Epic Games, Inc.  američka je tvrtka za izradu videoigara i softvera sa sjedištem u Caryju, Sjevernoj Karolini. Tvrtku je osnovao Tim Sweeney pod imenom Potomac Computer Systems 1991. godine, a izvorno se nalazila u kući njegovih roditelja u Potomacu, Marylandu. Nakon njegova prvog komercijalnog izdanja videoigara, ZZT -a (1991.), tvrtka je početkom 1992. postala Epic MegaGames, Inc. i dovela je Marka Reina, koji je do danas potpredsjednik tvrtke. Preseljenjem sjedišta u Cary 1999. godine, naziv tvrtke pojednostavljen je u Epic Games.

Epic Games razvija Unreal Engine, komercijalno dostupan engine za igre koji također pokreće njihove interno razvijene videoigre, kao što su Fortnite i Unreal, Gears of War i Infinity Blade. Godine 2014. Unreal Engine proglašen je "najuspješnijim engineom videoigara" prema Guinnessovoj knjizi rekorda.

Epic Games posjeduje programerske tvrtke videoigara Chair Entertainment, Psyonix i Mediatonic, kao i programersku tvrtku softvera zasnovanog na oblaku Cloudgine te upravlja istoimenim podstudijima u Seattleu, Engleskoj, Berlinu, Yokohami i Seulu. Dok Sweeney ostaje kontrolni dioničar, Tencent je 2012. godine stekao 48,4% nepodmirenog udjela, što je jednako 40% ukupnog Epica, u sklopu sporazuma, čiji je cilj premještanje Epica prema igrama kao modelu usluga. Nakon objavljivanja popularnog Fortnite Battle Royalea 2017. godine, tvrtka je stekla dodatna ulaganja koja su omogućila proširenje ponude Unreal Engine, uspostavljanje esport događaja oko Fortnitea i pokretanje trgovine Epic Games Store. Od travnja 2021. tvrtka ima vrijednost kapitala od 28,7 milijardi USD.

Epic je 13. kolovoza 2020. objavio verziju Fortnitea koja je uključivala stalni popust na V-buckse na svim platformama, ali za one na iOS i Android uređajima, samo ako su kupili izravno putem Epica, zaobilazeći Appleove i Googleove izloge. I Apple i Google odmah su uklonili igru zbog kršenja uvjeta pružanja usluge izloga dodavanjem vlastitog izloga, što je dovelo do toga da je Epic Games istog dana podnio tužbe protiv obje tvrtke, optužujući ih za antimonopolsko ponašanje u načinu na koji upravljaju svojim trgovinama aplikacija.

Tvrtka je proizvela igre: Fortnite, Paragon, Dauntless, Diabotical i mnoge druge.

Izvori

Američke tvrtke za razvoj videoigara

Epic Games


Crystal City is an urban neighborhood in the southeastern corner of Arlington County, Virginia, south of Downtown Washington, D.C. Due to its extensive integration of office buildings and residential high-rise buildings using underground corridors, travel between stores, offices, and residences, it is possible to travel much of the neighborhood without going above ground, making at least part of Crystal City an underground city.

Crystal City includes offices of numerous aerospace manufacturing and defense industry companies, public sector consulting firms, government contractors, the United States Department of Labor, the United States Marshals Service, satellite offices for the Pentagon, various NGOs and nonprofits (including IFES), and the headquarters for PBS. It is also the location of Ronald Reagan Washington National Airport.

Cityscape
Crystal City is centered along a stretch of U.S. Route 1, also known as Richmond Highway, just south of the Pentagon, east of Pentagon City, and within walking distance to the west of Ronald Reagan Washington National Airport. Characterized as one of many urban villages by Arlington County, Crystal City is almost exclusively populated by high-rise apartment buildings, corporate offices, hotels, and numerous shops and restaurants. There is also an extensive network of underground shopping areas and connecting corridors beneath Crystal City.

Crystal City has a station on the Washington Metro's Blue and Yellow Lines, and another on the Virginia Railway Express commuter train system.

Crystal City's layout was considered avant-garde at the time of construction in 1963 with superblocks bounded by arterial and circulating roads and pedestrian traffic and the businesses serving it relocated from the streets to pedestrian tunnels. Crystal City has since been redesigned to give it a more traditional, urban feel, with restaurants at street level, and with traffic patterns changed to make major streets like Crystal Drive function as city street, rather than as circulating roads.

History

20th century

Before Crystal City's development by the Charles E. Smith Company, the area was underutilized with light industrial activity and motels next to National Airport before the age of more consistent business travel. A drive-in theater existed at the intersection of Jefferson Davis Highway and 20th Street South between 1947 and 1963 is visible on aerial photos from this period. Tracks from the Richmond, Fredericksburg & Potomac Railroad were moved closer to National Airport to provide additional room for development.

Though it is not a planned community, Crystal City unfolded in much that fashion after construction began on the first few condominiums and office buildings in 1963. The name "Crystal City" came from the first building, which was called Crystal House and had an elaborate crystal chandelier in the lobby. Every subsequent building initially took on the Crystal name, including Crystal Gateway and Crystal Towers, and others. Crystal City is largely integrated in layout with extensive landscaping with most of its high-rise buildings featuring speckled granite exteriors.

Crystal City's Crystal Underground shopping mall opened in September 1976. Billed as a "turn-of-the-century shopping village," it featured antique leaded glass shop windows and cobblestone "streets." Emphasis was on locally owned and operated businesses and personalized service. The largest retail outlets were a  Jelleff's women's store, Larimers gourmet grocery and delicatessen, and a Drug Fair. The mall also featured an Antique Alley with small antique and craft stores. At its opening in 1976, there were 40 stores and anticipated expansion of  with 70 more shops, including the Crystal Palace food court.

21st century
On June 26, 2004, the Crystal City area underwent a number of changes. Many buildings' addresses were changed on this date, several major roads were turned into two-way streets, and many of the markings for the traditional building names, including Crystal Gateway 1, were removed. As a result, local residents often refer to building names that are difficult for visitors to find.

In 2010, Arlington County developed the Crystal City Sector Plan, which presented the community's vision to transform Crystal City into a more inviting, lively, and walkable community with more ground-floor retail, better quality office space, and more housing options. This 40-year plan, which won the American Planning Association's 2013 National Planning Achievement Award for Innovation in Economic Planning and Development, was credited with pioneering the use economic analysis for planning purposes and closely studying the economic impact of demolishing and replacing major commercial buildings.

Economy

Crystal City currently has over 22,000 residents, while around 60,000 come to work there every weekday.

Crystal City is home to the United States Marshals Service and numerous Department of Defense offices. It also has offices of numerous defense contractors, the General Services Administration, and satellite offices for the Pentagon, many of which were built or occupied during the Pentagon Renovation Program. Pentagon offices in Crystal City include the headquarters of the Warrior Transition Command and the Special Inspector General for Afghanistan Reconstruction.

US Airways once maintained its headquarters in the Crystal Park Four building in Crystal City. After US Airways merged with America West Airlines in 2005, the combined company closed the Virginia headquarters and moved the management to Tempe, Arizona, in Greater Phoenix.

Crystal City currently is home to headquarters for several companies, including Boeing, Lidl, Lyft, Bloomberg BNA, and others. It also is home to several associations and technology companies, including the Muscular Dystrophy Association, National Waste & Recycling Association, American Diabetes Association, American Public Power Association, PBS, and Consumer Technology Association and others. The area also includes offices of numerous aerospace manufacturing and defense industry companies, public sector consulting firms, and government contractors.

On November 13, 2018, Amazon.com announced that Crystal City would be the location of one of two campuses for its Amazon HQ2; the other campus will be located in Long Island City in Queens, New York City. Both campuses are expected to employ approximately 25,000 workers. In Amazon's announcement with Northern Virginia bidders, it announced that its HQ2 neighborhood location would be jointly marketed as "National Landing", which encompasses not only Crystal City but part of Pentagon City and Potomac Yard. In February 2019, Amazon decided to cancel its plans for the Queens location for HQ2 and instead focus exclusively on the Crystal City location, and construction for it is ongoing.

References

Further reading

 www.nytimes.com/2016/04/20/realestate/commercial/crystal-city-once-cast-off-by-washington-reboots-itself.html

External links

"Crystal City" at StayArlington.com

Edge cities in the Baltimore-Washington metropolitan area
Neighborhoods in Arlington County, Virginia
Underground cities

Crystal City, Arlington, Virginia


එම්. ඩී බන්ඩා (ඉංග්‍රීසි: Mohottalage Dingiri (M. D) Banda) හිටපු වැවිලි ඇමති වරයෙකි.

ජීවන සටහන්
මොහු  කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසුවෙකි.

ආශ්‍රිත

කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු දේශපාලනඥයින්

 Pinbara Udesana (පින්බර උදෑසන) | 2017-02-12 | 8.30 AM (නාලන්දා විද්‍යාලය (කොළඹ 10))

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ
ලංකික දේශපාලනඥයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
සිංහලයෝ
1914 උපත්
1974 මරණ

එම්.ඩී. බන්ඩා


En juridisk trussel er en erklæring fra en part, der agter at tage retslige skridt mod en anden part. Dette er generelt ledsaget af et krav om, at den anden part foretager en handling, der kræves af den første part, eller at man afstår fra fortsætte med de handlinger, den krævende part gør indsigelse mod.

Jura

Juridisk trussel


Parcul din satul Pavlovca, raionul Briceni, a fost fondat între anii 1900–1908 de către nobilul A. Krupenski. Are o suprafață de 18,3 ha și este situat la aprox. 4 km de comuna Larga, din componența căreia face parte satul. Este o arie protejată din Republica Moldova, reprezentând un monument de arhitectură peisagistică. În 1998 se afla în administrarea Spitalului nr. 7 din satul Pavlovca al Ministerului Sănătății. Este cel mai nordic monument de arhitectură peisagistică din țară. Din punct de vedere al arhitecturii peisagistice, se consideră a fi al doilea cel mai valoros parc din țară, cedând doar parcului Țaul.

Istoric
Numele "Pavlovca" i-a revenit parcului, cât și localității, în cinstea nașterii fiului lui A. Krupenski, pe nume Pavel. Satul este situat la nordul Moldovei, la granița dintre raionul Briceni și regiunea Cernăuți din Ucraina.

Arhitectul parcului se presupune că ar fi decoratorul Ippolit Vladislavski-Padalka, același specialist care a amenajat și parcul Țaul din raionul Dondușeni.

Conacul lui Krupenski a fost construit pe la sfârșitul secolului al XIX-lea, în partea de vest a actualului parc, pe locul cel mai înalt al acestuia. Sădirea plantelor a demarat prin anul 1900, când conacul era deja construit. Au fost sădite peste 70 de specii de arbori și arbuști decorativi, în mare parte de origine străină. Mai târziu, în partea de jos a parcului, unde se scurge un râuleț, a fost amenajat un lac cu suprafața de 3 ha, străjuit din partea de sud de un dig înalt. În 1908, în partea de est a lacului, a continuat plantarea foioaselor și coniferelor, schițându-se un silvo-parc de tip landșaft.

Starea curentă a parcului este rea. În parc au apărut și s-au înmulțit mai multe specii autohtone, care concurează cu cele străine la resurse și afectează negativ imaginea parcului. Parcul se află în administrarea unui spital de psihiatrie al Ministerului Sănătății.

Descriere
Parcul se desfășoară de la vest la est, cu intrarea în partea vestică și un lac mărginit de o pantă abruptă în partea de est. Teritoriul parcului are forma unui patrulater, aproape trapez. Are o lățime mică la intrare și mai mare către lac.

Relieful teritoriului este neomogen. În partea de vest, la intrarea în parc, se desfășoară un platou care, la o anumită distanță de intrare, trece într-o pantă cu expoziție estică, care coboară până la râuleț și la lac sub unghi mic. De cealaltă parte a râulețului este situată altă pantă, mai abruptă, cu expoziție vestică. Panta abruptă a fost populată cu specii de plante autohtone, formând un silvo-parc, iar panta lină, pe care se află conacul, a fost amenajată cu alei și grădini. De fapt, aceste pante formează cele două centre compoziționale ale parcului: regulat împrejurul conacului și pitoresc împrejurul lacului, cu o tranziție treptată între ele.

Amenajare

Intrarea în parc este prezentată festiv, accentuată de o platformă semiovală cu gazon de flori amenajată în fața conacului. De la poartă la conac duce o alee mărginită de molizi, pini și brazi și amenajată cu flori. O altă alee, mai îngustă, străbate, paralel cu lacul, panta abruptă din estul parcului.

Între pante, unde curge un râuleț dinspre nord care alimentează lacul, a fost amenajată o poiană cu plantații decorative.

Periferiile parcului, de la conac și până la lac, sunt compuse din zone de protecție de 10–15 m lățime formate din plante autohtone. Centrul parcului, iarăși de la conac până la lac, are plantații de tip landșaft, formate din specii străine, în majoritate magnoliofite. În fața conacului se află o piatră sferică, iar în spatele acestuia era un havuz, care nu s-a mai păstrat.

Dinspre conac se deschide o perspectivă largă asupra părții centrale și estice a parcului. Între conac și lac sunt plantați arțari argintii, mesteceni și alte specii cu coroana de culoare relativ deschisă. Peste lac coroanele copacilor sunt mai întunecate, acolo fiind plantate conifere și plante autohtone.

Inginerul P. Leontiev nota, în anii 1960, că 54% din suprafața parcului este acoperită de spații deschise (poieni și lac), iar 46% de spații închise (umbra copacilor). Din cauza lipsei de îngrijire a parcului, toate poienile acum sunt acaparate de buruiene și urzici, devenind închise.

Rețeaua de drumuri și alei are o lungime totală de 3,5 km, dintre care 2 km sunt alei. Drumurile sunt proiectate pe la marginea poienilor, sau traversează poienile cu o distanță minimă între plantații. Doar două alei mai sunt funcționale în prezent: ele încep lângă fostul havuz de lângă conac și continuă până în preajma lacului, unde se intersectează și duc spre digul lacului. În preajma digului, ele se întrunesc cu aleea îngustă care străbate panta abruptă. Restul aleilor nu se mai disting din vegetația sălbatică.

În prezent doar 2-3 alei au fost curățate destul de bine și au o perspectivă transversală, majoritatea aleilor mici fiind împădurite puternic de arbuști, astfel încât pot fi distinse cu greu. Aleea din preajma lacului este și ea pe alocuri puternic împădurită. Lacul poate fi văzut în întregime doar din afara teritoriului parcului.

Dendroflora

În anii 1960, în parc se numărau 68 de specii și forme de plante. Studii mai recente au găsit 70 de specii, dintre care 45 sunt de origine străină. Coniferele sunt reprezentate printr-o diversitate de 9 specii.

Lista speciilor de plante lemnoase din parcul Pavlovca este prezentată în tabel.

Referințe

Bibliografie

Legături externe

Pavlovca
Raionul Briceni
Pavlovca, Parcul

Parcul din satul Pavlovca


1995 සිංගර් චැම්පියන්ස් කුසලානය 1995 ඔක්තෝබර් 11-20 අතර එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යයේ සාජා හිදී පැවැත්විණි. ජාතික කණ්ඩායම් තුනක් සහභාගී විය: පකිස්ථානය, ශ්‍රී ලංකාව සහ බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් .

1995 චැම්පියන්ස් කුසලානය ද්විත්ව රවුන්ඩ් රොබින් තරගාවලියකින් ආරම්භ වූ අතර එහිදී සෑම කණ්ඩායමක්ම අනික් කණ්ඩායමක් සමග දෙවරක් ක්‍රීඩා කළහ. ප්‍රමුඛ කණ්ඩායම් දෙක අවසන් තරඟයට සුදුසුකම් ලබා ගත්හ. මෙම තරඟාවලියේ ශූරතාවය ශ්‍රී ලංකාව දිනාගත් අතර ත්‍යාග මුදල ඇමරිකානු ඩොලර් 30,000 කි.

තරග

කණ්ඩායම් අදියර

අවසාන තරගය

යොමුව

බාහිර සබැදි
 ක්0-7472-1173-6රිකට් ලේඛනාගාරය: සිංගර් චැම්පියන්ස් කුසලානය 1995/96
 ESPNCricinfo: සිංගර් චැම්පියන්ස් කුසලානය, 1995/960-947766-38-3

ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රිකට්
ක්‍රිකට්

සිංගර් කුසලානය 1995


Alatocladia, maleni rod crvenih algi smješten u potporodicu Corallinoideae, dio porodice Corallinaceae. Postoje dvije vrste, obje su morske.

Rod je opisan 1969.

Vrste
 Alatocladia modesta (Yendo) H.W.Johansen
 Alatocladia yessoensis (Yendo) P.W.Gabrielson, K.A.Miller & Martone

Izvori

Koralinske alge

Alatocladia


1937, මැයි 6 දිනදී, හින්ඩන්බර්ග් ව්‍යසනය සිදුවූයේ  ලේක්හර්ස්ට්, නිව් ජර්සි කොට්ඨාශයට කිට්ටුවෙන් පිහිටි, ලේක්හර්ස්ට් නාවුක ගුවන් ස්ථානයේ පිහිටි,  එහි නැංගුරම් කුඹය හා සමගින් ගොඩබෑම් උත්සාහයක නිරතව සිටියදී LZ 129 හින්ඩන්බර්ග් නම් ජර්මානු මගී ගුවන් නැව  ගිනිගෙන විනාශවීමෙහිදීය. ගුවන් නැවේ සිටි 97 අතුරින්  (36 මගීන් සහ කාර්ය මණ්ඩලයෙහි 61 දෙනා), 35 දෙනෙක් මිය ගියහ. භෞමික කාර්ය මණ්ඩලයෙහි එක් අයෙකුද මිය ගියේය.

ආශ්‍රිත

සටහන්

උපහරණ

හින්ඩන්බර්ග් ව්‍යසනය


An Paspalum forsterianum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Flüggé. An Paspalum forsterianum in nahilalakip ha genus nga Paspalum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Paspalum

Paspalum forsterianum


Knowledge engineering (KE) refers to all technical, scientific and social aspects involved in building, maintaining and using knowledge-based systems.

Background

Expert systems
One of the first examples of an expert system was MYCIN, an application to perform medical diagnosis. In the MYCIN example, the domain experts were medical doctors and the knowledge represented was their expertise in diagnosis.

Expert systems were first developed in artificial intelligence laboratories as an attempt to understand complex human decision making. Based on positive results from these initial prototypes, the technology was adopted by the US business community (and later worldwide) in the 1980s. The Stanford heuristic programming projects led by Edward Feigenbaum was one of the leaders in defining and developing the first expert systems.

History
In the earliest days of expert systems there was little or no formal process for the creation of the software. Researchers just sat down with domain experts and started programming, often developing the required tools (e.g. inference engines) at the same time as the applications themselves. As expert systems moved from academic prototypes to deployed business systems it was realized that a methodology was required to bring predictability and control to the process of building the software. There were essentially two approaches that were attempted:

 Use conventional software development methodologies
 Develop special methodologies tuned to the requirements of building expert systems

Many of the early expert systems were developed by large consulting and system integration firms such as Andersen Consulting. These firms already had well tested conventional waterfall methodologies (e.g. Method/1 for Andersen) that they trained all their staff in and that were virtually always used to develop software for their clients. One trend in early expert systems development was to simply apply these waterfall methods to expert systems development.

Another issue with using conventional methods to develop expert systems was that due to the unprecedented nature of expert systems they were one of the first applications to adopt rapid application development methods that feature iteration and prototyping as well as or instead of detailed analysis and design. In the 1980s few conventional software methods supported this type of approach.

The final issue with using conventional methods to develop expert systems was the need for knowledge acquisition. Knowledge acquisition refers to the process of gathering expert knowledge and capturing it in the form of rules and ontologies. Knowledge acquisition has special requirements beyond the conventional specification process used to capture most business requirements.

These issues led to the second approach to knowledge engineering: development of custom methodologies specifically designed to build expert systems. One of the first and most popular of such methodologies custom designed for expert systems was the Knowledge Acquisition and Documentation Structuring (KADS) methodology developed in Europe. KADS had great success in Europe and was also used in the United States.

See also
 Knowledge level modeling
 Knowledge management
 Knowledge representation and reasoning
 Knowledge retrieval
 Knowledge tagging
 Method engineering

References

External links
 Data & Knowledge Engineering – Elsevier Journal
 Knowledge Engineering Review, Cambridge Journal
 The International Journal of Software Engineering and Knowledge Engineering – World Scientific
 IEEE Transactions on Knowledge and Data Engineering
 Expert Systems: The Journal of Knowledge Engineering – Wiley-Blackwell

Semantic Web
Ontology (information science)

Knowledge engineering


Sampo Terho (* 20. September 1977 in Helsinki) ist ein finnischer Politiker (Blaue Zukunft). Vom 5. Mai 2017 bis Juni 2019 war er Minister für Europäische Angelegenheiten, Kultur und Sport im Kabinett Sipilä.

Leben
Terho ist Magister der Philosophie. Er arbeitete zunächst als Informationssekretär im Verteidigungsministerium, danach als Mitglied der Friedenstruppe EUFOR, später als Strategie- und Medienforscher an der Hochschule für Landesverteidigung.

Terho war Vorsitzender der Basisfinnen im Parteibezirk des Helsinkier Stadtteils Kallio sowie zweiter stellvertretender Vorsitzender der Bezirksorganisation und ist Vorsitzender des Verbands des Finnentums Suomalaisuuden Liitto. Vom 26. April 2011, als er für Timo Soini nachrückte, bis zum 26. April 2015 war er Mitglied des Europäischen Parlaments.

Am 5. Mai 2017 wurde Terho zum Minister für Europäische Angelegenheiten, Kultur und Sport ins Kabinett Sipilä berufen.

Im Juni 2017 bewarb er sich erfolglos für das Amt des Parteivorsitzenden der Basisfinnen. Nach dem Sieg von Jussi Halla-aho erlebte die Partei einen Rechtsruck, welcher in einer Regierungskrise endete. Mit Abgeordneten des finnischen Parlamentes, darunter auch Timo Soini, gründete er die Fraktion Neue Alternative. Wenig später wurde auf der Grundlage dieser Fraktion die Partei Blaue Zukunft gegründet, deren Vorsitzender Terho seit Juni 2017 ist.

Im Kabinett Rinne folgte ihm im Juni 2019 Tytti Tuppurainen als Europaministerin nach.

EU-Parlamentarier
Terho war im EU-Parlament Stellvertretender Vorsitzender/Mitglied des Vorstands der Fraktion Europa der Freiheit und der Demokratie.

Er war Mitglied im Ausschuss für Wirtschaft und Währung, im  Unterausschuss für Sicherheit und Verteidigung und in der Delegation für die Beziehungen zu Kanada.

Als Stellvertreter war er im Ausschuss für auswärtige Angelegenheiten, Menschenrechte, Gemeinsame Sicherheit und Verteidigungspolitik, im  Ausschuss für Beschäftigung und soziale Angelegenheiten und in der Delegation für die Beziehungen zu Australien und Neuseeland.

Weblinks

Einzelnachweise

Mitglied des Europäischen Parlaments für Finnland
Mitglied der Perussuomalaiset
Mitglied der Blauen Zukunft
Europaminister (Finnland)
Kulturminister (Finnland)
Sportminister (Finnland)
Politiker (21. Jahrhundert)
Philosoph
Finne
Geboren 1977
Mann

Sampo Terho


An Urospatha somnolenta in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Richard Evans Schultes. An Urospatha somnolenta in nahilalakip ha genus nga Urospatha, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Urospatha

Urospatha somnolenta


The President of the Local Government Board was a ministerial post, frequently a Cabinet position, in the United Kingdom, established in 1871.  The Local Government Board itself was established in 1871 and took over supervisory functions from the Board of Trade and the Home Office, including the Local Government Act Office, which had been established by the Local Government Act 1858, as well as the Poor Law Board, which it replaced.

The position was abolished in 1919, following the First World War, and the duties transferred to the new position of Minister of Health.

List of presidents of the Local Government Board (1871–1919)

References

Health
Poor Law in Britain and Ireland
Defunct ministerial offices in the United Kingdom
1871 establishments in the United Kingdom
1919 disestablishments in the United Kingdom

President of the Local Government Board


Eva LaRue ( Long Beach, California; 27 de diciembre de 1966) es una modelo y actriz estadounidense, conocida por interpretar a la doctora María Santos Grey en la serie de televisión All My Children y a la investigadora Natalia Boa Vista en CSI: Miami.

Primeros años

Nació en Long Beach, California, bajo el nombre de Eva Maria LaRuy. En 1985, se graduó de la Norco High School y, poco después, comenzó a modelar, llegando a formar parte de Frederick's of Hollywood.

Carrera

De 1993 a 1997 y, nuevamente, desde 2002 a 2005, interpretó a la doctora María Santos Grey en All My Children. Por su actuación, recibió el Premio Daytime Emmy en la categoría "mejor actriz de reparto en una serie dramática". En 2004, recibió una nominación en la categoría "mejor canción original" por componer la canción Dance Again with You, utilizada como telón de fondo de una escena del programa.

En 2005, comienza su participación en la serie CSI: Miami, interpretando a la investigadora Natalia Boa Vista.

En julio y septiembre de 2011, volvió a interpretar su papel en All My Children como estrella invitada.

Filmografía

Referencias

Enlaces externos

 Eva LaRue – Sitio web oficial.
 Entrevista a Eva LaRue en 2007 en Sidewalks Entertainment.
 Entrevista de la American Super Magazine a Eva LaRue en febrero de 2008.

Nacidos en Long Beach (California)
Actores de Estados Unidos

Eva LaRue


Andrew Newell Wyeth /ˈwaɪ.ɛθ/, (født 12. juli 1917 i Chadds Ford, Pennsylvania, død 16. januar 2009 i Chadds Ford, Pennsylvania), var en amerikansk maler.

Wyeths favoritmotiv er befolkningen og landskabet omkring hans hjemby Chadds Ford i Pennsylvania, og motiver fra sommerhusets omgivelser i Cushing, Maine. Hans mest berømte maleri er Christina's World (1948), der er udstillet på Museum of Modern Art i New York.

Andrew Wyeth malede i stilen amerikansk realisme og blev anset som regionalist.

Eksterne links
 Biografi på Artnet.com
 Omtale af Christina's World på MoMA

Malere fra USA

Andrew Wyeth


Die E-Rates sind ein standardisiertes elektronisches Ratenblatt, um die einfache Übermittlung und Verarbeitung von Luftfrachtraten zwischen Fluggesellschaften und Speditionen zu ermöglichen. Bis zur Einführung der E-Rates wurden in Speditionen Raten manuell erfasst. Neben dem hohen Fehlerpotenzial gab es auch hohe Distributions- und Erfassungskosten.
Die E-Rates haben nichts mit den von der IATA veröffentlichten Luftfrachtraten "The Air Cargo Tariff and Rules (TACT)" oder den "e-Tariffs" für den Passagiertransport zu tun.

Entstehung

Von der BARIG wurde eine technische Arbeitsgruppe ins Leben gerufen, die sich bei der IATA in Frankfurt am Main am 31. Juli 2002 zum ersten Mal traf. Mitglieder des Arbeitskreises kamen von der IATA Agents Liaison Working Group – Cargo (ALWG-C), BARIG, Lufthansa, Air France, Korean Airlines, Aer Lingus, Capitol International ASO GmbH, UTi Deutschland GmbH, Schenker AG und der Daco-Air Transport GmbH. Um die Entwicklungs- und Pflegekosten für alle Beteiligten so niedrig wie möglich zu halten, wurde von einer Softwarelösung abgesehen. Es wurde übereingestimmt, dass eine standardisierte Microsoft-Excel-Datei die beste Lösung sei, da Excel weit verbreitet ist.
Nach vier Monaten Entwicklungszeit wurden die E-Rates veröffentlicht.

Struktur

Der Dateiname beginnt mit dem ISO-Ländercode, gefolgt von dreistelligen Code der Fluggesellschaft. Nach einem Unterstrich folgt ein Kürzel für Standardraten (G), Spezialraten (S) oder Consolraten (C), das Datum im Format JJMM. Nach einem weiteren Unterstrich folgt der vierstellige Code des Agenten oder "ALL", wenn die Raten für alle Speditionen gelten. Nach einem letzten Unterstrich folgt die zweistellige Versionsnummer. Ein Beispiel für Standardraten der Lufthansa, gültig für alle Speditionen ab April 2012: DE020_G1204_ALL_01.xls.

Die E-Rates bestehen aus drei Blättern: den eigentlichen Raten (E-Rates), Informationen der Fluggesellschaften (Airline Info) und einer Beschreibung der E-Rates (Instructions).

Die ersten neun Zeilen des Blattes E-Rates enthalten den Namen der ausgebenden Fluggesellschaft, optional den Namen einer Spedition und deren IATA-CASS-Abrechnungsnummer. Ab der zehnten Zeile beginnen die eigentlichen Daten in der Reihenfolge: Neuheitenmarker, Ländercode von dem Land, in dem die Raten gelten, IATA-Nummer, CASS-Nummer, Städtename, Städtecode, Flughafencode und Ländercode des Zielflughafens, Zwei-Buchstaben-Code und dreistelliger Zahlencode der Fluggesellschaft, GSA-Name, Produktname, Gefahrgutmarker, Prepaid/Collect Marker, Startdatum, Enddatum, Ländercode des Abgangsflughafens, Drei-Buchstaben-Code des Abgangsflughafens, Währung, die Raten in der Staffelung Minimum, N, 45, 100, 250, 300, 500 und 1000 kg, ULD-Name, ULD-Pivot-Gewicht, ULD-Rate, ULD-Pauschalrate, ULD-Over-Pivot-Rate und Bemerkungen.

Das Blatt "Airline Infos" kann freigelassen oder mit beliebigen Informationen gefüllt werden. Meistens werden hier diverse Zuschläge für Treibstoff, Sicherheit und Gefahrgut, sowie Anlieferadressen aufgeführt.

In den "Instructions" werden detailliert die Formatierungen und möglichen Werte der Felder sowie die Dateinamenkonvention erläutert.

Die Verteilung der Raten übernehmen die Fluggesellschaften oder deren General Sales Agents (GSA). Diese senden die E-Rates-Datei an eine standardisierte E-Mail-Adresse ihrer Kunden. Die Adresse sollte wie folgt aufgebaut sein: email@example.com. Diese Adressen bekommt die Fluggesellschaft von der Spedition selbst, bis zum Juni 2012 auch von der IATA. Um die Distribution zu vereinfachen, hatte die IATA ein Communication Tool entwickelt. Hier konnten sich Fluggesellschaften und Speditionen registrieren lassen. Diese Aufgabe hat die Webseite e-rates.aero ab September 2012 übernommen. Dort werden auch die E-Rates ausführlich erklärt.

Mit Stand April 2012 werden in Deutschland von 191 Fluggesellschaften E-Rates herausgegeben.

Einzelnachweise
 Protokolle der e-Rates Working Group (PDF-Datei; 609 kB), abgerufen am 1. März 2012.

Weblinks
 E-Rates-Beispieldatei (MS Excel; 30 kB) auf www.scheddin.net
 Hilfestellung zur E-Rates Erstellung auf http://www.e-rates.aero

Luftfrachtverkehr

E-Rates


An Sarcoglyphis pensilis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Henry Nicholas Ridley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Gunnar Seidenfaden. An Sarcoglyphis pensilis in nahilalakip ha genus nga Sarcoglyphis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sarcoglyphis

Sarcoglyphis pensilis


An Vriesea noblickii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gustavo Martinelli ngan Elton Martinez Carvalho Leme. An Vriesea noblickii in nahilalakip ha genus nga Vriesea, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vriesea

Vriesea noblickii


Mrikanda je ime junaka spomenutog u hinduističkim mitovima. On je bio prvi čovjek koji je uporabio vlakna lotusa za tkanje, zbog čega su ga bogovi nagradili.

Bio je potomak Dakshe, sina boga Brahme. Dakshina je kći bila Sati, prva supruga boga Šive, koji s Brahmom i Višnuom čini Trimurti.

Bogovi su Mrikandi darovali tigra i diva, ali div je ubijen jer nije slušao Mrikandine naredbe. Prema vjerovanju indijskih tkalaca, moguće je obraniti se od tigra izgovaranjem Mrikandinog imena.

Mrikanda i njegova žena Marudmati molili su Šivu da im podari sina te je Šiva paru dao izbor — dat će im uzoritog sina koji će kratko živjeti ili dugovječnog sina koji se neće isticati. Mrikanda je izabrao prvo te je bio blagoslovljen sinom zvanim Markandeya, kojem je bilo suđeno da umre u dobi od 16 godina.

Izvori

Mitološki Indijci

Mrikanda


Jonathan Safran Foer [] (n. 21 februarie 1977, Washington, D.C.) este un scriitor american. Primul său roman, Totul e iluminat (Everything Is Illuminated) a apărut în 2002.

Viața privată
Foer provine dintr-o familie evreiască, care a supraviețuit Holocaustului. A studiat filozofia și literatura la Universitatea Princeton.

În iunie 2004, s-a căsătorit cu scriitoarea Nicole Krauss. Ambii locuiesc în Brooklyn, New York, dar separat, și au doi copii.

Bibliografie

Romane
 Everything is Illuminated, 2002
 Extremely Loud and Incredibly Close (Extrem de tare și incredibil de aproape)
 Tree of Codes, Visual Editions, London 2010, ISBN 978-0-9565692-1-9.
 Here I Am, Farrar, Straus and Giroux, New York 2016, ISBN 978-0-3742800-2-4

Non-ficțiune
 Eating animals, 2009

Traduceri în limba română
 Extrem de tare & incredibil de aproape, Humanitas, 2005, ISBN 978-973-689-490-9
 Totul este iluminat, Humaniatas, 2010, traducere de Fraga Cusin, ISBN 978-973-689-351-3
 Iată-mă, Humanitas, 2016, Traducere din engleză și note de Andra Matzal și Cosmin Postolache, ISBN 978-606-779-221-8

Premii
În 2004 Foer a fost premiat, alături de alți doi autori, cu Robert W. Bingham Prize.

Ecranizări
Primul său roman Totul e iluminat a fost filmat în 2005 de Liev Schreiber, cu Elijah Wood în rolul principal.

Al doilea roman al său, Extrem de tare și incredibil de aproape a fost filmat în 2011, cu Tom Hanks, Thomas Horn și Sandra Bullock în rolurile principale.

Note

Legături externe

 Website zu dem Erstling "Alles ist erleuchtet", mit vielen versteckten Räumen, Rätseln etc. (în engleză)

Nașteri în 1977
Nașteri pe 21 februarie
Evrei americani
Literatura secolului al XXI-lea
Literaturile de limbă engleză
Literatură americană
Oameni din Washington, D.C.
Scriitori ai realismului magic
Scriitori de limbă engleză

Jonathan Safran Foer


Gregory III may refer to:

 Pope Gregory III, in office 731–741
 Gregory III, Count of Tusculum, r. 1058–1108
 Grigor III Pahlavuni, Armenian Catholicos of Cilicia in 1113–1166
 Gregory III Šubić of Bribir, died in 1342 or 1356, Croatian noble
 Patriarch Gregory III of Alexandria, Greek Orthodox patriarch, in office 1354–1366
 Patriarch Gregory III of Constantinople, in office 1443–1450
 Gregory III Laham, Patriarch of the Melkite Greek Catholic Church from 2000

Gregory III


Sami Levi (d. 13 Nisan, 1981; İstanbul, Türkiye) Yahudi asıllı Türk şarkıcı.

1998 yılı Göztepe Lisesi mezunu. 5 yaşında ana okulunda müzikle tanıştı. İlkokul öğretmeni Levi ailesini Sami'nin sesi konusunda uyardı ve mutlaka değerlendirmesini söyledi. Musevi cemaatinde artık çok az konuşulan Ladino dilindeki Sefarad müziği ile büyüyen Sami, bu şarkıları anneanne ve babaannelerinden dinledi. Aile büyükleri tarafından kullanılan Ladino dilinde ve şarkılarla Sefarad kültürünü öğrendi. 1996'da Cem Stamati'yle olan arkadaşlığı Sami'yi Sefarad Grubu ile tanıştırdı. Yaklaşık 8 yıldır Sefarad müziğiyle profesyonel olarak uğraşan Sami Levi grubun solistidir.

Dış bağlantılar
 Sami Levi, Türkiye'de televizyon haberlerinde; haberleri hakkında en son yaptığı şarkı, "Kimler Geçti Alemde (Hade Hade)""

Yaşayan insanlar
1981 doğumlular
İstanbul doğumlu erkek şarkıcılar
Türkiye Yahudileri
Yahudi asıllı Türk müzisyenler
Sefarad müzisyenler
Türk erkek pop şarkıcıları

Sami Levi


Rosmarie Bleuer, verheiratete Hirschy-Bleuer (* 16. März 1926 in Grindelwald; † 26. Februar 2021 in Bern) war eine Schweizer Skirennfahrerin. Sie wurde dreifache Schweizer Meisterin, erzielte mehrere Siege und Podestplätze bei internationalen Rennen und nahm an den Olympischen Winterspielen 1948 sowie den Weltmeisterschaften 1950 teil.

Biografie
Rosmarie Bleuer wurde als Tochter des Grindelwalder Hoteliers Christian Bleuer geboren. Der erste grosse Erfolg gelang der damals 18-Jährigen Anfang März 1945. Sie fuhr bei den Schweizer Meisterschaften in Engelberg als Juniorin die schnellste Zeit in der Abfahrt und wurde mit einem Vorsprung von 3,2 Sekunden auf die beste Elite-Fahrerin Antoinette Meyer Schweizer Abfahrtsmeisterin. 1946 gewann sie bei den Schweizer Meisterschaften in Davos erneut die Abfahrt in der Juniorenklasse, blieb diesmal aber deutlich hinter der besten Elite-Fahrerin und Schweizer Meisterin Hedy Schlunegger zurück. Auch den Slalom der Juniorinnen gewann sie 1946, nachdem sie im Vorjahr den zweiten Platz in dieser Disziplin belegt hatte.

Im Winter 1947 nahm Bleuer zusammen mit fünf anderen Schweizer Skifahrern und -fahrerinnen sowie dem Mannschaftsführer Arnold Glatthard an einer zweimonatigen Reise in die Vereinigten Staaten teil, wo die Gruppe an mehreren Wettkämpfen teilnahm. An Podestplätzen erreichte sie dabei einen Sieg in der Abfahrt und einen zweiten Platz im Slalom des Silver Dollar Derbys bei Reno, Nevada, und einen zweiten Platz im Slalom der US-amerikanischen Meisterschaften in Snowbasin bei Salt Lake City, Utah.

1948 war Bleuer eine von sieben Schweizer Skirennfahrerinnen bei den Olympischen Winterspielen in St. Moritz. Sie wurde 6. in der Kombination, 9. in der Abfahrt und 13. im Slalom (den zusammen mit der Abfahrt zur Kombination zählenden Kombinationsslalom beendete sie an 6. Position). Drei Wochen später wurde sie bei den nationalen Titelkämpfen am selben Ort Zweite in der Kombination und Dritte in der Abfahrt. Siegreich war sie wieder bei den Schweizer Meisterschaften 1949 in Gstaad, als sie sich den Meistertitel in der Abfahrt und mit einem weiteren Sieg im Kombinationsslalom auch den Titel in der Kombination sicherte.

Im Januar 1950 gewann Bleuer einen zur WM-Qualifikation herangezogenen Slalom am Lauberhorn in Wengen. Bei den Weltmeisterschaften 1950 in Aspen fuhr sie als 15. der Abfahrt und 17. des Riesenslaloms zweimal ins Mittelfeld, im Slalom wurde sie jedoch disqualifiziert. Beim anschliessenden Harriman Cup in Sun Valley wurde sie Siebte im Slalom, Zehnte in der Abfahrt und Achte in der Kombination. Im selben Jahr heiratete Bleuer den damaligen Offizier der Schweizer Armee und späteren SSV- und OPA-Präsidenten sowie FIS-Vorstandsmitglied Pierre Hirschy (1913–1994).

Im Januar 1951 erreichte Bleuer den dritten Platz im Slalom der in ihrem Heimatort ausgetragenen SDS-Rennen. Im Februar desselben Jahres erzielte sie bei den Schweizer Meisterschaften in Adelboden den zweiten Platz im Slalom hinter der Schweizer Meisterin Olivia Ausoni, ehe sie sich mit Ende der Saison vom Wettkampfsport zurückzog.

Erfolge

Olympische Winterspiele
(zählten zugleich als Weltmeisterschaften)
 St. Moritz 1948: 6. Kombination, 9. Abfahrt, 13. Slalom

Weltmeisterschaften
 Aspen 1950: 15. Abfahrt, 17. Riesenslalom

Weitere Erfolge
 Schweizer Meisterin in der Abfahrt 1945 und 1949 sowie in der Kombination 1949
 2. Platz im Slalom der US-amerikanischen Meisterschaften in Snow Basin 1947
 Sieg in der Abfahrt und zweiter Platz im Slalom des Silver Dollar Derbys in Reno 1947
 Sieg im Slalom am Lauberhorn in Wengen 1950
 3. Platz im Slalom der SDS-Rennen in Grindelwald 1951

Weblinks

Einzelnachweise

Alpiner Skirennläufer (Schweiz)
Schweizer Skimeister
Schweizer Meister (Ski Alpin)
Olympiateilnehmer (Schweiz)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1948
Teilnehmer einer Alpinen Skiweltmeisterschaft
Schweizer
Geboren 1926
Gestorben 2021
Frau

Rosmarie Bleuer


Sotobanari () ist eine der Inseln der Yaeyama-Inseln, die zur Inselgruppe Sakishima gehören. Die Tropeninsel liegt in der japanischen Präfektur Okinawa im äußersten Südwesten Japans im Ostchinesischen Meer.

Administrativ gehört die Insel zum Ortsteil Iriomote der Gemeinde Taketomi.

Geographie
Sotobanari ist eine Nebeninsel 1700 Meter westlich der Insel Iriomote und knapp 500 nordwestlich der weiteren Nebeninsel Uchibanari ("innere, entfernte Insel"). Die Insel ist 1700 Meter lang und bis zu 930 Meter breit und hat eine Fläche von 1,32 km².

Bewohner
Auf der Insel lebt ein einziger Rentner, der Japaner Masafumi Nagasaki. Offiziell gilt die Insel jedoch als unbewohnt.

Einzelnachweise

Insel (Asien)
Insel (Präfektur Okinawa)
Insel (Ostchinesisches Meer)
Insel der Ryūkyū-Inseln
Taketomi (Okinawa)

Sotobanari


Masayuki Omori (født 9. november 1976) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Nagoya Grampus.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Masayuki Omori


Buena Park is a city in Orange County, California, United States.

Buena Park may also refer to:
Buena Park station, a commuter rail station in Buena Park, California
Buena Park, Chicago, Illinois
Buena Park, Wisconsin, an unincorporated community

Buena Park (disambiguation)


Juan Julio Roqué (n. Córdoba, 22 de junio de 1940 – Haedo, Argentina, 29 de mayo de 1977) fue un guerrillero que se desempeñó como director de una escuela secundaria en Córdoba y luego se incorporó a las organizaciones revolucionarias Fuerzas Armadas Revolucionarias y Montoneros, en las cuales utilizaba los nombres de "Iván", "Lino", "Mateo" o "Martín".

Familia
Su primera pareja fue con Azucena Rodríguez, a la que conoció mientras cumplía su servicio militar con la cual tuvo dos hijos, María Inés Roqué Rodríguez (13 de julio de 1966) e Iván Rafael Roqué Rodríguez (20 de octubre de 1969) y la segunda fue con Gabriela Yofre, hermana de Alejandro Yofre, uno de los primitivos montoneros de Córdoba, con la cual tuvo su hijo Martín Miguel Roqué Yofre el 9 de mayo de 1974. Gabriela Yofre fue detenida ilegalmente y desapareció en la ESMA el 25 de octubre de 1976.

Actividad política
Comenzó a militar políticamente a los 14 años en la escuela secundaria y luego en la universidad, con posiciones ideológicas de "liberal, anarquista y también intelectual izquierdista" Se licenció en Ciencias de la Educación en la Universidad Nacional de Córdoba y fue profesor y director de una escuela secundaria de esa ciudad. Estudió el marxismo y la epistemología y consideraba que la educación tenía un papel clave en la transformación de la sociedad.

En 1969 en la insurrección del barrio Clínicas de Córdoba integró el grupo de choque callejero denominado comando de resistencia "Santiago Pampillón". Era íntimo amigo de Carlos Olmedo, y participó hacia fines de 1969 y comienzos de 1970 en la fundación de la organización guerrilleras Fuerzas Armadas Revolucionarias, así como en su primera aparición pública el 30 de julio de 1970 en el copamiento de la ciudad de Garín. En junio de 1971, tras escapar a un intento de detención, dejó sus cargos docentes y pasó a la clandestinidad. Viajó por el país como parte de la actividad revolucionaria armada y tuvo a su cargo el 10 de abril de 1972 en Rosario el operativo en el que fueron asesinados el general Juan Carlos Sánchez y Elcira Cucco de Araya, una kiosquera.

Participó en la elaboración de varios manuales de capacitación política en FAR y, luego, en Montoneros; veía en las organizaciones sólo una "mediación" entre los objetivos ideológicos y la acción, nunca el fin de aquellas. Cuando el gobierno de Alejandro Agustín Lanusse convocó a elecciones fue un decidido partidario de incrementar la acción política para incorporar nuevos miembros a la organización e intervino activamente en la campaña realizada bajo la consigna "Luche y vuelve" así como en la campaña electoral en favor de la candidatura presidencial de Héctor José Cámpora. Fue detenido a comienzos de 1973 y salió libre con la amnistía del 25 de mayo de ese año, al igual que su pareja Gabriela Yofre que también había sido detenida. Al unificarse FAR con Montoneros el 12 de octubre de 1973), fue uno de los oficiales superiores y tiempo después integró la Conducción Nacional. Tuvo a su cargo el sector de Prensa y en tal carácter participó entre 1973 y 1974 en la creación y desarrollo en la órbita de Montoneros del diario Noticias.

Según los periodistas Eugenio Méndez, Miguel Bonasso, José Amorín y Ceferino Reato, participó en el asesinato de José Ignacio Rucci, en tanto Juan Gasparini opina lo contrario en la revista web Pájaro Rojo (http://pajarorojo.com.ar/?p=4232). En 1975 dirigió la Regional Buenos Aires de Montoneros y desarrolla una visión crítica hacia lo que considera un aislamiento de la organización respecto de actividad laboral o social más general de los militantes, señalando el encierro que implica la clandestinidad e impulsando a no cortar los lazos con el barrio y la vida cotidiana. Cuando se produjo el golpe de Estado del 24 de marzo de 1976, los dirigentes máximos de Montoneros escaparon al exterior y encargaron a Roqué permanecer en el país y organizar la resistencia. A principios de 1977 Roqué consideraba que si seguía la estrategia de 1976 y la separación del aparato de la organización con las masas era previsible su aniquilamiento dada la disparidad de fuerzas, por lo que proponía combinar el accionar militar con la resistencia y accionar de las masas. La conducción montonera en el exilio no aceptó esa interpretación pero Roqué no llegó a saberlo.

El 29 de mayo de 1977 fue localizado por fuerzas de seguridad en una casa de la localidad de Haedo, ciudad del Gran Buenos Aires, e intentaron detenerlo en un operativo. Lo que llevó a un combate de varias horas, el que terminó cuando Roque se quitó la vida, al parecer haciendo estallar un explosivo, después de destruir papeles y documentación de la organización revolucionaria. Su cuerpo fue trasladado al centro clandestino de detención de la ESMA.

Filmografía
Su hija María Inés Roqué dirigió el documental Papá Iván.
En el que aparecen su esposa Azucena Rodríguez y su hijo Iván Roqué Rafael

Bibliografía

Referencias

Fuerzas Armadas Revolucionarias (Argentina)
Suicidas de Argentina
Detenidos desaparecidos de Montoneros
Acciones del terrorismo de Estado en Argentina
Políticos asesinados de Argentina

Juan Julio Roqué


La gare d'Autelbas est une ancienne gare ferroviaire belge des lignes 162, de Namur à Sterpenich et 167, d'Autelbas à Athus et Mont-Saint-Martin située à Hondelange (commune de Messancy), dans la province de Luxembourg en Région wallonne.

Situation ferroviaire
La gare d'Autelbas était établie au  (PK) 140,30 de la ligne 162, de Namur à Sterpenich (frontière luxembourgeoise), entre les points d'arrêt de Weyler et Barnich (également fermées), à la rue de la Biff (« Biff » pour bifurcation). Elle constituait le PK d'origine (0,0) de la 167, d'Autelbas à Athus et Mont-Saint-Martin (frontière française).

Histoire
La gare d'Autelbas ou Autel est ouverte le  par la Grande compagnie du Luxembourg lorsqu'elle met en service l'embranchement d'Autelbas à Athus et à la frontière française en direction de Longwy. Elle se trouve juste en avant de la bifurcation de cette ligne avec la ligne du Luxembourg, appartenant également à la GCL, dont le réseau est nationalisé en 1873.

En 1874, la Compagnie des chemins de fer Prince-Henri (PH), une société privée belgo-luxembourgeoise, met en service la ligne de Clemency à Autelbas reliée à la ligne de l'Attert de l'autre côté de la frontière. Après la faillite du PH et sa reconstitution par les Luxembourgeois, le trafic sur la petite ligne Clémency - Autelbas, faisant doublon avec la ligne de Luxembourg à la frontière belge, tombe à zéro. Elle est finalement démantelée en 1901.

Vers 1880, les Chemins de fer de l'État belge construisent en gare d'Autelbas un bâtiment des recettes semblable à ceux des gares de Fouches, Lavaux, Leignon et Hatrival.

Durant la seconde moitié du , la gare devient un simple point d'arrêt .

Le , la desserte voyageurs sur la ligne 167 est supprimée par la SNCB. Des trains omnibus d'Arlon au Luxembourg continuent à s'y arrêter jusqu'au .

Le site de la gare est toujours utilisé par Infrabel pour l'entretien de la ligne et de sa bifurcation. Un bâtiment technique à la façade en pierre et PVC a été construit dans les années 1970 ou 1980. Il est rasé vers 2021 au profit d'une nouvelle sous-station.

Notes et références

Bibliographie
 Hugo de Bot, Architecture des gares en Belgique, tome I (de 1835 à 1914), Brepols, Turnhout, 2002.

Voir aussi

Articles connexes
 Ligne 162 (Infrabel) / Schéma de la ligne 162 (Infrabel)
 Ligne 167 (Infrabel)
 Liste de gares en Belgique

Liens externes
 Train de voyageurs composé de deux automotrices 'Break' passe en gare d'Autelbas, 1984, archives du musée Train World, collection Mardaga

Gare à Arlon
Gare
Ligne 162 (Infrabel)
Ligne 167 (Infrabel)
Gare disparue dans la province de Luxembourg
Gare mise en service en 1862

Gare d'Autelbas


An Zeuxine rupestris in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Henry Nicholas Ridley. An Zeuxine rupestris in nahilalakip ha genus nga Zeuxine, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Zeuxine

Zeuxine rupestris


Nobuhide Akiba (født 10. april 1985) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Thespa Kusatsu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Nobuhide Akiba


يانغ لي وي (بالصينية المبسطة: 杨利伟، التقليدية:杨利伟) من مواليد 21 يونيو 1965. هو طيار مقاتل في سلاح جو جيش التحرير الشعبي وهو أول رائد فضاء صيني. المهمة التي نفذها، جعلت جمهورية الصين الشعبية ثالث دولة في العالم ترسل شخصًا إلى الفضاء معتمدة على تقنياتها الخاصة.

خلفية
ولد يانغ بمحافظة سويتشونغ في مقاطعة لياونينغ، وهى منطقة صناعية في شمال شرق الصين. كانت أمه معلمة، وأبوه معلمًا أيضًا. زوجة يانغ (تشانغ يو مي) ضابطة أيضًا في جيش التحرير الشعبي وتعمل أيضًا مدرسة للغة الإنجليزية في مدرسة إعدادية، ولدى لانغ منها ابن.

وصفه أبوه بالذكاء في طفولته، واختارته أفضل المدارس المتوسطة بمقاطعته نظرًا لعلاماته الجيدة في امتحان قبول المدارس المتوسطة.

في عمر 18 التحق يانغ بصفوف جيش التحرير الشعبي الصيني، حيث درس في كلية الطيران رقم ثمانية التابعة لسلاح جو جيش التحرير الشعبي، تخرج بدرجة البكاليريوس بعد دراسة مدتها 4 سنوات، وكان الأول على دفعته. وبذلك صار طيارا مقاتلا، أصبح لديه خبرة طيران مدتها 1350 ساعة طيران، هذه الخبرة أهلته للترشح لتدريبات على رحلات الفضاء ضمت 1500 طيارا من جميع أنحاء الصين، بدأت هذه التدريبات في العام 1996.

انطلق رحلته على متن مركبة الفضاء شنتشو 5 على صاروخ المسيرة الطويلة 2 إف في 15 أكتوبر 2003 عند الساعة التاسعة بتوقيت الصين، قبل الإطلاق لم يعلم العامة شيئًا عن رائد الصين الأول، إلا أن اختياره للمهمة كان قد سرب إلى الإعلام قبل يوم واحد من الإطلاق.

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
برنامج شنتشو
مواليد 1965

أشخاص من هولوداو
فيلق رواد الفضاء لجيش التحرير الشعبي

يانغ لي وي


Kroz Azerbajdžan teku 8400 većih i manjih rijeka. Od tih, 850 rijeka je dulje od 10 km, a 21 rijeka od 100 km. Sveukupna duljina rijeki iznosi oko 45 000 km. Najznačajnije rijeke su Kura i Aras. Sve rijeke imaju kaspijski slijev.

Klasifikacija
Rijeke u Azerbajdžanu se dijele u tri grupe:
1. Rijeke koje se slijevaju u Kuru: Akstafa, Alazani, Gurdimančaj, Hačinčaj, Karkarčaj, Kjurokčaj, Tartar, Turiančaj, itd.
2. Rijeke koje se slijevaju u Aras: Ahurjan, Arpa, Azat, Cav, Hakari, Hrazdan, Vohči, itd.
3. Rijeke koje se direktno slijevaju u Kaspijsko jezero: Astaračaj, Karačaj, Kudialčaj, Kusarčaj, Pirsagat, Samur, Sumgait, Veljveličaj, Viljaščaj, itd.

Popis rijeka
Popis rijeka u Azerbajdžanu duljih od 100 km:

Vidi još
 Vode Azerbajdžana
 Jezera Azerbajdžana
 Zemljopis Azerbajdžana

Vanjske poveznice

Rijeke u Azerbajdžanu


වයිස්රෝයි ස්පෙශල් (), යනු ශ්‍රී ලංකාව තුල ක්‍රියාත්මක වන වසර 75ක් පැරණි විශේෂ දුම්රියකි.එය J.F. Tours & Travels (Ceylon) Ltd ආයතනය මගින් ක්‍රියාත්මක කරනු ලබයි.ශ්‍රී ලංකාවේ එකම පෞද්ගලික දුම්රිය සේවාව මෙය වන අතර වායුසමීකරණය කරන ලද නැරබුම් මැදිරි 2ක් මෙම දුම්රියෙහි අඩංගු වෙ.

මූලාශ්‍ර

වයිස්රෝයි ස්පෙශල්


ලාල් වීරසිංහ (උපත 1963 දෙසැම්බර් 17) යනු ශ්‍රී ලංකා සිනමා නළුවෙකි. 1990 දශකයේ සිංහල සිනමාවේ ජනප්‍රිය නළුවෙකු වූ වීරසිංහ දැනට කොලිවුඩ් සිනමාවේ රඟපානවා.

පෞද්ගලික ජීවිතය
වීරසිංහ උපන්නේ 1963 දෙසැම්බර් 17 වැනිදා කොළඹ නුගේගොඩදීය.

වෘත්තීය ජීවිතය
ඔහුගේ මංගල සිනමා රංගනය වූයේ 1989 දී දිවංගත උපාලි පියරත්න විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද වැඩ බැරිනම් වැඩ නෑ චිත්‍රපටයයි. 1995 දී ඔහු රෝයි ද සිල්වා විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද විජය සහ අජේ චිත්‍රපටය නිෂ්පාදනය කළේය. ඉන්පසුව 1996 දී උපාලි පියරත්න අධ්‍යක්ෂණය කළ ''බොඩිගාඩ්'' චිත්‍රපටයේ කතාව සහ පිටපත ලියන ලදි.

ඔහු මුම්බායි නාට්‍ය පාසලෙන් ඩිප්ලෝමාවක් ලබා ඉන්දියාවේදී පුහුණුව ලැබීය. ඔහුගේ පළමු කොලිවුඩ් රංගනය "සූරිය උදයන්" හරහා සිදු විය. චිත්‍රපටය ඉතා ජනප්‍රිය වූ පසු, ඔහු 2019 දී R.K යේසු විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද තවත් දෙමළ චිත්‍රපටයක් වන ඉන්ද නිමිඩම් හි රඟපෑවේය. ඔහු ''තුප්පක්කි එන් කඩෙයි'' චිත්‍රපටයේ පොලිස් නිලධාරියකු ලෙසද රඟපෑවේය. ඔහුගේ මංගල සිනමා අධ්‍යක්ෂණය 2015 වසරේ "සිංග මචං චාලි" චිත්‍රපටය හරහා සිදු වූ අතර එහිදී ඔහු චිත්‍රපටය නිෂ්පාදනය කර තිර රචනය සහ කතාව ලිවීය.

2015 නොවැම්බර් 3 වන දින, ශ්‍රී ලංකන් ගුවන් සමාගමට සම්බන්ධ කරුණක් සම්බන්ධයෙන් ප්‍රකාශයක් සටහන් කර ගැනීම සඳහා ඔහු බරපතල වංචා, දූෂණ සහ බලය, රාජ්‍ය සම්පත් සහ වරප්‍රසාද අනිසි ලෙස භාවිතා කිරීම විමර්ශනය කිරීම සඳහා පත් කරන ලද ජනාධිපති විමර්ශන කොමිසමට (PRECIFAC) වාර්තා කරන ලදී. 2018 දී ඔහු සමීපතම මිතුරා චන්න පෙරේරා විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද පවත්මා රූපවාහිනී කතාමාලාවේ රඟපෑවේය.

චිත්‍රපටකරණය
1995 - විජේ සහ අජේ
1995 - වැඩ බැරිනම් වැඩක් නැහැ
1997 - රඹා සහ මධු
1997 - ඇන්ජලි
1998 - බොඩිගාර්ඩ්
2003 - සුන්දරයි ආදරේ
2004 - සූර වීර චණ්ඩියෝ
2011 - මුතු සළඹ
2015 - සිංග මචං චාර්ලි

යොමු කිරීම්

බාහිර සබැඳි
 ජනප්‍රිය නළු ලාල් වීරසිංහ දකුණු ඉන්දීය සිනමාපටයක

ශ්‍රී ලාංකික නළුවෝ
ශ්‍රී ලාංකික අධ්‍යක්ෂවරු
සිංහල ජනයා

ලාල් වීරසිංහ


Friedrich Buch (* 11. Januar 1906 in Gonaïves, Haiti; † 8. November 1992) war ein deutscher Kommunalpolitiker und Diplomat, der unter anderem Bürgermeister von Wetzlar und Botschafter in Dänemark sowie in der Schweiz war.

Leben
Nach dem Abitur studierte Buch Rechtswissenschaften und arbeitete nach Beendigung des Studiums mit dem Ersten und Zweiten Juristischen Staatsexamen von 1933 bis 1945 als Rechtsanwalt sowie als Justiziar in der Privatwirtschaft.

Nach Ende des Zweiten Weltkrieges wurde er zunächst Kämmerer und anschließend im Oktober 1945 Bürgermeister von Wetzlar. 1948 wechselte Buch, Mitglied der CDU, in die Verwaltung des Landes Hessen, wurde Leiter der Kommunalabteilung im Hessischen Ministerium des Innern und erhielt dort 1949 seine Beförderung zum Ministerialrat.

Nachdem Buch im November 1952 in den Auswärtigen Dienst eingetreten war, war er zunächst Referatsleiter in der Zentrale des Auswärtigen Amtes in Bonn, ehe er im Anschluss erst Generalkonsul in Sydney und danach in Marseille war. Im Oktober 1959 wurde er Leiter der Unterabteilung Personal in der Abteilung Personal und Verwaltung des Auswärtigen Amtes und als solcher einige Monate später zum Ministerialdirigenten befördert.

Im September 1963 wurde Buch als Nachfolger von Hans Berger Botschafter in Dänemark und bekleidete dieses Amt bis zu seiner Ablösung durch Klaus Simon im Oktober 1966. In dieser Funktion leitete er seit Oktober 1965 auch eine Untersuchungskommission in einem Disziplinarverfahren gegen Alexander Török, den damaligen Ständigen Vertreter des Botschafters in Israel. Dem gebürtigen Ungarn Török hatte der ungarische Historiker Jenő Lévai vorgeworfen, er sei Mitglied der antisemitischen ungarischen Studentenorganisation Turul gewesen, habe sich um Aufnahme in die faschistische Pfeilkreuzler-Partei beworben und führe seinen Doktortitel zu Unrecht. Die von Buch geleitete Disziplinarkommission kam im Juli 1966 jedoch zu dem Ergebnis, dass die erhobenen Vorwürfe unberechtigt waren.

Er selbst erhielt anschließend seine Akkreditierung als Botschafter in der Schweiz, wo er Nachfolger von Wolfgang von Welck wurde. Nachdem er nach vierjähriger Amtszeit 1970 vorzeitig in den Ruhestand trat, folgte ihm Josef Löns als Botschafter in der Schweiz.

Buch gehörte damit zu 25 älteren Spitzendiplomaten, die kurz nach Amtsantritt der sozialliberalen Koalition von Bundesaußenminister Walter Scheel vorzeitig in den Ruhestand versetzt wurde. Buch legte daraufhin zusammen mit den Botschaftern Friedrich Wilhelm Wehrstedt, Hans Ulrich von Schweinitz, Franz Ferring, Oswald Freiherr von Richthofen, Botschaftsrat Hans-Christian Halter sowie den Generalkonsuln Wilhelm Kopf, Werner Brückmann, Richard Kunisch und Hans Puhl vertreten durch den bekannten Rechtsanwalt Konrad Redeker Klage vor dem Verwaltungsgericht Köln ein, da sie ihre vorzeitige Entlassung für unzulässig hielten, da diese mit dem Abbau der Alterspyramide im Auswärtigen Amt begründet war. Im Oktober 1973 entschied das Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen, dass acht der Diplomaten zwecks allgemeiner Verbesserung der Altersstruktur im Auswärtigen Dienst jedenfalls hätten nicht in den Ruhestand versetzt werden dürfen.

Auszeichnungen
 1959: Großes Silbernes Ehrenzeichen für Verdienste um die Republik Österreich
 1965: Großes Bundesverdienstkreuz mit Stern

Literatur

Einzelnachweise

Bürgermeister (Wetzlar)
Rechtsanwalt (Deutschland)
Deutscher Botschafter in Dänemark
Deutscher Botschafter in der Schweiz
Ministerialdirigent (Bund)
Ministerialrat (Hessen)
Jurist im auswärtigen Dienst
Träger des Großen Bundesverdienstkreuzes mit Stern
Träger des Großen Silbernen Ehrenzeichens für Verdienste um die Republik Österreich
CDU-Mitglied
Deutscher
Geboren 1906
Gestorben 1992
Mann

Friedrich Buch


Josif Aleksandrov Josifov (Yosko Yossifov) (, , kendt som , ; født 8. februar 1911 i Kazanlak - død 2. maj 2001 i Sofia, Bulgarien) var en bulgarsk komponist, dirigent og pianist.

Josifov studerede komposition og klaver på musikakademiet i Sofia, hos bl.a. Pancho Vladigerov. Han var dirigent for det bulgarske radiosymfoniorkester.

Josifov har skrevet 9 symfonier, orkesterværker, operaer, kammermusik, oratorier, korværker etc.

Udvalgte værker

 Symfoni nr. 1 (1942) - for orkester
 Symfoni nr. 2 (1957) - for orkester
 Symfoni nr. 3 (19?) - for orkester
 Symfoni nr. 4 (19?) - for orkester
 Symfoni nr. 5 (1975) - for orkester
 Symfoni nr. 6 (1980) - for orkester
 Symfoni nr. 7 "Balkansk" (1985) - for kor og orkester
 Symfoni nr. 8 (19?) - for orkester
 Symfoni nr. 9 (1996) - for orkester
 "Biliana" (1933-1942) - opera
 "Sorg" (1949-1950) - (symfonisk digtning) - for orkester
 CelloKoncert (1950) - for cello og orkester

Kilder
 Om Josko Josifov på www.musicweb-international.com
 Om Josko Josifov på musiqueclassique.fr

Komponister fra Bulgarien
Dirigenter
Pianister fra Bulgarien

Josif Josifov


John Oliver Creighton (born April 28, 1943), (Capt, USN, Ret.), is a former NASA astronaut who flew three Space Shuttle missions.

Personal life
He was born on April 28, 1943, in Orange, Texas, but considers Seattle, Washington, to be his hometown. He is married to the former Terry Stanford of Little Rock, Arkansas.

Education
He graduated from Ballard High School, Seattle, Washington, in 1961; received a Bachelor of Science degree from the United States Naval Academy in 1966 and a Master of Science degree in Administration of Science and Technology from George Washington University in 1978.

Military career
Creighton started flight training following graduation from the United States Naval Academy and received his aviator wings in October 1967. He was with squadron VF-154 from July 1968 to May 1970, flying F-4J Phantoms and made two combat deployments to Vietnam aboard the aircraft carrier . From June 1970 to February 1971, he attended the U.S. Naval Test Pilot School at Naval Air Station Patuxent River, Maryland, and upon graduation was assigned as a project test pilot with the Service Test Division at NAS Patuxent River. During this two-year tour of duty, he served as the F-14 Tomcat engine development project officer. In July 1973, Creighton commenced a four-year assignment with VF-2 and became a member of the first F-14 operational squadron, completing two deployments aboard  to the Western Pacific. He returned to the United States in July 1977 and was assigned to the Naval Air Test Center's Strike Directorate as operations officer and F-14 program manager.

He has logged over 6,000 hours flying time, the majority of it in jet fighters, and has completed 500 carrier landings and 175 combat missions.

NASA career
Selected as an astronaut candidate by NASA in January 1978, Creighton became an astronaut in August 1979. During the following four years, he held a variety of technical assignments in support of the Space Shuttle Program. Following his first flight, Creighton became the astronaut representative to the Shuttle Program Manager. During the ensuing two years, Creighton participated in all the key decisions following the Challenger disaster helping to shape the plan for resuming safe crewed space flight. Starting with STS-26, Creighton served as Lead "CAPCOM" for the first four Space Shuttle flights. In March 1989 he was assigned to command STS-36 but continued to serve as Head of the Mission Support Branch in the Astronaut Office until commencing full-time training for his upcoming flight. Following his second flight, Creighton headed up the Operations Development Branch within the Astronaut Office for one year prior to resuming full-time training for his next command. Creighton served as pilot on STS-51-G (June 17–24, 1985), was spacecraft commander on STS-36 (February 28 to March 4, 1990) and STS-48 (September 12–18, 1991), and has logged over 403 hours in space. Captain Creighton left NASA and retired from the Navy in July 1992. He was formerly a test pilot and worked in Aircraft Marketing & Delivery with the Boeing Airplane Company until he retired in 2007.

Space flights
STS-51-G Discovery (June 17–24, 1985) was a 7-day mission during which the crew deployed communications satellites for Mexico (Morelos), the Arab League (Arabsat), and the United States (AT&T Telstar). They used the Remote Manipulator System (RMS) to deploy and later retrieve the SPARTAN satellite which performed 17 hours of X-ray astronomy experiments while separated from the Space Shuttle. In addition, the crew activated the Automated Directional Solidification Furnace (ADSF), six Getaway Specials, participated in biomedical experiments, and conducted a laser tracking experiment as part of the Strategic Defense Initiative. Mission duration was 112 Earth orbits in 169 hours and 39 minutes.

STS-36 Atlantis (February 28 to March 4, 1990) carried Department of Defense payloads and a number of secondary payloads. Mission duration was 72 Earth orbits in 106 hours, 19 minutes, 43 seconds.

STS-48 Discovery (September 12–18, 1991) was a 5-day mission during which the crew deployed the Upper Atmosphere Research Satellite (UARS) which is designed to provide scientists with their first complete data set on the upper atmosphere's chemistry, winds and energy inputs. The crew also conducted numerous secondary experiments ranging from growing protein crystals, to studying how fluids and structures react in weightlessness. Mission duration was 81 Earth orbits in 128 hours, 27 minutes, 34 seconds.

Political career
He unsuccessfully ran as a Republican candidate for the Washington State Senate in 1997.

Organizations
He is a member of the Society of Experimental Test Pilots and the Association of Space Explorers.

Honors
He was awarded the Defense Superior Service Medal, Legion of Merit, Distinguished Flying Cross, ten Air Medals, the Armed Forces Expeditionary Medal, the Vietnam Cross of Gallantry, the NASA Distinguished Service Medal, NASA Leadership Medal, three NASA Space Flight Medals, the French Legion of Honor and the Saudi Arabia King Fahd Medal.

References

Spacefacts biography of John O. Creighton

1943 births
Living people
United States Navy astronauts
People from Orange, Texas
Military personnel from Seattle
United States Naval Academy alumni
United States Naval Test Pilot School alumni
George Washington University alumni
United States Navy captains
United States Naval Aviators
United States Navy personnel of the Vietnam War
American test pilots
Aviators from Texas
Ballard High School (Seattle, Washington) alumni
Washington (state) Republicans
Recipients of the Legion of Merit
Recipients of the Distinguished Flying Cross (United States)
Recipients of the Air Medal
Recipients of the Defense Superior Service Medal
Recipients of the Gallantry Cross (Vietnam)
Recipients of the Legion of Honour
Recipients of the NASA Distinguished Service Medal
American astronaut-politicians
Space Shuttle program astronauts

John Oliver Creighton


The Gordons ist das Pseudonym des Autorenduos, bestehend aus Gordon Gordon (* 2. März 1906 in Anderson, Indiana; † 14. März 2002) und Mildred Gordon (* 24. Juni 1912 in Kansas; † 3. Februar 1979 in Tucson, Arizona).

Gordon Gordon studierte zusammen mit Mildred Nixon an der University of Arizona und heiratete sie 1932. Nach dem Studium bekam Gordon eine Anstellung in der Redaktion der Tageszeitung Tucson  Citizen. 1935 wechselte er in die Redaktion der Filmfirma 20th Century Fox und blieb dort bis 1942. Von dort engagierte ihn die Heimatschutzbehörde und bis Kriegsende arbeitete Gordon bei der Spionageabwehr.

Mildred Nixon hatte u. a. Pädagogik studiert und arbeitete nach ihrem Studium auch einige Zeit als Lehrerin. Nach ihrer Heirat begann sie für die Nachrichtenagentur United Press zu arbeiten. Für einige Zeit fungierte sie auch als Herausgeberin der Zeitschrift Arizona Highways.

Die ersten literarischen Versuche von Gordon und Mildred Gordon reichen in ihre Studentenzeit zurück. Nach den ersten erfolgreichen Veröffentlichungen erschienen ihre Werke fast ausschließlich in Gemeinschaftsarbeit.

Nachdem Mildred Gordon 1979 gestorben war, heiratete Gordon Gordon am 16. März 1980 in zweiter Ehe Mary Dorr.

Rezeption
Von ihrem Werk ist vor allem die Trilogie um Kater D.C. hervorzuheben. Die Romane wurden vom Publikum wie auch von der offiziellen Kritik hoch geschätzt und später auch kongenial verfilmt. Neben etlichen Standalones sei hier noch der Zyklus um den Protagonisten "John Ripley" erwähnt.

Werke (Auswahl)
Standalones
 Beeile Dich zu leben ("Make haste to live", 1950). Goldmann, München 1968.
 Hallo ... wer dort? Kriminalroman ("The case of the Talking Bug", 1955). Goldmann, München 1967.
 Der Weg zu Meg. Kriminalroman ("The big frame", 1957). Goldmann, München 1967.
 Tiger im Nacken. Roman ("Tiger on my back", 1960). Heyne, München 1961.
 Lösegeld für Sheri. Kriminalroman ("Menace", 1962). Goldmann, München 1969 (früherer Titel Der Mitternachtsteufel).
 Kampf um Macht. Kriminalroman ("Power Play", 1965). Goldmann, München 1976, ISBN 3-442-03183-4.
 Die Nacht vor der Hochzeit. Kriminalroman ("Night before the Wedding", 1969). Goldmann, München 1971.
 Der Informant. Kriminalroman ("The informant", 1973). Goldmann, München 1976, ISBN 3-442-04564-9.
 Feuerprobe. Kriminalroman ("The ordeal. A novel of suspense about a plane crash and a search for a Million Dollars", 1976). Goldmann, München 1977, ISBN 3-442-04670-X.
 Letzter Brief an Cathy. Kriminalroman ("Night after the wedding", 1979). Goldmann, München 1980, ISBN 3-442-04898-2.

Kater D.C. Trilogie
 Kater D.C. und der Geheimagent des FBI ("Undercover Cat", 1963). Richarz-Verlag, St. Augustin 1978, ISBN 3-88345-016-2 (früherer Titel Alles für die Katz).
 Geheimauftrag für Kater D.C. Kriminalroman ("Undercover Cat prowls again", 1966). Goldmann, München 1968.
 FBI-Aktion "Schwarzer Kater". Kriminalroman ("Catnapped!", 1974). Goldmann, München 1977, ISBN 3-442-04661-0.

John-Ripley-Zyklus
 FBI-Auftrag. Kriminalroman ("FBI Story", 1950). 3. Aufl. Goldmann, München 1982, ISBN 3-442-03053-6.
 FBI-Akten. Kriminalroman ("Case File: FBI", 1953). 3. Aufl. Goldmann, München 1978, ISBN 3-442-02260-6.
 Sturm über Arizona ("Captive", 1957). Goldmann, München 1967.
 Der letzte Zug. Kriminalroman ("Operation Terror", 1961). Goldmann, München 1968.
 Race for the golden tide. Doubleday, Garden City, N.Y. 1983, ISBN 0-3851-7901-4.
 The Hong Kong Affair. Dover Hill Press, San Francisco 1998, ISBN 0-9643-3243-4.
 It could happen. Dover Hill Press, San Francisco 2000, ISBN 0-9643-3245-0.

Verfilmungen
 Robert Stevenson: Alles für die Katz ("That darn cat"). 1965 (nach dem gleichnamigen Roman).
Remake 1997: Bob Spiess (Regie): Dieser verflixte Kater.
 Arnold Laven (Regie): Drei dunkle Straßen ("Down three dark streets"). 1954 (nach dem Roman Case File: FBI).
 William A. Seiter (Regie): Beeil Dich zu leben ("Make haste to live"). 1954 (nach dem gleichnamigen Roman).
 Blake Edwards (Regie): Der letzte Zug ("Experiment in terror"). 1962 (nach dem gleichnamigen Roman).

Einzelnachweise

Autorenduo

The Gordons (Autorenduo)


Fiona Thornewill (born 10 July 1966) is an English explorer who reached the South Pole solo and unaided in a record 42 days in 2004, walking and skiing over 700 miles in the process.

Background
Born in Upton, Nottinghamshire, England, Fiona was into sports as a child, especially gymnastics, horse-racing and ice-skating. She attended Lowes Wong Junior School in nearby Southwell before going to The Rodney School in Kirklington.

Later, Fiona worked as an administrator for the RAF where she able to gain experience in flying and gliding. She also opened her own gymnasium, but tragedy struck when her husband, Bill, was killed in a road accident.

In 1992, Fiona met her present husband, Mike, who introduced her to outdoor sports such as mountaineering. Mike also had ambitions to cross the South Pole overland, and these plans encouraged Fiona to follow suit.

Expeditions
In 2000, Michael and Fiona became the first married couple to reach the South Pole, along with Catherine Hartley.

In 2001, Mike and Fiona set up an expedition to reach the North Pole, raising money for charity in the process. Guiding them was Canadian mountaineer and arctic adventurer Paul Landry. They reached their destination in 56 days.

Fiona's greatest feat came in 2004 though, when from the edge of the continent at Hercules Inlet, she reached the South Pole in 41 days on 10 January, beating her rival Rosie Stancer in the process. The previous record was 44 days, and the previous best for a woman was 50 days - by the Norwegian Liv Arneson. Walking 22 miles a day, Fiona had to pull a sledge weighing 285 pounds, and her success is perhaps even more remarkable considering she lost her satellite navigation system 10 days in. Base camp then had to follow Fiona's mandatory emergency beacon, which showed location, and temperature only, via satellite link.

As news reached home she was congratulated by friends and family, and husband Mike was part of a party racing to meet her on Antarctica.

External links
 Polar Challenge - information about Fiona Thornewill's record-breaking walk to the South Pole.

1966 births
Living people
People from Upton, Newark and Sherwood
Members of the Order of the British Empire
Female polar explorers

Fiona Thornewill


السطارة هي إحدى بلديات دائرة السطارة ولاية جيجل الجزائرية، وكانت تُسمى «كاتينا» (catinat) أثناء الاحتلال الفرنسي للجزائر. هي إحدى بلديات ولاية جيجل بالجزائر وتقع في الجنوب الشرقي لولاية جيجل وتبعد عنها بحوالي 68 كلم، كما تبعد حوالي 72 كلم عن ولاية سكيكدة.

تاريخ سطارة
في سنة 1906 كانت السطارة تسمى ببلدية القرن وأخدت بعد ذلك تسمية «كاتينا» (catinat) تخليدا لمقاول فرنسي مات على أرضها، وكانت تابعةً إدارياً لولاية قسنطينة، لكن بعد الاستقلال سُمّيت باسم سطارة تخليداً للمعركة الشهيرة ناحية الوادبة، والتابعة لقرية بني صبيح.

وقعت معركة السطارة الشهيرة أثناء حرب ثورة التحرير الجزائرية من 28 افريل إلى 3 ماي 1958 بين جيش التحرير الوطني الجزائري والجيش الفرنسي.

ونظراً للبعد الإستراتيجي للمنطقة تم تجنيد النساء لأول مرة كحركى (جزائريون مجندون في الجيش الفرنسي إبان الثورة الجزائرية من أجل قمع المجاهدين الجزائريين والتجسس عليهم) سنة 1960 تمهيدا لزيارة الجنرال شارل ديغول للمنطقة ولتضليل الرأي العام على أن هذه المنطقة ليست من مناطق ثورة التحرير الجزائرية وأن الأهالي مستعدون لدفاع عن الجزائر الفرنسية، وكان هذا على يد الملازم في الجيش الفرنسي أونروبت (Onrupt) أحد أعضاء «القسم الإداري المتخصص» (la sas) أو Section administrative spécialisée.

في 3 مارس 1960 زار الجنرال شارل ديغول السطارة، وأطلق على هذه الزيارة اسم «جولة في العبث» (tournée des popotes) بحضور الجنرال روجيه ترانكييه (Roger Trinquier) قائد القطاع العملياتي لدائرة الميلية.

أعلام
 مبارك الميلي

المصادر

بلديات ولاية جيجل

السطارة


Ella može značiti:

Naselja
 Ella, Šri Lanka, grad u Šri lanki
 Ella, Kentucky, grad u Kentuckyju
 Ella, Pennsylvania, grad u Pennsylvaniji
 Ella, Wisconsin, grad u Wisconsinu

Ljudi
 Marinela Jantoš, umjetničkog imena Ella, hrvatska pop pjevačica, jedna od predstavnica cro dance-a

Ella


est une série de light novel japonaise écrite par Nachi Kio et illustrée par Eretto. Media Factory édite douze volumes entre  et  sous le label MF Bunko J. Une adaptation en manga par Bonjin Hirameki est prépubliée dans le Suiyōbi no Sirius de Kodansha de  à , avant d'être déplacée dans Magazine Pocket où elle termine sa parution en . Le septième et dernier volume relié paraît le . Une série dérivée paraît sous le titre Bokutachi no Remake Ver.β. Une adaptation en série d'animation produite par le studio Feel est diffusée entre  et .

Synopsis
Hashiba Kyouya est un jeune développeur de jeux vidéo. Il perd son travail lorsque l'entreprise qui l'emploie fait faillite et n'a d'autre choix que de retourner dans sa ville natale. Il s'endort en se lamentant sur ses échecs. Lorsque Kyouya se réveille, il découvre qu'il a voyagé dix ans en arrière, avant son entrée à l'université. Profitera-t-il de cette opportunité pour arranger les choses ?

Personnages

 Kyouya est un chômeur de 28 ans de la préfecture de Nara qui quitte son emploi de salarié pour son emploi de rêve chez un développeur de jeux bishōjo qui fait rapidement faillite. Il fait alors un retour dix ans dans le passé, au moment où il vient de réussir l'examen d'entrée à l'Université des Arts d'Ōnaka. Il décide de refaire sa vie pour être un meilleur créateur de jeux. Il vit à Kitayama avec Aki Shino, Nanako Kogure et Tsurayuki Rokuonji.

 Résidente de Share House Kitayama, Shino est une fille originaire d'Itoshima . Elle est surnommée « Shinoaki » par les résidents de la maison partagée bien qu'il s'agisse d'un nom masculin. Elle a une petite silhouette et parfois un tempérament calme et maternel. Dans le présent, elle utilise le pseudonyme , une illustratrice célèbre que Kyouya adore. Dans l'une des chronologies, elle est mariée à Kyouya et a une fille ensemble.

 Résidente de Share House Kitayama venue de la préfecture de Shiga, Nanako est une fille a l'apparence d'une gyaru, mais est en fait une fille innocente. Dans le présent, elle est une chanteuse populaire active sous le nom de scène N@NA. Elle développe des sentiments pour Kyouya. Dans la chronologie où Kyouya et Aki se marient, elle envisage de mettre fin à sa carrière de chanteuse en raison d'un manque de succès, mais décide de continuer en s'inspirant de lui.

 Un résident de Share House Kitayama. Malgré la façon dont il agit, il est doué pour l'écriture de scénarios. Dans le présent, il est connu comme un écrivain populaire de romans légers sous le pseudonyme   . Dans la chronologie où Kyouya et Aki se souviennent, il décide de ne pas poursuivre une carrière d'écrivain.

 Un étudiant à l'Université des Arts d'Ōnaka que Kyouya rencontre avant son retour dans le temps, planificateur de projets de jeux vidéo.

Productions et supports

Light novels
La série de light novel est éditée au Japon par Kadokawa. Douze volumes sont parus au .

Remake Our Life!

|}

Bokutachi no Remake β
Une série dérivée est publiée le . Il s'agit d'une histoire alternative dans laquelle Kyouya n'est jamais revenu dix ans dans le passé et se bat pour se frayer un chemin dans l'industrie du jeu avec Eiko Kawasegawa.

|}

Manga
Une adaptation en manga par Bonjin Hirameki est prépubliée dans le Suiyōbi no Sirius de Kodansha de  à , avant d'être déplacée dans Magazine Pocket où elle termine sa parution en . Le septième volume relié paraît le .

|}

Anime
Une adaptation en série d'animation est annoncée le . La série est animée par le studio Feel et réalisée par Tomoki Kobayashi, Nachi Kio s'occupant des scripts, Kōsuke Kawamura concevant les personnages et Frontwing produisant la série. Seima Kondo et Yusuke Takeda composent la musique de la série. Elle est diffusée du  au  sur Tokyo MX et d'autres chaînes. Poppin'Party interprète la chanson thème d'ouverture de la série intitulée , tandis qu'Argonavis interprète la chanson thème de fin de la série . Crunchyroll diffuse la série en dehors de l'Asie. Medialink possède les droits de la série pour les territoires d'Asie du Sud et d'Asie du Sud-Est, et la diffuse sur sa chaîne YouTube Ani-One at sur iQIYI. La société offre également l'anime à Animax Asia pour les sorties télévisées.

Liste des épisodes

Liste des épisodes

Accueil
La série de light novels se classe sixième en 2018 et septième en 2019 dans le guide annuel des light novels de Takarajimasha Kono Light Novel ga Sugoi!, dans la catégorie bunkobon.

Notes et références

Notes

Références

Œuvres

Light novel

Light novel : Bokutachi no Remake β

Manga

Liens externes

Shōnen manga
Light novel
Manga publié par Kōdansha
Roman japonais paru en 2017
Animation réalisée par Feel
Série télévisée japonaise des années 2020
Série diffusée sur Crunchyroll

Remake Our Life!


Harry Potter ve Sırlar Odası (İngilizce: Harry Potter and the Chamber of Secrets), J. K. Rowling tarafından yazılan Harry Potter serisinin ikinci kitabıdır. İngiltere'deki ilk orijinal basımı 2 Temmuz 1998'de yapılmıştır. Türkiye'de Yapı Kredi Yayınları eşliğinde, 1 Mayıs 2001'de Sevin Okyay tarafından Türkçeye çevrilmiştir.

Özeti
Harry'nin doğum günü yine Dursley'lerde kutlanmadan geçer. Yine de Dobby adındaki cin onu ziyaret etmiş ve okula dönmemesi için uyarmaya çalışmıştır. Dobby, evde hasar yarattıktan sonra Bayan Dursley Harry'yi odasına kilitler. Harry'yi uçan arabalarıyla gelen ve onu alıp evlerine götüren Weasley kardeşler kurtarır ve onu evlerine götürürler.

Yeni dönemin okul kitapları için alışveriş yaparken, Harry ve arkadaşları yeni bir profesör ile tanışırlar: Gilderoy Lockhart. Harry ve Ron, 9 ¾ peronundaki Hogwarts trenine yetişemeyince yine okula gitmek için büyülü arabayı ödünç alırlar. Havada görkemli ve eğlenceli bir yolculuk yaptıktan sonra okula gelebilirler.

Okuldaki ilk Quidditch çalışmasında Gryffindor'lular, Draco Malfoy'un Slytherin'in yeni "arayıcısı" olduğunu, babasının tüm takım için son model süpürgelerden aldığını öğrenirler ve çok şaşırırlar. Çalışma, Malfoy'un Hermione'yi "bulanık" (Muggle bir aileden gelen/pis kan) şeklinde çağırmasıyla kötüye gider.

Kısa bir süre sonra Harry, Profesör Lockhart'a zorunlu olarak yardım etmeye başlar. Harry, ara sıra koridorlarda ölüm hakkında konuşan kin dolu ürkütücü bir ses duyar. Harry, Ron ve Hermione, Gryffindor'un hay,aleti Neredeyse Kafasız Nick'in partisine katılırlar. Geri dönerlerken Harry o kin dolu sesi tekrar duyar ve okul hademenin kedisini kara bir büyü yüzünden taşlaşmış olarak bulurlar. Duvardaki mesajda Sırlar Odası uyarısı vardır.

Çocuklar, Profesör Binns'den Slytherin'in kurucusu Salazar Slytherin'in Muggle'lara karşı olan önyargısını, Sırlar Odası'nı ve onun bir mirasçısı olduğunu öğrenirler. Ron, bu mirasçının Draco Malfoy olduğunu düşünür. Hermione, çok özlü iksiri içip Draco'nun arkadaşlarının kılığına girerek bir sonraki Quidditch maçından önce onunla konuşmayı önerir. Harry'nin kolu maç sırasında topun çarpması sonucu kırılır. Lockhart'ın büyüsüyle de iyileşmek yerine kemikler tamamen yok olur. Harry, revirde iyileşirken Dobby onu tekrar ziyaret edip Sırlar Odası hakkında onu uyarır. O gece öğrencilerden Colin Creevey'e saldırı düzenlenmiştir ve o da taşlaşmıştır.

Okulun düello kulübü toplantısında Draco ile Harry düello ederken, Draco bir yılan ortaya çıkarıverir. Yılan, öğrencilerden Justin'e saldırmayı düşünür. Harry, yılana Justin'i rahat bırakması için bağırdığı ve konuştuğu zaman, herkes onun yılanlarla konuşabildiğini, yani "çatal dilli" olduğunu anlar. Çok geçmeden Justin'e de saldırı düzenlenir.Yeni Yıl tatili sırasında Harry, Ron ve Hermione çok özlü iksiri denerler. Harry ve Ron, Draco Malfoy'un arkadaşlarının kılığına girip onunla konuşurlar ve onun mirasçı filan olmadığını öğrenirler. Fakat Hermione, bu sırada yanlışlıkla kendini bir kediye dönüştürür.

Harry, Mızmız Myrtle'ın odasında boş bir günlük bulur. Günlük bir zamanlar, Tom Riddle adında birisine aittir; yani okulun 50 yıl önceki bir öğrencisine. Sonra günlük çalınır ve Hermione ile Penelope Clearwater'a saldırılır. Daha da kötüsü, Hagrid suçlu görülüp Azkaban hapishanesine gönderilir ve Dumbledore'un müdürlük görevi askıya alınır.

Harry ve Ron, Yasak Orman'a girerek Hagrid'e yardım etmek isterler. Ormanda dev bir örümcek olan Aragog ile karşılaşırlar. Aragog, Hagrid tarafından bir yumurtayken sahiplenilip büyütülmüş, daha sonra da Yasak Orman'da yaşamaya başlamıştır. Aragog onlara Hagrid'in suçsuz olduğunu söyler. Ama tam örümceklerin saldırısına uğrayacakları sırada oradan kaçmayı başarırlar.

Harry duyduğu sesin borulardan geldiğini ve dev bir yılana (Basilisk) ait olduğunu öğrenir. Ron'un kız kardeşi Ginny, Sırlar Odası'na götürülmüştür. Bu yüzden Harry, Ron ve Profesör Lockhart, onu bulmak için borulara giderler. Harry, günlüğün sahibi Tom Riddle'nin aslında Lord Voldemort olduğunu öğrenir ve onunla karşı karşıya gelir. Voldemort, Ginny'yi esir almıştır. Voldemort, Basilisk'i Harry'in üstüne salar ve Harry, Dumbledore'un Anka kuşu Fawkes'ın yardımıyla Basilisk'i öldürmeyi başarır. Harry, Basilisk'i Godric Gryffindor'un kılıcı ile öldürmüştür.

Basilisk ölmeden önce zehirli dişi Harry'nin kolunu kesmiştir. Harry bu dişi kullanarak Tom Riddle'ın günlüğünü yok eder. Voldemort'u yendikten sonra Anka kuşu Fawkes, gözyaşlarını kullanarak Harry'nin kolunu iyileştirir ve Ginny ve diğer taşlaşmış öğrenciler uyanır. En sonunda da Hagrid, Azkaban hapishanesinden çıkartılır ve Dumbledore'un müdürlük askısı kalkar.

Ayrıca bakınız

 Harry Potter ve Sırlar Odası (film)
 Harry Potter serisindeki mekânlar
 Quidditch

Harry Potter kitapları
1998 romanları
İngiliz romanları
İngilizce romanlar
Kurguda uçan araba
Sinemaya uyarlanmış İngiliz romanları

Harry Potter ve Sırlar Odası


نزاع جزر حنيش أو نزاع الحدود اليمنية-الإريترية هو نزاع وقع بين اليمن وإريتريا على جزيرة حنيش في البحر الأحمر، أستمر القتال فيها من 15 ديسمبر 1995 إلى 17 ديسمبر 1995. في 1998 أعلنت لجنة التحكيم الدائمة، أن أرخبيل حنيش ينتمي لليمن.

في 15 ديسمبر 1995 قامت إريتريا بمحاولة احتلال جزيرتي حنيش الصغرى والكبرى وجزيرة زقر، وذلك على خلفية أحقيتها في تلك الجزر، مما أحدث نزاع جزر حنيش في حينه خلافًا طارئًا بين البدين، فتدخلت وساطات إقليمية وعربية ودولية وعقدت عدة اجتماعات، وتم توقيف الحرب بين البدين في 18 ديسمبر 1995، كما تم الاتفاق على تأجيل المفاوضات الدبلوماسية إلى أواخر فبراير 1997. وقد نجحت الوساطات الدولية في احتواء ذلك النزاع في إطار حلول سلمية عبر عدة مراحل، وصولاً إلى توقيع اتفاق المبادئ بين البلدين في 21 مايو 1996 بوساطة فرنسية وحضور مصري وإثيوبي، وهو الاتفاق الذي حدد التحكيم الدولي كوسيلة مقبولة من الطرفين لحل النزاع بينهما، وانتهت المحاكمة الدولية بصدور قرار هيئة التحكيم في أكتوبر 1998 بأحقية السيادة اليمنية على الجزر، وتم بالفعل سحب القوات الإريترية من تلك الجزر بعد ثلاثة أسابيع من صدور قرار هيئة التحكيم الدولي.

الصراع المسلح
التقارير تخبر أن النزاع أخرج عدداً من الضحايا؛ 12 جندياً إريترياً قتلوا على اليد القوات اليمنية، و 15 جندياً يمنياً قتلوا على يد القوات الإريترية، بينما أسر 185 جندياً يمنياً ومعهم أحد القادة الكبار في الجيش اليمني و 17 مدنياً على يد القوات الإريترية. وأرجعت إريتريا الأسرى إلى اليمن في نهاية ديسمبر الذي حصل فيه النزاع. وخلال النزاع مرت سفينة تجارية روسية وارتطمت خطئاً بسفينة عسكرية يمنية.

تقع جزيرة حنيش في الجزء الجنوبي من البحر الأحمر بالقرب من باب المندب، والبحر الأحمر يبلغ طولة حوالي 30 ميلاً (50) كيلومترا في تلك النقطة. منذ الانتداب البريطاني على جنوب اليمن واليمن تعد الأرخبيل جزءاً منها، وهو كذلك من الجهة الإريترية، حيث عدها الجانبان جزءاً منهما.

وبعد تشكيل الحكومة الإريترية الجديدة، بدأت السلطات من الطرفين المناقشات حول ملكية الجزيرة وناقشوا أوضاعها.

حنيش الكبرى، وهي أكبر جزيرة في الأرخبيل كانت مركز تجمع الصيادين اليمنيين، في 1995 قامت شركة ألمانية، تحت إذن يمني، ببناء فندق ومدتهم اليمن 200 من قواتها، أعتقدت إريتيريا أن ما تقوم به اليمن هو نوع من السيطرة على الأرض، في نوفمبر 1995 أرسل رئيس الوزراء الإريتري تحذيراً إلى القوات اليمنية وأمرها بالانسحاب في مهلة إلى ديسمبر، وعندما أنتهت المهلة هجمت القوات الإريترية على القوات اليمنية

انظر أيضاً
 نزاع صعدة
 قائمة صراعات اليمن

مصادر

اليمن في 1995
إريتريا في 1995
العلاقات الإريترية اليمنية
العلاقات اليمنية الإريترية
تاريخ البحر الأحمر
تاريخ إريتريا
جزر متنازع عليها
حروب اليمن
حروب إريتريا
قضايا المحكمة الدائمة للتحكيم
نزاعات اليمن الإقليمية
نزاعات إريتريا الإقليمية
نزاعات في 1995

نزاع جزر حنيش


Girma Wolde-Giorgis (Ge'ez: ግርማ ወልደ ጊዮርጊስ; ) a fost un politician etiopian  Președinte al Etiopiei, din 2001 până în 2013. A fost cea de-a doua persoană care a ocupat funcția de Președinte de la fondarea Republicii Federale Etiopia în 1995.

Primii ani
Girma Wolde-Giorgis s-a născut la 28 decembrie 1924, în Addis Abeba. A urmat o școală a Bisericii Ortodoxe Etiopiene și mai târziu a intrat la Școala Teferi Mekonnen din Addis Abeba, unde a urmat studiile până la invazia italiană ordonată de Mussolini. Școala a fost apoi redenumită "Scuola Principe di Piemonte"  în onoarea Prințului Moștenitor al Italiei.

Între 1950 și 1952, a primit diplome în management (în Olanda), în gestionarea traficului aerian (în Suedia) și în controlul traficului aerian (în Canada) în cadrul unui program de formare sponsorizat de către Organizația Aviației Civile Internaționale (OACI). El a fost unul dintre primii etiopieni angajați în forțele aeriene etiopiene dominate de specialiștii americani. Girma Wolde-Giorgis a încercat să-i motiveze pe etiopieni să se angajeze în companiile aeriene și a scris o carte despre fundamentele aviației.
La summitul interparlamentar din Iugoslavia, el a condamnat sistemul de apartheid din Africa de Sud.
Girma Wolde-Giorgis vorbea fluent limbile afan oromo (oromiffa), amharică și engleză.

Cariera politică
Wolde-Giorgis a fost ales președinte pe 8 octombrie 2001, deși relativ necunoscut, fiind votat, surprinzător, în unanimitate, de Parlamentul Etiopian. Președinția etiopiană este în mare măsură simbolică, cu prerogative foarte limitate. Majoritatea prerogativelor sunt în mâinile Primului Ministru. El a fost reales ca Președinte pe 9 octombrie 2007.

Viața personală
Wolde-Giorgis făcea parte din grupul etnic Oromo și membru al Bisericii Ortodoxe Etiopiene. El era renumit pentru obiceiul său de a se prezenta la festivalurile etiopiene Meskel Demera  ale Bisericii Ortodoxe Tewahedo.
Wolde-Giorgis a murit din cauze naturale pe 15 decembrie 2018, cu 13 zile înainte de a 94-a aniversare.

Serviciul guvernamental
 1941: s-a înrolat în Etiopian Radio Militare de Comunicare instituit de către Regatul Unit
 1944: a absolvit Oletta Academia Militară ca un Sub-Lt.
 1946: s-a alăturat Forțelor Aeriene și a urmat cursuri de Management
 1948: a devenit profesor asistent în navigație aeriană și de control al zborului
 1951: a devenit Director General al Ministerului de Comerț, Industrie și Planificare de la înființarea sa
 1955: a devenit șef al Aviației Civile din Eritreea (Eritreea, pe atunci erat federalizată)
 1957: a preluat postul de Director General al Autorității Aviației Civile și a fost membru al Consiliului de administrație al Ethiopian Airlines în aceeași perioadă.
 1961: a devenit membru al camerei inferioare a parlamentului (Camera Deputaților) în Imperial Etiopian Parliament
 Ales purtător de cuvânt de camera inferioară (Camera Deputaților) de la Imperial Etiopian Parlamentului pentru trei ani consecutivi.
 Ajutat câștiga un loc pentru Parlamentul Etiopian în Parlamentare Internaționale a Uniunii și a participat la conferințe de IPU în Elveția, Danemarca și fosta Iugoslavie și a fost ales ca Vice-Președinte al 52-a Reuniune de Uniunea Internațională Parlamentară.
 A servit ca Manager de Importul și Exportul de Întreprindere (IMPEX).
 A servit ca vice-comisar al  Programului pentru Pace elaborat în 1977 guvernul militar din Etiopia (Derg) ca să rezolve problema Eritreei în mod pașnic.

Referințe
Oameni din Addis Abeba
Decese în 2018
Nașteri în 1924

Girma Wolde-Giorgis


Lille gultoppet kakadu () er en fugl i familien kakaduer i ordenen papegøjer, der lever i Indonesien.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Fugle fra Indonesien
Papegøjer

Lille gultoppet kakadu


Kenzo Yokoyama (født 21. januar 1943) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1964||1||0
|-
|1965||4||0
|-
|1966||6||0
|-
|1967||5||0
|-
|1968||3||0
|-
|1969||3||0
|-
|1970||12||0
|-
|1971||6||0
|-
|1972||3||0
|-
|1973||2||0
|-
|1974||4||0
|-
!Total||49||0
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Kenzo Yokoyama


Unbreakable je deveti studijski album njemačkog power metal sastava Primal Fear. Album je objavljen 20. siječnja 2012. godine, a objavila ga je diskografska kuća Frontiers Records.

Popis pjesama

Osoblje
Primal Fear
Ralf Scheepers – vokali
Mat Sinner – bas-gitara, prateći vokali, produciranje
Alex Beyrodt – gitara
Randy Black – bubnjevi
Magnus Karlsson – gitara, klavijature
Dodatni glazbenici
Erik Mårtensson – prateći vokali
Oliver Hartmann – prateći vokali
Ostalo osoblje
Jobert Mello – omot albuma, ilustracije
Heiko Roith – fotografija
Achim "Akeem" Köhler – inženjer zvuka, mastering, miksanje
Martin Müller – redatelj video spota

Izvori

Albumi sastava Primal Fear
Albumi iz 2012.

Unbreakable


Mademoiselle K ist eine vierköpfige französische Rockband.

Bandgeschichte
Bereits im Alter von vier Jahren entdeckt Katerine Gierak eine Gitarre und beschloss, dass die Musik ihr Lebensweg sein würde. Mit fünf Jahren schrieb sie sich in einer Pariser Musikschule ein und begann ihre Reise in die Welt der Noten und Harmonielehre.

Obwohl ihre Familie sich zu diesem Zeitpunkt kein Klavier leisten konnte, ließ sich Katerine nicht entmutigen und begann mit dem Blockflötenspiel.

Besondere Förderung erhielt sie von ihrer Musiklehrerin. Diese erklärte Genregrenzen für nichtig und ermutigte Katerine, alle Arten von Musik zu erforschen. Katerines herausragende Beherrschung der Akustikgitarre wurde schließlich mit einer Auszeichnung belohnt. Es war nur konsequent, dass sie anschließend ein Studium der Musikwissenschaft begann.

Beim Abschluss ihres Lehramtsstudiums stieß sie auf Hindernisse, die sie letztendlich davon überzeugten, dass ihre Zukunft in der Popmusik lag. Im Jahr 2006 gründete sie gemeinsam mit Schlagzeuger David Boutherre, Bassist Pierre Basset und Leadgitarrist Pierre-Antoine Combard die Band Mademoiselle K. Ein Plattenvertrag bei EMI France folgte.

Während der Entstehung des vierten regulären Studioalbums "Hungry Dirty Baby" von 2015 blieben nur noch Combard und Gierak als verbleibende Mitglieder der Band übrig. Doch die Unsicherheit, ob die Kombination von Rockmusik und französischem Gesang funktionieren würde, wich, als die Band bei einem Konzert den erfolgreichen französischen Rocksänger -M- live erlebte. Dieses Erlebnis bestärkte sie darin, ihren eigenen Weg zu gehen.

Allerdings entschied sich die Band, für "Hungry Dirty Baby" auf Englisch zu singen, was bei EMI nicht gut ankam. Frankophone Pop-Acts dominierten die französischen Charts, und ein Wechsel zur englischen Sprache war für das Majorlabel zu riskant. Mademoiselle K gründete daraufhin ihr eigenes Label, Kravache, und arbeitete mit dem Produzenten Richard Woodcraft (bekannt für The Last Shadow Puppets) zusammen.

Als Einflüsse nennt die Alternative-Rockband Künstler wie Serge Gainsbourg, Portishead und die Pixies, aber auch die "Idioten, die auf der Straße reden". Ihre Vielfalt an musikalischen Inspirationen spiegelt sich in ihrer eigenständigen Musik wider.

Diskografie

Alben
 Ça me vexe (2006)
 Jamais la paix (2008)
 Live (2009)
 Jouer dehors (2011)
 Hungry Dirty Baby (2015)

Singles
 Ca me Vexe
 Jalouse
 Grouve
 Maman XY
 Jouer dehors
 Me taire te plaire mit Zazie

Quellen

Weblinks
 Offizielle Website

Rockband
Französische Band

Mademoiselle K


L'incident du Yinhe (银河号事件, Yinhe incident) s'est déroulé en 1993 lorsque le gouvernement des États-Unis accuse le porte-conteneurs chinois Yinhe (银河, « Voie lactée ») de convoyer des armes chimiques vers l'Iran. La marine américaine force les pays environnants du Moyen-Orient à refuser les droits d'amarrage au Yinhe, le laissant dans les eaux internationales de l'océan Indien pendant vingt-quatre jours. Bien qu'il ait finalement reconnu que le cargo ne contient aucune sorte d'armes chimiques, le gouvernement américain refuse de s'excuser, déclarant que « les États-Unis avaient agi de bonne foi sur la base du renseignement ». Des responsables américains au sein de l'administration Clinton accusent par la suite la Chine d'avoir délibérément diffusé de faux renseignements afin de provoquer l'incident.

Navire
Le Yinhe est un porte-conteneurs chinois qui navigue selon un horaire fixe entre le port de Tianjin et le Koweït. Ses escales prévues à terre comprennent Shanghai, Hong Kong, Singapour, Jakarta, Dubaï et Daman et Diu. Il appartient à la China Ocean Shipping Corporation (中远集团) et maintient un horaire parfait avant l'incident.

Incident
Fin juillet 1993, les États-Unis accusent un navire chinois de transporter du matériel d'armes chimiques en direction du port d'Abbas Harbor en Iran, citant le manifeste d'un navire obtenu par la CIA. Les États-Unis demandent que le Yinhe retourne en Chine afin de décharger sa prétendue cargaison, mais la Chine refuse après avoir mené une enquête et déterminé qu'aucune sorte d'armes chimiques n'est présente à bord du navire. À ce moment-là, le Yinhe a déjà quitté la Chine et est en route pour le Koweït.

Le , la Chine annonce publiquement que le Yinhe est sous la « surveillance intrusive » de navires de guerre américains dans les eaux internationales, ce que les responsables américains affirment être un signe que la Chine cherche la confrontation, et déclare officiellement que le navire ne transporte aucune matériel d'armes chimiques. Le gouvernement américain rejette la déclaration et un haut responsable de l'administration Clinton déclare initialement que s'il est illégal pour les États-Unis de monter à bord du navire pour une inspection, les États-Unis poursuivent leurs efforts pour persuader la Chine de rappeler le navire.

Le , après avoir été bloquer pendant trois semaines dans les eaux internationales, le navire est autorisé à « se ravitailler en carburant et en eau [...] pour assurer sa sécurité et celle de l'équipage » à la demande constante de la compagnie maritime. Un navire immatriculé aux Émirats Arabes Unis lui apporte alors de l'eau, des légumes et des fruits.

Le , les États-Unis et la Chine conviennent d'une inspection ouverte du navire dans un port saoudien, par une équipe conjointe saoudo-américaine, après un embarquement préliminaire de dix-sept fonctionnaires chinois et deux Saoudiens.

Inspection
Les 628 conteneurs à bord sont inspectés par des techniciens américains. Les services de renseignement américains spécifient le  et le chlorure de thionyle comme matériaux d'armes chimiques. En fin de compte, « l'inspection complète de tous les conteneurs à bord du Yinhe montre de manière concluante [que les produits chimiques] ne font pas partie de la cargaison du navire ». Le seul matériau chimique transporté par le navire est de la peinture solide ordinaire.

Le 4 septembre, les représentants des gouvernements chinois, saoudien et américain, signent conjointement une certification attestant que la cargaison du navire ne contient pas de matériel liés aux armes chimiques.

Conséquences
Les responsables américains refusent de s'excuser pour l'incident, affirmant que les États-Unis avaient agi de « bonne foi » sur des renseignements provenant d'un certain nombre de sources. Alors qu'ils disent discuter de la question de savoir si les États-Unis étaient obligés de verser une indemnisation au propriétaire du navire, la China Ocean Shipping Corporation, il n'y a aucune autre confirmation d'un accord d'indemnisation.

Lorsque les accusations sont rapportées en Chine, le nationalisme chinois augmente en réponse. Le gouvernement chinois tente de minimiser la question en affirmant que l'accusation n'était pas la position officielle du gouvernement américain et ne représentait pas l'opinion majoritaire aux États-Unis. Un rapport de la Chambre des représentants des États-Unis en 2001 conclut que l'incident du Yinhe « a été cité à plusieurs reprises comme un cas d'intimidation internationale par les États-Unis ».

Le sous-secrétaire d'État adjoint Robert Einhorn déclare devant le Congrès des États-Unis en 1997 que « nos informations initiales étaient correctes sur le fait que les marchandises étaient à bord de ce navire [...], nous pensons que notre réseau de renseignement a fait du bon travail sur ce cas ».

Voir aussi

 Bombardement américain de l'ambassade de Chine à Belgrade

Notes et références

1993 en Chine
1993 aux États-Unis
Relations entre la Chine et les États-Unis
Histoire de l'océan Indien

Incident du Yinhe


Sana Neler Edeceğim, sözleri Fikret Şeneş'e müziği Elias Rahbani'ye ait Türkçe bir şarkıdır. Ajda Pekkan tarafından seslendirilmiştir. Özgün adı Kan Izzamandır ve sözleri Rahbani Brothers'a aittir. Lübnanlı sanatçı Fairuz tarafından seslendirilmiştir.

Dış bağlantılar
 Orijinal Sözler

Ajda Pekkan şarkıları
Türkçe şarkılar
Bilgi kutusu bulunmayan şarkılar

Sana Neler Edeceğim


An Festuca yulungschanica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Evgenii Borisovich Alexeev. An Festuca yulungschanica in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Festuca

Festuca yulungschanica


is a town located in Aso District, Kumamoto Prefecture, Japan.

As of October 1, 2016, the town has an estimated population of 6,189 and a density of 35 persons per km². The total area is 174.90 km².

Geography

Located at the easternmost point of Kumamoto Prefecture, it is located in the caldera of Mount Aso. It touches Ōita prefecture to the northeast and Miyazaki prefecture to the east. The town is divided into four areas, called Takamori, Shikimi, Kusakabe, and Nojiri. The city hall is situated in the Takamori area, where over half of the town population resides.
Mountains: Mount Aso, Nakadake, Nekodake, Takadake, Kishimadake, Eboshidake
Rivers: Shirakawa

Climate
Takamori has a humid subtropical climate (Köppen climate classification Cfa) with hot, humid summers and cool winters. There is significant precipitation throughout the year, especially during June and July. The average annual temperature in Takamori is . The average annual rainfall is  with June as the wettest month. The temperatures are highest on average in August, at around , and lowest in January, at around . The highest temperature ever recorded in Takamori was  on 6 August 1994; the coldest temperature ever recorded was  on 25 January 1998.

Demographics
Per Japanese census data, the population of Takamori in 2020 is 5,789 people. Takamori has been conducting censuses since 1920.

Surrounding municipalities
Kumamoto Prefecture
Minamiaso
Aso
Yamato
Ōita Prefecture
Taketa
Miyazaki Prefecture
Takachiho

Education
High Schools
Takamori High School
Junior High Schools
Takamori Higashi Junior High School
Takamori Junior High School
Primary Schools
Takamori Higashi Elementary School
Takamori Chūō Elementary School

References

External links

Takamori official website

Towns in Kumamoto Prefecture

Takamori, Kumamoto