, incluindo Microsoft Windows (DirectX 6–11), Mac, iOS, Android, Linux (OpenGL), GameCube, Wii/WiiWare, PSX, PS2, PSP, PS3, PS4, Xbox, Xbox 360 e Xbox One.

Gamebryo 4.0 é a versão mais recente do motor, projetado para mesclar o sistema Gamebryo original com seu spin-off LightSpeed.

Jogos
O Gamebryo é usado por várias empresas da indústria de jogos. Abaixo está uma amostra de títulos que usaram o mecanismo:

Jogos da NetImmerse

Leitura adicional

Ligações externas

Motores de jogo
Motores de jogo para Linux

Gamebryo


Mijáilovskaya , es una stanitsa del raión de Kurgáninsk del krai de Krasnodar, en Rusia. Está situada en la confluencia del río Chamlyk (afluente del río Labá, tributario del Kubán), con su afluente el Siniuja, 11 km al norte de Kurgáninsk y 122 km al este de Krasnodar. Tenía 8 245 habitantes en 2010

Es cabeza del municipio Mijáilovskoye, al que pertenecen asimismo Krasni, Seyatel, Krásnoye Znamia, Yuzhni, Vesioli y Luchezarni.

Historia

La localidad fue fundada en 1845. A finales del  tenía ya 10 245 habitantes, y contaba con una iglesia, una escuela y varios establecimientos comerciales. Hasta 1920 pertenecía al otdel de Labinsk del óblast de Kubán.

Demografía

Composición étnica

De los 7 947 habitantes que había en 2002, el 93.2 % era de etnia rusa, el 1.8 % era de etnia armenia, el 1.6 % era de etnia ucraniana, el 1.4 % era de etnia gitana, el 0.3 % era de etnia tártara, el 0.3 % era de etnia bielorrusa, el 0.2 % era de etnia alemana, el 0.2 % era de etnia georgiana, el 0.2 % era de etnia griega, el 0.1 % era de etnia azerí, el 0.1 % era de etnia turca y el 0.1 % era de etnia adigué.

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Михайловская (Краснодарский край).
El municipio en el sitio web del raión .
Mijáilovskaya en el Diccionario Enciclopédico Brockhaus y Efron.
Mapa topográfico soviético en maps.vlasenko.net

Localidades del raión de Kurgáninsk del krai de Krasnodar
Localidades establecidas en 1845

Mijáilovskaya (Krasnodar)


Aceasta este o listă de filme britanice din 1952:

Lista

Note

Legături externe
 Filme britanice din 1952 la Internet Movie Database

Vezi și
1952 în Marea Britanie
1952 în film
1952 în televiziune

 *Listă
britanice
Liste de filme britanice

Listă de filme britanice din 1952


L'expression « piercing génital » peut faire référence à :
 un piercing génital féminin ;
 un piercing génital masculin.

Voir aussi

 Mutilation génitale
 Piercing du téton

Piercing génital


Crkva Presvetog Trojstva je rimokatolička crkva u općini Kraljevec na Sutli, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Jednobrodna, pravilno orijentirana župna crkva Presvetog Trojstva smještena je uz glavnu cestu u naselju Kraljevec na Sutli. Tlocrtnu osnovu crkve čine gotovo kvadratna lađa s ulaznim dijelom i kvadratnim, nešto užim svetištem, iznutra polukružno a izvana poligonalno zaključenim. Crkva svojom vanjštinom prati oblikovne zakonitosti kasnog klasicizma, dok je interijer još uvijek u tradiciji kasnog baroka. Inventar potječe iz 19. st. Sagrađena 1836. g. na mjestu starije zidane kapele, poznata je po zvoniku koji je oblikovan prema starom zvoniku zagrebačke katedrale. Zgrada župnog dvora izgrađena 1858. g. Klasicističkog pročelja prostorno ipak nastavlja kasnobaroknu tradiciju.

Zaštita
Pod oznakom Z-4107 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro – pojedinačno, pravnog statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Nepokretna pojedinačna kulturna dobra u Krapinsko-zagorskoj županiji
Katoličke crkve u Hrvatskoj
Crkve Presvetog Trojstva

Crkva Presvetog Trojstva (Kraljevec na Sutli)


La Amateur Athletic Union (AAU) es una de las más antiguas organizaciones deportivas de los Estados Unidos. Se dedica a la promoción y desarrollo del deporte amateur. Tiene su sede en Lake Buena Vista (Florida).

Historia
La AAU se fundó en 1888 para establecer los estándares y la uniformidad en el deporte aficionado. Durante sus primeros años de existencia representó a los Estados Unidos ante las federaciones deportivas internacionales. Durante muchos años se involucró en la formación de atletas junto al movimiento olímpico.

Desde 1978 se dedica a la promoción del deporte a nivel local y regional de todas las edades. Su filosofía es Deporte para todos, siempre ("Sports for All, Forever"). Está dividida en 56 distritos regionales, que anualmente desarrollan hasta 34 especialidades deportivas, con 250 campeonatos nacionales y más de 30.000 eventos para todas las edades, que mueven alrededor de medio millón de participantes, además de contar con más de 50.000 voluntarios.

Referencias

Enlaces externos
 Web oficial de la Amateur Athletic Union
 Web oficial de la AAU Junior Olympics

Entes rectores del deporte en Estados Unidos

Amateur Athletic Union


Antonia Urrejola Noguera, née le  à Santiago du Chili, est une avocate et femme politique chilienne. Elle est ministre des Affaires étrangères de 2022 à 2023.

Biographie

Jeunesse et formation
Elle est la fille de Carlos Urrejola Dittborn et de María Inés Noguera Echenique, qui descendent respectivement des anciens présidents chiliens Francisco Antonio Pinto et José Joaquín Prieto.

Elle suit des études de droit à l'université du Chili et possède un diplôme en droits humains et justice transitionnelle.

Elle est mariée avec Cristián Franz Thorud, ministre de l'Environnement lors du second mandat de Michelle Bachelet.

Conseillère d'organisations interaméricaines

Entre 2003 et 2005, elle est conseillère aux droits de l'homme auprès du ministère chilien de l'Intérieur, où elle est chargée du programme des droits de l'homme et les questions de mémoire, en plus d'être membre de la Commission spéciale des peuples indigènes et liée au ministère des Biens nationaux.

Entre 2006 et 2011, elle est la principale conseillère du secrétaire général de l'Organisation des États américains (OEA) notamment concernant les questions relatifs aux droits de l'homme.

En 2017, elle est l'une des trois candidates choisies par l'Assemblée générale de l'OEA pour rejoindre la Commission interaméricaine des droits de l'homme où elle siège de 2018 à 2021, elle est élue rapporteure sur le droits des peuples autochtones.

Elle rédige également des rapports sur le Brésil, Cuba, la Jamaïque, Trinité-et-Tobago et l'Uruguay, elle participe à sensibiliser l'organisation sur la question des droits de l'homme à Cuba.

Présidente de la CIDH

Le 15 mars 2021, elle succède à Joel Hernández à la présidence de la CIDH, à la tête du premier conseil d'administration de la Commission composé exclusivement de femmes.

Elle est connue pour ses critiques à l'encontre du Venezuela et du Nicaragua.

En juin 2021, elle présente un rapport à l'OEA, avertissant qu'au Nicaragua il y a un « approfondissement » de la crise des droits de l'homme avec « de graves conséquences politiques et démocratiques », dénonçant qu'à ce jour plus de 124 personnes restaient arbitrairement détenues, dont cinq candidats à la présidentielle, notamment : Cristiana Chamorro, Arturo Cruz, Félix Maradiaga, Juan Sebastián Chamorro et Miguel Mora.

En novembre 2021, elle présente sa candidature à sa réélection comme commissaire, mais elle n'obtient pas de second mandat.

Ministre des Affaires étrangères

Le 24 janvier 2022, elle est nommée ministre des Affaires étrangères par Gabriel Boric, président élu du Chili, et entre en fonction immédiatement après lui le .

Après un an en fonction, elle remet sa démission à la suite de nombreuses polémiques.

Références

Ministre chilienne
Ministre chilien des Affaires étrangères
Ministre du gouvernement Boric
Avocat chilien du XXIe siècle
Avocate du XXIe siècle
Étudiant de l'université du Chili
Naissance en novembre 1968
Naissance à Santiago

Antonia Urrejola


37729 Akiratakao este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
37729 Akiratakao este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Geisei de Tsutomu Seki. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,60 ua, o excentricitate de 0,19 și o înclinație de 12,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 37001-38000
 Centura de asteroizi

Referințe

Asteroizi cu nume de oameni
Obiecte astronomice descoperite în 1996
Centura de asteroizi

37729 Akiratakao


III. Léopold (d. 3 Kasım 1901 - ö. 25 Eylül 1983), 23 Şubat 1934 ile 16 Temmuz 1951 arasında tahtta oturan dördüncü Belçika kralı. Kral I. Albert ile Kraliçe Élisabeth'in oğlu.

1926'da Stokholm'de İsveç prensesi Astrid ile karşılaştı ve evlendi. Üç çocukları oldu. Astrid, 1935'te bir trafik kazasında öldü.

Alman tehdidi karşısında 1936'da Belçika hükûmeti ülkenin tarafsızlığını ilan etti. Almanya'nın I. Dünya Savaşı'nda Belçika'yı işgal etmesi üzerine hükûmetin direniş kararı almasına karşın, III. Léopold başkomutan sıfatıyla ülkesinin koşulsuz teslim olmasını sağladı. Bu karar kraliyet karşıtlarınca eleştirildi.

II. Dünya Savaşı
II. Dünya Savaşı Eylül 1939'da patlak verdiğinde, Fransız ve İngiliz hükûmetleri hemen kendilerine katılmak için Belçika'yı ikna etmeye çalıştı. 10 Mayıs 1940 tarihinde Wehrmacht, Belçika'yı işgal etti. Belçika sayısal üstün ve daha iyi hazırlanmış olan Almanlar tarafından yenilgiye uğradı.  sivil hükûmetinin Paris'e ve daha sonra Londra'ya kaçtı fakat, muzaffer işgalcilere karşı Léopold Brüksel'de kaldı. Leopold, Nazilerle işbirliği reddetti ve onların buyruklarına uygun olarak Belçikayı yönetmeyi de reddetti. Leopold, Almanların esiri olmasına rağmen Belçika hükûmetinin hükümdarı ve başkanı olarak otoritesini kurmaya çalıştı. Almanlar Brüksel'de, Laeken Kraliyet Sarayı'nda kendisini ev hapsinde tuttular. Haziran 1940 yılından bu yana Adolf Hitler ile bir toplantı isteyen Leopold, nihayet 19 Kasım 1940 tarihinde Hitler ile tanıştı. Leopold, Hitler'in Belçika'nın gelecekteki bağımsızlığı konusunda halka demeç vermesini istedi. Hitler ise Belçika'nın bağımsızlığının hakkında konuşmak ya da bu konuda bir açıklama yapmayı reddetti.

11 Eylül 1941 günü, Leopold, Alman esiri iken gizlice, Belçika yasalarına göre geçerliliğin bulunmadığını bir dini törenle Lilian Baels ile evlendi.  6 Aralık'ta, medeni hukuk ile evlendiler. Evlilikleri resmi olarak kamuoyuna duyurulmadı. Bu evlilikten olan üç çocuğu prens ve prenses unvanları taşımakla birlikte, veliaht konumuna gelemezler.

1944'te Belçika'dan çekilen Alman orduları tarafından ailesiyle birlikte önce Almanya'ya, daha sonra da Amerikan ordusu tarafından kurtarılacağı Avusturya'ya kaçırıldı. Belçika halkının bir kısmının geri dönmesine karşı olması nedeniyle, krallığa kardeşi Prens Charles vekalet etti.

Savaştan sonra
1950'de yapılan bir referandum sonucunda, Fransızca konuşan Belçikalıların çoğunluğunun karşı çıkmasına karşın Belçika'ya dönmesine izin verildi. Bu olayın akabinde ülkenin güneyinde çıkan karışıklıklar sonucunda III. Léopold ülkenin bütünlüğünü korumak için krallığa oğlu Prens Baudouin'in vekalet etmesini sağladı. 1951'de durumun düzelmemesi üzerine krallığı resmen oğluna devretti. I. Baudouin'in evlenmesine kadar kraliyet işleriyle ilgilenmeye devam etti. Daha sonra Argenteuil'deki kraliyet şatosuna çekilerek kendini bilim ve keşif çalışmalarına adadı.

Leopold, amatör sosyal antropolog ve entomologist olarak tutkusunu takip ederek dünyayı dolaştı. Senegal'e gitti ve şiddetle, Fransız dekolonizasyon sürecini eleştirdi.

Leopold, acil kalp ameliyatını takiben, Woluwe-Saint-Lambert'da (Sint-Lambrechts-Woluwe) 1983 yılında öldü. Kraliçe Astrid'in yanında gömüldü.

Kaynakça

1901 doğumlular
1983 yılında ölenler
Belçika kralları
İspanya Altın Post Nişanı şövalyeleri
Hollanda Aslanı Nişanı sahipleri

III. Leopold (Belçika kralı)


Michel Pilotin (1906-1972) est un écrivain, traducteur et directeur de collection français d'origine martiniquaise. Sous le nom de Stephen Spriel, il traduit entre autres de nombreux ouvrages.

Biographie
Encore étudiant, Michel Pilotin fait partie du comité Légitime Défense fondé en 1932, lequel lance en juin, à Paris, une revue-manifeste du même nom, dans la lignée du surréalisme et du marxisme et dont Pilotin cosigne l'avertissement.

Mobilisé en septembre 1939, il est fait prisonnier de guerre.

Michel Pilotin travaille ensuite à la traduction du roman de Malcolm Lowry, en collaboration avec ce dernier, alors parisien, et Clarisse Francillon, livre intitulé Au-dessous du volcan, qui paraît au Club français du livre en 1949, traduction signée sous le nom de Stephen Spriel et postfacée par Max-Pol Fouchet.

Entré chez Gallimard grâce à Raymond Queneau, il y prépare une collection d'ouvrages de science-fiction, qui débute en janvier 1951, Le Rayon fantastique. Il la codirige, sous le nom de Stephen Spriel, aux côtés de Georges H. Gallet et Pierre-André Gruénais (1919-1993), des éditions Hachette, jusqu'en 1964, y traduisant de nombreux titres.

Ami de Boris Vian, il fait partie du « club des Savanturiers », fondé à Paris le , aux côtés de Queneau, Pierre Kast, France Roche et François Chalais ; avec Vian, il cosigne un article-manifeste dans Les Temps modernes, , publié en   intitulé « La Science fiction : nouveau genre littéraire ».

En 1954, Robert Kanters lance la collection Présence du futur sur une idée de Pilotin.

Pilotin meurt en 1972, une nécrologie est publiée dans la revue Galaxie en octobre 1973.

Notes et références

Liens externes

Anthologiste
Écrivain français du XXe siècle
Traducteur français
Traducteur depuis l'anglais vers le français
Personnalité du Parti communiste martiniquais
Écrivain martiniquais
Naissance en octobre 1906
Naissance à Fort-de-France
Décès en 1972

Michel Pilotin


Matthias Ludwig Bogislav von Kummer (* 23. Dezember 1947 in Bremen; † 14. Oktober 2017 in Hamburg) war ein deutscher Diplomat.

Leben
Nach dem Abitur studierte von Kummer zwischen 1968 und 1974 Rechtswissenschaften und legte 1975 das Erste Juristische Staatsexamen ab. Nach Abschluss des juristischen Vorbereitungsdienstes absolvierte er 1977 das Zweite Juristische Staatsexamen und war danach von 1977 bis 1980 als Rechtsanwalt und Syndikus bei einem Verband tätig.

1980 trat er in den Auswärtigen Dienst ein und war nach Abschluss der Laufbahnprüfung für den höheren Dienst 1982 bis 1984 im Auswärtigen Amt in Bonn an der Botschaft in Venezuela sowie danach zwischen 1986 und 1989 an der Botschaft in Brasilien tätig. Nach einer anschließenden Verwendung an der Botschaft in Großbritannien war von Kummer zwischen 1991 und 1996 Leiter der Fortbildung in der Aus- und Fortbildungsstätte des Auswärtigen Dienstes.

Im Anschluss wurde er 1996 Leiter des Wirtschaftsdienstes an der Botschaft in Griechenland und war danach zwischen 1998 und 2001 Ständiger Vertreter des Generalkonsuls in São Paulo, ehe er von 2001 bis 2006 Referatsleiter in der Rechtsabteilung des Auswärtigen Amtes in Berlin war. Nach einer darauf folgenden Tätigkeit von 2006 bis 2009 als Generalkonsul in Istanbul war er bis 2010 Botschafter der Bundesrepublik Deutschland in der Republik Slowenien, während Brita Wagener seine Nachfolgerin als Generalkonsulin in Istanbul wurde.

Im August 2010 wurde Matthias von Kummer Generalkonsul der Bundesrepublik Deutschland in São Paulo, während ihm Werner Burkart als Botschafter in Slowenien folgte. 2013 wechselte er in den Ruhestand und übernahm später mehrmals die Aufgabe des Programmdirektors des Lateinamerika und Karibikkurses der Internationalen Diplomatenausbildung. Am 14. Oktober 2017 verstarb Matthias von Kummer im Alter von 69 Jahren.

Veröffentlichungen

Einzelnachweise

Jurist im auswärtigen Dienst
Deutscher Botschafter in Slowenien
Konsul von Deutschland
Person (Bremen)
Deutscher
Geboren 1947
Gestorben 2017
Mann

Matthias von Kummer


كاسيوبي (Κασσιόπη) هي مدينة في كيركيرا في مقاطعة كينتريكي إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 1360 نسمة.

مراجع

مدن اليونان
أماكن مأهولة في كورفو (مقاطعة)

كاسيوبي (كيركيرا)


Gennem århundreder har Palacete Rossio været omdrejningspunktet for den lille historiske landsby Meades i Portugal med 606 indbyggere. Det antikke Palacete menes at være over 200 år gammel og er klassificeret som fredet. Palacete Rossio ligger ved indgangen til Serra de São Mamede Nationalpark, som er et fredet naturreservat med unik fauna grundet det særlige mikroklima. Her er der rig mulighed for at vandre i uberørt natur, observere sjældne fuglearter og fiske samt bade i vandløb.

Palacetet er omgivet af 3.000 m2 haver med frugtræer. Derudover rummer tilbygningerne faciliteter til traditionel produktion af olivenolie, vin og skinke, samt en hestestald.

Palacetet har været i familien Coutinho Leal da Costa familiens eje gennem mere end 6 generationer. Coutinho-familien er en prominent og respekteret familie i Alentejo, som har sat et vigtigt aftryk på regionens produktion af olivenolie. Familien var de første til at få etableret et moderne dampmaskineri til udvinding af olivenolie og vin. De originale maskiner og traditionelle blå klinker udgør i dag et historisk indblik i datidens produktionsmetoder.

Palacete Rossio ligger på hovedtorvet i den lille landsby Meades med sin egen plads opkaldt efter sig ("Largo do Rossio"). Landsbyen har en rig historie og menes at være blevet grundlagt af tempelridderne i perioden mellem 1278 og 1372. Dette kan man lære mere om på byens lokalhistoriske museum. Landsbyen ligger 12km fra Castello de Vide, som er den kommune landsbyen hører under og udgør i alt 73,62 Km2 landareal.

Landsbyen er i øvrigt klassificeret som et fredet, historisk område. Der kan hverken bygges nyt eller ændres på de eksisterende bygninger. Naturparken er også fredet. Derved er ejendommens og områdets historie sikret for fremtiden.

Kilder

Bygninger, konstruktioner og anlæg i Portugal

Palacete Rossio


Namib Çölü, Namibya'da yer alan büyük bir çöldür.

"Namib" kelimesi, Nama dili'nde "çok büyük" anlamına gelir. Namib Çölü, 50.000 km²'lik bir alana yayılır. Çölün, Atlas Okyanusu boyunca uzanan 1.600 km'lik kısmı Namibya sahilini oluşturur. Batıdan doğuya olan genişliği 50–160 km arasında değişir. Namib Çölü'nün bir bölümü kuzeybatı Angola'ya kadar ulaşır.

Ulaşım çölün merkezinin 480 km kuzeydoğusunda yer alan ve Namibya'nın başkenti olan Windhoek ile çölün kuzey ucunda yer alan Swakopmund ve Walvis Körfezi'nden hafif uçaklarla veya kara araçlarıyla sağlanır.

2013 yılında UNESCO tarafından Dünya Mirası olarak ilan edilmiştir.

Resimler

Kaynakça
 Seely, Mary (2004) The Namib: Natural History of an Ancient Desert, 3rd ed., Windhoek: Desert Research Foundation of Namibia, ISBN 99916-68-16-0.
 Botha, Laurette Isabella (1970). The Namib desert: a bibliography.. Cape Town: University of Cape Town Libraries

Dış bağlantılar

Kum çölleri
Ekobölgeler
Namibya'daki çöller
Nehir
Afrika'daki çöller
Fiziyografik vilayetler

Namib Çölü


Anul 1905 în știință și tehnologie a implicat câteva evenimente semnificative, enumerate mai jos.

Astronomie
 2 ianuarie - Charles Dillon Perrine descoperă Elara, unul dintre sateliții naturali ai lui Jupiter.
 Nova V604 Aquilae a explodat în constelația Vulturul.

Fizică
 Annus mirabilis a lui Albert Einstein. El formulează teoria relativității restrânse și precizează legea conservării masă-energie E = mc². De asemenea, explică efectul fotoelectric prin cuantizare și analizează matematic mișcarea  browniană. Din acest motiv, anul 1905 se spune ca este anul miraculos al fizicii, iar aniversarea a 100 de ani (2005) a fost declarată Anul Mondial al Fizicii.

Paleontologie
 Expediția Saurian condusă de John C. Merriam recuperează multe specimene de ichthyosaur.
 Tyrannosaurus rex este descris și numit de Henry Fairfield Osborn.

Premii

 Premiul Nobel
 Fizică: Philipp Lenard (raze catodice).
 Chimie: Johann Friedrich Wilhelm Adolf von Baeyer
 Fiziologie sau Medicină: Robert Koch (Germania) (tuberculoză).

 Premiile Royal Society
 Medalia Copley: Dimitri Mendeleev
 Medalia Davy: Albert Ladenburg
 Medalia regală: Charles Scott Sherrington, John Henry Poynting
 Medalia Hughes: Augusto Righi

 Premiile Societății Geologice din Londra
 Medalia Lyell: Hans Reusch
 Medalia Murchison: Edward John Dunn
 Medalia Wollaston:  Jethro Justinian Harris Teall

 Premiul Jules-Janssen (astronomie) : Josep Comas Solà
 Medalia  Linnéenne : Eduard Adolf Strasburger

Nașteri

 12 februarie – Theodor Burghele, medic român, președinte al Academiei Române (d. 1977)
 18 martie – Thomas Townsend Brown, inventator american (d. 1985)
 27 martie – Aurel Bărglăzan, inginer român, membru al Academiei Române (d. 1960)
 18 aprilie – George H. Hitchings, chimist american, laureat Nobel (d. 1998)
 11 mai – Vasile Jitariu, biolog român (d. 1989)
 16 august – Marian Rejewski, matematician, criptograf polonez (d. 1980)
 27 august – Ion S. Antoniu, inginer român, membru corespondent al Academiei Române (d. 1987)
 3 septembrie – Carl David Anderson, fizician american, laureat Nobel (d. 1991)
 17 septembrie – Hans Freudenthal, matematician olandez (d. 1990)
 30 septembrie – Nevill Francis Mott, fizician britanic, laureat Nobel (d. 1996)
 23 octombrie – Felix Bloch, fizician elvețian, laureat Nobel (d. 1983)
 10 noiembrie – Louis Harold Gray fizician britanic (d. 1965)
 18 noiembrie – Grigore Alexandru Benetato, medic român, membru al Academiei Române (d. 1972)
 7 decembrie – Gerard Kuiper, astronom olandezo-american (d. 1973)

Decese
 14 ianuarie – Ernst Abbe, fizician german (n. 1840)
 19 ianuarie – Iacob Dimitrie Felix, medic român de origine austriacă (n. 1832)
 24 martie – Jules Verne, autor francez de science-fiction (n. 1828)
 4 august – Walther Flemming, biolog german și fondatorul citogeneticii (n. 1843)

Note

Legături externe

Secolul al XX-lea în știință

1905 în știință


The year 1677 in science and technology involved some significant events.

Astronomy
 Publication of the first English star atlas, John Seller's Atlas Coelestis.

Mathematics
 Publication of Cocker's Arithmetick: Being a Plain and Familiar Method Suitable to the Meanest Capacity for the Full Understanding of That Incomparable Art, As It Is Now Taught by the Ablest School-Masters in City and Country, attributed to Edward Cocker (died 1676). It will remain a standard grammar school textbook in England for more than 150 years.

Medicine
 January 21 – A pamphlet on smallpox published in Boston becomes the first medical publication in the British colonies in North America.

Microbiology
 Antonie van Leeuwenhoek discovers the spermatozoon.

Paleontology
 Robert Plot publishes The Natural History of Oxford-shire, Being an Essay Toward the Natural History of England, in which he describes the fossilised femur of a human giant, now known to be from the dinosaur Megalosaurus.

Births
 February 8 – Jacques Cassini, French astronomer (died 1756)
 September 17 – Stephen Hales, English physiologist and clergyman (died 1761)
 September 27 – Johann Gabriel Doppelmayr, German mathematician, astronomer and cartographer (died 1750)

Deaths
 May 4 – Isaac Barrow, English mathematician (born 1630)
 May 23 (bur.) – John Kersey, English mathematician (born 1677)
 October 11 – Sir Cornelius Vermuyden, Dutch-born drainage engineer (born 1595).
 October 14 – Francis Glisson, English physician (born 1599?)

References

17th century in science
1670s in science

1677 in science


Mannaz A/S er en konsulent- og kursusvirksomhed med skandinaviske rødder inden for lederudvikling, projektledelse, personlig udvikling, procesoptimering m.m. med 80 medarbejdere på kontorer i København, Aarhus, Malmö og London, samt over 300 associerede undervisere og konsulenter verden over.

Virksomheden blev grundlagt som Danske Ingeniørers Efteruddannelse i 1975 og skiftede i 2008 navn til Mannaz, der er gammelt nordisk for menneske. Fagforbundet IDA ejer 85-90 procent af aktierne i virksomheden, mens resten ejes af virksomheden selv.

Mannaz er delt op i to forretningsenheder: Consultancy og Learning.

Eksterne henvisninger
 Officiel hjemmeside

Referencer

Etableret i 1975
Managementfirmaer i Danmark

Mannaz


Hallbjörn Hjartarson (5. júní, 1935, d. 2. september 2022) var íslenskur kántrítónlistarmaður oft kallaður kúreki norðursins. Hann var frá Skagaströnd og rak þar veitingastað og útvarpstöð sem hann kenndi við Kántríbæ. Hallbjörn var áberandi í skemmtunum á 9. og 10. áratug 20. aldar og kom fram m.a. í kvikmyndinni Dalalíf og skemmtiþáttunum Á tali hjá Hemma Gunn.

Eftir aldamót var Hallbjörn dæmdur fyrir kynferðisbrot gegn barnabörnum sínum.

Tengt efni
Hallbjörn Hjartarson - Syngur eigin lög

Tilvísanir

Íslenskir tónlistarmenn

Tenglar

 Umfjöllun á Glatkistunni

Hallbjörn Hjartarson


An Schoenoplectus oblongus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Tetsuo Michael Koyama, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Jiří Soják. An Schoenoplectus oblongus in nahilalakip ha genus nga Schoenoplectus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Schoenoplectus

Schoenoplectus oblongus


Anatropi (Griego: Ανατροπή) es el álbum debut del cantante Kostas Martakis, lanzado en Grecia el 20 de julio de 2007 por Sony BMG Grecia. Incluye muchos éxitos como, "Anatropi", "Nai", "Astous Na Lene" y "Oneira Megala". En marzo de 2008, el álbum fue relanzado para incluir el nuevo sencillo "Always and Forever" y lanzado como Anatropi: Special Edition. También fue relanzado por segunda vez como Anatropi: Deluxe Edition a finales de diciembre de 2008 para incluir la versión griega de "Always and Forever" y cuatro temas nuevos.

Antecedentes
Después de ganar fama en el "Dream Show" en 2006, Kostas Martakis pronto fue contratado por Sony BMG Grecia y también se asoció con el mánager Elias Psinakis, que también era juez en "Dream Show" y que había sido mánager previamente de Sakis Rouvas por 15 años. Poco después, Martakis lanzado su primer EP titulado "Panta Mazi" (Siempre juntos), que contenía cuatro canciones del álbum.

Lanzado el 20 de julio de 2007 por parte de Sony BMG Grecia, Anatropi era el álbum debut de  Kostas Martakis, después de su EP debut "Panta Mazi". Anatropi contenía una serie de éxitos como la canción que le dio título al álbum, así como "Nai", "Gi`afto Hirokrotiste Tin" y "As' Tous Na Lene".

Tras la participación de Martakis en la final nacional para representar a Grecia en el Festival de la Canción de Eurovisión 2008, el álbum fue re-editado como Anatropi: Special Edition el 20 de marzo de 2008. La edición especial incluye "Always and Forever" como nuevo sencillo.

Debido al servicio en la Armada griega, Martakis en el segundo semestre de 2008, Anatropi fue relanzado a finales de diciembre de 2008 como Anatropi: Deluxe Edition el cual contiene 5 nuevas canciones en lugar de un álbum totalmente nuevo.

Lista de canciones
 Versión original

 Special Edition (Versión original más el sencillo "Always and Forever")
 "Always and Forever" (versión Eurovision)
 "Always and Forever" (versión Rock)
 "Always and Forever" (versión Ballad)
 "Panta Tha Gyrizo Ekei" (versión Eurovision)
 "Panta Tha Gyrizo Ekei" (versión Rock)

 Deluxe Edition

Sencillos
"Thelo Epigondos Diakopes"
 "Thelo Epigondos Diakopes" fue el primer sencillo de Anatropi, y fue lanzado en el EP titulado Panta Mazi y como sencillo para la radio en noviembre de 2006, antes del lanzamiento del álbum.

"Nai"
 "Nai", fue el segundo sencillo del álbum, y fue lanzado a las estaciones de radio a principios de 2007 y fue puesto a disposición del EP, Panta Mazi. La canción se convirtió en un éxito en la radio.

"Gi 'afto Hirokrotiste Tin"
 "Gi 'afto Hirokrotiste Tin" fue el tercer sencillo de Anatropi', y fue lanzado a las estaciones de radio a principios de 2007 y fue puesto a disposición del EP Panta Mazi. La canción ganó airplay de radio considerable, y fue incluido en la compilación Kolasi 2007.

"Anatropi"
 "Anatropi" fue el cuarto sencillo y canción que da título del álbum y fue lanzado a las estaciones de radio en junio de 2007. Es el primer sencillo que no fue publicado previamente en el EP Panta Mazi. La canción también tuvo un video musical y ganó radial sustancial durante el verano por lo que fue una canción exitosa del verano de 2007.

"As'Tous Na Lene"
 "As'Tous Na Lene" fue el quinto sencillo y fue lanzado a las estaciones de radio en noviembre de 2007. Martakis cantó una versión en inglés de la canción titulada "People are Talking", como parte de su participación en el "New Wave Festival" en 2007, donde ganó el 2.º lugar. La canción no logró recoger mucho airplay de radio.

"Oneira Megala"
 "Oneira Megala" fue el sexto sencillo y fue lanzado a las estaciones de radio en enero de 2008. Un video musical fue filmado para la canción en Moscú, Rusia.

"Always and Forever/Panta Tha Girizo Ekei"
 "Always and Forever/Panta Tha Girizo Eki", fue el séptimo sencillo de Anatropi, y el primero de la edición especial de relanzamiento en junio de 2008. Fue lanzado a las estaciones de radio en marzo de 2008, y fue la entrada de Martakis en la final nacional para representar a Grecia en el Festival de la Canción de Eurovisión 2008. Grabado en tres diferentes versiones de inglés, y dos versiones en distintos griegos, la canción fue lanzada como un CD-Single que alcanzó el número 1 en las listas de sencillos IFPI y fue certificado de oro.

"Fila Me"
 "Fila Me" fue el octavo sencillo de Anatropi, y el primero del relanzado Deluxe Edition lanzado en diciembre de 2008. Fue lanzado a las estaciones de radio en septiembre de 2008 junto con un video musical. La canción ganó airplay de radio considerable, y se convirtió en un éxito en radio en el verano.

"Kanenas Allos""
 "Kanenas Allos" es el último y noveno sencillo de Anatropi'', y fue lanzado a las estaciones de radio el 25 de enero de 2009.

Referencias

Álbumes de Grecia de 2007
Álbumes debut de 2007

Anatropi


Le château d'Écutigny est un château du  construit sur l'emplacement d'une place forte du  situé à Écutigny (Côte-d'Or) en Bourgogne-Franche-Comté.

Localisation

Le  château est situé au nord du village, accessible depuis la RD 33g par une allée plantée  aux monuments historiques et un pont de pierres flanqué de deux piliers du . .

Historique
L'existence d'un château-fort dont ne subsistent qu'une tour et une tourelle abritant un escalier à vis est attestée en 1450 sur l'emplacement d'une motte-forte du , elle-même construite sur un site gallo-romain. La reconstruction de cette ancienne place forte est entreprise au , comme en témoignent encore deux pierres portant les dates de 1632 et 1646, la décoration s'en poursuit jusqu'au .

Description

Bel édifice entouré de fossés, le château a été entièrement restauré. Il se distingue par un sous-sol voûté en berceau, un puits intérieur sous perron et un colombier rond implanté dans les communs. À proximité de l'édifice, on note le lavoir à impluvium , sa fontaine et les restes d'un four à chaux.

Le corps de logis (sauf partie classée) et communs, les piliers de l'entrée du , les douves et leurs ponts, l'avant-cour et l'avenue menant au château sont inscrits par arrêté du 27 mars 1992.

Mobilier
Le grand salon est classé par arrêté du 2 septembre 1994.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Liste des châteaux de la Côte-d'Or
 Liste des monuments historiques de la Côte-d'Or

Liens externes

Écutigny
Écutigny
Monument historique dans la Côte-d'Or
Monument historique inscrit en 1992
Monument historique classé en 1994

Château d'Écutigny


Cottered es una parroquia civil y un pueblo del distrito de East Hertfordshire, en el condado de Hertfordshire (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Cottered tiene una superficie de 12,99 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Cottered tenía 634 habitantes (50% varones, 50% mujeres) y una densidad de población de 48,81 hab/km². El 17,03% eran menores de 16 años, el 75,55% tenían entre 16 y 74, y el 7,41% eran mayores de 74. La media de edad era de 42,23 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 20,91% estaban solteros, el 66,16% casados, y el 12,93% divorciados o viudos.

El 96,06% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 0,79% de la población, mientras que el 3,15% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 99,06% eran blancos, el 0,47% mestizos, y el 0,47% negros. El cristianismo era profesado por el 79,81% y el islam por el 0,47%, mientras que el 15,14% no eran religiosos y el 4,57% no marcaron ninguna opción en el censo.

Había 257 hogares con residentes y 4 vacíos.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Hertfordshire
Parroquias civiles de Hertfordshire

Cottered


Crain ist der Name einer französischen Gemeinde:

 Crain im Département Yonne

Crain ist der Familienname folgender Personen:

 Jeanne Crain (1925–2003), US-amerikanische Schauspielerin
 Jesse Crain (* 1981), kanadischer Baseballspieler
 Lucie Crain (1833/34–1902), deutsche Unternehmerin, Frauenrechtlerin, Gründerin der Crainschen Anstalten
 Pam Crain (~1939–2013), indische Jazzsängerin
 Tommy Crain († 2011), US-amerikanischer Musiker
 William H. Crain (1848–1896), US-amerikanischer Politiker

Crain bezeichnet außerdem:

 Crain Communications, US-amerikanisches Medienunternehmen
 Crain Ridge, Gebirgskamm im Palmerland, Antarktika

Siehe auch:
 Krain
 Crane
 Grain

Crain (Begriffsklärung)


Troldmandens lærling kan henvise til:

 Troldmandens lærling – danske titel på et digt af Goethe, Der Zauberlehrling,
 Troldmandens lærling (dokumentarfilm) – en dansk dokumentarfilm fra 1997 instrueret af Helle Melander
 Troldmandens lærling (film fra 2010) – fantasy-eventyr komediefilm fra 2010 instrueret af Jon Turteltaub
 Troldmandens lærling (symfoni) – symfoni af Paul Dukas
 Troldmandens lærling (Huset på Christianshavn) – afsnit af Huset på Christianshavn

Troldmandens lærling (flertydig)


Sveučilišna bolnica u Hrvatskoj jest klinička ustanova kojoj Ministarstvo zdravstva može dodijeliti taj naslov sukladno zakonu kojima kojim se uređuje visoko obrazovanje. Uvjeti za dodjelu naziva sveučilišna su da ustanova mora:
 obavljati djelatnost bolničke zdravstvene zaštite, specijalističko-konzilijarne zdravstvene zaštite i dnevne bolnice na visokospecijaliziranoj razini sukladno kliničkim smjernicama, uključujući i međunarodne smjernice za dijagnostiku i liječenje
 sprovoditi obrazovanje zdravstvenih radnika na svim obrazovnim razinama
 organizirati i sprovoditi specijalističko i poslijediplomsko usavršavanje zdravstvenih radnika
 sprovoditi znanstvenoistraživačke djelatnosti prema zahtjevima i protokolima suvremene biomedicinske znanosti
 zapošljavati u radnom odnosu visokokvalificirane radnika s najmanje jednom trećinom zdravstvenih radnika zaposlenika kliničke ustanove koji imaju znanstvena ili znanstveno-nastavna zvanja na visokom učilištu koje izvodi studij medicine, dentalne medicine, farmacije i/ili medicinske biokemije te najmanje dva zdravstvena radnika u znanstveno-nastavnom zvanju docenta, izvanrednog profesora, redovitog profesora u trajnom ili u naslovnom zvanju.
Sveučilišne bolnice predstavljaju nastavnu bazu cijelog sveučilišta.

Izvori

Bolnice

Sveučilišna bolnica


Otto Wilhelm Madelung (Gotha, Turingia, 15 de mayo de 1846 - Gotinga, 22 de julio de 1926) fue un cirujano alemán. Describió la lipomatosis simétrica múltiple, que también se conoce en su honor como enfermedad de Madelung y se caracteriza por depósitos de grasa alrededor del cuello y el tronco. También es recordado por sus trabajos en ortopedia, dio nombre a una deformidad que ocasiona una curvatura progresiva del antebrazo que recibe el nombre de deformidad de Madelung. Esta anomalía fue citada anteriormente por Guillaume Dupuytren en 1834, Auguste Nélaton en 1847 y Joseph-François Malgaigne en 1855, sin embargo fue Madelung el primer médico que realizó una descripción detallada de la misma. Se especializó en cirugía abdominal y fue pionero en la realización de anastomosis intestinales.

Referencias

Cirujanos de Alemania
Nacidos en Gotha

Otto Wilhelm Madelung