Çeçenistan (; , ), resmî adıyla Çeçen Cumhuriyeti (; , ), yaygın olarak bilinen şekliyle Çeçenya, Rusya Federasyonu'nun federal bölgelerinden (cumhuriyet) birisidir.

Kuzey Kafkasya'da, Hazar Denizi'ne  uzaklıkta bulunur. Cumhuriyetin başkenti Grozni şehridir.  Cumhuriyetin nüfusu 1.268.989 kişidir.

1991'de Sovyetler Birliği'nin dağılmasının ardından Çeçen-İnguş Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti iki bölüme ayrıldı: İnguşetya Cumhuriyeti ve Çeçen Cumhuriyeti. Çeçen Cumhuriyeti, bağımsızlık arayan İçkerya Çeçen Cumhuriyeti'ni ilan etti. Rusya'ya karşı gerçekleştirdiği Birinci Çeçen Savaşı'nın ardından Çeçenistan, İçkerya Çeçen Cumhuriyeti olarak fiilen bağımsızlık kazandı. İkinci Çeçen Savaşı sırasında Rusya Federasyonu kontrolü yeniden sağlandı. O zamandan beri sistematik bir yeniden yapılanma ve yeniden inşa süreci yaşansa da ülkenin dağlık kesimlerinde ve güney bölgelerinde 2019 yılına kadar düzensiz çatışmalar devam etti.

Tarihi

Çeçenya nüfusunun kökeni
11. yüzyıl Gürcistan tarihçisi Leonti Mroveli'ye göre, Kafkas kelimesi Vaynahların atası Kavkazos'tan türetilmiştir. Ilia Eyalet Üniversitesi'nden George Ançabadze'ye göre

Amerikalı dilbilimci Johanna Nichols, "Kafkasya bölgesinin modern halkı Bereketli Hilal'in eski çiftçileri ile iletişim kurmak için bir dil kullandı" demektedir ve araştırması "bölgenin çiftçilerinin ön-Nah-Dağıstanlılar olduğunu" öne sürmektedir. Nichols, "Nah-Dağıstan dilleri, Batı medeniyetine yol açan kültürel ve dilsel topluluğun doğrudan devamına en yakın şeydir" sonucunu ortaya koymaktadır. Utah Üniversitesi'nden Henry Harpending'in araştırmaları, Nichols'un görüşlerini desteklemektedir.

Tarih öncesi

Kezanoi Gölü yakınlarında M. Ö. 40.000'e kadar uzanan insan yerleşiminin izleri bulundu. Mağara resimleri, eserler ve diğer arkeolojik kanıtlar, bölgenin yaklaşık 8.000 yıl boyunca sürekli yerleşim gördüğünü işaret etmektedir. Bu yerleşim yerlerinde yaşayan insanlar araç-gereçler, ateş, hayvan derilerinden yapılma kıyafetler kullandılar.

Kafkasya Epipaleolitik ve erken Kafkas Neolitik döneminde, bölgede tarıma, sulamaya ve hayvanların evcilleştirilmesine başlandı. Modern zamanlarda keşfedilen Ali-Yurt ve Magas yakınlarındaki yerleşimlerde taştan aletler ortaya çıktı: taş baltalar, cilalı taşlar, taş bıçaklar, delikli taşlar, kil tabaklar vb. Ovalarda kil tuğladan yapılmış yerleşim yerleri tespit edildi. Dağlarda taştan duvarlarla çevrili yerleşim yerleri vardı; bazıları M. Ö. 8000 yılına kadar tarihlenmektedir. Bu dönem aynı zamanda tekerleğin icadını (M. Ö. 3000), biniciliği, metal işlemeciliğini (bakır, altın, gümüş, demir), tabak, zırh, hançer, bıçak, ok uçları vb. yapımını da gördü. Nasare-Cort, Muzhichi, Ja-E-Bortz (Surkha-khi olarak da bilinir), Abbey-Gove (Nazran veya Nasare olarak da bilinir) yakınlarında tarihi eserler bulundu.

İmparatorluk öncesi dönem
900-1200 yılları arasında Kafkasya'nın merkezindeki krallık Alanya ve Noble Alanya (Rusça: Царственные Аланы) olarak ikiye ayrıldı. Alman bilim adamı Peter Simon Pallas, İnguş halkının (Kist) doğrudan Alanya'dan gelenler olduğuna inanıyordu. 1239'da, Alanya'nın başkenti Magas ve Kuzey Kafkasya yaylalarının, uluslarının ve kabilelerinin birleşimi olan Alan Konfederasyonu Batu Han (Moğol lideri ve Cengiz Han'ın torunu) tarafından tahrip edildi. "Magas, 1239'un başında Batu Han'ın orduları tarafından tahrip edildi. Tarihsel olarak Magas, İnguşetya'nın yeni başkentinin şu anda inşa edildiği yaklaşık olarak aynı yerde bulunuyordu."- D. V. Zayats.

1300-1400'de Alanlar, Timur, Toktamış arasında sık sık savaşlar gerçekleşti ve Terek Irmağı Muharebesi ile çatışmalar doruğa ulaştı. Alan kabileleri, dağları işgalcilerden koruyan kaleler, surlar ve savunma duvarları inşa etti. Ova kabilelerinin bir kısmı Moğollar tarafından işgal edildi. Moğollara karşı isyan başladı.

1991 yılında Ürdünlü tarihçi Abdul-Ghani Khassan, Alanya'nın Çeçenistan ve İnguşetya'da olduğunu iddia eden eski Arap metinlerinin bir kopyasını ve Alanya'nın Nohço (Çeçen) kabilesinden olduğunu iddia eden Alanyalı tarihçi Azdin Vazzar'ın (1395-1460) belgesini yayımladı.

16. yüzyıl, Kafkasya'ya ilk Rus müdahalesine tanık oldu. 1558'de Kabardey Temruko, Vaynah kabilelerine karşı Korkunç İvan'dan yardım isteyen elçilerini Moskova'ya gönderdi. Korkunç İvan, Temruko'nun kızı Maria Temryukovna ile evlendi. Orta Kafkasya'da genişleyen Rus Çarlığı saldırgan Vaynah işgalcilerine karşı zemin kazanmak için bir ittifak kurdu. Çeçenistan, Kuzey Kafkasya'da 15. yüzyıldan beri sürekli olarak dış yönetimle savaşan bir milletti. Çeçenler, sonraki birkaç yüzyıl içinde İslam'ın Rus işgaline karşı direnişle ilişkilendirilmesi nedeniyle Sünni İslam'a geçmeye başladı.

Rus işgaline karşı ilk direniş Şeyh Mansur (1750-1794) adında bir Nakşibendi imamı tarafından örgütlendi. Şeyh Mansur, 1784'te geleneksel yönetim tarzını bırakıp şeriatı uygulamaya başladı, tütün ve kahve içimini yasakladı, Ruslarla evlenilmemesi gerektiğini söyledi. Rus ordusuna karşı savaşın kutsal bir savaş (cihat) olduğunu ilan etti ve imamların öncülüğünde müritlerin toplandığı bu harekete müridizm adı verildi. Mansur'un mucizeleri ile ilgili rivayetler arttı ve Osmanlı topraklarında dahi etkili oldu. Örneğin Antep ulemasından Seyyid Halif Edendi'nin 200 talebesiyle ona katıldı. Rus ordusuna karşı beş ay direniş gösteren Mansur, 1791'de kendi köyü Anapa'da yakalandı ve St. Petersburg'a getirilip hapsedildi. Nisan 1794'te hapiste öldü.

Mansur'un ölümü ile Müridizm hareketi bitmedi, Gazi Muhammed ve Mücahit Hamza hareketi devam ettirdi. Mürit hareketinin üçüncü evresinde Şeyh Şamil hareketin liderliğine geçti.

İmparatorluk hakimiyeti

I. Petro, Rusya-İran Savaşı (1722-1723) başladıktan sonra, ilk olarak Safevî İran'ına rağmen Rusya'nın Kafkasya ve Hazar Denizi'ndeki siyasi etkisini artırmaya çalıştı. Çeçen tarihinde kayda değer bir gelişme olan bu Rus-İran Savaşı, İmparatorluk Rusyası ile Vaynahlar arasındaki ilk askeri karşılaşmayı anımsatmaktadır. Rus güçleri birkaç yılda Kafkasya topraklarının çoğunu İran'dan almayı başardı.

Ruslar, Hazar koridorunun kontrolünü ele geçirip İran yönetimindeki Dağıstan'a doğru ilerlerken, Petro'nun kuvvetleri dağ kabileleri ile karşılaştı. Petro onları bastırmak için bir süvari kuvveti gönderdi, ancak Çeçenler onları bozguna uğrattı. 1732'de Rusya, Kafkasya'nın çoğunu o dönemde Nadir Şah liderliğindeki İran'a geri verdikten sonra, Reşt Antlaşması'nın ardından Rus birlikleri, Argun Nehri kıyısındaki Çeçen-aul adlı bir köyde Çeçenlerle tekrar çatışmaya girdi. Ruslar tekrar yenilgiye uğratıldı ve geri çekildi, ancak bu savaş, Nohçi'nin nasıl "Çeçenler" olarak anıldığına dair uydurma hikâyenin kökeni olmalıdır. Çünkü, Çeçen adı 1692'den beri zaten kullanılıyordu.

1555'ten beri aralıklı olarak Pers egemenliği altında bulunan, 1783'te II. Erekle liderliğindeki Kartli-Kaheti Krallığı'ndan olan doğu Gürcüleri ve Rusya, Georgievsk Antlaşması'nı imzaladılar. Bu anlaşmaya göre, Kartli-Kaheti Rusya'nın himayesine girdi ve Gürcistan İran'a olan bağımlılığını reddetti. Rus İmparatorluğu Kafkasya'daki nüfuzunu artırmak ve Kartli ve Transkafkasya'nın Pers ve Türkiye'ye karşı gerçekleştirdiği savaşlarında yararlı olduğunu düşündüğü diğer azınlık Hristiyan bölgeleriyle arasındaki iletişimi sağlamak için Kuzey Kafkas Dağları'nı ele geçirmeye başladı. Rus İmparatorluğu zaferlerini meşrulaştırmak için Hristiyanlığı kullandı ve Nah kabilelerini "haydut" olarak gören ve Çarlıktan kurtuluş dini olarak kendisini konumlandırdığı için bölgede İslam'ın geniş çapta yayılması hız kazandı. İsyan, diğer Kuzey Kafkas kabilelerinin tereddütlü askeri desteğiyle bir Çeçen Nakşibendi (Sufi) şeyhi olan Mansur Uşurma tarafından yönetildi. Mansur, şeriat hukuku altında bir Transkafkasya İslam devleti kurmayı amaçlıyordu ancak bunu başaramadı.

Rus-İran Savaşı (1804-1813) ve bunun sonucu olan Gülistan Antlaşması'nın ardından, Dağıstan'ın, Azerbaycan'ın büyük bir kısmının ve Gürcistan'ın İran tarafından Rusya'ya zorla bırakılmasının ardından Rusya, Kafkasya'daki topraklarını önemli ölçüde genişletti. Birkaç yıl sonra, 1826'da başlayan ve 1828'de Türkmençay Antlaşması ile sona eren İran'a karşı başarılı bir Kafkasya Savaşı ve 1828'de Osmanlı Türkiyesi'ne karşı başarılı geçen bir savaş, Rusya'nın Kuzey Kafkasya yerlilerini bastırmak için ordusunun çok daha büyük bir bölümünü kullanmasına olanak sağladı.

Nah kabilelerinin direnişi hiçbir zaman sona ermedi ve 1834'ten 1859'a kadar Ruslara karşı savaşan yeni bir Müslüman-Avar komutanı olan İmam Şamil için verimli bir zemin hazırladı (bkz. Mürid Savaşı). 1859'da Şamil, Aul Gunib'de Ruslar tarafından yakalandı. Şamil, bir kolu, bir gözü ve bir bacağı olan bir Çeçen olan Boysangur Benoiski'yi Gunib'de komuta sorumlusu olarak bıraktı. Benoiski kuşatmayı yarıp geçti ve Ruslar tarafından yakalanıp öldürülene kadar iki yıl boyunca Rusya ile savaşmaya devam etti. Rus çarı, Şamil'in canını bağışlayarak Kuzey Kafkasya'daki direnişin duracağını umuyordu ama direniş durmadı. Rusya, Nah yerleşimlerini yok ederek ve ovalarda Kazak savunma hatları inşa ederek bir sömürge taktiği kullanmaya başladı. Kazaklar, yenilgiden yenilgiye uğradı ve sürekli olarak yiyeceklerini ve silahlarını çalan dağcılar tarafından saldırıya uğradılar.

Çarlık rejimi, 1860'ların sonunda farklı bir yaklaşım kullandı. Çeçenlere ve İnguşlara Kafkasya'dan ayrılıp Osmanlı İmparatorluğu'na göç etmelerini teklif ettiler (bkz. Muhacir (Kafkasya)). Sürgün sırasında Çeçenlerin ve İnguşların yaklaşık %80'inin Kafkasya'yı terk ettiği tahmin edilmektedir. Bu, açık savaştan isyancı savaşa giden direnişi zayıflattı. 19. yüzyılın sonunda Çeçen direnişçilerden biri de Çeçen Abrek Zelimhan Guşmazukayev ve onun silah arkadaşı İnguş Abrek Sulom-Beck Sagopşinski idi. İkisi birlikte, çoğunlukla İnguşetya ve Çeçenistan'da, Rus askeri konvoylarını, hükûmet darphanelerini ve hükûmet sonrası hizmeti taciz eden küçük birimler oluşturdular. İnguşlar Zelimhan'ı teslim etmeyi reddettiğinde İnguş-aul Kek tamamen yakıldı. Zelimhan, 20. yüzyılın başında öldürüldü. Nah kabileleri ile Rusya arasındaki savaş, Nah'ın Anton Denikin'e ve ardından Sovyetler Birliği'ne karşı mücadelesini gören Rus Devrimi döneminde yeniden su yüzüne çıktı.

21 Aralık 1917'de İnguşetya, Çeçenistan ve Dağıstan Rusya'dan bağımsızlık ilan ettiler ve tek bir devlet kurdular: "Kuzey Kafkasya'nın Birleşik Dağ Sakinleri" (Kuzey Kafkasya'nın Dağlık Cumhuriyeti olarak da bilinir), büyük dünya güçleri tarafından tanındı. Yeni devletin başkenti Temir-Han-Şura'ya (Dağıstan) taşındı. Tanınmış bir Çeçen devlet adamı olan Tapa Çermoyev, devletin ilk başbakanı seçildi. İkinci başbakan, 1917'de Cumhuriyet'in anayasasının yazarı olan İnguş devlet adamı Vassan-Girey Cabagiev oldu ve 1920'de üçüncü dönem için yeniden seçildi. 1921'de Ruslar ülkeye saldırdı ve ülkeyi işgal etti ve ülke topraklarını zorla Sovyet Devleti'ne kattı. Kafkas Bağımsızlık Savaşı yeniden başladı ve Kafkas Devleti'nin hükûmeti sürgüne gönderildi.

Sovyet yönetimi
Sovyet yönetimi sırasında, Çeçenistan ve İnguşetya birleştirilerek Çeçen-İnguş Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti kuruldu. 1930'larda Çeçenistan, insan kaynaklı bir kıtlık olan Holodomor'dan kaçan birçok Ukraynalı ile istila edildi. Sonuç olarak, Ukraynalıların çoğu Çeçen-İnguş ÖSSC'ye kalıcı olarak yerleşti ve kıtlıktan kurtuldu. 50.000'den fazla Çeçen ve 12.000'den fazla İnguş cephede Nazi Almanyası'na karşı savaşıyor olmasına rağmen (SSCB'nin kahramanları dahil: Abukadzhi Idrisov, Hanpaşa Nuradilov, Movlid Visaitov) ve Nazi Alman birlikleri, Kafkasya'nın yarısını bir aydan kısa bir sürede ele geçirdikten sonra iki Çeçen-İnguş kentinde, Malgobek ve Ordzhonikidze'de (Vladikavkaz olarak yeniden adlandırıldı) tamamen durdurulana kadar savaşmış olsalar da, Çeçenler ve İnguşlar haksız yere Nazi destekçileri olarak suçlandılar ve tüm uluslar 1944'te, II. Dünya Savaşı'nın sonlarına doğru, Mercimek Operasyonu sırasında tüm uluslar, Çeçen ve İnguş nüfusunun %60'ından fazlasının öldüğü Kazakistan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'ne (daha sonra Kazakistan) sürüldü. Amerikalı tarihçi Norman Naimark şöyle yazmıştır:

Zorunlu göçün, Çeçenleri ve İnguşları isyana hazırlayan ve Alman kuvvetlerine yardım eden kitlesel bir komployla suçlayan ünlü NKVD subayı Bogdan Kobulov'un hazırladığı materyallerle haklı çıktığı iddia edildi. Materyallerin çoğunun daha sonra uydurulduğu ortaya çıkarıldı. Almanlara karşı cesurca savaşan seçkin Kızıl Ordu subayları bile (örneğin, Elbe nehrinde Amerikan güçleriyle ilk temasa geçen 255. Ayrı Çeçen-İnguş alayı Movlid Visaitov'un komutanı) sınır dışı edildi. Çeçenlerin ve İnguşların sınır dışı edilmesinin asıl sebebinin Rusya'nın komünist olmayan bir ülke olan Türkiye'ye saldırmak arzusu olduğuna dair bir teori de bulunmaktadır çünkü Çeçenler ve İnguşlar bu tür planlara engel olabilirdi. 2004'te Avrupa Parlamentosu, Çeçenlerin ve İnguşların sınır dışı edilmesini bir soykırım eylemi olarak kabul etti.

Çeçen-İnguş Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti toprakları, Stavropol Krayı (Grozni Okrugu'nun kurulduğu yer), Dağıstan ÖSSC, Kuzey Osetya ÖSSC ve Gürcistan ÖSSC arasında bölündü.

Çeçen-İnguş Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti yeniden kurulduğunda, 1956'dan sonra Nikita Kruşçev yönetimindeki Stalinizmden arındırma sırasında Çeçenlerin ve İnguşların topraklarına dönmelerine izin verildi, ancak bölgenin hem sınırları hem de etnik bileşimi önemli ölçüde değişmişti. Sovyetler Birliği'nin diğer bölgelerinden, çoğunlukla terk edilmiş Çeçenlerin ve İnguşların aile evlerine yerleşen çok sayıda (ağırlıklı olarak Rus) göçmen vardı. Cumhuriyet, Kuzey Osetya ÖSSC'ye devredilen Prigorodny Bölgesi'ni kaybetti, ancak ağırlıklı olarak Rus Naursky Bölgesi ve Terek Kazaklarının anavatanı olarak kabul edilen Shelkovskoy Bölgesi'ni ele geçirdi.

Çeçenlere yönelik Ruslaştırma politikaları 1956'dan sonra da devam etti ve hayatın birçok alanında Çeçenlere Sovyet sisteminde ilerleme için daha iyi fırsatlar sağlamak için gerekli olan Rusça dil yeterliliği gerekiyordu.

26 Kasım 1990'da Çeçen-İnguş ÖSSC yüksek Konseyi "Çeçen-İnguş Cumhuriyeti Devlet egemenliği Deklarasyonu"nu kabul etti. Bu deklarasyon, Sovyetler Birliği'nin yeniden yapılanmasının bir parçasıydı. Bu yeni antlaşma, 15 cumhuriyet devletini 80'den fazla cumhuriyete dönüştürecek ve 22 Ağustos 1991'de imzalanacaktı. 19-21 Ağustos 1991 Sovyet darbe girişimi bu yeniden yapılanmanın terk edilmesine yol açtı.

1991'de Sovyetler Birliği'nin dağılmasının yaklaşmasıyla, eski Sovyet Hava Kuvvetleri generali ve yeni Çeçen Devlet Başkanı Cevher Dudayev'in önderliğinde bir bağımsızlık hareketi olan Çeçen Ulusal Kongresi kuruldu. Çeçenistan'ın ayrı bir ulus olarak tanınması için kampanya yürüttü. Bu harekete Çeçenistan'ın - Baltık, Orta Asya ve diğer Kafkasya Devletlerinin sahip olduğu gibi - Sovyetler Birliği içinde bağımsız bir varlık olmadığını, ancak Rusya Sovyet Federatif Sosyalist Cumhuriyeti'nin parçası olduğunu iddia eden Boris Yeltsin'in Rusya Federasyonu tarafından karşı çıkıldı. Sovyet Anayasası'na göre Çeçenistan'ın ayrılma hakkı yoktu. Ayrıca, Tataristan gibi diğer Rusya cumhuriyetlerinin, Çeçenistan'ya bu hak tanınması durumunda Rusya Federasyonu'ndan ayrılmayı düşüneceklerini ifade edildi. Nihai olarak, Çeçenistan'ın Rusya'nın petrol altyapısında önemli bir merkez olduğunu ve dolayısıyla bölünmesinin ülke ekonomisine ve enerji erişimine zarar vereceğini ifade edildi.

Takip eden on yılda, bölge, genellikle alışılmamış bir şekilde savaşan ve mevcut yönetim aracılığıyla birkaç ardışık Rus hükûmeti tarafından tutulan pozisyondan vazgeçen çeşitli gruplar arasında devam eden bir mücadeleye kilitlendi.

Çeçen Savaşları

Birinci Çeçen Savaşı, Rus güçlerinin Kasım 1991'de bağımsızlığını ilan eden Çeçenistan'ın kontrolünü yeniden ele geçirmeye çalıştığı 1994-1996 yılları arasında gerçekleşti. Asker, silah ve hava desteğindeki ezici sayısal üstünlüğüne rağmen, Rus kuvvetleri çok sayıda başarılı tam ölçekli saldırı ve isyan baskınları nedeniyle dağlık alan üzerinde etkili kalıcı kontrol sağlayamadı. Rusya, Grozni'de üç ayda 1945 Berlin Muharebesi'nde kaybettiğinden daha fazla tank kaybetti (1.997'den fazla tank).

1995'teki Budyonnovsk hastanesi rehine krizi Rus kamuoyunu derinden sarstı ve Çeçen isyancıların uluslararası arenada kınanmasına yol açtı.

Nisan 1996'da Çeçenistan'ın demokratik olarak seçilen ilk cumhurbaşkanı Cevher Dudayev, kullandığı bir uydu telefonunun konumunun bulunmasından sonra bir bubi tuzağı bombası ve bir savaş uçağından ateşlenen bir füze kullanarak Rus kuvvetleri tarafından öldürüldü.

Bölgedeki Rus askerî güçlerinde görülen moral bozukluğu ve Aslan Mashadov liderliğindeki Çeçen isyancı güçleri tarafından Grozni'yi yeniden ele geçirmek için başlatılan başarılı bir saldırı, Rusya Devlet Başkanı Boris Yeltsin'i 1996'da ateşkes ilan etmeye ve bir yıl sonra Rus kuvvetlerini geri çekmeye ve bir barış antlaşması imzalamaya sevk etti.

Savaştan sonra, Ocak 1997'de Çeçenistan'da parlamento ve cumhurbaşkanlığı seçimleri yapıldı ve Çeçen koalisyon hükûmetinin genelkurmay başkanı ve başbakanı olan yeni Cumhurbaşkanı Aslan Mashadov beş yıllık bir dönem için iktidara geldi. Mashadov, resmi ekonomisi ve altyapısı neredeyse yok edilen cumhuriyetin yeniden inşasına yardım etmesi için Rus hükûmetine baskı yaparken, Çeçen egemenliğini korumaya çalıştı. Rusya, cumhuriyetin iyileştirilmesi için para göndermeye devam etti; aynı zamanda okullar ve hastaneler için emeklilik maaşı ve fon sağladı. Bu fonların çoğu Çeçen yetkililer tarafından alındı ve tercih edilen savaş ağaları arasında paylaştırıldı. Yaklaşık yarım milyon insan (Çeçenistan'ın savaş öncesi nüfusunun %40'ı) ülke içinde yerlerinden edilmişti ve mülteci kamplarında veya aşırı kalabalık köylerde yaşıyordu. Ekonomik bir gerileme yaşandı. Çeçenistan'da kalıcı olarak iki Rus tugayı görevlendirildi.

Harap bir ekonomik yapı bulunduğu için, insan kaçırma eylemleri, kurbanların nadiren öldürülmesine rağmen, kaotik genç devletin üç yıllık bağımsızlığı sırasında 200 milyon dolardan fazla para toplanması sonucunda ülke çapında ana gelir kaynağı haline geldi. Resmi hesaplara göre 1998 yılında 176 kişi kaçırıldı, 90'ı serbest bırakıldı. Başkan Mashadov, rehinecilere karşı büyük bir sefer başlattı ve 25 Ekim 1998'de, Çeçenistan'ın en üst düzey adam kaçırma karşıtı yetkilisi Şadid Bargişev, uzaktan kumandalı bir araba bombalaması sonucunda öldürüldü. Bargişev'in meslektaşları daha sonra saldırıdan gözlerini korkutmayacağını ve hizmetlerine devam edeceklerin belirttiler. "Vehhabilik" nedeniyle siyasi şiddet ve dini aşırılık yaygındı. 1998'de Grozni yetkilileri olağanüstü hal ilan etti. Gerginlikler, Gudermes'teki Temmuz 1998 çatışması gibi, Çeçen Ulusal Muhafızları ile İslamcı militanlar arasında çatışmalara yol açtı.

Dağıstan Operasyonu, 7 Ağustos 1999'da başladı ve bu sırada İslami Uluslararası Tugay (IIPB), Rusya'dan bağımsızlık isteyen Dağıstan Şurası lehine komşu Rus Dağıstan Cumhuriyeti'ne başarısız bir saldırı başlattı. Eylül ayında, Moskova da dahil olmak üzere birçok Rus şehrinde yaklaşık 300 kişinin ölümüne yol açan bir dizi apartman bombalaması, Çeçen ayrılıkçılara atfedildi. Bazı gazeteciler resmi açıklamalara itiraz ettiler, bunun yerine Rus Gizli Servisi'ni Çeçenistan'ya karşı yeni bir askerî harekât başlatmak için binaları havaya uçurmakla suçladılar. Bombalamalara yanıt olarak, İçkerya rejimine karşı uzun süreli bir hava harekâtı misilleme saldırısı ve Ekim 1999'da başlayan bir kara harekâtı, İkinci Çeçen Savaşı'nın başlangıcını işaret etti. İlk Çeçen Savaşı'ndan çok daha iyi organize edilmiş ve planlanmış olan Rus silahlı kuvvetleri çoğu bölgenin kontrolünü ele geçirdi. Rus kuvvetleri 5 Şubat 2000'de Çeçenistan'ın Aldy kentinde düzenlenen bir temizlik operasyonu sırasında 60 Çeçen sivili öldürerek orantısız güç kullandı. Grozni'nin Şubat 2000'de yeniden ele geçirilmesinden sonra İçkerya rejimi dağıldı

Savaş sonrası yeniden yapılanma ve isyanlar

Çeçen isyancılar Rus birlikleriyle savaşmaya ve saldırılar düzenlemeye devam etti.  Ekim 2002'de 40-50 Çeçen isyancı bir Moskova tiyatrosunu ele geçirdi ve yaklaşık 900 sivili rehin aldı. Kriz, çoğu Rus özel kuvvetleri tarafından içerideki insanları etkisiz hale getirmek için binaya pompalanan bilinmeyen bir aerosol nedeniyle 117 rehine ve 50 kadar isyancının ölümüyle sona erdi.

Artan şiddet eylemlerine cevaben Rusya, Çeçenistan üzerindeki hakimiyetini sıkılaştırdı ve eylemlerle mücadele operasyonlarını bölge genelinde genişletti. Rusya, Rus yanlısı bir Çeçen rejimi kurdu. 2003 yılında Çeçenistan'yı Rusya ile yeniden bütünleştiren ancak sınırlı özerklik sağlayan bir anayasa referandumu yapıldı. Çeçen hükûmetine göre referandum %95,5 kabul ve neredeyse %80 katılımla geçti. The Economist, "Kremlin dışında çok az kişinin referandumu adil bulduğunu" iddia ederek sonuçlara şüpheyle yaklaştı.

Eylül 2004'te ayrılıkçı isyancılar, Çeçenistan'ın bağımsızlığının tanınması ve Rusya'nın geri çekilmesi talebiyle Kuzey Osetya'nın Beslan kasabasında bir okulu işgal etti. 1.100 kişi (777'si çocuk) rehin alındı. Üç gün süren saldırı, 186'sı çocuk olmak üzere 331'den fazla kişinin ölümüyle sonuçlandı. 2004 okul kuşatmasından sonra, Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin kapsamlı güvenlik ve siyasi reformlar başlattıklarını duyurdu, Kafkasya bölgesindeki sınırları kapattı ve merkezi hükûmete daha fazla güç verme planları olduğunu açıkladı. Ayrıca, Çeçen ayrılıkçılara karşı önleyici saldırılar da dahil olmak üzere iç şiddet eylemlerine karşı daha sert adımlar atacağına söz verdi. 2005 ve 2006'da ayrılıkçı liderler Aslan Mashadov ve Şamil Basayev öldürüldü.

2007'den beri Çeçenistan, Ramzan Kadırov tarafından yönetilmektedir. Kadırov'un yönetimi, yüksek düzeyde yolsuzluk, kötü bir insan hakları sicili, yaygın işkence kullanımı ve büyüyen bir kişilik kültüyle karakterize edildi. Çeçenistan'da eşcinsel karşıtı temizlik iddiaları ilk olarak 1 Nisan 2017'de bildirildi.

Nisan 2009'da Rusya, terörle mücadele operasyonunu sona erdirdi ve ordusunun büyük bölümünü geri çekti. Kuzey Kafkasya'daki çatışmalar bu tarihten sonra da devam etti. Kafkasya Emirliği, Kur'an ve Sünnet'in gerçek yorumuna ve Sünni Hanbeli mezhebine sıkı sıkıya bağlı kalarak Selefi cihatçı bir grubun ilkelerini tam olarak benimsemiştir.

Coğrafya

Kuzey Kafkasya'nın doğu kesiminde, kısmen Doğu Avrupa'da yer alan Çeçenistan, neredeyse her tarafı Rusya Federal toprakları ile çevrilidir. Batıda Kuzey Osetya ve İnguşetya, kuzeyde Stavropol Krayı, doğuda Dağıstan ve güneyde Gürcistan ile sınır komşusudur. Başkenti Grozni'dir.

Kuzeybatısında Rusya Federasyonu'na bağlı Stavropol Kray, doğusunda ve güneyinde Dağıstan ile Gürcistan, batısında İnguşya ve Kuzey Osetya yer alır. Çeçenistan'ın güneyi tamamen dağlıktır. Bu dağlar batıdaki Nazrani'den başlayıp doğudaki Gerzel-dola kadar uzanır. En batı uçta bulunan Stolovaya dağından İtumgalla'ya kadar uzanan sıradağlar Taşlır Dağları (Thulgandagghaş) adını alır. Taşlık sıradağlarının kuzeyinde Sunzha (Sunja) sıradağları adı verilen dağlar vardır. Onunda kuzeyinde Terek sıradağları bulunur. Sunzha sıradağlarının arasından dikine Terek Nehrinin Sunzha koluna bağlı büyük çaylar akar. Dağlardan daha çok sözü edilmesi gerekenler Çeçenistan'ın güney sınırını oluşturanlardır. Batıdan doğuya doğru sınır boyunca uzanan büyük dağlar, Kafkas sıradağlarının birer tepeleri olarak kabul edilebilir:

 Stovolaya Dağı - 2993 m
 Şan Dağı - 4451 m
 Hahalgi (Xaxalgi) - 3032 m
 Tebulosynta (Tuloy Lam) - 4493 m
 Diklosmta (Dikaluoy Lam) - 4285 m
 Cobolgo Dağı - 2725 m
 Alan: 17.300 km2 (6680 mil kare)
 Sınırlar:
 Dahili:
 Dağıstan (KD)
 İnguşetya (B)
 Kuzey Osetya - Alania (WB
 Stavropol Krai (KB)
 Dış:
 Gürcistan (Kaheti ve Mtskheta-Mtianeti) (G)

Nehirler:

 Terek
 Sunzha
 Argun

Çeçenistan'ın en önemli nehri Terek Irmağı'dır. Bu step tipli nehir tipine girmektedir. Bu nehir Kafkasya sıradağlarının buzluklarından kaynaklıdır. Kuzey Otesya'nın Mozdak nehrinden Çeçenistan'ın Bienon-Yurt istikametinde ülkeye girer. Batıdan doğuya doğru hafif bir kavisle uzanır. Dağıstan'a yakın kuzeye dönerek Kızıldiyar istikametinde akar, Kaspi Denizine (Hazar Denizi) dökülür. Uzunluğu 590 km'dir.

Terek'ten sonra Çeçenistan'ın en önemli nehri Sunzha (Sunca) Nehri'dir. Bu nehir Terek Nehri'nin en büyük kollarındandır. Sunzha Nehri Çeçenistan'ın güneyindeki Taşlık sıradağlarından kaynaklanır. Güneyde kuzeye doğru dikine akan Assa, Argun, Hulahula çaylarıyla beslenir. Kuzey Otesya'nın doğu sınırlarını dikine kesip Nazran'a (İnguşya'nın Baş nehri) ulaşır ve oradan Marbulak'a (Erıthoy) doğru döner, Caharkala'ya varır. Buradan Gudermes'e, Gudermes'ten kuzeye döner ve Telkovski rayonunun güneyinden Terek Nehrine dökülür. Sunzha (Sunca) nehrini, batıdan doğuya doğru sayarsak Assa, Argun, Hulahulo gibi büyük çaylar besler.

Göller
Çeçenistan'da Qhjözan-yam (Kuzenoy-Am) adını taşıyan iki göl vardır. İlki Andi dağlarının güney eteklerindedir. Deniz seviyesinden 1869 m yüksekliktedir. Derinliği 72 m, yüzölçümü 4 km²′dir.

Aynı adı taşıyan ilkinden daha küçük bir göl daha vardır. Çaroda dağının eteğinde Dyaj (D'ay) köyünün 10–12 km ötesinde bulunur. Eni 100m, uzunluğu 200m, derinliği 4m'dir.

20.000'den fazla insanın yaşadığı şehirler ve kasabalar

 Grozni (başkent)
 Şali
 Urus-Martan
 Gudermes
 Argun

Çeçenistan'ın başkenti Cevherkale idi. Bu ad Dudayev'in ölümünden sonra verildi. Kentin tarihi adı Sölc-ghala (Sölca-kale)'dır. Sovyet döneminde Ruslarca verilen ad "korkunç" anlamına gelen ve Çar İvan Grozni'nin adına izafe edilen Grozni idi. Diğer kentler ise Şali (Çeçence Tela, 1990′da kent oldu), Gudermes (1941′de kent oldu), Argun (1967′de kent oldu), Urus-Martan (1990′da kent oldu)'dır.

Çeçenistan Moskova zaman dilimindedir. UTC'e göre saat farkı +0300 (MSK)/+0400 (MSD).

İdari bölümler
Çeçen Cumhuriyeti 15 bölgeye ve cumhuriyet açısından önemli 3 şehre ayrılmıştır.

Gayri resmi bölümler
Çeçenistan'ın gerçek bölgeleri bulunmaz, ancak çoğu insan Çeçen dilinin farklı lehçelerinin farklı bölgeleri tanımladığını ifade etmektedir. Başlıca lehçeler şunlardır: Dzhokhar lehçesi olarak da bilinen Grozni, Grozni içinde ve çevresindeki bazı kasabalarda yaşayan insanların lehçesidir. Naskhish, Çeçenistan'ın kuzeydoğusunda konuşulan bir lehçedir.

İlçeleri tanımladığına inanılan başka lehçeler de bulunmaktadır, ancak bu bölgeler çok izole olduğu için bu alanlarda çok fazla araştırma yapılmamıştır.

Demografik bilgiler

2010 Sayımına göre, cumhuriyetin nüfusu, 2002 Sayımı'na göre 1.103.686'dan 1.268.989'a çıkmıştır. Bu sayı, iki ölümcül savaştan sonra bu tür nüfus artışının son derece mantıksız olduğunu düşünen demograflar tarafından kuşkuyla karşılanmıştır.

2010 Sayımı itibarıyla, Çeçenler 1.206.551 kişi ile cumhuriyet nüfusunun %95,3'ünü oluşturmaktadır. Diğer gruplar arasında Ruslar (24.382 kişi ile %1.9'u), Kumuklar (12.221 kişi ile %1'i), İnguşlar (1.296 kişi ile %0.1'i) ve her biri toplam nüfusun %0,5'inden azını oluşturan daha küçük gruplar yer almaktadır. Eskiden sadece Grozni'de yaşayan 15.000 civarındaki Ermeni nüfusu, birkaç aileye kadar küçülmüştür. Grozni Ermeni Kilisesi 1930'da yıkıldı. 2004 yılında doğum oranı 25.41 idi. (Achkhoi Martan'da 25.7, Grozni'de 19.8, Kurchaloi'de 17.5, Urus Martan'da 28.3 ve Vedeno'da 11.1). Çeçen Devlet İstatistik Komitesi'ne göre Çeçenistan'ın nüfusu Ocak 2006'da 1.205 milyona yükselmişti.

Sovyet döneminin sonunda, etnik Ruslar (Kazaklar dahil) nüfusun yaklaşık %23'ünü oluşturuyordu (1989'da 269.000).

Bazı Rus kaynaklarına göre, 1991'den 1994'e kadar, Çeçen olmayan etnik kökene sahip on binlerce kişi (çoğunlukla Ruslar, Ukraynalılar ve Ermeniler), Çeçen olmayan nüfusa yönelik şiddet ve ayrımcılık ve Cevher Dudayev hükûmeti dönemindeki etnik temizlik uygulamaları ve ayrıca yaygın kanunsuzluk nedeniyle cumhuriyeti terk etti. Ancak Rus ekonomistleri Boris Lvin ve Andrei Iliaronov, Rusça konuşan nüfusun Çeçenistan'dan göçünün Kalmukya, Tuva ve Saka - Yakutistan'dan daha yoğun olmadığını ifade etmektedir.

Cumhuriyette kullanılan diller Çeçence ve Rusçadır. Çeçence, İnguşça ve Bastça'yı da içeren Vaynah veya Kuzey-iç Kafkas dil ailesine aittir. Bazı bilim insanları daha geniş bir Kuzey Kafkas diline yerleştirmektedir.

Önemli istatistikler

 Kaynak: Rusya Federal Devlet İstatistik Servisi

Not: TFR 2009-12 kaynağı.

Etnik gruplar
(modern Çeçenistan topraklarında)

Din

İslâm
İslam, Çeçenistan'da 2010 yılında Grozni'de ankete katılanların %95'i tarafından inanılan baskın dindir. 16. ve 19. yüzyıllar arasında İslam'ı kabul eden Çeçenler Sünni İslam'ın Şafii Mezhebi'ne sıkı bir şekilde bağlıdır. Tarihsel önemi nedeniyle birçok Çeçen Sufi, Kadiri veya Nakşibendi emirlerine bağlıdır. Nüfusun çoğu ya Şafii ya da Hanefi içtihat mezhebini, fıkhını takip eder. Şafii hukuk ekolü Çeçenler arasında köklü bir geleneğe sahiptir ve bu nedenle en çok takip edilen mezhep olmaya devam etmektedir.

Sovyetler Birliği'nin sona ermesinin ardından, Çeçenistan'da İslami bir canlanma yaşandı. 2011 yılında, Grozni'deki 10.000 kişilik Ahmet Kadırov Camii dahil 465 cami ve Kunta-haji adlı bir İslam Üniversitesi ve Avrupa'nın en büyük kurumu olan Grozni'deki bir İslam Tıbbı Merkezi de dahil olmak üzere 31 medrese olduğu tahmin ediliyordu.

19 Ocak 2015'te, Charlie Hebdo saldırısından 12 gün sonra, Grozni'de Muhammed peygamber karikatürlerinin yayınlanmasına karşı bir yürüyüş düzenlendi. Çeçen İçişleri Bakanlığı, bir milyondan fazla kişinin katıldığını belirtirken, Kafkas Düğümü kaynaklarına göre bu sayının 350.000 ile 500.000 arasında olduğunu bildirildi.

Hristiyanlık
Çeçenistan'da bir zamanlar güçlü olan Rus azınlık, çoğunluğu Terek Kazakları ve 2012'de sayıları yaklaşık 25.000 olarak tahmin edilen, hâlihazırda Grozni'de sadece bir kilise olmasına rağmen, ağırlıklı olarak Rus Ortodokslarından müteşekkildir. Ağustos 2011'de Vladikavkaz ve Mahaçkale Başpiskoposu Zosima, Naursky Bölgesi'ndeki Terek Nehri'nde, Naursky ve Shelkovsky ilçelerinden 35 vatandaşın Ortodoksluğa dönüştürüldüğü Çeçen Cumhuriyeti tarihindeki ilk toplu vaftiz törenini gerçekleştirdi. 2020 yılı itibarıyla Çeçen Cumhuriyeti'nde 8 Ortodoks kilisesi bulunmaktadır. En büyüğü Grozni şehrindeki Başmelek Mikail Kilisesi'dir.

Siyaset
1990'dan bu yana Çeçen Cumhuriyeti, ayrılıkçı hareketleri ile Rusya yanlısı yetkililer arasında gerçekleşen birçok yasal, askeri ve sivil çatışmalar yaşadı. Bugün, Çeçenistan nispeten istikrarlı bir federal cumhuriyettir, ancak hala bazı ayrılıkçı hareket faaliyetleri görülmektedir. Bölgesel anayasası, 23 Mart 2003'te tüm Çeçen halkları arasında yapılan referandumun ardından 2 Nisan 2003'te yürürlüğe girdi. Bazı Çeçenler, Rus yanlısı ve karşıtı siyasi yapıların varlığına rağmen bölgesel birlikler veya zümreler tarafından kontrol ediliyordu.

Bölgesel hükümet

Birçok ayrılıkçı tarafından hain olarak görülen eski ayrılıkçı dini lider (müftü) Ahmet Kadirov, 5 Ekim 2003'te uluslararası otoriteler tarafından da izlenen bir seçimde %83 oy alarak cumhurbaşkanı seçildi. Rus askerleri tarafından oy pusulası doldurma ve seçmenleri sindirme vakaları ve ayrılıkçı partilerin sandık dışında bırakılması daha sonra Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Teşkilatı (AGİT) gözlemcileri tarafından rapor edildi. 9 Mayıs 2004'te Kadırov, Grozni Futbol Stadyumu'nda VIP sahnesinin altına konulan ve geçit töreni sırasında patlayan bir mayın patlamasıyla öldürüldü ve olaydan sonra Sergey Abramov Başbakan vekili olarak atandı. 2005 yılından sonra Ramazan Kadırov (Ahmet Kadirov'un oğlu) başbakan olarak görev yapmaya başladı ve 2007'de yeni cumhurbaşkanı olarak atandı. Birçok kişi onun cumhuriyetteki en zengin ve en güçlü adam olduğunu ve Kadırovtsi olarak adlandırılan büyük bir özel milis üzerinde kontrolü olduğunu iddia etmektedir. Babasının güvenlik gücü olarak başlayan milis, İnsan Hakları İzleme Örgütü gibi insan hakları örgütleri tarafından cinayet ve adam kaçırmakla suçlanmaktadır.

2009 yılında, ABD hükûmeti tarafından finanse edilen Amerikan Örgütü Freedom House, Çeçenistan'yı Burma, Kuzey Kore ve diğerleriyle birlikte dünyanın en baskıcı toplumlarının listelendiği "en kötünün en kötüsü" listesine dahil etti.

Ayrılıkçı hükümet

Rus bölgesel hükûmetine ek olarak, herhangi bir devlet tarafından tanınmayan ayrılıkçı bir İçkerya hükûmeti bulunmaktaydı (vatandaşlarına Avrupa ve Arap ülkelerinin yanı sıra Amerika Birleşik Devletleri'nde siyasi sığınma hakkı verilmiş olmasına rağmen).

İçkerya, 1991 ve 2010 yılları arasında Temsil Edilmeyen Milletler ve Halklar Organizasyonu'nun bir üyesiydi. Gürcistan'ın eski cumhurbaşkanı Zviad Gamsakhurdia, 1991 askerî darbesiyle görevden alındı ve Gürcistan İç Savaşı'nın bir katılımcısı olarak 1993'te Çeçen İçkerya Cumhuriyeti'nin bağımsızlığını tanıdı. İçkerya ile diplomatik ilişkiler, 16 Ocak 2000'de Taliban hükûmeti altında kısmen tanınan Afganistan İslam Emirliği tarafından da kuruldu. Bu tanıma 2001'de Taliban'ın düşmesiyle sona erdi. Ancak Taliban'ın tanınmasına rağmen Taliban ile İçkerya arasında dostane ilişkiler yoktu - Mashadov Taliban'ın gayri meşru olduğunu belirterek kendilerini tanımasını reddetti. İçkerya ayrıca Baltık ülkelerinden, bir grup Ukraynalı milliyetçiden ve Polonya'dan sözlü destek aldı; Estonya bir dönem tanımaya oy verdi, ancak hem Rusya hem de AB tarafından uygulanan baskı nedeniyle bu tanıma hiçbir zaman yerine getirilmedi.

Bu hükûmetin başkanı Aslan Mashadov, Dışişleri Bakanı ise Mashadov'un sözcüsü İlyas Ahmadov'du. Aslan Mashadov, Rusya ile barış anlaşması imzalandıktan sonra 1997 yılında uluslararası olarak izlenen bir seçimde 4 yıllığına seçilmişti. 2001 yılında, görevini bir yıl daha uzatan bir kararname çıkardı; ayrılıkçı partiler Rusya hükûmeti tarafından engellendiği için 2003 başkanlık seçimlerine katılamadı ve Mashadov Rusya'da terör suçları suçlamalarıyla karşı karşıya kaldı. Mashadov, İkinci Çeçen Savaşı'nın başlangıcında Grozni'den ayrıldı ve güneydeki ayrılıkçıların kontrolündeki bölgelerine gitti. Mashadov, Çeçen toprakları üzerinde etkili kontrolü elinde tutan bazı savaş liderlerini etkileyemedi ve sonuç olarak gücü azaldı. Rus güçleri 8 Mart 2005'te Mashadov'u öldürdü ve Mashadov suikastı, barış görüşmelerini yürütecek meşru bir Çeçen ayrılıkçı lider bırakmadığı için geniş çapta eleştirildi. Mashadov döneminde Başbakan Yardımcısı ve Dışişleri Bakanı olan Ahmed Zakayev, 1997 seçimlerinden kısa bir süre sonra atandı ve şu anda İngiltere'de sığınma altında yaşıyor. O ve diğerleri, Mashadov'un ölümünün ardından yerine daha önce Çeçen televizyonunda İslami bir programın sunuculuğunu yapan, görece bilinmeyen bir İslami hakim olan Abdül Halim Saidullayev'i seçti. 17 Haziran 2006'da Rus özel kuvvetlerinin Abdül Halim Saidullayev'i bir Çeçen kasabası olan Argun'a düzenlediği baskında öldürdüğü bildirildi.

Saidullayev'in halefi Dokka Umarov oldu. 31 Ekim 2007'de Umarov, Çeçen İçkerya Cumhuriyeti'ni ve başkanlığını kaldırdı ve onun yerine kendi Emiri olarak Kafkasya Emirliği'ni ilan etti. Bu statü değişikliği, cumhuriyetin varlığını desteklemeye devam eden birçok Çeçen politikacı ve askeri lider tarafından reddedildi.

İnsan hakları

Ülke İçinde Yerinden Edilme İzleme Merkezi, yüz binlerce etnik Rus ve Çeçen'in 1994 ve 1999'da Çeçenistan'daki etnik gruplar arası ve ayrılıkçı çatışmaların ardından evlerinden ayrılmak zorunda kalmasının ardından, günümüzde hala Rusya'da 150.000'den fazla insanın yerinden edilmiş bir durumda bulunduğunu bildirdi.

1 Eylül 1997'de, Çeçen Cumhuriyeti-İçkeriya'da yürürlüğe girdiği bildirilen Ceza Kanunu'nun 148. maddesine göre "bir erkek ve bir kadın ya da bir erkek ve bir erkek arasındaki anal cinsel ilişki" cezalandırılmaktadır. Birinci ve ikinci kez suç işleyenler için ceza dayaktır. Suçun üçüncü kez işlenmesi bir mahkumiyete, taşlama veya kafa kesme dahil olmak üzere çeşitli şekillerde uygulanabilen ölüm cezasına yol açar.

İnsan hakları grupları, 2005 parlamento seçimlerinin yapılmasını merkezi Rus hükûmeti ve ordusunun haksız bir şekilde etkilediği gerekçesiyle eleştirdi.

2006 yılında İnsan Hakları İzleme Örgütü, Ramazan Kadirov komutasındaki Rus yanlısı Çeçen güçlerin yanı sıra federal polis personelinin ayrılıkçı güçler hakkında bilgi almak için işkence kullandığını bildirdi. "Çeçenya'da alıkonulursanız, gerçek ve acil bir işkence riskiyle karşı karşıya kalırsınız. İşkencecinizin sorumlu tutulma şansı çok az." - İnsan Hakları İzleme Örgütü Avrupa ve Orta Asya bölümü direktörü Holly Cartner.

1 Aralık 2009'da, The New York Times, Kadırov hükûmeti altındaki işkence ve infaz iddialarını desteklemek için kapsamlı kanıtlar yayınladı. Suçlamalar, Kadırov'un yakın çevresine erişim sağlayan 27 yaşındaki Ömer İsrailov'un Avusturya'da öldürülmesiyle ortaya çıktı.

1 Temmuz 2009'da Uluslararası Af Örgütü, Rusya Federasyonu'nun Çeçen vatandaşlara karşı işlediği insan hakları ihlallerini kapsayan ayrıntılı bir rapor yayınladı. En göze çarpan özelliklerden biri, istismara uğrayanların kaçırmadan işkenceye kadar saldırılara karşı herhangi bir telafi yönteminin olmaması ve sorumluların hiçbir zaman sorumlu tutulmamasıydı. Bu, Çeçenistan'ın kanunsuz yönetildiği ve daha da yıkıcı bir istikrarsızlıkla karşılaşıldığı sonucuna yol açtı.

10 Mart 2011'de İnsan Hakları İzleme Örgütü, hükûmetin Çeçenleşmeden bu yana İslami kıyafet kurallarının zorlandığını bildirdi. Cumhurbaşkanı Ramazan Kadırov'un "Karımı eleştirme hakkım var. Onun yok [Beni eleştirme hakkına sahip değil]. Bizde [Çeçen toplumunda], bir eş ev hanımıdır. Bir kadın yerini bilmeli. Bir kadın bize [erkeklere] sevgisini göstermelidir... O [erkeğin] varlığı olacaktır. Ve erkek de onun sahibidir. Burada bir kadın düzgün davranmazsa kocası, babası ve erkek kardeşi sorumludur. Geleneğimize göre, bir kadın kötü bir iş yaparsa, aile üyeleri onu öldürür... Böyle olur, bir erkek kardeş kız kardeşini veya bir koca karısını öldürür... Bir başkan olarak öldürmemelerine izin veremem. Bu nedenle, kadınların şort giymesine izin vermeyin..." dediği bildirilmiştir. Ayrıca birçok kez namus cinayetlerini açıkça savundu.

9 Temmuz 2017'de Rus Novaya Gazeta gazetesi, 26 Ocak 2017 gecesi bir dizi kişinin yargısız infaz edildiğini bildirdi. Öldüğü bilinen 27 kişinin ismini yayınladı, ancak listenin "[öldürülenlerin] hepsi olmadığını" vurguladı; gazete, infazda 50 kişinin ölmüş olabileceğini öne sürdü. Ölenlerin bazıları eşcinseldi ama hepsi değil; ölümler bir polisin ölümüyle tetiklenmiş gibi göründü ve raporun yazarı Elena Milashina'ya göre terör suçundan idam edildi.

Eşcinsel toplama kampları
2017 yılında Novaya Gazeta ve insan hakları grupları, Çeçen yetkililerin eşcinsel erkeklerin sorgulandığı ve fiziksel şiddete maruz kaldığı Argun'daki olmak üzere toplama kampları kurduğunu bildirdi.

11 Ocak 2019'da, Aralık 2018'de ülkede birkaç eşcinsel erkek ve kadının gözaltına alındığı bir başka 'eşcinsel tasfiyesine' başladığı bildirildi. Rus LGBT ağı, yaklaşık 40 kişinin gözaltına alındığına ve iki kişinin öldürüldüğüne inanmaktadır.

Ekonomi

Savaş sırasında Çeçen ekonomisi dağıldı. 1994'te ayrılıkçılar yeni bir para birimi getirmeyi planladılar, ancak İkinci Çeçen Savaşı'nda Çeçenistan'ın Rus birlikleri tarafından yeniden alınması nedeniyle değişiklik gerçekleşmedi.

Çeçenistan'daki ekonomik durum 2000'den sonra önemli ölçüde iyileşti. New York Times'a göre, Grozni'yi yeniden inşa etmek için büyük çabalar sarf edildi ve siyasi durumun iyileştirilmesi, bazı yetkililerin turizm endüstrisini kurmayı düşünmelerine neden oldu, ancak inşaat işçilerine düzensiz ödeme yapıldığı ve yoksul insanların yerinden edildiği iddiaları bulunmaktadır.

Çeçenistan'ın işsizlik oranı 2006'da %67 iken 2014'te %21,5'e düştü.

Çeçenistan'ın 2017 bütçesinin toplam geliri 59,2 milyar ruble oldu. Bunun 48,5 milyar rublesi, Rusya Federasyonu federal bütçesinden "karşılıksız makbuzlar" olarak aktarılmıştır.

Çeçen liderler
 Abdul-Halim Sadulayev
 Ahmet Kadirov
 Alu Alkhanov
 Aslan Mashadov
 Boiskhar Benoy
 Cahar Dudayev
 Dokka Umarov
 Huseyn Gakayev
 Kunta Hacı
 Ramazan Kadirov
 Şamil Basayev
 Şeyh Mansur
 Taymin Biybolt
 Zelimhan Yandarbiyev

Çeçen Sanatçılar
 Tamara Dadasheza
 Makka Sagaipova
 Ali Dimayev

Ayrıca bakınız
 Birinci Çeçen Savaşı
 İkinci Çeçen Savaşı
 Çeçenistan'da LGBT hakları

Kaynakça

Notlar

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar
Anderson, Scott. The Man Who Tried to Save the World.
Babchenko, Arkady. One Soldier's War In Chechnya. Portobello, London
Baiev, Khassan. The Oath: A Surgeon Under Fire.
Bennigsen-Broxup, Marie. The North Caucasus Barrier: The Russian Advance Towards the Muslim World.
Bird, Chris. To Catch a Tartar: Notes from the Caucasus.
Bornstein, Yvonne and Ribowsky, Mark. "Eleven Days of Hell: My True Story Of Kidnapping, Terror, Torture And Historic FBI & KGB Rescue" AuthorHouse, 2004. .
Conrad, Roy. Roy Conrad. Grozni. A few days...
Dunlop, John B. Russia Confronts Chechnya: Roots of a Separatist Conflict
Evangelista, Mathew. The Chechen Wars: Will Russia Go the Way of the Soviet Union?. .
Gall, Charlotta & de Waal, Thomas. Chechnya: A Small Victorious War.
Gall, Carlotta ve de Waal, Thomas Chechnya: Calamity in the Caucasus
Goltz, Thomas. Chechnya Diary : A War Correspondent's Story of Surviving the War in Chechnya. M E Sharpe (2003).
Hasanov, Zaur. The Man of the Mountains.  (facts based novel on growing influence of the radical Islam during 1st and 2nd Chechnya wars)
Khan, Ali. The Chechen Terror: The Play within the Play
Khlebnikov, Paul. Razgovor s varvarom (Interview with a barbarian). .
Lieven, Anatol. Chechnya : Tombstone of Russian Power
Mironov, Vyacheslav. Ya byl na etoy voyne. (I was in this war) Biblion – Russkaya Kniga, 2001. Partial translation available online .
Mironov, Vyacheslav. Vyacheslav Mironov. Assault on Grozni Downtown
Mironov, Vyacheslav. Vyacheslav Mironov. I was in that war.
Oliker, Olga Russia's Chechen Wars 1994–2000: Lessons from Urban Combat. . (A strategic and tactical analysis of the Chechen Wars.)
Pelton, Robert Young. Hunter Hammer and Heaven, Journeys to Three World's Gone Mad ()
Politkovskaya, Anna. A Small Corner of Hell: Dispatches from Chechnya
Rasizade, Alec. Chechnya: the Achilles heel of Russia. = Contemporary Review (Oxford) in three parts: 1) April 2005 issue, volume 286, number 1671, pages 193–197; 2) May 2005 issue, volume 286, number 1672, pages 277–284; 3) June 2005 issue, volume 286, number 1673, pages 327–332.
Seirstad, Asne. The Angel of Grozni.
Wood, Tony. Chechnya: The Case For Independence Book review in The Independent, 2007

Dış bağlantılar

 of the Republic of Chechnya

 (video)
Islamist Extremism in Chechnya: A Threat to U.S. Homeland?: Joint Hearing before the Subcommittee on Europe, Eurasia, and Emerging Threats and the Subcommittee on Terrorism, Nonproliferation, and Trade of the Committee on Foreign Affairs, House of Representatives, One Hundred Thirteenth Congress, First Session, April 26, 2013
  Chechnya Guide
 Çeçenistan'la ilgili Colorado Kolejinde hazırlanan tez
 Çeçen Cumhuriyeti Içkeriya

1993'te kurulan bölgeler ve ülkeler
Kuzey Kafkasya
Kuzey Kafkasya Federal Bölgesi
1993'te Rusya'da kurulan oluşumlar
Çeçenistan
KB1 Rusça kaynakları (ru)
Webarşiv şablonu wayback bağlantıları
İncelenmemiş çeviri içeren sayfalar

Çeçenistan


Agrilus elongatissimus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Kurosawa, 1981.

Referências

elongatissimus

Agrilus elongatissimus


Olga - den sidste storfyrstinde er en dansk portrætfilm fra 2003 instrueret af Sonja Vesterholt efter manuskript af Annie Szamosi.

Handling
Den sidste storfyrstinde Olga Romanov var den yngste datter af tsar Alexander III og danske prinsesse Dagmar, søster til den sidste russiske tsar og født storfyrstinde af Rusland i 1882. Olga var født til et liv i rigdom blandt konger og kejsere, men døde i et fattigt arbejderkvarter i Toronto. Olgas livshistorie rummer både revolutioner og verdenskrige, store lidenskaber og forbudt kærlighed. Med sjældne fund fra arkiverne følger filmen Olga fra barndommen på slottene i Skt. Petersborg til eksil først i Danmark, senere til Canada. Olgas egne malerier og akvareller, intime dagbogsoptegnelser og interviews med mennesker, der kendte Olga, belyser denne enestående og stærke kvinde, hvis liv var overvældende kontrastfyldt.

Referencer

Eksterne henvisninger

Rusland
Portrætfilm fra Danmark
Danske film fra 2003

Olga - den sidste storfyrstinde


Mathieu Jean Felicité de Montmorency, duc de Montmorency-Laval (10 July 1767 – 24 March 1826) was a French statesman during the French Revolution and Bourbon Restoration. He was elected as the youngest member of the National Assembly in 1789. He is also known for his military expertise and his relation with Mme de Staël. When France became a republic Montmorency turned into an ultra-royalist. Napoleon regarded him as a member of the Catholic opposition. During the Restoration he became Minister of Foreign Affairs.

Early years
Mathieu de Montomorency was born in Paris, France on 10 July 1767. He was the son of Mathieu Paul Louis de Montmorency, vicomte de Laval (1748–1809) and Catherine Jeanne Tavernier de Boullongne (d. 1838). Montmorency's father was a scion of one of the oldest noble families in France, while his wife was the daughter of an aristocratic French planter in Guadeloupe. Montmorency went on to seek higher education at College du Plessis, where he developed his love for the subject of philosophy and the idea of enlightenment.

In 1780, his father, a colonel of the Auvergne regiment, was appointed a premier gentilhomme de la chambre to King Louis XVI of France's younger brother, the Comte de Provence. However, when Catherine was denied the corresponding rank of dame pour accompagner to the prince's wife, Marie-Joséphine, due to her relatively low birth, Laval resigned his post in Provence's household. Montmorency was a very intelligent man. He was a diplomatist and a great writer. He eventually went to become a tutor for Henry, duke de Bordeaux, the grandson of Charles X.

In 1788 Mathieu de Montmorency married his first cousin Hortense de Luynes. Despite being married he actually paid very little attention to his wife. Due to the very relaxed nature of marriages, he often was seen without his wife. In actuality, Montmorency was madly in love with another cousin by the name of Marquise de Laval. When Laval died in Summer 1790, Montmorency went to a great depression. Madame de Stael brought Montmorency out of his depression since writing a series of letters to each other.

Career
Originally known by the title of Comte de Montmorency-Laval, Mathieu served as an adolescent with his father in the American War of Independence with Lafayette. America was a new nation that had built its nation on democracy and liberty. Montmorency is credited for bringing these new governmental ideas to France. He became the governor of the city and castle of Compiègne.

Montmorency was a member of the noble class. The nobility had a very negative reputation, as they were known for being greedy and discourteous. However, Montmorency's actions began to change the way the nobility was viewed at the start of the revolution. He was extremely generous and showed great remorse to people, unlike others. His ultimate goal was to make the French people happy, while still preserving the nobility.

He was the deputy of Montfort-l'Amaury from 28 March 1789 til 30 September 1791. He joined the Estates General (France) as its youngest member. He moved to the left side of the National Assembly, shifting from the Second Estate, the nobility.  On 17 August he was appointed as the secretary of the assembly.> Montmorency fought the aristocracy under the tutelage of the abbé Sieyès. He moved the abolition of armorial bearings on 19 June 1790. Before 20 April 1792 he and Count de Narbonne, the Minister of War, went to inspect the troops. Around the Storming of the Tuileries in August Montmorency fled to Coppet to live with Mme de Staël and Arnail François, marquis de Jaucourt. In January 1793 he accompanied her to Boulogne-sur-mer, when she sought refuge in England. On 17 June 1794 his brother an abott was guillotined.{{sfn|Biographie des hommes vivants|1818}} Montmorency started to study the church father Augustine.  In May 1795 he lived in Yverdon. He returned to Paris to see his relatives. He was arrested as an émigré on the 26th of December, but released after a few days. Montmorency lived on an estate in Ormesson-sur-Marne. De Staël and Constant joined him there and Montmorency visited them 1797 in Luzarches.

In 1803 he again joined the Coppet group; he accompanied her to Paris. In August 1811 he traveled with De Staël in Switzerland.  François-Emmanuel Guignard, De Montmorency, Mme Récamier were exiled by Napoleon. At the beginning of the Bourbon Restoration, he was promoted to the rank of maréchal de camp, but in March 1815 (at beginning of the Hundred Days) he accompanied Marie Thérèse of France from Bordeaux to London and met with Louis XVIII in Ghent who was forced to flee. After the Battle of Waterloo and the final defeat of Napoleon, he was made a peer of France and received the title of Vicomte de Montmorency-Laval. He was instrumental in convincing Armand-Emmanuel du Plessis, Duc de Richelieu to replace his former friend and former Bonapartist Charles Maurice de Talleyrand-Périgord as the new Prime Minister of France.

Known for strong reactionary, ultramontane, and Ultra-royalist views, Felicite became the French minister of foreign affairs under Jean-Baptiste Guillaume Joseph, comte de Villèle in December 1821. He recommended armed intervention in Spain, to restore Ferdinand VII, at the Congress of Verona in October 1822. However, he resigned his post in December, being compensated by the title of Duc de Montmorency-Laval and the cross of the Legion of Honour soon after.

Death
He was elected to the Académie française in 1825, with few qualifications for the honour. The following year, he was named tutor to the six-year-old heir to the throne, the Duc de Bordeaux. He died two months after receiving this prestigious appointment, on 24 March 1826. He was discovered seated lifeless at the end of the Good Friday Liturgy in St. Thomas d'Aquin church in the fashionable St. Germain des Près faubourg. After the death of her husband, Mathieu de Montmorency became the legal guardian of De Staël's children. Like August Schlegel he was one of her intimates until the end of her life.

References

References

Attribution:
 Endnotes:
 M. Vétillard, Notice sur la vie de M. le duc Mathieu de Montmorency (Le Mans, 1826)
 P. Gautier, Mathieu de Montmorency et Mme de Staël, d'après les lettres inédites de M. de Montmorency à Mme Necker de Saussure'' (1908), for his curious relations with Mme de Staël
 Madame de Boigne (Adélaïde d'Osmond) Mémoires: Récits d'une tante, Mercure de France, t.2

Further reading

1767 births
1826 deaths
Mathieu
Politicians from Paris
French counter-revolutionaries
Burials at Picpus Cemetery
People of the French Revolution
People of the Ancien Régime
People of the Bourbon Restoration
French Ultra-royalists
19th-century French diplomats
People of the First French Empire
Dukes of Montmorency
Coppet group
Peers of France
Members of the Académie Française
French Foreign Ministers

Mathieu de Montmorency


Oskar Maaß (* 23. September 1910 in Stettin; † 20. Dezember 1986) war ein deutscher Bauingenieur und Sportfunktionär.

Werdegang
Maaß studierte Architektur und schloss als Regierungsbaumeister ab.

1952 gründete er gemeinsam mit Otto Heinz Brandi und dem CSU-Bundstagsabgeordneten Richard Stücklen in Köln die BMS – Brandi-Maaß-Stücklen GmbH, ab 1956 BMS Ingenieurgesellschaft mbH & Co. KG, die zahlreiche Planungsaufträge für Bauten des Bundes ausführte.

Als enger Vertrauter von Franz Kremer, dem Präsidenten des Fußballvereins 1. FC Köln, gehörte er von 1953 bis 1965 dem Vorstand und Ehrenrat und von 1965 bis 1968 dem Verwaltungsrat des Vereins an. Im August 1968 wurde er in Nachfolge von Übergangspräsident Werner Müller zum Präsidenten gewählt. Er blieb bis Oktober 1973 im Amt und wechselte dann wieder in den Verwaltungsrat, dessen Mitglied er bis 1986 war.

Er machte sich besonders um den Bau des Geißbockheims verdient. Während seiner Zeit als Präsident wurde das alte Müngersdorfer Stadion abgerissen und neu errichtet. In der Übergangszeit trug der Verein seine Heimspiele in der benachbarten Müngersdorfer Radrennbahn aus.

Literatur
 Dirk Unschuld, Thomas Hardt, Frederic Latz: Im Zeichen des Geißbocks. Die Geschichte des 1. FC Köln. 3., erweiterte Auflage. Verlag Die Werkstatt, Göttingen 2014, ISBN 978-3-7307-0127-0.
 Dirk Unschuld: Als der Geißbock Moped fuhr. Unverzichtbares Wissen rund um den 1. FC Köln. 2., durchgesehene Auflage. Verlag Die Werkstatt, Göttingen 2010, ISBN 978-3-89533-679-9.

Weblinks
 Beratung Macht Sicher: Bundesaufträge für Richard Stücklens Firma. In: Der Spiegel 14/1986 vom 31. März 1986, S. 21

Bauingenieur
Präsident (1. FC Köln)
Deutscher
Geboren 1910
Gestorben 1986
Mann

Oskar Maaß


The New Zealand men's national cricket team represents New Zealand in men's international cricket. Named the Black Caps, they played their first Test in 1930 against England in Christchurch, becoming the fifth country to play Test cricket. From 1930 New Zealand had to wait until 1956, more than 26 years, for its first Test victory, against the West Indies at Eden Park in Auckland. They played their first ODI in the 1972–73 season against Pakistan in Christchurch. New Zealand are the inaugural champions of World Test Championship which they won in 2021 and they have also won ICC KnockOut Trophy in 2000. They have played World cup Finals twice and T20 world cup final once.

Kane Williamson is the current captain of the team in T20I's, Tim Southee is the current test captain as Kane Williamson stepped down as captain in December 2022. The national team is organized by New Zealand Cricket.

The New Zealand cricket team became known as the Blackcaps in January 1998, after its sponsor at the time, Clear Communications, held a competition to choose a name for the team. This is one of many national team nicknames related to the All Blacks.

As of 21 September 2023, New Zealand have played 1472 international matches, out of which they have won 584, lost 654, tied 17 and drew 170 matches while 47 matches ended up as no result.
The team is ranked 5th in Tests, 6th in ODIs and 4th in T20Is by the ICC.

As of 2022, the team has participated in all the 29 ICC Men's events taking place from 1975 onwards and have made six final appearances out of which they won two titles. In October 2000 they won the Knockout Trophy by defeating India which was their maiden ICC Title. They defeated South Africa to reach their maiden CWC Final in 2015. In the next edition they reached their second successive Final by defeating India. Then in June 2021 they won the inaugural WTC by defeating India and five months later they reached their maiden T20 WC Final by defeating England.

History

Beginnings of cricket in New Zealand

The reverend Henry Williams provided history with the first report of a game of cricket in New Zealand, when he wrote in his diary in December 1832 about boys in and around Paihia on Horotutu Beach playing cricket. In 1835, Charles Darwin and  called into the Bay of Islands on its epic circumnavigation of the Earth and Darwin witnessed a game of cricket played by freed Māori slaves and the son of a missionary at Waimate North. Darwin in The Voyage of the Beagle wrote:

several young men redeemed by the missionaries from slavery were employed on the farm. In the evening I saw a party of them at cricket.

The first recorded game of cricket in New Zealand took place in Wellington in December 1842. The Wellington Spectator reports a game on 28 December 1842 played by a "Red" team and a "Blue" team from the Wellington Club. The first fully recorded match was reported by the Examiner in Nelson between the Surveyors and Nelson in March 1844.

The first team to tour New Zealand was Parr's all England XI in 1863–64. Between 1864 and 1914, 22 foreign teams toured New Zealand. England sent 6 teams, Australia 15 and one from Fiji.

First national team

On 15–17 February 1894 the first team representing New Zealand played New South Wales at Lancaster Park in Christchurch. New South Wales won by 160 runs. New South Wales returned again in 1895–96 and New Zealand won the solitary game by 142 runs, its first victory. The New Zealand Cricket Council was formed towards the end of 1894.

New Zealand played its first two internationals (not Tests) in 1904–05 against a star-studded Australia team containing such players as Victor Trumper, Warwick Armstrong and Clem Hill. Rain saved New Zealand from a thrashing in the first match, but not the second, which New Zealand lost by an innings and 358 runs – currently the second-largest defeat in New Zealand first-class history.

Inter-war period

In 1927 NZ toured England. They played 26 first-class matches, mostly against county sides. They won seven matches, including those against Worcestershire, Glamorgan, Somerset and Derbyshire. On the strength of the performances of this tour New Zealand was granted Test status.

In 1929/30 the M.C.C toured NZ and played 4 Tests all of 3 days in duration. New Zealand lost its first Test match but drew the next 3. In the second Test Stewie Dempster and Jackie Mills put on 276 for the first wicket. This is still the highest partnership for New Zealand against England. New Zealand first played South Africa in 1931–32 in a three match series but were unable to secure Test matches against any teams other than England before World War II ended all Test cricket for 7 years. A Test tour by Australia, planned for February and March 1940, was cancelled after the outbreak of the war.

After World War II

New Zealand's first Test after the war was against Australia in 1945/46. This game was not considered a "Test" at the time but it was granted Test status retrospectively by the International Cricket Council in March 1948. The New Zealand players who appeared in this match probably did not appreciate this move by the ICC as New Zealand were dismissed for 42 and 54. The New Zealand Cricket Council's unwillingness to pay Australian players a decent allowance to tour New Zealand ensured that this was the only Test Australia played against New Zealand between 1929 and 1972.

In 1949 New Zealand sent one of its best-ever sides to England. It contained Bert Sutcliffe, Martin Donnelly, John R. Reid and Jack Cowie. However, 3-day Test matches ensured that all 4 Tests were drawn. Many have regarded the 1949 tour of England among New Zealand's best ever touring performances. All four tests were high-scoring despite being draws and Martin Donnelly's 206 at Lord's hailed as one of the finest innings ever seen there. Despite being winless, New Zealand did not lose a test either. Prior to this, only the legendary 1948 Australian team, led by the great Don Bradman, had achieved this.

New Zealand played its first matches against the West Indies in 1951–52, and Pakistan and India in 1955/56.

In 1954/55 New Zealand recorded the lowest ever innings total, 26 against England. The following season New Zealand achieved its first Test victory. The first 3 Tests of a 4 Test series were won easily by the West Indies but New Zealand won the fourth to notch up its first Test victory. It had taken them 45 matches and 26 years to attain.

In the next 20 years, New Zealand won only seven more Tests. For most of this period New Zealand lacked a class bowler to lead their attack although they had two excellent batsmen in Bert Sutcliffe and Glenn Turner and a great all-rounder in John R. Reid.

Reid captained New Zealand on a tour to South Africa in 1961–62 where the five-test series was drawn 2–2. The victories in the third and fifth tests were the first overseas victories New Zealand achieved. Reid scored 1,915 runs in the tour, setting a record for the most runs scored by a touring batsman of South Africa as a result.

New Zealand won their first test series in their three match 1969/70 tour of Pakistan 1–0. This was the first ever series win by New Zealand after almost 40 years and 30 consecutive winless series.

1970 to 2000

In 1973 Richard Hadlee debuted and the rate at which New Zealand won Tests picked up dramatically. Hadlee was one of the best pace bowlers of his generation, playing 86 Tests for New Zealand before he retired in 1990. Of the 86 Tests that Hadlee played in New Zealand won 22 and lost 28. In 1977/78 New Zealand won its first Test against England, at the 48th attempt. Hadlee took 10 wickets in the match.

During the 1980s New Zealand also had the services of one of its best-ever batsman, Martin Crowe and a number of good players such as John Wright, Bruce Edgar, John F. Reid, Andrew Jones, Geoff Howarth, Jeremy Coney, Ian Smith, John Bracewell, Lance Cairns, Stephen Boock, and Ewen Chatfield, who were capable of playing the occasional match-winning performance and consistently making a valuable contribution to a Test match.

The best example of New Zealand's two star players (R. Hadlee and M. Crowe) putting in match-winning performances and other players making good contributions is New Zealand versus Australia, 1985 at Brisbane. In Australia's first innings Hadlee took 9–52. In New Zealand's only innings, M Crowe scored 188 and John F. Reid 108. Edgar, Wright, Coney, Jeff Crowe, V. Brown, and Hadlee scored between 17 and 54*. In Australia's second innings, Hadlee took 6–71 and Chatfield 3–75. New Zealand won by an innings and 41 runs.

One-day cricket also gave New Zealand a chance to compete more regularly than Test cricket with the better sides in world cricket. In one-day cricket a batsman does not need to score centuries to win games for his side and bowlers do not need to bowl the opposition out. One-day games can be won by one batsman getting a 50, a few others getting 30s, bowlers bowling economically and everyone fielding well. These were requirements New Zealand players could consistently meet and thus developed a good one-day record against all sides.

Perhaps New Zealand's most infamous one-day match was the "under arm" match against Australia at the MCG in 1981. Requiring six runs to tie the match off the final ball, Australian captain Greg Chappell instructed his brother Trevor to bowl the ball underarm along the wicket to prevent New Zealand batsman Brian McKechnie from hitting a six. The Australian umpires ruled the move as legal even though to this day many believe it was one of the most unsporting decisions made in cricket.

When New Zealand next played in the tri-series in Australia in 1983, Lance Cairns became a cult hero for his one-day batting. In one match against Australia, he hit six sixes at the MCG, one of the world's largest grounds. Few fans remember that New Zealand lost this game by 149 runs. However, Lance's greatest contribution to New Zealand cricket was his son Chris Cairns.

Chris Cairns made his debut one year before Hadlee retired in 1990. Cairns, one of New Zealand's best all-rounders, led the 1990s bowling attack with Danny Morrison. Stephen Fleming, New Zealand's most prolific scorer, led the batting and the team into the 21st century. Nathan Astle and Craig McMillan also scored plenty of runs for New Zealand, but both retired earlier than expected.

Daniel Vettori made his debut as an 18-year-old in 1997, and when he took over from Fleming as captain in 2007 he was regarded as the best spinning all-rounder in world cricket. On 26 August 2009, Daniel Vettori became the eighth player and second left-arm bowler (after Chaminda Vaas) in history to take 300 wickets and score 3000 test runs, joining the illustrious club. Vettori decided to take an indefinite break from international short form cricket in 2011 but continued to represent New Zealand in Test cricket and returned for the 2015 Cricket World Cup.

On 4 April 1996, New Zealand achieved a unique world record, where the whole team was adjudged Man of the Match for team performance against 4-run victory over the West Indies. This is recorded as the only time where whole team achieved such an award.

21st century

New Zealand started the new millennium by winning the 2000 ICC KnockOut Trophy in Kenya to claim their first ICC tournament. This was a knockout tournament where teams were seeded according to their performance in Cricket World Cup 1999, the top five teams from that world cup gained direct entry to quarter-finals and while remaining six teams had to play the pre-quarter finals. New Zealand gained direct entry to quarter-finals where they faced Zimbabwe against whom they had recently lost an ODI series, after a nervy start they pulled things back and romped to a crushing 64-run victory to get through to the semis. In semis they faced Pakistan, a team who had managed to knock New Zealand out from last World Cup at this very stage. New Zealand beat Pakistan this time in a thrilling run-chase to enter the final. In the final, they faced India who had knocked out world champions Australia and defending champions South Africa. New Zealand won the toss and opted to bowl but the decision seemed to backfire as India romped to a 141 run opening partnership in 27 overs, New Zealand somehow managed to pull things back but the target was a daunting 265, and in reply they struggled for the most part of their innings but in the end, it was a 122-run partnership between Chris Cairns and Chris Harris that took them close the target before Cairns finished the game with two balls to spare as New Zealand won its first-ever ICC event.

Shane Bond played 18 Tests for NZ between 2001 and 2009 but missed far more through injury. When fit, he added a dimension to the NZ bowling attack that had been missing since Hadlee retired, taking 87 wickets at an average of 22.09.

The rise of the financial power of the BCCI had an immense effect on NZ cricket and its players. The BCCI managed to convince other boards not to pick players who had joined the rival Twenty-20 Indian Cricket League. NZ Cricket lost the services of Shane Bond, Lou Vincent, Andre Adams, Hamish Marshall and Daryl Tuffey. The money to be made from Twenty-20 cricket in India may have also induced players, such as Craig McMillan and Scott Styris (from Test cricket) to retire earlier than they would have otherwise. After the demise of the Indian Cricket League Bond and Tuffey again played for New Zealand.

Vettori stood down as Test captain in 2011 leading to star batsman Ross Taylor to take his place. Taylor led New Zealand for a year which included a thrilling win in a low scoring Test match against Australia in Hobart, their first win over Australia since 1993. In 2012/13 Brendon McCullum became captain and new players such as Kane Williamson, Corey Anderson, Doug Bracewell, Trent Boult and Jimmy Neesham emerged as world-class performers. McCullum captained New Zealand to series wins against the West Indies and India in 2013/14 and both Pakistan and Sri Lanka in 2014/15 increasing New Zealand's rankings in both Test and ODI formats. In the series against India McCullum scored 302 at Wellington to become New Zealand's first Test triple centurion.

In early 2015 New Zealand made the final of the Cricket World Cup, going through the tournament undefeated until the final, where they lost to Australia by seven wickets. In 2015 the New Zealand national cricket team played under the name of Aotearoa for their first match against Zimbabwe to celebrate te Wiki o te Reo Māori (Māori Language Week).

In mid-2015 New Zealand toured England, performing well, drawing the Test series 1–1, and losing the One Day series, 2–3. From October to November 2015, and in February 2016, New Zealand played Australia in two Test Series, three and two games respectively. With a changing of an era in the Australian team, New Zealand was rated as a chance of winning especially in New Zealand.  New Zealand lost both series by 2–0

In February 2016, Kane Williamson was appointed as the captain of the team after Brendon McCullum's retirement after playing his 101st test against Australia at Christchurch. Williamson's first international series as the full-time captain was Men's T20 World Cup 2016 in India in which the team won all four of its group games but lost to England in the semi-final at Delhi. After the annual rankings update on 4 May 2016 the team was awarded the No. 1 ranking in T20Is. The team then got into a rough patch after the T20WC where they would go onto lose away series to South Africa, India and Australia. In their home season they managed to beat Pakistan for the first time in a test series after 32 years, whitewashed Bangladesh across formats, won the Chappell-Hadlee Trophy against Australia but went onto lose to South Africa in T20I, ODI and Test series.

New Zealand started the 2017 international season with a tri-series involving hosts Ireland, and Bangladesh as a preparation for upcoming Champions Trophy in England. New Zealand managed to win the tri-series as they finished at the top of the points table but the Champions Trophy turned out to be a disastrous campaign as they got knocked out by Bangladesh and ended the tournament without a single win, the worst performance for them in an ICC Event. After that the team had to wait four months for their next tour which was to India in which both the ODI and T20I series were closely contested but New Zealand lost both by a scoreline of 2–1. The home season started with whitewash of the West Indies across formats followed by whitewash of Pakistan in the ODI series but after that New Zealand lost the T20I series to Pakistan and in the process lost their No. 1 ranking in T20Is. Then they took part in the first ever T20I tri-series involving full-members the Trans-Tasman T20I Tri-Series in which they ended up runners-up to Australia and England finished third. Then they played England where they lost the ODI series but then managed to win the test series. This was their first test series win against England after 19 years and 4th overall in their 87 year old rivalry.

New Zealand played no matches in the 2018 season. In 2018–19 they began with a tour of UAE in Oct-Dec 2018 to play Pakistan. The tour started with New Zealand suffering a whitewash in the T20I series but they drew the ODI series, 1–1. New Zealand produced a stunning act of resilience to register their first away test series win against Pakistan after 49 years. This put New Zealand 3rd on the test rankings table. After this in their home season they beat Sri Lanka across formats, lost to India in the ODI series before managing to beat them in the T20I series and lastly they beat Bangladesh across formats and consequently they climbed to No. 2 spot in Test rankings.

New Zealand started the 2019 season with the Cricket World Cup in England & Wales. New Zealand had a terrific start to their World Cup campaign as they remained unbeaten and top of the table for their first six games. Their formed dipped after that initial burst as they managed to lose their next three group games convincingly and only just managed to get through to the semi-finals on net run-rate. In the semi-final, they stunned favourites India on the reserve day to reach a second consecutive final. In the final, the scores were tied after 50 overs and again after the Super Over. England won by having hit more boundaries. This boundary countback rule was criticized and a couple of months later ICC abolished the rule.

In December 2022, captain Kane Williamson stepped down as test captain and was replaced by Tim Southee. Williamson will remain the white-ball captain.

International grounds

Listed chronologically in order of first match. Neutral fixtures such as World Cup and World Cup Qualifier games are included.

Current squad
This is a list of every active player who is contracted to NZC for 2023–2024, has played for New Zealand since 1 November 2022 or was named in the recent Test, ODI or T20I squads. Contracted players are listed in bold. Uncapped players are listed in italics.

Forms – refers to the forms of cricket the player has played for New Zealand in the past year, or was named in the most recent squad
No. – Shirt number

Coaching staff

Coaching history
1985–1987:  Glenn Turner
1990–1993:  Warren Lees
1993–1995:  Geoff Howarth
1995–1996:  Glenn Turner
1996–1999:  Steve Rixon
1999–2001: David Trist
2001–2003:  Denis Aberhart
2003–2008:  John Bracewell
2008–2009:  Andy Moles
2010:  Mark Greatbatch
2010–2012:  John Wright
2012–2018:  Mike Hesson
2018–present:  Gary Stead

Team colours

New Zealand's kit is manufactured by Canterbury of New Zealand, who replaced previous manufacturer WStar in 2009. When playing Test cricket, New Zealand's cricket whites feature logo of the sponsors Gillette on the left of the shirt, the ANZ logo on the left sleeve and on the middle of the shirt and the Canterbury logo on the right sleeve. New Zealand fielders may wear a black cap (in the style of a baseball cap rather than the baggy cap worn by some teams) or a white sun hat with the New Zealand Cricket logo in the middle. Helmets are also coloured black (although until 1996, they used to be white with the silver fern logo encased in a black circle).

In limited overs cricket, New Zealand's ODI and Twenty20 shirts feature the ANZ logo across the centre, with the silver fern badge on the left of the shirt, Canterbury logo on the right sleeve and the Ford logo on the right. In ODIs, the kit comprises a black shirt with blue accents and black trousers, whilst the Twenty20 kit comprises a beige shirt with black accents and black trousers. In ICC limited-overs tournaments, a modified kit design is used with sponsor's logos moving to the sleeve and 'NEW ZEALAND' printed across the front.

In ODI, New Zealand wore Beige and brown between 1980 World Series Cricket and 1988 World Series Cricket. The 1983–1984 version was made popular by the Black Caps supporter group Beige Brigade, who sells the version of this uniform to the general public together with a "moral contract" which explains the expectations that come with being a Beige Brigadier. and was also worn in the inaugural Twenty20 international between New Zealand and Australia. Between 1991 and 1997 grey or silver (with some splashes of black or white) was worn instead. Until 2000, the ODI uniform was teal with black accents.

Previous suppliers were Adidas (World Series Cricket 1980–1990), ISC (World Cup World Cup 1992 and 1996, World Series 1993–97) Canterbury (1998–1999), Asics (who supplied all the 1999 Cricket World Cup participating teams) and WStar (2000–2009).

Previous sponsors were DB Draught (1990–1994 in the front, 1995–1997 in the sleeve), Bank of New Zealand (1993–94 and 1997–99 in the front), Clear Communications, later TelstraClear (1997–2000 in the front, 2001–2005 in the sleeve), National Bank of New Zealand (2000–2014) and Dheeraj and East Coast (2009–2010), since 2014 ANZ is the current sponsor, due to National Bank's rebranding as ANZ. Amul became the new sponsor in May 2017 for the ICC CT

ICC World Cup 2023 will start on Oct 5, 2023

ICC World Cup 2023
New Zealnd won 1st warm up match against Pakistan by 38 runs.

The 7th warmup match of ICC world cup 2023 was scheduled on oct 2, 2023. Due to rain New Zealand won that match by 7 runs (DLS Method)

Match 1 : New Zealand vs England
New Zealand won the first match of the ICC world cup against England by 9 Wickets.Devon Conway scored 152 and Rachin scored 123

Tournament history

ICC Cricket World Cup

ICC T20 World Cup

ICC World Test Championship

ICC Champions Trophy (ICC KnockOut)

Austral-Asia Cup

Commonwealth Games

Honours

ICC
World Test Championship:
 Champions (1): 2019–2021
World Cup:
 Runners-up (2): 2015, 2019
T20 World Cup:
 Runners-up (1): 2021
Champions Trophy:
 Champions (1): 2000
 Runners-up (1): 2009

Others
Commonwealth Games:
 Bronze medal (1): 1998

Result summary

Test matches

* Only bilateral series wherein a minimum of 2 matches were played have been included here. One-off matches are not credited as a bilateral series.

ODI matches

* Only bilateral series wherein a minimum of 2 matches were played have been included here. One-off matches are not credited as a bilateral series.

* "Tie+W" and "Tie+L" indicates matches tied and then won or lost in a tiebreaker such as a bowlout or one-over-eliminator ("Super Over").

* The win percentage excludes no results and counts ties (irrespective of a tiebreaker) as half a win.

* Forfeited matches are not included.

T20I matches

* Only bilateral series wherein a minimum of 2 matches were played have been included here. One-off matches are not credited as a bilateral series.

* "Tie+W" and "Tie+L" indicates matches tied and then won or lost in a tiebreaker such as a bowlout or one-over-eliminator ("Super Over")

* The win percentage excludes no results and counts ties (irrespective of a tiebreaker) as half a win.

Records

World records

 Richard Hadlee, one of New Zealand and the world's best all-rounders, took the world record for most Test wickets (374) vs India at Bangalore in 1988. Hadlee was the first bowler to reach 400 Test wickets, vs India at Christchurch in 1990, and finished his career with 431 wickets. He subsequently lost the record to Kapil Dev.
 The black caps would be known for their world record of having the most semi final appearances of any country but The Black Caps have yet to claim the trophy.
 Corey Anderson holds record for the second fastest century in One Day Internationals (or any other format of international cricket). Playing against West Indies, he scored his ton in just 36 balls. Corey Anderson lost the record to AB de Villiers when AB scored a century in just 31 balls against West Indies.
 In a One Day International in 1996, the entire New Zealand team were awarded man of the match against the West Indies, the first such occasion.
 Andrew Jones and Martin Crowe held the highest ever 3rd-wicket partnership in Tests, with 467 against Sri Lanka in 1991, which at the time was the highest partnership for any wicket.
 Brian Hastings and Richard Collinge together scored 151 runs for the 10th-wicket against Pakistan in 1973, the highest 10th-wicket partnership at the time.
 Nathan Astle scored Test cricket's fastest ever double century versus England, at Christchurch in 2002. He scored 200 off 153 balls with the second hundred coming off just 39 deliveries. He was eventually out for 222—the dreaded double Nelson. He knocked the first hundred off 114 balls. Astle smashed the record by 59 balls, previously held by Adam Gilchrist Australia vs South Africa Johannesburg 2002.
 Brendon McCullum holds the world record for the fastest Test hundred in terms of balls faced. It was scored off 54 balls on 20 February 2016, against Australia during his final Test match, in Christchurch.
 Brendon McCullum holds the world record for the most sixes in Test cricket with 107. He passed Adam Gilchrist's record of 100 in his final Test match. This record was also previously held by Chris Cairns.
 Brendon McCullum was the first batsman to score two centuries in Twenty20 International Cricket (116* v. Australia and 123 v. Bangladesh).
 Brendon McCullum held the record for the highest individual score in Twenty20 International cricket, when he scored 123 v. Bangladesh at Pallekele. He lost the record to Aaron Finch who scored 156* against England at Southampton.
 Chris Cairns and his father Lance Cairns are one of the two father-son combinations to each claim 100 Test wickets, South Africa's Peter and Shaun Pollock being the other.
 Martin Guptill scored the highest score in World Cups with 237* in 2015.
 Guptill holds the record for most career runs (2,271) and most sixes (103, equal with Chris Gayle) in Twenty20 Internationals, both records previously held by Brendon McCullum.
 John Bracewell was the first – and so far only – substitute fielder to take four catches in a One Day International, vs Australia in Adelaide on 23 November 1980.
 Daniel Vettori was the first cricketer to take four wickets and score a half-century in each innings of a Test match, a feat he achieved against Bangladesh in October 2008 at Chittagong. His figures were 5/95 and 4/74 with the ball and 55* and 76 with the bat.
 Colin Munro is the first player in to score three Twenty20 International hundreds. This was accomplished on 3 January 2018 against the West Indies when he scored 104 off 88 balls, with 3 fours and 10 sixes.
 Ross Taylor is the first player to have played 100 ODI, Tests and T20Is.
 Chris Harris holds the record for the most ODI caught and bowled dismissals, with 29.

Notable
 Ross Taylor has the 8th highest ODI batting average among batsmen to have played at least 100 ODIs, and Kane Williamson has the 10th highest.
 New Zealand dismissed Zimbabwe (Harare 2005) twice in the same day for totals of 59 and 99. Zimbabwe became only the second team (after India at Manchester in 1952) to be dismissed twice in the same day. The whole Test was completed inside two days. This feat was then repeated at Napier in 2012 when NZ dismissed Zimbabwe for 51 and 143 to end the match within three days.
 Kane Williamson holds the record for most centuries by a New Zealander in Tests, with 28.
 Brendon McCullum holds the record for the highest Test innings by a New Zealander of 302 (vs India in 2014). He is currently the only triple centurion from New Zealand.
 Brendon McCullum holds the New Zealand Test record for the most innings of 200 or more, with 4.
 Brendon McCullum scored the fastest World Cup fifty (off 18 balls) for New Zealand in a Pool A Match of 2015 Cricket World Cup against England, beating his own 20-ball record set against Canada in World Cup (2007) earlier.
 Martin Guptill holds the record for the highest One Day International innings by a New Zealander, with 237 not out against West Indies in the 2015 World Cup quarter-final in Wellington.
 Shane Bond took an ODI hat-trick in the last over (innings bowling figures: 10–0–61–4) vs Australia at Hobart in January 2007.
 Tim Southee took a Twenty20 hat-trick, taking 5–18 in the match against Pakistan.
 Colin Munro scored the second fastest T20 International 50, off 14 balls, against Sri Lanka at Eden Park, Auckland on 10 January 2016.
 Chris Harris, Daniel Vettori, Kyle Mills and Chris Cairns are the only New Zealand cricketers to have taken 200 wickets in ODIs.
 Chris Harris and Chris Cairns are the only two New Zealand cricketers to complete the 4000 run / 200 wicket double in ODIs. The others are Sri Lankan Sanath Jayasuriya, South African Jacques Kallis, Pakistani's Shahid Afridi and Abdul Razzaq and Bangladeshi Shakib Al Hasan).
 Ajaz Patel took all 10 wickets in an innings, being the third international cricketer and first New Zealand cricketer to achieve this feat, after England's Jim Laker and India's Anil Kumble .
 In June 2022 against England, New Zealand scored the fifth-highest team total (553) and second-highest match aggregate (837) in a losing cause in test match history.

See also

 New Zealand Māori cricket team
 List of New Zealand cricketers
 List of New Zealand first-class cricket records
 New Zealand national cricket captains
 New Zealand women's cricket team
 Beige Brigade Black Caps Supporters

Notes

References

External links

 Cricinfo - New Zealand
 Runs on the board – New Zealand cricket (NZHistory)

Cricket in New Zealand
National cricket teams
Cricket
New Zealand in international cricket
History of cricket by national team

New Zealand national cricket team


Fort d'Aubervilliers () is a station of the Paris Métro. It is named after the old Fort d'Aubervilliers, one of the 16 forts built between 1841 and 1845 as the first belt of defence at a cannonball's distance outside Paris' 19th century wall.

History
The station opened on 4 October 1979 following an extension from Porte de la Villette.

The station served as the temporary terminus of the line until the opening of the second stage of the extension, to La Courneuve - 8 May 1945, which opened in 1987.

In 2019, the station was used by 3,889,085 passengers, making it the 123rd busiest of the Métro network out of 302 stations.

In 2020, the station was used by 2,328,764 passengers amidst the COVID-19 pandemic, making it the 98th busiest of the Métro network out of 305 stations.

As of 2021, preparatory work on line 15's station is scheduled to start later in the year till 2023 with construction scheduled to start in late 2024, with a planned opening in 2030 as part of line 15 east.

Passenger services

Access
The station has 4 entrances on Avenue de la Division Leclerc and Avenue Jean Jaurès.

Station layout

Platforms
Fort d'Aubervilliers has a standard configuration with 2 tracks surrounded by 2 side platforms. The name of the station is written in Parisine font on enamelled plates. The platforms are devoid of seats and advertisements.

Other connections
The station is also served by lines 152, 173, 234, 248, 250, and 330 of the RATP bus network and by line 609 of the TRA bus network on Sundays and public holidays. At night, the station is served by the line N42 of the Noctilien bus network.

Gallery

References

Roland, Gérard (2003). Stations de métro. D'Abbesses à Wagram. Éditions Bonneton.

Paris Métro line 7
Paris Métro stations in Aubervilliers
Railway stations in France opened in 1979

Fort d'Aubervilliers station


Jacqueline may refer to:

People
 Jacqueline (given name), including a list of people with the name

 Jacqueline Moore (born 1964), ring name "Jacqueline", American professional wrestler

Arts and entertainment
 Jacqueline (1923 film), an American silent film directed by Dell Henderson
 Jacqueline (1956 film), a British film directed by Roy Ward Baker
 Jacqueline (1959 film), a West German film directed by Wolfgang Liebeneiner
 Jacqueline (painting), a 1961 portrait by Pablo Picasso
 "Jacqueline" (The Coral song), 2007
 "Jacqueline", a song from the album Revolver Soul by Alabama 3
 "Jacqueline", a song from the album Franz Ferdinand by Franz Ferdinand
 "Jacqueline", a song from the album Undercurrent by Sarah Jarosz

Other uses
 1017 Jacqueline, an asteroid

Jacqueline


An Trichocentrum hoegei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Trichocentrum hoegei in nahilalakip ha genus nga Trichocentrum, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Trichocentrum

Trichocentrum hoegei


Son Myung-soon (en hangeul 손명순), née le  en Corée sous occupation japonaise, est une femme politique sud-coréenne, ainsi que la première dame de Corée du Sud de 1993 à 1998, en tant que femme du président Kim Young-sam.

Biographie

Jeunesse et éducation

Son Myung-soon naît le  à Keishōnan-dō, en Corée sous occupation japonaise. Son père, Son Sang-ho, un industriel, est le directeur de la plus grande usine de caoutchouc de la région, et sa mère, Kim Geun-yi, décède en 1935. Elle est diplômée du lycée de Masan, la ville où elle a grandi.

Son Myung-soon effectue des études de pharmacie à l'université pour femmes Ewha. Il était à l'époque interdit pour les étudiantes coréennes de se marier pendant leurs études et d'être enceinte, Son Myung-soon a donc en conséquence caché son mariage à Kim Young-sam, ainsi que sa première grossesse, le temps d'obtenir son diplôme.

Première Dame de Corée du Sud
Son Myung-soon, en tant que Première Dame de Corée du Sud, reste relativement discrète, véhiculant une vision d'un rôle traditionnel de la femme coréenne. Elle aide à l'entretien et à la cuisine de la Maison Bleue, et prépare régulièrement à manger pour les invités de son mari. Elle aide également à améliorer les conditions de travail des employés de la Maison Bleue, en leur faisant notamment construire salle de repos et restaurants.

Lors de la cérémonie d'inauguration de son mari, Son Myung-soon s'habille de manière sobre, désirant montrer une image sobre au peuple coréen, afin de contraster avec Lee Soon-ja, la femme de l'ancien président et dictateur militaire Chun Doo-hwan, peu appréciée car s'habillant de manière très extravagante et onéreuse. Bien qu'appréciant porter des hanboks et des couleurs vives, elle porte régulièrement des tailleurs de style européens de couleurs sombres, notamment après la crise économique asiatique de 1997, afin de ne pas être accusée d'extravagance par le peuple coréen.

Après la présidence et postérité

En tant que veuve de l'ancien président Kim Young-sam, Son Myung-soon reste sollicitée lors d'évènements nationaux. Le premier ministre Lee Nak-yon lui rend par exemple visite lors de sa prise de fonction, pour s'entretenir avec elle, tout en se remémorant de bons moments passés sous la présidence de son mari.

Elle survit à son mari, décédé le 22 novembre 2015, et tient une place d'honneur lors de ses funérailles d'état. Elle continue à vivre dans la maison qu'elle partageait avec son mari à Séoul jusqu'en 2017. En tant que veuve de chef d'état coréen, elle reçoit une pension du gouvernement.

Avec le recul, elle est considérée par les observateurs comme une première dame très discrète et passive, retenue principalement comme une hôtesse de la Maison Bleue. Les analystes politiques attribuent ce fait principalement aux extravagances de Lee Soon-ja, très mal reçues par les coréens, qui forcent les premières dames suivantes dans un rôle plus discret. Elle reste majoritairement peu connue du peuple coréen, ce dernier n'ayant d'elle ni d'opinions négatives ou positives.

Vie personnelle
Elle épouse Kim Young-sam en 1951, alors qu'elle effectue encore ses études à l'université Ewha. Elle a cinq enfants avec ce dernier, dont un, Kim Hyeon-cheol, est impliqué dans le , une affaire de corruption ayant touché la Corée du Sud à la fin des années 1990.

En 2011, elle renouvelle ses vœux à Kim Young-sam, pour leurs 60 ans de mariage.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Kim Young-sam

Bibliographie

Liens externes

Première dame de Corée du Sud
Naissance en janvier 1929
Étudiant de l'université nationale de Séoul

Son Myung-soon


Die Rotflossenbarbe (Systomus orphoides, Syn.: Barbus orphoides, Puntius orphoides) ist ein Süßwasserfisch aus der Familie der Karpfenfische (Cyprinidae). Ihr Verbreitungsgebiet reicht von Thailand (Mekong, Mae Nam Chao Phraya und Mae Nam Mae Klong) über die Malaiische Halbinsel, bis zu den indonesischen Inseln Borneo, Java und Madura.

Merkmale
Die Rotflossenbarbe wird 25 Zentimeter lang. Ihr Körper ist schlanker als der der meisten anderen Puntius-Arten und ist mit relativ großen Schuppen bedeckt. Die Grundfarbe ist silbrig, der Rücken schimmert grünlich oder bräunlich, die Körperseiten bläulich. Auf dem Kiemendeckel findet sich ein unscharf begrenzter, roter Fleck. Jungfische besitzen einen weiteren dunklen Fleck auf der Schwanzwurzel. Die Schwanzflosse ist rötlich oder transparent und besitzt oben und unten schwarze Ränder. Alle anderen Flossen sind rot. Ein schmales schwarzes Band zieht sich an beiden Seiten von den Kiemenöffnungen zur Basis der Bauchflossen. Rotflossenbarbe besitzen zwei Bartelpaare. Die Geschlechter unterscheiden sich in der Färbung nicht.

 Flossenformel: Dorsale: 4/8; Anale: 2–3/5; Pectorale: 1/14–16; Ventrale: 1/8.
 Schuppenformel: mLR 31–34.

Der letzte unverzweigte Rückenflossenstrahl ist verknöchert und an seiner Hinterkante gesägt.

Lebensweise
Die Rotflossenbarbe kommt in Flüssen und Strömen vor, vor allem aber in kleinen Flüssen, Bächen und in der Regenzeit, wenn sie sich fortpflanzt, auf überfluteten Flächen. Jungfische erscheinen im Juli und im August. Die adulten Tiere verlassen die überschwemmten Flächen von Dezember bis Januar.

Nutzung
In ihrem Verbreitungsgebiet wird die Rotflossenbarbe als Speisefisch gefangen. Sie wird frisch vermarktet oder, in Kambodscha, zu Prahok, einer Fischpaste verarbeitet. Für aquaristische Zwecke wird die Art zu groß.

Literatur
 Günther Sterba: Süßwasserfische der Welt, Weltbild Verlag, Augsburg 1998, ISBN 3-89350-991-7

Weblinks

Karpfenfische

Rotflossenbarbe


Indre Fosen er sveitarfélag í Þrændalögum í Noregi. Í sveitarfélaginu eru 9.899 íbúar (2022).

Stjórnsýslumiðstöð sveitarfélagsins er þéttbýlið Årnset. Til sveitarfélagsins teljast einnig þéttbýlinu Leksvik, Vannvikan, Hasselvik og Askjem

Indre Fosen liggur að sveitarfélögunum Åfjord og Steinkjer í norðri, Ørland í norðvestri og Inderøy í norðaustri.

Sveitarfélög í Þrændalögum

Indre Fosen (sveitarfélag)


Robert Howard Grubbs (født 27. februar 1942, død 19. december 2021) var en amerikansk kemiker og Victor and Elizabeth Atkins Professor of Chemistry på California Institute of Technology i det sydlige Californien. I 2005 modtog han nobelprisen i kemi sammen med Richard R. Schrock og Yves Chauvin for sit arbejde med olefin metatese. Han er medgrundlægger af Materia, der er et firma, startet på universitetet, som fremstillet katalysatorer.

I 2003 modtog han Tetrahedron Prize.

Referencer

Nobelprismodtagere fra USA
Nobelprismodtagere i kemi
Kemikere fra USA

Robert H. Grubbs


Homeric is an adjective meaning of, relating to, or characteristic of Homer.

Homeric can also refer to:

Homeric Greek, a form of Ancient Greek employed by Homer
RMS Homeric (1922), White Star Line ship originally known as Columbus (1913)
SS Homeric, a Home Lines ship renamed in 1953 from the original SS Mariposa (1931)
MS Homeric, built 1986 (renamed  MS Westerdam in 1988).
Homeric simile, a long and descriptive simile common in Homer.
Homeric Hymns, a set of hymns once attributed to Homer but now named "Homeric" because of similarities in meter, formulas, and dialect.

See also
Homerian

Homeric (disambiguation)


Isla María es el nombre que recibe una isla de República Dominicana en el mar Caribe o mar de las Antillas. Está localizada al oriente de ese país, entre la isla Saona y la isla la Española en las coordenadas geográficas . Depende administrativamente de la provincia La Altagracia, adicionalmente también es parte del Parque nacional del Este, un santuario de la flora y fauna dominicana.

Véase también
 Geografía de República Dominicana
 Geografía de América

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de la Isla

Archipiélagos e islas de República Dominicana

Isla María (República Dominicana)


21. etape af Vuelta a España 2018 gik fra Alcorcón til Madrid 16. september 2018.

Elia Viviani tog sin tredje etapesejr.

Etaperesultater

Samlet efter etapen

Samlede stilling

Pointkonkurrencen

Bjergkonkurrencen

Kombinationskonkurrencen

Holdkonkurrencen

Referencer

Eksterne henvisninger

21

21. etape af Vuelta a España 2018