Nicolas Sebastien Anelka (d. 14 Mart 1979) Fransız eski futbolcudur.

Kariyeri
Altyapı eğitimini Clairefontaine futbol akademisinde aldıktan sonraki profesyonel futbolculuk kariyerine PSG'de başlamıştır. Çok geçmeden yeteneği Arsène Wenger tarafından fark edilip henüz 18 yaşında iken Arsenal'e transfer olmuştur. İlk başlarda forma şansı bulamasa da bir süre sonra 11`de sahaya çıkmaya başlayan Anelka Arsenal'ın o sene hem lig hem de federasyon kupasını kazanmasına katkıda bulunmuştur. 1998-1999 sezonunda başarısını sürdüren Anelka, yılın en iyi genç futbolcusu ödülünü almıştır. Arsenal'da oynadığı 2 sezonda 23 gol atarak dünya devlerinin dikkatini çekmiştir. 1999 yılına gelindiğinde Anelka, Arsenal ile sorunlar yaşamaya başlamış kısa bir süre sonra 22.3 milyon sterlin gibi bir rakama Real Madrid'e transfer olmuştur.

Real Madrid'de 20 yaşında gitmiş, takımının UEFA Şampiyonlar Ligi kupasını kazanmasına yardımcı olmuş ancak takım arkadaşlarıyla ve basınla olan sorunları yüzünden bir sene sonra, PSG'ye 20 milyon sterline transfer olmuştur.

Anelka klasiği haline gelen uyumsuzluk ve mutsuzluk burada da kendini göstermiştir. PSG'den ayrılmak istemesi sonucu 2002`de Liverpool takımında kiralık oynamaya başlamış ama takımdaki yerinin tam olarak garantilenememesi ve Liverpool ile mukavelede anlaşma sağlanamaması yüzünden 13 milyon sterline Manchester City'ye transfer olmuştur.

Ayrıca Anelka, Fransa ile birlikte 2000 Avrupa Kupası şampiyonluğu yaşamış ve final maçında ilk 11'deki yerini almıştır. İlk 11'in vazgeçilmezi olan Anelka, zamanın Fransa millî futbol takımı hocası Jacques Santini ile sorunlar yaşamış ve uzun bir süre millî takım formasını giyememiştir.

Anelka, 2003-2004 sezonu Manchester City'nin en golcü oyuncusu olmuş fakat Manchester City'nin büyük hedeflerinin olmaması ve özellikle o sezon sonunda ligi 16. sırada bitirmesi, ertesi sezon ortası da orta sıralarda seyretmesi Anelka`nın takımdan ayrılma sürecini hızlandırmıştır.

27 Ocak 2005 tarihinde Fenerbahçe'ye transfer olmuştur. 31 Ocak'ta resmi sözleşmeye imza atmıştır. Türkiye'ye gelen en kariyerli futbolculardan biri olan Anelka, 2005-2006 sezonuyla birlikte kendini tam anlamıyla göstermeye başlamış ve yeniden millî takıma kadar yükselmiştir. Ancak, geçmiş dönemde yaşadığı sorunların bir benzerini Fenerbahçe'de de yaşayarak 2006-2007 sezonunda 14 milyon Euro karşılığında Bolton'a transfer olmuştur.

2007-2008 sezonu devre arası transfer döneminde 21 Milyon Euro karşılığında Chelsea ile 4,5 yıllık sözleşme imzalamıştır. 2008-2009 sezonunda Premier League'de kaydettiği 19 golle gol kralı olmuştur. 2010 FIFA Dünya Kupası'nda Fransa-Meksika maçının devre arasında teknik direktör Raymond Domenech'e küfür ettiği üzere çıkan söylentiler sonucu millî takım kampından gönderilmiştir. Bu davranışı disiplinsizlik olarak değerlendiren Fransa Futbol Federasyonu, Anelka'ya 18 maçlık ceza vermiştir. Bunun ardından Chelsea, Anelka'ya konuşma yasağı getirmiştir. Sözleşmesi, 2012'ye kadar uzatılmıştır.

Shangahi Shenhua FC
1 Ocak 2012 tarihinde Congguo Cuçio Şiehui Çaoci Liensai ekibi Shanghai Shenhua'yla sözleşme imzalamıştır. Anelka, burada 22 maça çıkarak 3 gol ve 7 asist yapmıştır

Juventus FC
27 Ocak 2013 tarihinde İtalya Serie A ekibi Juventus'a 5 aylığına kiralanmıştır. Juventus'da sadece 2 maç görev almış ve kontratının bitişiyle ayrılmış ve West Bromwich Albion ile anlaşma sağlamıştır.

West Bromwich Albion
Nicolas Anelka West Bromwich ile 1 yıllık sözleşme imzalamıştır. Burada 1 ay top koşturduktan sonra 22 Ağustos 2013 günü futbol hayatını sonlandırma kararı almıştır. Bir açıklamasında ise, "Menajerim öldü sahalar artık bana göre değil" demiştir.

Mumbai City FC
Kısa bir aranın ardından futbola yeniden dönen Anelka, Eylül 2014'te Hindistan Süper Ligi ekibi Mumbai City FC takımına transfer oldu. Burada bir sezon forma giymesinin ardından futbol kariyerine kesin olarak nokta koydu.

Emeklilik
Bir oyuncu olarak futboldan emekli olduktan sonra, Anelka, Şubat 2017'de Hollanda Eredivisie takımı Roda JC'nin teknik personeline katıldı ve arkadaşına ve kulübün hissedarı Aleksey Korotaev'e yardım etmek istediğini iddia etti. Kasım 2018'de Lille'nin gençlik takımının antrenörü olarak göreve başladı.

Özel hayatı
Anelka, Barbara Tausia adlı Belçikalı bir koreograf ile evlidir. Birlikte 2010 doğumlu ve 2008 doğumlu iki oğlu bulunmaktadır. 2002 yılı yapımı film olan Le Boulet'te Nicolas isimli bir futbolcu olarak rol almıştır. Anelka, futboldan emekli olduktan sonra film endüstrisinde çalışmak istediğini belirtmiştir.

Nicolas Anelka bazı çocukluk arkadaşları ile din konusunu tartıştıktan sonra, 2004 yılında, Birleşik Arap Emirlikleri'nde İslam dinini kabul ederek Abdul-Selam Bilal olarak Müslüman ismini almıştır. Başlangıçta, Anelka BAE'nde oynamak için Avrupa'da futbol oynamayı bırakmayı kabul ederek: "Ben burada kalmak ve BAE'nde bir kulüp'de oynamak için hazırım ve İngiltere ya da Fransa'ya dönmek için istekli değilim" ifadesini kullanmıştır Ancak, bu isteği o dönem gerçekleşmemiş ve onun yerine Türkiye'ye taşınmıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

1979 doğumlular
Yaşayan insanlar
Martinique asıllı Fransızlar
Fransız futbolcular
Arsenal FC futbolcuları
Chelsea FC futbolcuları
Juventus FC futbolcuları
Liverpool FC futbolcuları
Mumbai City FC futbolcuları
West Bromwich Albion FC futbolcuları
Fenerbahçe SK yabancı futbolcuları
Manchester City FC futbolcuları
Paris Saint-Germain FC futbolcuları
Real Madrid CF futbolcuları
Bolton Wanderers FC futbolcuları
Fransa millî futbol takımı futbolcuları
2001 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
FIFA Konfederasyonlar Kupası kazanan futbolcular
2000 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2008 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
Avrupa Futbol Şampiyonası kazanan futbolcular
2010 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
Premier League futbolcuları
La Liga futbolcuları
Ligue 1 futbolcuları
Serie A futbolcuları
Congguo Cuçio Şiehui Çaoci Liensai futbolcuları
Fransız gurbetçi futbolcular
İngiltere'deki gurbetçi futbolcular
İspanya'daki gurbetçi futbolcular
Türkiye'deki gurbetçi futbolcular
Hindistan'daki gurbetçi futbolcular
Çin'deki gurbetçi futbolcular
İtalya'daki gurbetçi futbolcular
İngiltere'deki Fransız gurbetçiler
İspanya'daki Fransız gurbetçiler
Hindistan'daki Fransız gurbetçiler
Türkiye'deki Fransız gurbetçiler
Çin'deki Fransız gurbetçiler
İtalya'daki Fransız gurbetçiler
First Division/Premier League gol kralları
Fransa genç millî takım futbolcuları
Fransız gurbetçi teknik direktörler
Fransız teknik direktörler
Indian Super League teknik direktörleri
Hindistan'daki gurbetçi teknik direktörler
Forvet futbolcular
Fransız Müslümanlar
Müslüman olanlar
UEFA Şampiyonlar Ligi'ni kazanan futbolcular

Nicolas Anelka


Răpirea (titlul original: în ) este un film dramatic cehoslovac, realizat în 1952 de regizorii Ján Kadár și Elmar Klos, protagoniști fiind actorii Jirí Dohnal, Ladislav Pešek, Oldřich Vykypěl, Jiří Myron.

Conținut

Inginerul expert Prokop și deputatul Horvát nu pot ajunge la o înțelegere asupra planurilor în proiectul construirii unei mari fabrici industriale din Ostrava. Neînțelegerea lor trebuie să fie rezolvată la Minister și amândoi trebuie să zboare cu această ocazie la Praga. Tot în acest timp Šimáček, asistentul lui Prokop, este arestat. Nimeni nu a bănuit că el este un spion american.

Avionul este plin cu pasageri. Doar doi membrii ai echipajului, Grábner și Král și trei pasageri, soția lui Grábner, Řezníček și Rychman, știu că avionul nu va ateriza la Praga. Deturnătorii preiau avionul și aterizează pe aeroportul militar american, în apropiere de München. Oficialii americani, realizează în curând faptul că majoritatea pasagerilor nu vreau să ceară azil, ci doresc să se întoarcă în țară. Planul inițial era să umple avionul cu anumiți pasageri, dar arestarea lui Šimáček l-a împiedicat pe acesta să ridice biletele de avion, astfel ele s-au pus din nou în vânzare altor persoane.

Inginerul Prokop refuză să colaboreze cu spionii americani. Valoroasele planuri industriale, sunt în secret distruse de către colegii pasageri. Și deputatul Horvat refuză să trădeze. El organizează după un interogatoriu, o evadare și cu ajutorul unor germani și al consulului cehoslovac, cetățenii cehoslovaci răpiți, ajung înapoi în țara lor.

Distribuție
 Jirí Dohnal – pasagerul Horvat
 Ladislav Pešek – pasagerul ing. Prokop
 Antonín Klimša – pasagerul Gerbec
 Jaroslav Mareš – pasagerul Toník
 Božena Obrová – pasagera Liduška, nevasta lui Toník
 Bohuš Záhorský – pasagerul Ryšánek, docent
 Miloš Kopecký – pasagerul Rychman, muzician
 František Hanus – un pasager pe avion, pădurar
 Rudolf Deyl – pasagerul ing. Karfík
 Oldřich Vykypěl – căpitanul de zbor František Brázda
 Eduard Dubský – pilotul Josef Grábner, sabotor
 Rudolf Hrušínský – mecanicul Karel Král, sabotor
 Jaroslav Nedvěd – pilotul Vodička
 Ladislav Boháč – consulul cehoslovac
 Karel Peyr – președintele adunării generale
 Jaroslav Průcha – delegatul sovietic
 Jiří Myron – delegatul american Harris
 Eduard Kohout – generalul american Carrigan
 Bedřich Karen – col. american Mike Jacobs
 Václav Irmanov – sergentul american Joe Havelka
 Otto Tutter – fotolaborantul american Denis
 Josef Hlinomaz – bucătarul american King
 Felix le Breux – agentul american Douglas

Referințe

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Legături externe

Filme din 1952
Filme regizate de Ján Kadár și Elmar Klos
Filme regizate de Elmar Klos
Filme în limba cehă
Filme alb-negru
Filme dramatice

Răpirea (film din 1952)


Footloose er en amerikansk film fra 2011. Filmen er instrueret af Craig Brewer, og har Kenny Wormald, Julianne Hough, Dennis Quaid og Andie MacDowell i hovedrollerne. Filmen er en genindspilning af filmen fra 1984 med samme navn, som havde Kevin Bacon i hovedrollen.

Handling

Efter at pastor Shaw Moore (Dennis Quaid) af den lille landsbyen Bomont mister sin søn Bobby i en bilulykke (hvor også fire venner af Bobby døde), foreslår han et dusin nye lover mod fester for mindreårig – herunder dans uden tilsyn fra voksne, lover som bliver enstemmig vedtaget.

Tre år senere kommer Ren McCormack (Kenny Wormald) til Bomont. Hans mor har netop lidt en langsom død af leukemi, hans far stak af under hendes sygedom, og derfor må han flytte ind hos sin onkel Wes (Ray McKinnon), tante Lulu (Kim Dickens) og deres to små børn. Han bliver umiddelbart betaget af præstens oprørske datter Ariel (Julianne Hough), der daterer de arrogante bilkører Chuck Cranston (Patrick John Flueger). Ren bliver venner med Willard (Miles Teller), som fortæller ham om danseforbudet, og at han har en god tone med Ariel veninde Rusty (Ziah Colon), som her efter også får en "ting" gående med Willard. Ren bestemmer sig umiddelbart for at tage et opgør med Bomonts excentriske love, og for at sikre sig om at afgangselevene på Bomont High får sin skoledans.

Medvirkende
 Kenny Wormald som Ren McCormack
 Julianne Hough som Ariel Moore
 Dennis Quaid som Reverend Shaw Moore
 Andie MacDowell som Vi Moore
 Miles Teller som Willard Hewitt
 Ser'Darius Blain som Woody
 Ziah Colon som Rusty
 Patrick John Flueger som Chuck Cranston
 Ray McKinnon som onkel Wes Warnicker
 Kim Dickens som tante Lulu Warnicker

Referencer

Eksterne henvisninger

 Footloose  hos The Numbers

Amerikanske film fra 2011
Dansefilm fra USA
Dramafilm fra USA
Engelsksprogede film
Filmgenindspilninger

Footloose (film fra 2011)


Yuichi Hirano (født 11. marts 1996) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Mito HollyHock.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yuichi Hirano


مصوّع أو باضع هي إحدى مدن إريتريا التي تطل على ساحل البحر الأحمر وكانت تمثل ميناءً تاريخياً هاماً لعدة قرون. بلغ عدد سكان المدينة في 2004 قرابة 36.700 نسمة.

خضعت المدينة لاستعمار عدة بلدان منها مصر والدولة العثمانية وإيطاليا وبريطانيا وأخيراً أثيوبيا، حتى نالت إريتريا استقلالها في 1991.

كانت مصوّع عاصمة لمستعمرة إريتريا الإيطالية حتى نُقل مقر الحكومة الإستعمارية إلى أسمرة في 1897.
تتميز المدينة بمزيجها السكاني الذين يعود معظمهم إلى أصول عربية يمنية.

الأسماء القديمة وباضع في كتب التاريخ واللغة
باضع هي الميناء الأول للقطر وأقدم مدنها الأولى على الإطلاق ومهبط أول بعثة إسلامية إلى البلاد الخارجية التي دخل الدين الإسلامي على يدها لأول مرة، ولها ثلاث أسماء: باضع، وباصع، ومسوّ.

الأول: باضع بالضاد المعجمة وبه عرفت في كثير من كتب الحديث واللغة والتاريخ كما ذكره الحافظ ابن عساكر في تاريخ الشام، والأسيوطي في جمع الجوامع، وحسام الدين الهندي في كنز العمال، ومجد الدين الشيرازي في القاموس المحيط، والزبيدي في تاج العروس، وابن منظور الأفريقي في لسان العرب، وأبو حسن المسعودي في مروج الذهب، وياقوت الحموي في معجم البلدان، والمقريزي في كتابه المواعظ والاعتبار، والقلقشندي في صبح الاعشى.

والثاني: باصع بالصاد المهملة وقد ذكرته كتب اللغة المتقدمة آنفا ومعروف ومستعمل لدى السكان الآن أكثر من سابقه.

والثالث: مسوّ بفتح الميم والسين والواو المشددة كما ذكره البستاني اللبناني في دائرة المعارف وكما في النطق الأفرنجي. وهي تسمية حدثت في أواخر القرن الثالث الهجري والقرن التاسع عشر الميلادي كما يشير إليه «دانتى أودرسو» في كتابه «تاريخ مصوع» تسمية باسم قاضيها الشهير السيد القاضي محمد المساوي أو مسوّ نسبه لآل البيت النبوي وهو صاحب المسجد الأثري الموجود فيها إلى الآن، وكلمة مصوع بالصاد والعين تحريف عن مسوّ، وفي بعض الكتب ناصع بالنون وهو خطأ مطبعي فقط لا غير.

الجغرافيا
تقع مصوع على البحر الأحمر في الطرف الشمالي لخليج زولا بجانب أرخبيل دهلك. ومعظم أجزائها محاطة بالبحر الأحمر وسلسلة جبال قدم ويبلغ متوسط درجة الحرارة فيها إلى 30 درجة مئوية/86 درجة فهرنهايت وهي واحدة من أعلى المعدلات الموجودة في العالم وتعد «واحدة من أكثر المناطق الساحلية البحرية سخونة في العالم.»

ويتحدث سكانها اللغة التجرية والتغرينية والعفارية والساهو والعربية.

التاريخ

كانت مصوع في الأصل عبارة عن قرية ساحلية صغيرة، تقع في أراضي متلاصقة مع مملكة أكسوم - المعروفة أيضاً باسم مملكة زولا في العصور القديمة - يحجبها ميناء أدوليس القريب على بعد حوالي 50 كم (31 ميل) إلى الجنوب. حَكَمّت أو احتَلّت مصوع سلسلة من الأنظمة السياسية عبر تاريخها، بما في ذلك إمبراطورية أكسوم، الحبشة، إريتريا الإيطالية والدولة العثمانية. بعد سقوط أكسوم في القرن الثامن، دانت المنطقة المحيطة بمصوع والمدينة نفسها إلى الخلافة الأُموية من 702 إلى 750 م. ثم خضعت مصوع لحكم شعب البجا أيضاً عبر مملكة البجة في إريتريا من 740 إلى القرن الرابع عشر. وقعت مصوع بين سلطنات قطعة وبقلين ودهلك ومدري بحري وهي مملكة إريترية (خلال القرنين الرابع عشر والتاسع عشر)، اكتسبت نفوذاً في أوقات مختلفة وحكمت مصوع. أصبحت المدينة الساحلية أيضاً تحت سيطرة شعب بالاو (سكان منحدرين من عرقية أغاو)، من خلال مملكة بالاو في إريتريا (خلال القرنين الثاني عشر والخامس عشر). في هذا الوقت، شُيدّ مسجد الحنفي، أحد أقدم المساجد في البلاد، في جزيرة مصوع.

أول مسجد في الإسلام

يقال إن المدينة بها أقدم مسجد في أفريقيا وهو مسجد الصحابة. وبحسب ما ورد فقد بناه صحابة النبي محمد (صلى الله عليه وسلم) الذين هربوا من اضطهاد المكيين. حيث أمرهم الرسول بالهجرة إلى الحبشة لأن بها ملكاً عادلاً وكان على رأس الصحابة جعفر بن أبي طالب ابن عم النبي وكانت هذه أول هجرة للمسلمين إلى الحبشة.

كانت مصوع أول ما وطئت أقدامهم من الحبشة، فتوضأوا وصلوا في هذا المكان، حيث بنوا مسجداً رفعوا فيه أول آذان جهراً في الإسلام، وفي ذلك الوقت كان اتجاه القبلة ناحية بيت المقدس. وذلك عام 615 م أي بعد خمس سنوات من الرسالة النبوية.

حالياً، المحراب هو كل ما تبقى من المسجد، الذي ما زالت قبلته تتجه نحو المسجد الأقصى منذ أكثر من 1400 عام ولم يعيد الإريتريون بنائه حتى لا يفقد قيمته. فالحجر المستخدم في بناءه، حجر بحرى يتحمل أنواع الرطوبة المختلفة، ويظهر ذلك في الصخور البحرية المليئة بالصدف. وقد اعتاد الإريتريون الصلاة في المسجد في عيدى الفطر والأضحى وذلك تيمناً بالمكان، وتخليداً لأول زيارة للصحابة وأول هجرة في الإسلام.

حكم الحداربة
كان الملك بشر بن مروان بن إسحق البلوي من من أشهر ملوك بلي وأمه من ربيعة «بعض المؤرخين ينسبه إلى أمه الحدربية البلوية ويقول أنه ربيعي الأب» وبسط أمراء هذا البيت نفوذهم على ممالك البجة المترامية الأطراف من مصوع حتى جنوب أسوان وتولوا حكوماتها بتقليد من مصر وكان أمير البجة يلقب (الحدربي) نسبة إلى العنصر الممتاز وكان يكتب له في الأبواب السلطانية المصرية حتى أوائل القرن التاسع الهجري بالعنوان الآتي: المجلس السامي الأميري الحدربي وبقوا على هذه الحالة حتى آخر عهد المماليك، وكان تحت بشر بن مروان ثلاثة آلاف محارب من ربيعة ومضر واليمن وثلاثين ألفاً من الحداربة من مسلمي البجا ممن أسلموا نتيجة لتداخلهم مع ربيعة.

الحكم البرتغالي

ضمن صراعهم من أجل السيطرة على البحر الأحمر، انتهى المطاف بالبرتغاليين بغزو مصوع (Maçuá بالبرتغالية) وحرقيقو في 1513 بقيادة ديوغو لوبيز دي ألبيرغاريا وهي الميناء الذي استخدموه للنفاذ إلى أراضي الحلفاء في إثيوبيا لمحاربة العثمانيين. أصدر الملك مانويل الأول أوامره أولاً ببناء حصن لم يُبن مثله من قبله. ومع ذلك، أثناء الوجود البرتغالي، هُجرّ كما هُجرّت الصهاريج والآبار الموجودة المستخدمة لإرواء البحرية البرتغالية. وقد رسمّ الدون جواو دي كاسترو ميناء مصوع عام 1541 في كتابه «خارطة البحر الإرجواني» بينما كان في طريقه لمهاجمة الطور والسويس. كان قبطان حرقيقو هو البرتغالي غونزالو فيريرا وهو ثاني ميناء على الساحل يؤمن وجود الأساطيل البرتغالية وصيانتها كلما تعرض ميناء مصوع لتهديد من الوجود التركي.

حتى منتصف القرن السابع عشر، كانت مصوع هي الميناء الرئيسي الذي يستخدمه البرتغاليون، للبقاء على اتصال مع حلفائهم المسيحيين الرئيسيين في المنطقة.

الحكم العثماني
برزت مدينة مصوع عندما استولت عليها الدولة العثمانية في 1557. حيث جعلها العثمانيون عاصمة لإيالة الحبشة. في عهد أوزدمير باشا، حاولت القوات العثمانية بعد ذلك احتلال باقي إريتريا. لكن نظراً للمقاومة إضافة إلى المطالب المفاجئة وغير المتوقعة بالمزيد، فإن العثمانيين لم يغزو بقية إريتريا. وضعّت السلطات العثمانية المدينة ومناطقها النائية تحت سيطرة أحد الأرستقراطيين من شعب بيلو، الذي عينوه «ناواب مصوع» وجعلوه مسؤولاً أمام الوالي العثماني في سواكن. ومع ذلك، بنى العثمانيون أجزاءً من بلدة مصوع القديمة في جزيرتها في ميناء بارز على البحر الأحمر. هذه المباني مع مدينة مصوع القديمة ما زالت باقية حتى يومنا هذا، بعد أن صمدت في وجه كل من الزلازل والحروب التي شملت قصفاً جوياً. كانت الأنظمة الحاكمة متقطعة لفترات طويلة وبالنهاية أصبحت مصوع ملكية إيطالية في 1885.

في 1846، أصبحت مصوع وبعدها جزء كبير من الساحل الشمالي الشرقي للبحر الأحمر، تحت حكم خديوي مصر بموافقة العثمانيين.

لكن بعد هزيمة مصر في معركة جورا، تلاشت السيطرة المصرية على الميناء. وبمساعدة البريطانيين، خضعت المدينة في النهاية لسيطرة الإيطاليين وأصبحت جزءاً من مستعمرة إريتريا الإيطالية في 1885.

بدأ المستعمرون الإيطاليون في الاستيطان في منطقة الميناء في أوائل تسعينيات القرن التاسع عشر.

الحكم الإيطالي

في نهاية القرن التاسع عشر، أنشأت المملكة الإيطالية ميناءاً حديثاً في مصوع لمستعمرتها الإريترية المكتسبة حديثاً. في 1885-1897، كانت مصوع (في التهجئة الإيطالية: «ماساوا») بمثابة عاصمة المنطقة، قبل أن ينقل الحاكم فيرديناندو مارتيني إدارته إلى أسمرة. ساعد هجوم راس آلولة على دوغالي المجاورة على التعجيل بالحرب الإيطالية الإثيوبية الأولى. أنهت الهزيمة الكارثية للإيطاليين في معركة عدوة آمالهم في التوسع أكثر في المرتفعات الإثيوبية لمدة عقد من الزمان وجلبت الاعتراف الدولي للإمبراطورية الإثيوبية المشكلة حديثاً لمنليك الثاني.

تعرضت المستعمرة الإيطالية للزلازل المتكررة. دمّر زلزال عام 1921 معظم المدينة بالكامل؛ بحيث استغرق الأمر حتى 1928 حينما استعاد الميناء نشاطه تماماً، مما أعاق في البداية طموحات الاستعمار الإيطالي.

أصبحت مصوع أكبر وأسلم ميناء على الساحل الشرقي لأفريقيا وأكبر ميناء ذو مياه عميقة على البحر الأحمر. بين 1887 و 1932، وسعّ الإيطاليون السكك الحديدية الإريترية وربطوا مصوع بأسمرة ثم بنشيا بالقرب من الحدود السودانية وأكملوا تلفريك أسمرة-مصوع. بطول 75 كم (47 ميل)، الذي اعتبر وقتها أطول ناقل بالحبال في العالم.

في 1938، كان عدد سكان مصوع 15.000 نسمة، منهم 2000 إيطالي: تطورت المدينة نتيجة خطة معمارية مماثلة لتلك الموجودة في أسمرة، بمنطقة تجارية وصناعية.

خلال الحرب العالمية الثانية كانت مصوع هي المقر الرئيسي لأسطول البحر الأحمر التابع للبحرية الملكية الإيطالية. عندما سقطت المدينة خلال حملة شرق إفريقيا، أُغرقّ عدداً كبيراً من السفن الإيطالية والألمانية في محاولة لمنع استخدام ميناء مصوع.

الحكم الأثيوبي

استقلال إريتريا

وسائل النقل
تُعتبر مصوع موطناً لقاعدة بحرية ورصيف كبير لمراكب الداو. كما يوجد بها محطة قطار على خط السكة الحديد المؤدي إلى أسمرة. تبحر العبّارات إلى جزر دهلك وجزيرة الشيخ سعيد القريبة، المعروفة أيضاً باسم الجزيرة الخضراء.

بالإضافة إلى ذلك، تُلبّي احتياجات النقل الجوي للمدينة عبر مطار مصوع الدولي.

المعالم الرئيسية
تشمل المباني البارزة في المدينة ضريح الصحابة، بالإضافة إلى مسجد الشيخ حنفي الذي يعود تاريخه إلى القرن الخامس عشر ومنازل مختلفة من المرجان. نجّت العديد من المباني العثمانية، مثل البازار المحلي. تشمل المباني اللاحقة القصر الإمبراطوري، الذي بُني في الفترة من 1872 إلى 1874 لصالح فيرنر منزينجر. كاتدرائية القديسة ماري؛ وبنك إيطاليا من عشرينات القرن الماضي. جرى إحياء ذكرى حرب الاستقلال الإريترية عبر نصب تذكاري لثلاث دبابات في وسط مصوع.

 .

المناخ
يتسم مناخ مصوع بأنه مناخ صحراوي حار (تصنيف كوبن للمناخ). تستقبل المدينة كمية منخفضة جداً من متوسط كمية هطول الأمطار السنوية، يبلغ مجملها حوالي 185 ملم أو 7.28 بوصة وتتعرض باستمرار لدرجات حرارة عالية جداً خلال النهار والليل. يقترب متوسط درجة الحرارة السنوية من 30 درجة مئوية أو 86 درجة فهرنهايت وهي واحدة من أعلى المعدلات الموجودة في العالم. تمتاز مصوع بالرطوبة العالية في الصيف على الرغم من كونها مدينة صحراوية. هذا المزيج من حرارة الصحراء والرطوبة العالية يجعل درجات الحرارة الظاهرة تبدو أكثر شدة. وعادة ما تكون السماء صافية ومشرقة طوال العام.

انظر أيضًا
 مطار مصوع الدولي

وصلات خارجية
 مصوع، إريتريا

مصادر

أماكن مأهولة في إريتريا
عواصم إقليمية في إريتريا
عواصم سابقة
مدن موانئ في إريتريا
مدن وبلدات ساحلية في البحر الأحمر
موانئ ومرافئ إفريقيا

مصوع


දෙවන ලෝක යුද්ධය බිඳී ඒමත් සමඟ එකල බ්‍රිතාන්‍ය කිරීටයට අයත් යටත් විජිතයක්වූ ලංකාවෙහි  එවිට පැවති ශ්‍රීමත් දොන් බාරොන් ජයතිලකගේ රජය බ්‍රිතාන්‍ය රජු හා එතුමාගේ රජයට තම අඛණ්ඩ සහයෝගය පළ කළහ.

යුද්ධය සඳහා සූදානම
1796 සිට බ්‍රිතාන්‍යයන් විසින් දිවයිනේ වෙරළබඩ ප්‍රදේශ අත් කරගෙන සිටි නමුත් 1917න් පසු කොලනියෙහි නිත්‍ය බ්‍රිතාන්‍ය බළ ඇණි නොතිබුණි. සිලෝන් ආරක්ෂක බලකාය (Ceylon Defence Force) සහ සිලෝන් නාවික ස්වේච්ඡා සංචිතය (Ceylon Navy Volunteer Reserve) බලමුළු ගන්වා විසුරුවා තිබුණි. යුද්ධයට බොහෝ කලකට පෙරම රාජකීය නාවික හමුදාව (Royal Navy) ත්‍රිකුණාමලයේ නාවික පිහිටුවීම් පවත්වා ගෙන ගිය අතර රාජකීය හමුදාව (RAF) ත්‍රිකුණාමලයේ චීන බොක්කේ ගුවන් තොටුපළක් පිහිටුවා තිබුණි.

සිංගප්පූරුව වැටීමත් සමඟ රාජකීය හමුදාවේ පෙරදිග ඉන්දීය මධ්‍යස්ථානය කොළඹට ගෙනෙන ලද අතර එතැනින් ත්‍රිකුණාමලයට ගෙන යන ලදී. එයාර් වයිස් මාර්ෂල් ජෝන් ඩි'අල්බයැක් ගුවන් හමුදා අණ දෙන නිළධාරියා ලෙස හා අද්මිරාල් ශ්‍රීමත් ජේම්ස් සමර්විල් බ්‍රිතාන්‍ය පෙරදිග නාවුක බල ඇණියේ අණ දෙන නිළධාරියා ලෙසද පත් කරන ලැබූ අතර අද්මිරාල් ශ්‍රීමත් ජෙෆ්රි ලෙයිටන් සිලෝන්හි ප්‍රධාන අණ දෙන නිළධාරියා ලෙස පත් කරනු ලැබුණි.

ස්ථාවර ගොඩබිම ආරක්ෂණ, යුද්ධයට යන්තම් පෙර කොළඹ (සතරක්) හා ත්‍රිකුණාමලයේ (පහක්) සවි කරන ලද වෙරළබඩ කාලතුවක්කු ගණ වලින් සමන්විත විය. RAF මඟින් කොළඹට ආසන්න පිහිටි රත්මලාන සිවිල් ගුවන් තොට එහි මූලස්ථානය කඳාවල පිහිටුවනු ලදුව පාලනය කරන ලද අතර ගුවන් ආරක්ෂණය 1941 පටන් ව්‍යාප්ත කරනු ලැබ තිබුණි . තවත් ගුවන් කඳවුරක් ඉතා කඩිනමින් ගාල්ලට ආසන්න කොග්ගල ඉඳිකර රටපුරා තාවකාලික ගුවන් පථ කිහිපයක් ද ඉඳිකෙරුණ අතර ඉන් විශාලතම එක වූයේ කොළඹ තුරඟ තරඟ පිටියේ ගුවන් පථයයි. RAF බලඝන කිහිපයක් කොළඹට එවනු ලැබුණි. යුධ කාලය තුළ පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලීය බල ඇණි කිහිපයක් ද සිලෝන්හි පිහිටුවා තිබුණි.

සිලෝන් ස්වේච්ඡාකරුවන්
අනෙක් බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිත වල මෙන් සිලෝන්හි අනිවාර්ය සේවය බල ගන්වා නොතිබුණු නමුත් සිලෝන් වැසියන් ස්වේච්ඡා සේවය සඳහා උනන්දු කරනු ලැබුණි. යුද්ධය පුරාවටම බොහෝ දෙනා ස්වේච්ඡාවෙන් ඉදිරිපත් වූ අතර ඉන් වැඩි දෙනෙක් සංචිත බලකායක සිට පාබල සේනාංක 10ක් කාලතුවක්කු රෙජිමේන්තු 3ක් හා සහාය ඒකක වලින් යුත් බලමුළු ගැන්වූ බල ඒකකයක් දක්වා ව්‍යාප්ත කෙරුණු සිලෝන් ආරක්ෂක බලකායට එක් වූහ. කොකොස් දිවයින් කැරැල්ලෙන් පසුව රටින් පිටත යැවීම විශේෂතා කිහිපයක් හැරුණු කොට නවතා තිබුණු සිලෝන් බළ ඇණි පළමු වරට සිලෝන් වලින් පිටතට සංවිධානය කොට පිටත් කරන ලදී.

සිලෝන් වැසියන් දිගින් දිගටම බ්‍රිතාන්‍ය යුධ හමුදාව, RAF, හා රාජකීය නාවික හමුදාවට ස්වේච්ඡාවෙන් බැඳෙන ලදී. ඒවා සිලෝන් ආරක්ෂක හමුදාවේ බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාවෙහි ඉදිරි පෙළ ඒකක වෙත මාරුවීම් ඉල්ලා තිබූ භටයන්ගෙන් ඌනපූරණය කරන ලදී. ඔවුහු බුරුමයේ හා පසුව මලයාවෙහි සේවය කළහ. සිලෝන් වැසියන් ඉතාලියේ රාජකීය ඉංජිනේරුවන් (Royal Engineers) හා මැද පෙරදිග හා උතුරු අප්‍රිකාවේ රාජකීය හමුදා සේවා බලකායේ සේවය කළහ. සිලෝන් හමුදා පොලීස් බලකායේ 1 වන භට කණ්ඩායම 1949 තෙක් මලයාවේ සේවය කළහ.

යුධ සමයේ පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලීය බලකා සමඟ සේවය කල ඉන් සමරහරක් 1948 සිලෝනය නිදහස ලැබීමත් සමඟ ශ්‍රී ලංකා සන්නද්ධ බලකා (Sri Lankan Armed Forces) වල සේවයට බැඳුනහ. මේ අතර ජනරාල් D.S. ආටිගල, මේජර් ජනරාල් ඇන්ටන් මුතුකුමරු, මේජර් ජනරාල් බර්ට්‍රම් හෙයින්, මේජර් ජනරාල් රිචර්ඩ් උඩුගම, මේජර් ජනරාල් H.W.G. විජේකෝන්, රියර් අද්මිරාල් රන්ජන් කදිරගාමර් සහ එයාර් වයිස් මාර්ෂල් එඩ්වර්ඩ් අමරසේකර වේ.

සිලෝන් නාවික ස්වේච්ඡා සංචිතය
සිලෝන් නාවික ස්වේච්ඡා සංචිතය රාජකීය නාවික හමුදාව යටතට ගැනුණි. සැම්සන් හා ගෝලියාත් යන වරාය කොමිසම් ටග් යාත්‍රාවලින් පුහුණු ව ලබා පසුව එය විසින් පසුව ට්‍රෝලර් යාත්‍රා හා බෝම්බ ඉවත් කිරීමේ යාත්‍රා බවට හරවා තුවක්කු, සබ්මැරීන් හඳුනාගැනීමේ උපකරණ හා ප්‍රති-සබ්මැරීන් අවි සවි කරන ලද ඇන්ටාර්ටික් තල්මසුන් අල්ලන යාත්‍රා පාලනය හා හැසිරවීම සිදු කරන ලදී. ඒවා ඕවර්ඩේල් වයික් (සිලෝන් ආණ්ඩුව විසින් මිල දී ගැනුණු පළමු නෞකාව), ඔකාපි, සෙම්ලා, සැම්භුඅර්, හොක්සා, බෝල්ටා නම් එච්.එම්. (රාජකීය) නෞකා සහ බාර්නෙට් සහ සී405 යන එච්.එම්. ටග් යාත්‍රා විය. ඊට අමතරව එය විසින් මෝටර් ධීවර යාත්‍රා (MFV) කිහිපයක් හා විවිධ උපකාරක යාත්‍රා කිහිපයක් ද පාලනය කරන ලදී. ඒ සියල්ලම පාලනය කරන ලද්දේ CRNVR පිරිස් විසිනි. මෙම නෞකාවලින් බලාපොරොත්තු වූ කාර්යය බෝම්බ ඉවත් කිරීම සහ වරාය පිවිසුම් සුරැකීම වුවත් සිලෝන් මුහුදු කලාපයෙන් බැහැර මෙහෙයුම් සඳහා ද නිතර භාවිතා කරන ලදී. මෙම මෙහෙයුම් වල දී, නෞකා සතුරු ප්‍රහාර වලට ද ලක්වූ අතර වෙඩි තබා හෙලන ලද ජපන් ගුවන් යානා වලින් වැදගත් තොරතුරු රැගෙන ඒම, බුරුම පෙරමුණ ඇරඹීමෙන් පසු වරාය කටයුතු සඳහා FMV දෙකකින් ආකියාබ් වෙත යාත්‍රා කිරීම, ඉතාලියානු එරිත්‍රියා යටත් විජිත නෞකාවේ යටත්වීම පිළිගැනීම හා එය ත්‍යාග නැවිකැළක් සමඟ වරාය වෙත කැඳවාගෙන යාම යන කාර්යයන් සිදු කරන ලදී.

කෝකෝස් දූපත්වල කැරැල්ල
HMS ප්‍රින්ස් ඔෆ් වේල්ස් සටන් නෞකාව හා HMS රීපල්ස් සටන් කෲසරය ගිල්වීම සහ ඊට සමගාමී සිංගප්පූරුව වැටීමත් සමඟ බ්‍රිතාන්‍ය අනභිභවනීයභාවය පිළිබඳ මිත්‍යාව සදහටම බිඳී වැටුණි. මෙම පසුබිමත් ට්‍රොට්ස්කිවාදයෙන් පෙළඹ සිටි ලංකා සම සමාජ පක්ෂයේ පෙළඹවීමත් සමඟ කොකොස් දිවයින්හි හූස්බර්ග් දිවයිනේ සිලෝන් කාලතුවක්කු භට පිරිසේ (Ceylon Garrison Artillery) සොල්දාදුවන්, 1942 මැයි 8 වන දා රාත්‍රියේ කැරැලි ගසන ලද්දේ එම දූපත් ජපනුන්ට භාර දෙන අභිලාෂයෙනි. කැරැල්ල කෙසේ හෝ පැයක් ඇතුළත මැඩ පැවැත් වූ අතර කැරැලිකරුවන්ගෙන් තිදෙනෙකුට පසුව මරණ දණ්ඩනය ලබා දෙන ලදී — කැරලි ගැසීම වෙනුවෙන් දෙවන ලෝක යුද්ධ කාලය තුළ මරා දැමුණු පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලීය සොල්දාදුවන් ඔවුන් පමණක් විය.

කැරැල්ලෙන් පසු, සැපයීම් හා ප්‍රවාහන ඒකක ගණනාවක් මැදපෙරදිග පසුපෙළ කලාපයේ යොදා ගත් නමුත් සිලෝන් ප්‍රහාරක යුධභටයන් යොදා ගැනීම බ්‍රිතාන්‍යයයන් විසින් අත්හිටවූහ. බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යයේ රබර් සම්පත් වලින් සියල්ලම පාහේ රඳවා තිබීමෙන් දිවයිනේ ඇති උපායමාර්ගික වැදගත්කම හේතුවෙන් සිලෝන්හි ආරක්ෂණ, 7 වන ඕස්ට්‍රේලියානු හමුදාංශය හා 1 වන (අප්‍රිකානු) හමුදාංශයේ කොටස් මඟින් ශක්තිමත් කරන ලදී. සලාකනය පනවන ලද අතර සිලෝන්වැසියන් අසතුටට පත් වීම වැළක්වා ගැනීමට ගත් පියවරක් ලෙස ඔවුන්ට තම ඉන්දියානු අසල්වැසියන්ට වඩා හොඳින් ආහාර ලබා දෙනු ලැබුණි.

සිලෝන් වෙත ජපන් ප්‍රහාරය

පාස්කු ඉරිදාවේ ගුවන් ප්‍රහාරය ලෙස හැඳින්වෙන්නේ ජපනුන් විසින් පාස්කු ඉරිදා දින (1942 අප්‍රේල් 5) කොළඹට කළ ගුවන් ප්‍රහාරයයි; ඉන් දින කිහිපයකට පසුව ත්‍රිකුණාමලය ද ප්‍රහාරයට ලක් විය. මෙම ප්‍රහාර වාණිජ අඩපණකිරීමක් හා ඉන්දියන් සාගරයේ බ්‍රිතාන්‍ය පෙරදිග නාවික බල ඇණියට බාධා කිරීමේ අරමුණින් සිදු කරන ලදී.

කෲසර් දෙකක් හා  ගුවන්යානා ප්‍රවාහක යාත්‍රාවක් ඇතුළු නැව් කිහිපයක්ම ගිලී යාම නිසා ගුවන් ප්‍රහාර වලින් සිදු වූ යුධමය හානිය අනල්ප වුවත්, නන්ජිං සංහාර හා ජපන් පාලනය පැවති රටවල පැවති කෲර ක්‍රියා ගැන දැන ගැනීමට ලැබීමත් සමඟ සිලෝන් වැසියන් කෙරහි වූ බලපෑම වඩා ප්‍රබල විය. ප්‍රහාරයෙන් පසු, සිවිල් වැසියෝ බියට පත්ව කලබලයෙන් කොළඹත් බෝට්ටුවලින් ඉන්දියාවට සිලෝනයත් හැර යාමට පටන් ගත්හ.

විරෝධය හා යටත්විජිත විරෝධී ජාතීත්වය
බ්‍රිතාන්‍යයන්ට යම් විරෝධතාවක් තිබුණි. මෙය සම්පූර්ණයෙන්ම සිදු කරන ලද්දේ නිදහස් ව්‍යාපාරයට සහයෝගය දෙමින් යුධ විරෝධී ව්‍යාපාරය ගෙන ගිය ලංකා සම සමාජ පක්ෂයෙන් වන අතර ඔවුන් මිත්‍ර පාර්ශවය හෝ අක්ෂ බල සමඟ පක්ෂ නොවන බව පැහැදිලිව කියා පෑ අතර යුද්ධය ජාත්‍යන්තරවාදී එකක් ලෙස සලකනු ලැබුණි. සිලෝන් කොමියුනිස්ට් පක්ෂය ද යුද්ධය අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ යුද්ධයක් ලෙස දුටු අතර යුධ-විරෝධී ව්‍යාපාරයට සහාය දුන් නමුත් 1941 ජර්මනිය සෝවියට් සංගමයට පහර දීමත් සමඟ ඔවුන් බ්‍රිතාන්‍ය වෙනුවෙන් යුධ හිතවාදී ව්‍යාපාරයට එක් වූයේ එය ජනතාවගේ යුද්ධයක් බව කියමිනි.

ශ්‍රී ලංකාවේ යුද්ධයට යම් ප්‍රතිරෝධයක් වූ අතර විශේෂයෙන්ම ලංකා සමසමාජ පක්ෂය මඟින් උනන්දු කරන ලද කම්කරුවන් හා ජාතිකවාදීන් ඒ අතර බහුල වූ අතර ඉන් දෙවන පාර්ශවයෙන් බහුතරය ජර්මන් ජයග්‍රහණයක් බලාපොරොත්තු විය. නමුත් ජනගහනයෙන් වැඩි පිරිසක් ජපන් ජයග්‍රහණයකට බිය විය.

බෞද්ධයන් අතර, ජර්මන් සම්භවයක් සහිත බෞද්ධ භික්ෂූන් 'විදේශික සතුරන්' ලෙසින් අත්අඩංගුවට ගැනීමත් නමුත් ජර්මන් ජාතික ඉතාලියානු රෝමානු කතෝලික පූජකයන්ට එසේ නොකිරීමත් නිසා පිළිකුළක් තිබුණි. පාලක පක්ෂයේ තරුණ සාමාජිකයින් දෙදෙනෙක් වූ  (පසුව ලංකාවේ ජනාධිපති ධූරයට පත්වූ) ජූනියස් රිචර්ඩ් ජයවර්ධන හා (පසුව 3 වන අගමැතිවරයා වූ) ඩඩ්ලි සේනානායක විසින් බ්‍රිතාන්‍යයයන් පළවා හැරීමට ජපනුන් සමඟ සාකච්ඡා පැවැත් වූහ. වඩාත් ජ්‍යෙෂ්ඨ (පසුව පළමු අගමැතිවරයා වූ) ඩී.එස්. සේනානායක විසින් නවත්වනු ලැබූ නිසා මෙම සාකච්ඡා වැඩිදුර නොගියේ ය.

නිදහස අරගල උද්ඝෝෂකයෝ බ්‍රිතාන්‍ය යුධ කාර්යයට ඇමතිවරුන්ගේ සහාය දීමට විරුද්ධ වූහ. දේශීය ඇමතිවරුන් විසින් ලාංකික බදු ගෙවන්නන්ගේ මුදල් බ්‍රිතාන්‍ය යුධ යාන්ත්‍රණයට දායාද කිරීමට යෝජනා ගෙනා අතර රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභාවේ නිදහස්-හිතකාමී සාමාජිකයන් විසින් විරුද්ධෝය පාන ලදී. වැඩි බලපෑමක් නොවුණ ද, ඕස්ට්‍රේලියානු සහ බ්‍රිතාන්‍ය මෙන්ම ස්වදේශීය භට පිරිස් අතර ද ව්‍යාජ ප්‍රචාර සිදු කරනු ලැබුණි.

1939 නොවැම්බර් වලින් ආරම්භව 1940 මුල් බාගයේ බ්‍රිතාන්‍ය-හිමිකම් සහිත වගාවන් වල, මූලික වශයෙන් සංවිධාන අයිතිය දිනාගැනීම මුල් කරගත් අහඹු උද්ඝෝෂණ රැල්ලක් විය. නටේසා අයියර්ගේ සිලෝන් ඉන්දීය සංගමය හා සමස්ත-සිලෝන් වතු වැඩකරන්නන්ගේ එකතුව (පසුව ලංකා වතු වැඩකරන්නන්ගේ එකතුව (LEWU)) ලෙස සමසමාජකරුවන් විසින් මෙහෙයවන ලද ප්‍රධාන වගා වෘත්තීය සමිති දෙකක් විය.

සමසමාජිකයන් විසින් මෙහෙයවන ලද මූල් ඔය වතුයායේ උද්ඝෝෂණයත් සමඟ මධ්‍යම පළාත තුළ උද්ඝෝෂණ රැල්ල උච්චස්ථානයට පැමිණියේ ය. මූල් ඔයෙන් පසු, උද්ඝෝෂණ රැල්ල ඌව දෙසට පැතිරී ගිය අතර උද්ඝෝෂණ වඩාත් දිගු වීමත් සමඟ කම්කරුවන් සමසමාජිකයන්ගේ යුධකාමී නායකත්වය වඩා වඩාත් බලාපොරොත්තු විය. ට්‍රොට්ස්කිවාදී නායක එන්. එම්. පෙරේරා මැයි 12 දින බදුල්ලේ දී විශාල රැස්වීමක් ඇමතූ අතර එය තහනම් කරන ලද නමුත් ඊට එරෙහිව ක්‍රියා කිරීමට පොලීසිය බලරහිත විය. වේවැස්ස වතුයායේ දී කම්කරුවන් ඡන්දයෙන් තෝරාගත් සභාවක් පිහිටුවා ගත් අතර අධ්‍යක්ෂක එම කම්කරුවන්ගේ සභාව සමඟ සහයෝගයෙන් කටයුතු කිරීමට එකඟ විය. නීතිය හා විනය ප්‍රතිස්ථාපනය කිරීමට ගිය සන්නද්ධ පොලිස් කණ්ඩායමක් කම්කරුවන් විසින් නිරායුධ කරන ලදී. අවසානයේ උද්ඝෝෂණ රැල්ල, රටේ අනෙක් කොටස්වලින් ඌව සතියකටත් වඩා කාලයකට වෙන්කර තිබූ ගංවතුර තත්ත්වයේ ද ආධාර ඇතිව, පොලිසිය විසින් භීෂණ රැල්ලකින් නැවත පහර දී නිමා කරන ලදී.

කෙසේ නමුත්, නිදහස් අරගලය බලසම්පන්න වැඩි වන බව යටත්විජිත අධිකාරීන්ට පෙනී යමින් තිබුණි. ඩන්කර්ක් සිද්ධියෙන් පසු, බ්‍රිතාන්‍ය යටත්විජිත අධිකාරීන් (දශක ගණනාවකට පසු නිකුත් කරන ලද රහස්‍ය ලිපිවලට අනුව) සංත්‍රාසයට පත්ව ප්‍රතිකියා කරන ලද අතර ල.ස.ස. පක්ෂයේ රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභා සාමාජිකයන් වූ එන්. එම්. පෙරේරා හා ෆිලිප් ගුණවර්ධන ඇතුළු අනෙකුන් ජුනි 18 වැනි දා අත්අඩංගුවට ගනු ලැබුණි. සමසමාජවාදීන්ගේ මුද්‍රණාලය වටලා මුද්‍රා තැබුණි. පක්ෂ ක්‍රියාකාරීත්වය ප්‍රයෝගිකව කළ නොහැකි වන විධිනියාම ප්‍රසිද්ධ කරන ලදී.

බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිත පාලනයට මහජන විරෝධය දිගින් දිගටම වර්ධනය විය. ඉහළ පාන්තිකයන් අතර ප්‍රධාන සමාජශාලා විසින් අනුගමනය කළ වර්ණභේදය පිළිබඳ නොරිස්සුම් සහගත බවක් තිබුණි. සිවිල් ආරක්ෂක කොමිෂන්වරයා වූ ශ්‍රීමත් ඔලිවර් අර්නස්ට් ගුණතිලක, සිලෝන්ව බ්‍රිතාන්‍ය අණදෙන නිළධාරී අද්මිරාල් ලෙයිටන් විසින් තමාට 'කළු අවජාතකයෙකු' ලෙස කතා කළ බවට පැමිණිලි කළ අතර මෙය අඛණ්ඩ ජාතිවාදී සුදු-ආධිපාත්‍යය ප්‍රකාශ කිරීමක් විය

සිංගප්පූරුවේ සහ මැලේසියාවේ සිටි ශ්‍රී ලාංකිකයින් ගෙන් ඉන්දීය ජාතික හමුදාවේ 'ලංකා රෙජිමේන්තුව' සෘජුවම නෙතාජි සුභාස් චන්ද්‍ර බෝස් යටතේ සැදුම්ලන ලදී. නිදහස් අරගලය ඇරඹීම සඳහා ඔවුන් සබ්මැරීන මඟින් ශ්‍රී ලංකාවට ප්‍රවාහනය කිරීමට සැලැසුමක් සාදන ලද නමුත් මෙය නිෂ්ඵල විය.

ල.ස.ස. පක්ෂ නායකයන් ආරක්ෂකයෙකුගේ ආධාර ඇතිව පැන යාමට සමත් විය. ඔවුන්ගෙන් සමහරක් ඉන්දියාවට පැනගොස් එහි අරගලයට සහාය දුන්නේ යුද්ධයට පෙර තිබූ සබඳකම් විදහා පාමින් ඉන්දියාවේ හා ලංකාවේ නිදහස් අරගල එකිනෙකට බැඳී ඇති බව පවසමිනි. කෙසේ වෙතත්, ෆිලිප්ගේ සහෝදර රොබර්ට් ගුණවර්ධන විසින් මෙහෙයවන ලද සැළකිය යුතු පාර්ශවයක් රැඳී සිටියහ..

පින්තූර

ආශ්‍රයන්

සඳහන්

ප්‍රභව
 අර්සෙකුලරත්න, එස්.එන්., Sinhalese immigrants in Malaysia & Singapore, 1860-1990: History through recollections, කේ.වී.ජී. ද සිල්වා සහ පුත්‍රයෝ, කොළඹ, 1991
 ක්‍රස්, නොයෙල්, The Cocos Islands Mutiny, ෆ්‍රීමන්ටයිල් කලා කේන්ද්‍ර මුද්‍රණාලය, ෆ්‍රීමන්ටයිල්, බටහිර ඕස්ට්‍රේලියාව, 2001
 මුතියා, වෙස්ලි හා වනසිංහ,Sydney, Britain, World War 2 and the Sama Samajists, තරුණ සමාජවාදී මුද්‍රණ, කොළඹ, 1996
 Lankan was privy to WW II covert operation

දෙවන ලෝක යුද්ධ සමයෙහි ලංකාව


An Nervilia peltata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Bruce Gray ngan David Lloyd Jones. An Nervilia peltata in nahilalakip ha genus nga Nervilia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Queensland. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Nervilia

Nervilia peltata


4x100 meter medley for herrer under Sommer-OL 2016 vil finde sted den 12. august - 13. august 2016.

Turneringsformat
Konkurrencen blev afviklet med indledende heats og finale. Efter de indledende heats gik de otte bedste tider videre til finalen, hvor medaljerne blev fordelt.

Tidsplan
Nedenstående tabel viser tidsplanen for afvikling af konkurrencen:

Resultater

Heats

Finale

Referencer

Eksterne henvisninger
http://www.fina.org/sites/default/files/2015_02_rio2016_qualification_system_sw_en.pdf
http://www.tpenoc.net/download/Rio2016/SportExplanatoryGuides/Aquatics.pdf

4x100 m medley (herrer)

Svømning under sommer-OL 2016 – 4x100 m medley (herrer)


An Restio stereocaulis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Maxwell Tylden Masters. An Restio stereocaulis in nahilalakip ha genus nga Restio, ngan familia nga Restionaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Restio

Restio stereocaulis


Perfect este o trupă de muzică rock poloneză formată în 1977.

Componență

Discografie
 Albume de studio
 Perfect (1981)
 UNU (1982)
 Jestem (1994) – discul de aur (24 iunie 1997)
 Geny (1997) – discul de aur (12 august 1998)
 Śmigło (1999)
 Schody (2004)
 XXX (2010) – discul de aur (8 decembrie 2010)
 DaDaDam (2014) – discul de platină (25 februarie 2015)

Legături externe
  Oficjalny serwis zespołu Perfect

Perfect
Formații rock poloneze

Perfect


Thérèse Planiol, née Thérèse Dupeyron le  à Paris et décédée en  à Varennes, est une médecin et biophysicienne, première femme agrégée de médecine en France, pionnière et spécialiste de la médecine nucléaire et des ultrasons. Professeur à la faculté de médecine de Tours. Elle a fondé la Société française d'application des ultrasons en médecine et biologie. Elle a également écrit et publié des poèmes. Elle est parfois dénommée Thérèse Dupeyron Planiol.

Biographie

Enfance
Thérèse Planiol nait dans le  le . Son père est déclaré inconnu, et sa mère l'abandonne à l'âge de 3 mois. Elle est placée à l'assistance publique, puis dans plusieurs familles d'accueil. Elle restera très attachée à sa deuxième nourrice, qui l'élève dans un milieu rural et précaire, mais avec beaucoup d'affection, dans la région de Clermont-Ferrand.

Études

Intéressée très jeune par la médecine et les sciences, elle doit faire face à son milieu d'origine et au sexisme ambiant. Heureusement, elle est soutenue par plusieurs enseignants. En premier lieu par son institutrice, Mme Bussac, qui l'aide à préparer le concours des bourses, pour qu'elle puisse poursuivre des études. Elle est élève au Lycée Jeanne d'Arc à Clermont-Ferrand de 1929 à 1933.

Elle intègre d'abord un cursus en physique. Puis elle obtient le Diplôme de Docteur en Médecine. Elle s'oriente ensuite vers la Physique Médicale. Elle en devient la première femme Professeur agrégée en France.

Recherches
Elle se spécialise dans les applications en médecine nucléaire concernant la neurologie, et notamment les radioisotopes. Elle devient pionnière de cette spécialité au plan mondial. Parallèlement, elle développe les premières applications connues en échographie pour détecter des hématomes et des tumeurs cérébrales.

Elle devient chercheuse à l'Institut National d'Hygiène (devenu INSERM), puis biologiste des Hôpitaux au CHU de la Pitié Salpetrière à Paris, en tant qu'assistante du chef du service d'électroradiologie, le Professeur Herman Fishgold.

Tout en continuant à travailler à Paris, elle est nommée à Rouen (Seine-Maritime) en 1967 au concours d'agrégation de physique médicale.

En 1968, elle s'installe à Tours. Elle travaille rapidement avec les professeurs Georges Desbuquois et Émile Aron. Elle associe des médecins et des ingénieurs pour créer un service d'Explorations Fonctionnelles au CHU Bretonneau, ainsi qu'un Laboratoire de Biophysique à la Faculté de Médecine.

Elle fonde en 1972 la Société Française pour l'Application des Ultrasons en Médecine et Biologie. Elle a été professeur honoraire à la Faculté de médecine de Tours.

Publications
Outre sa production liée à la recherche, elle a également publié d'autres ouvrages remarqués : Son autobiographie Une femme, un destin (éditions Rive Droite, 2 éditions, en 1995 et 2008), dans laquelle elle explore son enfance, et son origine familiale douloureuse ; Herbes folles hier, femmes médecins aujourd'hui (345 pages, 2000, Éditions Cheminements), qui est un éloge aux femmes qui ont réussi à devenir médecins, à des époques où le machisme était très présent ; Quelque chose d'autre (éditions Rive Droite, 2007), un recueil des poésies qu'elle a écrit durant toute sa vie.

Distinctions
 Officier de l'Ordre National du Mérite
 Commandeur de la Légion d'Honneur

Fondation Thérèse et René Planiol pour l'étude du cerveau
Elle crée en 2003 avec ses propres fonds, et avec l'aide de Léandre Pourcelot, la « Fondation Thérèse et René Planiol pour l'étude du cerveau ». Cette fondation est reconnue établissement d'utilité publique en février 2005. Thérèse Planiol en a fait sa légataire universelle avant son décès.

Décès et postérité
Elle donne son nom à plusieurs lycées.

Œuvres
Elle a publié et contribué à plusieurs ouvrages, dont :

Recherche médicale
 Éléments de biophysique. 1, Physico-chimie biologique et médicale, électrophysiologie, acoustique, François Grémy,... François Leterrier,... ; avec la collaboration de J.-C. Healy, J.-C. Pagès, T. Planiol, Lien au titre d'ensemble : Éléments de biophysique, 2 éd., Flammarion, 1975
 Physico-chimie biologique et médicale, électrophysiologie, acoustique, François Grémy,... François Leterrier,... ; avec la collaboration de J.-C. Healy, J.-C. Pagès, T. Planiol, Titre d'ensemble : Biophysique générale et médicale ; 1, Flammarion, 1981

Vulgarisation médicale
 Herbes folles hier, femmes médecins aujourd'hui, , 340 pages, Cheminements, 2000
 Matière crise, Catherine Armessen et Thérèse Planiol, , 170 pages, Éditeur : L'A PART BUISSONNIÈRE, 2010

Autobiographie
 Une femme, un destin, Thérèse Planiol ; introduction de Maurice Tubiana,... ; préface de Jean Bernard, Rive droite, 1995
 Une femme, un destin : douze ans de plus, Thérèse Planiol ; préface de Jean Bernard,... ; introduction de Maurice Tubiana,..., Rive droite, 2008

Poésie
 Quelque chose... d'autre, éditions Rive Droite, 2007

Notes et références

Liens externes

Femme médecin du XXe siècle
Médecin français du XXe siècle
Chercheuse en médecine
Pionnière en médecine
Naissance en décembre 1914
Naissance dans le 18e arrondissement de Paris
Décès en janvier 2014
Décès en Indre-et-Loire
Décès à 99 ans

Thérèse Planiol


Otočje Eagle je skupina od dva otoka u otočju Chagos. Smješteni su na središnjem zapadnom rubu Velikog Chagosa, najveće strukture koraljnog atola na svijetu.

Otoci
Sa površinom zemljišta od 2,45 km2, Île Aigle je najveći pojedinačni otok Velikog Chagosa, a nakon Diega Garcie drugi po veličini u otočju Chagos. Otoci su:
 Orlov otok (Île Aigle)
 Otok morskih krava (Île Vache Marine)

Povijest
Nekada je postojala plantaža kokosa u Ile Aigleu, kao i malo naselje Ilois radnika na plantaži. Ali u vrijeme kada je zapovjednik Robert Moresby istraživao Chagos, 1838., ovaj je otok bio samo povremeno naseljen. Nedugo nakon što su francuski plantažeri naselili otočje krajem 18. stoljeća, tendencija je bila da se radnici koncentriraju na samo nekoliko otoka s kojih su upravljane plantažama, poput Ile Boddama na atolu Salomon.

Godine 1975. tijekom Ekspedicije združenih službi na Otok Danger (JSDI), RFA Resurgent je odvezao članove ekspedicije na Eagle Islands, a zatim kečom i gumenjakom na otok Danger i dalje do Tri brata. Ekspedicija je napravila topografski pregled koraljnih grebena, ekološki pregled koralja na njima i studiju o metabolizmu grebena. Također je provedeno referentno prikupljanje uzoraka flore i faune tog područja.

Od 1998. otoci su dio strogog prirodnog rezervata otočja Chagos i zabranjeno je pristati na otoke ili sidriti brod u blizini. Na otočju se nalazi velika populacija gnijezdećih morskih ptica.

Izvori

Vanjske poveznice
 Joint Services Expedition To Danger Island - (1975.) prigodna razglednica
 Chagosovi istraživački radovi i knjige

Prirodni rezervati
Otoci otočja Chagos
Otočja u Indijskom oceanu (Azija)

Otočje Eagle


Şaman (Çuvaşça ve Rusça: Шаман) ya da Kam, Şamanizm dinine inanan kavimler tarafından, ruhlarla insanlar arasında iletişim kurduğuna inanılan dini liderdir. Tunguzcada ve Mançucada ''büyücü'' veya ''kahin'' anlamına gelmektedir.

Etimoloji: Şaman/Kam

Altaylarda
İlk olarak 13. yüzyılda kullanılmış olan "şaman" sözcüğünün eski Türkler tarafından kullanılmadığını öncelikle belirtmek gerekir. Eski Türkler'de şaman sözcüğü yerine "Kam" sözcüğü kullanılmıştır. Eski Türkler'de dini törenleri yöneten kişiye "Kam" denildiği, eski Çin kaynaklarından anlaşılmaktadır. Altay Türkleri'nin günümüzde "şaman" anlamında kullandıkları Kam sözcüğü, araştırmacılara göre en az 5. yüzyıldan bu yana yaşamaktadır.

Uygurlarda
Uygurlar'da ise (8. - 11. yüzyıl), "Kam" sözcüğünün "din adamı" anlamında değil, büyücü, sihirbaz anlamında kullanıldığı bilinmektedir.

Uygurca'da şaman, "hastalıkları gideren, acıları dindiren, çılgınlıkları, saraları yatıştıran, hastalara ilaç yapan kimse" anlamında, "otacı" diye anılmıştır. Çin kaynaklarına göre, Kırgızlar'da şamanın adı Gan'dır. Altaylılar şamana Kam, kamların yönettikleri törenlere de "kamlama" demişlerdir. Moğolca'da şamanın karşılığı ise Böge'dir. Fakat Orhun Yazıtları'nda ve ele geçen GökTürkçe yazılı metinlerde ne "din adamı" anlamında, ne de "şaman" anlamında Kam sözcüğüne rastlanmadığı gibi, hiçbir belgede şamanlıkla ilgili açıklamalara rastlanılmadığı söylenebilir.

Şaman olmak
Şamanlık sonradan kazanılan bir görev değildir; şaman olacak kimsenin, bir şamanın soyundan gelmesi veya ruhlar tarafından seçilmesi gerekir. Şamanlık yaygın olarak kalıtımsal olarak aktarılıyor olsa da şaman hastalığına yakalanan bir kişinin ruhlar tarafından seçildiğine inanılır ve bu kişi şamanlık eğitimi almaya hak kazanır. Şaman olmak için gerekli belirtileri taşıyan çocuk, belirli bir yaşa gelince eski bir şamanın eğitimine bırakılıp gerekli ön bilgileri edinir. Şamanın denetimi altında bir sınavdan geçtikten sonra şamanlık yetkisi alıp dinsel tören, bayram şöleni, kurban töreni, dua okuma vb. görevlere başlar. Şaman bu görevler sırasında; her parçası, üzerine takılan her maddesi, her şekli ayrı bir varlığın sembolü olan özel giysiler, külahlar giyer, maske takar ve yine özel bir şekilde hazırlanmış davulunu ya da tefini çalar. Kendinden geçinceye, başka bir deyişle, tanrılarla ve ruhlarla temas sağlayıncaya kadar zıplar, sıçrar, sesler, hayvan sesleri çıkarır, söylenir, yalvarır, yerlerde sürünür, bazen de bayılarak düşer. Şamanın okuduğu "hayır dualar"ına alkış denir, şamandan alkış alan bir kimse dileklerinin yerine geleceğine inanır. Bu konularda en ciddi çalışmalar yapan araştırmacılar; Orta ve Kuzey Asya topluluklarında dinsel yaşamın daha çok "şaman" çevresinde yoğunlaştığını, fakat bu durumun bütün dinsel etkinlikleri şamanın yönettiği anlamına gelmediğini, bazı yerlerde tanrılara kurban sunucuların "şaman" olmadıklarını, aile reislerinin bile bu işi yapabildiklerini, her sihirle uğraşanın "şaman" sayılmadığını, hastalara şifa vermenin şamanlığın temel özelliklerinden biri olmakla birlikte, her şifa sunucunun da şaman olmadığını öne sürmektedirler.

Şamanizm anaerkil toplumsal yapının izlerini taşımaktadır. Kadın şamanların erkek şamanlardan daha güçlü kabul edilmesi bunun en önemli örneğidir. Bunun yanında erkek şamanların kimi zaman ritüellerinde kadın kostümleri giymeleri ve saçlarının bir kısmını uzun bırakmaları da örnek olarak verilebilir. Zaman içinde demirciliğin gelişmesi erkek şamanların öne çıkmasına neden olmuştur. Çünkü o kavimler tarafından demircilik tıpkı şamanlık gibi kutsal sayılmaktadır.

Tanrılar
Şamanizmin bütün çeşitlerinde tanrı-doğa-insan arasında sürüp giden kopmayan bir bağlantının bulunduğu inancına rastlanır. Bilinen tanrılarından bazıları Ülgen ve Erliktir. Şamanlara göre evren üç katmandan oluşmaktadır. İyi ruhlar Ülgen başkanlığında gökte, insanlar yeryüzünde, kötü ruhlar ise Erlik başkanlığında yer altında bulunurlar. Ve bu tanrıların eşleri, çocukları, yardımcıları olduğuna inanılır. Şamanizme göre tanrılar insanları yönetimleri altındaki ruhlarla etkilerler: Bir tanrı insana doğrudan buyruk göndermez, gerekli yasakları koymaz. Bütün tanrılar çeşitli maddelerden yapılan eşyalarla tasvir edilir. Bunlar bazı yerlerde altından, keçeden, paçavradan yapılmış olabilir.

Tören
Şamanizmde törenler de genel olarak ikiye ayrılmaktadır; belirli günlerde yapılanlar veya önceden belirlenmemiş törenler. Bu törenlerde, çeşitli halkların inanç, gelenek ve göreneklerine göre farklılıklar olmakla birlikte mutlaka kurban adeti vardır. At ve koyun dışında kan akıtılarak sunulan kanlı kurban bilinmemektedir. Kutsal sayılan bir yere bir değere bir şey sunmak, eşya adamak, şamanın davuluna, kutsal ağaçlara bez bağlama; çeşitli maddelerden yapılan tanrı tasvirlerine (töz, ongon, tangara, eren) yemek sunma, ateşe içki dökme ya da atma kansız kurbandır. Kansız kurbanların bir başka biçimi de ruhlara adanıp kırlara salıverilen hayvanlardır. Şamanlıkta kurbansız tören de, törensiz kurban da yoktur. Şamanlığın başka bir özelliği de edebiyat alanındaki etkisidir. Orta Asya halklarından Buryatlar arasında şamanlar zengin bir sözlü destan edebiyatının koruyucuları olmuşlardır. Yakutlar'da halkın kullandığı sözcük sayısı 4000'i geçmezken şamanların sözcük dağarcığı 12.000'dir.

"Ayna, şamana ait o denli önemli bir alettir ki günümüzde ayna olması durumunda giysisiz, hatta davulsuz bile Şamanlık yapabilir. … Kâse ve kupanın da yüksek bir değeri vardır ve ayna gibi bunlar da İskitler döneminden beri tılsımlı nesnelerdir." (sy.71)

Ayrıca bakınız
 Animizm

Kaynakça

Türk mitolojisi

Şaman


Cabinetul Hussarek (25 iulie 1918 – 27 octombrie 1918) a fost penultimul guvern al Cisleithaniei în perioada de sfârșit a Austro-Ungariei.

Guvernul Hussarek i-a urmat Cabinetului Seidler condus de Ernst von Seidler care se retrăsese în urma agitației din jurul tratatului cu Ucraina. Împăratul Carol I l-a numit atunci drept nou ministru-prezident cezaro-crăiesc pe Max Hussarek von Heinlein, care din 1911 fusese ministru al educației în Cisleithania și era de profesie profesor universitar de drept bisericesc.

Politica Cisleithaniei

Cabinetul Hussarek


Franklin ist ein Einschlagkrater auf der nordöstlichen Mondvorderseite.
Er liegt südöstlich von Cepheus und nordwestlich von Berzelius.
Das Innere des Kraters weist Bruchstrukturen und den Rest eines Zentralberges auf, die terrassierten Wälle sind stark erodiert.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem amerikanischen Politiker und Erfinder Benjamin Franklin offiziell benannt.

Weblinks

 Franklin auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)
Benjamin Franklin als Namensgeber

Franklin (Mondkrater)


El tipo textual alejandrino, (también llamado neutral o egipcio), asociado con Alejandría, es uno de varios tipos textuales utilizados en la crítica textual del Nuevo Testamento para describir y agrupar el carácter textual de los manuscritos bíblicos. El tipo textual alejandrino es la forma del griego del Nuevo Testamento que predomina en los primeros documentos que han sobrevivido, así como el tipo textual copto utilizado en los manuscritos egipcios. En los manuscritos más recientes (a partir del ), el tipo textual bizantino se convirtió en el más común, y se mantiene como el texto estándar en la Iglesia Ortodoxa Griega, también subraya la mayoría de las traducciones protestantes de la época de la Reforma Protestante. Sin embargo, la mayoría de traducciones modernas del Nuevo Testamento ahora usan un texto griego ecdótico que está más cercano al tipo textual alejandrino.

Manuscritos en tipo textual alejandrino

Hasta el , los textos griegos fueron escritos enteramente en letras mayúsculas, también conocidas como unciales. Durante los siglos IX y X, la nueva escritura a mano en minúsculas gradualmente llegó a sustituir al viejo estilo. La mayoría de los manuscritos unciales griegos fueron recopiados en este período y sus hojas de pergamino típicamente raspadas para dejarlas en limpio para su reutilización. Por lo tanto, los manuscritos en griego que sobreviven del Nuevo Testamento de antes del  son relativamente raros; pero nueve - más de la mitad del total de los que sobreviven - muestran casi puro texto alejandrino. Estos incluyen los manuscritos más antiguos casi completos del Nuevo del Nuevo Testamento: el Códice Vaticano Griego 1209 y el Códice Sinaítico (se cree que datan a principios del ).

Un número considerable de papiros de porciones antiguas del Nuevo Testamento que aún sobreviven pueden asignarse a este tipo textual, - por ejemplo, 66 y 75 de principios del  - también tienden a dar testimonio del texto alejandrino.

La primera traducción del Nuevo Testamento en una versión copta egipcia - el Sahidic a finales del  - utiliza el texto alejandrino como base griega; aunque otras traducciones del  y  - en latín y siríaco antiguo tienden más bien a ajustarse al tipo textual occidental.

A pesar de que la gran mayoría de los manuscritos posteriores están en minúsculas conforme al tipo-textual bizantino; estudios detallados periódicamente, identificaron minúsculas individuales que transmiten el alternativo texto alejandrino. Hasta ahora han sido descubiertos unos 17 manuscritos - en consecuencia, el tipo textual alejandrino es presenciado en casi 30 manuscritos conservados - de los cuales no todos están asociados con Egipto, aunque en esa área es donde son los más comunes.

Este tipo textual fue usado por Clemente, Atanasio y Cirilo.

Lista de manuscritos destacados en el tipo textual alejandrino:

 Otros manuscritos

Los papiros:
1, 4, 5, 6, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 22, 23, 24, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 37, 39, 40, 43, 44, 45, 47, 49, 51, 53, 55, 56, 57, 61, 62, 64, 65, 70, 71, 72, 74, 77, 78, 79, 80 (?), 81, 82, 85 (?), 86, 87, 90, 91, 92, 95, 100, 104, 106, 107, 108, 110, 111, 115, 122.

En Unciales:
Códice Coisliniano, Porphyriano (excepto Hechos, Rev), Dublinense, Sangallense (únicamente en Marcos), Zacynthio, Athos Lavrense (en marcos y epístolas cat.), Vaticano 2061, 059, 068, 071, 073, 076, 077, 081, 083, 085, 087, 088, 089, 091, 093 (excepto Acts), 094, 096, 098, 0101, 0102, 0108, 0111, 0114, 0129, 0142, 0155, 0156, 0162, 0167, 0172, 0173, 0175, 0181, 0183, 0184, 0185, 0189, 0201, 0204, 0205, 0207, 0223, 0225, 0232, 0234, 0240, 0243, 0244, 0245, 0247, 0254, 0270, 0271, 0274.

En Minúsculas: 20, 94, 104 (Epístolas), 157, 164, 215, 241, 254, 322, 323, 326, 376, 383, 442, 579 (excepto Mateo), 614, 718, 850, 1006, 1175, 1241 (excepto Hechos), 1243, 1292 (Cat.), 1342 (Marcos), 1506 (Pablo), 1611, 1739, 1841, 1852, 1908, 2040, 2053, 2062, 2298, 2344 (CE, Rev), 2351, 2427, 2464.

De acuerdo a los códices críticos 75 y B son los mejores testimonios alejandrinos, los cuales presentan el texto puro alejandrino. Todos los demás son clasificados en función a cuanto preservan 75-B la línea de texto. Entre los principales testimonios alejandrinos están incluidos 66 y citaciones de Orígenes, Entre los testimonios secundarios están incluidos los manuscritos C, L. 33 y los escritos de Dídimo el Ciego.

Características del tipo textual alejandrino

Todos los manuscritos existentes de todos los tipos-textuales son por lo menos 85% idénticos y la mayoría de las variaciones no son traducibles a las lenguas modernas, como el orden de las palabras o la ortografía. En comparación con los testimonios del tipo-textual occidental, las lecturas alejandrinas tienden a ser más cortas, y comúnmente se considera que tiene una menor tendencia a ampliar o parafrasear. Algunos de los manuscritos que presentan el tipo-textual alejandrino tienen correcciones bizantinas a mano hechas más tarde (el Papiro 66, El Códice Sinaítico, El Códice Ephraemi, El Códice Regius, y El Códice Sangallensis). Al comparar los testimonios del tipo textual bizantino, los manuscritos alejandrinos tienden a:

 tener un mayor número de lecturas abruptas — como el final más corto del Evangelio de Marcos que termina en el texto alejandrino en Marcos 16:8 ("... porque temían.") omite los versículos de Marcos 16:9-20; Mateo 16:2b–3, Juan 5:4; Juan 7:53-8:11;

 Omitió los versículos: Mateo 12:47; 17:21; 18:11; Marcos 9:44.46; 11:26; 15:28; Lucas 17:36; Hechos 8:37; 15:34; 24:7; 28:29.

 En Mateo 15:6 omitió  (αυτου) (o (su) madre) — א B D copsa;

 En Marcos 10:7 omitió la frase  (y se unirá a su mujer), en los códices Sinaítico, Vaticano, Athos Lavrensis, 892, ℓ 48, syrs, goth.

 En Lucas 11:4 la frase  (sino líbranos del mal) es omitida. La omisión coincide con los manuscritos: Sinaitico, B, L, f1, 700, vg, syrs, copsa, bo, arm, geo.

 En Lucas 9:55-56 tiene únicamente  (pero dio la vuelta y los reprendió) — p45 p75 א B C L W X Δ Ξ Ψ 28 33 565 892 1009 1010 1071 Bizpt Lect

 para mostrar más variaciones entre los pasajes sinópticos paralelos — como en la versión del padrenuestro de Lucas (Lucas 11:2), en el texto alejandrino comienza "Padre.. ", mientras que en el texto Bizantino se lee (como también paralelo a Mateo 6:9) "Padre nuestro que estás en el cielo... ";

 para tener una proporción superior de lecturas "difíciles" — como en Mateo 24:36 la cual se lee en el texto alejandrino "Pero de aquel día, ni los ángeles del cielo, ni el Hijo, sino solo el Padre"; mientras que el texto bizantino omite la frase "ni el Hijo", evitando así la afirmación que Jesús carecía de conocimiento divino completo. Otra lectura difícil: Lucas 4:44.

 Cabe señalar que las comparaciones anteriores son tendencias en lugar de diferencias consistentes. Por lo tanto, hay una serie de pasajes del Evangelio de Lucas, en donde el tipo-textual occidental es un testimonio más corto - las no-interpolaciones occidentales. También hay una serie de lecturas en el texto Bizantino que muestran la variación entre los pasajes sinópticos, que no se encuentran en los textos occidentales ni en los alejandrinos - como la prestación al griego de las últimas palabras en arameo de Jesús, que se presentan en el texto bizantino como "Eloi, Eloi ..." en Marcos 15:34, pero "Eli, Eli ..." en Mateo 27:46.

Lecturas Peculiares

En el Evangelio de Mateo 27:49 se añadió este texto: "El otro tomó una lanza y le traspasó el costado, e inmediatamente le salió agua y sangre" (ver Juan 19:34). Podemos encontrar esta variante textual en los códices: Sinaítico, Vaticano, Regius, y varios otros testimonios de tipo textual alejandrino. Es probable que este texto se añadió por causa de los combates con el docetismo.

Marcos 5:9
 λεγιων ονομα μοι — א B C L Δ
 απεκριτη — D
 απεκριθη λεγων — E 565 700
 λεγεων — A W Θ f1 f13 Biz

Marcos 6:22
 θυγατρος αυτου Ηρωδιαδος — א B D L Δ 565
 θυγατρος αυτης της Ηρωδιαδος — A C K Θ Π
 θυγατρος αυτης Ηρωδιαδος — W f13 28 33 700 892 1009 1010 1071 1079 1195 1216 1230 1241 1242 Biz it vg
 θυγατρος της Ηρωδιαδος — f1 itaur, b, c, f sir cop got arm et geo

Lucas 1:76 — προ προσωπου ] ενωπιον

Lucas 9:35
 εκλελεγμενος — א B Ξ 892 1241
 εκλεκτος — Θ f1 1365
 αγαπητος — A C K P W X Δ Π f13 28 33 565 700 Biz
 αγαπητος εν ο ευδοκησα — C3 D Ψ ℓ 19 ℓ 31 ℓ 47 ℓ 48 ℓ 49

Hechos 27:41
 υπο της βιας — א, A, B, arm, geo
 υπο των κυματων — Ψ (ℓ 1441 των κυματων con obeli y omitió υπο)
 υπο της βιας των κυματων — 74, C, P, 049, 056, 0142, (אc 104 απο), 33, 81, 88, 181, 326, 330, 436, 451, 614, (629 των ανεμων), 630, 945, 1241, 1505, 1739, 1877, 2127, 2412, 2492, 2495, Biz, Lec, sirp, h, cop, etpp

1 Corintios 2:1
 μυστηριον – 46, א, Α, C, 88, 436, ita,r, sirp, copbo
 μαρτυριον – B D G P Ψ 33 81 104 181 326 330 451 614 629 630 1241 1739 1877 1881 1962 1984 2127 2492 2495 Biz Lec it vg sirh copsa arm et

1 Corintios 2:4
 πειθοις σοφιας λογοις (palabras persuasivas de la sabiduría) – (א λογος) B (Dgr 33 πιθοις) Dc 181 1739 1877 1881 itr1 vgww eth
 πειθοις σοφιας (sabiduría persuasiva) – 46 Ggr
 πειθοι σοφιας (sabiduría persuasiva) – 35 itf,g
 πειθοις ανθρωπινης σοφιας λογοις – C Ψ (A P 326 330 πιθοις) 81 88 104 436 451 614 629 1241 1984 2127 2492 Biz vgcl sirh copbo

1 Corintios 7:5
 τη προσευχη (oración) – 11, 46, א*, A, B, C, D, F, G, P, Ψ, 6, 33, 81, 104, 181, 629, 630, 1739, 1877, 1881, 1962, it vg, cop, arm, et
 τη νηστεια και τη προσευχη (ayuno y oración) – אc, K, L, 88, 326, 436, 614, 1241, 1984, 1985, 2127, 2492, 2495, Biz, Lec, sirp,h, got
 τη προσευχη και νηστεια (oración y ayuno) – 330, 451, Juan Damasceno

1 Corintios 7:14
 αδελφω – 46, א*, A, B, C, D, F, G, P, Ψ, 33, 181, 1739, 1877, 1962, d, e, f, g, cop
 ανδρι – אc, Dc, K, L, 81, 88, 104, 326, 330, 436, 451, 614, 630, 1241, 1881, 1984, 1985, 2127, 2492, 2495, Biz, Lec, sirh, goth, arm, et

1 Corintios 9:20
 μη ων αυτος υπο νομον – א*, A, B, C, D, F, G, P, 33, 104, 181, 436, 629, 630, 1739, 1877, 2127, 2495, it, vg, cop, got, arm

1 Corintios 11:24
 υμων — 46, א*, A, B, C*, 33, 1739, arm
 υμων κλωμενον — אc,  C3, Db, c, G, K, Ψ, 81, 88, 104, 181, 326, 330, 436, 451, 614, 629, 630, 1241, 1739mg, 1877, 1881, 1962, 1984, 1985, 2127, 2492, 2495, Biz, Lec
 υμων διδομενον — c, dem, f, t, x, zc, vg (tradetur), cop, et

1 Corintios 15:47
 δευτερος ανθρωπος — א*, B, C, D, F, G, 0243, 33, 1739, it, vg, copbo et
 δευτερος ανθρωπος ο κυριος — אc, A, Dc, K, P, Ψ, 81, 104, 181, 326, 330, 436, 451, 614, 629, 1241, 1739mg, 1877, 1881, 1984, 1985, 2127, 2492, 2495, Biz, Lec

Evaluación de los tipos textuales

La mayoría de los críticos textuales del Nuevo Testamento favorecen al tipo textual alejandrino como el representante más cercano a los textos originales por muchas razones. Una de ellas es que los manuscritos alejandrinos son los más antiguos que hemos encontrado, y algunos de los primeros Padres de la Iglesia utilizaron las lecturas encontradas en el texto alejandrino. Otra es que las lecturas alejandrinas se consideran con más frecuencia como las que mejor pueden explicar el origen de todas las variantes de lecturas encontradas en otros tipos textuales.

Sin embargo, a este consenso general hay opiniones distintas. Algunos críticos textuales, especialmente los de Francia, sostienen que el tipo textual occidental, un texto antiguo del que se derivan las versiones en Latín antiguo del Nuevo Testamento, está más cerca a los originales.

En los Estados Unidos, algunos críticos tienen una opinión contraria, esta prefiere al tipo textual bizantino (Maurice Robinson). Ellos afirman que, casi solo Egipto ofrece óptimas condiciones climáticas que favorecen a la conservación de los manuscritos antiguos, mientras que, por otro lado, los papiros utilizados en la parte oriental (Asia Menor y Grecia) no habría sobrevivido debido a las condiciones climáticas desfavorables. Por lo tanto, no es de extrañar que si tuviéramos que encontrar  manuscritos bíblicos antiguos, podrían provenir principalmente de la zona geográfica alejandrina, y no de la zona geográfica bizantina. El argumento a favor de la naturaleza autoritaria de este último es que el mayor número de manuscritos bizantinos copiados en los siglos posteriores, al contrario de los manuscritos alejandrinos, indican una comprensión superior por los escribas que aquellos más cercanos a los Autógrafos. Eldon Jay Epp argumentó que los manuscritos se distribuyeron en el mundo romano, y numerosos documentos de otras partes del Imperio Romano se encontraron en Egipto desde finales del .

Los principales defensores alejandrinos argumentan que la Iglesia Bizantina estaba dominada por el Arrianismo (el cual está en oposición a la corriente principal del dogma cristológico trinitario) alrededor del tiempo en que vemos por primera vez evidencia del texto bizantino emergente. Sin embargo, la mayoría de los eruditos coinciden en que no hay evidencia de alteración sistemática de teología en cualquiera de los tipos textuales.

La evidencia de los papiros sugiere que - al menos en Egipto - coexistieron en la misma área en el período del Cristianismo Primitivo lecturas de manuscritos muy diferentes. Así, mientras que a principios del  el papiro P75, que es un testimonio textual de Lucas y Juan está muy cerca del que se encuentra un siglo después, en el Códice Vaticano, el P66, casi contemporáneo, tiene un texto mucho más libre de Juan; con muchas variantes únicas; y otras ahora consideradas distintivas a los tipos textuales occidental y bizantino, no obstante, la mayor parte de las lecturas son alejandrinas. Por lo tanto, la mayoría de textos críticos modernos no se consideran cualquier tipo-textual como derivado en directa sucesión de los manuscritos autógrafos, sino más bien, como los frutos de ejercicios locales para compilar el mejor texto del Nuevo Testamento desde un manuscrito de tradición cual muestra grandes variaciones.

Historia de la investigación

Griesbach  produjo una lista de nueve manuscritos que representan al texto alejandrino: C, L, K, 1, 13, 33, 69, 106 y 118. El Códice Vaticano no estuvo en esta lista. En 1796, en la segunda edición de su Nuevo Testamento en griego de Griesbach agregó al Códice Vaticano como un testimonio de texto alejandrino en Marcos, Lucas y Juan. El aún piensa que la primera mitad de Mateo presenta el tipo-textual Occidental.

Johann Leonhard Hug (1765–1846) sugirió que la recensión alejandrina iba a ser fechada a mediados del , y fue la purificación de un texto rústico, que era similar al texto del Códice de Beza. Como resultado a esta recensión se removieron las interpolaciones y se hicieron algunos refinamientos gramaticales. El resultado fue el texto de los códices B, C, L,  y el texto de Atanasio de Alejandría y Cirilo de Alejandría.

A partir de Karl Lachmann (1850), los manuscritos del tipo textual alejandrino han sido los más influyentes en las ediciones modernas críticas del griego del Nuevo Testamento, logrando una amplia aceptación en el texto de Westcott & Hort (1881), y culminando en la 4a. edición en las Sociedades Bíblicas Unidas y la 27a. Edición del Nuevo Testamento Nestle-Aland.

Hasta la publicación de la Introducción de Westcott y Hort en 1881 se mantuvo la opinión de que el texto alejandrino está representado por los códices B, C, L. El texto alejandrino es uno de los tres textos ante-Nicenos del Nuevo Testamento (Neutral y Occidental). El texto del Códice Vaticano permanece en mayor afinidad al Texto Neutral.

Luego de descubrir los manuscritos 66 y 75 el texto Neutral y el texto Alexandrino fueron unificados.

Referencias

Ecdótica
A

Tipo textual alejandrino


Svevlad   Semoaldo (en ,, né vers le  en Transylvanie et peut-être mort vers le milieu du ) est un monarque légendaire ayant régner sur le territoire de la Roumanie, actuelle il est l'ancêtre d'une dynastie serbo-gothique, présent dans les textes latin, il est le père de Brus, Totila (selon certain auteur) et de Ostroilo

Références

Monarque de Serbie
Monarque du IIIe siècle

Svevlad Ier


Anglo-ruski pomorski rat (2. rujna 1807. – 18. srpnja 1812.) bio je faza neprijateljstava između Ujedinjenog Kraljevstva i Ruskog Carstva. Kao povod za rat poslužio je britanski napad na Dansku u kolovozu 1807. godine. Ruska vlada nije prihvatila britanska objašnjenja, već je u listopadu prekinula diplomatske odnose, a u studenom joj objavila rat.

Početak vojnih djelovanja
Neprijateljstva su otpočela u studenom kada su Britanci u Portsmouthu zaplijenili rusku fregatu i transportni brod. Eskadru viceadmirala Dmitrija Senjavina od 9 linijskih brodova i fregate koju je prekid odnosa i početak rata zatekao na putu prema Baltičkom moru, Britanci su blokirali i zaplijenili u Lisabonu, a posadi su dozvolili da se kopnom vrati u domovinu. Velika Britanija uputila je 1808. Švedskoj, tada u ratu s Rusijom, pomoć u Baltičko more.

Neeskalacija sukoba
U toku rata došlo je do nekoliko manjih bitaka na moru. Značajnija je ona između anglo-švedske i ruske flote 14. kolovoza 1808. kod Baltičke luke (Балтийский порт, današnji grad Paldiski). U težnji da Rusiju odvoji od Francuske, Velika Britanija je izbjegavala zaoštrenije sukobe, njezina ratna mornarica svela je operacije na krstarički rat i blokirala ruske ratne brodove u neutralnim lukama. Ruska mornarica je svoja djelovanja ograničila na zaštitu luka i obalnog pomorskog prometa.

Posljedice rata u Rusiji i promjena savezništva
Rat je Rusiji nanosio znatne ekonomske gubitke, plemstvo i trgovci negodovali su protiv Tilzitskog mira zbog tajnog Napoléonovog pomaganja Turske u ratu s Rusijom 1806. – 1812., a i zbog osnivanja Varšavskog Vojvodstva i očiglednih francuskih pokušaja da se Rusija izolira i posvađa s Prusijom i Austrijom. Otvorene Napoléonove prijetnje ratom zbližile su 1811. Rusiju i Veliku Britaniju, a poslije Napoléonovog napada na Rusiju, 14. srpnja 1812., sklopljen je ugovor o miru u Örebru 18. srpnja 1812., kojim se Velika Britanija obvezala Rusiji pružiti pomoć u borbi protiv Napoleona, a Rusija da će svoje luke otvori Britancima.

Literatura

 "Anglo-ruski pomorski rat 1807—12.", U: Vojna enciklopedija, sv. 1., Beograd: Izdanje redakcije Vojne enciklopedije, 1970., str. 153.
 John Ross, Admiral Lord de Saumarez, 2 t., London, 1838.
 В. А. Дивин, Боевал летописа Русский Флот, Москва, 1948.

Povijest Francuske
Povijest Ujedinjenog Kraljevstva (1707. – 1914.)
Povijest Švedske
Povijest Turske
Pruska

Anglo-ruski pomorski rat


اودرينا كاثلين باتريدج   (ولدت في 9 مايو 1985)  هي ممثلة وشخصية تلفزيونية أمريكية، اشتهرت بوصفها واحدة من الأعضاء الأصليين المدلى بهم في العرض الحقيقي علىام تي في التلال. اودرينا سوف تظهر في دور أساسي في سلسلتها الحقيقة الخاصة عرض أودرينا  الذي سيبدأ عرضه في عام 2010.

حياتها المهنية

تلفزيون الواقع
بعد انتقالها إلى لوس انجلوس، تم التعاقد معها في وظيفة في استوديوهات كيكسوت كـموظفة الاستقبال. في عام 2006، نجوم لاجونا بيتش لورين كونراد وهايدي مونتاج انتقلوا إلى المبنى التي تعمل به لتصوير عرض على قناة ام تي في التلال. اودرانيا أصبحت صديقة لهاتين الفتاتين وانضمت لفريق عمل السلسلة. في 28 مايو 2009، أكدت خلال مقابلة على الهواء مع اسرار ريان أنها سوف تغادر التلال لتتألق في برنامجها الخاص الذي يوثق حياتها خارج التلال. هي سوف تغادر التلال بمجرد ما تلتف على تصوير حلقات اضافية للموسم الخامس. عرضها الجديد، عرض اودرانيا، سوف يكون من إنتاج مارك بورنيت وسوف يعرض على الهواء على قناة ام تي في أوائل عام 2010.

التمثيل
بدأت باتريدج حياتها المهنية في هوليوود بالظهور في العرض الحقيقي التلال ثم هبطت لدور ثانوي في إلى الزرقا 2 : المرجان. صدر الفيلم مباشرة إلى قرص الفيديو الرقمي في 21 أبريل، 2009. ظهرت باتريدج في السلسلة التلفزيونية تليفزيون ام ايه دي ولا تزعج.

في آب / أغسطس 2008، تألقت كنجمة ميجان في في النادى النسائي. تم الإنتاج من أكتوبر 2008 إلى أوائل عام 2009. سوف يصدر النادى النسائي في 11 سبتمبر 2009.

كانت باتريدج تمثل في الإعلانات التجارية كارل الابن.

حياتها الشخصية
نشأت أودرينا باتريدج في يوربا ليندا في كاليفورنيا. في آب / أغسطس 2008، اشترت منزلاً في حي ديل في هوليوود في لوس أنجلوس '. في 22 شباط / فبراير 2009، تعرض منزل باتريدج للسرقة من قبل اثنين من اللصوص غير المقنعين. نشرت على موقعها الاليكتروني الشخصي لقطات مأخوذة من كاميرا المراقبة لديها وتأمل من الجمهور مساعدتها في العثور على اللصين الذان سرقا أشياء عديدة من قصرها.

في آذار / مارس 2008، نشرت على الإنترنت صور عارية لأودرينا. أوضحت باتريدج «أخذت عندما كنت خارجة لتوي من المدرسة الثانوية وبداية عرض الأزياء». «كنت ساذجة، مفرطة الثقة في الناس، وعديمة الخبرة.»

باتريدج هي صديق مقرب لآدم لامبرت. في 14 نيسان / أبريل 2009، كانت تدون عنه، قائلة: «واحد من المتنافسين، آدم لامبرت، هو صديق مقرب لي، وأنه واحد من أكثر الناس الذين أعرفهم موهبة وحساسية -- هو بالتأكيد لديه تصويتي.»

قائمة أفلامها

فيلم

تلفزيون

المراجع

وصلات خارجية

 ملف تعريف قناة ام تي في الرسمي

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من يوربا ليندا (كاليفورنيا)
أمريكيون من أصل ألماني
أمريكيون من أصل إنجليزي
أمريكيون من أصل إيطالي
أمريكيون من أصل بلجيكي
أمريكيون من أصل بولندي
ذا هيلز
مشاركون أمريكيون في برامج تلفزيون الواقع
ممثلات أفلام أمريكيات
ممثلات أمريكيات في القرن 21
ممثلات تلفزيون أمريكيات
ممثلات من أصل ألماني
ممثلات من أصل إيطالي
ممثلات من أصل بريطاني
ممثلات من مقاطعة أورانج (كاليفورنيا)
ممثلات من هوليوود (كاليفورنيا)
مواليد 1985
مواليد في لوس أنجلوس

أودرينا باتريدج


To Train Up a Child é um livro de 1994 escrito por Michael e Debi Pearl, publicado por meio de sua organização sem fins lucrativos No Greater Joy ministries. O livro fornece detalhes introspectivos sobre como criar uma criança com 'amor e reverência um pelo outro'; e como 'incutir disciplina e treinamento adequadamente'.

Michael e Debi Pearl
Michael Pearl (nascido em 1945) é um pregador e autor batista independente americano. Depois de se formar no Mid-South Bible College, ele trabalhou com a Union Mission na cidade de Memphis durante 25 anos. Sua história em quadrinhos o Good and Evil de 2006 ganhou a Medalha de Bronze do Independent Publishers' IPPY Award na categoria Graphic Novel/Drama em 2009 e foi finalista do ForeWord Book Award de 2009. Suas outras publicações incluem No Greater Joy Magazine, Training Children to be Strong in Spirit, e Created to Be His Help Meet.

Michael e  se casou no de 1971. Juntos, eles escreveram o To Train Up a Child, que foi publicado no ano de 1994. Em fevereiro do ano de 2012, os Pearls tinham cinco filhos e dezoito netos. A filha deles, Shoshanna Easling, ddisse que teve uma infância maravilhosa e que seus pais nunca falaram com ela com raiva. Outra filha, Rebekah Pearl Anast, disse: "Acho que o fato de nós cinco sermos pessoas muito felizes e equilibradas com ótimos casamentos e filhos felizes é uma evidência de que meus pais fizeram a coisa certa."

Ministério No Grater Joy
O ministério No Grater Joy é a organização sem fins lucrativos 501(c)(3) de Michael Pearl.A organização arrecada entre $ 1,5 e $ 1,7 milhão por ano por meio de vendas de produtos e doações e vendeu ou doou mais de 1,5 milhão de cópias dos livros, CDs, DVDs e outros materiais de Pearl. Os Pearls afirmam que não recebem royalties das vendas e que os lucros são usados para fins ministeriais.

Controvérsia
To Train Up a Child foi criticado por defender o abuso infantil. O livro diz aos pais para usar objetos como um tubo de plástico de 0,25 pol. (6,4 mm) de diâmetro para espancar as crianças e "quebrar sua vontade". Ele recomenda outras táticas abusivas, como reter alimentos e colocar as crianças sob uma mangueira de jardim fria. Seus ensinamentos estão ligados às mortes de Sean Paddock, Lydia Schatz, e Hana Grace-Rose Williams. Em todos os três casos, os pais que educam em casa agiram de acordo com os ensinamentos dos Pearls. Michael Ramsey, o promotor distrital que processou o caso Schatz, ligou To Train Up a Child "um livro extraordinariamente perigoso para quem o interpreta literalmente" e "verdadeiramente um livro maligno". A Dra. Frances Chalmers, a pediatra que examinou o cadáver de Hana Williams, disse que "este livro, embora talvez bem intencionado, pode facilmente ser mal interpretado e levar ao que considero abuso significativo".

Em seu site, Pearl publicou respostas às mortes de Hana Williams e Lydia Schatz, listando citações do livro que advertem contra o abuso. Michael Pearl reagiu à morte de Lydia Schatz "rindo" de seus críticos e argumentando que sua ligação com o assassinato de Schatz não era censurável porque os filhos de Pearl se tornaram "empresários que pagam os impostos que seus filhos receberão em direitos." Pearl afirmou que não assumiu a responsabilidade pelos assassinatos porque o tamanho do tubo de plástico que ele recomenda em seu livro é "leve demais para causar danos ao músculo ou ao osso". Pearl chamou o assassinato de Hana Williams de "diametralmente oposto à filosofia do Ministério No Greater Joy e ao que é ensinado no livro". Pearl afirmou: "O livro adverte repetidamente os pais contra o abuso e enfatiza a responsabilidade dos pais de amar e cuidar adequadamente de seus filhos", o que inclui treiná-los para o sucesso. The Seattle Times afirmou que de todos os métodos abusivos que To Train Up a Child recomenda ser usado em crianças, o único comprovado que foi usado em Williams foi a surra, que chamou de "claramente o coração do livro." The New York Times sugere que as outras táticas de disciplina de Williams envolviam o livro de Pearl levado ao extremo, como o conselho de Pearl de que "um pouco de jejum é um bom treinamento". Uma testemunha no julgamento relatou que Hana Williams foi submetida ao "uso de um interruptor, banhos frios, reter comida e forçar as crianças a sair em clima frio como punição".

Bibliografia

Ligações externas
 No Greater Joy ministries

Livros cristãos

To Train Up a Child


An Carex speciosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth. An Carex speciosa in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. s. dilatata
 C. s. latifolia
 C. s. pinetorum
 C. s. platyrhina
 C. s. speciosa

Mga kasarigan

Carex

Carex speciosa


NBA 2K11 es un videojuego de baloncesto, desarrollado por Visual Concepts y distribuido por 2K Sports, lanzado el 5 de octubre de 2010 para las plataformas PC, PlayStation 3, Xbox 360, PlayStation 2 y PSP, lanzándose también una versión para Wii el 10 de octubre de ese año. Michael Jordan fue la imagen de la portada del videojuego.

Jugabilidad
El juego incluye varias novedades respecto a sus predecesores, involucrando a la figura de Michael Jordan en el denominado "Jordan's challenge", donde el jugador debe superar desafíos relacionados con la carrera del propio Jordan.

El juego también permite jugar con equipos clásicos, tanto en amistosos como torneos, incluyendo también los estadios de la época de dichos equipos.

Debido a su peculiar Jugabilidad el videojuego ha recibido numerosas críticas, pero algunos jugadores opinan que estas son infundadas y que su propósito es desprestigiar en primer lugar el videojuego y en segundo lugar la saga en la que se incluye.

Banda sonora del videojuego

  Art vs. Science - "Hollywood"
  Big Boi - "Shutterbog"
  Big Rock Candy Mountain - "Rocketship"
  Cassidy - "Game Time"
  Children Collide - "Skeleton Dance"
  Dan Black - "Symphonies"
  Delorean - "Deli"
  Drake - "Over"
  Dux Jones - "Pourin' It On"
  Failsafe - "Hope"
  Failsafe - "Only if we Learn"
  Høgni Lisberg - "Bow Down"

  Kidz in Space - "Downtime"
  Middleman - "It's Not Over Yet"
  Ron Artest - "Champion"
  Sean Price - "Better Than You"
  Snoop Dogg - "NBA 2K Theme"
  The Alan Parsons Project - "Sirius"
  The Brunettes - "Red Rollerskates"
  The Chicharones - "Little by Little"
  The Constellations - "We're Here to Save the Day"
  The Russian Futurists - "Paul Simon"
  The Russian Futurists - "Precious Metals"
  Two Door Cinema Club - "I Can Talk"

Desarrollo y lanzamiento
NBA 2K11 se lanzó en octubre de 2010 para Microsoft Windows, PlayStation 2, PlayStation 3, PlayStation Portable, Xbox 360 y Nintendo Wii. Fue desarrollado por Visual Concepts y publicado por 2K Sports, una subsidiaria de Take-Two Interactive empresa encargada de nuevas entregas como NBA 2K23. Michael Jordan es el atleta de portada del juego. NBA 2K11 cuenta con una banda sonora que consta de 27 canciones.
NBA 2K
Videojuegos de 2010
Videojuegos para Windows
Videojuegos para PlayStation 3
Videojuegos para Xbox 360
Videojuegos para PlayStation 2
Videojuegos para Wii
Videojuegos para PlayStation Portable
Videojuegos desarrollados en República Checa
Michael Jordan
Videojuegos de un solo jugador y de multijugador

NBA 2K11


Cantinera es el nombre que recibió la «[m]ujer que tenía por oficio servir bebidas a la tropa, incluso en las acciones de guerra». Este término proviene de la voz «cantina», que en jerga militar implicaba «desde una pequeña tienda de comestibles [hasta brindar al soldado convaleciente] una alimentación especial o prestar ayuda en los más diversos problemas que el soldado enfrentaba».

Chile
En Chile se dio el término «cantinera» a aquella mujer que acompañó al Ejército de Chile en campaña durante el  en calidad de enfermera «autorizada oficialmente por el gobierno chileno para marchar junto a un regimiento», llevando a cabo labores domésticas, humanitarias y sanitarias.

Historia

Antecedentes
 Nota: Se ha conservado la ortografía de Bello' que empleaba el autor.

El origen de la cantinera en Chile se remonta a la segunda mitad de la década de 1830. En la guerra que enfrentó a Chile con la Confederación Perú-Boliviana (1836-1839), destacó Candelaria Pérez, quien se enroló en el Batallón Carampangue y llegó incluso a obtener el grado militar de sargento por su «espíritu y valentía» en el asalto al cerro Pan de Azúcar durante la batalla de Yungay (20 de enero de 1839):

Iniciada por la sargento Candelaria Pérez, la institución de las cantineras continuó en la Guerra del Pacífico.

 En la Guerra del Pacífico

Durante la Guerra del Pacífico (1879-1884), hubo cientos de voluntarias dispuestas a ir al frente solas o junto con sus esposos, hijos o amantes.

En un principio, el gobierno de Chile decretó la prohibición de que las mujeres acompañaran al ejército en campaña. El ministro de Guerra y Marina, el general de división Basilio Urrutia, escribió:

Aunque lo anterior fue refrendado mediante un comunicado en el Diario Oficial, también allí se estableció un permiso excepcional para su ingreso:

Debido a que no fueron registradas en las listas de los regimientos, se desconoce la cantidad exacta de chilenas que participaron en la Guerra del Pacífico; empero, fue en dicho conflicto cuando se produjo el mayor número de cantineras, también llamadas «camaradas».
El  el capitán Rafael Poblete aceptó admitirlas puesto que auxiliaban «como vivanderas [...], prestando al mismo tiempo sus servicios en la enfermería [, decretándose] que cada regimiento podría ser acompañado de dos cantineras». Sin embargo, en la práctica, cada compañía tenía de una a cuatro mujeres que suplían lo que serían actualmente los distintos aspectos de la logística.

Las cantineras debían ser solteras, de «moralidad reconocida» y «probadas buenas costumbres», y oficiaban de cocinera, costurera, enfermera, fregona y lavandera de las tropas, ayudaban a los heridos y proveían de agua que llevaban en una cantina o cantimplora a los soldados durante el combate. La mayoría de ellas provenía de los estratos medio-bajo y bajo de los centros urbanos, como Santiago y Valparaíso, y recibían el mismo sueldo y vestían el mismo uniforme —aunque llevando faldas— que un soldado.

En junio de 1881, era ya tan importante el papel que desempeñaban en la guerra que en Valparaíso apareció el periódico La Cantinera'', donde algunas mujeres escribieron sobre su labor en el frente:

El militar e historiador Nicanor Molinare señaló sobre la labor de las cantineras:

Lista
Entre otras, algunas de las cantineras que acompañaron al ejército de Chile durante la Guerra del Pacífico fueron:

Después de la guerra, al igual que sus colegas masculinos, elevaron solicitudes de montepío por los servicios prestados al país; las más destacadas se retiraron del ejército con el grado militar y sueldo de sargento. En 1910 se les rindió un homenaje masivo y a las más destacadas se les gratificó económicamente. Para el , las cantineras habían desaparecido de los ejércitos de Chile y del mundo.

Galería

Véase también
 Adelita
 Rabona
 Expulsión de chilenos de Bolivia y Perú en 1879

Notas

Referencias

Bibliografía

Bibliografía adicional

Enlaces externos
 Foto de una cantinera desconocida, presumiblemente Filomena Valenzuela Goyenechea

Wikipedia:Artículos excesivamente centrados en América Latina
Wikipedia:Artículos excesivamente centrados en Chile
Wikipedia:Artículos con sesgo regional
Wikipedia:Artículos con la plantilla Globalizar sin parámetro regional
Cantineras del Ejército de Chile
Chile en el siglo XIX
Cultura de Chile
Militares de Chile
Neologismos de la guerra del Pacífico

Cantinera


عزبة صقر عزبة تابعة لمركز السادات في محافظة المنوفية في جمهورية مصر العربية.

انظر أيضاً
 مركز السادات.
 محافظة المنوفية.

مراجع

قرى السادات

عزبة صقر (قرية)


Diabat est un village à l'ouest du Maroc sur la côté de l'Océan Atlantique dans la province d'Essaouira. L'ancienne tour de guet Bordj el Baroud s'érode sur ses plages.

Notes et références

Notes

Références

Ville dans la région de Marrakech-Tensift-Al Haouz

Diabat


Bougy-Villars is a municipality in the Swiss canton of Vaud, located in the district of Morges.

History
Bougy-Villars is first mentioned in 996 as in villa Balgedelco.  Starting in 1285 and until the end of the 19th century, it was known as Bougy-Milon.  Thereafter, it was known as Bougy until 1953, when it became Bougy-Villars.

Geography

Bougy-Villars has an area, , of .  Of this area,  or 38.4% is used for agricultural purposes, while  or 22.6% is forested.   Of the rest of the land,  or 39.0% is settled (buildings or roads),  or 0.6% is either rivers or lakes.

Of the built up area, housing and buildings made up 9.6% and transportation infrastructure made up 5.1%. while parks, green belts and sports fields made up 23.7%.  Out of the forested land, all of the forested land area is covered with heavy forests.  Of the agricultural land, 9.0% is used for growing crops and 5.6% is pastures, while 23.7% is used for orchards or vine crops.  All the water in the municipality is flowing water.

The municipality was part of the Aubonne District until it was dissolved on 31 August 2006, and Bougy-Villars became part of the new district of Morges.

The municipality is located in Côte wine growing region.  The village is situated between Rolle and Signal-de-Bougy.

Coat of arms
The blazon of the municipal coat of arms is Or, a bend bendy sinister of eight Argent and Vert.

Demographics
Bougy-Villars has a population () of .  , 25.9% of the population are resident foreign nationals.  Over the last 10 years (1999–2009 ) the population has changed at a rate of 25%.  It has changed at a rate of 17.9% due to migration and at a rate of 6.3% due to births and deaths.

Most of the population () speaks French (315 or 85.1%), with German being second most common (30 or 8.1%) and Portuguese being third (10 or 2.7%).  There are 2 people who speak Italian.

Of the population in the municipality 88 or about 23.8% were born in Bougy-Villars and lived there in 2000.  There were 100 or 27.0% who were born in the same canton, while 93 or 25.1% were born somewhere else in Switzerland, and 81 or 21.9% were born outside of Switzerland.

In  there were 6 live births to Swiss citizens and were 4 deaths of Swiss citizens.  Ignoring immigration and emigration, the population of Swiss citizens increased by 2 while the foreign population remained the same.  There were 4 non-Swiss men and 1 non-Swiss woman who immigrated from another country to Switzerland.  The total Swiss population change in 2008 (from all sources, including moves across municipal borders) was an increase of 1 and the non-Swiss population increased by 4 people.  This represents a population growth rate of 1.1%.

The age distribution, , in Bougy-Villars is; 56 children or 12.2% of the population are between 0 and 9 years old and 60 teenagers or 13.1% are between 10 and 19.  Of the adult population, 30 people or 6.5% of the population are between 20 and 29 years old.  52 people or 11.3% are between 30 and 39, 84 people or 18.3% are between 40 and 49, and 70 people or 15.3% are between 50 and 59.  The senior population distribution is 60 people or 13.1% of the population are between 60 and 69 years old, 37 people or 8.1% are between 70 and 79, there are 9 people or 2.0% who are between 80 and 89, and there is 1 person who is 90 and older.

, there were 132 people who were single and never married in the municipality.  There were 200 married individuals, 21 widows or widowers and 17 individuals who are divorced.

, there were 152 private households in the municipality, and an average of 2.4 persons per household.  There were 44 households that consist of only one person and 12 households with five or more people.  Out of a total of 154 households that answered this question, 28.6% were households made up of just one person and there was 1 adult who lived with their parents.  Of the rest of the households, there are 53 married couples without children, 45 married couples with children  There were 5 single parents with a child or children.  There were 4 households that were made up of unrelated people and 2 households that were made up of some sort of institution or another collective housing.

 there were 106 single family homes (or 70.7% of the total) out of a total of 150 inhabited buildings.  There were 20 multi-family buildings (13.3%), along with 16 multi-purpose buildings that were mostly used for housing (10.7%) and 8 other use buildings (commercial or industrial) that also had some housing (5.3%).  Of the single family homes 23 were built before 1919, while 8 were built between 1990 and 2000.  The most multi-family homes (8) were built before 1919 and the next most (4) were built between 1991 and 1995.

 there were 188 apartments in the municipality.  The most common apartment size was 4 rooms of which there were 36.  There were 11 single room apartments and 98 apartments with five or more rooms.  Of these apartments, a total of 144 apartments (76.6% of the total) were permanently occupied, while 31 apartments (16.5%) were seasonally occupied and 13 apartments (6.9%) were empty.  , the construction rate of new housing units was 13 new units per 1000 residents.  The vacancy rate for the municipality, , was 0%.

The historical population is given in the following chart:

Sights
The entire village of Bougy-Villars  is designated as part of the Inventory of Swiss Heritage Sites.

Politics
In the 2007 federal election the most popular party was the SVP which received 29.02% of the vote.  The next three most popular parties were the FDP (21.63%), the SP (14.33%) and the Green Party (10.52%).  In the federal election, a total of 127 votes were cast, and the voter turnout was 51.2%.

Economy
, Bougy-Villars had an unemployment rate of 4.8%.  , there were 54 people employed in the primary economic sector and about 6 businesses involved in this sector.  19 people were employed in the secondary sector and there was 1 business in this sector.  95 people were employed in the tertiary sector, with 19 businesses in this sector.  There were 178 residents of the municipality who were employed in some capacity, of which females made up 41.0% of the workforce.

 the total number of full-time equivalent jobs was 113.  The number of jobs in the primary sector was 32, all of which were in agriculture.  The number of jobs in the secondary sector was 10, all of which were in manufacturing.  The number of jobs in the tertiary sector was 71.  In the tertiary sector; 2 or 2.8% were in wholesale or retail sales or the repair of motor vehicles, 41 or 57.7% were in a hotel or restaurant, 1 was in the information industry, 13 or 18.3% were technical professionals or scientists.

, there were 53 workers who commuted into the municipality and 128 workers who commuted away.  The municipality is a net exporter of workers, with about 2.4 workers leaving the municipality for every one entering.  About 9.4% of the workforce coming into Bougy-Villars are coming from outside Switzerland.  Of the working population, 7.3% used public transportation to get to work, and 66.9% used a private car.

This village is also home to one of the best chocolate makers in Switzerland, called "Tristan" as well as several local wine producers that sell their product in their cellars.

Religion
From the , 111 or 30.0% were Roman Catholic, while 190 or 51.4% belonged to the Swiss Reformed Church.  Of the rest of the population, there were 2 members of an Orthodox church (or about 0.54% of the population), and there was 1 individual who belongs to another Christian church.  55 (or about 14.86% of the population) belonged to no church, are agnostic or atheist, and 11 individuals (or about 2.97% of the population) did not answer the question.

Education
In Bougy-Villars about 116 or (31.4%) of the population have completed non-mandatory upper secondary education, and 107 or (28.9%) have completed additional higher education (either university or a Fachhochschule).  Of the 107 who completed tertiary schooling, 52.3% were Swiss men, 24.3% were Swiss women, 14.0% were non-Swiss men and 9.3% were non-Swiss women.

In the 2009/2010 school year there were a total of 40 students in the Bougy-Villars school district.  In the Vaud cantonal school system, two years of non-obligatory pre-school are provided by the political districts.  During the school year, the political district provided pre-school care for a total of 631 children of which 203 children (32.2%) received subsidized pre-school care.  The canton's primary school program requires students to attend for four years.  There were 16 students in the municipal primary school program.  The obligatory lower secondary school program lasts for six years and there were 24 students in those schools.

, there were 5 students in Bougy-Villars who came from another municipality, while 60 residents attended schools outside the municipality.

Notable residents

Sébastien Loeb, the world champion in rally racing, currently lives in a villa in Bougy-Villars.

References

Cultural property of national significance in the canton of Vaud

Bougy-Villars


{{Infookvir sezona nogometne lige
| natjecanje                = Međuopćinska nogometna liga Đurđevac – Virovitica
| sezona                    = 1977./78.
| slika                     =
| opis                      =
| država                    =  Jugoslavija  <small>  SR Hrvatska
| stupanj lige              = V.
| prvaci                    = Đurđevac: Pitomača   Virovitica: Borac Virovitica   Ukupno: Borac Virovitica
| promovirani               =
| degradirani               =
| broj klubova              = Đurđevac: 12  Virovitica: 10
| kontinentalni kup1        =
| kvalifikanti kup1         =
| kontinentalni kup2        =
| kvalifikanti kup2         =
| kontinentalni kup3        =
| kvalifikanti kup3         =
| kontinentalni kup4        =
| kvalifikanti kup4         =
| utakmica                  =
| golova                    =
| najbolji strijelac        =
| najveća domaća pobjeda    =
| najveća gostujuća pobjeda =
| najefikasnija utakmica    =
| pobjednički niz           =
| niz neporaženosti         =
| niz poraza                =
| najveća posjećenost       =
| najmanja posjećenost      =
| prosječna posjećenost     =
| ukupna posjećenost        =
| prethodna sezona          =
| sljedeća sezona           = 1978./79.   (Virovitica – Đurđevac)
}}Međuopćinska nogometna liga Đurđevac – Virovitica''' je bila liga petog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1977./78.
Igrana je u dvije skupine:
 Đurđevac: 12 klubova, pravak "Pitomača" Virovitica: 10 klubova, prvak klub "Borac" iz Virovitice.
Ukupni pobjednik lige nakon razigravanje je bio "Borac" iz Virovitice.
Reorganizacijom ligaškog sustava za sezonu 1978./79., postala je ligom šestog stupnja i nazvana Međuopćinska nogometna liga Virovitica – Đurđevac, te je igrana kao jedinstvena liga.

 Đurđevac
 prvak "Pitomača"''

Sudionici
 Borac Ferdinandovac
 Drava Podravske Sesvete
 Graničar Đurđevac
 Mladost Kloštar Podravski
 Mladost Molve
 Mladost Stari Gradac
 Omladinac Kalinovac
 Pitomača
 Podravac Virje
 Polet Čepelovac
 Prekodravac Ždala
 Vilim Galjer Prugovac

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Virovitica

Ljestvica

 Gornje Bazje – također se piše i kao Gornje Bazije
 Obilićevo – skraćeno za Novo Obilićevo – tadašnji naziv za Zvonimirovo

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Doigravanje za prvaka

Povezani članci
 Zagrebačka zona – Sjever 1977./78.
 Međuopćinska liga Koprivnica – Križevci 1977./78.
 Međuopćinska liga Daruvar – Pakrac – Grubišno Polje 1977./78.

Vanjske poveznice

Izvori

 library.foi.hr, Virovitički list : virovitičko-podravski tjednik
 Virovitički list - Tjednik SSRN općine Virovitica, br. 1060 (24/1978), izdano 16. lipnja 1978., str. 8 (konačna ljestvica), preuzeto 22. studenog 2022.
 Virovitički list - Tjednik SSRN općine Virovitica, br. 1061 (25/1978), izdano 23. lipnja 1978., str. 8 (razigravanje za prvaka), preuzeto 22. studenog 2022.
 Darko Barišić i dr.: Osamdeset godina nogometa u Pitomači : 1921. - 2001. godine, Pitomača, 2002.,  (Croming), str. 130-132

1977-78 MOL Đurđevac-Virovitica
MOL Đurđevac-Virovitica
1977-78 MOL Đurđevac-Virovitica

Međuopćinska nogometna liga Đurđevac – Virovitica 1977./78.