الجلوكوزامين  وتركيبه الكيميائي (C6H13NO5) هو سكر أميني ومحرك هام في التخليق البيوكيميائي للبروتينات والليبيدات الغليكوزيلاتي. الجلوكوزامين هو جزء من هيكل الشستوسان والكيتين عديد السكاريد، الذي يكون الهياكل الخارجية للقشريات والمفصليات الأخرى، والجدر الخلوية في الفطريات والعديد من الكائنات الراقية. ويعتبر الجلوكوزامين واحد من أكثر أحاديات السكريات المتوفرة. وينتج تجاريا من قبل التحلل المائي للهياكل الخارجية للقشريات، أو بطريقة أقل شيوعاً عن طريق تخمير حبوب مثل الذرة أو القمح.  يعتبر واحد من أكثر المنتجات الشائعة الاستخدام التي تكون غير فيتامينية، وغير معدنية، وطبيعية ويتم استخدامها من قبل البالغين كدواء تكميلي أو بديل في الولايات المتحدة الأمريكية.

الكيمياء الحيوية
تم تحضير الجلوكوزامين لأول مرة في عام 1876 من قبل الدكتور جورج ليدرهوس عن طريق التحلل المائي للكيتين مع حمض الهيدروكلوريك المركز. ولم يتم تعريف الشكل الفراغي له حتى عام 1939 من خلال عمل والتر هاوورث. يوجد د- جلوكوزامين في الطبيعة على هيئة جلوكوزامين 6 فوسفات، وهو دليل بيوكيميائي على كل السكريات التي تحتوي على نتروجين. ويخلق الجلوكوز-6-فوسفات على وجه التحديد من فركتوز 6 فوسفات وجلوتامين  كخطوة أولى لمسار تخليق الهيكسوسامين. والمنتج النهائي لهذا المسار هو UDP-N- اسيتيل جلوكوزامين (UDP-GlcNAc), الذي يستخدم بعد ذلك لصنع الجليكوزامينوجليكان، والبروتيوغليكان، والجليكوليبيد.

وبما أن تكوين الجلوكوزامين 6 فوسفات يعتبر أول خطوة في التخليق كما تشكيل الغلوكوسامين 6 فوسفات هو الخطوة الأولى لتركيب هذه المنتجات، قد يكون من المهم الجلوكوزامين في تنظيم إنتاجها، إلا أن الطريقة التي hexosamine الممر الحيوي هو فعلا للتنظيم، وعما إذا كان هذا قد يكون متورطا في المساهمة إلى الأمراض التي تصيب الإنسان لا يزال غير واضح.

الآثار الصحية
يشيع استخدام الجلوكوزامين الذي يأخذ عن طريق الفم في علاج هشاشة العظام. وحيث أن الجلوكوزامين يعتبر أساسي للجليكوزامينوجليكان، والجليكوزامينوجليكان يعتبر مكون رئيسي في الغضروف المفصلي، فان الإمداد بالجلوكوزامين يمكن أن يساعد في الوقاية من تدهور الغضاريف وعلاج التهاب المفاصل.يبدو أن استخدامه كعلاج لهشاشة العظام آمن، ولكن هناك أدلة متضاربة حول مدى فعاليته. وجد التحليل التجميعي لكوشران عام 2005 لتأثير الجلوكوزامين على هشاشة العظام أن تحضيرات «روتا» فقط (بما في ذلك الدراسات القديمة) لها تأثيرات نافعة للألم والاختلال الوظيفي. كما وجدت أيضاً انه عندما اخذت الدراسات التي تستخدم التصميم عالي الكفاءة فقط في الاعتبار، لم يكن هناك أي تأثير فوق الدواء البديل. وبالإضافة إلى ذلك، كشف التحليل المخبري للجلوكوزامين أنه يثبط خصائص خلية الغضروف. استخدمت الدراسات التي ذكرت تأثير المنفعة كبريتات الجلوكوزامين. أحياناً مايستخدم الكوندريتون في الارتباط، وتشير الدراسات على الحيوانات تشير إلى أن شوندروتن قد تزيد فعاليته. وجدت محاولتان عشوائية حديثة، مزدوجة التعمية محكمة، أنه لايوجد تأثير وراء الدواء البديل في تخفيف الآلام، في حين أن هناك محاولة وجدت تأثير وراء الدواء البديل.

الاستخدام
تعتبر الجرعة النموذجية لملح الجلوكوزامين هي 1500 مللي جرام يومياً. يحتوي الجلوكوزامين على مجموعة أمينية موجبة الشحنة في PH فسيولوجية، ويمكن أن يختلف الأنيون في الملح.
عادة ماتكون الصيغة الصلبة من الجلوكوزامين هي كبريتات الجلوكوزامين وهيدروكلوريد الجلوكوزامين. سوف تعتمد كمية الجلوكوزامين الموجودة في 1500 ملغ من ملح الجلوكوزامين على أي أنيون يكون موجود وما إذا كانت الأملاح الإضافية متضمنة في حسابات المصنعين.
غالباً مايوجد الجلوكوزامين في صورة صلبة مع مكملات أخرى مثل كبريتات الكوندروتن والميثيل سلفونيل ميثان. على مايبدو أن الجلوكوزامين والكوندريتون "مرشحين ضعفاء للامتصاص عبر الجلد، ولكن يبدو أن مستقلب الجلوكوزامين N-اسيتيل-D جلوكوزامين (NAG) مرشح أفضل. ويقوم الإيثانول وثنائي الميثيل سلفوكسيد (DMSO) بتعزيز قدرة الـ NAG على اختراق الجلد. يستخدم الـ DMSO في المساعدة في توصيل العقاقير في الرعاية البيطيرية، ولكنه لم يتم الموافقة عليه للاستخدام على البشر.

الجلوكوزامين هو دواء شعبي بديل يستخدم من قبل المستهلكين لعلاج التهاب المفاصل.
يستخدم الجلوكوزامين على نطاق واسع أيضاً في الطب البيطري كغير منظم ولكنه مكمل مقبول على نطاق واسع.

تعتمد الاستخدامات الأخرى في معظمها على تقليد لم يتم اختباره تماماً، ولم يتم إثبات سلامتها وفعاليتها باستمرار في اختبار double blind جدي. يمكن أن تكون بعض هذه الظروف خطيرة ويجب أن تقيم عن طريق مقدم من الرعاية الصحية. تشمل هذه مثبطات المناعة، وأمراض المناعة الذاتية، وترقق العظام، والألم، والصدفية، وتجديد الجلد والاكتئاب وآلام العضلات الليفية والاصابات الرياضية وآلام الظهر، ونزيف دوالي المريء (الأوعية الدموية في المريء)، والإيدز والسرطان وفشل القلب الاحتقاني، وحصى الكلى، والصداع النصفي، والتشوهات spondylosis، والتهاب الفقار اللاصق، وعامل موضعي hypopigmenting، والتئام الجروح.

الأمان
أقرت الدراسات العلاجية باستمرار أن الجلوكوزامين يبدو آمن.

الحساسية
يجب على الأشخاص الذين يعانون من حساسية المحار أن يتجنبوا استخدام الجلوكوزامين، حيث إنه يُستخرج من المحار، وبما أنه يستخرج من صدف هذه الحيوانات في حين أن الحساسية تكمن في لحمها، فمن الممكن أن يكون آمنًا حتى بالنسبة لهؤلاء الذين يعانون من الحساسية ضد المحار. تعتبر المصادر البديلة التي تستخدم التخمير الفطري متاحة.

أيض الجلوكوز
هناك مصدر آخر للقلق وهو الجلوكوزامين الإضافي حيث يمكن أن يتعارض مع مرض السكري عن طريق التداخل مع التنظيم الطبيعي لمسار تخليق الهيكسوسامين،  ولكن التحقيقات العديدة لم تجد أي دليل على حدوث مثل ذلك. يلخص الاستعراض الذي قام به أندرسون وآخرون. في عام 2005 آثار الجلوكوزامين في أيض الجلوكوز في الدراسات المختبرية، وآثار تناوله عن طريق الفم بجرعات كبيرة في الحيوانات وآثار مكملاته مع الجرعات الطبيعية الموصى بها للبشر، مستخلصين أن الجلوكوزامين لايسبب الحساسية المفرطة تجاه الجلوكوز ولايوجد له آثار موثقة على أيض الجلوكوز. وتجدر الإشارة إلى أن في هذا الاستعراض الخاص تم تمويل القائمين على العمل من قيا كارجيل، وإنكوربوريتد، وايديفيل، أي ايه، مصنعين الجلوكوزامين كما تم ذكره في جزء التعريف في الورقة. وخلصت الدراسات الأخرى التي أجريت في حالات النحافة أو السمنة إلى أن الجلكوزامين الذي يؤخذ عن طريق الفم بجرعات قياسية لايسبب سوءا في مقاومة الأنسولين أو اختلال الأغشية الوظيفي.

الرقابة التنظيمية

الولايات المتحدة الأمريكية
لم يتم الموافقة على الجلوكوزامين في الولايات المتحدة من قبل هيئة الغذاء والعقاقير للاستخدام الطبي في البشر.وحيث أنه تم تصنيفه على أنه مكمل غذائي في الولايات المتحدة، فان المصنعين هم الجهة الوحيدة المسؤولة عن السلامة والصياغة، ولايتطلب دليل على الأمان والكفاءة طالما أنه لم يتم الإعلان عنه كعلاج لحالة طبية. تقوم معاهد الصحة القومية في الولايات المتحدة حالياً بدراسة عن الجلوكوزامين كمكمل غذائي في حالات السمنة المفرطة، لأن هذه الفئة من السكان قد تكون حساسة بشكل خاص لأي تأثيرات للجلوكوزامين على مقاومة الأنسولين.

أوروبا
يعتبر الجلوكوزامين مصدق عليه كدواء طبي في أوروبا ويباع على هيئة كبريتات الجلوكوزامين. في هذه الحالة، يكون مطلوب أدلة على سلامة وفعالية الاستخدام الطبي للجلوكوزامين وتوصية العديد من المبادئ التوجيهية باستخدامه كعلاج فعال وآمن لالتهاب المفاصل.

منحت فرقة العمل التابعة للجنة الاتحاد الأوروبي لمكافحة الروماتيزم (EULAR) كبريتات الجلوكوزامين مستوى للسمية وهو 5 على تدريج 0-100،  كما أكدت توجيهات OARSI (جمعية بحوث التهابات المفاصل الدولية) لالتهاب مفاصل الركبة والورك سلامته الممتازة.

تفاعل الدواء في الجسم وتفاعله مع الأدوية الأخرى
أكدت دراستان اثنتان من الدراسات الحديثة أن الجلوكوزامين متفاعل بشكل منتظم نظامياً وفي موقع التفاعل (المفاصل) بعد تناول كبريتات الجلوكوزامين عن طريق الفم في مرضى التهابات المفاصل. كانت الحالة الثابتة لتركيز الجلوكوزامين في البلازما والسائل الزلالي متعلقة وفي تواصل مع هذه الفعالة في الدراسات المخبرية المختارة.

آليات العمل
يمكن أن تكون الآثار المحتملة لكبريتات الجلوكوزامين في المرضى الذين يعانون من التهاب المفاصل نتيجة لنشاطه ضد الالتهابات،  وتحفيز تخليق البروتوجليكانات،  والتقليل في النشاط التكسيري للـ chondrocytes مثبطاً تخليق انزيمات التحلل البروتيني والمواد الأخرى التي تشارك في تحطيم سائل الغضروف وتسبب موت chondrocytes المفصلية.

الدراسات الطبية
هناك العديد من المحاولات الطبية على استخدام الجلوكوزامين كعلاج طبي لالتهاب المفاصل، ولكن النتائج كانت متعارضة. وأدت كل الدلائل المؤيدة والمعارضة على كفاءة الجلوكوزامين إلى جدل بين الأطباء حول ما إذا كانوا سيوصون بعلاج مرضاهم بالجلوكوزامين.

أظهرت العديد من التجارب الطبية عام 1980و 1990، التي تمت تحت رعاية صاحب براءة الاختراع الأوروبي، روتافارما، منفعة للجلكوزامين. ومع ذلك، كانت كفاءة هذه الدراسات ضعيفة نظرا للقصور في أساليبها، متضمنة الحجم الصغير، والمدة القصيرة، والتحليل الضعيف للتسرب، والطرق غير الواضحة للعمى.

قامت روتافارم بعد ذلك برعاية اثنين كبار (ع الأقل 100 مريض في المجموعة)، لمدة ثلاث سنوات، وهي محاولات طبية يسيطر عليها بلاسيبو للعلامة التجارية لروتافارم لكبريتات الجلوكوزامينوأظهرت هاتان الدراساتان منفعة واضحة جدا للعلاج بالجلوكوزامين. ولم يكن هناك تحسن في الأعراض فقط ولكن كان هناك تحسن أيضا في مساحة المفاصل الضيقة على الصور الشعاعية.
مما يشير ذلك إلى أن الجلوكوزامين، على عكس مسكنات الآلام مثل NSAIDs، يمكن أن يساعد بالفعل في الوقاية من تدمير الغضروف وهو السمة المميزة لالتهاب المفاصل.

من ناحية أخرى، أجريت دراسات عديدة لاحقة، غير تابعة لروتافارم، ولكنه أصغر وأقصر، ولم تجد أي منفعة من الجلوكوزامين. قيمت بعض الاستعراضات وتحليلات الميتا كفاءة الجلوكوزامين، بسبب هذه النتائج المتضاربة.

قام ريتشي وآخرون بعمل تحليل تجميعي للمحاولات الطبية العشوائية عام 2003 ووجدوا فعالية للجلوكوزامين على آلام VAS وWOMAC، ومؤشر Lequesne وتنقل VAS والتحمل الجيد.

مؤخرا، خلص استعراض برويار وآخرون، عن استخدام الجلوكوزامين وكبريتات الكوندريتون في علاج التهابات الركبة والورك، أن كلا من المنتجين يعملان كأنهم علاجات قيمة لأعراض مرض التهاب المفاصل مع بعض آثار تعديل الهيكل المحتملة.

دفع هذا الوضع المعاهد القومية للصحة أن تقوم بتمويل دراسة طبية كبيرة في مراكز متعددة (دراسة GAIT) دارسين الألم المذكور في التهاب المفاصل في الركبة، مقارنين بمجموعات تتعالج بالكوندروتين سلفات، والجلوكوزامين، والاثنان معاً، وكذلك البلاسيبو والسيليكوكسيب. ووجدت النتائج بعد 6 أشهر من الدراسة أن المرضى الذين كانوا يأخذون الجلوكوزامين HCI، أو كبريتات الكوندروتين، أو مجموعة من الاثنين لم يظهروا أي تحسن ملحوظ إحصائياً في الأعراض مقارنة بالمرضى الذين يأخذون البلاسيبو. أما المجموعة التي كانت تأخذ سيليكوكسيب وجد فيها تحسن إحصائي ملحوظ في أعراضهم.

وتشير هذه النتائج إلى أن الجلوكوزامين والكوندروتن لايسكنان الآلام بطريقة فعالة في المجموعة الكلية لمرضى التهاب المفاصل، ولكن يجب توخي الحذر لأن معظم المرضى كانوا مصابين بآلام بسيطة (وبالتالي هناك هوامش ضيقة لتقييم تحسن الألم) وبسبب الاستجابة غير المعتادة للبلاسيبو في الدراسة (60%).ومع ذلك، أشارت التحليلات الاستكشافية لمجموعة فرعية من المرضى أنه عندما يتم أخذ الدوائين مجتمعين (الجلوكوزامين وكبريتات الكوندروتن) يمكن أن يكون أكثر أهمية في الفاعلية من البلاسيبو (79.2 ٪ مقابل 54 ٪ ؛ p = 0.002) وأعلى بنسبة 10 % من الكونترول الموجب، في المرضى التي تم تصنيف حدة مرضهم من متوسط إلى شديد (انظر إلى فروض الاختبار المقترحة بواسطة البيانات).

في افتتاحية مرفقة، ذكر دكتور مارك هوشبرج أيضاً أنه «من المحبط أن القائمين على GAIT لم يستخدموا كبريتات الجلوكوزامين... حيث أن النتائج كانت سوف تأتي بمعلومات هامة والتي كانت من الممكن أن تفسر جزئياً الاختلاف في الدراسات المستعرضة من قبل توهييد وطلابه»  ولكن لم يتم تقاسم هذا القلق مع الصيادلة في PDR الذين قالوا، «لايبدو أن الأنيون المعاكس لملح الجلوكوزامين (بمعنى. الكورايد أو السلفات) يلعب أي دور في عمل أو التركيب الدوائي للجلوكوزامين». وعليه، فإن مسألة فعالية الجلوكوزامين لا يمكن حلها دون مزيد من التحديثات أو المحاولات.

في هذا الصدد، عينت دراسة مزدوجة التعمية, لمدة 6 أشهر، متعددة المراكز لتقييم كفاءة كبريتات الجلوكوزامين 1500 ملغ مرة واحدة يوميا مقارنة مع دواء البلاسيبو واسيتامينوفين في المرضى الذين يعانون من التهاب في عظام الركبة (دراسة جايد).وأظهرت النتائج أن كبريتات الجلوكوزامين حسنت من مؤشر Lequesne algofunctional بشكل ملحوظ مقارنة مع دواء البلاسيبو والكونترول الموجب. كانت التحليلات الثانوية، بما فيها مؤشرات مستجيب OARSI، مواتية بشكل ملحوظ لكبريتات الجلوكوزامين.

خلصت التحليلات التجميعية للدراسات المحكمة العشوائية، بما في ذلك دراسة NIH بواسطة كليج، أن الهيدروكلوريد غير فعال وبالتالي فهناك اختلاف كبير جدا بين الدراسات على كبريتات الجلوكوزامين لاستخلاص النتائج.

وردا على هذه الاستنتاجات، يشير دكتور. ج- ي ريجينستر في افتتاحية مرفقة أن القائمين على الدراسة فشلوا في تطبيق مبادئ مراجعة منهجية سليمة للتحليل التجميعي، ولكن بدلا من ذلك وضعوا نواتج كفاءات مختلفة مع بعضها وتصاميم دراسات عن طريق خلط أربعة أسابيع من الدراسات مع ثلاثة سنين من المحاولات، والحقن العضلي/الحقن الوريدي مع الجرعات الفموية، وذكرت الدراسات الصغيرة قليلة الكفاءة في بداية عام 1980 مع دراسات عالية الكفاءة في 2007.

ومع ذلك، توصي OARSI في الوقت الراهن (جمعية بحوث التهابات المفاصل الدولية) بالجلوكوزامين كثاني أكثر دواء تأثيراً لحالات التهاب المفاصل المتوسطة. بالمثل، منحت جامعة الدول الأوروبية لمكافحة الروماتيزم المبادئ التوجيهية للتدريب على التهاب مفاصل الركبة كبريتات الجلوكوزامين مؤخرا أعلى مستوى من البرهنة، 1A، وقوت التتوصية، A.

كشفت دراسة صغيرة عام 2009 أن الجلكوزامين يقلل من تحول الغضروف في مرضى التهاب المفاصل كاستجابة للتدريب البدني.

المراجع

الروابط الخارجية
 مقالة الجلوكوزامين، مايو كلينيك
 معلومات عامة عن الجلوكوزامين والكوندريتون سلفات من مؤسسة التهاب المفاصل.
 «تخليق UDP - N-acetylglucosamine الحيوي»، مخطط يحتوي على تسميات IUBMB ووصلات.
 ملخص PDR  للصحة للمعلومات عن عقاقير الجلوكوزامين من الناشرين من مرجع مكتب الطبيب.
 «جلوكوزامين / Chondroitin التهاب المفاصل المحاولات المتداخلة (GAIT) ،» ClinicalTrials.gov التسجيل والمعلومات.
 «آثار جلوكوزامين الفموي على نشاط الانسولين عن طريق الفم والأوعية الدموية في الناس الطبيعية والبدناء ،» ClinicalTrials.gov المعلومات.
 «اخبار NIH : فعالية الجلوكوزامين والكوندرويتن سلفات قد يتوقف على مستوى الألم في التهاب المفاصل»، الأربعاء، فبراير 22، 2006.
 «جلوكوزامين وChondroitin لالتهاب المفاصل : المنافع من غير المحتمل»، موجز للتعليق على نتائج البحوث، بما في ذلك GAIT.

سكريات أحادية
مكملات غذائية
هيكسوزامين

جلوكوزامين


Jorge Paulo Cadete Santos Reis (Pemba, Mozambique, 27 de agosto de 1968), es un ex-futbolista portugués, nacido en Mozambique. Conocido como Jorge Cadete, se desempeñaba como delantero.

Clubes

Futbolistas de Mozambique
Futbolistas nacionalizados en Portugal
Futbolistas de la selección de fútbol de Portugal en los años 1990
Futbolistas del Sporting de Lisboa
Futbolistas del Vitória Sport Clube
Futbolistas del Brescia Calcio
Futbolistas del Celtic Football Club
Futbolistas del Real Club Celta de Vigo en los años 1990
Futbolistas del Sport Lisboa e Benfica
Futbolistas del Bradford City Association Football Club
Futbolistas del Clube de Futebol Estrela da Amadora
Futbolistas del Partick Thistle Football Club
Futbolistas de Portugal en la Eurocopa 1996

Jorge Cadete


روضان الروضان (26 أبريل 1965 -)، نائب سابق في مجلس الأمة الكويتي، ووزير كويتي سابق.

السيرة الاجتماعية
له من الأولاد 6 عبد العزيز ويعمل (محامي) ورئيس اتحاد الطلبة سابقا ، ومحمد ، وعبد الله ، ويوسف ، وحمد ، والبنات غالية.

السيرة الذاتية
تقلد منصب نائب رئيس  المجلس البلدي الكويتي ، ثم رئيس المجلس البلدي بدرجه وزير ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 2006 في الدائرة التاسعة ، وحصل على المركز الثالث برصيد 2285 صوت  ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 2008 في الدائرة الثالثة، وحصل على المركز السابع برصيد 6586 صوت وفاز بالانتخابات  ، وفي 12 يناير 2009 تم تعيينه وزيرا للصحة  ، وبعد انتخابات مجلس الأمة عام 2009 الذي ترشح بها بالدائرة الثالثة وحاز على المركز الأول وعين بعدها وزير دولة لشئون مجلس الوزراء ، و فاز بانتخابات مجلس الامه 2013 ..

مواقفه في مجلس الأمة

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أعضاء مجلس الأمة الكويتي
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2008
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2009
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2013
مواليد 1384 هـ
مواليد 1965
وزراء شؤون مجلس الوزراء كويتيون
وزراء صحة كويتيون

روضان الروضان


Hiroyuki Tazawa (født 29. april 1978) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Yokohama F. Marinos og Vegalta Sendai.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Hiroyuki Tazawa


Esseyit Hasan Fahri Korutürk (15 Ağustos 1903, İstanbul - 12 Ekim 1987, İstanbul), Türk asker ve siyasetçi, eski Türk Deniz Kuvvetleri komutanı ve Türkiye'nin 6. Cumhurbaşkanı. 1957-1960 yılları arasında Türk Deniz Kuvvetleri Komutanı olarak görev yapmış olan Korutürk, 1973-1980 yılları arasında Cumhurbaşkanlığı görevini sürdürmüştür.

Hayatı
1903 yılında eski askerlerden Erzincanlı Osman Sabit Bey ile Nesrin Hanım'ın oğlu olarak İstanbul'un Fatih ilçesinin Sultanahmet semtinde bulunan Soğukçeşme Sokağı'nda doğdu. Annesini küçük yaşta kaybedince üvey annesi Nuriye Korutürk (1873-5 Kasım 1973)'ün gözetiminde büyüdü.

Askerlik Dönemi
1916 yılında Bahriye Mektebi'ne girdi. 1923 yılında Deniz Harp Okulu'ndan, güverte mühendis teğmen rütbesiyle mezun oldu. 1 Mart 1923 ile 15 Ekim 1924 tarihleri arasında Hamidiye ve Yavuz gemilerinde tahsil ve staj gördü. Çeşitli gemilerde görev yaptıktan sonra, 1931 yılında girdiği Deniz Harp Akademisi'ni 1933 yılında bitirerek kurmay subay oldu. Akabinde 18 Mart 1934 tarihinde bizzat Türkiye Cumhurbaşkanı Mustafa Kemal Atatürk tarafından Korutürk soyadı verildi.

11 Kasım 1934 tarihinde Genelkurmay XI. şubeye, 11 Aralık 1935 tarihinde Roma Büyükelçiliği deniz ataşeliğine tayin edildi. Montreux (Montrö) Boğazlar Konferansı'nda Türk heyetinde deniz müşaviri olarak bulundu. 25 Aralık 1936 tarihinde görevi Berlin Büyükelçiliği deniz ataşeliğine nakledildi. 3 Kasım 1938 tarihinde bu görevinden ayrılarak Denizaltı Gemileri Komutanlığı kurmay başkanlığına getirildi. 29 Ocak 1942 tarihinde ikinci defa Berlin Büyükelçiliği deniz ataşesi oldu. Stockholm deniz ataşeliğini de ek görev olarak yürüttü.

1950 yılında tuğamiral rütbesine terfi etti. Bu rütbe ile İstanbul Deniz Komutanlığı ve Denizaltı Filosu Komutanlığı görevlerini yürüttü. 1953 yılında tümamiral rütbesine terfi etti. Bu rütbe ile Harp Filosu Komutanlığı, Deniz Eğitim Komutanlığı, Genelkurmay İstihbarat Başkanlığı görevlerini yürüttü. 1956 yılında Koramiral rütbesine terfi etti. Bu rütbe ile donanma komutanlığı ve Boğazlar ve Marmara Deniz Kolordu Komutanlığı görevlerinde bulundu. 13 Aralık 1957 tarihinde deniz kuvvetleri komutan vekili atandı. 1958 yılında Oramiralliğe terfi etti ve 17 Kasım 1959 tarihinde Türk Deniz Kuvvetleri Komutanlığı görevine atandı.

Diplomatlık dönemi
Bu görevini yürütürken meydana gelen 27 Mayıs 1960 Darbesi sırasında Askeri hükûmet tarafından Dışişleri Bakanlığı'na getirildiyse de daha sonra bundan vazgeçilerek 27 Haziran 1960 tarihinde Moskova Büyükelçisi olarak görevlendirildi. 27 Ağustos 1960 tarihinde askerlikten emekli edilerek Dışişleri Bakanlığı kadrosuna nakledildi. 5 Eylül 1964 tarihine  kadar dört yıldan fazla Moskova Büyükelçiliği görevinde bulundu. 1 Ağustos 1965 tarihinde meslekten büyükelçi olmadığını ileri sürerek Dışişleri Bakanlığından istifa etti ve emekli oldu.

Senatörlük Dönemi
7 Haziran 1968 tarihinde Cumhurbaşkanı Cevdet Sunay tarafından Cumhuriyet Senatosu kontenjan senatörlüğüne getirildi. 6 Nisan 1973 tarihinde Cumhurbaşkanı seçilinceye kadar görev yaptı.

Cumhurbaşkanlığı (1973-1980)
Cevdet Sunay'ın süresinin dolmasından sonra Cumhurbaşkanlığına aday olan Tekin Arıburun ile Faruk Gürler'in mecliste gerekli oyu alamamaları üzerine Adalet Partisi, Cumhuriyet Halk Partisi ve Cumhuriyetçi Güven Partisinin ittifakıyla Cumhurbaşkanlığı görevine aday gösterildi. 6 Nisan 1973 tarihinde Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde yapılan Cumhurbaşkanlığı seçiminin 15. turunda 365 oy alarak Türkiye Cumhuriyeti'nin 6. Cumhurbaşkanı seçildi.

Cumhurbaşkanlığı devrinde Türkiye'nin çalkantılı bir döneminde oluşu rolünü kilit konumuna getirmişti. Zira bu devirde kurulan koalisyon hükûmetlerinin oluşumu ve yaşaması için büyük çaba gösterdi. Kendisinin de deyimiyle Türkiye'yi bu devirde hükûmetsiz bırakmadı. Devrinde Kıbrıs Harekâtı gerçekleştirildi ve ülkedeki sağ-sol siyasi çatışması tüm hızıyla yayıldı. Cumhurbaşkanlığı döneminde Boğaziçi Köprüsü açılarak hizmete girdi. Özellikle devletin itibarını yeniden tesis için uğraş verdi. 7 yıllık Cumhurbaşkanlığı boyunca 8 hükûmet kuruldu. 1980 yılında, yedi yıllık hizmet süresini doldurarak Cumhurbaşkanlığı görevinden ayrıldı ve Anayasa uyarınca "Tabii Senatör" sıfatıyla Cumhuriyet Senatosunda görev aldı. 12 Eylül Darbesi sonrası Anayasa'nın ve Meclisin feshedilmesi üzerine Tabii Senatörlük görevi de sona erdi.

Lozan hakkındaki görüşleri
Cumhurbaşkanı Korutürk Lozan Antlaşması hakkında şunu yazar:

Ölümü

12 Ekim 1987 günü geçirdiği bir kalp krizi sonucu öldü. Mezarı, Ankara'daki Devlet Mezarlığı'ndadır.

Özel hayatı
Almanca, İngilizce ve İtalyanca bilmekteydi. 1 Mart 1944 tarihinde eski Milletvekili Salah Cimcoz'un kızı ve Moralı İbrahim Paşa'nın torunu ressam Emel Korutürk ile evlenen ve Osman (1944-), Selâh (1949-), Ayşe (1955-) adlarında üç çocuğu oldu. Oğulları Osman Korutürk ve Selâh Korutürk ile gelini Zergün Korutürk diplomat olarak görev yaptılar.

Kaynakça

1903 doğumlular
Deniz Lisesinde öğrenim görenler
1987 yılında ölenler
TBMM Cevdet Sunay tarafından seçilen Cumhuriyet Senatörleri
TBMM Cumhuriyet Senatosu Kontenjan Grubu Başkanları
Bürokrat Senatörler
Ankara'da ölenler
Devlet Mezarlığı'na defnedilenler
Deniz Harp Okulunda öğrenim görenler
Eyüp Anadolu Lisesinde öğrenim görenler
TBMM Cumhuriyet Senatosu Tabii senatörleri
Fahri Korutürk
Güverte subaylar

Fahri Korutürk


L' American Diver,également connu sous le nom de Pioneer II, était un prototype de sous-marin construit pour être utilisés par les États confédérés d'Amérique pendant la guerre de Sécession par Horace Lawson Hunley, James McClintock et Baxter Watson. C'était le premier successeur du Pioneer.

Historique
Le Diver a été inventé et construit par le même consortium qui a construit le Pioneer à La Nouvelle-Orléans.
Horace Lawson Hunley, James McClintock et Baxter Watson ont été contraints de déplacer leurs opérations à Mobile, en Alabama, après la capture de la Nouvelle-Orléans par les forces de l'Union Army en avril 1862. Bien que finalement infructueux, il a servi de modèle dans le développement du prochain sous-marin du consortium, le H.L. Hunley qui est finalement devenu le premier sous-marin de combat à couler un navire de guerre ennemi, l'.

Le Diver a été conçu et construit par le consortium à la fin de 1862. Au cours de plusieurs mois, de nombreuses tentatives coûteuses ont été faites pour propulser le sous-marin avec un type de moteur électrique, puis un moteur à vapeur, mais les deux méthodes se sont avérées être des échecs. La machine à vapeur a finalement été remplacée par une manivelle. Le sous-marin était prêt pour les essais en janvier 1863. Il fallait quatre membres d'équipage pour tourner la manivelle de l'hélice et un pour diriger et a été jugé trop lent par l'équipe. Néanmoins, il fut décidé en février 1863 de remorquer le sous-marin dans la baie jusqu'à Fort Morgan et de tenter une attaque contre le blocus de Mobile par l'Union Army. Cependant, le sous-marin a sombré dans le clapot causé par le mauvais temps et les courants à l'embouchure de la baie de Mobile  et a coulé. L'équipage s'est échappé, mais le bateau n'a pas été récupéré.

Voir aussi

Notes et références

Liens internes
 Bayou St. John (sous-marin confédéré)
 Pioneer (sous-marin confédéré)

Bibliographie
 Peter Winston Hitchcook: Intelligent Whale: A Historical and Archaeological Analysis of an American Civil War Submersible (Thesis), Mai 2002, S. 39–42 (online).

Sous-marin
Navire des États confédérés
Alabama durant la guerre de Sécession
Bateau lancé en 1863
Navire construit en Alabama
Épave de la guerre de Sécession

American Diver


La classe Holland est une classe de destroyers construits pour la Marine royale néerlandaise dans les années 1950. Ils sont les premiers grands navires de guerre conçus et construits par les Néerlandais après la Seconde Guerre mondiale. Contrairement à la pratique antérieure de la marine néerlandaise, les navires portent le nom de provinces plutôt que d'amiraux.

Histoire
La Seconde Guerre mondiale a eu un impact dévastateur sur les flottes de la Marine néerlandaise. De nombreux navires de surface et sous-marins ont été détruits, soit au combat, soit par des mines, et certains ont été sabordés pour empêcher leur capture par l'ennemi. Les navires de surface les plus remarquables ayant été détruits pendant la guerre sont les ,  et . La Marine royale néerlandaise avait ainsi perdu la majeure partie de sa puissance de feu et dépendait de navires obsolètes et moins puissants tels que les croiseurs légers  et . Ainsi, lorsque des membres importants de la marine ont pu se réunir pour la première fois à La Haye en 1945, ils ont été confrontés à un énorme défi de reconstruction de la fragile flotte de la Marine royale néerlandaise. La direction de la marine était restée active pendant la Seconde Guerre mondiale et avait établi des plans pour les futurs navires devant être construits, établissant un nombre pour chaque type de classe. Le seul obstacle résidait dans le manque de budget de la défense pour mettre ces plans en marche. En effet, les Pays-Bas et sa plus grande colonie, les Indes orientales néerlandaises, avaient été occupés par des envahisseurs étrangers pendant la guerre et de nombreuses infrastructures avaient été endommagées pendant les combats. La majorité de l'argent débloqué devait être consacré à la reconstruction des infrastructures et à la relance de l'économie.

Néanmoins, la marine commence à concevoir de nouveaux navires et veille à ce que les travaux préparatoires à la reconstruction de la flotte soient lancés. Les destroyers étaient l'une des classes de navires prioritaires lors de l'effort de reconstruction, car ce type de navire avait montré leur valeur pendant la Seconde Guerre mondiale, les Pays-Bas ayant décidé de se spécialiser dans la guerre anti-sous-marine dans le contexte de l'OTAN. Les experts navals néerlandais de l'époque exhortaient particulièrement la Marine royale néerlandaise à investir dans des destroyers sous-marins, car ils prédisaient que ce type de navires jouerait un rôle majeur dans les futurs conflits navals. Ce jugement était basé sur l'évolution du rôle des sous-marins depuis la Première Guerre mondiale en examinant le succès remporté lors de la Seconde Guerre mondiale qui a suivi. Les experts navals ont également recommandé comment les équipés et quelles tactiques devraient être utilisées pour contrer avec succès les sous-marins au combat. Les exigences de base fixées par la Marine royale néerlandaise pour les destroyers de classe Submarine destroyer 1947, comme appelé à l'époque, reflétaient ces recommandations. Cependant, en plus de pouvoir détruire les sous-marins ennemis, les exigences comprenaient également la protection contre la radioactivité et la capacité d'effectuer des bombardements côtiers. D'autre part, les attaques de torpilles sur d'autres navires de surface n'étaient pas incluses dans la conception des destroyers.

En 1948, six exemplaires sur les douze destroyers prévus sont commandés. Les quatre destroyers de la classe Holland devaient être construits par trois chantiers navals différents. Le  a été construit par le Rotterdamsche Droogdok Maatschappij et le  par Wilton-Fijenoord, tandis que Koninklijke Maatschappij de Schelde a construit les deux navires restants : les  et . La construction a pris plus de temps que prévu car il s'agissait des premiers destroyers conçus après la Seconde Guerre mondiale. La Marine royale néerlandaise n'avait pas construit de nouveaux navires depuis plus de cinq ans et il y avait eu depuis de nombreux progrès technologiques ; mettre en œuvre ces avancées a pris plus de temps que prévu. De sérieux doutes subsistaient quant à la stabilité des nouveaux navires, entraînant des mesures supplémentaires telles que la construction de la construction du mât avec de l'aluminium au lieu de l'acier. La principale autre raison de ces retards résultent de problèmes financiers de la marine néerlandaise. La marine a dépensé beaucoup d'argent pour effectuer l'entretien des navires anciens et obsolètes qu'elle disposait dans son inventaire. De plus, la construction des destroyers de la classe a coûté plus cher que prévu. Pour économiser des coûts et surtout du temps, la marine ayant cruellement besoin de navires modernes pour remplacer une partie de son matériel d'avant-guerre, les quatre destroyers ont été dotés d'équipements construits pendant la Seconde Guerre mondiale pour la marine allemande. En plus de ces quatre destroyers sous-marins, deux autres destroyers devaient être construits, mais en raison des économies de coûts, la construction a été reportée. Néanmoins, le 30 décembre 1954, le premier destroyer de la classe Holland, le navire de tête Holland, est achevé et mis en service. Il est suivi du Zeeland, Noord-Brabant et Gelderland ; ces navires ont été mis en service en 1955.

Les quatre destroyers de la classe Holland ont servi pendant de nombreuses années dans la Marine royale néerlandaise jusqu'à leur retraite dans les années 1970.

Conception
Ces navires étaient inhabituels car il s'agit les premiers destroyers construits sans torpilles anti-navires de gros calibre. Leur rôle principal était la guerre anti-sous-marine et la défense des convois. La spécification a été publiée en 1947 et la construction approuvée en 1948.

Armement
L'armement comprenait deux canons jumelés Bofors de 120 mm capables de tirer 45 coups par minute. Les affûts étaient automatisés et stabilisés avec contrôle radar et 720 cartouches stockées par affût. Au départ, des affûts britanniques jumelés Mk 6 de 4,5 pouces ont été envisagés, mais rejetés en raison de la complexité, des besoins en main-d'œuvre (19 hommes par affûts) et de la dépendance à l'hydraulique pour le fonctionnement. L'armement anti-aérien à courte portée a été réduit à un seul canon de Bofors 40 mm en raison du poids supérieur élevé des affûts de 120 mm. L'armement anti-sous-marin se composait de deux mortiers quadruples Bofors de 357 mm anti-sous-marins placés en position « B » à l'avant du pont.

Machinerie
Le système de turbine a été commandée avant la guerre pour les  de la classe Gerard Callenburgh et cachée pendant l'occupation allemande. Les turbines ont été construites par Werkspoor, alimentées par quatre chaudières. Les navires avaient une configuration de machinerie unitaire avec des chaufferies et des salles de turbines alternées.

Capteurs
Les radars ont été conçus par Hollandse Signaal Apparaten ; le ZW-01 fournit un avertissement de surface, le DA-01 fournit une surveillance à moyenne portée et le LW-02 une surveillance à longue portée. Le système de conduite de tir était assuré par les radars GA-03 et KA-01. Les sonars PAE-1N et \\cwe-10 ont également été installés.

La superstructure a été construite en alliage d'aluminium afin de réduire le poids, suivant la technique du soudage électrique.

La Marine royale néerlandaise envisagea de remplacer ses tourelles de 120 mm avec un système de missile guidé à la fin des années 1950, mais ce projet fut annulé.

Navires de la classe
Les navires ont été construits par trois chantiers navals néerlandais différents.

Notes et références

Voir aussi

Articles détaillés
 Liste des navires de la marine néerlandaise avant 1945

Bibliographie
  Also published as

Classe de bateau de la Marine royale néerlandaise
Classe de destroyer

Classe Holland (destroyer)


Una feria, palabra que en latín significaba «día libre», es un día en el que la gente, especialmente los esclavos, no estaban obligados a trabajar, y en el que no funcionaban los tribunales de justicia.

En la antigua Roma, las feriae publicae, «vacaciones legales», podían ser stativae («fijas», esto es, marcadas de antemano, como las Saturnalia), conceptivae («móviles») o imperativae (establecidas por ocasiones especiales).

Véase también

Santoral católico

Notas

Fuente
Catholic Encyclopedia (1917).

Liturgia católica
Días religiosos

Feria (Iglesia católica)


Kolo Touré (d. 19 Mart 1981, Sokuora Bouake, Fildişi Sahili), eski futbolcudur. Fildişi Sahili vatandaşıdır ve millî takımının kaptanlığını yapmıştır. Ara ara sakatlık problemleri yaşamıştır. 2002'den 2009'a kadar Arsenal'de forma giymiştir. 2009'da Manchester City'ye transfer olmuştur. Yaya Touré ve Ibrahim Touré'nin kardeşidir. Manchester City'de kardeşi Yaya Touré ile birlikte aynı takımda oynamaktaydı. 2012-13 sezonu bittiğinde Liverpool'a transfer olmuştur.

Başarıları

ASEC Mimosas

 Fildişi Sahili Premier Ligi: 2000, 2002

Arsenal

Şampiyon
 Premier League: 2003-04
 FA Cup: 2003, 2005
 FA Community Shield: 2002, 2004

Finalist
 UEFA Şampiyonlar Ligi: 2005-06
 Premier League: 2002-03, 2004-05
 EFL Cup: 2007
 FA Community Shield: 2003, 2005

Uluslararası

Finalist
 Afrika Uluslar Kupası: 2006

Kariyer istatistikleri

(25 Mayıs 2009'da doğrulandı)

(* FA Cup, League Cup ve FA Community Shield)

Uluslararası kariyer istatistikleri
 Uluslararası golleri

Dış bağlantılar

1981 doğumlular
Fildişi Sahilli futbolcular
Fildişi Sahili millî futbol takımı futbolcuları
Arsenal FC futbolcuları
Manchester City FC futbolcuları
İngiltere'deki gurbetçi futbolcular
2002 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
2006 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
2008 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
2010 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
2012 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
2013 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
2015 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2010 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Yaşayan insanlar
Premier League futbolcuları
Defans futbolcuları
Fildişi Sahilli gurbetçi futbolcular
İngiltere'deki Fildişi Sahilli gurbetçiler
2014 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Afrika Uluslar Kupası kazanan futbolcular
İskoçya'daki gurbetçi futbolcular
ASEC Mimosas futbolcuları
Liverpool FC futbolcuları
Orta saha futbolcuları

Kolo Touré


تقلا (باليونانية القديمة: Θέκλα) ووفق المصطلحات المسيحية القديسة تقلا، إحدى قديسيات المسيحية المبكرة ومن أتباع القديس بولس الرسول، تكرم كقديسة في الكنيسة الكاثوليكية يوم 23 سبتمبر، وفي الكنائس الأورثوذوكسية الشرقية والمشرقية يوم 24 سبتمبر. وقد ذكرت لأول مرة في أبوكريفا سفر أعمال بولس وتقلا الذي تعود للقرن الثاني الميلادي؛ وتعتبر من أولى الشهيدات وفق الإيمان المسيحي ومعادلة للرسل.

حياتها
ولدت عام 30م في مدينة قونية (آسيا الصغرى، تركيا حاليًا)، من أبوين وثنيين. وما أن بلغت الثامنة عشرة من عمرها حتى خطبها ذووها إلى شاب اسمه تاميريس. لكنها لم تتزوّج لأن الرسول بولس مر بمدينة إيقونية نحو عام 45م مبشرا بالإنجيل، فاستمعت تقلا لمواعظه وخطبه واقتنعت على إثرها بالدعوة المسيحية. وقد اعترفت تقلا لأهلها بأنها لم تعد ترغب في الزواج وأنها قد نذرت عذريتها ليسوع، فحاول أهلها ثنيها عن عزمها بجميع الوسائل لكن دون جدوى من الكلام الحسن فلجأ إلى التعذيب وحرمانها من الطعام. أخيرًا اهتاجت الأم هياجًا شديدًا وودّت لو قتلتها. فأخذتها إلى والي المدينة الذي حاول بكل الطرق الممكنة أن يردّها عن قرارها، فواجه فيها إرادة صلبة ثابتة. فتهدّدها بأن يلقيها في النار حيّة فلم تأبه، فأمر بإيقاد نار شديدة وألقاها فيها لكن هطول مطر غزير اطفأ النار وخرجت سالمة من كل أذى. وبعدها هربت تقلا من المدينة وتبعت الرسول بولس، ثم جاءت وإياه إلى مدينة أنطاكية.

في أنطاكية، واجهت تقلا استشهادها الثاني إذ وشي بها لدى الوالي أنها مسيحية، فحكم عليها الوالي بالموت، وألقاها للوحوش فلم تمسّها بأذى، كما يعتقد المسيحيون. ثم حاول ثانية وثالثة فكانت النتيجة أيّاها. إذ ذاك تعجب الوالي جدًا من القوة الفاعلة فيها وسألها: "من أنتِ وما هي هذه القوة الفاعلة فيك؟ !" فأجابت تقلا: " "أنا عبدة يسوع المسيح ابن الله الحيّ. هو وحده الطريق والحقّ والحياة وخلاص من يرجونه"، وفي روايات أخرى كان ردها: "أنا أمة الإله الحي" فأطلق الوالي سراحها، كما ذكر في سفر أعمال بولس وتقلا، ووفق التقاليد الكنسية اللاحقة ومن بينها خطب ومواعظ آباء الكنيسة.

بعد ذلك أرسلها الرسول بولس إلى مدينة «سلفكية الشام» أي معلولا. وقد توقفت في عدة مدن أثناء سيرها لمعلولا مثل مدينة اللاذقية حيث أقامت فترة من الزمن ناسكة في مغارة، وعند وصولها لمعلولا أقامت أيضا في إحدى المغارات وعرفت بموهبة شفاء الأمراض فتدّفق عليها الناس، وكثيرون اهتدوا إلى المسيحية بواسطتها. لكن الأمر لم يرق للأطباء في معلولا وقد بدأ مرضاهم يغادرونهم إليها، ثم اعتقدوا أن سحر تقلا هو في عذريتها، فأرسلوا رجالاً أشرارًا لفض عذريتها. هؤلاء طاردوها فهربت منهم فحاصروها فرفعت الصلاة إلى الله واستغاثت، فانشقت إحدى الصخور فدخلت فيها، فكانت الصخرة مخبًأ لها ومدفنًا. ويظن أن وفاة تقلا كان حوالي العام 90م، وهي أولى الشهيدات المسيحيات ومعادلة للرسل. وماتت عن عمر يناهز التسعين - حسب التقليد - ويعتقد أنها دفنت في مدينة سلوقية. ومصادر أخرى تقول أنها مدفونة في معلولا في الدير المخصص لها. في حين ان بعض الاعتقادات تقول ان القديسة قد سافرت مع القديس بولس إلى إسبانيا لنشر الدعوة المسيحية.

أبوكريفا سفر أعمال بولس وتقلا
كتبت هذه الأبوكريفا في القرن الثاني للميلاد، حيث هي عبارة عن نص مكتوب بالقبطية عن سفر أعمال القديس بولس محكي على لسان القديسة تقلا، ويعتبرها البعض بمثابة رواية دينية حيث وثقها المؤرخ ترتليان والذي كان من أشد المعارضين له ولفكرة السماح للمرأة بالوعظ والتعميد، ويدعي ترتلين ان هذه الكتابات مزيفة وقد صاغها أحد القساوسة من آسيا الصغرى وتم اكتشاف زيفها عام 160 م وتم تجريد القس من رتبته الكنسية. وقد تم لاحقا العثور على نسخ قديمة باللغات اليونانية والقبطية منتشرة في المراكز المسيحية ومستعملة كمراجع من قبل آباء الكنيسة مما يشير إلى أنه تم اعتمادها حتى لو بشكل غير رسمي. استعملت لدى الكنسية الشرقية العديد من النسخ والاصدارت المختلفة لهذه اللأبوكريفا باللغات اليونانية، السيريانية والأرمنية مما يؤكد على المكانة المميزة التي تحتلها القديسة، كما هناك نسخ باللاتينية والأثيوبية حيث تختلف في بعض الأحيان عن نظيرتها اليونانية، في النسخة الأثيوبية يدعى ان القديسة قد قامت بالوعظ والتعميد.

المكانة الدينية
في الكنيسة الشرقية، تعتبر من أولى الشهيدات وإحدى أوائل الرسل، حتى يعتبر أنها معادلة لهم. وقد انتشرت أخويات وطوائف دينية حول العالم الذين يقومون بتبجيل القديسة، خاصة في منطقة آسيا الوسطى ومصر، وبعض الأخويات الدينية قد اتخذوا القديسة كمثال عن الدور النسائي في نشر الدعوة المسيحية، مما اثار حفيظة طوائف أخرى المعارضين لفكرة المرأة الرسول. نالت احترام العديد من القديسين والرهبان مثل القديس باسيليوس وغريغوريوس ويوحنا الذهبي الفم، وكان الآباء القديسون عندما يريدون أن يعظموا إحدى النساء القديسات يشبّهونها بتقلا، وفي المجمع المسكوني السابع المنعقد سنة 787، قام أسقف سلوقية ومدح القديسة وعن تضحياتها والمعجزات التي تحققت على يدها. تعتبر شفيعة عدة مدن وقرى مثل معلولا، مدن في إيطاليا مثل: أوزيمو، إيستي، وإسبانيا مثل: طركونة وسيدجيس.

مزارات وكنائس

دير القديسة في معلولا
اقيم في مدينة معلولا السورية دير للراهبات قرب المغارة التي يعتقد أن القديسة قد احتمت فيها عند هروبها من الرومان، ويتم الوصول للمغارة عن طريق سلالم خشبية. وقرب الدير يقع الشق الصخري في الجبال حيث يعتقد أنه فتح بمعجزة الهية. يؤمه الزوار والمؤمنون من جميع أنحاء العالم للصلاة والتبرك على مدار السنة وخاصة في 14 سبتمبر من كل عام وهو عيد الصليب حيث تشتهر فيه معلولا بشكل خاص إذ توقد النار على قمم جبالها، تقليد يعود للعام 325م من قبل القديسة الأمبراطورة هيلانة، حيث يقال أنها عثرت على أجزاء من الصليب الذي يعتقد أن يسوع قد صلب عليه في مدينة أورشليم مخفيا في التراب، ولكي تقوم بإعلام ابنها الأمبراطور قسطنطين الأول الذي كان متواجدا في مدينة القسطنطينية، قاموا بإشعال النار على قمم الجبال الممتدة بين مملكة القدس والقسطنطينية، وكانت قمة جبل معلولا إحدى تلك القمم، وقد حوفظ على هذه التقليد في معلولا حتى الوقت الحاضر. ويعتبر من الأماكن المقدسة التي كان يقصدها المسيحيون والمسلمون قبل حجهم لمدينة القدس.

مزار القديسة تقلا في اللاذقية
في العام 1849، عثر السكان المحليون في مدينة اللاذقية السورية على مغارة في إحدى البساتين وجد على جدرانها رسومات لرؤؤس حيوانات وبشر. عام 1943 بدأت أعمال تنقيب محلية متقطعة للكشف عن المغارة وترميمها. وعام 2009 تم افتتاحها رسميا كمزار ديني محلي للقديسة. وفق القصص المحلية فإن القديسة مرت في المدينة حوالي عام 40م واقامت في تلك المغارة. وعرفت منذ ذلك الوقت بمعجزاتها مثل شفاء المرضى. ويقال أنه في تلك المغارة تتساقط مياه مرتشحة من سقف المغارة الصخري طول اوقات العام من دون أن يعرف مصدره.

آيه تيكلا، تركيا
توجد كنيسة «آية تيكلا» (بالتركية: Aya Tekla) في مقاطعة مرسين التركية عند ساحل البحر الأبيض المتوسط قرب مدينة سيليفيكه حيث تبعد حوالي 110 كم عن مدينة طرسوس التي ينحدر منها القديس بولس، وتحوي الكنيسة مغارة يعتقد بأن القديسة قد تنسكت فيه عدة اعوام عند تنقلها في المنطقة، وقد عثر على قبر هناك يعتقد البعض انها مدفونة فيه. طوال عدة اعوام، كانت المغارة تعتبر محط جذب سري للحجاج حتى فترة حكم الأمبراطور البيزنطي زينون الذي أمر ببناء كنيسة تكرم القديسة عند المقام في فترة أعوام 460-470 م، الكنيسة وملحقاتها من حمام ومنازل الآن عبارة عن بقايا أثرية.

كاتدرائية طركونة
تعتبر القديسة تقلا شفيعة مدينة طركونة الإسبانية حيث تقيم كاتدرائية المدينة بقداس مخصص لها في يوم 23 سبتمبر وتقوم المدينة باقامة مهرجان سنوي احتفالا بتلك المناسبة. وقد بنيت الكاتدرائية عام 1184م على انقاض بازيلكية مسيحية والتي بدورها كانت مبنية على بقايا جامع مستعملا فن البناء القوطي والرومانسي.

حول العالم
 : كنيسة القديسة تقلا في بلدة داريا في ريف دمشق.
 : يقع دير مار تقلا في قرية الشحرور التابعة لمنطقة بعبدا للرهبان الموارنة والذي يعتقد أنه قد بني عام 1788م بالإضافة إلى عدة كنائس متفرقة تحمل اسمها مثل كنيسة مار تقلا في بلدة بكاسين حيث تعتبر أيضا شفيعة البلدة.
 : توجد ديامييس القديسة تقلا في مدينة روما تحمل اسمها وحيث اكتشف هناك مؤخرا من قبل علماء الآثار أيقونة للقديس بولس الرسول والتي كانت مخفية وتحت طبقات من الدهان والطحالب، وقد تم الكشف عنها باستخدام تقنيات متطورة بالليزر، ويعتقد أنها أقدم اللوحات التي تمثل القديس بولس والتي تعود للقرن الرابع الميلادي.
 : توجد عدة كنائس أخرى مخصصة لاحتفال بالقديسة مثل كنيسة كلينتون تاونشيب في ميشيغن، مدينة بيمبروك في ماساتشوستس، ومركز القدسية تقلا في مدينة شيكاغو في إيلينوي.
 : سميت عدة قرى باسمها كما في «سانتا تيكلا» (بالإسبانية:Santa Tecla)
 : قرية لالينديغلا في شمال البلاد (بالويلزية: Llandegla).

معرض الصور

انظر أيضًا
 معلولا.
 قديسون.
 المسيحية المبكرة.
 بولس الرسول.
 الاضطهادات الرومانية للمسيحيين.

مراجع

مصادر

 Edgar Johnson Goodspeed، "The Acts of Paul and Thecla" The Biblical World 17.3 (March 1901، pp. 185–190)
 أبوكريفا سفر أعمال بولس وتقلا

أشخاص من قونية
شهداء مسيحيون
تقلا
تقلا
تقلا
تقلا
تقلا
قديسات مسيحيات في القرن 1

تقلا


الباخرة الكاف (بالأحرف اللاتينية: El Kef) هي سفينة شحن تابعة للشركة التونسية للملاحة، صنعت في اليابان عام 1982، وبدأت الخدمة في تونس في سبتمبر 1982.

انظر أيضا
 الباخرة الكاف على موقع الشركة التونسية للملاحة.

بواخر تونسية

الكاف (باخرة)


Divlji ječam ili stoklasa () vrsta je trave i bliski rođak kultiviranog ječma (Hordeum vulgare).

Pregled
Hordeum murinum dosta je raširen i čest. Cvate od svibnja do srpnja uglavnom u obalnim područjima.

Može narasti do 30 cm visine, a njegovi nerazgranati klasovi mogu doseći 10 cm dužine. Daje male, suhe oraščiće, a listovi mu mogu biti široki 8 mm, s kratkim, tupim ligulama.

Jednogodišnja je zimska vrsta čije sjeme klija i razvija se u proljeće. Također se naziva zidni ječam i tetraploidan je. Razlikuje se od ostalih vrsta roda zbog svoje morfologije i molekularne genetike. Također se razlikuje po preprekama koje ima sa svojtama Hordeum kada je u pitanju njegova sposobnost križanja s drugim vrstama.

Zahtjevi rasta
Hordeum murinum complex je najrasprostranjeniji od svih ostalih vrsta Hordeuma. Središte rasprostranjenosti H. murinum je u području Sredozemlja, srednje Europe, zapadne Azije i sjeverne Afrike. Veća količina suhog materijala nastaje uz srednje oborine i bolji raspored. Padaline su najvažniji čimbenik u proizvodnji sjemena ove vrste. U godinama koje su sušnije s ranim ili kasnim oborinama nema šanse za ponovnu sjetvu ove vrste. Vrsta koristi veći dio svojih reproduktivnih resursa za proizvodnju sjemena, što joj omogućuje prilagodbu na različite vodene uvjete. Kontrola količine sjetve pogoduje visokokvalitetnoj niti ječma. Sjetvena norma zidnog ječma povećava se s povećanjem proizvodnje sjemena i krme. To pomaže u dobivanju idealne i održive stočne hrane i prinosa sjemena na pašnjacima Jordana. Visina biljke i sadržaj bjelančevina ne odgovaraju količinama sjetve, ali visina biljke i sadržaj bjelančevina variraju s godinama. Anatomske karakteristike lisnih ploški razlikuju se među svojtama. Ovu korovnu vrstu, zajedno sa zečjim ječmom i glatkim ječmom, može biti teško kontrolirati.

Podvrste
Jedna podvrsta je Hordeum murinum ssp. leporinum, poznat kao zečji ječam, mišji ječam i ječmena trava. Ova podvrsta raste u čupercima od 10 to 40 cm u visinu, a cvjetovi su mu pričvršćeni za grane, a ne za glavnu os. Porijeklom je iz mediteranske regije u blizini kontinentalne, oceanske i hladnije klime, kao i iz sjeverne Afrike i umjerene Azije, a široko je naturaliziran drugdje.  Prvi put ju je kao punu vrstu H. leporinum objavio Johann Heinrich Friedrich Link 1834. godine. Godine 1882. ponovno je opisana kao podvrsta H. murinum Giovannija Arcangelija, iako ga danas neki autoriteti održavaju na razini vrste.

Druga podvrsta je H. m. ssp. glaucum. Pojavljuje se u toplijim klimama mediteranskog područja.

Gore navedene podvrste razlikuju se prvenstveno zbog broja kromosoma, morfologije klasića i geografske distribucije. H. leporinum je dominantniji u područjima gdje je količina oborina veća od 425 mm. H. glaucum je dominantniji u semiaridnim regijama gdje je padalina manje od 425 mm.

Unutar Hordeuma postoje 2 podroda i 4 odjela s 4 različita genotipa. Klada koja je sestrinski takson H. murinum je H. bulbosum i H. vulgare.

Uporaba
Iako se H. murinum smatra teškim korovom na poljima usjeva žitarica, koristan je za ishranu životinja koje pasu. Također je glavni izvor krme za stočarsku proizvodnju u područjima s deficitom vode.

Kulturni značaj
U Engleskoj krajem 20. stoljeća među djecom se biljka kolokvijalno nazivala , zbog aerodinamičnog oblika njezine sjemenke i lisnih uši koje su često prisutne u njoj u nezrelom stanju. U Kini je podvrsta leporinum čest sastojak zalogaja qīngtuán za proljetni Festival Qingming.

Izvori

Flora Velike Britanije
Flora Italije
Flora Francuske
Flora Hrvatske
Ječam

Divlji ječam


Baudenkmäler

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Bächingen an der Brenz

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

Bachingen an der Brenz
!

Liste der Baudenkmäler in Bächingen an der Brenz


Ferenc Komlóssy (nume complet Komlóssy Ferenc Xavér Károly sau Charles Francis Xavier Komlóssy) (n. 17 decembrie 1817, Timișoara—d. 14 iulie 1892, Viena) a fost un pictor de origine maghiară, reprezentant al stilului Biedermeier. Ferenc Komlóssy a făcut studii la Academia de Artă din Viena și a participat la înființarea primei asociații maghiare de artă. A pictat în special peisaje și flori.

Komlóssy Ferenc Xavér Károly s-a născut în familia lui Ferenc Komlóssy și al Zsuzsannei Steiner la Timișoara. A avut un frate: Antal Komlóssy. A fost căsătorit cu Johanna Catharina Bousifet de Moricourt, o aristocrată de origine belgiană cu care a avut trei copii: Izabella Komlóssy, Irma Komlóssy și Franciska Xavéria Komlóssy.

Note

Legături externe

 Biografie Ferenc Komlóssy (1)
 Biografie Ferenc Komlóssy (2)

Nașteri în 1817
Decese în 1892
Pictori austrieci
Pictori maghiari

Ferenc Komlóssy


The Kunlun Mountains constitute one of the longest mountain chains in Asia, extending for more than . In the broadest sense, the chain forms the northern edge of the Tibetan Plateau south of the Tarim Basin.

The exact definition of Kunlun Mountains varies over time. Older sources used Kunlun to mean the mountain belt that runs across the center of China, that is, Altyn Tagh along with the Qilian and Qin Mountains. Recent sources have the Kunlun range forming most of the south side of the Tarim Basin and then continuing east, south of the Altyn Tagh. Sima Qian (Records of the Grand Historian, scroll 123) says that Emperor Wu of Han sent men to find the source of the Yellow River and gave the name Kunlun to the mountains at its source. The name seems to have originated as a semi-mythical location in the classical Chinese text Classic of Mountains and Seas.

Extent

From the Pamirs of Tajikistan, the Kunlun Mountains run east through southern Xinjiang to Qinghai province. They stretch along the southern edge of what is now called the Tarim Basin, the infamous Taklamakan desert, and the Gobi Desert. A number of important rivers flow from the range including the Karakash River ('Black Jade River') and the Yurungkash River ('White Jade River'), which flow through the Khotan Oasis into the Taklamakan Desert. To the south of the Kunlun is the sparsely populated Changtang region, which forms part of the Tibetan Plateau.

Altyn-Tagh or Altun Range is one of the chief northern ranges of the Kunlun. Its northeastern extension Qilian Shan is another main northern range of the Kunlun. In the south main extension is the Min Shan. Bayan Har Mountains, a southern branch of the Kunlun Mountains, forms the watershed between the catchment basins of China's two longest rivers, the Yangtze River and the Yellow River.

The highest mountain of the Kunlun Mountains is the Kunlun Goddess Peak (7,167 m) in the Keriya area of the western Kunlun Mountains. Some authorities claim that the Kunlun extends further northwest-wards as far as Kongur Tagh (7,649 m) and the famous Muztagh Ata (7,546 m). But these mountains are physically much more closely linked to the Pamir group (ancient Mount Imeon). The Arka Tagh (Arch Mountain) is in the center of the Kunlun Mountains; its highest points are Ulugh Muztagh (6,973 m) and Bukadaban Feng (6,860 m). In the eastern Kunlun Mountains the highest peaks are Yuzhu Peak (6,224 m) and Amne Machin [also Dradullungshong] (6,282 m); the latter is the major eastern peak of the Kunlun Mountains and is thus considered as the eastern edge of the Kunlun Mountains.

The mountain range formed at the northern edges of the Cimmerian Plate during its collision, in the Late Triassic, with Siberia, which resulted in the closing of the Paleo-Tethys Ocean.

The range has very few roads and in its 3,000 km length is crossed by only two. In the west, Highway 219 traverses the range en route from Yecheng, Xinjiang to Lhatse, Tibet. Further east, Highway 109 crosses between Lhasa and Golmud.

Kunlun Volcanic Group

Over 70 volcanic cones form the Kunlun Volcanic Group. They are not volcanic mountains, but cones. As such, they are not counted among the world volcanic mountain peaks. The group, however, musters the heights of  above sea level (). If they were considered volcanic mountains, they would constitute the highest volcano in Asia and China and second highest in the Eastern Hemisphere (after Mount Kilimanjaro) and one of Volcanic Seven Summits by elevation. (Mount Damavand is the highest volcano in Asia, not the Kunlun cones.) The last known eruption in the volcanic group was on May 27, 1951.

History and mythology

Legendary and mystical mountains are a long-standing aspect of Chinese civilization. Kunlun is originally the name of a mythical mountain believed to be a Taoist paradise.

Kunlun is a semi-mythical region not far from the source of the Yellow River. The Kunlun Mountains entered Chinese ideology during the Warring States period (475–221 BCE), and have become closely integrated into Chinese culture.

In the Book of Mountains and Seas, the Kunlun Mountains are mentioned:

Which means "The hill of Kunlun, which is the capital of the emperor, and the god of the land."

Gu Jiegang divides the Chinese mythology system into the Kunlun system and the Penglai system based on the eastern and western regions. He believes that the myth of Kunlun
 "originates in the western plateau, and its magical and magnificent stories spread to the east, and then follow the vast and boundless sea. The combination of these natural conditions has formed the Penglai mythology system in the coastal areas of Yan, Wu, Qi, and Yue."

In mythology, Kunlun Mountain is the birthplace and ancestral place of the Chinese nation. In mythology, Kunlun Mountain is the center of heaven and earth. It goes up to the sky and is the staircase to the sky. The "Kunlun Mythology" system takes Kunlun Mountain as an iconic place, and mainly focuses on the myths and stories of related characters such as the Yellow Emperor and the Queen Mother of the West (Xi Wang Mu). Stories such as Kuafu chasing the sun, Gonggong's anger touching Buzhou Mountain, and Chang'e flying to the moon all originate from Kunlun mythology.

Mao Dun pointed out:
 "The primitive people imagined that the gods lived in a group, and they also imagined that the gods lived on the extremely high mountains, so the highest mountain in the territory became the residence of the gods in mythology. The mystical idea of this is what happened. The Chinese myth is equivalent to that of Kunlun.

According to legend, King Mu (976–922 BCE, Zhou dynasty) was the first to visit this paradise. There he supposedly found the Jade Palace of the Yellow Emperor, the mythical originator of Chinese culture, and met Hsi Wang Mu (Xi Wang Mu, the 'Spirit Mother of the West' usually called the 'Queen Mother of the West') who also had her mythical abode in these mountains. She was the object of a traditional religious cult which reached its peak in the Han dynasty.

Notes

References

Further reading
 Munro-Hay, Stuart Aksum. Edinburgh: University Press. 1991. .

External links

Mountain ranges of China
Mountain ranges of Tibet
Tibetan Plateau
Mountains of Qinghai
Mountain ranges of Xinjiang
Sacred mountains
Sacred Mountains of China
Sites along the Silk Road
Mountain ranges of Asia

Kunlun Mountains


Loganiaceae este o familie de magnoliofite (plante cu flori) din ordinul Gentianales. Familia include 13 genuri, care trăiesc în zonele tropicale.

Genuri
Unele surse indică faptul că familia conține 13 genuri. Un studiu mai recent consideră că unele specii de Labordia ar fi sinonime cu Geniostoma, astfel că ar mai rămâne doar 12 genuri.

Referințe

Loganiaceae


Laserska spektroskopija je spektroskopska tehnika u kojoj se kao izvor elektromagnetskoga zračenja koristi laser s kontinuirano promjenljivom valnom duljinom. Prednost je uporabe lasera velika gustoća energije po širini spektralne linije, monokromatičnost emitiranoga zračenja i paralelnost snopa, što spektroskopu s laserom daje velike prednosti pred spektroskopima koji koriste dio spektra izvora bijele svjetlosti. Najvažnije su i najčešće metode laserska spektroskopija zasićenja, laserska polarizacijska spektroskopija i dvofotonska laserska spektroskopija, kod kojih se uklanja Dopplerov učinak, prisutan kod svih drugih spektroskopskih metoda, pa se dobivaju vrlo uske spektralne linije, s pomoću kojih se može znatno točnije proučavati struktura tvari. Najčešće se koriste takozvani tekućinski laseri, kod kojih je aktivno sredstvo neka otopina organskog ili anorganskoga podrijetla, koji rade kontinuirano u vidljivom dijelu spektra, a potiču se na rad vidljivim i ultraljubičastim zračenjem organsko-ionskoga lasera, ili pak laserski sustavi kod kojih je aktivno sredstvo kristal safira dopiran titanijem (za valne duljine od 700 do 1000 nm).

Spektroskopija

Spektroskopija je znanstvena djelatnost koja se bavi spektrima kao odrazom energijskih ili strukturnih promjena u atomima i molekulama kemijskih tvari nakon njihova međudjelovanja s elektromagnetskim zračenjem ili sa subatomskim i drugim česticama. Najčešće se radi o razotkrivanju (detekciji), tumačenju i primjeni spektara koji su u vezi s elektromagnetskim zračenjem. Pritom se obično mjeri jakost (intenzitet) emitiranog (emisijski spektar), apsorbiranog (apsorpcijski spektar) ili raspršenoga zračenja (raspršenje) ovisno o njegovoj valnoj duljini, odnosno frekvenciji. U atomima i molekulama postoji više energijskih razina, a energija emitiranog ili apsorbiranoga zračenja odgovara razlici među tim razinama. Zračenje se emitira prelaskom s više na nižu energijsku razinu, a apsorbira se prelaskom s niže na višu razinu. Kako je skup energijskih razina svojstvo atoma i molekula određene kemijske tvari, razotkrivanjem i tumačenjem spektara zračenja mogu se dobiti podatci o kemijskom sastavu i strukturi tvari (spektrometrijska analiza), ali i spoznaje o uzbuđenom stanju, elektronskoj, vibracijskoj i rotacijskoj energiji, atomskim i molekularnim energijskim prijelazima, kemijskoj vezi i drugo.

Način rada lasera

Laserska zraka se proizvodi pojavom stimulirane emisije. Kao prvi uvjet emisije fotona je Bohrov uvjet: laserski medij mora sadržavati energijske razine čija energija (razlika energija) odgovara energiji emitiranih fotona. Drugi uvjet je da većina atoma (ili molekula) bude u pobuđenom stanju. Moramo imati na umu da se u laserskom mediju mogu događati različiti procesi međudjelovanja elektromagnetskog zračenja i materije: najviše dolaze do izražaja apsorpcija i spontana emisija zračenja. Ako dovedemo dio atoma (ili molekula) laserskog medija u pobuđeno stanje, oni će emitirati fotone spontanom emisijom. Ti fotoni se dalje mogu apsorbirati na nepobuđenim atomima, ili izazvati stimuliranu emisiju na preostalim pobuđenim atomima. Laserska zraka se može proizvesti jedino ako stimulirana emisija dominira nad apsorpcijom i spontanom emisijom zračenja. To se postiže inverzijom napučenosti (inverzijom populacije) atoma u laserskom mediju: broj atoma u pobuđenom stanju mora biti veći od broja atoma u osnovnom stanju.

Inverzija napučenosti se može postići samo u posebnim slučajevima, pa se samo rijetke tvari mogu iskoristiti kao laserski mediji. Inverzija napučenosti se može postići ako u sustavu postoji metastabilno stanje. Metastabilno stanje je pobuđeno stanje u kojem se atom (ili molekula) zadržava puno dulje nego u normalnim pobuđenim stanjima. U laserskom mediju mora postojati još barem jedno pobuđeno stanje, što s osnovnim stanjem čini sustav od tri energijske razine - trostupanjski laser. U laserskom sustavu s tri razine, atomi (molekule) se određenim načinom pobuđuju u pobuđeno stanje. Pobuđeno stanje, traje vrlo kratko i brzo se spušta (relaksira) u nešto niže metastabilno stanje. Atomi (molekule) se ne mogu brzo relaksirati u osnovno stanje, pa laserskim medijem počinju dominirati atomi u metastabilnom stanju. Inverzija napučenosti se postiže između metastabilnog i osnovnog stanja, pa se lasersko djelovanje postiže prijelazom između ta dva stanja. Pobuđeno stanje koje se koristi za populiranje metastabilnog stanja ne mora biti jedno stanje, već se može koristiti niz energijskih stanja.

Postoje i laseri koji rade na principu četiri razine – četverostupanjski laser. Metastabilno stanje se napučuje na isti način kao i kod trostupanjskog lasera, ali inverzija napučenosti se postiže između metastabilnog i drugog pobuđenog stanja niže energije. Kako se niskoležeće pobuđeno stanje brzo relaksira i ostaje prazno, inverzija populacije je zajamčena čak i ako je pobuđen relativno mali broj atoma u laserskom mediju.

Za rad lasera je važna inverzija napučenosti. Povišenjem temperature pobuđena stanja se počinju populirati, što može narušiti inverziju populacije. Zagrijavanjem nije moguće postići inverziju populacije. Zbog toga je lasere često potrebno hladiti.

Laserski medij je smješten između dva paralelna zrcala, tako da zrake svjetla koje prolaze između dva zrcala tvore stojni val. Prostor između dva zrcala se naziva i laserska šupljina, rezonantna šupljina ili rezonator, po analogiji sa šupljinama koje se koriste u akustici prilikom rada sa zvučnim valovima. Fotoni koji nastaju spontanom emisijom u laserskom mediju emitiraju se u svim smjerovima, ali samo oni koji su emitirani u smjeru zrcala će se reflektirati između ta dva zrcala i biti zarobljeni u laserskoj šupljini. Ti fotoni, koji veliki broj puta prolaze kroz laserski medij, će izazivati stimuliranu emisiju, prilikom prolaska blizu atoma u metastabilnim stanjima u laserskom mediju. Stimuliranom emisijom nastaju skupine fotona koji su u istom kvantnom stanju. Takvi fotoni imaju istu valnu duljinu, smjer i usmjerenje i ponašaju se kao jedan foton. Jedno od dva zrcala se obično naprave tako da nisu 100% reflektirajuća već propuštaju određenu količinu svjetla (obično manje od 1%), pa koherentni fotoni mogu izaći iz laserske šupljine. Kako se svi ponašaju kao jedan, izaći će ili svi (u skupini) ili nijedan. Na taj način laserska zraka sadrži skupine koherentnih fotona, što joj daje veliki intenzitet. (Vidi: Građa lasera)

Laserska zraka je jedan od rijetkih primjera prikaza kvantne mehanike u makroskopskim sustavima: u kvantnoj mehanici razlikuju se dvije vrste čestica: Fermi-Diracove čestice – fermioni i Bose-Einsteinove čestice – bosoni. Fotoni se ponašaju kao bosoni. Fermioni ne mogu biti u istom kvantnom stanju, dok bosoni to mogu. Štoviše, što je više bosona u istom kvantnom stanju, već je vjerojatnost da će im se pridružiti još njih.

Izvori

Spektroskopija

Laserska spektroskopija


لاسا أبسو  هو نوع من كلاب ترجع أصوله إلى منطقة لاسا، في التبت. شعره غزير وطويل، حتى أنه يغطي كامل وجهه وجهه وبكثافة، مغطيًا عينيه وأذنيه. وله أيضًا شاربان وشعر كثيف في منطقة الذقن، ورجلاه قصيرتان جعلت جسمه يقترب من الأرض. ويحمل ذيله الرِّيشي المجعَّد فوق مؤخرته. كان يُستعمل في لاسا كلبًا للحراسة، رغم أن ارتفاعه حوالي 25سم فقط. وكان للأسر هنالك كلب كبير يحرس الباب الخارجي. بينما يبقى كلب أبسو الصغير في الداخل من أجل الإنذار بالخطر.

مراجع

سلالات كلاب
سلالات كلاب نشأت في التبت

لاسا أبسو


En algèbre, un anneau est dit semi-primitif (ou Jacobson-semi-simple, ou J-semi-simple) si son radical de Jacobson est l'idéal nul.

C'est un type d'anneau plus général que celui d'anneau semi-simple, mais dont les modules simples fournissent suffisamment d'informations sur l'anneau.

Propriétés
Un anneau  est semi-primitif si et seulement si pour tout , il existe  tel que  (le groupe des inversibles de ) ou encore si pour tout idéal non nul  de , .
Un anneau est semi-primitif si et seulement s'il a un module à gauche semi-simple fidèle ou, ce qui est équivalent, s'il a un module à droite semi-simple fidèle.
Un anneau est semi-primitif si et seulement s'il est  d'. Ces derniers sont décrits par le .
En particulier :
un anneau commutatif est semi-primitif si et seulement s'il est produit sous-direct de corps ;
tout produit sous-direct d'anneaux unitaires simples est semi-primitif, mais la réciproque est fausse .
Un anneau est semi-simple si et seulement s'il est semi-primitif et artinien à gauche. De tels anneaux sont parfois dits « artiniens semi-simples ».

Exemples
Tout anneau intègre  tel que  est semi-primitif. Par exemple : l'anneau des entiers et celui des entiers de Gauss sont semi-primitifs.
L'anneau des entiers algébriques de tout corps de nombres est semi-primitif.
Plus généralement, toute algèbre de type fini intègre sur un anneau semi-primitif intègre est semi-primitive.
L'anneau des entiers algébriques est semi-primitif.
L'anneau  des fonctions continues d'un espace topologique  dans  est semi-primitif (car pour chaque point  de , l'idéal des fonctions nulles en  est maximal). De même, l'anneau des fonctions entières est semi-primitif.
Tout produit d'anneaux semi-primitifs est semi-primitif.
L'anneau des endomorphismes d'un espace vectoriel de dimension dénombrable est semi-primitif mais n'est pas un produit sous-direct d'anneaux simples.
Tout  est semi-primitif.

Notes et références

Anneau

Anneau semi-primitif


Jankov Most (, , ), wörtlich übersetzt "Jankovs Brücke", ist ein Ort im serbischen Banat und gehört zum Verwaltungsgebiet der Stadt Zrenjanin.

Demografie
In Jankov Most leben nach einer Volkszählung aus dem Jahr 2002 insgesamt 543 volljährige Personen in 237 Haushalten. Das Durchschnittsalter der Einwohner liegt bei 48,2 Jahren (45,3 bei der männlichen und 51,2 bei der weiblichen Bevölkerung). Das Dorf hat eine rumänische Mehrheit und verzeichnet seit den fünfziger Jahren des zwanzigsten Jahrhunderts eine kontinuierlich sinkende Einwohnerzahl.

Weblinks
 Offizielle Website der Verwaltung in Zrenjanin

Ort in der Opština Zrenjanin

Jankov Most


Alaçam, Samsun ilinin Bafra ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Daha önceleri Hotmaşa köyüne bağlı bir mahalle iken, 5 Haziran 1953'te köy statüsü kazandı. 2012 yılındaki yasa değişikliğinden sonra yeniden mahalle oldu.

Coğrafya
Samsun il merkezine 78 km, Bafra ilçe merkezine 27 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 www.alacamkoyu.net

Bafra'nın mahalleleri

Alaçam, Bafra


Kostelgrad, Kostelski grad, Stari grad Kostel, utvrda u Hrvatskoj u mjestu Kostel u općini Pregrada; zaštićeno je kulturno dobro. Utvrda se nalazi na obroncima Kuna gore: elipsoidnog je tlocrta, a čine ju dvokrilni palas okružen dvorištima opasanima obrambenim bedemom s tri male polukule i jednom baterijskom kulom. Danas je ruševina, s dobro sačuvanom baterijskom kulom.

Ime
Dolazi od latinske riječi castellum, tvrđava.

Položaj
Nalazi se na 405 metara nadmorske visine na Kostelskoj ili Kuna gori, odnosno na brdu Kostelju (Kostel-bregu) koje se nastavlja na Kuna goru. Smješten je na zaravni elipsoidnog oblika (oko 70 x 30 m). Tok rječice Kosteljine koja je podno brda okružuje brdo s Kostelgradom s tri strane, zapadne, sjeverne i istočne.

Namjena
Tvrđava je branila prolaz Sutinsko (Sutlin) na rječici Kosteljini. Onuda se sa sjeverozapada ulazilo u Kraljevinu Slavoniju sa sjeverozapada. Bila je strateški važna pogranična točka na granici s Njemačkim Carstvom. S Kostela se pruža pogled prema Sloveniji, Donačkoj gori, Kostel Bregima i Sutinskog - klanca rječice Kosteljine, prema Pregradi - kamenolomu.

Pristup
Do Kostelgrada stiže se mjestimice zaraslom markiranom stazom kroz crnogoričnu šumu. Neposredno pred vrh Kune gore je raskrižje koje vodi ka tvrđavi. Šumskom stazom iz sela Kostela i crkve sv. Mirka može se također doći do Kostelgrada. Pristup je moguć samo sa zapadne strane.

Osobine
U Kostelgrad može se ući samo sa zapada jer je tu padina blaža. Ostale tri strane prirodna su obrana, tj. strme padine brijega. Radi otežavanja pristupa iskopan je duboki jarak. Zaravan na kojoj je grad je sa zapada i juga dodatno osiguran zidom. Sigurnija strana brijega je na sjeveru.

Na sjeveru sustav obrane zatvara gradska jezgra. Jezgru čine palas i peterokutno dvorište koje krila palasa zatvaraju sa sjevera i istoka a prema vanjskom dvorištu tri zida. Od sjeverozapadnog ruba zaravni pruža se vanjski obrambeni zid, preko južne padine i završava na njenoj istočnoj strani. Četiri kule ojačavaju mu obranu. Ulazna kula je istočna kula i očuvana je u visini dvije etaže, a prolaz koji je čuvala je tlocrta u obliku slova L. Središnja kula se ističe. Ona je bila za topnike i očuvana je do visine treće etaže.

Povijest
Nije poznato točno kad se gradila tvrđava. Pretpostavlja se da je to bilo sredinom 13. stoljeća. Povijesni ga izvori prvi put spominju 1330. godine. Petar Gisingovac je bio tadašnji vladar. Između 1342. i 1347. kralj Ludovik I. Anžuvinac mu je oduzeo Zagorje s gradovima i izravno ih podvrgnuo kraljevskoj vlasti. Godine 1399. cijelu Zagorsku knežiju i gradove Krapinu, Lobor, Oštrc, Belec, Trakošćan, Lepoglavu, Kostel i Cesargrad kralj Žigmund Luksemburški darovao je celjskom knezu Hermanu II. Grofovi Celjski vlasnici su cijelog Zagorja s dijelom Štajerske, Kranjske i Koruške sve do izumiranja Celjskih smrću Henrikova unuka Ulrika II. Celjskog 1456. godine. Vlasnik je postao Jan Vitovec i njegovi sinovi. Kad su se sinovi pobunili, kralj Matija Korvin im je oduzeo grad. Godine 1485. kralj Matija Korvin dodijelio mu je novog vlasnika, svog izvanbračnog sina Ivana Korvina. Naslijedila ga je njegova udovica Beatrice Frankopan, koja se preudala za Jurja Brandenburškog i predala mu sve svoje posjede. Juraj Brandenburg vlasnik je starog grada Kostela do 1523. godine, kad ga je prodao Petru II. Kegleviću. Doba Keglevića je zlatno doba za Kostelgrad. Keglevići su ga obnovili i uzeli za svoje sjedište. U gradu su živili do 17. stoljeća. Tad im je prestao biti sjedištem. Keglevići su i posljednji gospodari Kostela. Od 18. stoljeća tvrđava je prepuštena propadanju.
Krajem 18. stoljeća postaje ruševina.

Održavanju se ozbiljnije pristupilo tek u 21. stoljeću. Godine 2008. godine izrađeno je tehničko rješenje održavanja ostataka utvrde, pa geodetski elaborat. U 2010. godine izvedena su probna arheološka istraživanja na području vanjskog dvorišta, zapadno od topničke kule. Detaljna povijesna studija, snimka postojećeg stanja te projekt građevinske sanacije arhitektonskih ostataka palasa izrađeni su tijekom 2013. i 2014. godine. Konzervira se i restaurira tvrđavu od 2016. godine. Izrađen i projekt građevinske sanacije vanjskog obrambenog zida i kula.

Zaštita
Pod oznakom Z-7162 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "profana graditeljska baština".

Izvori

Utvrde u Hrvatskoj
Zaštićene vojne i obrambene građevine u Krapinsko-zagorskoj županiji
Građevine u Pregradi
Povijest Hrvatskog zagorja

Kostelgrad


est le  studio du groupe de rock progressif britannique, Porcupine Tree. Leur premier depuis plus de 10 ans après The Incident. Il est sorti le 24 Juin 2022 sur le label Music For Nations.

Formats de l'album
L'album contient une base commune d'un CD (ou deux vinyles) de sept titres. Trois titres supplémentaires sont inclus dans les diverses éditions « Deluxe ».

L'album sort en plusieurs formats :
 Streaming, dix titres
 CD standard, sept titres ;
 Vinyle standard (double LP), sept titres ;
 Cassette standard, sept titres ;
 CD Deluxe, dix titres (2 CD + Blu-Ray) + livret ;
 Vinyle Deluxe, dix titres (triple LP transparents) ;
 Vinyle bleu (double LP), sept titres ;
 Divers coffrets regroupant les éditions précédentes.

Liste des pistes

Classements et certifications

Classements hebdomadaires

Distribution

Porcupine Tree
 Steven Wilson : chant, guitare, basse
 Richard Barbieri : claviers, synthétiseur
 Gavin Harrison : batterie

Personnel additionnel
 Paul Stacey : guitare
 Ed Scull : ingénieur
 The Designers Republic : réalisation artistique

Notes et références

Album de Porcupine Tree
Album musical sorti en 2022
Album numéro un au UK Rock and Metal Chart
Album numéro un aux Pays-Bas
Album numéro un en Allemagne
Album numéro un en Écosse
Album numéro un en Suisse
Album publié par Music for Nations

Closure/Continuation


Fysing Å (dansk) eller Füsinger Au (tysk) er et mindre vandløb i det sydlige Angel i Sydslesvig i den nordtyske delstat Slesvig-Holsten. Åen dannes ved sammenløb af Oksbæk og Vedelbæk ved Bredbølskov. Herfra løber åen mod syd mod Slien og passerer landsbyerne Boholt, Løjt (Loit), Skolderup (Scholderup), Torsted (Taarstedt) og Broholm Skov, inden den munder ud i Sliens Lille Bredning ved Vindingmade i Fysing. Syd for sammenløbet af Oksbæk og Vedelbæk findes med Borreskjær (Borreskier) et større vadområde. Åen krydses af forbundsvejen B 201, i Broholm Skov ved Skolderup kan åen krydses via en cykel- og fodgængerbro.

På en del af strækningen danner den også grænsen mellem kommunerne Tved i vest og Sønderbrarup, Løjt og Torsted i øst. Ved åens munding befandt sig i vikingetiden en større vikingeby. Det antages, at åen var transportvejen fra Slien ind til Angel.  En del af åen er et Natura 2000-område.

Åen kaldes også for Løjt Å (Loiter Au) efter landsbyen Løjt og Skolderup Å efter landsbyen Skolderup. Fysing Å er første gang dokumenteret 1479 .

Eksterne henvisninger

 flussinfo.net
 Grænseforeningen: Sagnomspunden vikingekongsgård fundet ved Slien

Noter

Angel
Slien
Vandløb i Sydslesvig

Fysing Å


Tsubasa Kubo (født 10. november 1993) er en japansk fodboldspiller.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Tsubasa Kubo


Solaris De la Luna Barba Cañizales (Cidade do Panamá, 1 de março de 1999) é uma modelo e rainha da beleza panamenha, vencedora do concurso Miss Universo Panamá 2022. Ela representará o Panamá no concurso Miss Universo 2022.

Ela já foi vencedora do Miss Mundo Panamá 2018, Miss Mundo 2018 Top 12 e Miss Mundo Américas 2018.

Biografia
Barba é de Arraiján. Ela se formou em 2016 no Instituto Justo Arosemena na San Miguelito com especialização em negócios e está estudando marketing e negócios internacionais.

Concurso de beleza

Miss Panamá 2018
Em 7 de junho de 2018, Barba representou Herrera no concurso Miss Panamá 2018 realizado na Arena Roberto Duran na Cidade do Panamá e ganhou o título de Miss Mundo Panamá 2018 pela saída Julianne Brittón.

Miss Mundo 2018
Em 8 de dezembro de 2018, ela representou o Panamá no concurso Miss Mundo 2018 na China, onde foi uma das 12 melhores semifinalistas e recebeu o título de Miss Mundo Américas 2018, a maior colocação alcançada por um panamenho até aquela data.

Miss Universo 2022
Em 25 de maio de 2022, Barba ganhou o título do concurso Miss Universo Panamá 2022 e foi sucedido por Brenda Smith. Ela representará o Panamá no Miss Universo 2022.

Ligações externas

Naturais da Cidade do Panamá
Modelos do Panamá
Concorrentes do Miss Universo

Solaris Barba


An Nervilia sciaphila in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Nervilia sciaphila in nahilalakip ha genus nga Nervilia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Sulawesi. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Nervilia

Nervilia sciaphila


Lakeland Shores est une ville américaine située dans le Comté de Washington, dans le Minnesota. Selon le recensement de 2010, sa population est de .

Liens externes

Ville au Minnesota
Comté de Washington (Minnesota)

Lakeland Shores (Minnesota)


Koen Peeters es un escritor belga neerlandófono nacido en Turnhout el 9 de marzo de 1959.

Obras
 1988 – Conversaties met K, Meulenhoff/Kritak, Ámsterdam/Lovaina
 1991 – Bezoek onze kelders, Meulenhoff/Kritak, Ámsterdam/Lovaina
 1993 – De postbode, Meulenhoff/Kritak, Ámsterdam/Lovaina
 1996 – Het is niet ernstig, mon amour, Meulenhoff, Ámsterdam
 1997 – Bellevue/Schoonzicht (con Kamiel Vanhole), Meulenhoff, Ámsterdam
 2001 – Acacialaan, Meulenhoff, Ámsterdam
 2004 – Mijnheer sjamaan, Meulenhoff Literair, Ámsterdam
 2006 – Fijne motoriek, Meulenhoff/Manteau, Ámsterdam/Amberes
 2007 – Grote Europese roman, Meulenhoff/Manteau, Ámsterdam/Amberes

Enlaces externos

Escritores de Bélgica del siglo XX
Escritores de Flandes
Escritores de Bélgica del siglo XXI
Escritores en neerlandés
Nacidos en Turnhout

Koen Peeters


Lars Poulsen (født 1957) er en dansk journalist, tidligere formand for Dansk Journalistforbund, og siden 2011 prorektor ved Danmarks Medie- og Journalisthøjskole.

Karriere

Uddannelse
Lars Poulsen blev uddannet journalist fra Danmarks Journalisthøjskole i 1982. Efterfølgende har han gennemført en Master of Media Management i 2002, en proceslederuddannelse fra Attractor/Rambøll Management i 2009, ligesom han har deltaget i undervisning på INSEAD i Frankrig og Media Management Center i Chicago.

Job
Randers Amtsavis blev Lars Poulsens første arbejdsplads efter endt uddannelse.  Her arbejdede han fra 1982 til 1986 som journalist og redaktionssekretær.

Poulsen blev i 1986 ansat som konsulent i Dansk Journalistforbund (DJ), og i 1988 blev han valgt som næstformand for forbundet. Han blev valgt som formand for DJ i 1990, hvor han sad indtil april 1999, hvor han valgte at trække sig fra posten, og blev afløst af Mogens Blicher Bjerregård som ny formand.

Han tog efterfølgende til Berlingske Tidende, hvor han fra 1999 til 2007 var ansat i forskellige lederjob. Fra 2002 blev han medlem af chefredaktionen og forretningsledelsen.

Fra 2007 til 2011 var Lars Poulsen ansat som chefkonsulent hos DI - Dansk Industri, hvor han arbejdede med at udvikle samarbejdet mellem ledelse, tillidsrepræsentanter og medarbejdere.

Lars Poulsen blev i oktober 2011 ansat som prorektor ved Danmarks Medie- og Journalisthøjskole i Aarhus, hvor han skulle supplere rektor Jens Otto Kjær Hansen i et nyoprettede rektorat på højskolen.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Lars Poulsens profil  på Danmarks Medie- og Journalisthøjskoles hjemmeside

Journalister fra Danmark
Journalister ved Berlingske
Formænd for Dansk Journalistforbund

Lars Poulsen (journalist)


أحمد الخوص كاتب وشاعر ومدرس سوري وعضو في اتحاد الكتاب العرب. ولد في بلدة الزبداني السورية في العام 1941 وتوفي في عام 2013

حياته

ترك أحمد الخوص بلدته الزبداني إلى دمشق طلباً للعلم، وحاول الالتحاق بمعهد الأنصار للدراسة في الصف السابع. وكان قد جمع مبلغاً مالياً من عمله كبائع مثلجات ولكن المبلغ لم يكن كافياً مما جعله يحاول مراراً وتكراراً حتى استطاع الدخول في المعهد العربي الإسلامي. اضطرته ظروف الحياة الصعبة إلى أن يعمل كبائع لللأحذية في النهار وأن يدرس ليلاً على إنارة الحدائق العامة. وقد أثرت هذه الظروف على تعليمه فلم يكن يوماً من الطلاب المتميزين ولم يحصل على الشهادة الثانوية العامة إلا بعد ثلاثة مرات من تقديم الامتحان.

التحق بعدها في جامعة دمشق في قسم اللغة العربية وعمل مستخدماً في مديرية الجمارك لكي يسد رمقه في تلك الفترة حتى التخرج. ومن ثم تم ترفيعه من مراقب إلى مراقب عام ومن ثم أرسل موفداً إلى بولندا حيث أخذ درجة الماجيستير في قسم الدراسات الشرقية والإسلامية.

اتجه إلى تأليف كتب تهتم بتبسيط قواعد اللغة العربية وتستهدف طلاب المدارس والجامعات بالمرتبة الأولى. وأصدر خلالها سلسلة قصة الإعراب للكبار في ستة أجزاءٍ، وسلسلة قصة الإعراب للأطفال واليافعين في ثلاثة عشر جزءاً، كما أصدر كتاب الغلاييني نحوي العصر، وقصة الإملاء، وقصة الإنشاء، ونزار قباني، وغيرها من المؤلفات التي أغنت المكتبة العربية، كما أصبحت مؤلفاته مرجعاً للمدرسين والباحثين، وصدرت طبعات منها في أكثر البلدان العربية.

ومن الشخصيات التي تأثر بها: أستاذه مدحت عكاش وشاكر الفحام.

وفيات 2013
خريجو جامعة دمشق
كتاب سوريون في القرن 20
مواليد 1941
كتاب سوريون في القرن 21
وفيات بعمر 81
كتاب بالعربية في القرن 20
كتاب بالعربية في القرن 21

أحمد الخوص


Poul Nowack, (født 1950 i Herning) er rockhistoriker, sangskriver, forfatter og ejer af Memory Lane Rockmuseum. Han er uddannet lærer på Ribe Seminarium 1979, med linjefagene historie og samfundsfag. I 1981 blev han ansat på Grenaa Tekniske Skole som underviser, udviklingskonsulent og afdelingsleder for voksen- og erhvervskurser, og har efteruddannelse indenfor ledelse, projektstyring mv., og er sangskriver til bl.a. Så dig ved et pigtrådsbal  og har udgivet 8 bøger, bl.a. Konflikt og samarbejde, Virksomhedsudvikling og medarbejderkvalifikationer og musikbogen Da rock'en kom til Djursland.

Poul Nowack er mangeårig fritidsmusiker i Herning-bandet The Candy Men (1964-69) og i Midnight Special på Djursland i 1990'erne og indtil 2007. Har skrevet mange artikler om musik og ungdomskultur samt lokalhistorie, bl.a. Dreng i Lind - ung i Herning i Herning-bogen 2012. Har oprettet og driver flere fb musik-fanklubber: Fan Club for dansk pigtrådsmusik, Fanklub for dansk rock i 70erne og 'Memory Lane Rockmuseum'.

Poul Nowack har en unik samling af genstande om musik og ungdomskultur fra 1950'erne til i dag, og har medvirket til mange museums-udstillinger om musik- og ungdomslivet på bl.a. Koldinghus, med Beatles Forever, Aarhus Rocks i Den Gamle By i Aarhus, De dejlige ungdomsår på Gammel Estrup og med Vi - de unge på Museum Østjylland i Grenaa og Randers. Poul Nowack ejer Memory Lane Rockmuseum som er Danmarks første rock- pop og ungdomsmuseum. Museet åbnede 1. oktober 2014 på Fuglsøcentret nær Ebeltoft.

Eksterne henvisninger
 memorylanerockmuseum.dk

Personer fra Herning
Lærere fra Danmark
Faglitterære forfattere fra Danmark
Museumsfolk fra Danmark

Poul Nowack


Die Italienische Badmintonmeisterschaft 2011 fand vom 28. bis zum 30. Januar 2011 in Mailand statt.

Medaillengewinner

Weblinks
http://www.tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=1D0AA95A-861F-42D1-8AA5-7B38BC81645A

2011
Badminton 2011
Badmintonwettbewerb in Mailand


Concerto Cabeças foi um evento realizado em Brasília de 1978 a 1991. Foi idealizado por Neio Lúcio Ribeiro e contou com a participação dos poetas Nicolas Behr, Paulo Tovar, Luiz Turiba, José Sóter, Luís Martins, dentre outros; além das bandas Liga Tripa, Mel da Terra e Pessoal do Beijo, e de artistas como Cássia Eller, Oswaldo Montenegro e Renato Matos.

História
O Concerto Cabeças começou como um evento mensal na SQS 311, na Asa Sul, entre 1978 e 1979. O organizador do evento, Neio Lúcio, possuía uma galeria e ateliê nessa quadra e lá realizou os primeiros eventos, que se estendiam para o gramado atrás da SQS 311. Em 1980, o evento passou a ser realizado no Parque da Cidade, também na Asa Sul.

Referências

Eventos
Brasília

Concerto Cabeças


Thomas Hettche (født 30. november 1964) er en tysk forfatter, som bor i Berlin. Hans romandebut Ludwig muß sterben blev udgivet 1989. I 2001 udkom Der Fall Arbogast, som blev en bestseller og er oversat til tolv sprog. I 2006 udkom Woraus wir gemacht sind, som var på shortlisten til Deutscher Buchpreis. Siden har han udgivet Die Liebe der Väter, den selvbiografiske essaysamling Totenberg og senest Påfugleøen.

Bibliografi
 Ludwig muß sterben (1989)
 Inkubation (1992)
 NOX (1995)
 Animationen (1999)
 Der Fall Arbogast (2001)
 Woraus wie gemacht sind (2006)
 Fahrtenbuch 1993-2007 (2008)
 Die Liebe der Väter (2010)
 Totenberg (2012)
 Pfaueninsel (2014), da. Påfugleøen BATZER & CO. (2017)

Eksterne henvisninger

Forfattere fra Tyskland

Thomas Hettche


ලුවී බ්‍රේල්ගේ මුල් ප්‍රකාශනය, ප්‍රොසීඩියර් ෆෝ රයිටිං වර්ඩ්ස්, මියුසික්, ඇන්ඩ් ප්ලේන් සෝං ඉන් ඩොටිස් (1829), විසින්,  බ්‍රේල් පෙළෙහි පූර්වගාමියා වීම පිළිබඳව බාබියේගේ  රාත්‍රි ලේඛන ක්‍රමයට කීර්ති සම්මානය පුද කරයි. නූතන බ්‍රේල් සහ එය අතර මූලික වෙනස්කම් වශයෙන් දැක්විය හැක්කේ, නූතන ක්‍රමයෙහි ඇති දශක පහ වෙනුවට එය තුල අක්ෂර දශක (මාලා) නවයක් සහිත වීමත්, එය විසින් තුණ්ඩ වලට අමතරව ඉරි භාවිතා කිරීමත්ය. කෙසේවෙතත්, භාවිතයෙහිදී ඉරි සහ තුණ්ඩ වෙන් කර හඳුනාගැනීමේ දුෂ්කරතාවය නිසාවෙන් ඉරි භාවිතය ප්‍රශ්නකාරී බව බ්‍රේල් විසින් හඳුනාගනු ලැබූ අතර, ඔහුගේ පොතෙහි දෙවන සංස්කරණයෙහිදී එම අක්ෂර කොටස් අත්හැර දමන ලදි.

පළමු අක්ෂර දශක සතර විසින් හෝඩියෙහි අකුරු 40 ක්ද (ප්‍රංශ හෝඩියෙහි අකුරු 39 සහ ඉංග්‍රීසි  w),  පස්වැන්න විසින් ඉලක්කම්ද, සයවැන්න විසින් විරාමයද, සත්වැන්න සහ අටවැන්නෙහි කොටසක් විසින් ගණිතමය සංකේතද නිරූපණය කෙරිනි.

ආශ්‍රිත

1829 පොත්
ප්‍රංශයෙහි 1829 වසර
1829 හඳුන්වාදීම්
බ්‍රේල්

1829 බ්‍රේල්


Karademir, Giresun ilinin Tirebolu ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, Nikomedyalı Arrianus'un MS 130 yılına tarihlenen Karadeniz Rehberi adlı eserinde Yunanca "gümüşlü" anlamına gelen Árgyra olarak geçmektedir. 1876 yılına tarihlenen Trabzon Vilayeti Salnamesi'nde köyün adı İregür olarak kaydedilmiştir.

Coğrafya
Köy; Giresun iline 53 km, Tirebolu ilçesine 8 km uzaklıktadır. Köy, Tirebolu'nun doğusunda olup, /numaralı Giresun-Trabzon (Tirebolu-Görele) devlet/uluslararası yolu kenarındadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Tirebolu belde ve köyleri

Karademir, Tirebolu


Catalogus horti academici vindobonensis (abrevido Cat. Horti Vindob.) es un libro con ilustraciones y descripciones botánicas que fue escrito por el botánico, numismático y sinólogo austriaco Stephan Ladislaus Endlicher. Fue publicado en Viena en dos volúmenes en el año 1842.

Referencias

Enlaces externos
en APNI

Libros de botánica
Libros de 1842
Libros de Austria
Libros en latín

Catalogus horti academici vindobonensis


Röhrwasser waren Anlagen zur Wasserversorgung in vorindustrieller Zeit.

In Sachsen wurden solche Anlagen auch als Röhrfahrt bezeichnet, in Franken teilweise als Röhrenfahrt und im Harz als Wasserreise.

Von Stadtregierungen oder Landesfürsten beauftragt, verlegten Röhrmeister teils über große Strecken Deicheln, die in Portionen genannten Zapfstellen mündeten. Die Nivellierung des komplexen Systems und die Wartung der Wasserschlösser gehörten ebenso zu ihren Obliegenheiten.
Einige Anlagen waren über Jahrhunderte in Betrieb, bevor sie durch moderne Installationen ersetzt wurden.

Beispielhafte Anwendungsfälle
 In Augsburg wurde 1412 bis 1416 durch die Werkmeister Leopold Karg und Hans Felber eine städtische Wasserversorgung mit etwa 5000 Deicheln eingerichtet. Die Gesamtleistung der fünf Brunnenwerke betrug 1382 Steften (4146 l/min). Die Anlagen wurden 2019 zum UNESCO-Welterbe erklärt.
 In der Lutherstadt Wittenberg sind bis in die heutige Zeit zwei der ehemals fünf Röhrwasserfahrten aus dem 16. Jahrhundert funktionstüchtig erhalten geblieben; das Alte- und Neue Jungfernröhrwasser. Ihre Zapfstellen (Portionen) sind auf vielen Höfen in der Altstadt, sowie auf dem Markt und dem Holzmarkt zu besichtigen.
 Bis zur Einrichtung einer zentralen Wasserversorgung im Jahr 1869 verlief die Versorgung der Stadt Iserlohn aus Teichen im Wermingser Tal, die durch Holzröhren mit 40 Brunnen im gesamten Stadtgebiet verbunden waren.
 Christoph von Beulwitz sorgte 1530 mit Röhrwasser vom Leimitzer Stollen für den Ausbau der Wasserversorgung der Stadt Hof.
 In Salzburg floss durch die letzte hölzerne Deichelleitung der Stadt, die historische Sternweiherbrunnenleitung, noch bis 1976 Wasser.
 Die Wasserleitung, die dem Freudenstädter Teuchelwald seinen Namen gab, war bis 1952 in Betrieb.
 Eine Leitung aus mehrere Meter langen schlanken (Außendurchmesser nicht mehr als 8 cm), axial aufgebohrten Holzstangen, die die Hütte am Grünen See, Steiermark versorgte, wurde erst um 1990 durch eine Kunststoffleitung ersetzt. Eine Deichel lag um 2000 noch gut erhalten am Grund des Sees.
 2016 wurde bei Grabungsarbeiten in Innsbruck eine Rohrleitung aus dem 16. Jahrhundert freigelegt.

Weblinks
 Das Röhrwasser – technisches Baudenkmal

Einzelnachweise

Technikgeschichte
Wasserverteilung
Rohrleitung

Röhrwasser


Hackerkultur er en subkultur af individer, som påskønner den intellektuelle udfordring at anvende kreativitet til at få softwaresystemer til at virke på andre måder.

Hackerkultur behøver ikke være relateret til computere, men er det ofte. F.eks. kan en programmør, der skriver meget kildekode til computerprogrammer, oftest i forbindelse med fri software blive udnævnt til at være hacker. Det behøver ikke være programmering hackeren er ekspert i, han eller hun kan også være hardware-hacker eller HMI-hacker.

Se også
 FabLab
 Hacklab

It-kultur
Subkulturer
Hobby

Hackerkultur


Mohamed Mamdouh (nogometaš), egipatski nogometaš
Mohamed Mamdouh (plivač), egipatski plivač
Mohamed Mamdouh (rukometaš), egipatski rukometaš

Mohamed Mamdouh


Inge André Olsen (født 21. januar 1978 i Arendal, Norge) er en norsk tidligere fodboldspiller (midterforsvarer). Den 1. april 2020 tiltrådte han som ny sportschef i superliga klubben AaB.

Olsen tilbragte hele sin spillerkarriere i hjemlandet, hvor han primært var tilknyttet Stabæk. Han havde også ophold hos IK Start og Strømsgodset. Hos Stabæk var han med til at vinde den norske pokalturnering i 1998.

Titler
Norsk pokalturnering
 1998 med Stabæk

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Norge
Fodboldspillere fra Strømsgodset IF
Fodboldspillere fra IK Start
Fodboldspillere fra Stabæk Fotball
Personer fra Arendal

Inge André Olsen


Adolf Heusinger () a fost un general german, care a servit în forțele armate ale Imperiului German, Republicii de la Weimar, Germaniei Naziste și Germaniei de Vest. Heusinger s-a înrolat ca voluntar în Armata Germană în 1915 și a devenit mai târziu militar profesionist. A îndeplinit timp de două săptămâni funcția de șef al Statului Major General al Armatei în 1944 și a fost șeful biroului de cartografie militară după încheierea războiului. Mai târziu a devenit general în Germania de Vest și a fost șef al Marelui Stat Major al Armatei RFG-ului din 1957 până în 1961, precum și președinte al Comitetului Militar al NATO din 1961 până în 1964.

Biografie

Începutul carierei militare
Heusinger s-a născut în orașul Holzminden din Ducatul de Braunschweig al Imperiului German. S-a înrolat în Armata Prusacă în 1915, devenind ofițer în 1917. După război, Heusinger și-a continuat cariera militară în Reichswehr-ul Republicii de la Weimar. În 1931 Heusinger a fost repartizat în Biroul Operațiuni al Oficiului Trupelor (Truppenamt) din cadrul Ministerului Apărării, organizație paravan care îndeplinea rolul Statului Major General al Armatei Germane, prin eludarea prevederilor Tratatului de la Versailles, care interzisese existența instituției respective. În august 1937 Heusinger a fost transferat în Biroul Operațiuni al Statului Major General al Armatei Germane. El a activat acolo, fiind avansat la gradul de locotenent-colonel la 20 martie 1939 și a rămas în această funcție până în 15 octombrie 1940, când a devenit șef al Biroului Operațiuni.

Activitatea sa în cel de-al Doilea Război Mondial

Odată cu declanșarea celui de-al Doilea Război Mondial, Înaltul Comandament al Armatei de Uscat (OKH) a început să dirijeze operațiunile militare de război. Heusinger i-a însoțit pe teren pe comandanții militari germani și a participat la planificarea operațiunilor militare pentru invadarea Poloniei, Danemarcei, Norvegiei, Franței și Țărilor de Jos. El a fost avansat la gradul de colonel în 1 august 1940 și a devenit șef al Operationsabteilung în octombrie 1940, devenind al treilea în ierarhia Statului Major General al Armatei de Uscat, după șeful Statului Major General, generalul Franz Halder, și adjunctul său, generalul Friedrich Paulus.

După invadarea Uniunii Sovietice în iunie 1941, OKH a fost responsabil în primul rând pentru planificarea operațiunilor militare de pe acel front, în timp ce Înaltul Comandament al Forțelor Armate (Oberkommando der Wehrmacht sau OKW) era responsabil pentru planificarea operațiunilor militare de pe celelalte fronturi. În septembrie 1942 generalul Halder a fost înlocuit din funcția de șef al Statului Major General de către generalul Kurt Zeitzler. Heusinger a rămas șef al Operationsabteilung și a fost avansat la gradul de Generalleutnant la 1 ianuarie 1943. În iunie 1944 Zeitzler s-a îmbolnăvit, iar pe 10 iunie Heusinger a preluat temporar postul de șef al Statului Major General al Armatei de Uscat. În această calitate, a participat la întâlnirea comandanților militari germani cu Hitler de la Wolfschanze din 20 iulie 1944 și stătea chiar lângă Hitler atunci când a explodat bomba plasată acolo de colonelul Claus von Stauffenberg.

Heusinger a fost rănit în acea explozie și a fost spitalizat, dar a fost arestat și interogat de către Gestapo pentru a se afla care a fost rolul său în conspirația împotriva lui Hitler din iulie 1944. Deși existau dovezi că Heusinger avea relații cu mai mulți conspiratori, nu au existat dovezi suficiente pentru a fi acuzat de complicitate la conspirație și a fost eliberat în octombrie 1944. Cu toate acestea, a fost plasat în "Führer-Reserve" și nu i s-a încredințat nici o altă funcție până pe 25 martie 1945, când a fost numit șef al departamentului de cartografie militară (Chef Wehrmacht-Kartenwesen). A fost luat prizonier de aliații occidentali în mai 1945.

Perioada postbelică
Internat într-un lagăr de prizonieri din 1945 până în 1947, Heusinger a depus mărturie în cadrul Proceselor de la Nürnberg.

În 1950 a devenit consilier pe probleme militare al lui Konrad Adenauer, primul cancelar al Germaniei de Vest. A lucrat în cadrul Amt Blank, biroul condus de Theodor Blank, care a devenit în 1955 Ministerul Apărării al Republicii Federale Germania.

Odată cu înființarea Bundeswehr-ului (Forțele Armate ale Germaniei de Vest) în 1955, Heusinger a revenit în serviciul militar. La 12 noiembrie 1955 a fost numit Generalleutnant (general-locotenent) în Bundeswehr și președinte al Consiliului de Conducere al Armatei (Militärischer Führungsrat).

În martie 1957 i-a succedat lui Hans Speidel ca șef al departamentului forțelor armate interarme al Bundeswehr-ului (Chef der Abteilung Gesamtstreitkräfte).

La scurt timp după aceea, în iunie 1957, Heusinger a fost avansat la gradul de general de armată și a fost numit primul inspector general al Bundeswehr-ului (Generalinspekteur der Bundeswehr), îndeplinind această funcție până în martie 1961. În aprilie 1961 a fost numit președinte al Comitetului Militar al NATO de la Washington, D.C., unde a activat până în 1964, când s-a pensionat. Uniunea Sovietică a solicitat la începutul anilor 1960 extrădarea generalului Heusinger pentru a fi judecat pentru crime de război comise în teritoriile sovietice ocupate.

Heusinger a murit la Köln la 30 noiembrie 1982, în vârstă de 85 de ani.

Potrivit documentelor desecretizate în 2014 de Serviciul Federal de Informații, Heusinger ar fi făcut parte din Schnez-Truppe, o armată secretă pe care veteranii din Wehrmacht și Waffen-SS au vrut să o înființeze la începutul anilor 1950.

Decorații
  Ordinul "Coroana României" cu spade în gradul de Mare Ofițer, cu panglica de "Virtutea Militară" (14 octombrie 1941) "pentru meritele excepționale dovedite în operațiunile contra bolșevicilor"

Note

Lectură suplimentară

Legături externe
 Biografie pe site-ul BMVg
 http://www.dhm.de/lemo/html/biografien/HeusingerAdolf/
 Adolf Heusinger - CIA  : Dosarul CIA al lui Heusinger, eliberat în baza Legii privind dezvăluirea crimelor naziste. Documentul arată că Heusinger a parafat Ordinul Commissar și Ordinul Commando, dar, datorită atitudinii sale de cooperare, nu s-au luat măsuri suplimentare.

Nașteri în 1897
Decese în 1982
Generali germani
Personal militar german al Primului Război Mondial
Decorați cu Ordinul Coroana României

Adolf Heusinger


La Chaufferie urbaine du quartier Croix-Rouge est une chaufferie construite en 1972 sur la commune de Reims. Elle alimente un réseau de chaleur fournissant eau chaude sanitaire et chauffage à près de 17 000 logements et des bâtiments des services publics. Des améliorations sont régulièrement apportées via des investissements lourds pour la rendre plus acceptable sur un plan économique et écologique.

Localisation
La Chaufferie urbaine du quartier Croix-Rouge de Reims est située impasse de la chaufferie à Reims.

Historique
En 1972, la chaufferie est mise en service avec deux générateurs fonctionnant au fioul Lourd, de type Phyterm et d'une puissance nominale de 25,8MW chacun.
En 1987, un générateur fonctionnant au charbon (chaudière à tubes d'eau de type Babcock) est mis en service.
Au 01 janvier 1989, c'est la mise en service l'Usine d'incinération des ordures ménagères de Reims (UIOM) qui vient compléter l'apport énergétique.
En 2003, un générateur de gaz naturel a été ajouté.
Enfin en 2012, une chaufferie au bois, constituée de deux chaudières Weiss de 5MW chacune, est mise en service.
Elle a permis d'atteindre le seuil de 50 % d'énergies renouvelables dans le réseau de chaleur de la ville. Ce seuil a entraîné une baisse de la TVA de 19,6 % à 5,5 %, qui répercuté aux habitants du quartier a permis de faire baisser la facture du chauffage et de l'eau chaude de près de 10%. La substitution du bois au charbon aurait aussi permis d'économiser environ 12 000 tonnes de CO2 par an.

Caractéristiques

Exploitant
La Chaufferie urbaine du quartier Croix-Rouge est actuellement exploitée, à travers une délégation de service public par la Soccram (SOC CHAUFFE COMBUST REPAR APPAREIL MECAN), filiale locale d'ENGIE Solutions.

La chaufferie principale
La chaufferie principale, située dans le bâtiment A, comporte :
deux générateurs fonctionnant au fioul Lourd, de type Phyterm et d'une puissance nominale de 25,8MW chacun, mis en service à l'origine de la chaufferie, en 1972,
 deux générateurs fonctionnant au gaz naturel,
 un générateur fonctionnant au charbon (chaudière de type BABCOCK), et mise en service en 1987.

La chaufferie Bois
La chaufferie biomasse a été mise en service en octobre 2012 et est située dans le bâtiment B sur le schéma, séparé de la chaufferie principale.
La chaufferie bois utilise du bois plaquette, dit de catégorie A, provenant d'un rayon de 100 km autour de Reims (forêts).

La Cheminée
Elle a une hauteur de 72 mètres. Elle est réalisée en béton avec une rehausse métallique.
Elle comporte en interne trois conduits distincts.
L'apport du charbon comme combustible, a généré comme nouvelle contrainte, le retraitement des fumées par rapport aux normes sur les émissions atmosphériques pour limiter les émissions de C02. Il a été installé un système DeNOx SNCR (Selective Non Catalytic Reduction), par la société Air Traitement System (ATS), avec injection d'une solution d'urée en chambre de combustion afin de neutraliser les Oxydes d'azote (NOx) qui sont des polluants atmosphériques réglementés.

Fluides caloporteurs utilisés
Le fluide Caloporteur, utilisé au départ de la Chaufferie urbaine, est constitué d'eau surchauffée à 200°C maxi et en suppression de 25 bar maxi.

Galerie photos

Complément d'énergie
La Chaufferie urbaine du quartier Croix-Rouge comporte également 2 échangeurs récupérant l'énergie en provenance de l'Usine d'incinération des ordures ménagères de Reims (UIOM).
Pour la saison 2018/19, la part d'énergie produite à partir de sources d'énergie renouvelables était de 52,4 % dont 36 % issu de l'Usine d'Incinération et dont 16,4 % issu de la Biomasse.

Réseau
La Chaufferie alimente un réseau de 17 000 logements, mais aussi des établissements publics tels que le CHU, les écoles ou le campus universitaire.

La fiscalité

Cadrage réglementaire
 Directive 2010/75/UE relative aux émissions industrielles.
 La loi 2006-872 du 13 juillet 2006 portant sur l'engagement national pour le logement (TVA à 5,5%).

Évolution à venir
Une nouvelle chaufferie Biomasse est en cours de construction pour une mise en service fin 2022, pour un montant de 19,5 millions d'Euros dont 8,97 financés par l'Agence de l'environnement et de la maîtrise de l'énergie (ADME) et le Fonds européen de développement régional (Feder).
Elle devrait permettre d'atteindre le seuil de 90% de fonctionnement avec de l'énergie renouvelable et de récupération (EnR&R). Les 10% restant continueraient d'être assurés avec du gaz.
Cette énergie (EnR&R) sera constituée de bois de classe B, issu en principe de la région, des déchetteries, de la démolition de constructions et de palettes.

Ce projet intègre également l'extension du réseau au quartier Châtillons, faisant ainsi bénéficier 20 000 logements de ce réseau d'eau chaude et de chaleur. Le cout de cette extension est estimé à 1,65 M€ HT (qui finance ?) .

L'usine d'incinération des ordures ménagères de Reims traite actuellement les bois des déchetteries pour produire de l'énergie qu'elle envoie à la chaufferie urbaine de Croix-Rouge. N'y a-t-il pas simplement un transfert production d'énergie et un risque de désoptimisation de REMIVAL ?

Les déchets de bois de classe B peuvent être préparés et valorisés auprès d'industries spécialisées dans la fabrication de panneaux de particules, offrant ainsi une seconde vie à ces déchets. Comment se "gère" la concurrence entre le recyclage et l'utilisation en chaufferie urbaine.

Classification des déchets de bois
 Déchets de bois de classe A » : déchets de bois d'emballage non traités et non peints (palettes, caisses, cagettes...) ;
 Déchets de bois de classe B » : déchets de bois non dangereux, faiblement traités, peints ou vernis. Ces déchets correspondent aux bois d'ameublement (planches, contre-plaquée, ...) et aux bois de démolition.

Pouvoir calorifique d'un combustible
Comparaison des pourvoir calorifique des différents combustibles :

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
Réseau de chaleur
Réseau de chaleur de Reims
Indépendance énergétique

Lien externe

https://www.reims.fr/fileadmin/grandreims/MEDIA/Les_competences/Developpement_durable/Rapport_DD_Reims_2019.pdf

Bibliographie
Rapport de développement durable et d'écologie urbaine de la ville de Reims, Exercice 2019 P14.
Rapport de développement durable 2020, Reims P76 à 80.

Réseau de chaleur
Centrale thermique en France
Site industriel en France
Reims
Énergie dans la Marne