Eski Nübyece, Orta Çağ Nübye'sinde, 8.-10. yüzyıl arasında kullanılan yazılı dile verilen isimdir. Şu anda bölgede konuşulan Nübye dillerinin antik bir çeşitidir, özellikle modern Nobiin dilinin muhtemel atasıdır. En azından yüz kadar belge sayfasında korunmuştur, çoğunlukla Hristiyanlık ile ilgili metinlerdir ve Kıptîce yazısının değiştirilmiş bir şekli ile yazılmıştır; en çok bilineni Aziz Menas'ın Şehitliği metnidir. Meroitik, Geez ve Sabaean sayılmazsa en eski Sahra altı Afrika dili ile yazılmış metindir.

Yazım
Eski Nübyece Yunan alfabesinin bir uncial çeşidi ile yazılmaktaydı. Yunan alfabesine ek olarak üç Kıptî harfi —  "sh",  "h", ve  "j" — ve üç Nübye'ye özgü harf: görünüşte Meroitik yazıdan türemişe benzeyen  "ny" ve  "w" ve iki Yunan gammasının bağlanmış hali olduğu düşünülen  "ng". Aşağıdaki durumlar olduğunda her harfin üzerine bir çizgi çizilirdi:

 bir sesli harf kendi başına bir hece oluşturduğunda veya l, n, r, veya j harflerinden birinden sonra gelmesi durumunda.
 bir sessiz harfden önce gelen i (bazen yazılmaz) harfi olması durumunda.
/i/ sesi ε olarak da yazılabilmektedir,  ει, η;, ι, veya υ; /u/ normalde ου olarak yazılmaktadır. Bazen ikili ünlülerde, ι harfinin üzerinde iki nokta konarak yarı-ünlü y harfi olduğu belirtilirdi.

Uzatılarak okunan ünsüz harfler çift olarak yazılırdı; uzun ünlüler genellikle kısalardan ayırdedilmezdi. Tonlar işaretlenmezdi.

Noktalama işaretleri arasında, şunlar vardır: kabaca nokta veya iki nokta üst üste gibi kullanılan, yüksek nokta • (bazen onun yerine çift ters eğik çizgi \\ de kullanılırdı), soru işareti olarak kullanılan eğik çizgi /, metinlerde mısraları ayırmak için kullanılan çift eğik çizgi //.

Dilbilgisi

İsim
Eski Nübyecede ismin cinsi (gender) veya tanımlık (article) yoktur. İsim gövdeden ve ona eklenen hal sonekleri ve takılardan oluşur; temel olanlar:
 -l ismin yalın hali, özneyi işaretler: örneğin, diabolos-il "şeytan"; iskit-l "dünya".
 -n(a) -in hali, sahiplik eki: örnek iart-na palkit-la "düşünceler denizine doğru".
 -k(a) "emir ", doğrudan veya dolaylı yoldan belirtmek için: örneğin, Mikhaili-ka "Mikael'e"
 -lo -de hali, "-de" eki
 -la içindelik durumu, anlamı "içinde"
 -do, anlamı "üzerinde"
 -dal anlamı "ile"

En sık kullanılan çoğul eki -gu- ekidir; örneğin uru-gu-na "kralların", veya gindette-gu-ka "dikenler" (nesne), -agui- yüklem olarak kullanılmaktadır. Daha ender kullanılan çoğul ekleri, -rigu- (örneğin mug-rigu-ka "köpekler (nesne)" (yüklem olarak -regui-) ve -pigu- ekleridir.

Zamir

Temel zamirler:
 ai- "ben"
 ir- "sen"
 tar- "o"
 er- "biz (sen dahil)"
 u- "biz (sen hariç)"
 ur- "siz"
 ter- "onlar"

İşaret zamirleri olarak in- "bu", man- "şu"; soru zamirleri olarak ngai- "kim?", min- "ne?", islo "nerede?", iskal "nasıl?", sayılabilir.

Fiil

Fiilin beş hali vardır: şimdiki zaman, iki farklı geçmiş zaman, gelecek zaman ve emir kipleri. Her biri için, dilek kipi ve bildirme kipi şekilleri bulunmaktadır. Çekimler özneye (kişiye) göre olur, örneğin, şimdiki zamanda doll- "istemek" fiili için:
 dollire "istiyorum"
 dollina "istiyorsun", "istiyor"
 dolliro "istiyoruz", "istiyorsunuz"
 dollirana "istiyorlar"

Örnek metin

Kitka gelgelosuannon Iisusi manyan trika• dolle polgara pessna• papo iskoelimme ikka.

Kelime çevirisi: "Kaya ve-de-onlar-yuvarlandı-uzağa İsa göz çift yüksek kaldırmak o-dedi baba ben-teşekkür sana."

Çeviri: "Ve onlar kayayı yuvarlayarak uzaklaştırdıklarında, İsa, gözlerini yükseğe kaldırarak, dedi: Baba, sana teşekkür ediyorum."

Dış bağlantılar
 http://dkuug.dk/jtc1/sc2/wg2/docs/n2744.pdf Bu Unicode öneri metninde Eski Nübye alfabesinde bulunan tüm harfler, özellikle Unicode'a yenı eklenmesi istenen harfler ile ilgili ayrıntılı bilgiler bulunabilir.

Kaynakça
 Browne, Gerald M. (1982) Griffith's Old Nubian Lectionary. Rome/Barcelona.
 Browne, Gerald M. (1988) Old Nubian Texts from Qasr Ibrim I (with J.M.Plumley), London.
 Browne, Gerald M. (1989) Old Nubian Texts from Qasr Ibrim II. London.
 Browne, Gerald M. (1996) Old Nubian dictionary. Corpus scriptorum Christianorum orientalium, vol. 562. Leuven: Peeters. ISBN 90-6831-787-3.
 Browne, Gerald M. (1997) Old Nubian dictionary - appendices. Leuven: Peeters. ISBN 90-6831-925-6
 Browne, Gerald M. (2002) A grammar of Old Nubian .  Münich: LINCOM. ISBN 3-89586-893-0.
 Griffith, F. Ll. (1913) The Nubian Texts of the Christian Period. ADAW 8.
 Zyhlarz, Ernst (1928) Grundzüge der nubischen Grammatik im christlichen Frühmittelalter (Altnubisch): Grammatik, Texte, Kommentar und Glossar. Abhandlungen für die Kunde des Morgenlandes, vol. 18, no. 1. Deutsche Morgenländische Gesellschaft.

Nübye dilleri
Sudan'daki diller
Orta Çağ dilleri
Afrika kökenli ölü diller

Eski Nübyece


Spring Grove est une ville américaine située dans le Comté de Houston, dans le Minnesota. Selon le recensement de 2010, sa population est de .

Liens externes

Ville au Minnesota
Comté de Houston (Minnesota)

Spring Grove (Minnesota)


ඉන්ද්‍රිය පරිබාහිර සංජානනය () හෙවත් ඊඑස්පී(ESP)  යනු හඳුනාගත් භෞතික සංවේදන මගින් ලබා නොගන්නා, එ නමුත් මනසින් සංවේදන වන තොරතුරු ග්‍රහණය වීම කි. ඩ්‍යුක් විශ්ව විද්‍යාලයේ පර්යේෂකයන් වන ජේ. ආර්. රයින් විසින් පහත සඳහන් හැකියාවන් සඳහා මෙම අර්ථ දැක්වීම යොදා ගන්නා ලදී.
<div>ටෙලිපති (පංචේන්ද්‍රියේ සහය නොමැතිව හැඟීම් හා සිතුවිලි ඇති වීම) පූර්වඥානය (අනාගත අවස්ථා පිළිබඳ පූර්ව දැනුම) හා අනාගත සංජානනය(පසිදුරන්ගේ සහය නොමැතිව පුද්ගලයින්ට විවිධ අවස්ථාවන් වස්තූන් , අනාගත සිදුවීම් පිළිබඳ අවබෝධය ලබා ගැන්මට ඇති හැකියාව)
ඇතැම් විට හයවන සංවේදනය, අසංඥ කෞශ්‍යලයක්, සහජ ඥානයක් ලෙස ව්‍යවහාර වෙයි. එනම් විද්‍යාව මගින් පහදා නොදුන් තොරතුරු ලබා ගැනීමේ ප්‍රභවයන් වෙයි. ඉන්ද්‍රිය පරිබාහිර සංජානනය ගැන පැතුරුණු විශ්වාසයන් පැවතිය ද විශ්වාසදායී තොරතුරු හා සෛද්ධාන්ත නොමැතිවීම නිසා ඒ පිළිබඳව ඒත්තු ගැන්වීමට නොහැකි වී ඇත. විද්‍යාත්මකව පහදා දිය හැකි තොරතුරු තවමත් නොමැති වීම නිසා ඉන්ද්‍රිය පරිබාහිර සංවේදන විවාදාත්මක මාතෘකාවකි. අධිමානසික ශක්තීන් මගින් මෙහි පැවැත්ම ගැන පර්යේෂණ කෙරෙන අතර ගැන්ස්ෂීල්ඩ් වැනි පර්යේෂණ මගින් එය හොඳ සාක්ෂි ද සපයා ඇත. නමුදු විද්‍යාත්මක පසුබිමක් තුළ ඉන්ද්‍රිය පරිබාහිර සංවේදන අවබෝධය සහමුලින්ම පිළිගෙන නැත.

ඇතැම් පුද්ගලයන් ESP පිළිබඳව විශ්වාස කිරීමට සතුටු වන අතර ඇතැමුන් එය පිළිගැනීම දැඩි ලෙස ප්‍රතික්ෂේප කරති. පාර-මනෝවිද්‍යාඥයින් (Parapsychologists) මෙම විෂයය පිළිබඳව විද්‍යාත්මකව අධ්‍යනය කරමින් මෙයට එකතරා සංකීර්ණත්වයක් ලබා දී ඇත. ඔවුන් ESP හි එකිනෙකට වෙනස් ආකාර 4ක් හඳුනාගෙන ඇත. ඒවා නම්,
දිවැස (Clairvoyance)
පරචිත්ත ඥානය/ටෙලිපති (telepathy)
චිත්ත ශක්තියෙන් වස්තුවක් චලනය කිරීමේ හැකියාව (psychokinesis)
අනාගත සිද්ධි දැනගැනීමේ හැකියාව (precognition)

සමහර පුද්ගලයන් විශ්වාස කරන්නේ සියලුම මිනිසුන්ට මෙම හැකියාව යම් පමණකින් හෝ ඇති නමුත් බොහෝමයක් දෙනා එම හැකියා වර්ධනය කර ගැනීමට නොපෙළඹෙන බවයි. බොහෝ දෙනා ESP පිළිබඳව සැක පහළ කරති. මේ පිළිබඳව වාර්තාගත වූ සංසිද්ධීන් අතරින් ඇතැම් ඒවා වංචනික බව හෙළි වී තිබේ. බොහෝ දෙනා මේ පිළිබඳව පළමු-ඝනයේ අත්දැකීම් නොමැතිව මෙය විශ්වාස කිරීමට මැලි වෙති. විද්‍යාත්මක සාක්ෂි වල හිඟතාවය එම පිරිස වැඩි වීමට හේතු වී තිබේ. නමුත් බොහෝදෙනා, ඇතැම් අවස්ථාවලදී, විස්තර කිරීමට/පැහැදිලි කිරීමට අපහසු සිද්ධීන් වලට මුහුණ දී ඇත. උදාහරණ වශයෙන් දුරකථනය නාද වන හඬ ඇසෙද්දීම මෙන් අනෙක් කෙලවරේ සිටින පුද්ගලයා කවරෙක්දැයි ඉබේම මෙන් වැටහෙන/දැනෙන අවස්ථා මෙන්ම හදිසි අනතුරු ආදී අහඹු සංසිද්ධීන් කලින් හැඟීම ආදිය දැක්විය හැක.

J.B. රයින්
ඩ්යුක් සරසවියේ උද්භිද විද්‍යාඥයෙකු වූ ජෝෂප් බෑන්ක්ස් රයින් 1934දි "අතීන්ද්‍රිය-සංජානනය" නමින්, ESP පිළිබඳව අතිමහත් සාක්ෂි අන්තර්ගත කෘතියක් ප්‍රකාශයට පත් කළේය. කෙසේවෙතත් අනෙකුත් විද්‍යාඥයන් එහි සඳහන් ප්‍රතිඵල නැවත ලබා ගැනීමට අපොහොසත් වූහ. මේ නිසා එම කෘතිය පිළිබඳව පැවති මුල් විශ්වසනීයත්වය සහ ජනප්‍රියත්වය අඩු විය.

ඉන්ද්‍රිය පරිබාහිර සංජානනය (අතීන්ද්‍රිය සංජානනය)


The Scottish Senior Citizens Unity Party (SSCUP), later the All-Scotland Pensioners Party from March 2011, was a Scottish political party. It was formed on 3 February 2003, in time to contest that year's elections to the Scottish Parliament. The leading figure in its formation and its first leader was John Swinburne, previously a director of Motherwell Football Club.  Swinburne was inspired to form the party after reading the UK government's plans for pensions in December 2002: he felt it was unfair that people might have to work longer in the future and consequently have less time to enjoy their retirement.

To fight elections, the SSCUP registered with the UK Electoral Commission and under the provisions of the Political Parties, Elections and Referendums Act 2000, the party also registered alternative names for use on ballot papers, including "Scottish Senior Citizens and Pensioners", and "Alliance of Scots Greys".

On the same day the SSCUP was launched, the Scottish Pensioners Party was formed in Fife. The SSCUP made an electoral pact with this party for the Scottish Parliamentary elections, whereby they did not stand candidates against each other. Former Scottish international footballers Billy McNeill, who played for Celtic and Eric Caldow, who played for Rangers, both stood for the SSCUP in these elections.

John Swinburne was the SSCUP's sole representative in the Scottish Parliament, representing Central Scotland from 2003 until 2007.

Party aims and elections
The party listed nine key aims on its website:
 An index-linked basic weekly state pension of £160 for all senior citizens
 Remove all senior citizens from poverty in Scotland
 Abolition of means-testing for senior citizens
 Replace council tax with a fairer system based on ability to pay
 Local authorities to set up more residential homes for senior citizens
 Free nationwide travel for all senior citizens - outside peak travelling times
 50% reduction in television licences for senior citizens aged 60 to 75
 50% reduction in vehicle excise duty for all senior citizens
 Establish a Scottish Lottery, with all profits going back into the community

In the 2007 Scottish Election the SSCUP lost its only seat in Holyrood, despite polling as the sixth best party and a slight increase in its vote share.  However, that was possibly due to the party putting up more candidates.  In 2011 their vote decreased, but they still remained the sixth placed party.

The party was de-registered in 2015.

References

Political parties established in 2003
Political parties disestablished in 2015
Pensioners' parties
Defunct political parties in Scotland
2003 establishments in Scotland
2015 disestablishments in Scotland

Scottish Senior Citizens Unity Party


El gordo de América es una película cómica argentina, dirigida por Enrique Cahen Salaberry protagonizada por Jorge Porcel, estrenada el 11 de marzo de 1976.

Argumento
Para celebrar su ascenso, un gerente (Javier Portales) decide convocar a su hermano del campo, pero como no paraba de hacer desastres lo manda de vuelta. Su hermano (Jorge Porcel) no se convence y deslumbrado por una publicidad decide montar una oficina de investigaciones.

Reparto
 Jorge Porcel ...Jorge Rossi "Coco"
 Jorge Martínez ... Horacio Sanguinetti
 Leonor Benedetto... Gladys
 Doris del Valle ... Chichita
 Elizabeth Killian ... Susana
 Javier Portales ...Guillermo Rossi
 Raimundo Soto ... Borracho
 Beto Gianola ... Mazutto
 Juan Carlos de Seta ... Galíndez
 Augusto Codecá ... Hombre que incendia departamento
 Eloísa Cañizares ... Madre de Chichita
 Mario Luciani ... Bichi
 Leonor Onis ... Margarita
 Julio Fedel ... Julio
 Amalia Bernabé ... Mujer que despide a su hijo en aeropuerto
 Guadalupe Leuviah ... Amiga de Susana
 Cecilia Cenci
 Daniel Miglioranza
 Liliana Cevasco
 Horacio Heredia ... Joven en avión
 Verónica Lange ... Corina
 Susana Traverso ... Marité
 Coco Fosatti
 Francisco Domínguez
 Alberto Olmedo ... Chofer de taxi

Referencias

Enlaces externos
 Información en CineNacional.com

Películas cómicas

El gordo de América


Șomajul structural este o formă de șomaj cauzată de o nepotrivire între abilitățile pe care muncitorii din economie le pot oferi și abilitățile cerute de la muncitori de către angajatori (cunoscută și sub denumirea de decalaj de competențe). Șomajul structural este adesea cauzat de schimbări tehnologice care fac deprinderile profesionale ale multor lucrători învechite. Șomajul structural este adesea cauzat de schimbări tehnologice care fac deprinderile profesionale ale multor lucrători învechite.

Șomajul structural este una dintre mai multe categorii majore de șomaj deosebită de economiști, inclusiv șomajul de fricțiune, șomajul ciclic, șomajul involuntar și șomajul clasic.

Deoarece necesită migrație sau recalificare, șomajul structural poate fi pe termen lung și poate fi redus lent.

Referințe

Bibliografie

Lectură suplimentară

 Ganapati, Priya. Brainy Robots To Lead To Longer Unemployment Lines? 25 octombrie 2008.

Șomaj

Șomaj structural


As eleições presidencial e vice-presidencial filipinas em 1986 foram realizadas em , tendo sido a 11ª eleição presidencial direta e 10ª eleição vice-presidencial direta ocorrida nas Filipinas desde 1935.

Convocadas antecipadamente pelo então presidente em exercício Ferdinando Marcos em resposta à pressões populares contra o regime ditatorial instaurado pelo mesmo após a decretação da lei marcial no país em 1972, seus resultados oficiais não foram reconhecidos por parcela majoritária da população filipina à época. Tal situação foi um dos principais fatores de eclosão da chamada Revolução do Poder Popular, que levou à queda do regime ditatorial de Marcos e consequente ascensão ao poder da líder oposicionista Corazón Aquino, cujo mandato presidencial foi responsável por restaurar a democracia nas Filipinas através da promulgação da atual Constituição do país em 1987.

Antecedentes

Influência dos meios de comunicação
O assassinato do senador e líder oposicionista Benigno Aquino Jr. durante seu retorno ao país pós-exílio em  causou comoção nacional e reanimou a atuação dos veículos de imprensa manifestamente anti-Marcos, o que causou reação à altura dos veículos de imprensa considerados pró-Marcos. Ambos os lados buscavam atender aos anseios do povo filipino por notícias, porém foi um pequeno grupo de repórteres estrangeiros quem desferiu um duro golpe à imagem pública do então ditador através da publicação de extensas reportagens sobre a riqueza oculta da Família Marcos e a denúncia de que Marcos teria falsificado seu histórico militar, atribuindo feitos de guerra que jamais alcançou em sua carreira militar. Tal devassa sobre os crimes da família Marcos teve início com um artigo escrito por Eduardo Lachica em , que despertou interesse público após ser publicado no The Asian Wall Street Journal, no qual denunciava a existência de propriedades luxuosas da família Marcos em Nova Iorque.

No final de , a busca pela verdade por trás dos rumores levantados por Lachica começou com Lewis Simons, jornalista investigativo e correspondente do San Jose Mercury News em Tóquio, que enviou um memorando a seu editor, Jonathan Krim. Nele, haviam diversas indícios de evasão de divisas que envolviam não somente a família Marcos, mas também altos funcionários do governo e amigos próximos do clã presidencial. Simons forneceu a Krim uma lista de nomes, dizendo-lhe para procurar investimentos filipinos em empreendimentos na Baía de São Francisco. Krim entregou vários clipes (incluindo o artigo de Lachica) e diversas cartas da comunidade de exilados filipinos ao à Simons anexado com uma nota: "Examine isso!". Este, por sua vez, começou a examinar os documentos recebidos, além de de configurar seu computador pessoal e um modem telefônico e usar bancos de dados imobiliários para adquirir registros de propriedades tanto da Califórnia quanto de outros estados americanos.

Outro método empregado para os rastreamentos foi suas entrevistas com membros da oposição filipina exilada no exterior, que se dividiam entre aqueles que estavam decididos a ajudá-lo e aqueles que se diziam apolíticos, temendo represálias caso contribuíssem com as investigações. Em uma entrevista, Simons disse: "Eu continuei dizendo a eles: 'Não estou interessado em citar pessoas, não vou usar o seu ou qualquer outro nome. Estou interessado em evidências documentais'. Isso convenceu as pessoas ...".

Devido a preocupações orçamentárias, ele prosseguiu em suas investigações, explorando registros em Nova Iorque e Chicago por telefone. Mais tarde, Katherine Ellison, do San Francisco Bureau, a quem Simons definiu como "grande repórter investigativa", juntou-se ao grupo enquanto conduziam entrevistas e convenciam moradores relutantes a fornecer informações essenciais. Entre 23 e , a divulgação de uma série de reportagens investigativas no San Jose Mercury News, assinadas por Simons, Ellison e Krim, provocaram repercussão imediata após a revelação de uma lista de nomes, mostrando como a elite política e econômica filipina havia investido milhões de dólares ilegalmente nos Estados Unidos, o que instigou o fortalecimento da oposição política à ditadura. Enquanto isso, publicações locais nas Filipinas, como Malaya , Veritas, Business, Day e Mr. and Mrs. republicavam parcialmente ou na íntegra tais reportagens investigativas, o que provocou protestos nas ruas, tentativas da minoria oposicionista na Assembleia Nacional em abrir um processo de impeachment contra Marcos, que reagiu ao ordenar um inquérito imparcial sobre o caso. Ao final, o pedido de impeachment foi reprovado pela maioria parlamentar governista e o inquérito foi encerrado pouco tempo depois de aberto, sem nenhuma conclusão ou indiciamento de suspeitos.

O clamor internacional surpreendeu os três investigadores do San Jose Mercury News com Simons comentando: "Há uma grande diferença entre alegações simples e algo com base factual e documental", diz ele. "Isso provoca uma reação psicológica totalmente diferente nos leitores. A fofoca desperta sua apatia; os fatos os estimulam à ação". Após a publicação da bem-sucedida série de reportagens, novos artigos foram produzidos, apresentando teses sobre como a forma que as elites da capital Manila evadiam verdadeiras fortunas em dólar para fora das Filipinas. Repórteres do The Washington Post, The Wall Street Journal e The New York Times também desenvolveram artigos e reportagens sobre o assunto. As mais significativas foram as descobertas por Jeff Gerth , do NYT, que escreveu sobre o uso indevido do dinheiro da ajuda americana pelo governo de Marcos. Embora Marcos continuasse a negar essas acusações, isso pouco fez para evitar as consequências. Seu apoio político na Assembleia Nacional dissipou-se rapidamente, enquanto que as notícias que denunciavam sua improbidade administrativa colocavam em risco os interesses militares dos EUA no Sudeste Asiático. Revelações sobre a riqueza oculta de Marcos depreciaram sua imagem pública no Ocidente, porém nas Filipinas foi o falseamento do seu histórico militar o fator que mais o desgastou junto à opinião pública filipina.

Depois de ser desafiado por um jornalista americano, o presidente Ferdinando Marcos declarou que realizaria eleições presidenciais antecipadas durante uma entrevista concedida a um programa da rede norte-americana ABC em novembro de 1985. Em 3 de dezembro, a Assembleia Nacional aprovou uma lei que definiu a data dos pleitos presidencial e vice-presidencial para 7 de fevereiro do ano seguinte. A 3 dias das eleições, em , Marcos decretou que o dia eleitoral seria considerado feriado nacional, suspendendo os expediente de trabalho em todo o país para "dar a todos aos eleitores registrados a plena oportunidade de exercer seu direito de sufrágio".

Organização das eleições presidenciais
Ao declarar que enviaria à Assembleia Nacional resolução que propunha a realização de eleições presidenciais antecipadas, Marcos acreditava que isso solidificaria o apoio dos Estados Unidos ao regime, silenciaria os protestos e críticas internos e externos e, finalmente, encerraria as questões relacionadas à morte de Benigno Aquino Jr. A oposição filipina, por sua vez, viu dois problemas em relação ao anúncio de Marcos: o primeiro era sobre a credibilidade do anúncio, já que à época 2/3 dos congressistas da Assembleia Nacional eram filiados ao partido governista Kilusang Bagong Lipunan (), o que significava que a resolução poderia ser reprovada e consequentemente arquivada. Mesmo se tal cenário acontecesse, os líderes oposicionistas consideravam que a simples disposição de Marcos em submeter a resolução para apreciação da Assembleia Nacional poderia transmitir à opinião pública filipina a percepção de que ele estava disposto a encarar oposição política, o que contribuiria para a melhora de seus índices de popularidade. Já o segundo problema tratava-se de uma divisão interna no bloco oposicionista, que concordava em lançar um único candidato presidencial para expandir suas chances eleitorais, mas não alcançava consenso sobre qual candidato apoiar. No páreo, figuravam Corazón Aquino, viúva de Benigno Aquino Jr., e Salvador Laurel, filho do ex-presidente filipino José Laurel.

À época, o arcebispo de Manila e cardeal católico, Jaime Sin, conversou com os dois potenciais candidatos. Aquino hesitou em concorrer por acreditar que não era a melhor candidata para enfrentar Marcos, mas disse que estaria disposta a ingressar na disputa presidencial caso recebesse uma petição com, no mínimo, 1 milhão de assinaturas para apoiá-la como candidata única. Laurel, por outro lado, estava empenhado em concorrer à presidência, pois acreditava que sua formação familiar, treinamento e experiência o haviam preparado para a presidência. Em 1 de dezembro, uma petição com mais de 1,2 milhão de assinaturas foi apresentada publicamente a Aquino em um comício no qual participaram mais de  pessoas e dois dias depois, ela anunciou oficialmente sua candidatura. Laurel, então, foi escolhido como companheiro de chapa e candidato à vice-presidente.

Campanha eleitoral
A campanha eleitoral desenrolou-se ao longo de 45 dias, entre  e . Em uma campanha marcada pelo tom agressivo, Marcos atacou e insultou Aquino diversas vezes. Inicialmente, alegou a existência de supostas ligações de seu falecido marido com comunistas, caracterizando a eleição como "uma luta entre a democracia e o comunismo".  Aquino refutou tal acusação e afirmou que ela não nomearia um único comunista para seu gabinete ministerial. Depois, acusou Aquino de ser dúbia quanto à sua posição concreta sobre a manutenção ou não da presença militar norte-americana no país ao não se pronunciar claramente em defesa da permanência ou desativação da Base Aérea de Clark e da Base Naval de Subic. Marcos ainda criticou Aquino por sua inexperiência administrativa, já que antes ela era uma simples dona de casa que procurava manter-se à margem da vida política do marido. O candidato à reeleição ainda fazia comentários machistas contra sua principal adversária, dizendo que "as demandas femininas deveriam limitar-se ao quarto de casal".

Enquanto Marcos realizava comícios em cidades-chave, Aquino decidiu peregrinar por todo o país, viajando inclusive para regiões consideradas isoladas tanto no norte quanto no sul. O último comício eleitoral de Aquino, realizado na capital Manila, reuniu mais de  pessoas e ficou conhecido como "mar amarelo", em referência à cor do partido em que Aquino era filiada à época, o Partido Democrático Filipino (PDP).

Resultados eleitorais
Cerca de  seções eleitorais foram abertas em todo o país no dia da votação. Cada seção eleitoral era dirigida por uma comissão de observadores eleitorais nomeada pela Comissão de Eleições (COMELEC), responsável por supervisionar o andamento da votação. Como nem todos os observadores designados cumpriram integralmente os procedimentos estipulados para a supervisão da votação, oposicionistas de Marcos começaram a levantar suspeitas de fraude eleitoral a favor do regime. Além disso, o horário de votação inicialmente definido para ocorrer entre às 7h e às 15h de , acabou sendo prorrogado para às 18h de modo a permitir que os eleitores que ainda estavam na fila pudessem assegurar seu direito ao voto.

Por fim, os resultados eleitorais apontaram para uma diminuição significativa no comparecimento eleitoral, inferior à  79% do eleitorado filipino frente aos 89% observados na eleição presidencial de 1981. No entanto, o Movimento Nacional de Cidadãos por Eleições Livres (NAMFREL), organização não-governamental que atua até os dias atuais na fiscalização dos processos eleitorais no país de forma independente, apontou que houve um processo de descredenciamento eleitoral de cidadãos pertencentes à grupos sociais de oposição à ditadura, de modo que isso teria impactado diretamente na diminuição do eleitorado filipino apto ao voto em 1986.

Eleição presidencial

Segundo a COMELEC

Segundo o NAMFREL

Eleição vice-presidencial

Segundo a COMELEC

Segundo o NAMFREL

Repercussão pós-pleito

Após a COMELEC anunciar oficialmente a vitória de Ferdinando Marcos para um 4.º mandato presidencial consecutivo, os resultados eleitorais despertaram uma sensação generalizada de fraude eleitoral maciça a favor da continuidade do regime e acarretaram em uma escalada retórica entre governistas e oposicionistas a respeito da real lisura dos pleitos presidencial e vice-presidencial. Depois de instauradas diversas investigações, foram constatadas evidências de abuso de poder por parte de Marcos e de seus correligionários, como compra de votos, intimidação de candidatos e eleitores da oposição, adulteração de cédulas eleitorais e descredenciamento irregular de mais de 3 milhões de eleitores filipinos, chegando-se à conclusão de que ambos os pleitos não foram realizados de forma livre e justa entre os candidatos.

Um dia após o fechamento das seções eleitorais, Corazón Aquino estava liderando a apuração dos votos conforme apuração parcial do NAMFREL, mas tal liderança durou pouco após Marcos ordenar uma recontagem dos votos. Houve inúmeros protestos e manifestações diárias nas ruas da capital, que aumentavam à medida em que a apuração da COMELEC avançava até o ponto desta declarar o então presidente como o vencedor do pleito.

Em 9 de fevereiro, Linda Kapunan persuadiu mais de 30 técnicos em Informática que estavam gerenciando as máquinas de tabulação de votos da COMELEC a deixarem suas funções e a unirem-se aos protestos, de modo que estes também passaram a acusar o governo de manipulação dos resultados eleitorais. Os manifestantes encontraram apoio junto à Arquidiocese de Manila, à época administrada pelo cardeal Jaime Sin, um notável crítico da família Marcos e um dos principais impulsionadores da continuidade dos protestos enquanto estratégia política não-violenta para pressionar pela redemocratização do país.

Em 19 de fevereiro, o Congresso dos Estados Unidos aprovou de forma unânime uma resolução de não reconhecimento oficial à vitória eleitoral de Marcos, tratando-a como resultado de uma fraude eleitoral. Diplomatas de países como Áustria, Suíça, Irlanda, Noruega, Finlândia, Suécia, Japão, Reino Unido, Itália, Dinamarca, Alemanha Ocidental e Alemanha Oriental instaram Marcos a renunciar, suspendendo quaisquer relações econômicas que mantinham com as Filipinas "enquanto Marcos permanecesse na presidência" e reconhecendo oficialmente Aquino como a legítima presidente eleita. Enquanto a comunidade internacional repercutia o pleito, diversos ministros do gabinete de Marcos como o ministro da Defesa, Juan Ponce Enrile, renunciaram à chefia de seus ministérios. Dias depois, as próprias Forças Armadas também retiraram seu apoio político ao ditador.

Ainda assim, as manifestações populares contra o regime prosseguiam nas ruas. A maioria dos protestos concentrou-se ao largo da Avenida Epifanio de los Santos, localizada na Grande Manila, popularmente conhecida pelo acrónimo EDSA. Em 22 de fevereiro, mais de 2 milhões de civis filipinos e vários movimentos políticos, sociais, militares e religiosos (estes últimos comandados pelo cardeal Sin e pelo também cardeal Ricardo Vidal, arcebispo de Cebu) participaram de uma série de manifestações pacíficas contra o governo que ficaram conhecidas como Revolução do Poder Popular ou Revolução EDSA, em referência ao local onde estas ocorreram.

A organização e o fortalecimento da resistência civil pacífica nas ruas culminou para que, em 25 de fevereiro, o presidente Ferdinando Marcos, a primeira-dama Imelda Marcos e seus filhos, dentre os quais destaca-se Bongbong Marcos, atual presidente desde 2022, fugissem do Palácio de Malacañan com destino ao Havaí. Tal decisão foi precipitada após o comando militar anunciar apoio irrestrito à Aquino caso não houvesse renúncia voluntária. Esta última, por sua vez, foi proclamada a nova chefe de Estado e de governo das Filipinas, sendo oficialmente empossada no mesmo dia para o cargo, decretando-se assim o final da revolução através do restabelecimento da democracia no país.

Filipinas
Eleições
Presidenciais

Eleições presidenciais nas Filipinas em 1986


Oscar Fingal O'Flahertie Wills Wilde (16 Ekim 1854, Dublin - 30 Kasım 1900, Paris), İrlandalı oyun yazarı, romancı, kısa öykücü ve şair.

İğneli üslubu ile geç Victoria dönemi Büyük Britanya'sının en başarılı ve ünlü yazarları arasına girdi. Bir dava sonucu fiili livata ve ahlaksızlıktan suçlu bulununca büyük bir düşüş yaşadı ve doğduğu ortamla tam bir zıtlık içinde Paris'te fakir bir otel odasında öldü.

Doğumu ve gençliği
Oscar Wilde İrlanda'nın tanınmış göz cerrahlarından olan Sir William Wilde ve başarılı bir yazar, genç İrlandalı devrimcilere örnek bir şair olan Jane Francesca Wilde'ın ikinci çocuğu olarak Dublin'de doğdu. Babası 1864'te tıp bilimine hizmetleri nedeniyle şövalye unvanı almıştı.

Haziran 1855'te aile lüks bir bölgeye taşındı. Wilde'ın kardeşi Isola burada doğdu. Jane Wilde burada cumartesi akşamları Sheridan le Fanu, Samuel Lever, George Petrie, Isaac Butt ve Samuel Ferguson gibi isimleri davet ettiği partiler düzenlerdi. Wilde 9 yaşına kadar evde eğitim gördükten sonra Portora Kraliyet Okulu'na kaydoldu. Yazları aileyle geçiren Wilde kardeşler George Moore'la oyunlar oynardı.

Portora'dan mezun olduktan sonra Dublin'deki Trinity Kolejinde 1871'den 1874'e kadar eğitim gördü. Sıra dışı bir öğrenciydi, Trinity öğrencileri için en büyük ödül olan Berkeley altın madalyasını ve aynı zamanda Oxford Üniversitesi Magdalen Koleji'nden bir burs kazandı. Burada 1874'ten 1878'e kadar eğitimine devam etti ve en önemli ilkelerinden biri hayatı sanata yaklaştırmak olan estetik akımının bir parçası oldu. Magdalen'deyken 1878 Newdigate Ödülü'nü Ravenna şiiriyle kazandı. Bu şiiri Encaenia'da okuyup kaybetmiş, fakat ödülü daha sonra Tarihsel Eleştirinin Yükselişi makalesiyle almıştı.

Evliliği ve ailesi
Oxford'dan mezun olduktan sonra Wilde, Florence Balcomb ile tanışacağı yer olan memleketi Dublin'e gitti. Fakat Florence, yazar Bram Stoker ile nişanlanınca Oscar, ona İrlanda'yı terk edeceğini yazdı. 1878'de İrlanda'dan ayrıldı ve buraya küçük ziyaretler gerçekleştirmek için, sadece iki kez döndü. Sonraki altı yılını Paris, Londra ve ABD'de geçirdi.

Londra'da kraliçenin danışmanlarından olan Horace Lloyd'un kızı Constance Lloyd ile tanıştı. Wilde ve Lloyd 29 Mayıs 1884'te Paddington, Londra'da evlendiler. Constance'ın 250 sterlinlik maaşı ikisinin de lüks bir yaşam sürmesini sağlıyordu. Çiftin bu evlilikten iki çocukları oldu: Cyril (1885) ve Vyvyan (1886). Babalarının yankı yaratan davasından sonra Constance ve çocuklar Holland soyadını aldılar. Constance 1898'de geçirdiği belkemiği ameliyatından sonra öldü. Cyril ise I. Dünya Savaşı'nda Fransa'da savaşırken öldü. Vyvyan uzun süre çevirmenlik ve yazarlık yaptı. Anılarını 1954'te yayımladı. Vyvyan'ın oğlu Merlin dedesi hakkında araştırmalar yaptı. Wilde'ın yeğeni Dolly, yazar Natalie Clifford Barney ile yaşadığı lezbiyen ilişkiyle tanınmaktadır.

Estetizmi ve felsefesi

Magdalen Koleji'ndeyken Wilde estetizm hareketindeki fikirleriyle tanındı. Saçlarını uzattı, "eril" sporlara karşı küçümsemesini her fırsatta dile getirdi ve odasını papatya, lale ve benzeri objelerle dekore etti.

Söylentilere göre bu hareketi ona River Cherwell'de bir boğma girişimine ve odasının dağıtılmasına yol açtı, fakat estetizm fikri halk arasında daha tanıdık ve olağan bir hale geldi. Springfield Republican gibi bazı yayınlar, Wilde'ın Boston gezisi sırasındaki estetizm ile ilgili konuşmalarından sonra onun anlayışının, güzelliğe ve estetiğe övgüden çok şöhret amacıyla yapılan bir hareket olduğuna karar verdi. Ayrıca Wilde'ın giyim tarzı da Higginson gibi eleştirmenlerin odak noktası haline geldi. Higginson, Unmanly Manhood gazetesine yazdığı mektupta Wilde'ın dişiliğinin erkek ve kadınların davranışlarını etkileyeceğinden ve şiirinin erkekleri dişil züppeliğe yaklaştıracağından endişe duyduğunu belirtti. Ek olarak Wilde'ın edebiyatı, eşcinselliği ve kişisel imajını inceleyerek onun hayat tarzını ve eserlerini ahlaksız bulduğunu açıkladı.

Wilde, John Ruskin ve Walter Pater'dan derin anlamda etkilenmişti. Bu iki edebiyatçı sanatın hayattaki yeri üzerine makaleler yayımlamışlardı. Wilde daha sonra ironik bir biçimde Pater'in depresif duyguları hakkında yorum yapacaktı: Pater'in ölüm haberi üzerine "O daha önce yaşamış mıydı ki?" demişti. Pater'in üslubuyla Dorian Gray'in Portresi'nde "Bütün sanatlar aslında kullanışsızdır." demişti. Bu yorum edebi anlamda okunmalıydı çünkü filozof Victor Cousin tarafından oluşturulan "Sanat sanat içindir." ideolojisini içinde barındırıyordu. 1879'da Wilde, Londra'da estetizm dersleri vermeye başladı.

William Morris ve Dante Gabriel Rosetti'nin okulunun tanıttığı estetizm, İngiliz mimarisinde büyük yer edinmişti. İngiltere'nin önde gelen estetik sanatçısı Wilde zamanının en göze çarpan simalarından biri oldu. Yine de zaman zaman paradoksları ve esprili sözleri nedeniyle garipsendiği de oluyordu.

Estetizm, genel olarak Gilbert ve Sullivan'ın operası Patience (1881)'ta karikatürize edilmişti. Patience, New York'ta büyük başarı sağlamışken; Estetizm, Amerika'nın kalan kısımları için hala anlamsız bir isimdi. Bu nedenle Richard D'Oyly Carte, Wilde'ı Amerika'da yapılacak bir konferanslar serisine davet etti. D'Oyly Carte bu gezinin Patience'ın başarısını daha da artıracağına inanıyordu. Bu gezi Wilde'ın 3 Ocak 1882'de SS Arizona gemisiyle Amerika'ya varmasıyla başladı. Bu olaya ait bir kanıt olmamasına rağmen, Wilde'ın bir gümrük memuruna "Deham dışında beyan edecek hiçbir şeyim yok."  dediği rivayet edilir.

Amerika ve Kanada'ya yaptığı tur sırasında Wilde birçok kasaba eleştirmeni tarafından ayıplandı. The Wasp Wilde, estetizmi küçümseyen bir karikatüre gazetesinde yer verdi.

İngiltere'ye döndükten sonra Wilde, Pall Mall Gazette'de 1887'den 1889'a kadar köşe yazarlığı yaptı. Daha sonra Woman's World dergisinin editörü oldu.

Siyasi fikirleri
Wilde hayatının büyük bir bölümü boyunca sosyalizmi destekledi. Ayrıca özgürlükçü yanını da Sonnet to Liberty şiiriyle gösterdi. Wilde ayrıca bir pasifistti. Ve "Özgürlük kanlı elleriyle geldiğinde onunla el sıkışmak zor olacak." demişti. Politika hakkındaki ana yazısı "Sosyalizmin Etkisindeki İnsan Ruhu" dışında Daily Chronicles'a hapishane reformunu destekleyen yazılar yazmıştı.

Lady Florence Dixie'nin 1890'da yazdığı Gloriana ya da 1900 Devrimi adlı romanda Hector l'Estrange kılığındaki Gloriana'nın Avam Kamarası'na seçilmesiyle kadınlar oy hakkı kazanıyordu. Dixie'nin l'Estrange karakterini yaratırken Wilde'ı temel aldığı açıktır.

Cinselliği

Wilde çoğu yerde biseksüel olarak nitelendirilmesine rağmen kendini Yunan kültüründen gelen bir erkek aşkı geleneğine bağlıyor ve Sokratik olduğunu iddia ediyordu. Şu kişilerle birliktelik yaşamıştı (kronolojik sıraya göre): Frank Miles, Constance Lloyd (karısı), Robert Baldwin ve Lord Alfred Douglas. Wilde ayrıca birçok jigoloyla da beraber olmuştu.

Tarihçiler genellikle Wilde'ın homoseksüelliğinin farkına 17 yaşındaki Robert Ross'a âşık olduktan sonra vardığını söylerler. Neil McKenna'nın The Secret Life of Oscar Wilde adlı biyografisinde Wilde'ın homoseksüelliğinin farkına 16 yaşındayken başka bir genç erkeği öptüğünde fark ettiği yazar. McKenna'ya göre Wilde 1874'te Oxford'a vardıktan sonra cinsel eğilimini keşfetti ve daha çok esmer ve sıska erkeklerden hoşlandığını öğrendi. 70'lerin sonlarına doğru Wilde eşcinsel aşkı konusunda kendisiyle aynı düşüncelere sahip bir arkadaş grubuna sahipti ve bu sıralarda Walt Whitman'la tanıştı. Bir arkadaşına Whitman'ın cinsel yönelimini açık edecek biçimde "Walt'ın öpücüğü hâlâ dudaklarımda" dediği bilinir. Wilde, 1884'te Constance Lloyd ile evlendi.

Wilde, Ross'la ilk tanıştığında kendi cinselliği konusunda hâlâ tam olarak bilgili değildi. Ross, Wilde'la tanışmadan önce de ona hayrandı ve Victoria döneminin katı ahlak anlayışına karşı ilgisizdi. Sonraları Ross, Lord Douglas'a Wilde'ın ilk erkeğinin kendisi olduğunu söyleyerek aralarında büyük bir kıskançlık başlattı. Wilde kısa zamanda içinde genç erkeklerin bulunduğu bir hayata atıldı. Ona göre ilişki panterlerle ziyafet çekmek gibiydi ve tehlike zevkin yarısıydı. Hemcins aşkı ilk kez Bay W.H.'nin Portresi adlı yapıtında işledi.

1891 yazında Lord Douglas onu şair Lionel Johnson'la tanıştırdı. Aralarında büyük bir dostluk başladı. Bu ilişkinin cinsel bir içeriği olmadığını, sadece entelektüel seviyede olduğunu daha sonraları Lord Douglas söyleyecekti.

Davası, hapis hayatı ve Reading Zindanı'na transferi
Bir süre sonra Wilde'ın Lord Douglas ve Alfred Taylor'la ilişkileri basında yer etmeye başladı. Aktör Charles Brookfield'in de yardımıyla polisler Wilde'ın Londra suçlularıyla olan ilişkisini açığa çıkardı ve Wilde dava edildi.

Dava halkın büyük ilgisiyle 3 Nisan 1895'te başladı ve aynı şekilde 25 Mayıs'ta Wilde'ın büyük ahlaksızlık suçu nedeniyle iki yıl kürek hapsine çarptırılmasıyla bitti.

İlk başta Pentonville'de ve sonra Wandsworth'te yatan Wilde en sonunda Reading Zindanı'na transfer edildi.

Bundan sonra mahkûm C.3.3. olarak bilinen Wilde'a ilk başta kalem kâğıt bile verilmemişti; fakat daha sonra bu ihtiyacı karşılandı. Hapis günlerinde Douglas'a 50.000 kelimelik bir mektup yazdıysa da gönderme şansı bulamadı. Ölümünden sonra mektup Ross tarafından kısaltılarak De Profundis adıyla basıldı. 1962'de tam haliyle Oscar Wilde'ın Mektupları adı altında yayımlandı.

Salıverilmesi ve ölümü
Hapis hayatı Wilde'a hiç yaramamıştı ve hayatının kalan üç yılını beş parasız bir halde geçirdi. Yine de hızlı bir biçimde eski zevklerine döndü. Reading Zindanı Baladı bu yıllarda yayımlandı. Son yıllarını geçirdiği Hotel d'Alsaceta, daha önce hiç yapmadığı kadar cüretkar şeyler yaptığı söylenir.

Wilde, 30 Kasım 1900'de menenjitten öldü. Ölmeden hemen önce rahip Cuthbert tarafından Katolikliğe tekrar kabul edildi. Ölürken otel sahibi ve papaz yanındayken ünlü "Ya duvar kağıdı gider, ya ben." sözünü söylemiştir. Vefatının ardından Cimetiere de Bagneur mezarlığına gömüldüyse de, daha sonra yine Paris'teki ünlü Pere Lachaise'e taşındı ve Sir Jacob Epstein tarafından tasarlanan ve üzerinde erkek melekler olan mezartaşının altına gömüldü. Mezarı bugün bile hayranlarının öpücük izleriyle kaplıdır.

 Eserleri
 Oyunları

 Şiirleri

 MektuplarıKitapları'

Kaynakça

1854 doğumlular
Dublin doğumlu yazarlar
1900 yılında ölenler
19. yüzyıl oyun yazarları
İrlandalı oyun yazarları
İrlandalı şairler
İrlandalı gazeteciler
İrlandalı anarşistler
İrlandalı sosyalistler
İnsan hakları istismarları kurbanları
19. yüzyılda LGBT tarihi
Père Lachaise Mezarlığı'na defnedilenler
19. yüzyılda İrlandalı yazarlar
Fransa'da enfeksiyon hastalıklarından ölen kişiler
Fransa'daki İrlandalı gurbetçiler
19. yüzyıl İrlandalı roman yazarları
LGBT Hristiyanlar
LGBT oyun yazarları
İrlandalı LGBT yazarlar
Trinity College, Dublin'de öğrenim görenler
Hristiyan anarşistler
Menenjitten ölenler
İrlandalı masonlar
İrlandalı fantezi yazarları
İrlandalı korku yazarları
İrlandalı pasifistler
İngiliz asıllı İrlandalılar
İtalyan asıllı İrlandalılar
İrlandalı gey yazarlar

Oscar Wilde


This is a list of countries that have a land border with only one other country. Some on this list have a maritime border with additional countries. Some countries, which are not listed here, have no land border but do have a maritime border with a single other country, such as Sri Lanka.

There are generally three arrangements by which a country would have a single land border:

 an island divided between two states, such as between Haiti and the Dominican Republic, or between Ireland and the United Kingdom.
 a peninsula or a semi-enclave, where one country has a land border with a neighbouring one but is otherwise surrounded by sea, while the neighbour borders other countries—examples are Portugal (neighbouring Spain), The Gambia (surrounded by Senegal) and Brunei (surrounded by Malaysia). This applies to peninsulas, but also to non-peninsular nations like The Gambia and Brunei.
 the three countries forming a landlocked true enclave, surrounded by a larger country: San Marino and Vatican City (within Italy) and Lesotho (within South Africa).

Territory leased or ceded by one country to another for perpetual use, but not in sovereignty, such as Guantanamo Bay Naval Base in Cuba, or memorials, such as the American Cemetery in France, do not constitute true territorial borders because the land occupied remains a formal part of the host country.

This list is based on the Correlates of War Direct Contiguity data set, with maritime causeways and bridges not being counted.

Countries bordering only one other country

Landlocked

With coast

Causeways, bridges, and tunnels

Often called fixed crossings or fixed links, transportation corridors constructed to cross bodies of water without any intermittent connections such as ferries or ships may be between different states. These may be considered artificial "persistent" borderpoints for land vehicles or pedestrians, but are not typically considered land borders given their need for continuous operation and maintenance, as well as their ease of volume control or closure by either state. Two countries are islands and have no land borders, but maintain fixed borderpoints with other nations.

Dependent territories
In some cases, a dependent territory of one nation borders another nation.

Historical
Many countries historically had only one neighbour. Some no longer exist while others now have either no land borders or borders with more than one nation due to border changes.

 Canada: bordered only by the United States until 2022, it now shares a short border with the Kingdom of Denmark at Hans Island, with Canada's Nunavut on one side and Denmark's Greenland on the other side.
 Kingdom of Denmark: bordered only by Germany (with a causeway connecting it to Sweden) until 2022 (the constituent country of Denmark still only borders Germany), it now shares a short border with Canada at Hans Island, with Canada's Nunavut on one side and Denmark's Greenland on the other side.
 Korea: bordered only China for several hundred years before 1860, after which a second international border with Russia appeared (approx.  long), according to the Convention of Peking. Following the division of Korea in 1945 only North Korea now shares this border.
 Ciskei: one of the Bantustans of South Africa; created under apartheid, reincorporated on April 27, 1994.
 Venda: another Bantustan, Venda was a true enclave bordering only South Africa and separated narrowly from Zimbabwe by the Madimbo corridor to the north; reincorporated on April 27, 1994.
 Newfoundland: with Canada, until March 31, 1949, when it became the Canadian province of Newfoundland (now named Newfoundland and Labrador).
Scotland and England: bordered each other until 1707 when they were united as Great Britain by the Acts of Union, see Anglo-Scottish border.
 Japan: bordered Russia on the island of Sakhalin from 1905 until 1910, until Japan inherited the China–North Korea border and the North Korea–Russia border upon the Japanese annexation of Korea. Both Sakhalin and Korea were relinquished after Japan's defeat in World War II in 1945. (See Karafuto Prefecture and Empire of Japan).
 Weihaiwei: 1898–1930, British colony on a leased territory from China's Qing dynasty. Transferred to the Republic of China in 1930.
 Tasmania: bordered only by the Colony of Victoria (on Boundary Islet), until the federation of the Commonwealth of Australia in 1901.

See also
 Island country
 List of countries and territories by land borders
 Landlocked country
 List of countries and territories by land and maritime borders
 List of divided islands
 List of enclaves and exclaves
 List of island countries
 List of political and geographic borders

References

Border only one other country
One

List of countries that border only one other country


Kuglački klub "Rakovica" (KK "Rakovica"; Rakovica) je muški kuglački klub iz Rakovice, Karlovačka županija, Republika Hrvatska.
U sezoni 2019./20. klub se natjecao u "2. hrvatskoj ligi - Zapad", ligi trećeg stupnja hrvatske lige u kuglanju.

O klubu
KK "Rakovica" je osnovan 4. svibnja 2006. godine. Odmah u jesen počinje s ligaškim nastupima, te je dosad nastupao u raznim ligama kuglačke regije Zapad. Klub redovito organizira turnir u povodu dana Općine Rakovica.
Kako u Rakovici nema kuglane, KK "Rakovica" za treninge i utakmice koristi kuglanu "Hotela Jezero" u sklopu Nacionalnog parka "Plitvička jezera".

Uspjesi

Ekipno
 3. HKL - Zapad
 prvak: 2016./17. (Ogulin - Lika), 2018./19. (Ogulin - Lika)

Pojedinačno

Pregled plasmana po sezonama

Poznati igrači

Unutarnje poveznice
 Rakovica

Vanjske poveznice
 Kuglački klub Rakovica, facebook stranica
 kuglanje.hr, Rakovica
 kuglanje.hr, Rakovica - 810109 (Kuglački savez Karlovačke županije)
 sportilus.com, KUGLAČKI KLUB RAKOVICA
 rakovica.hr, Kuglački klub Rakovica
 radio-mreznica.hr, kuglacki-klub-rakovica
 kuglanje-kaz.weebly.com, Kuglački savez Karlovačke županije - Klubovi

Izvori

 rakovica.net, Kuglački klub Rakovica, pristupljeno 23. kolovoza 2020.
 poslovna.hr, KUGLAČKI KLUB RAKOVICA
 fininfo.hr, KK "RAKOVICA"
 bisnode.hr, KUGLAČKI KLUB "RAKOVICA"

Rakovica

Kuglački klub Rakovica


Spânzul comun (Helleborus purpurascens) este o specie a genului Helleborus, aparținând familiei Ranunculaceae.

Florile sunt actinomorfe (cu simetrie radială), au numeroase stamine dispuse în semicerc, frunzele sunt pedate, fructele multiple (polifolicule) provin dintr-un gineceu apocarp (cu carpele libere), iar colorația petalelor este purpurie, de unde si numele de "purpurascens". Este o plantă medicinală, utilizată în afecțiunile reumatice și inflamații, dar totodată și otrăvitoare.

Vezi și
 Spânz

Ranunculaceae
Plante ornamentale
Plante toxice

Spânz comun


Gölbaşı, Ankara'nın metropol ilçelerinden biridir.

Tarihçe
Gölbaşı ve çevresinin özellikle Tunç Devrinde yerleşim alanı olmaya başladığı, Hititler, Frigler, Persler, Romalılar, Bizanslılar, Anadolu Selçuklu ve Osmanlılar döneminde de bu özelliğini devam ettirdiği Kültür ve Turizm Bakanlığı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Genel Müdürlüğünce Gölbaşı çevresinin çeşitli bölgelerinde yapılan kazı çalışmaları, inceleme ve araştırmalar sonucu ortaya çıkmıştır.

Gölbaşı'nın ilçe olması ise çok eskilere dayanmaz.Gölbaşı daha önce Örencik Köyüne bağlı Gölhanı adı ile anılan bir mahalle iken 1923 yılında, buraya Oğulbey Köyündeki Bucak Müdürlüğü ile Jandarma Karakolunun taşınması ile Gölbaşı Nahiyesi adını aldı. 1936 yılında ise ilçe olan Çankaya'ya bağlandı. 1955 yılında E-5 Devlet Karayolunun bu bölgeden geçmesi ile Gölbaşı'nın nüfus artışı ve gelişmesi hızlandı. 1965 yılında da Gölbaşı Belediye teşkilatı kuruldu. 29.11.1983 gün ve 2963 sayılı Kanun ile de Çankaya'dan ayrılarak ilçe oldu. 22.10.1990 tarih ve 90/1117 sayılı Bakanlar Kurulu kararı ile 2872 sayılı Çevre Kanununun 9 uncu maddesine dayanılarak "Gölbaşı İlçesi Özel Çevre Koruma Bölgesi" olarak ilan edildi. 1991 yılında da Gölbaşı Belediyesi Büyükşehir Belediyesi sınırları içine alındı.

Bugün Gölbaşı ilçesi Ankara Büyükşehir Belediyesi sınırları içerisinde, 122.288 nüfusu ve 1300 km²'lik yüzölçümüyle devamlı gelişen ve büyüyen bir ilçe konumundadır.

Coğrafya
Gölbaşı, Ankara il merkezine 20 km. uzaklıkta, 970 metre rakımlı ve iç Anadolu platosu üzerinde bulunan bir ilçedir. Doğusunda Bala, Batısında Yenimahalle, Güneyinde Haymana ve Kuzeyinde Çankaya ilçeleri bulunmaktadır.

Gölbaşı ilçesi adından da anlaşılacağı üzere, Ankara ilinin göller bölgesidir. Bölgede Mogan ve Eymir gölleri bulunmaktadır. Mogan Gölü havzası genelde düzgün yer yer orta engebeli bir havzanın alt ucunda alüvyoner setlerin arkasında oluşmuş doğal baraj gölüdür.Yüzölçümü ortalama 6 km² dır.Gölün güneyinden itibaren 2 km'lik bir mesafede, sulak-bataklık alan nitelikli bir geçiş zonu ile yer altı ve yer üstünden kuzey doğusundaki 1.25 km²'lik  alana sahip Eymir Gölüne ortalama 5 metrelik kot farkıyla boşalım sağlamaktadır. Böylelikle Eymir Gölünün su girdisinin tamamına yakını Mogan Gölü tarafından sağlanmaktadır. Geniş bir havzadan drene olan yer altı ve yer üstü suları Mogan-Eymir. göllerinden geçerek havzanın kuzeydoğu ucundan İmrahor Vadisine boşalır. Mogan gölünün su girdisi düzensiz rejimli yazları genelde kuruyan dereler vasıtasıyla olmaktadır.

İklim ve bitki örtüsü
Gölbaşı ve çevresi kışları soğuk ve yağışlı, yazları sıcak ve kurak geçen karasal iklime sahiptir. Yıllık yağış ortalaması 400 mm civarındadır. Yıllık sıcaklık ortalaması ise 11.7 C'dir.

Bölgenin yaygın bitki örtüsü otsu bitkiler olmakla birlikte değişik yüksekliklerde ve nem oranları farklı topoğrafik alanlarda farklı bitki toplulukları bulunmaktadır. Ormanlık alanlar daha çok Eymir gölüne bakan dik yamaçlı platolarda, Beynam ormanlarında ve yeni ağaçlandırma yapılan alanlarda yer almaktadır. (Beynam ormanları Balâ ilçesi sınırları içinde yer almaktadır.)

Gölbaşı Özel Çevre Koruma Bölgesinde 476'sı tür, 6'sı alttür, 6'sı varyete almak üzere toplam 488 bitki türü mevcuttur. Gölbaşını sembolize eden değerlerden biri olan Sevgi Çiçeği (Centuarea Tchihatcheffii) Türkiye'de yetişen 179 Centaurea türünden biri olup sadece Gölbaşı'nda Mogan Gölü, Hacı Hasan Mahallesi civarında yetişen bir endemiktir. Sevgi Çiçeğinin çiçeklenmesi Nisan ayının son haftasından başlayıp, Temmuz ayının ilk haftasına kadar devam eder.

Nüfus

Mahalleler
Gölbaşı'nın 54 mahallesinin 11'i merkezde bulunmaktadır. Merkez mahallelerinde 108,600 kişi   (% 83,3) yaşamaktadır. En uzak mahallesi ise 65,4 km uzaklıktaki Çeltek'dir. İlçede nüfusu en fazla olan, 25.076 kişi ile Eymir mahallesidir.  Gölbaşı'nın nüfusu 2017 yılında % 5,4 artmıştır.

Gölbaşı ilçesinin mahallelerinin ilçeye uzaklığı, rakımı ve nüfusu

* Km,  kaymakamlığa olan uzaklıktır.

Yönetim

Belediye başkanları

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Gölbaşı Kaymakamlığı
 Gölbaşı Belediyesi

Gölbaşı, Ankara


Dorceta E. Taylor (1957) é uma socióloga ambiental americana (embora nascida na Jamaica) conhecida por seu trabalho sobre justiça ambiental e racismo no movimento ambientalista. Ela é Reitora Associada Sênior de Diversidade, Equidade e Inclusão na Yale School of the Environment, bem como Professora de Justiça Ambiental. Antes disso, foi Diretora de Diversidade, Equidade e Inclusão na Escola de Meio Ambiente e Sustentabilidade (SEAS) da Universidade de Michigan, onde também atuou como Professora Colegiada James E. Crowfoot de Justiça Ambiental. A pesquisa de Taylor abrange história ambiental, justiça ambiental, política ambiental, lazer e recreação, gênero e desenvolvimento, assuntos urbanos, relações raciais, ação coletiva e movimentos sociais, empregos verdes, diversidade no campo ambiental, insegurança alimentar e agricultura urbana.

Uma pesquisadora da justiça ambiental, o trabalho de Taylor ganhou inúmeros prêmios. Seu livro de 2009, The Environment and the People in American Cities: 1600s-1900s, foi a primeira história de injustiça ambiental na América. Sua obra Toxic Communities, de 2014, foi aclamado como um "porta-estandarte" para estudos sobre justiça ambiental. Por fim, seu terceiro projeto literário, The Rise of the American Conservation Movement, é uma "arrebatadora história social" que desafia a narrativa da história ambiental e inspira os leitores a "reconsiderar quase tudo".

Primeiros anos e educação
Taylor nasceu e foi criada na zona rural da Jamaica. Ela concluiu o bacharelado em Estudos Ambientais e biologia (com honras) pela Universidade Northeastern Illinois, na cidade de Chicago, no ano de 1983. Em seguida, obteve um mestrado em ciências florestais pela Universidade Yale em 1985. Três anos depois, garantiu mestrado em arte e em filosofia. Posteriormente, foi doutorado conjunto em sociologia e estudos florestais e ambientais da Escola de Florestas e do Departamento de Sociologia da Universidade de Yale em 1991. Ela foi a primeira mulher afro-americana a obter um doutorado na Yale School of Forestry & Environmental Studies.

Carreira acadêmica
Taylor recebeu uma bolsa de pós-doutorado da Fundação Nacional da Ciência em 1991 para estudar o ativismo ambiental de minorias étnicas na Grã-Bretanha. Ela se afiliou ao Departamento de Geografia da University College of London enquanto conduzia sua pesquisa. No ano seguinte, obteve uma bolsa de pós-doutorado da Fundação Ford/Rockefeller e Underclass Postdoctoral Fellowship na Universidade de Michigan. A escolha foi realizada em conjunto entre a Ford School of Public Policy e a School of Social Work.

Em 2010,  ganhou o prêmio Allan Schnaiberg Outstanding Publication pelo livro Environment and the People in American Cities, 1600s-1900s: Disorder, Inequality, and Social Change (Duke University Press, 2009). Taylor foi presidente da Seção de Meio Ambiente e Tecnologia da Associação Americana de Sociologia de 2012 a 2013.

Em 2012, Taylor tornou-se a principal investigadora de uma concessão de cinco anos do Departamento de Agricultura dos Estados Unidos para estudar disparidades raciais e de classe no acesso a alimentos no estado de Michigan.

Em 2014, foi celebrada pela cidade de São Francisco como uma das 29 ambientalistas negras que fizeram "mudanças reais e duradouras".

Em 2015, Taylor se tornou professora catedrática do James E. Crowfoot Collegiate de Justiça Ambiental e Diretora da Diversidade, Equidade e Inclusão da Escola de Meio Ambiente e Sustentabilidade (abreviado em inglês: SEAS) da Universidade de Michigan.

Em 2018, foi celebrada por uma ampla gama das organizações ambientais mais proeminentes do mundo. Ela recebeu o prêmio Women in Conservation Rachel Carson da National Audubon Society, o prêmio Freudenburg Lifetime Achievement da Association of Environmental Science and Studies, o prêmio presidencial de Excelência de Mentoria em Ciência, Matemática e Engenharia (em inglês: PAESMEM), o prêmio Distinguished Faculty Achievement da Universidade de Michigan e o prêmio presidencial da Detroit Audubon Society.

Em 2021, Taylor tornou-se a primeira reitora associada sênior de diversidade, equidade e inclusão na Yale School of the Environment.

Trabalho sobre diversidade em organizações ambientais
O trabalho de Taylor sobre a exclusão racial no movimento ambientalista começou em 1989, com seu artigo "Blacks and the Environment: Toward an Explanation of the Concern and Action Gap between Blacks and Whites", e ela escreveu vários artigos sobre o assunto na revista início dos anos 1990. Em 2014, Taylor escreveu um relatório inovador sobre diversidade em organizações ambientais. As conclusões do relatório, de que as organizações ambientais falharam em representar a diversidade da população americana em sua liderança, provocaram uma tempestade de controvérsias. O relatório foi encomendado pela iniciativa de diversidade Green 2.0, que continua a rastrear dados de diversidade para as 40 maiores organizações ambientais. Para expandir esse trabalho, em 2018, Taylor publicou um relatório atualizado que examinava o status da diversidade em mais de duas mil organizações ambientais americanas sem fins lucrativos, e até que ponto elas relatavam suas características demográficas e atividades de diversidade no sistema de relatórios GuideStar. Em 2019, Taylor publicou uma nova pesquisa sobre a falta de relatórios de diversidade em organizações ambientais.

Iniciativa de Desenvolvimento de Liderança Ambiental Minoritária
Com financiamento da Fundação Joyce, Taylor fundou a Iniciativa de Desenvolvimento de Liderança Ambiental Multicultural (abreviado do inglês: MELDI) em 2003. Em 2005, organizou uma conferência nacional e, dois anos mais tarde, uma internacional com o objetivo de avaliar o estado da diversidade no campo ambiental e planejar o aumento da diversidade no futuro. Vários trabalhos apresentados na conferência de 2007 foram publicados no livro Environment and Social Justice:  An International Perspective.

Taylor também conduziu quatro estudos sobre diversidade, financiados pela Fundação Joyce, Fundação Ford e Fundação Nacional da Ciência, e publicados em revistas acadêmicas BioScience, Journal of Environmental Education, Research in Social Problems and Public Policy e Environmental Practice.

Programa de Bolsas Ambientais
Em 2015, Taylor lançou o Programa de Bolsas Ambientais (abreviado do inglês: EFP) em parceria com a Environmental Grantmakers Association. O EFP é um programa nacional que busca diversificar o campo filantrópico ambiental e de conservação por meio de estágios de verão remunerados de doze semanas para estudantes de pós-graduação em fundações parceiras e organizações sem fins lucrativos. Os financiadores do programa incluem CS Mott, Fundação Island, New York Community Trust, Fundação Pisces, e muito mais. O programa visa reduzir as barreiras à entrada em empregos de nível médio e sênior em organizações ambientais e fundações para profissionais de origens sub-representadas, conectando-os a mentores e dando-lhes experiência na área.

Doris Duke Conservation Scholars Program
Também em 2015, Taylor iniciou na Yale School of the Environment, filial do projeto Doris Duke Conservation Scholars Program (abreviado do inglês: DDCSP), financiado pela Fundação Doris Duke Charitable. Em 2020, o programa mudou para Yale School of the Environment com Taylor. Este programa é um estágio de dois verões destinado a diversificar o setor de conservação, dando oportunidades a estudantes de origens sub-representadas no campo e àqueles comprometidos com a diversidade, equidade e inclusão. Por meio dessa experiência, aproximadamente vinte alunos de graduação ganham experiência a cada verão por meio de um verão de pesquisa de laboratório e um verão adicional de estágio com grupos ambientais.

Conferências de Diversidade, Equidade e Inclusão
Em 2018, a Conferência New Horizons in Conservation - liderada por Taylor - ocorreu em Washington, D.C. Mais de 200 alunos, professores, ex-alunos do Programa Ambiental e Doris Duke Conservation Scholars Program e profissionais de conservação — a maioria deles pessoas de cor — se reuniram para "celebrar e avaliar" a diversidade, a equidade e a inclusão no setor ambiental, marcando um marco na história da conservação. "Os estudantes e jovens profissionais que participaram desta conferência representam o futuro da conservação", disse Taylor sobre a conferência, "Eles são multiculturais, multifacetados e talentosos, e estão preparados para assumir papéis de liderança neste setor. A diversidade beneficia a todos nós, e há força nisso." A programação incluiu uma extensa série de palestrantes, construção de comunidade e desenvolvimento de carreira e acadêmico para ex-alunos do programa.

A Conferência Novos Horizontes em Conservação é agora um encontro anual para pessoas com origens sub-representadas no campo da conservação e aquelas que estão comprometidas com os princípios de diversidade, equidade e inclusão. O evento atrai participantes de todo o país, em várias profissões e estágios de carreira, incluindo, entre outros, estudantes de graduação e pós-graduação, acadêmicos, profissionais ambientais, defensores de políticas e autoridades eleitas. A New Horizons também trabalha para reforçar os pipelines críticos construídos por programas de caminhos de diversidade em todo o país, fornecendo espaços para os participantes se conectarem com colegas, fazerem contatos, participarem de workshops e treinamentos práticos de desenvolvimento profissional, participarem de viagens de campo locais e ouvirem de diversas gama de líderes e visionários no campo. A segunda conferência anual New Horizons in Conservation ocorreu em Chicago, Illinois, em abril de 2019. A terceira conferência anual foi planejada para acontecer em Ann Arbor, Michigan, em abril de 2020, mas foi cancelada devido à pandemia de COVID-19. A conferência foi organizada virtualmente pela Yale School of the Environment em 2021, com mais de 800 participantes de vários países. A conferência de 2022 será realizada em New Haven, Connecticut.

Iniciativa de Justiça, Equidade, Diversidade e Inclusão
Em 2021, Taylor iniciou a Iniciativa de Justiça, Equidade, Diversidade e Sustentabilidade (abreviado do inglês: JEDSI) na Yale School of the Environment. JEDSI procura examinar a relação entre desigualdades sociais, experiências vividas e resultados ambientais. JEDSI atualmente se concentra em oito áreas principais de pesquisa, ensino e prática: História Ambiental-Natureza, Experiências ao Ar Livre, Atitudes e Percepções Desigualdades Ambientais, Resiliência e Sustentabilidade Alimentação e Agricultura: Acesso, Soberania, Justiça Alimentar Diversidade Institucional, Transparência e Força de Trabalho Programação do Caminho da Diversidade Dinâmica Novos Horizontes na Conservação Orientação de Conferências e Perfis de Profissionais Ambientais de Cor.

Trabalho pela justiça ambiental
O livro premiado de Taylor, The Environment and the People in American Cities (Duke University Press, 2009), enfocou os desafios ambientais que as cidades americanas enfrentaram nos séculos XVII a XX. Ela documentou a dinâmica de raça, classe e gênero que surgiu quando os moradores urbanos tentaram lidar com os problemas ambientais. O livro também demonstrou que desde o início as desigualdades ambientais surgiram nas cidades americanas e foram perpetuadas de forma deliberada e não intencional. Uma obra "ambiciosa" e 'impressionante' que cobre 500 anos de história, The Environment and the People in American Cities é o primeiro de três livros, enquanto o segundo da série, The Rise of the American Conservation Movement (Duke University Press), foi lançado em 2016. Nele, ela examina o surgimento e ascensão do movimento de conservação americano de meados de 1800 até o início de 1900, demonstrando como raça, classe e gênero influenciaram todos os aspectos do movimento, desde o estabelecimento de parques até recreação ao ar livre e conservação da floresta; e as ligações do movimento com as ideologias do século XIX. "Abrangente", "diferenciado" e "abrangente", um acadêmico sugeriu que The Rise of the American Conservation Movement documenta o movimento de maneiras que inspirarão os leitores a reconsiderar o que aprenderam anteriormente sobre a história ambiental.

O segundo livro de Taylor e a terceira parte de sua série, Toxic Communities: Environmental Racism, Industrial Pollution, and Residential Mobility (New York University Press, 2014) narra a contaminação de comunidades minoritárias e de baixa renda nos Estados Unidos. A obra verifica sete teorias diferentes que têm sido usadas para explicar por que as minorias raciais e os pobres são frequentemente encontrados vivendo ao lado de instalações tóxicas ou usos indesejáveis da terra e, particularmente, desafia a suposição de que as comunidades minoritárias têm a mobilidade necessária para se afastar de tais instalações. Com base em exemplos práticos, o livro documenta como a história das políticas habitacionais racialmente discriminatórias efetivamente forçou as minorias a se aproximarem de indústrias poluidoras. O livro incorpora insights da sociologia e do estudo do desenvolvimento urbano que anteriormente haviam sido ignorados nos estudos sobre justiça ambiental. Um acadêmico sugeriu que, em vista do tratamento abrangente de Taylor da história inicial do movimento de justiça ambiental americano, seu livro deveria ser "o último" a revisar essa história com tantos detalhes, pois futuros escritores poderiam simplesmente se referir a seu trabalho entre parênteses.

Trabalho pelo combate a insegurança alimentar
Em um projeto de 2012 a 2018, Taylor colaborou com pesquisadores da Universidade Estadual Grand Valley, Universidade Estadual de Michigan, Universidade Michigan-Flint, e Universidade Estadual Lake Superior, e da Universidade de Wisconsin-Madison para trabalhar em um projeto que examina a insegurança alimentar em Michigan. Um site conhecido como Food Access em Michigan ou FAIM, lançado em agosto de 2018. O estudo analisa a relação entre as características demográficas e a distribuição dos pontos de venda de alimentos em 18 cidades de pequeno e médio porte do estado. Também examina nutrição eficaz e intervenções comportamentais e mecanismos para melhorar o acesso aos alimentos e a participação em iniciativas alimentares locais. Essas questões estão sendo estudadas em Sault Ste. Marie, Brimley/Bay Mills e St. Ignace - cidades na Península Superior; Holanda, Muskegon, Benton Harbor e Grand Rapids no oeste; Flint, Saginaw, Lansing e Kalamazoo na parte central; e Ypsilanti, Taylor, Southfield, Warren, Pontiac, Inkster e Dearborn no sudeste. Essas cidades têm grandes populações de um ou mais dos seguintes grupos raciais e étnicos: negros, hispânicos, nativos americanos, asiáticos e árabes.

Prêmios e honrarias

 Reconhecida pela LiveKindly como um dos 7 ambientalistas negros moldando o futuro, 2021;
 Prêmio Mulheres em Sustentabilidade, Envision Charlotte e Wells Fargo, 2020;
 Selo de Michigan, Michigan Legislative Black Caucus, 2020;
 Celebrada como Líder Ambiental Negro, Fundo de Defesa Ambiental, 2020;
 Reconhecida pela Green America como um dos 8 líderes negros que revolucionaram o movimento climático, 2020;
 Reconhecida pela AARP como um dos 8 líderes que continuam o legado de Martin Luther King Jr., 2020;
 Wilbur Cross Medal, Yale Graduate School Alumni Association, 2020;
 Prêmio Campeão de Comunidades Sustentáveis EcoWorks, EcoWorks Detroit, 2020;
 Prêmio Presidencial da Fundação Nacional da Ciência por Excelência em Mentoria em Ciências, Matemática e Engenharia, 2018;
 Prêmio Freudenburg Lifetime Achievement, Associação de Ciências e Estudos Ambientais, 2018;
 Prêmio Rachel Carson: Women in Conservation, National Audubon Society, 2018;
 Prêmio do Presidente da Associação Detroit Audubon, 2018;
 Prêmio Distinguished Faculty Achievement da Universidade de Michigan, 2018;
 Prêmio Burton V. Barnes por Excelência Acadêmica, Sierra Club Michigan Chapter, 2017;
 Prêmio Charles Horton Cooley, Associação Sociológica de Michigan, 2015;
 Yale School of Forestry and Environmental Studies Award Outstanding Alumni, 2015;
 Fred Buttel Distinguished Contribution Award, American Sociological Association, 2015;
 Ambientalistas negros durante o mês da história negra, San Francisco, 2014;
 Prêmio Harold R. Johnson Diversity Service, Universidade de Michigan, 2012;
 Prêmio Allan Schnaiberg Outstanding Publication pelo livro, Environment and the People in American Cities, 1600s-1900s: Disorder, Inequality, and Social Change, A temática sobre o meio ambiente e tecnologia da Associação Americana de Sociologia, 2010;

Obras publicadas

Livros

 Taylor, DE (2016). The Rise of the American Conservation Movement: Power, Privilege, and Environmental Protection (em inglês). Duke University Press.
 Taylor, DE (2014). Toxic Communities: Environmental Racism, Industrial Pollution, and Residential Mobility (em inglês). Imprensa da Universidade de Nova York.
 Taylor, DE (2010). Environment and Social Justice: An International Perspective Vol: 18 (em inglês). Emerald Group Publishing Limited.
 Taylor, DE (2009). The Environment and the People in American Cities, 1600s-1900s: Disorder, Inequality and Social Change (em inglês). Universidade Durham Duke.

Relatórios

Artigos acadêmicos

 Taylor D.E. (2008). Diversity and the Environment: Myth-Making and the Status of Minorities in the Field. Research in Social Problems and Public Policy (em inglês). 15, pp. 89–148.

 Taylor D.E. (2002). Race, Class, Gender and Environmentalism. U.S.D.A (em inglês). Forest Service, PNW-GTR 534, Washington: Seattle.

 Taylor D.E. ed (2000). Advances in Environmental Justice: Research, Theory and Methodology, American Behavioral Scientist (em inglês). 43.

 Taylor D.E. and Winter P. (1995). Environmental Values, Ethics, and Depreciative Behavior in Wildland Settings. U.S.D.A (em inglês). Pacific Southwest Research Station. General Technical Report PSW-156.

Ligações externas

 Página oficial do corpo docente (em inglês)

Afro-americanos do século XX
Afro-americanos do século XXI
Nascidos em 1957
Pessoas vivas
Sociólogos dos Estados Unidos
Meio ambiente dos Estados Unidos
!Mais Teoria da História na Wiki (Mais Pretas)

Dorceta Taylor


est le dix-septième album studio du guitariste et chanteur américain George Benson, sorti le  sous le label Warner Bros. Records. L'album a été certifié or aux États-Unis.

L'album, qui est de longue durée et scindé en deux volumes, ainsi que sorti en cassette, est produit par Tommy LiPuma. Livin' Inside Your Love contient 12 chansons dont trois entièrement composées par George Benson.

Du disque sont tirés les singles Love Ballad, Unchained Melody et Hey Girl, ce dernier étant sorti à tirage limité au Royaume-Uni uniquement.

Liste des titres

Crédits

Musiciens
 George Benson – guitare, voix
 Phil Upchurch – guitare rythmique
 Earl Klugh – guitare acoustique, solo de guitare classique (1)
 Jorge Dalto – piano acoustique, clavinet, piano électrique Wurlitzer, Fender Rhodes, solo de piano acoustique (9)
 Ronnie Foster – Fender Rhodes, synthétiseur Yamaha CS30, Minimoog, Polymoog, solo de piano acoustique (3, 5), solo Fender Rhodes (10, 11), solo Minimoog (11)
 Greg Phillinganes – Fender Rhodes (2)
 Will Lee – basse (1-4, 8, 9, 12)
 Robert Popwell – basse (5, 6, 10)
 Stanley Banks – basse (7, 11)
 Steve Gadd – batterie
 Ralph MacDonald – percussion
 Mike Mainieri – orchestrations et chef d'orchestre (1, 5, 7), vibraphone (5)
 Claus Ogerman – orchestrations et chef d'orchestre (2–4, 6, 8-12)

Production
 Producteur – Tommy LiPuma
 Enregistré et mixé par Al Schmitt
 Ingénieurs adjoints – Don Henderson et Michael O'Reilly
 Section rythmique enregistrée aux studios Atlantic (New York, NY).
 Cordes enregistrées au Columbia's 30th Street Studio (New York, NY) et Capitol Studios (Hollywood, CA).
 Masterisé par Mike Reese au Mastering Lab (Los Angeles, Californie).
 Coordination de la production – Jill Harris et Christine Martin
 Entrepreneurs en musique – Frank DeCaro et Christine Martin
 Direction artistique – John Cabalka
 Conception – Brad Kanawyer
 Photographie – Tom Bert
 Réalisation – Ken Fritz, Dennis Turner et Connie Pappas.

Classements et certifications

Classements hebdomadaires

Classements de fin d'année

Certifications
{| class="wikitable"
!Pays
!Certification
!Ventes certifiées
|-

Notes et références

Album de George Benson
Album musical sorti en 1979
Album publié par Warner Records
Album enregistré aux studios Atlantic
Album enregistré aux Capitol Studios
Album numéro un au Billboard Top Jazz Albums
Album certifié disque d'or aux États-Unis
Album de soul

Livin' Inside Your Love


Goiriz (llamada oficialmente Santiago de Goiriz) es una parroquia española del municipio de Villalba, en la provincia de Lugo, Galicia.

Geografía

Se sitúa a cinco km de Villalba por la N 634 que comunica Villalba con Mondoñedo. Tiene una altitud media de 425 m. Está situada dentro de una llanura sobre dos pequeños promontorios que ascienden hasta Santa Comba y Mámoa.

Delimita por el norte con Samarugo, San Salvador y San Martiño de Lanzós. Por el sur con Rioaveso, Sancobad y Román. Por el este con Corbelle y Carballido y por el oeste con San Martiño de Lanzós y con Villalba.

Es la segunda parroquia más grande en extensión de Villalba, después de Villapedre, con 3325 hectáreas.

Clima y vegetación

El clima es oceánico con matices de tinte continental muy precisos. La temperatura media anual se sitúa en torno a los 11 °C o 11,5 °C. Las medias máximas entre julio y agosto se sitúan entre los 17 °C y 18 °C. En la estación invernal son frecuentes las heladas.

La vegetación es de tipo atlántico. Abundan las carballeiras, y los bosques mixtos de carballos, robles, abidueiras, abedules, y castaños. Existen pocas plantaciones de eucaliptos por el rigor de las heladas, pero sin embargo los montes de Goiriz están repletos de pinos del país y pinos insigne, la mayor parte de ellos utilizados para la producción de papel.

En el monte abundan úces, toxos (tojos), xestas (retamas), felgos (helechos) ...

Existe una gran variedad de fauna salvaje: corzos, jabalíes, lobos, zorros, liebres, perdices, ardillas, meloncillos, patos, cucos, palomas torcaces, pájaros carpinteros, víboras, babosas, sapos, cuervos, urracas, arrendajos...

Abundan las setas -en especial el boletus muy apreciado y degustado en los restaurantes de la zona-, y castañas.

Hidrografía

La hidrografía es abundante, aunque de corto recorrido. Está repartida en pequeños riachuelos que bajan desde las montañas de San Simón —conocido por su famoso queso de tetilla elaborado con leche de vaca y ahumado con ramas de abedul— y Samarugo que a su paso realizan los límites entre Goiriz, Samarugo y Corbelle. Aunque alguno de estos pequeños riachuelos nacen en la misma parroquia de Goiriz, concretamente en las zonas de Fontoira, Liñares y Portosende.

Alguno de estos riachuelos constituyen los Sete Pontes (junto al polígono industrial homónimo) en la carretera N 634. Otros sin embargo, van a formar parte del río de Sancobad, llamado Fabilos.

También existe en Goiriz una pequeña laguna entre Gomariz y Fabás que es paso obligado de patos, garzas, etc...

El agua ha sido desde siempre una gran ayuda para la actividad económida de Goiriz.
En el pasado los hombres y mujeres de Goiriz, aprovecharon estos ríos para la construcción de sus propios molinos comunales como: Reguengo, Lamelas, Muiño Vello, Lousado, Santa Comba, Lodeiro, Bostelo, Muiño Novo, el desaparecido de Fabás y los molinos de Santadrao, Gomariz y Fontoira, que por los años cuarenta producían a la vez electricidad.

Historia

El topónimo de Goiriz hunde sus raíces en las huestes germánicas en el año 409. Después de las invasiones de los suevos y visigodos, aparecen los topónimos de Gocendre, Gomariz, Broz y Goiriz. Lo que nos hace pensar en la importancia de Goiriz en la época del asentamiento germánico, al tener Goriz ya un núcleo de población asentada. En el año 1465 se encuentra con la revuelta de los Irmandiños capitaneados por Alonso de Lanzós.

Santiago de Goiriz es arciprestazgo del mismo nombre y Diócesis de Mondoñedo-Ferrol.

Organización territorial

La parroquia está formada por cuarenta y ocho entidades de población, constando treinta y siete de ellas en el nomenclátor del Instituto Nacional de Estadística español:

Topónimos

La naturaleza da nombre a las localidades de Goiriz.

 El arbolado bautiza con sus nombres a las localidades de Goiriz, nombrándose así desde la antigüedad. Ejemplos de estos topónimos son: Carballo, Carballeira, Acibeiro, Bidueiros, Broz -palabra germánica que signigica retoño- Caxigal -árbol cupulifera de unos 20m de altura semejante al carballo-, Touza -monte poblado de carballos o cepa de árbol-, Tronco, Uceira.
 La tierra también aporta sus dotes como: Barbeitas -tierra que se labra y se deja sin cultivar durante un año o más- Medio Arneiros -terreno que se cultiva un año a maíz y otro a trigo-, Liñares -cultivo de lino-.
 Los caminos también colaboran: Outeiro -colina-, Cancela -puerta pequeña para entrar en un camino- Carral -referido a los carros o a la palabra celta Carraiç, que significa pedregoso-.
 Los asentamientos o construcciones también contribuyen: Campo do Cristo, Iglesario, Castro -asentamiento castreño-, Mámoa -enterramiento funerario megálitico-, Casanovas o Casanova, -lugar donde existían casas más antiguas y se reconstruyeron, Casilla -casa almacén de los peones camineros-.
 Los relacionados con el patrimonio Real como: Ver -proviene de la palabra celta, ber, que significa lugar cerrado-,Reguengo -posesiones pertenecientes al Rey-.
 Los relacionados con la Iglesia como: San Adriano, Santa Comba, Iglesario. En las que existen unas capillas.
 Los relacionados con el agua como: Fontoira, Fontao -fuente o pequeña laguna- Lodeiro, Lamelas, Barreiro.

Roldas

Las Roldas se forman para el aprovechamiento comunal y mantenimiento de tierras, bosques, molinos, regadíos, pastoreo, caminos comunales... Es importante destacar que tales agrupamientos de Roldas solo existen en Goiriz y en Román.

Las localidades de la parroquia están englobadas en cinco roldas: Rolda de Bidueiros, Rolda de Medios Aneiros, Rolda de Trece, Rolda da Ribeira y Rolda de Tarrio.

Demografía

Economía

La actividad económica es predominantemente agrícola y ganadera. Aunque su cercanía a Villalba, y en concreto a su polígono industrial, también ofrece  salidas laborales alternativas.

Aún perduran los trabajos tradicionales, como el de herrero, carpintero, zoqueiro... Continúan elaborándose artesanalmente las  zocas -Chinelas, características de la zona. Los canteros siguen trabajando la piedra exactamente igual que lo hacían los antiguos canteiros da pedra. Estos elaboran «as chantas» para los cierres de las fincas de toda la comarca.

Los canteros de Goiriz son famosos debido a la buena piedra que sale de las canteras de esta parroquia, concretamente de la famosa Pedreiras de Rozadas. Para quien no lo sepa, una chanta es una piedra lisa que se amolda para realizar los cierres de la fincas característicos de la zona.

En definitiva, la agricultura, la ganadería, las fábricas de embutidos, las industrias madereras, los establecimientos hosteleros y la expansión del polígono industrial de Villalba —a tan solo 3 km— marcan la actividad económica, que hacen de Goiriz una parroquia con un alto poder adquisitivo.

Patrimonio

Arquitectónicamente destaca la iglesia parroquial y su cementerio, de estilo neogótico. En la iglesia aparece una inscripción que alude al derecho de refugio de los perseguidos por la ley.

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Parroquias de Villalba

Goiriz


Der Autobahnring von Harbin (), chin. Abk. G1001, ist ein lokaler Autobahnring rund um die Metropole Harbin im Nordosten der Volksrepublik China. Er weist eine Länge von 92 km auf. Auf Teilen des Autobahnrings verläuft die überregionale Autobahn G10, außerdem zweigen die Autobahnen G1, G1011 und G1111 von ihm ab.

Autobahn in der Volksrepublik China
Straße in Asien
Straße in Heilongjiang
Harbin
Harbin

Autobahnring Harbin


2042 () será un año normal comenzado en miércoles en el calendario gregoriano. Será también el número 2042 anno Dómini o de la designación de la era cristiana. Será el cuadragésimo segundo año del Siglo XXI y del III milenio. También el segundo de la quinta década del Siglo XXI y el tercero del decenio de los años 2040.

Acontecimientos

2042

2042


Emiratet Abu Dhabi (; ) er et emirat i den nordlige del af den Arabiske Halvø og et af de syv emirater, der indgår i Forenede Arabiske Emirater. Med et areal på 67.340 km² er Abu Dhabi det arealmæssigt største af emiraterne i FAE, mens det med et indbyggertal på  indbyggere er det befolkningsmæssigt næststørste efter Dubai. Det er også det sydligste af emiraterne i FAE og grænser op til Saudiarabien i sydøst, Oman i vest samt til emiraterne Dubai og Sharjah i nord. Emiratets hovedstad er byen Abu Dhabi, der også er hovedstad i FAE.

Med undtagelse af byerne, mangrovevegetationen ved kystlinjen og et lille bjergområde nær byen al-Ain består emiratet næsten udelukkende af lavtliggende ørkenlandskab.

Abu Dhabi producerer ca. 85 procent af den olie, der produceres i de Forenede Arabiske Emirater.

Etymologi
Før området fik navnet Abu Dhabi, var det kendt som Milh, der betyder salt på arabisk, sandsynligvis på grund af det salte vand i området. Milh er stadig navnet på en af øerne i Abu Dhabi.

Abu er arabisk for far, og Dhabi er det arabiske navn på en bestemt art af indfødt gazelle, der engang var almindelig i den arabiske region. Abu Dhabi betyder dermed far til gazellen. Den første anvendelse af navnet går over 300 år tilbage. Da navnets oprindelse er gået fra generation til generation via digte og legender, er det svært at kende navnets egentlige etymologi. Det menes, at navnet opstod på grund af en overflod af gazeller i området og en populær legende om grundlæggelsen af byen Abu Dhabi, som involverede sheik Shakhbut bin Dhiyab al Nahyan, der var Abu Dhabis hersker fra 1793 til 1816.

Historie

Dele af det område, der nu udgøres af emiratet Abu Dhabi, har været beboet i flere årtusinder. Områdets tidlige historie var præget af den nomadiske hyrde- og fiskerilivsstil, der er typisk for regionen som helhed.

Det nuværende emirat Abu Dhabis oprindelse kan føres tilbage til fremvæksten af et vigtigt stammeforbund, Bani Yas, i slutningen af 1700-tallet, som bestod af stammer i området fra det sydøstlige Qatar til nuværende emirat Dubais område. I 1795 flyttede sheik Shakhbut bin Dhiyab al Nahyan, der var Abu Dhabis hersker fra 1793 til 1816, sit hovedsæde fra oasen Liwa til byen Abu Dhabi. I 1800-tallet skiltes stammeforbundet i grenene i Dubai og Abu Dhabi.

I 1820 indgik Storbritannien og områdets emirater en aftale om, at Storbritannien skulle overtage forsvars- og udenrigspolitikken. De syv emirater blev herefter et britisk protektorat og blev kaldt Traktatkysten.

Indtil midten af 1900-tallet var Abu Dhabis økonomi hovedsageligt baseret på kamelhold, produktion af dadler og grøntsager i oaserne Al-Ain og Liwa samt fiskeri og perledykning ud for kysten af Abu Dhabi, som hovedsageligt var beboet i sommermånederne. Fremvæksten af industrien omkring dyrkede perler i første halvdel af 1900-tallet skabte store vanskeligheder for indbyggerne i Abu Dhabi, da naturperler var områdets største eksportvare og indtjeningskilde.

I 1939 udstedte sheik Shakhbut bin Sultan Al Nahyan koncession til udvindelse af petroleum, og i 1958 blev der for første gang fundet olie. I første omgang havde indtjeningen fra olien dog en begrænset indvirkning. Der blev opført et par lave betonbygninger, og den første asfalterede vej blev færdiggjort i 1961. Men Sheik Shakbut, der var usikker på, om de nye indtægter fra olien ville fortsatte, anlagde en forsigtig tilgang og foretrak at spare indtægterne op frem for at investere dem i udvikling. Hans yngre bror sheik Zayed bin Sultan Al Nahyan indså, at olierigdommen havde potentiale til at ændre Abu Dhabi. Nahyan-familien besluttede derfor, at den mere progressive sheik Zayed skulle erstatte sin bror som hersker og udføre sin vision om at udvikle landet. Den 6. august 1966 blev der med britisk støtte gennemført et kup, hvor sheik Zayed blev den nye hersker.

I 1968 meddelte Storbritannien, at det ville trække sig ud fra området omkring den Persiske Golf. Herefter blev Sheik Zayed den vigtigste drivkraft bag dannelsen af De Forenede Arabiske Emirater. Storbritannien trak sig ud i 1971, hvorefter emiratet Abu Dhabi indgik i føderationen De Forenede Arabiske Emirater med de øvrige emirater i området. Sheikh Zayed blev valgt til præsident for FAE i 1971, blev valgt i yderligere fem år den 2. december 1976 og blev herefter genvalgt hvert femte år indtil sin død i 2004.

Efter at Emiraterne blev uafhængige, fortsatte olierigdommen med at tilflyde området, og de traditionelle mudderhytter blev hurtigt erstattet med banker, butikker og moderne højhuse. Den 1. januar 1974 gennemførte Abu Dhabi en delvis nationalisering af olieindustrien, hvor produktionsvirksomhederne beholdt 40 procent.

Politik og regering

Styreformen i Emiratet Abu Dhabi er enevældigt og arveligt monarki. Den nuværende emir er sheik Mohamed bin Zayed Al Nahyan, der er søn af sheik Zayed bin Sultan Al Nahyan, De Forenede Arabiske Emiraters første præsident. Der er ingen valgt lovgivende forsamling, men et rådgivende råd Abu Dhabi National Consultative Council, der består af 60 medlemmer fra emiratets ledende stammer og familier. Lovgivningen er hovedsageligt baseret på sharia.

Abu Dhabi Executive Council er Abu Dhabis regeringsapparat. Eksekutivrådet støtter emiratets hersker i at udføre sine pligter og beføjelser, udarbejdelsen af udviklingsplaner for Abu Dhabi og i formulering og implementering af love på emirat- og føderalt niveau.  Dets medlemmer udgøres af lederne for de lokale regeringskontorer, nogle lokale myndigheder og andre medlemmer udpeget af emiren.

Siden 1971 har Abu Dhabi været en del af det føderale system i De Forenede Arabiske Emirater, en sammenslutning af syv semi-autonome emirater med en forfatning fra 1971. Føderationens øverste politiske myndighed er Det Øverste Råd, som består af lederne af de syv emirater. Rådet vælger en præsident, som sidder fem år ad gangen. Emiren af Abu Dhabi har vetoret på føderalt niveau og bliver traditionelt valgt til præsident for De Forenede Arabiske Emirater.

Geografi

Emiratet Abu Dhabi ligger i den sydvestlige del af De Forenede Arabiske Emirater. Det grænser op til Kongeriget Saudi-Arabien i sydøst, Sultanatet Oman i vest samt til emiraterne Dubai og Sharjah i nord. Det har desuden en kystlinje på ca. 700 km mod Den Persiske Golf. Det har et areal på 67,340 km2, og det udgør dermed 87% af De Forenede Arabiske Emiraters samlede areal. I dets territorialfarvand ligger der omkring 200 øer.

Med undtagelse af byerne, mangrovevegetationen ved kystlinjen og et lille klippeområde nær byen al-Ain består emiratet næsten udelukkende af lavtliggende sandørken, som er oversået med klitter, der i nogle områder mod syd når en højde på over 300 meter. Den østlige del af Emiratet grænser op til den vestlig udkant af Hajar-bjergene. Hafeet Mountain, Abu Dhabis højeste og eneste bjerg med en højde på 1.249 m, ligger syd for byen Al-Ain ved grænsen til Oman.

Jorddyrkning og kunstvanding til landbrug og skovbrug har i løbet af det sidste årti øget størrelsen af 'grønne områder', herunder parker og beplantning langs veje, i emiratet til omkring 5% af det samlede areal Cirka 1,2% af det samlede areal bruges til landbrug.

Referencer

Litteratur

Eksterne links

Abu Dhabi
Abu Dhabi
Forenede Arabiske Emirater

Emiratet Abu Dhabi


Pilgram ist eine Ortschaft in der Marktgemeinde und Katastralgemeinde Münzbach im Bezirk Perg in Oberösterreich.

Geographie
Die aus zerstreuten Häusern bestehende Ortschaft mit 74 Einwohnern zum Stichtag 1. Jänner 2001 befindet sich im Nordosten der Katastralgemeinde Münzbach.

Sie grenzt nördlich an die Ortschaft Sulzbach und östlich an die Ortschaften Danndorf, Innernstein und Obergaisberg, die alle zu der ebenfalls zur Marktgemeinde Münzbach gehörenden Katastralgemeinde Innernstein gehören. Westlich und südwestlich von Pilgram befindet sich der Markt Münzbach. Im Süden reicht die Ortschaft Mollnegg an Pilgram heran.

Pilgram gehört zur oberösterreichischen Raumeinheit Aist-Naarn-Kuppenland.

Naturdenkmal Moar-Koppler-Föhre
Auf einem der höchsten Punkte der Ortschaft befindet sich das Naturdenkmal Moar-Koppler-Föhre.
Das geschnitzte Marienrelief auf dem Naturdenkmal wurde in den 1980er-Jahren erneuert. Der Baum gilt als Richtbaum. Das Taiding, der Gerichtstag des Marktes fand an bestimmten Tagen vor dieser Föhre statt.

Die höchste Erhebung der Ortschaft ist mit  beim Bauernhof Lang ausgewiesen.

Kleindenkmäler
In der Ortschaft befinden sich einige Kleindenkmäler:
 Bildstöcke an den Wänden der Häuser Pilgram 4 (Granitpfeiler aus zwei Stücken mit leeren Nischen und einem Sockel aus mit Beton verbundenen Riesengranitsteinen), Bern – Pilgram 9 (Kapellenbildstock mit Madonnenstatue in einer Nische, Vorderhuber) – Pilgram 13 (um 1900 errichteter und 1988 saniert, weiters eine Pieta aus 1902, die ebenfalls 1988 saniert wurde). 1971 wurde an der Obernstraß ein Marterl zum Gedenken an den Unfall eines Kindes im Jahr 1971 errichtet.
 Lang-Kapelle: mit Marienstatue mit Jesuskind, bekleidet mit Heiligenschein, in einem Glasschrein, sowie zwei Engel, vermutlich aus dem Dominikanerkloster Münzbach, weiters Bilder Herz-Jesu, Herz-Maria, Lourdesbild, eine Pieta und mehrere Andachtsbildchen.
 Langeder-Kapelle: anstatt einer baufälligen Kapelle errichtet und 1978 gesegnet und mit einer neuen, geschnitzten Marienstatue ausgestattet.
 Ratzinger-Kapelle: anstatt einer baufälligen Kapelle errichtet und 1982 gesegnet und mit einer neuen, geschnitzten Marienstatue ausgestattet.

Einzelnachweise

Ortsteil von Münzbach
Ort im Bezirk Perg
Aist-Naarn-Kuppenland

Pilgram (Gemeinde Münzbach)


غرس سوف هو أحد أنواع التمور واحات بلاد وادي سوف بالشرق الجزائرية، وجلب إلى الواحات التونسية. وهو أكبر حجما نسبيا من غرس مطيقي. وينضج في شهر أوت ويؤكل تمرا وبسرا ويكون ألذ عندما يكون نصف الثمرة بسرا ونصفه الآخر تمرا. ويقع تخزينه.

تمور تونسية
تمور جزائرية
فاكهة
نخيل

غرس سوف


أحمد بن حافظ  هو (الشيخ أحمد بن عبد الرحمن بن محمد بن حافظ) ، وُلد في دبي حوالي العام 1916 للميلاد، أحمد بن حافظ  هو ابن الثاني لعبد الرحمن بن حافظ الذي ولد في دبي في عهد مكتوم بن حشر آل مكتوم حوالي عام 1900 م، الذي عيـّنه اماماً يصلي بالناس في أحد مساجد الشندغة. وتربى الشيخ عبد الرحمن في كنف والده الشيخ محمد بن حافظ، ودرس على يديه، ثم ذهب إلى مكة لِيَتَتَلْمَذَ على يد الشيخ عابد. وعاد الشيخ عبد الرحمن بن حافظ من مكة إلى دبي لِيُكَرِّمَه باذن الله «الشيخ سعيد بن مكتوم آل مكتوم» ، حاكم دبي آنذاك، فيعينه مستشاراً قضائياً ومفتياً للبلد. واستمر الشيخ في هذا المنصب، بالإضافة إلى تدريس المعلمين في المدرسة الأحمدية أصول العلوم الفقهية على نهج الأشعرية السنيّة، وكذلك تولّى التدريس وإمامة مسجد التاجر المعروف محمد علي بدري، الذي أقام مسجداً كبيراً أمام برج نايف، وكان هذا المسجد ثاني أكبر جامعين في ديرة بعد مسجد ناصر بن لوتاه بالقرب من مربعة مريم بنت حشر في فريج البطين.. كما تولّى إمامة مسجد بدري من بعد ابنه « الشيخ أحمد بن حافظ »، كذلك كان مدرساً في المعهد الديني الثانوي في دبي.

الشيخ أحمد بن حافظ والمالد
هو أحد أعلام دبي البارزين، وابن أحد كبار رجالها، وكان الشيخ أحمد بن حافظ زميلاً ورفيق درب للشيخ عبد الرحيم المريد في نظم المالد، وتلميذاً لوالده الشيخ عبد الله بن أحمد المريد ، وعنه أخذ الصوفية وطريقة المالد المعروف في دبي وأبوظبي ومناطق ساحل عمان والباطنة.
وكان الشيخ أحمد بن حافظ، مُنشداً جيداً، جميلَ الصوت وحافظاً لقصائدَ عديدةٍ من الشعر الصوفي التي ينشدها « الصوفيون » و« النظّامون » في احتفالات المولد النبوي الشريف، بجانب حفظه لقصائدَ أخرى لشعراء عُمانيين، « كالستالي » و« ابن عديّم » و« ابن شيخان »، وخاصة قصيدة ابن شيخان  السالمي   المشهورة في مدح الشيخ حمدان بن زايد بن خليفة آل نهيان حاكم أبوظبي المتوفى عام 1922 م ، وهي القصيدة التي تبدأ بالغزل على طريقة القدامى من الشعراء:

وكان « الشيخ أحمد بن حافظ »  يترنح طرباً عند إنشاده هذه القصيدة وأمثالها من القصائد الجميلة للشعراء العمانيين واستمر الشيخ بن حافظ مشاركاً في فرقة « المُريد »، لكنه انفصل عنها وكوّن لنفسه في الستينيات فرقة مالد باسم  « فرقة بن حافظ للمالد »، ولكن الفرقتين المنفصلتين كانتا تشتركان معاً في المناسبات الكبرى، في الاحتفالات وأعراس الشيوخ وكبار القوم. وكان « الشيخ أحمد بن حافظ »  يُكِنُّ مودةً واحتراماً خاصتين للشيخ  اَلمُـريـد .

وفاته
رحل عن عالمنا الفاني « الشيخ أحمد بن حافظ » في صبيحة يوم 5/4/2008 للميلاد، وهو يناهز عن عمر 90 عاماً ودفن في دبي. وبموته فقدت دبي علماً آخر من أعلامها البارزين في إنشاء المالد، بعد فقدان الشيخ الشيخ عبد الرحيم المريد في العام منصرم.

مراجع

المصادر والمراجع
 بوملحة، إبراهيم، محمد، (أعلام من الإمارات) الطبعة الثالثة، دبي: سنة 1992 للميلاد.
 مسارات.
 جريدة البيان.
 الإمارات اليوم.

وصلات خارجية
 عبد الرحمن بن حافظ
 اَلمُـريـد
 فيلم المريد

صوفيون إماراتيون
معلمون إماراتيون
مواليد 1916
وفيات 2008

أحمد بن حافظ


Die Braunschweiger Okeraue ist ein Naturschutzgebiet in der niedersächsischen Stadt Braunschweig.

Allgemeines
Das Naturschutzgebiet mit dem Kennzeichen NSG BR 118 ist 320 Hektar groß. Es ist fast vollständig Bestandteil des FFH-Gebietes "Aller (mit Barnbruch), untere Leine, untere Oker". Im Norden grenzt es an das Naturschutzgebiet "Nördliche Okeraue zwischen Hülperode und Neubrück", im Süden stellenweise an das Landschaftsschutzgebiet "Okertalaue". Das Gebiet steht seit dem 16. Dezember 2004 unter Naturschutz. Zuständige untere Naturschutzbehörde ist die Stadt Braunschweig.

Beschreibung
Das Naturschutzgebiet liegt im Nordwesten von Braunschweig. Es stellt den in diesem Bereich noch weitgehend naturnahen Mittellauf der Oker vom Ölpersee bis zur Stadtgrenze einschließlich der unbebauten Flussaue und der angrenzenden Hangterrassen bzw. Binnendünen unter Schutz. Das Gebiet wird geprägt von einem Mosaik aus Grünland- und Brachflächen sowie einzelnen Acker- und Waldflächen. In der Talaue, in der noch periodisch Überschwemmungen eintreten, befinden sich mehrere Stillgewässer und Altarme der Oker.

Die Ufer der mäandrierenden Oker sind teilweise unbefestigt, so dass Steilufer, Abbruchkanten und Aufsandungen entstehen können. Der Flusslauf wird überwiegend von Weichholzbeständen und teilweise Auwaldresten, Hochstaudenfluren und ausgedehnten Seggenrieden und Röhrichten begleitet.

Der Flusslauf ist ein wichtiges Rast- und Nahrungsbiotop für durchziehende Wasservogelarten wie Zwergtaucher, Schellente, Gänsesäger und Zwergsäger. Die vielfach feuchten Wiesen entlang des Flusslaufes sind Lebensraum für zahlreiche Watvögel, darunter Waldwasserläufer und Bekassine. Außerdem sind verschiedene Pieper und Stelzen hier heimisch. Im Naturschutzgebiet siedeln unter anderem die Gefäßpflanzen Sumpfdotterblume, Geflügelte Braunwurz, Schwanenblume, Gelbe Wiesenraute und Schlangenlauch.

Das Naturschutzgebiet wird an mehreren Stellen von Verkehrswegen gequert: Im Süden queren die Bundesautobahn 391 und die Güterbahnstrecke der ehemaligen Bahnstrecke Celle–Braunschweig Richtung Wendeburg sowie die Kreisstraße 25 das Naturschutzgebiet. Durch die Mitte des Schutzgebietes verläuft der Mittellandkanal. Die Oker unterquert ihn durch einen Düker. Im Norden grenzt das Naturschutzgebiet an die Bundesautobahn 2.

Weblinks

Einzelnachweise

Naturschutzgebiet in Braunschweig
Oker
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa

Braunschweiger Okeraue


Yékoutiel Adam dit « Kuti » Adam (né le  à Tel Aviv et mort au combat le  à Damour) est un militaire israélien.

Il est notamment sous-chef chef d'État-Major de l'Armée de défense d'Israël dans sa carrière. Il commande de l'Opération Entebbe.

Il devait prendre la direction du Mossad mais trouve la mort lors de l'Intervention militaire israélienne au Liban de 1982 avant sa prise de poste.

Son fils est le général .

Naissance en novembre 1927
Naissance à Tel Aviv-Jaffa
Décès en juillet 2002
Décès au Liban
Général israélien
Décès à 74 ans
Militaire israélien mort au combat

Yékoutiel Adam


Louise Weyland; Geburtsname Louisa Sibylla Magdalena Aulber (* 25. Juli 1758 in Kutzenhausen, Elsass; † 17. April 1837 in Mannheim) war bayerische Hofrätin und Erzieherin der Kinder von König Maximilian I. Joseph, insbesondere von dessen Sohn Ludwig I.

Leben und Wirken
Louise Weyland wurde als Tochter des Kammerrates Johann Franz Aulber und seiner Gattin Katharina Margareta, geb. Rosenstiel, im elsässischen Kutzenhausen geboren und heiratete 1781 den Arzt und Goethe-Freund Friedrich Leopold Weyland aus Buchsweiler im Elsass, dessen Familie aber aus Hessen stammte. Der gesamte Landstrich um Buchsweiler und Kutzenhausen gehörte damals zur Grafschaft Hanau-Lichtenberg, die auf dem Erbwege dem Landgrafen von Hessen-Darmstadt zugefallen war. Friedrich Leopold Weyland wirkte u. a. als Arzt in Frankfurt am Main und in Buchsweiler. Er trug den Titel eines landgräflichen Hofrates, starb jedoch schon 1785.

Louise Weyland konstatierte selbst, dass die Prinzessin Auguste Wilhelmine von Hessen-Darmstadt, welche 1785 den späteren bayerischen König Maximilian I. Joseph heiratete, von ihrer Mutter auf die Ehe vorbereitet worden war.

Als Maximilian Joseph und Auguste Wilhelmine 1786 ihr erstes Kind, den späteren König Ludwig I. erwarteten, engagierte man die verwitwete Louise Weyland als Kinderpflegerin und Erzieherin. Bis zum 7. Lebensjahr erzog sie Ludwig I. praktisch alleine und wurde seine engste Vertraute. Ebenso sorgte sie für die vier weiteren Kinder des Fürstenpaares. Die Familie lebte zunächst in Straßburg, von wo sie vor den Ereignissen der Französischen Revolution nach Darmstadt und schließlich nach Mannheim flüchtete. Herzogin Auguste Wilhelmine starb 1793 in Schloss Rohrbach bei Heidelberg, an Lungentuberkulose. Ihr Witwer Herzog Maximilian Joseph verehelichte sich nun mit Prinzessin Karoline Friederike Wilhelmine von Baden, mit welcher er weitere acht Kinder hatte, deren ältere ebenfalls noch von Louise Weyland betreut wurden. Trotz ihrer lutherischen Konfession arbeitete sie eng zusammen mit dem religiösen Erzieher der Fürstenkinder, Pater Joseph Anton Sambuga (1752–1815) und dem katholischen Hofmeister Joseph von Kirschbaum (1758–1848).

Herzog Maximilian Joseph erbte 1799 das Kurfürstentum Bayern, wurde Kurfürst und siedelte nach München über, wohin die Familie, Louise Weyland sowie Joseph Sambuga und Joseph von Kirschbaum folgten. 1806 wurde der Kurfürst König von Bayern und schenkte Hofrätin Weyland das Haus L 2, 3 in Mannheim, in das sie sich bald zurückzog. Hier verbrachte sie ihren Lebensabend und starb dort 1837.

Besonders der spätere König Ludwig I. von Bayern betrachtete Louise Weyland als mutterähnlich, da er ab dem siebten Lebensjahr eine Stiefmutter hatte, Weyland aber noch von seiner richtigen Mutter engagiert worden war, die zu ihr auch ein vertrautes Verhältnis pflegte.

Er ließ u. a. 1827 vom Maler Georg von Dillis sein Porträt für sie fertigen, besuchte die pensionierte Hofrätin öfter in Mannheim und stiftete ihr ein Grabmal, das sich auf dem Hauptfriedhof Mannheim erhalten hat. Der Entwurf stammt von Friedrich von Gärtner, die Ausführung besorgte der Bamberger Bildhauer Adam Joseph Schäfer (1798–1871). Neben der Bemerkung "...mit mütterlicher Liebe pflegte sie in seiner Kindheit Beginn König Ludwig I.", ließ der Monarch darauf den selbst gedichteten Spruch setzen:

Ein ähnliches Grabdenkmal ließ später auch König Ludwig II. seiner eigenen Erzieherin Sybilla von Leonrod in Augsburg errichten.

Der Schwager von Louise Weyland (Bruder ihres früh verstorbenen Gatten) war Philipp Christian Weyland (1765–1843), zuletzt Landschaftspräsident von Sachsen-Weimar-Eisenach.

Literatur
 "Die Friedhöfe in Mannheim" , Südwestdeutsche Verlagsanstalt Mannheim, 1992, Seite 82
 Adalbert Prinz von Bayern:  "Max I. Joseph von Bayern" , Bruckmann Verlag, München, 1957, diverse Stellen
 Egon Caesar Conte Corti:  "Ludwig I. von Bayern" , Bruckmann Verlag, München, 1937

Weblinks
 Historische Grabstätten in Mannheim (alphabetisch geordnet)

Einzelnachweise

Bayerische Geschichte (18. Jahrhundert)
Bayerische Geschichte (19. Jahrhundert)
Ludwig I. (Bayern)
Person (Mannheim)
Geschichte (Mannheim)
Person (Elsass)
Geboren 1758
Gestorben 1837
Frau

Louise Weyland