Médéric Louis Élie Moreau de Saint-Méry (13 de janeiro de 1750 - 28 de janeiro de 1819), filho de Bertrand-Médéric e Marie-Rose Moreau de Saint-Méry, nasceu em Fort-Royale, Martinica. Foi advogado e escritor com carreira em cargos públicos na França, Martinica e Saint-Domingue (atual República do Haiti). Ele é mais conhecido por suas publicações sobre Saint Domingue e Martinica. Ele se casou com uma família bem posicionada, o que lhe permitiu expandir suas conexões entre os franceses e, com o tempo, posicionou-se como membro do Parlamento da França. Moreau esteve profundamente envolvido na fundação do Museu de Paris, do qual mais tarde foi nomeado presidente em 1787.

Educação e influências
Embora não viesse de uma família rica, Moreau usou a herança que recebeu de seu avô para estudar direito em Paris. Lá, ele argumentou que a lei colonial, redigida na França, não era adequada para as realidades do Caribe francês. Ele possuía escravos, era maçom e membro do Cercle des Philadelphes - uma sociedade científica colonial - e procurou documentar a vida nas colônias.  Ele foi influenciado pelos projetos científicos do Iluminismo.

Escritos
Moreau produziu estudos aprofundados das colônias apenas alguns anos antes da revolução de São Domingos. Como tal, ele passou um tempo viajando pelo Caribe e retornando à França para escrever e fazer lobby até que seu envolvimento com a Revolução Francesa levou à emissão de um mandado de prisão. Sua obra mais notável, Description topographique, physique, civile, politique et historique de la partie française de l'isle Saint-Domingue, que ele escreveu em 1789, não foi totalmente traduzida para o inglês. Este trabalho desenvolve uma teoria aritmética da cor da pele e da epiderme para a colônia francesa de Saint-Domingue (atual Haiti). Ele hierarquiza cento e vinte e oito possíveis combinações de miscigenação branco-negro em nove categorias (assacatra, griffe, marabu, mulâtre, quarteron, métis, mamelouk, quarteronné e sang-melé). Seu trabalho reflete a preocupação dos colonos brancos em racializar aqueles que se casam e cruzam com escravos ou gens de couleur livres, estabelecendo a casta dos colonos brancos como l'aristocratie de l'épiderme.

Política
Proprietário de escravos bem-educado, ele rejeitou o princípio dos Direitos Naturais do Homem para defender a escravidão legal e a segregação com base na raça. Em suas funções no parlamento francês e nos Conselhos Governamentais coloniais, ele procurou manter um sistema econômico baseado no trabalho escravo. Para tanto, ele buscou os direitos dos colonos – principalmente fazendeiros brancos – e buscou um certo grau de autodeterminação para o Caribe francês. Moreau retornou à França em 1788, onde se tornou parte dos Estados Gerais, que mais tarde se autodenominaram Assembleia Nacional. Lá representou os fazendeiros de Saint-Domingue e apoiou a escravidão, enfrentando a Society of the Friends of the Blacks. Teve um cargo importante na fundação do Museu de Paris, do qual mais tarde foi nomeado presidente em 1787. Após seu retorno à França em 1798, após seu exílio nos Estados Unidos, o primeiro cargo de Moreau foi o de historiador no Ministério da Marinha. Alguns anos depois, em 1802, ele se tornou administrador de Parma, Piacenza e Gustalla, mas mais tarde seu cargo foi retirado por Napoleão por causa de sua resposta indulgente a uma conspiração criminosa entre o exército.

Moreau nos Estados Unidos
Moreau escapou de Paris depois que um mandado de prisão foi emitido em 1794. Ele se mudou para a Filadélfia após uma curta estadia na cidade de Nova York, deixando para trás todas as suas pesquisas sobre a colônia de Saint-Domingue, que mais tarde conseguiu recuperar. Na Filadélfia, ele abriu uma livraria na qual vendia livros e impressos em vários idiomas, bem como mapas e música. A livraria localizada na Front and Walnut tornou-se o ponto de encontro de muitos outros exilados franceses. Moreau tornou-se membro da American Philosophical Society em 1798, com a qual se comprometeu e introduziu muitos de seus amigos emigrados na Sociedade também. Moreau teve que fugir de volta para Paris em 1798 escapando do Alien Billimposta pelo então presidente americano, John Adams.

Publicações

 Loix et constitutions des colonies françoises de l'Amérique sous le vent  tomo 1, Comprenant les Loix et Constitutions depuis 1550 jusqu'en 1703 inclusivement, tomo 2, 1704-1721, tomo 3, 1722-1749, tomo 4, 1750-1765, tomo 5, 1766-1779, tomo 6, 1780-1785
 Description topographique et politique de la partie française de l'isle de Saint-Domingue, Filadélfia, 1796 tomo 1, tomo 2
 Idée générale ou abrégé des sciences et des arts à l'usage de la jeunesse, Filadélfia, 1796
 Description topographique, physique, civile, politique et historique de la partie française de l'isle Saint-Domingue, Filadélfia, Paris, Hamburgo, 1797-1798
 Description topographique et statistique des États de Parme, Plaisance et Guastalla, 8 vol. manuscrito inédito preservado em Parma)
 De la danse, Parme, Bodoni, 1801 (e reimpresso em 1803).
 Discours sur l'utilité du musée établi à Paris, prononcé dans sa séance publique du, 1º de dezembro de 1784 por M. L.-E. Moreau de Saint-Méry, Parme, Bodoni, 1805, 32 p. (online)
 Discours sur l'utilité des assemblées publiques littéraires, par M. L.-E. Moreau de Saint-Méry, Parme, Bodoni, 1805, 28 p. (online)
 Mémoire sur un nouvel équipage de chaudières à sucre pour les colonies, avec le plan dudit équipage, par M. L.-E. Moreau de Saint-Méry, Paris : chez Hardouin et Gattey, 1786 (online)
 Opinion de M. Moreau de Saint-Méry, député de la Martinique à l'Assemblée nationale, sur les dangers de la division du ministère de la Marine et des Colonies, par M. L.-E. Moreau de Saint-Méry, Paris : Imprimerie nationale, 1790 (online)
 Opinion de M. Moreau de S. Méry, député de la Martinique, imprimé par ordre de l'Assemblée nationale : sur la motion de M. de Curt, député de la Guadeloupe, pour l'établissement d'un comité chargé particulièrement de l'examen de tous les objets coloniaux : séance du premier - dezembro de 1789, par M. L.-E. Moreau de Saint-Méry, Paris : Imprimerie nationale, 1789 (online)

Referências

Bibliografia

 Dubois, Laurent (2004). Avengers of the New World: The Story of the Haitian Revolution. The Belknap Press of Harvard University Press.
 Furstenberg, François (2014). When the United States Spoke French: Five Refugees Who Shaped a Nation. New York: Penguin, 2014.
 Moreau de Saint-Méry, Médéric Louis (1958). Description topographique, physique, civile, politique et historique de la partie française de l'isle Saint-Domingue. Société de l'histoire des colonies françaises.
 Taffin, Dominique, ed. (2006). Moreau de Saint-Méry ou les ambiguïtés d'un créole des Lumières. Martinique: Société des amis des archives et de la recherché sur le patrimoine culturel des Antilles.
 Rosengarten, Joseph G. "Moreau De Saint Mery and His French Friends in the American Philosophical Society." Proceedings of the American Philosophical Society, vol. 50, no. 199, 1911, pp. 168–178., www.jstor.org/stable/984032.
 "Mederic-Louis-Elie Moreau De Saint-Mery." Dictionary of American Biography, Charles Scribner's Sons, 1936. Biography in Context, http://link.galegroup.com/apps/doc/BT2310007190/BIC1?u=miam11506&xid=f2c2d99c. Accessed 12 Mar. 2017.

Historiadores

Médéric Louis Élie Moreau de Saint-Méry


A  () é uma reunião de cúpula de países desenvolvidos programada para ser realizada na cidade de Hiroshima, Japão, de 19 a 21 de maio de 2023.

Participantes

Seleção do local
Três cidades estavam fazendo fila para sediar a cúpula, mas o primeiro-ministro japonês Fumio Kishida anunciou em 23 de maio de 2022 que a cidade natal de Kishida, Hiroshima, havia sido escolhida como local.

Reunião ministerial relacionada
Juntamente com a reunião de cúpula em maio, reuniões ministeriais relacionadas serão realizadas nas seguintes datas.

Ver também

 Reuniões de cúpula do G20
 Diálogo de Segurança Quadrilateral

Olaf Scholz
Joe Biden
2023 no Japão
G8
Reuniões de cúpula do G8

49.ª reunião de cúpula do G7


Pruss ist der Familienname folgender Personen:
 Alexander Robert Pruss (* 1973), kanadischer Philosoph
 Friedrich Pruss von Zglinicki (1895–1986), deutscher Künstler, Schriftsteller, Illustrator und Comiczeichner
 Max Pruss (1891–1960), deutscher Luftschiffer

Siehe auch:
 Prus
 Pruß
 Prüß
 Prüss
 Bruss

Pruss


Nintendo DS, Nintendo'nun 2004'te çıkardığı 1 dokunmatik ekrana (alt ekran) ve Wi-Fi bağlantısı sahip olan portatif el konsoludur. Adının açılımı Dual Screen yani çift ekrandır ve kod adı ise NTR dir, anlamı Nitro'dur ve yapım aşamasındaki ismidir. DS Oyunları dışında Game Boy Advance oyunları ile de uyumludur. İlk olarak E3 2004 oyun fuarında Nintendo tarafından duyurularak çıkış resmiyetini kazanmıştır. Rakibi sayılan PSP (Play Station Portable)'den grafik özellikleri açısından geride olmasına rağmen Nintendo'nun portatif konsollardaki başarısı ve ünü ile satışlar bakımından PSP'yi geride bırakmıştır. DS'in başarısının önemli bir nedeni ise dokunmatik ekranı ve mikrofonu ile oynanıştaki eğlenceyi ön plana çıkarmasıdır. Bu nedenle daha büyük bir oyuncu kitlesine hitap etmektedir. DS'in oyun dışındaki özellikleri ise şunlardır: Pictochat sayesinde başka DS sahipleri ile kablosuz iletişim, DS download Play sayesinde tek kartuştan çoklu oynama olanağı, saat-takvim ve alarm özelliği.

Ayrıca konsol Wii ile bağlantı özelliklerine de sahiptir, Wii 'den 'Nintendo channel' vasıtasıyla demo oyun gönderilebilir (download play yöntemiyle) ve oyun içinde çeşitli aktiviteler yapılabilir. (Geometry Wars, Pokemon vs.) Bu bağlantı özellikleri birçok oyuncu tarafından sınırlı göründüğünden DSi'lerde bu geliştirilecektir.

Özellikler
Nintendo 'nun el konsolu Nintendo DS ile yapılabilecekler:

 1000'den fazla DS 'e özel ve 1500'e yakın Gameboy Advance oyunu oynanabilir.
 Kalemi (Stylus) ile oyunlarda etkileşim gücü arttırılabilir.
 Kablosuz bağlantı teknolojisi (Wireless) ile İnternet'e girilebilir.
 Alınan DS oyunları 8 kişiye kadar diğer kişilerle oynanabilir.
 Çeşitli aparatlar sayesinde resim, müzik ve video açılabilir.

Oyunlar: Nintendo konsolu olmasının DS 'e getirdiği en büyük avantaj oyunlardır. Hem GBA hem DS oyunları oynatır. Kendine özgü dokunmatik ekran ve mikrofon sistemi DS oyunlarını farklı kılar. Pokémon, Mario, Zelda, Metroid, Star Fox gibi Nintendo 'ya özgü oyunlarda onu PSP 'den farklı yapan bir diğer özelliktir.

Oyun içi Kontrol:

Ana hareket kontrolleri için D-pad, ana aksiyon hareketleri için A,B,X,Y tuşları, start, select, r, l, dokunmatik ekran ve mikrofona sahiptir.

Nintendo Wi-Fi bağlantısı: Nintendo 'nun bedava İnternet oyun servisidir, kablosuz bir ağdan Nintendo wi-fi USB cihazına yahut kablosuz modeme bağlanılarak İnternete girilir. Bu servisin ilk desteklediği oyun Mario kart DS 'dir. Bu bağlantıyı destekleyen oyunların sayısı gün geçtikçe artmaktadır.

Teknik özellikler
Ekranlar: 2 ayrı 3inçlik TFT LCD. Çözünürlük 256ya 192 piksel, boyutları 62ye 46mm. Alt ekran dokunmatik.

CPU: 2 ARM işlemci,ARM946E-S(67 MHz) ana işlemci ve ARM7TDMI(33 MHz) yardımcı işlemci.

RAM: 4MB, ama GBA slotundan takılan hafıza arttırma kiti (sadece DS browser destekli) ile 14'e çıkartılabilir.

Gereken akım: 1.65 volt

Wi-Fi: 802.11 kablosuz İnternet bağlantısı

DS kartuşları: DS oyunları depolamak için katı formda ROM kullanılır. Bu kartların işleyişi ve yapısı sıradan hafıza kartlarına çok benzer. Şimdilik sınırları 256MB'dır, bu Nintendo 64 kartuşlarından çok daha gelişmiştir (64MB). Kartın içinde oyun kayıtlarını tutması amaçlı küçük flaş bellek yahut EEPROM bulunmaktadır. Bu kartuşlardan bilgi kopyalamak ve çoğaltmak tamamen yasa dışıdır ve uygulaması suçtur.

Aksesuarlar
DS titreşim kiti: Titreşim kiti Slot-2 (gba oyun girişi) için duyurulmuş ilk aksesuardır. Bu kit uyumlu olduğu oyunlarla senkronize olur ve oyunun bazı yerlerinde titrer. (mesela darbe alınca)

DS headset: DS için özel üretilmiş bu kulaklık DS'in alt bölümündeki girişten bağlanır. Kulaklık ve mikrofon içerir. Mikrofon kullanan her oyunla uyumludur. Pokemon Diamond, Pearl ve Platinum'da birebir sesli iletişim sağlar.

DS browser: Nintendo DS konsolu için İnternet sunucusu, Opera'nın DS'e özel sürümü. Çalışması için daha fazla RAM'e ihtiyaç duyulduğundan slot-2'ye takılan fazladan bellek yardımıyla kullanılabilir.

Nintendo MP3 oynatıcı: Nintendo'nun slot-2'den takılan ve SD kart'la çalışan DS'e mp3 oynatma özelliği veren aletidir.

Guitar grip kontrolör: DS oyunu Guitar Hero:On tour'la birlikte çıkar. DS'e slot 2den takılır üzerinde gitardaki telleri temsil eden 4 tuş bulunur. Guitar Hero bir ritim oyunudur ve amaç gitarı çalmaktır, bu yüzden bu aletin amacı DS'in bir gitarı andırmasıdır. Bu alet kullanılırken DS yan tutulur.

Sonraki modeller

Nintendo DS Lite: Nintendo 2006 yılında DS'in yeni modelini duyurdu. Bu model daha ince, daha hafif, daha küçük, daha estetikti ve ekranları daha parlaktı. Nintendo yeni modelin pilinin dayanma süresini de geliştirmişti. (en düşük ışık ve ses ayarıyla yaklaşık 17 saat, eskisi 9 saatdi) Ayrıca stylus (dokunmatik ekrana özgü kalem)'un boyutu ve alet üstündeki yeride değişmişti. Nintendo'nun DS lite'ı piyasaya sürmesi ona daha çok başarı getirdi. Hatta DS lite'ın çıkışıyla satışlarının muazzam bir biçimde arttığı söylenebilir. DS lite'daki GBA slotu küçük olduğundan Gba oyunları takıldığında yaklaşık 1 cm'lik bir çıkıntı oluşuyor, ayrıca nintende slot-2 boşken kirlenmesin diye bir kapağıda sistemin yanında veriyor.

Nintendo DSi: Nintendo'nun 2008 Ekim ayında açıkladığı 3. Ds türüdür. Nintendo sisteme bu sefer 2 kamera, (biri önde, biri arkada, biri de mikrofonun olduğu yerde olmak üzere. Çözünürlük 640x480) daha büyük ekran (%17 daha büyük), SD card girişi, geliştirilmiş RAM ve CPU, multimedya desteği (müzik, resim vs.) Daha kaliteli ve yüksek ses sağlayan hoparlör, İnternet sunucu, içerik yükleme olanağı (oyun, özel DSiware) ve arttırılmış wi-fi gücü eklemiştir. GBA kartuş girişi kaldırılmıştır,bunun getirdiği birkaç dezavantaj olmuştur (GBA oyunlarını oynatamama ve bazı slot-2 eklentilerinden yararlanamama gibi, Guitar grip vs.). Sistemin Japonya'da kasım 2008'de piyasaya sürüleceği ve 2009 ilkbaharın sonuna kadar her yere dağıtalacağı açıklanmıştır. Ayrıca "DSi shop" hem bedava hem paralı olacak şekilde bize oyun ve DSiware yüklememizi sağlayacak. Paralı alış-verişler nintendo puanları ile yapılacak (wii puanından farklı)Ayrıca XL modeli bulunmaktadır.Bu modelde ekran genişliği neredeyse 2 katına çıkmıştır

Nintendo 3DS: Nintendo'nun 31 Mart 2011 yılında piyasaya süreceği 4.Ds türüdür.Gözlüğe gerek duymadan 3D efektler yapabilmektedir.Diğer Dslerden farklı olarak okların üstüne yeni bir Slide Pad konulmuştur.Ekran çozünürlüğü diğer Ds türlerine göre daha fazladır.3DS/DS Card Slot, SD Card Slot girişleri bulunmaktadır.Biri üstte diğeri altta olmak üzere 2 adet kamera vardır.Pil ömrü DSi ile aynıdır.Bunun dışında bilgiler çıktığında görülecektir.

Dış bağlantılar
 Resmi Nintendo DS sayfası - (Macromedia Flash oynatıcı gerektirir)
 Resmi Nintendo DS İngiltire sayfası
 Japonya Nintendo DS sayfası (Japonca)
 Resmi Japonca sayfası
 Nintendo DS Nedir?
 Touch! Generations
 Resmi Nintendo Wi-Fi bağlantı sayfası
 More Nintendo DS
 Nintendo Atari oyunları
 Wii Oyun oyna

Durdurulan ürünler
Wi-Fi cihazları
Geriye dönük video oyun konsolları
Bölgesiz oyun konsolları

Nintendo DS


Dana 13. siječnja 2012., talijanski kruzer Costa Concordia nasukao se, prevrnuo i na kraju potonuo u plitkim vodama nakon udara u podvodnu stijenu pokraj otoka Giglio u talijanskoj regiji Toskani, pri čemu je poginulo 32 ljudi. Osmogodišnje plovilo tvrtke Costa Cruises bilo je na prvoj dionici krstarenja po Sredozemnom moru kada je skrenulo s planirane rute, doplovilo bliže otoku Giglio i udarilo u stijenu na morskom dnu. Šestosatnim spašavanjem, većina je putnika izvučena na obalu.

Istraga se usredotočila na nedostatke u praćenju procedure od strane posade Coste Concordie i akcije njenog kapetana Francesca Schettina, koji je prerano napustio brod. Oko 300 putnika je ostalo iza njega na brodu, a većina ih je spašena s helikopterima ili motornim čamcima koji su se našli u blizini Schettino je kasnije proglašen krivim za smrti povezane s nesrećom i osuđen na 16 godina zatvora. Iako je i posada bila izložena jakim kritikama, nitko od njih nije optužen.

Costa Concordija je službeno proglašena "konstruktivnim ukupnim gubitkom", a njezino je spašavanje bilo "jedna od najvećih pomorskih operacija spašavanja".
Dana 16. rujna 2013. započelo je spašavanje ispravljanjem, a do ranih sati 17. rujna brod je bio uspravljen na svojoj podvodnoj kolijevci. U srpnju 2014. brod je velikim metalnim spremnicima nazvanim "sponsoni" koji su zavareni u bokove broda, ponovno podignut u plovni položaj, te je odvučen je u 320 kilometara udaljenu matičnu luku Genovu, u rezalište, a cijeli proces je završen u srpnju 2017. godine.

Ukupni troškovi nesreće, uključujući naknade za žrtve, podizanje broda u uspravan popožaj, vuču i otpad, procjenjuju se na približno 2 milijarde dolara, što je preko tri puta više od 612 milijuna američkih dolara, koliko je koštala gradnja broda. Costa Cruises ponudio je putnicima naknadu (do limita od 11.000 EUR po osobi) za plaćanje sve štete, uključujući vrijednost krstarenja; a 65% preživjelih prihvatilo je ponudu.

Nasukavanje

Costa Concordia (pozivni znak : IBHD, IMO broj : 9320544, MMSI broj : 247158500), s 3.206 putnika i 1.023 člana posade na brodu, isplovila je s otoka Giglio u noći na 13. siječnja 2012., započevši planirano sedmodnevno krstarenje od Civitavecchije, Lacij, Italija, do Savone i pet drugih luka. Lučka strana broda udarila je u greben u 21:42 ili 21:45 po lokalnom vremenu. Greben je u kartama označen kao područje poznato kao Le Scole, oko 800 metara južno od ulaza u luku Giglio, na istočnoj obali otoka.

Točka početnog udara bila je 8 metara ispod površine mora kod "Scole piccole", krajnje vanjske stijene Le Scole, koja je urezala dvije 50-metarske pukotina na brodskom trupu ispod vodene linije. Udar je usjekao dvije duge čelične trake s trupa broda; koje su kasnije pronađene na morskom dnu. Nekoliko minuta nakon udara, šef strojarnice upozorio je kapetana da je trup imao nepopravljivi rez od 70 metara kroz koji je ulazila voda i potapala generatore i motore.

Bez pogonske snage i na pričuvnoj električnoj energiji, brod se kretao po inerciji i prema posljednjim postavkama svojih kormila, pa je nastavio sjeverno od Le Scolea sve do iza luke Giglio. Prema svjedočenju kapetana Schettina, razni instrumenti nisu funkcionirali. Razna svjedočenja se ne slažu o tome je li brod nagnuo na lučku stranu ubrzo nakon udara i kada je počeo naginjati na drugi bok. U 22:10 Costa Concordia skrenula je prema jugu. Potom se brod nagnuo na desni bok, isprva za oko 20 °, zaustavljajući se u 22:44 na Punta del Gabbianara u moru dubine oko 20 metara i nagnut oko 70°. Schettino je posljednje nasukavanje Costa Concordie na Punti del Gabbianari pripisao vlastitom naporu da tamo manevrira.  No, šef talijanske obalne straže posvjeedočio je da je konačno nasukavanje broda na Punta del Gabbianara bilo posljedica vjetra, a ne pokušaja manevriranja brodom.

Situacija na mostu
Schettino je rekao da je, prije nego što se približio otoku, isključio sustav alarma za brodski računalni navigacijski sustav. "Navigirao sam vizualno, jer sam dobro poznavao ta morska dna. Ovakav sam potez izveo tri, četiri puta."  Istražiteljima je rekao da je vidio valove kako se razbijaju na grebenu i naglo se okrenuo, zamahujući bokom trupa u greben. "Moram preuzeti odgovornost za činjenicu da sam pogriješio u prosudbi.""Ovaj put sam prekasno naredio skretanje."  Kapetan je u početku rekao da je brod bio oko 300 metres od obale (otprilike dužine plovila) i udario u nepoznatu stijenu. Prvi brodski časnik, Ciro Ambrosio, rekao je istražiteljima da je Schettino ostavio naočale za čitanje u svojoj kabini te je više puta tražio od Ambrosia da provjeri radar umjesto njega.

Kapetan je rekao da su mu upravitelji Costa Cruisesa rekli da izvede pozdrav plovidbom 13. siječnja 2012. Prethodno, 14. kolovoza 2011., brod se kretao sličnom rutom, ali ne tako blizu hridi Le Scole. Prolazak iz 2011. je odobrila Costa Cruises, a odrađen je po danu, za vrijeme otočnog festivala. Uobičajena ruta prolazi oko 8 km od obale.

Costa Cruises su potvrdili da ruta kojom je.brod plovio 2012. godine "nije definirana [računalno programirana] ruta za prolazak Giglioom." U intervjuu za talijanski TV kanal Canale 5 10. srpnja 2012., Schettino je rekao da je to pridonijelo nesreći. Osim toga, na poziv kapetana, šef sale broda, koji je s otoka, bio je pozvan na most broda da promatra prolazak.  Dosatna osoba na mostu bila je moldavska plesačica Domnica Cemortan koja je posvjedočila da je bila u ljubavnoj vezi sa Schettinom i da se upravo ukrcala na brod kao gost.

Situacija na palubi
Putnici su bili u blagovaonici kada su iznenada osjetili snažan udar, što je član posade (govoreći preko portafona) pripisao "električnom kvaru". "Gostima smo rekli da je sve [u redu] i pod kontrolom te smo pokušali zaustaviti paniku", prisjetio se upravitelj kabine. Igrom slučaja, kada je brod prvi put udario u stijene, tvrdilo se da je u restoranu svirala "My Heart Will Go On" od Céline Dion, tematska pjesma iz filma Titanic. Brod je ostao bez električne energije u kabinama nedugo nakon početnog sudara. "Brod se počeo tresti. Buka - nastala je panika, poput filma, posuđe se srušilo na pod, ljudi su trčali, padali niz stepenice i govorili "cazzo", rekao je preživjeli. Putnici s broda svjedočili su da se brod iznenada nagnuo prema luci. Putnicima se kasnije savjetovalo da obuku svoje prsluke za spašavanje.

Pola sata prije naredbe o napuštanju broda, jedan je član posade zabilježen na videu kako putnicima na sabirnoj stanici govori: "Riješili smo probleme koje smo imali i pozivamo sve da se vrate u svoje kabine." Kad je brod kasnije okrenuo, počeo se naginjati otprilike 20° na desno, stvarajući probleme u spuštanju čamaca za spašavanje. Predsjednik Costa Cruisesa, Gianni Onorato, rekao je da je normalna evakuacija čamca za spašavanje postala "gotovo nemoguća" jer se brod tako brzo nagnuo.

Spašavanje
Nakon nasukavanja, putnici i posada su čamcima za spasavanje i helikopterima izvedeni na brod s broda ili su doplivali do otoka, a oko 40 ljudi je nestalo. Polovica ih je kasnije pronađena unutar broda, većinom mrtva.

Evakuacija
U prvom kontaktu, uspostavljenom u 22:12, između talijanskih lučkih dužnosnika i Costa Concordie nakon udara u greben, neidentificirani časnik na brodu za krstarenje inzistirao je da pati samo od električnog kvara. Na video snimci putnika snimljenoj u 22:20 sati vidi se kako uspaničenim putnicima u prslucima za spašavanje član posade govori da je "sve pod kontrolom" i da se trebaju vratiti u svoje kabine. Za oko 600 putnika koji su se tek ukrcali nije održana vježba evakuacije putnika čamcima za spašavanje. Brodski kuhar rekao je da je Schettino naručio večeru oko 22:30. Otprilike u isto vrijeme, ophodni brod Guardia di Finanza nazvao je Costa Concordiju, ali odgovor nije stigao. Schettino je sudjelovao u tri telefonska poziva s časnikom za upravljanje kriznim linijama.

U 22:26, Schettino je rekao lučkoj kapetani u luci Livorno da brod prima vodu kroz otvor na lučkoj strani i zatražio tegljač. Lučke vlasti upozorene su na sudar tek u 22:42, otprilike sat vremena nakon udara, a naredba za evakuaciju broda izdana je tek u 22:50. Neki su putnici skočili u vodu kako bi plivali do obale, dok su drugi, iako spremni za evakuaciju plovila, zadržani od članovi posade punih 45 minuta, jer je posada opirala ideji da odmah spusti čamce za spašavanje. Prema nekim izvorima, brod se nije nagnuo do 23:15, te da je Schettino bio naredio da napuste brod, čamci za spašavanje su mogli biti spušteni u more ranije, omogućujući putnicima da dođu na sigurno.  S druge strane, jedan je stručnjak izjavio da bi kašnjenje moglo biti opravdano s obzirom na opasnosti kod spuštanja čamaca za spašavanje dok se brod još uvijek kreće. Posada ili 2. kapetan Roberto Bosio koordinirali subneke od časnika palube u većem dijelu evakuacije. On je počeo evakuirati brod prije Schettinove naredbe. Mnogi mlađi časnici i članovi posade koji su bili svjesni ozbiljnosti situacije također su počeli pripremati čamce za spašavanje i premještati putnike iz svojih kabina prije nego što su izdane zapovijedi za napuštanje broda, potez koji je okarakteriziran kao " pobuna".

Iako je velika većina brodskog multinacionalnog osoblja zauzimala položaje koji nisu zahtijevali mornarske kvalifikacije (jer su obavljali usluge poput pranja rublja, kuhanja, zabave, čišćenja, brige za djecu i stolova za čekanje), prema višem brodskom službeniku, su prošli obveznu obuku iz osnovne sigurnosti kako bi mogli pomoći u ovakvim situacijama. Iako su svi govorili barem osnovni engleski, većina nije govorila talijanski.

Nekoliko je putnika ustvrdilo da posada nije pomogla ili nije bila obučena za spuštanje čamaca za spašavanje. Posadu je odbila ovaj navod, a jedan član posade je izjavio: "Članovi posade, bilo Filipinci ili Kolumbijci ili Indijci, pokušali su najbolje što su mogli da pomognu putnicima da prežive brodolom. Komentari nekih putnika da nismo bili od pomoći su nas povrijedili". Treći inženjerijski časnik iz brodske strojarnice također je istaknuo da "Za razliku od kapetana, bili smo tamo do kraja. Učinili smo sve što smo mogli da izbjegnemo katastrofu." Izvršni direktor Costa Cruisesa Pier Luigi Foschi pohvalio je posadu i osoblje, unatoč poteškoćama koje su rezultat očitog nedostatka vodstva od strane brodskih časnika i problema u komunikaciji. Tri osobe su se navodno utopile nakon skoka preko palube, a još sedam je teško ozlijeđeno. Lokalni šef vatrogasaca rekao je da su njegovi ljudi "iščupali 100 ljudi iz mora i spasili oko 60 drugih koji su bili zarobljeni u čamcu". Pet helikoptera talijanske obalne straže, mornarice i zrakoplovstva izmjenjivalo se podižući preživjele s broda i prevozeći ih na sigurno.

Prema istražiteljima, Schettino je napustio brod prije 23:30.

U jednom telefonskom pozivu Obalne straže prema Schettinu, kapetan Gregorio De Falco, kapetan iz Livorna, u više je navrata naredio Schettinu da se vrati na brod sa svog čamca i preuzme odgovornost za tekuću evakuaciju putnika. U jednom trenutku poziva, De Falco se toliko razbjesnio zbog Schettinog zastoja da je povisio glas i rekao Schettinu: "Vada a bordo, cazzo! " (U prijevodu "Vrati se [natrag] na brod, jebote!". Jedan od tih poziva dogodio se u 01:46. Unatoč tome, Schettino se nikada nije vratio na brod iz čamca za spasavanje u koji je tvrdio da je "pao".

U 01:04 časnik zrakoplovstva koji je spušten helikopterom izvijestio je da je na brodu još uvijek 100 ljudi. Otac Raffaele Malena, svećenik broda, rekao je da je među posljednjima napustio brod oko 01:30.  Zamjenik gradonačelnika Isole del Giglio, Mario Pellegrini, koji se ukrcao u sklopu spasilačkih operacija, pohvalio je brodskog liječnika i mladog časnika Costa Concordie Simone Canessu, jedinog časnika kojeg je na brodu upoznao, za pomoć. On i Canessa bili su "rame uz rame" do 05:30. Jedan od nestalih članova posade, konobar, zadnji je put viđen kako pomaže putnicima.

U 03:05 trajektom je na kopno evakuirano 600 putnika. U 03:44 časnik zrakoplovstva izvijestio je da se na brodu još uvijek nalazi 40 do 50 ljudi. U 04:46, evakuacija je zabilježena kao "dovršena" na evidenciji lučke kapetanije luke Livorno. Sljedećeg dana preživjeli su prebačeni u luci Santo Stefano, gdje je uspostavljen prvi centar za koordinaciju i pomoć. Premijer Mario Monti najavio je namjeru da predsjedniku Republike predloži da zlatnom medaljom za građansku hrabrost dodijeli običan narod Isola del Giglio i Monte Argentario za njihovo ponašanje tijekom spašavanja.

Potraga za nestalima
Ronilačka potraga na nestalim unutar broda trajala je od 14. do 30. siječnja 2012. Šef ronilačkog tima obalne straže opisao je uvjete unutar broda, još uvijek smještenog na 37-metarskoj izbočini, kao "katastrofalne". Potpuni mrak, uz velike komade namještaja koji plutaju uokolo, uvjeti su koji su spašavanje učinili vrlo opasnim. Ronioci bi pronašli ulaz u brod i vezali prepreke poput madraca, prije nego što bi pustili zvuk da prizovu eventualne zarobljene ljude. Ronioci su radili u parovima radi sigurnosti i polako su u cik-cak kretanju pretraživali svako područje. Ronioci su ronili u smjenama od po 40 minuta, čime su osigurali dovoljno komprimiranog zraka u spremnicima za slučajeve nužde. Podvodna vidljivost je varirala od 5 do 60 cm, pa su ronioci su na kacigama imali po dva prednja svjetla. Ronioci su svoju rutu markirali konopcem koji ih može odvesti natrag pri slaboj vidljivosti, a smjestili su i dodatne rezervoare za zrak unutar broda, za slučaj nužde. Ronioci su bili iz talijanske mornarice, obalne straže i Vigili del Fuoco (vatrogasno-spasilačka služba).

Dana 14. siječnja, ronioci su pretraživali brod do mraka. Ronioci i vatrogasci nastavili su potragu za preživjelima koji su mogli biti zarobljeni u brodu i spasili su južnokorejski novopečeni bračni par zarobljen u kabini dvije palube iznad vodene crte i još jednog člana posade koji je imao slomljenu nogu.

Dana 16. siječnja, uzburkano more pomaklo je brod za oko 1.5 centimetres, prekidajući spasilačke radove (vrata su bila zatvorena, a krhotine su padale na spasioce) i stvarajući bojazan da bi brod mogao skliznuti do dubine od 68 metara ili da bi gorivo moglo početi curiti. Operacije su nastavljene otprilike tri sata kasnije. Tijekom cijelog procesa spašavanja, spasioci su više puta aktivirali eksploziv kako bi stvorili rupe u trupu broda i dospjeli u prethodno nepristupačna područja. Dana 18. siječnja spasilački su napori ponovno obustavljeni kada se brod pomaknuo, ali nedugo zatim nastavljeni su.

Dana 20. siječnja brod se počeo pomicati za 1.5 cm na sat, a 24. siječnja Franco Gabrielli, šef talijanske Agencije za civilnu zaštitu, izjavljuje je da je brod "stabilan". Istog dana ronioci su pronašli tijelo 16. žrtve. Dana 29. siječnja operacija je obustavljena jer se brod zbog visokih valova unutar 6 sati pomaknuo za 3.8 cm. Operacija spašavanja se polako pretvarala u opearaciju izbjegavanja ekološke katastrofe. Sljedećeg dana, operacije su nastavljene.

Dana 28. siječnja, pronađeno je 17. tijelo, od ženskog člana posade. Talijanska agencija za civilnu zaštitu je 31. siječnja prekinula potragu u potopljenom dijelu broda jer je deformirani trup roniocima izazvao neprihvatljive sigurnosne probleme. Dana 22. veljače, vođeni informacijama putnika o tome gdje bi se tijela mogla nalaziti, ronioci su u olupini pronašli osam dodatnih tijela. Sastavljena je "posebna platforma" kako bi se olakšao brzo izvlačenje tijela, od kojih su četiri izvučena. Dana 22. veljače oporavak je obustavljen zbog loših vremenskih prilika, a 4. ožujka, dužnosnici su izvijestili da će za pronalazak tijela koristiti "sofisticiranu opremu sličnu robotu".

Dana 22. ožujka otkriveno je još pet tijela u udaljenom dijelu broda za koje se vjerovalo da je unutar trupa.

Dana 15. siječnja 2013. godine smatralo se da su pronađena posljednja dva tijela (tijela putnice i člana posade), ali ih se nije moglo izvuči, jer je njihov položaj u blizini krme značio da se mogu izvuči tek kad se brod okrene. Međutim, tvrtke koje su izvodile operaciju preusmjeravanja porekle su pronalazak bilo kakvih tijela.

Potraga za dva još uvijek nestala tijela nastavljena je nakon što je brod postavljen u popravak 17. rujna 2013. 26. rujna 2013. neidentificirani ostaci pronađeni su u blizini središnjeg dijela broda, gdje su zadnji put viđeni. Posmrtni ostaci podvrgnuti su DNA ispitivanju kako bi se utvrdio njihov identitet. Dana 8. listopada 2013. godine obitelj nestalog člana posade Russela Rebella obaviještena je da je tijelo za koje se vjeruje da je njegovo pronađeno u blizini treće palube na krmi broda. Izvješteno je da su predmeti na tijelu naknadno identificirani kao osobne stvari nestale putnice Marije Grazije Trecarichi, a 24. listopada 2013. objavljeno je da je DNK analiza potvrdila da je to njezino tijelo. Dodatni fragmenti kostiju nepoznate osobe pronađeni su u olupini nekoliko dana nakon pronalaska tijela.

Dana 23. listopada 2013. objavljeno je da je potraga za nestalima dovršena koliko je to tehnički bilo moguće, s obzirom na to da je olupina još bila u vodi. Ovisno o ishodu identifikacijskih analiza već pronađenih posmrtnih ostataka, navedeno je da bi se potraga za članom posade Russela Rebella u olupini mogle provesti radnje nakon što brod bude izvađen iz mora.

Ronioci su 6. i 7. kolovoza 2014., dok je olupina bila privezana u luci Genova, pronašli ljudske ostatke na olupini. Dana 3. studenoga 2014. godine, u olupinama broda otkriveno je posljednje tijelo.

Olupina

Osiguravanje mjesta nesreće i prevencija onečišćenja

Vlasti su zabranile pristup brodu na manje od 1 milje, što je prouzročilo probleme vlasnicima privatnih plovila iz luke Giglio.

Loši vremenski uvjeti mogli su prouzročiti izlijevanje nafte s broda. Iz predostrožnosti je postavljena plutajuća barijera protiv onečišćenja. Jaki vjetrovi podigli su 1. veljače zaštitnu barijeru, zbog čega se onečišćenje s krme broda počelo širiti u okolno more. Zaštitna brana nadograđena je na način da može podnijeti teže vremenske prilike.

Dana 7. veljače, direktor civilne zaštite Franco Gabrielli rekao je talijanskom senatu da vode nisu kristalno čiste, ali da su "u zakonskim granicama". Ministar zaštite okoliša Corrado Clini rekao je talijanskom parlamentu da je količina dizel goriva i maziva na brodu Costa Concordia otprilike kao teret malog tankera za naftu.  Clini je rekao da bi svako curenje ulja bilo vrlo toksično za život biljaka i životinja. Kao prvi korak u smjeru prevencije onečišćenja, a i u svrhu lakšeg podizanja broda, ispražnjeni su spremnici za ulje i gorivo.

Kao dio napora za oporavak, skupina od oko 200 divovskih periski ručno je premješteno u obližnje područje zbog prijetnje koju su predstavljali kasniji inženjerski radovi.

Otok Giglio nalazi se unutar granica utočišta za mediteranske morske sisavce "Pelagos", jednog od posebno zaštićenih područja od mediteranskog značaja. Otok je popularno ronilačko odredište, a turizam je vodeća gospodarska grana na otoku. Stanovnici otoka bili su zabrinuti da će olupina odbiti turiste, što bi bio veliki udarac za otočno gospodarstvo. Jedan stanovnik objasnio je: "Šteta za okoliš je ono što nas najviše brine. Ako nafta zagadi obalu, uništeni smo. " Luigi Alcaro, voditelj pomorskih nesreća za talijanski Institut za zaštitu okoliša i istraživanja (ISPRA), agencija Ministarstva okoliša, izjavio je da bi u najgorem slučaju "[W] mogli razgovarati godinama oporavka i desecima milijuna eura ".

Plovilo za hitne reakcije u slučaju onečišćenja, Salina Bay, stiglo je na mjesto nesreće 28. siječnja i ostalo je tamo, kao mjeru opreza, tijekom operacije odstranjivanja goriva. ISPRA-in oceanografski brod Astrea stigao je u Toskanu 29. siječnja radi provođenja istraga o okolišu. Dana 9. veljače, izvršni direktor Costa Cruisesa rekao je stanovnicima Giglia da će tvrtka do sredine ožujka imati plan za uklanjanje broda. Također je obećao umanjiti štetu po njihovo turističko poslovanje.

Olupina se zaustavila na kamenoj platformi i postojala je bojazan da bi mogla skliznuti u dublje vode. Stabilnost i deformacija broda praćena je satelitskim snimkama i površinskim instrumentima. Iako brod nije bio u "neposrednom riziku" da sklizne sa svog položaja u dublju vodu, ministar okoliša Clini rekao je talijanskom senatu 8. veljače da je "rizik od kolapsa sasvim stvaran ... Što više vremena prolazi, to trup postaje slabiji. Ne možemo garantirati da već nije ugrožen." Dana 29. siječnja 2012., znanstvenici su postali "vrlo zabrinuti" što se brod pomaknuo 3.5 cm tijekom šest sati tog dana. Dana 2. veljače brod se pomaknuo 8 cm tijekom sedam sati. Nepovoljni vremenski uvjeti često su uzrokovali obustavu operacija oporavka i spašavanja.

Dana 16. veljače, ravnatelj Civilne zaštite Gabrielli "potvrdio je da u evidentiranim podacima nema anomalija". Drugo izvješće temeljeno na sonarnim i laserskim mjerenjima i podvodnom videu ISPRA-e, naznačilo je da bi se brod mogao urušiti u svom središnjem dijelu, jer njegova težina nije bila poduprta između okomite stijene koja podupire pramac i okomite stijene koja podupire krmu, i izjavio da su obje te stijene "sada počele dramatično mrviti". Ravnatelj civilne zaštite Gabrielli izjavio je da je izvješće umirujuće time što "pokazuje da je dio morskog dna ušao u trup, u osnovi povećavajući stabilnost broda." Također je utvrđeno da se trup polako urušava pod vlastitom težinom, što čini spašavanje težim i skupljim.

Spašavanje broda
Sve operacije planirane za olupinu, uključujući izvlačenje goriva, zajednički su izveli Costa Cruises i Ured povjerenika za hitne slučajeve Concordia. Dana 12. veljače 2012. godine, nakon nekoliko tjedana vremenskih kašnjenja, nizozemska tvrtka za spašavanje Smit Internationale, djelujući zajedno s talijanskom tvrtkom NERI SpA, započela je uklanjanje 2.380 tona teškog loživog ulja s broda. Prvo je ispražnjeno 15 spremnika koji su sadržavali oko 84% goriva s broda. Druga faza uključivala je strojarnicu koja je imala "gotovo 350 kubika dizela, goriva i drugih maziva". Pri istovaru, ventili su pričvršćeni na podvodne spremnike goriva, jedan na vrhu, jedan na dnu. Ulje u spremnicima je zagrijano da bi mu se povećala viskoznost. Zatim su crijeva pričvršćena na ventile i dok se ulje ispumpavalo iz gornjeg crijeva u obližnji brod, kroz donje crijevo se upumpavala morska voda, da bi ispunila prostor, tako da da ne utječe na ravnotežu broda.

Do 20. veljače 2012. spremnici u prednjem dijelu broda, u kojima se nalazilo oko dvije trećine goriva, su bili ispražnjeni, ali je sljedeći dan punjenje obustavljeno zbog loših vremenskih uvjeta. Dana 3. ožujka 2012. spasitelji su izrezali rupu na brodu za pristup strojarnici, gdje se nalazilo preostalo goriva. Ujutro 12. ožujka nastavljeno je ispumpavanje goriva, a postupak je dovršen 24. ožujka.

Nakon dovršetka ispumpavanja goriva započelo je uklanjanje olupine. Dana 3. veljače, Franco Gabrielli, čelnik Uprave civilne zaštite, rekao je na sastanku stanovnika Giglia da će brod biti "ponovno ispražnjen i uklonjen u cijelosti", a neće biti izrezan za otpad na licu mjesta. Izvršni direktor Coste izjavio je da bi se nakon zatvaranja proboja trupa, brod mogao s ojačati divovskim plutačama za napuhavanje, te zatim odvući. Tvrtka je pozvala deset tvrtki da se natječu za ugovor o spašavanju broda. Šest ponuda podneseno je početkom ožujka a predloženi planovi uklanjanja ocijenjeni su zajedno sa Znanstvenim odborom civilne zaštite. Očekivalo se da će postupak spašavanja započeti sredinom svibnja. Predviđalo se da će operacija, jedna od najvećih ikad poduzetih, trajati od sedam do deset mjeseci, ovisno o vremenskim prilikama i uvjetima na moru.

Do 12. travnja 2012. Costa Crociere imao je na umu dva konzorcija: Smit i NERI, ili Titan Salvage i Micoperi. Dana 21. travnja, objavljeno je da je tvrtki za morsko spašavanje i uklanjanje olupina "Titan" s Floride, sa svojim partnerom tvrtkom Micoperi, talijanskom tvrtkom specijaliziranom za podmorska inženjerska rješenja, dodijeljen ugovor za spašavanje i odvlačenje Coste Concordie do talijanske luke. Planirano je da bi operacija spašavanja, s bazom u luci Civitaveccha, trebala započeti početkom svibnja, te trajati oko 12 mjeseci i koštati 300 milijuna  američkih dolara. Nakon dolaska broda u luku brod bi se rastavio, a materijali bi se prodali kao otpad. Južnoafrički slobodnjak Nick Sloane imenovan je da vodi operaciju.

Dana 21. travnja 2012. je najavljeno da će američka spasilačka tvrtka Titan Salvage i talijanska tvrtka za podvodnu gradnju Micoperi pokušati ponovno podići na površinu i ukloniti olupinu, tako da se može sigurno rastaviti u luci, u najvećem projektu vraćanja broda u plovno stanje. Plan spašavanja obuhvaćao je sljedeće operacije: The salvage plan included the following operations:

 Osigurati trup za kopno čeličnim kablovima da bi spriječili njegovo klizanje prema dubini
 Izgraditi vodoravnu podvodnu platformu ispod broda
 Pričvrščivanje sponsona, na lučkoj strani trupa
 Vratiti trup u vertikalno stanje vitlom (ili ispravljanjem) trupa na platformu
 Pričvrstiti sponsone na desnu stranu trupa
 Podići trup i spremnike u plovno stanje
 Odvuči brod do jedne talijanske luke

Ispravljanje broda (Parbuckling)

Pripremni radovi sastojali su se od izgradnje podvodne metalne platforme i umjetnog morskog dna od pijeska i cementa na donjoj strani olupine i zavarivanja sponsona na boku broda iznad razine mora.  Nakon što je to završeno, brod je tijekom dva dana kablovima povučen u uspravan položaj i polegnut na platformu, metodom nazvanom parbuckling. Zatim su dodatni sponsoni pričvršćeni na drugu stranu broda; oba bi se kompleta isprala vodom i njihov bi uzgon podigao brod, što bi omogućilo da ga se odvuče na rezanje.

U lipnju 2012. postavljena je teglenica, a uklanjanje njenog radara, tobogana i lijevka započelo je prije stabilizacije broda kako bi se spriječilo daljnje klizanje niz nagnuto morsko dno. Lijevak  Concordie je odsječen u prosincu, podvodna potporna strukturu se počela graditi sredinom siječnja 2013. Dana 16. rujna 2013. započelo je ispravljanje broda parbucklingom.

Operacija ispravljanja broda i podizanja sa stijena započela je 16. rujna 2013., ali je započela kasno zbog lošeg vremena. Nakon što je brod malo prešao kritični kut od 24° u odnosu na svoj početni položaj, otvorili su se ventili na sponama kako bi morska voda mogla poplaviti u njih, a sve veća težina vode u sponsonima dovršila je zakretanje broda do uspravnog položaj ubrzanim tempom, bez daljnje potreba za kablovima. Brod je vraćen u potpuno uspravan položaj u ranim satima 17. rujna 2013., malo prije 3 sata ujutro. Operacija spašavanja je do tog trenutka (16. rujna 2013.) već koštala je više od 600 milijuna eura. The final cost of the salvage came to be $1.2 billion.

Galerija slika ispravljanja broda

Podizanje i odvlačenje broda
Nakon završetka akcije ispravljanja, brod je zadržan na platformi dok su izvršeni daljnji pregledi i spojeni desni sponsoni. Dana 10. listopada 2013. sklopljena je 30 milijuna dolara vrijedna nagodba s tvrtkom Dockwise oko upotrebu najvećeg svjetskog polupodvodnog teškog tegljača Dockwise Vanguard za prijevoz Coste Concordie, kao alternativu konvencionalnoj vuči; ali je Concordia umjesto toga podignuta i odvučena u Genovu u srpnju 2014.

U prosincu 2013. Costa Cruises su izdali pozive za dvanaest tvrtki na natječaj za demontažu Costa Concordia, u Francuskoj, Italiji, Norveškoj, Turskoj i Velikoj Britaniji. Dana 30. lipnja 2014. talijanska je vlada podržala Costinu odluku da talijanske tvrtke Saipem, Mariotti i San Giorgio demontiraju plovilo u Genovi. <r

Dana 1. veljače 2014. španjolski ronilac koji je radio na olupini Costa Concordia preminuo je nakon što je nogu prerezao na lim. Živog ga je na površinu izvukao kolega ronilac, no kasnije je umro. Ovo je jedina smrt koja se dogodila tijekom akcije spašavanja u Costa Concordiji.

14. srpnja 2014. operateri spašavanja ponovno su isplovili Costa Concordiju s njene potopljene platforme i odvukli brod malo dalje od obale. Dana 23. srpnja 2014. Costa Concordia započela je svoje posljednje putovanje do luke Genova.

Dana 27. srpnja 2014. Costa Concordia je stigla u Genovu gdje je privezana uz pristanište posebno pripremljeno za prihvat plovila na demontažu. Dana 11. svibnja 2015. Costa Concordia uklonjena je na drugo mjesto u luci Genova kako bi se olakšao pristup cestovnim vozilima koja su prevozila otpad iz olupine. Do siječnja 2017. godine, većina Costa Concordie bila je u potpunosti rastavljena u Genovi, a sav metal je recikliran gdje je to bilo moguće. Konačno rastavljanje broda dovršeno je u srpnju 2017.

Sanacija mjesta nesreće
Nakon što je olupina Costa Concordie odvučena, Costa Crociere prepustio je sanaciju mjesta spašavanja tvrtci Micoperi. Ovaj projekt poznat je i pod nazivom faza WP9. U početku je projektu dodijeljeno 85 milijuna dolara, a trebao je započeti krajem 2014. godine, te trajati oko 15 mjeseci. Glavne aktivnosti uključivale su čišćenje oceanskog dna, uklanjanje sidrenih blokova, uklanjanje vreće za injektiranje i uklanjanje platforme. Projekt se nastavio do svibnja 2018. godine. Uključeni subjekti redovito su objavljivali detalje aktivnosti.

Gubici i kompenzacije

Putnici i posada

Većina putnika na brodu bili su talijanski, njemački ili francuski državljani. Posade na brodu sastojala se od građana 20 do 40 zemalja. Neki su bili Talijani (uključujući kapetana i sve časnike), ali 202 Indijaca i 296 Filipinaca činilo je otprilike polovicu osoblja. Ostale nacionalnosti uključuju 170 Indonežana, 12 britanskih državljana, 6 Brazilaca, 3 Rusa, i neodređeni broj građana Kolumbije, Perua, Španjolske, Hondurasa i Kine. Poznato je da su 32 osobe umrle, a 64 osobe su ozlijeđene. Tri osobe (dvoje putnika i jedan član posade) zarobljene unutar broda spašene su više od 24 sata nakon nesreće.  Tijelo posljednje nestale osobe, indijskog člana posade Russela Rebella, pronađeno je 3. studenog 2014.

Dana 27. siječnja 2012., Costa je na svojoj web stranici objavio kompenzacijski paket koji se nudi neozlijeđenim putnicima. Naknada uključuje plaćanje od 11.000 eura po osobi za nadoknadu sve štete (uključujući gubitak prtljage i imovine, psihološku nevolju i gubitak uživanja u krstarenju) i naknadu za niz drugih troškova i gubitaka, uključujući naknadu vrijednosti krstarenje, za sve troškove putovanja zrakoplovom i autobusom koji su uključeni u paket krstarenja, za sve putne troškove povratka kući, za sve medicinske troškove koji proizlaze iz događaja i za sve troškove nastale na brodu tijekom krstarenja.

Costa je također obećala povrat cjelokupne imovine pohranjene u kabinskim sefovima, do mjere koja se može povratiti, te da će putnicima omogućiti pristup programu za "psihološku pomoć". Costa je izjavio da se te isplate neće nadoknaditi niti utjecati na bilo koji iznos koji polica osiguranja plaća putniku. Ponuda neozlijeđenim putnicima bila je na snazi do 31. ožujka; što se tiče obitelji poginulih i nestalih, trebali bi se ponuditi odvojeni prijedlozi "na temelju njihovih individualnih okolnosti". Jedno je vrijeme Costa dopuštao svojim kupcima da otkažu sva buduća krstarenja rezervirana kod njih, bez kazne. Trećina putnika pristala je na naknadu od 11.000 eura. Sindikat koji predstavlja posadu dogovarao je kompenzacijske pakete. Članovima posade isplaćivane su plaće najmanje dva mjeseca ili, ako je duže, njihov puni ugovorni rok. Također su dobili naknadu troškova i do 2.250 funti za izgubljenu osobnu imovinu.

Osim nadoknade, preživjeli u katastrofi Concordia zatražili su i poboljšanje sigurnosti. Iz dostupnih dokaza, uključujući i stručne dokaze prikupljene tijekom kaznenog postupka u Italiji, jasno je da se moglo izbjeći početno nasukavanje Costa Concordie i da su kasniji propusti u provođenju postupka evakuacije pogoršali vrlo lošu situaciju.

Dana 23. veljače 2012., Ministarstvo zaštite okoliša najavilo je da će "pokrenuti pravnu akciju" protiv Costa Cruisesa u vezi s "mogućim" zahtjevom za "moguću štetu u okolišu" i cijenu spašavanja.

Brod
Industrijski stručnjaci smatraju da je brod postao konstruktivni ukupni gubitak već na početku spašavanja, sa štetom od najmanje 500 milijuna američkih dolara. Pier Luigi Foschi, izvršni direktor tvrtke Costa, rekao je na saslušanju u senatskom odboru "vjerujemo da olupina više ne može biti u uporabi." Dionice Carnival Corporation, američke tvrtke koja zajedno (s Carnival plc) posjeduje Costa Cruises, u početku su pale za 18% 16. siječnja 2012. nakon izjave grupe da bi nasukavanje broda moglo koštati Carnival Corporation i do 95 milijuna američkih dolara (75 milijuna EUR). Carnival Corporation kasnije je povećao procijenjeni financijski učinak u fiskalnoj 2012. godini, uključujući i smanjenje neto dobiti od 85 milijuna dolara na 95 milijuna dolara, što je procijenjeni višak osiguranja na dodatnih 40 milijuna dolara i 30-40 milijuna dolara "ostalih troškova povezanih s incidentom".

Višak osiguranja na plovilu iznosio je 30 milijuna dolara (23,5 milijuna €). Grupa linija krstarenja u zajedničkom vlasništvu Carnival Corporation i Carnival plc čini 49 posto svjetske industrije kruzera i posjeduje 101 brod, od čega Costa Concordia predstavlja 1,5% kapaciteta. Opseg rezervacija za njihovu flotu, bez Coste, u 12 dana nakon nesreće smanjen je za oko 15% u odnosu na godinu ranije.

Istraga
Talijanski središnji odbor za istrage pomorskih nesreća (Commissione centrale di indagine sui sinistri marittimi, CCISM), jedinica Korpusa lučkih kapetanija - Obalna straža, provodi tehničke istrage pomorskih nesreća i incidenata unutar talijanskih voda. Dana 6. veljače Međunarodna brodarska komora, koja predstavlja udruge brodovlasnika, pozvala je na "što skorije objavljivanje istrage nesreće". Međunarodni stručnjaci rekli su da je prerano nagađati zašto se brod prevrnuo unatoč svojim nepropusnim odjeljcima, ali da veličina broda vjerojatno nije problem. Glavni tužitelj Toskane rekao je da će istraga pokušati pronaći uzroke za različite aspekte događaja, ne samo u vezi kapetana Schettina. Do siječnja 2013. izvješće o tehničkom istraživanju još nije bilo objavljeno. Lloyd's List rekao je da je istražni odbor za "nesreću" dobio kritike jer još nije pustio istragu. Odbor je rekao da je istraga odgođena jer je talijanski tužiteljski tim zaplijenio važne informacije, uključujući snimač putovanja.

Sudac Valeria Montesarchio pozvala je preživjele da svjedoče na ročištu zakazanom za 3. ožujka u Grossetu. Europska agencija za pomorsku sigurnost je agencija EU čiji je zadatak razviti zajedničku metodologiju za istraživanje pomorskih nesreća. Kapetan je imao negativne testove na drogu i alkohola, ali jedna skupina koja tuži Costa Cruises i koja je procurila do rezultata ispitivanja, osporila je testove kao nepouzdane. Dana 24. veljače 2012., tužitelji su tvrdili da je Schettino "usporio brod kako bi mogao završiti večeru u miru" i da bi nadoknadio izgubljeno vrijeme, nakon toga povećao brzinu na 16 čvorova neposredno prije prolaska pored otoka.

Uz to, 2. veljače 2012. tužiteljstvo u Parizu u Francuskoj otvorilo je preliminarnu istragu radi ispitivanja preživjelih radi utvrđivanja bilo kakve kaznene odgovornosti i "procjene psihološke štete".

Kriminalistička istraga uloge posade
Uhićeni su Francesco Schettino (Meta di Sorento, pokrajina Napulj, 1960.), koji je 11 godina radio za Costa Cruises, i prvi časnik Ciro Ambrosio. Kapetan je zadržan zbog sumnje u ubojstvo i zbog kršenja talijanskog Kaznenog zakona i Kodeksa plovidbe po tri stavke - zbog toga što je prouzročio havariju broda "zbog ... nepromišljenosti, nemara i nesposobnosti", što je rezultiralo smrću; zbog napuštanja oko 300 ljudi nesposobnih da se sami snalaze, te zbog toga što nije zadnji napustio brod u nevolji. Ispitani su 14. siječnja.

Na ročištu za potvrđivanje valjanosti optužbe 17. siječnja 2012. godine, sud u Grossetu potvrdio je optužnicu protiv Schettina i Ambrosia i zo na temelju zapisnika o istrazi sastavljenog neposredno nakon događaja, uključujući prvo izvješće obalne straže Porto Santo Stefano od 14. siječnja 2012., sažetka svjedočanstava koja su dali članovi posade broda, kronologije događaja lučke ispostave luke Livorno, evidentiranog AIS zapisa i PG bilješki lučke ispostave luke Livorno.  Schettino je pušten iz pritvora 17. siječnja, ali je stavljen u kućni pritvor. Nalog za kućni pritvor uključivao je "apsolutnu zabranu odlaska ili bilo kakvog komuniciranja s osobama koje ne žive s njim". Sud je 7. veljače odlučio produljiti Schettinov kućni pritvor. Dana 23. veljače protiv Schettina su podnesene dvije dodatne optužbe, za "napuštanje putnika i propust da obavijesti pomorske vlasti". Predprocesno ročište zakazano je za 20. ožujka. Dana 5. srpnja 2012., Schettino je pušten iz kućnog pritvora, ali mu je zabranjen odlazak iz mjesta Meta di Sorento.

Istražitelji su u početku pokušavali utvrditi zašto brod nije objavio Mayday (poziv u pomoć), zašto je plovio tako blizu obale i zašto je evakuacija započeta tako kasno.

Dana 11. veljače, TV postaja TG5 je emitirala videozapis događanja na mostu nakon sudara. U videu, kada jedan časnik kaže: "Putnici ulaze u čamce za spašavanje", Schettino odgovara "vabbuò " (napuljski kolokvijalni izraz koji zmači "što god", "dobro" ili, doslovno, "u redu je"). Sudac nadležan za istragu primijetio je: "Ovo je novo za nas   - Upravo sam to vidio prvi put."

Dana 19. veljače Associated Press izvijestio je da su na Schettinovim uzorcima kose pronađeni tragovi kokaina, "ali ne unutar niti kose ili u mokraći - što bi značilo da je koristio drogu".  Izvještaj iz 2015. godine pokazao je da je brod nosio veliku količinu kokaina u vlasništvu mafije kad je potonuo, iako stariji časnici vjerojatno nisu bili svjesni toga.

Dana 22. veljače 2012. godine, četvorica časnika koji su bili na brodu i tri menadžera Costa Cruisesa formalno su stavljeni pod istragu i optuženi za ubojstvo iz nehata izazivanjem brodoloma i zbog toga što nisu komunicirali s pomorskim vlastima".

Dokazi u istrazi
Istražitelji su uspjeli pronaći jedan od snimača podataka o putovanju na brodu (VDR), koji je napravljen da pluta. Drugi, koji sadrži druge podatke, pronađen je 17. siječnja. A third was in a submerged part of the ship, difficult to reach. Treći se nalazio u teško dostupnom potopljenom dijelu broda. Do 19. siječnja 2012. uspješno su prikupljeni svi uređaji za pohranu podataka s brodske upravljačke ploče, uključujući tvrde diskove. Jedan od tvrdih diskova sadržavao je video zapise s kamera smještenih u blizini upravljačke ploče, za koje se očekivalo da otkrivaju kretanje kapetana i časnika broda. Glavni tužitelj primio je od Guardia di Finanza video, snimljen s njihovog ophodnog broda, koji je brod snimao između 22:30 i 23:10 ili u 23:20.

Dana 3. ožujka 2012. u Grossetu, suci su započeli ročište otvoreno za sve preživjele, ostale "oštećene strane" i njihove odvjetnike, ali zatvoreno za širu javnost i medije. Četvorici stručnjaka naloženo je da pregledaju podatke o VDR-u i iznesu svoje zaključke na saslušanju 21. srpnja 2012. godine. Tužitelj Francesco Verusio izjavio je da bi moglo proći "mjesec, dva mjeseca, tri mjeseca" da bi se dovršila analiza dokaza, uključujući snimljene razgovore na mostu. Na ročištu se također utvrdilo tko bi mogao "priložiti tužbe slučaju". Stanovnicima Giglia i nekim ekološkim skupinama uskraćena je to pravo.

Suđenja
Dana 20. srpnja 2013., pet osoba proglašeno je krivima za ubojstvo, nemar i uništavanje: Roberto Ferrarini (direktor tvrtke Costa Cruises za krizne situacije) dobio je najdužu kaznu u dvije godine i 10 mjeseci. Manrico Giampedroni (direktor kabinske službe) osuđen je na dvije i pola godine zatvora. Tri člana posade - prvi časnik Ciro Ambrosio, kormilar Jacob Rusli Bin i treća časnica Silvia Coronica - dobili su kazne između 1 i 2 godine. Ferrarini, koji nije bio na brodu, osuđen je umanjivanjajenja razmjera katastrofe i odgađanja odgovarajuće reakcije. Giampedroni, direktor hotela, osuđen je zbog svoje uloge u evakuaciji, koja je opisana kao kaotična. Kormilar Bin osuđen je zbog upravljanja brodom u pogrešnom smjeru nakon što je Schettino naredio korektivni manevar. Reuters je, citirajući pravosudne izvore, objavio da vjerojatno nijedna od ovih osoba neće ići u zatvor jer se u Italiji rutinski ukidaju kazne kraće od 2 godine zbog nenasilnih kaznenih djela, a na duže kazne može se uložiti žalba ili ih zamijeniti radom za opće dobro.

Odvjetnici žrtava ocijenili su kazne sramotnim i rekli da bi se mogli žaliti na poništavanje sporazuma o priznanju krivnje koji su omogućili smanjene kazne u zamjenu za priznanje krivice. Tvrtka Costa Cruises izbjegla je suđenje u travnju pristavši na 1 milijun € kazne, ali žrtve su zatražole odštetu u građanskom postupku.

U odvojenom suđenju zbog nenamjernog ubojstva i gubitka broda, kapetan Francesco Schettino zatražio je sporazum o nagodbi. Kada je njegovo suđenje nastavljeno u listopadu 2013. godine, Domnica Cemortan (26-godišnja Moldavka) priznala je da je bila Schettinova ljubavnica i da je besplatno putovala brodom, nakon što je tužiteljstvo tvrdilo da je njezino prisustvo na mostu "stvorilo zabunu i smetnja za kapetana ". Kormilar Jacob Rusli Bin nije se pojavio na sudu u ožujku 2014. godine kako bi dao iskaze i smatralo se da je negdje u Indoneziji. Roberto Ferrarini izjavio je na sudu u travnju da je "Schettino tražio od mene da kažem pomorskim vlastima da je do sudara došlo zbog zastoja na brodu. Ali snažno sam se usprotivio." Putnici su u svibnju rekli sudu da bi se utopili, da su slijedili zapovjedništvo časnika da se vrate u svoje kabine. U veljači 2015. Schettino je proglašen krivim i osuđen na 16 godina zatvora. Schettino se žalio na kaznu koja je prvotno podržana u svibnju 2016., a potom konačno u svibnju 2017. godine. Kaznu služi u zatvoru Rebibbia u Rimu.

Reakcije

Reakcije Costa Cruises
Costa Crociere Sp A. također posluje pod nazivom "Costa Cruises". Costa Cruises u zajedničkom je vlasništvu tvrtke koja se sastoji od dvije odvojene tvrtke Carnival Corporation i Carnival plc. Carnival Corporation je 30. siječnja 2012. objavio da će njegov upravni odbor angažirati vanjske savjetnike u različitim disciplinama, uključujući reagiranje u hitnim slučajevima, organizaciju, obuku i provedbu, kako bi proveo sveobuhvatnu analizu nesreće i postupaka tvrtke.

Tvrtka Costa Cruises prvo se ponudila platiti Schettinove pravne troškove, ali se kasnije odustalo od te ideje.

Reakcije regulatora i industrije
Corrado Clini, talijanski ministar okoliša, rekao je da se pozdrav plovidbom, "običaj koji je rezultirao ishodom vidljivim svima", više ne smije tolerirati. Dana 23. siječnja 2012. UNESCO je od Italije zatražio da preusmjeri kruzere kako bi izbjegao plovidbu preblizu "kulturno i ekološki važnim područjima", a 1. ožujka Italija je izuzela velike brodove iz plovidbe bliže od dvije milje od morskih parkova.

Europska agencija za pomorsku sigurnost bila je u procesu provođenja revizije pomorske sigurnosti kada se dogodila nesreća. Dana 24. siječnja 2012., povjerenik za promet Siim Kallas rekao je Odboru za promet Europskog parlamenta da će se uzeti u obzir lekcije naučene gubitkom Costa Concordie. Britanska europarlamentarka Jacqueline Foster upozorila je protiv " suđenja kroz televiziju novine", a njezin stav je podržao kolega britanski europarlamentarac Brian Simpson, koji je izjavio da je "dobra praksa čekati službeno izvješće".

Dana 18. siječnja 2012., predsjednik Odbora za promet i infrastrukturu Kongresa SAD-a najavio je da će održati saslušanje, provedeno zajedno s Pododborom za pomorski prijevoz odbora, kako bi "razmotrio događaje ovog specifičnog incidenta, trenutne sigurnosne mjere i zahtjeve za obukom". Svjedočanstva i izjave na ročištu 29. veljače prvenstveno su promovirali sjevernoameričke kruzere kao sigurne.

Gianni Scerni, predsjednik Registro Italiano Navale (RINA), klasifikacijskog društva koje je Costa Concordiji izdalo potvrdu o plovnosti i upravljanju sigurnošću u studenom 2011., dao je ostavku 18. siječnja 2012.

Međunarodno udruženje brodskih linija (CLIA), Europsko vijeće za krstarenje (ECC) i Udruženje putničkih brodova usvojili su novu politiku kojom se zahtijeva da svi putnici koji ukrcavaju sudjeluju u vježbama prije polaska. Dana 29. siječnja 2012. godine u Fort Lauderdaleu na Floridi, Holland America Line iskrcao je jednog putnika s kruzera MS Westerdam zbog "nepridržavanja" tijekom obvezne vježbe okuoljanja. Dana 24. travnja CLIA i ECC uveli su nove politike: časnici mosta moraju se dogovoriti o ruti prije polaska; brodovi moraju nositi više spasilačkih prsluka; a pristup mostu mora biti ograničen.

U akciji grupe talijanskih parlamentaraca na nesreću Costa Concordie, talijanska je vlada povukla predloženi zakon koji bi smanjio trenutna ograničenja na istraživanje i proizvodnju minerala. Dana 8. srpnja 2012. CNN je izvijestio da je katastrofa donijela promjene u postupcima sigurnosti i evakuacije u industriji krstarenja. Carnival, matična linija Coste i nekoliko drugih linija za krstarenje sada zahtijevaju sigurnosne upute, koje se nazivaju skupnim vježbama, prije napuštanja luke. Nova politika okupljanja sastoji se od 12 specifičnih uputa za hitne slučajeve, koje uključuju pružanje informacija o tome kada i kako navući prsluk za spašavanje, gdje prikupiti i što očekivati ako dođe do evakuacije broda.

Reakcije u medijima
Vijesti o nesreći dominirali su međunarodnim medijima u uakon događaja. The New York Times nazvao je incident "dramom koja kao da spaja tragediju s elementima farse".  Novinar Phillip Knightley nazvao ga je "najznačajnijim događajem u modernoj pomorskoj povijesti" jer je "svaki pojedini sigurnosni postupak osmišljen kako bi osigurao sigurno putovanje na moru neslavno zakazao".

Britanska televizija Channel 4 naručila je i emitirala dva programa o katastrofi. Teror na moru: Potonuće Coste Concordie, emitirano 31. siječnja 2012., istraživalo je kako i zašto je brod potonuo. Potonuće Concordie: Uhvaćeno na snimci, emitirano 11. travnja 2012., pružalo je iz minute u minutu anatomiju katastrofe u Costa Concordiji, gotovo u cijelosti napravljenu od snimaka mobilnih telefona i video kamera putnika. U dokumentarnom filmu prikazane su i termovizijske snimke pogođenog broda koje je snimio spasilački helikopter, zajedno s pilotskim komentarom, te snimka razgovora između Obalne straže i kapetana, tijekom koje je Obalna straža naredila Schettinu da se vrati na svoj brod.

Operacija podizanja broda parbucklingom opsežno je popraćeno u medijima, a ispravljanje je dobro dokumentirano u videozapisima i fotografijama. Novinske agencije Getty Images i AP opsežno su pokrivale cijelu priču, od dana nesreće do uklanjanja olupine, a fotografi Laura Lezza, Marco Secchi i Andrew Medichini dokumentirali su i snimili sve faze.

Godine 2014. Smithsonian Channel emitirao je Cruise Ship Down: Saving Concordia, detaljno opisujući napore na ispravljanju Costa Concordie prije nego što se srušila pod vlastitom težinom.

Talijanski mediji
Novine Corriere della Sera objavile su da Italija duguje svijetu "uvjerljivo objašnjenje" za nesreću i pozvale na oštre kazne onih koji su proglašeni odgovornima. Il Giornale je objavio da je brodolom "globalna katastrofa za Italiju". Il Messaggero je objavio da postoji "tjeskoba zbog onih koji se još uvijek vode kao nestali".  La Repubblica je događaj nazvala "noću pogrešaka i laži". La Stampa je kritizirala kapetana jer nije oglasio uzbunu i odbio se vratiti na brod.

Talijanski komentatori osvrnuli su se na kontrast između Schettina i De Falca i onoga što su rekli o nacionalnom karakteru. Oni su predstavljali "dvije strane Italije", prema Aldu Grassu u Corriere della Sera. "S jedne strane čovjek beznadno izgubljen, kukavica koja izbjegava svoju odgovornost kao čovjek i časnik, neizbrisivo umrljan. Drugi odmah shvaća ozbiljnost situacije i pokušava prvog podsjetiti na svoje obveze."

Neki su vidjeli paralelu između incidenta i nedavnih političkih prevrata u zemlji. "Utješno je vidjeti nekoga tko u trenutku krize održava stabilne živce, jer to je ono što nam treba", rekao je za The New York Times drugi kolumnist Corriere della Sera, Beppe Severgnini. "Italija želi imati stabilne živce jer smo već otišli krivim putem."

De Falcova ogorčena naredba Schettinu, "Vada a bordo, cazzo!", postala je krilatica u Italiji. Majice s izrazom ubrzo su tiskane i prodavane po cijeloj zemlji. Fraza je također postala popularna na Twitteru i Facebooku.

Odavanje počasti nastradalima

U rujnu 2012., Lloyd's of Londona dodijelio je titulu pomoraca godine kao priznanje za najući najbolju profesionalnu plovidbu i brod, posadi Costa Concordia za uzorno ponašanje tijekom brodoloma, kada su spasili većinu putnika na brodu. U siječnju 2013. općine Isola del Giglio i Monte Argentario odlikovane su najvišim talijanskim građanskim priznanjem: Zlatnom medaljom za građanske zasluge koju je predsjednik Republike dodijelio za predanost građana, administracije i lokalnih institucija u spašavanju preživjelih s broda Costa Concordia.

Gradonačelnik Giglio, Sergio Ortelli i Costa Cruises dogovorili su se de će veliki kamen uklonjen od strane broda biti prikladno smještena na otoku kao spomen na 32 ljudi koji su izgubili svoje živote. Ortelli predviđa da će se stijena "najvjerojatnije" postaviti "blizu ulaza u luku, tako da je posjetitelji i mještani mogu jasno vidjeti i odati počast žrtvama. Ono što se dogodilo te noći nešto je što Giglio nikada neće zaboraviti, a stijena će biti prigodan spomen."

Dana 13. siječnja 2013. na mjesto katastrofe bačena je stijena u more s pločom u spomen na stradale.

Sigurnosni propisi
Kao i svi putnički brodovi, i Costa Concordia je podlijegala dvjema glavnim zahtjevima Međunarodne pomorske organizacije: izvesti "vježbu okupljanja putnika (...) u roku od 24 sata nakon ukrcaja" i biti u mogućnosti lansirati "spasilačka plovila" dovoljna za ukupan broj osoba na brodu ... u roku od 30 minuta od trenutka davanja signala za napuštanje broda". Putnički brodovi moraju biti opremljeni čamcima za spašavanje za 125% maksimalnog kapaciteta broda za putnike i posadu, među kojima se najmanje 37% tog kapaciteta moraju sastojati od tvrdih čamaca za spasavanje, za razliku od onih na napuhavanje. Sustavi za spuštanje moraju omogućiti spuštanje čamaca za spašavanje ispod 20° bočnog nagiba i 10° nagiba prema naprijed ili natrag.

Prema Costa Cruisesu, njegovi interni propisi zahtijevaju od svih članova posade da prođu Osnovnu sigurnosnu obuku i svaka dva tjedna izvode vježbu za evakuaciju broda. Svakog tjedna isplovljavaju se svi spasilački čamci s jedne strane broda. Prema propisima koji su bili na snazi 2006. kada je isporučena Costa Concordia, brod je trebao biti dizajniran da preživi poplavu dva susjedna odjeljka uzrokovanu 11-metarskim probojem. Udar u greben uzrokovao je 36.5-metarsku rupu u trupu.

Napomene

Izvori

Pomorske nesreće
Povijest Italije nakon Drugog svjetskog rata
Katastrofe u Italiji

Nesreća Coste Concordie


An Pothos versteegii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adolf Engler. An Pothos versteegii in nahilalakip ha genus nga Pothos, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pothos

Pothos versteegii


Tirul a fost inclus în programul olimpic de la prima ediție a Jocurilor Olimpice moderne din 1896, cu excepția celor din 1912 și celor din 1928.

Clasament pe medalii
Lista actualizată după Jocurile Olimpice de vară din 2012.

Legendă
 România
 Republica Moldova

Sportivii cei mai medaliați

Referințe
  Tir la Comitetul Olimpic Internațional
  Tir la Jocurile Olimpice  pe Sports Reference

Tir la Jocurile Olimpice


Teenwolf II ist eine US-amerikanische Filmkomödie aus dem Jahr 1987. Es ist die Fortsetzung des Films Teenwolf.

Handlung
Todd Howard ist der Cousin von Scott Howard. Er erhielt ein Sportstipendium für die Hamilton University, wo Coach Finestock hofft, dass auch er die Gene der Familie hat und sich wie sein Cousin in einen Werwolf verwandeln kann, um mit dieser Kraft das Boxteam zu einem Gewinnerteam formen zu können.

Kritik

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1987
US-amerikanischer Film
Filmkomödie

Teenwolf II


Stephan Wögerbauer (* 3. November 1959 in Linz) ist ein ehemaliger österreichischer Geher.

Bei den Olympischen Spielen 1992 in Barcelona kam er im 50-km-Gehen auf den 26. Platz.

Achtzehnmal in Folge (1987–2004) wurde er österreichischer Meister im 50-km-Gehen. Außerdem wurde er vierzehnmal nationaler Meister im 20-km-Gehen (1988, 1989, 1992–2003) und dreimal Hallenmeister (1993–1995) im 5000-m-Gehen.

Stephan Wögerbauer leitet die Firma Wögerbauer Athletic Solutions.

Persönliche Bestzeiten
 20 km Gehen: 1:30:18 h, 28. August 1994, Hildesheim
 50 km Gehen: 4:02:39 h, 7. Juni 1992, Přerov

Weblinks
 Athletenporträt beim ÖLV

 Website von Wögerbauer Athletic Solutions mit

Geher (Österreich)
Olympiateilnehmer (Österreich)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1992
Österreichischer Meister (Leichtathletik)
Österreicher
Geboren 1959
Mann

Stephan Wögerbauer


جمال بدران (ولد في حيفا عام 1909، توفي عام 1999)، فنان تشكيلي ونحات فلسطيني، يعد من رواد الحركة الفنية والتربوية في فلسطين قبل النكبة.

حياته
التحق وهو في سن الثالثة عشرة بمدرسة «الحمزاوي» في مدينة القاهرة المصرية لمدة 5 سنوات ليكون من أوائل الدارسين الأكاديميين لفنون الرسم والزخرفة والخط العربي. إستدعاه المجلس الإسلامي الأعلى في القدس عام 1927 ليساهم بأعمال الصيانة والترميم للزخارف والكتابات الكوفية في المسجد الأقصى. كما عمل في مجال تدريس الفنون بالكلية العربية والمدرسة الرشيدية بالقدس.

أُوفد لدراسة الفنون والصناعات المركزية في لندن عام 1934، وبقي فيها ثلاثة سنوات صاقلاً مواهبه وخبرته في ميادين الخزف وطرق النحاس ورسم تصميمات الزخرفة الخاصة بالسجاد وأعمال التجليد. بعد حرب عام 1948 غادر فلسطين واستقر في دمشق وعمل في تدريس الفنون بمعاهد إعداد المعلمين.

تزوج في الخمسينيات من التربوية فاطمة علاءالدين التي كانت تدرس في دار المعلمات في رام الله، وله منها ابنة هي الفنانة التشكيلية سميرة بدران وابن هوالمعماري راسم بدران.

، ثم أُوفد خبيراً لمنظمة اليونسكو في ليبيا وبقي فيها نحو عقد من الزمن، ثم عاد إلى رام الله عام 1963، حيث أسس مشغلاً للصناعات اليدوية والزخرفة والخط العربي. كلف جمال بدران بإعادة ترميم منبر صلاح الدين الأيوبي سنة 1968 وهيأ من خلاله مساحة للتعبير الفني الإسلامي الحر.

أعماله
لوحاته الفنية تدخل متن الفنون الجميلة التشكيلية عِبر بوابة الزخرفة والمهن والصنائع العربية الراقية من خط عربي ورقش وإلى ما هنالك من فنون متصلة بميادين الفنون التطبيقية، مأخوذة على الدوام بجماليات الخط العربي في أنواعه المتعددة ولاسيما الكوفي المتنوع، مُنحازة لعبارات مُستعارة من نصوص القرآن الكريم، وبما تحتوى من إضافات لونية متجانسة ومتممة، تُعطي لأعماله خصوصية في التأليف الفني والتفكير الجمالي، ونكهة تفرد مهني وتقني وتُثير في المتلقي بعضاً من الاهتمام والتأمل.

يجمع في أعماله ما بين سمات وخصائص الزخرفة العربية الإسلامية التقليدية المسكوبة في قوالب فنية متوحدة المظهر الجمالي، تجسد ملامح خصوصيته في التعبير والتوصيل، وإيجاد مسارات عمل مُتقن جامع لمدارات الوحدة العضوية المتماسكة، من زخارف وخطوط وملونات، تعتمد المتوالي والمكرر، والتجانس والمُقابلة، والالتقاء والإحاطة في مجموع مدوناتها الشكلية الحاضنة لمساحة هندسية مقصودة في رمزيتها ودلالاتها في الزخرفة العربية الإسلامية.

تكريم بعد وفاته
في تموز 2014 أطلقت مؤسسة فلسطين الدولية وجمعية البيارة الثقافية في العاصمة الأردنية عمان على الدورة الثالثة من «جوائز فلسطين الثقافية» التي خصصت في ذلك العام للفن التكشيلي.

مراجع

أشخاص من حيفا
أشخاص من ولاية بيروت
عرب في زمن الانتداب البريطاني على فلسطين
رسامون فلسطينيون
مواليد 1909
وفيات 1999

جمال بدران


Sønderho Kro er en Kongelig privilegeret kro siden 1722 i Sønderho på Fanø. Den fredede kro er en af Danmarks ældste og bedst bevarede kroer, beliggende få meter fra diget med udsigt til marsken og Vadehavet. 1977 opføres en ny værelsesfløj. Der er restaurant med 13 værelser og mødelokaler. Fundamentet i kroens køkken er de regionale produkter som lam, østers, vilde urter og bær, og inspiration fra naturen og Vadehavet.

Jakob Sullestad der ejer og driver kroen, har sammen med fotografen Claes Bech-Poulsen i 2015 udgivet bogen "Sønderho Kro Anno 1722". Bogen fortæller historien om Sønderho Kro, naturen omkring kroen og de særlige fødevarer i Vadehavet.

Kroens historie
Sønderho var et overfartsted til Ribe og Mandø. Ofte blev overfarten forhindret af storm og uvejr, således at folk blev tvunget til ufrivilligt ophold. Den første bevillingshaver til dette kroeri er Jørgen Frandsen i Ribe og hans hustru Margrethe Andersdatter, der den 27. oktober 1664 får bevilling til at drive en kro i Sønderho.  Om beliggenheden af kroen i Sønderho før 1722 er der i dag ingen sikre spor.

20. april 1685 overtager Oluf Christian Engelstoft og hustru Margrethe Klyne fæstebrev til "Synderhoe krou".

1722 arver Engelstofts datter Otte Sophie Engelstoft bevillingen i 1722, da hendes moder dør. Den 2. maj 1722 lader hun opføre en ny krogård i Sønderho. Grunden til at Otte Sophie lader bygge en ny kro, er sandsynligvis, at den gamle kro var blevet for afsondret.

1728 sælger Otte Sophie Engelstoft Sønderho Kro til Peder Hansen Brinch, som herved erhverver sig skødet på kroen, men Otte Sophie beholder stadig bevillingen. Ved hendes død i 1742 ansøger han selv om denne, og får bevillingen den 20. august 1742.

1744 overtager Peder Hansen Brinchs søn Søren Pedersen Brinch kroen og retten til at drive den. 1757 udvider han kroen, som nu består af 13 fag og ladehuset af 10 fag. Søren Pedersen Brinch dør den 29. oktober 1805, 84 år gammel. Hans enke Anne Margrethe Rasch driver kroen 1806, hvor hun overgiver kroen til sønnen Jens Sørensen Brinch. hun bliver dog selv boende på kroen, idet der udfærdiges en aftægtskontrakt mellem hende og sønnen. 1820 får Jens Sørensen Brinch tilladelse til at drive drive høker handel, men kun på den betingelse, at han ikke må handle med selvimporterede varer fra udlandet. Alle disse varer skulle han hente i nærmeste købstad (Ribe). Omgik han denne regel havde toldvæsenet ret til at idømme ham en bøde.

1831 sælger Jens Sørensen Brinch Sønderho Kro til købmand Lauritz Christensen fra Tønder for 1280 rigsdaler. Ifølge købekontrakten skal Jens Sørensen Brinchs mor enkefru Rasch efter salget bebo det værelse på kroen, som hun hidtil har beboet, det såkaldte aftægtskammer. Ligeledes skal Lauritz Christensen forsørge hende til hun dør. Det bliver dog ikke længe denne pligt hviler på ham. Hun dør den 10. marts 1832.

Lauritz Christensen dør den 2. august 1866, 58 år gammel. Hans enke Anne Cathrine Christensen fortsætter virksomheden med sønnen Broder P. Christensen som bestyrer. Enken beslutter at sidde i uskiftet bo. Boet bliver vurderet til 3753 Rdl. Denne sum er dog nok ikke en realistisk sum. Kroen plus tilliggende jorde og huse har vel nok nærmere en værdi af 5 – 7000 Rdl. Kroen har på dette tidspunkt været en af de største jordejere på Fanø.

1871 får den nye telegrafstation plads i Sønderho Krogård, hvis ejer Broder Christensen var postsamler og postbefordrer. Han ansatte en mand til at varetage telegrafstationen. Ca. 1870 oprettedes der et kongeligt privilegeret brevsamlingssted på Sønderho Kro. Bestyrer blev Broder Christensen, som oppebar bevillingen til 1887, i hvilket år, der blev oprettet et regnskabsførende postkontor andetsteds. Broder Christensen forbliver ugift og efter hans død i 1898 er det broderen Balthazar, der bliver den ledende kraft, og som hjælp til madlavningen søstrene Laura (kaldet Krolaura) og Cathrine. Kroen blev i denne periode tilholdssted for de mange skippere og søfolk, når de var hjemme på øen. Det medførte naturligt, at kroen havde et stort avishold. Skipperne havde oftest part i skibe og ladninger. Det var derfor nødvendigt for dem at følge med i aviserne fra de store handelscentre; Hamburg, Amsterdam og nok også København. Mens aviserne blev studeret, nød man øens nationaldrik: Kaffepunchen. I slutningen af 1890'erne lukkede kroen sin købmandshandel.

1912 købte styrmand Sonnich Thomsen kroen for 14.300 kr. han drev kroen indtil 1919, da han solgte kroen  til frøken Skølvad, som driver indtil 1946 sammen med sin bror Johannes Pedersen. I de første 17 år havde frøken Skølvad ikke spiritusbevilling til kroen.  1930 bliver landbruget nedlagt og stalden bygget om til anneks med værelser. 1935  blev der bygget en "festsal" af træ i haven mod øst og kroen fik spiritusbevilling. Under 2. verdenskrig blev kroen benyttet af tyske officerer, og umiddelbart efter krigen forlader frøken Skølvad kroen.

1945 køber restauratør Heiberg kroen, Esbjerg og året efter sælger han den til restauratør Gerhard Christensen, Esbjerg. Indtil da havde der været værelser i den vestlige ende af kroen, men skillevæggene blev revet ned og den nuværende "æ Raastow" opstod. En anden ting Gerhard Christensen fik gennemført var, at kroen blev rykket op fra fredningsklasse B til A. dette skete i 1952.
I 1955 sælges kroen til autohandler Poul Pedersen og frue. Det var en tid, hvor turiststrømmen for alvor kom til Fanø. De drev kroen indtil 1962.

1962 solgte Poul Petersen og frue kroen til Olga Henriksen, som i 1989 solgte den til Birgit og Niels Sørensen, som 2006 solgte kroen til Charlotte og Jakob Sullestad Nielsen.

Eksterne henvisninger og kilder
 Kroens hjemmeside
 Sønderho Kro 1
 Sønderho Kro 2

Kroer i Danmark
Fredede bygninger, konstruktioner og anlæg i Danmark
Fanø

Sønderho Kro


Tadeusz Piotrowski puede referirse a:
 Tadeusz Piotrowski, montañista y escritor polaco (1940-1986); o
 Tadeusz Piotrowski, n. 1940, sociólogo e historiador polaco, especialista en el Holocausto y la historia de Polonia.

Tadeusz Piotrowski


El reino del Tíbet forma parte de la historia del Tíbet entre 1912 y 1951, periodo que marcó el lapso de una independencia de facto, la cual va desde la caída de la dinastía Qing hasta la invasión y posterior anexión del Tíbet por la República Popular China para convertirlo en la Región Autónoma del Tíbet.

Historia

Declaración de independencia
Tras la revolución de Xinhai y la caída de la dinastía Qing, la milicia del Tíbet lanzó un ataque sorpresa a la guarnición Qing en el Tíbet. Posteriormente, los funcionarios Qing en Lhasa fueron obligados a firmar el "Acuerdo de los Tres Puntos", que preveía la rendición y expulsión de las fuerzas Qing del Tíbet central.

El presidente provisional de la República de China, Yuan Shikai, envió un telegrama al  dalái lama restaurando sus títulos anteriores. El dalái lama rechazó estos, respondiendo que «el intentaría ejercer temporalmente su magisterio eclesiástico en el Tíbet». En 1913, el dalái lama, que había huido a la India cuando la dinastía Qing envió una expedición militar para establecer el régimen chino directo sobre el Tíbet en 1910, regresó a Lhasa y emitió una proclamación que declaraba que la relación entre el emperador chino y el Tíbet «había sido la de patrono y el sacerdote y no se había basado en la subordinación de uno a otro». «Somos una nación pequeña, religiosa e independiente», dijo el anuncio.

A principios de 1913, Agvan Dorzhiev y otros dos representantes del Tíbet firmaron un tratado entre el Tíbet y Mongolia en Urga, proclamando el reconocimiento mutuo y el de su independencia de China. El 13.º dalái lama le dijo más tarde a un diplomático británico que él no había autorizado a Agvan Dorzhiev a realizar tratados en nombre del Tíbet. Debido a que el texto no fue publicado, algunos al principio dudaban de la existencia del tratado, pero el texto en mongol fue publicado por la Academia de Ciencias de Mongolia en 1982.

La convención de Shimla de 1914

Entre 1913 y 1914 se llevó a cabo la conferencia en Shimla entre el Reino Unido, el Tíbet y la República de China. Los británicos sugirieron que las áreas habitadas por tibetanos debían ser divididas en un Tíbet Exterior y otro Interior (siguiendo el modelo de un acuerdo previo entre China y Rusia sobre Mongolia). El Tíbet Exterior, aproximadamente con la misma superficie que la región de Ü-Tsang, sería autónoma bajo soberanía china. El Tíbet Interior consistiría de las regiones de Kham y Amdo, en las cuales Lhasa tendría control solamente sobre los asuntos religiosos. Entre 1908 y 1918, hubo una guarnición china en Kham y los príncipes locales estaban subordinados a su comandante.

Cuando se rompieron las negociaciones sobre la frontera específica entre el Tíbet Interior y Exterior, el jefe negociador británico Henry McMahon señaló para delimitar la frontera del Tíbet y la India británica a lo que se conoce como la Línea McMahon, que anexaba unos 9000 kilómetros cuadrados de territorio tradicional tibetano al sur de la región, al tiempo que reconocía la soberanía china sobre el Tíbet y afirmaba el carácter de este como parte del territorio chino, junto con la promesa del Gobierno de China de que el Tíbet no se convertiría en una provincia china.

Más tarde los gobiernos chinos reclamaron que esta Línea McMahon ilegítimamente transferia una gran cantidad de territorio a la India. El territorio en disputa es actualmente llamado Arunachal Pradesh por la India y el Tíbet del sur por China. Los británicos ya habían concluido acuerdos con los líderes tribales locales y establecieron el trazado de la frontera noreste en 1912. El gobierno británico de la India rechazó inicialmente el acuerdo bilateral de McMahon por ser incompatible con el Convenio anglo-ruso de 1907.

La Línea McMahon fue considerada por el gobierno de la India (primero británica y más tarde independiente) como el límite definitivo. Sin embargo, desde el punto de vista chino el tratado no tenía sentido, y la anexión y el control de partes de Arunachal Pradesh de la India no fue aceptado. Esto sentó las bases para la guerra chino-india de 1962 y la disputa fronteriza entre China y la India, que persiste en la actualidad.

En 1938, los británicos finalmente publicaron el texto de la Convención de Shimla como un acuerdo bilateral y exigieron que el monasterio de Tawang, situado al sur de la Línea McMahon, dejara de pagar impuestos a Lhasa. Hsiao-Ting Lin afirma que el volumen Colección de tratados de C.U. Aitchison, publicado originalmente con una nota indicando que no se había alcanzado un acuerdo vinculante en Shimla, fue extraído de las bibliotecas y se reemplazó con un nuevo volumen que tiene un falso "1929" como fecha de publicación, e incluye Shimla junto con una nota del editor afirmando que el Tíbet y el Reino Unido, pero no China, aceptaron el acuerdo como válido.

El Convenio anglo-ruso de 1907, que había causado en un principio que los británicos cuestionaran la validez de Shimla, había sido renunciado por los rusos en 1917 y conjuntamente por los rusos y los británicos en 1921. El Tíbet, sin embargo, alteró su posición respecto a la Línea McMahon en la década de 1940. A finales de 1947, el gobierno tibetano escribió una nota al Ministerio de Relaciones Exteriores de la India recién independizada reclamando los distritos tibetanos al sur de dicha línea. Por otra parte, al negarse a firmar los documentos de Shimla, el gobierno chino se había escapado de reconocer la validez de la Línea McMahon.

Era de los señores de la guerra
China permaneció dividida debido a su división entre grupos militares, en tanto el reinado del 13.º dalái lama estuvo marcado por los conflictos fronterizos con los chinos Han y los señores de la guerra musulmanes, en los cuales los tibetanos perdieron la mayor parte de su tiempo. En ese momento, el gobierno del Tíbet controlaba Ü-Tsang y Kham occidental, aproximadamente coincidente con las fronteras de la actual Región Autónoma del Tíbet. Kham oriental, separada por el río Yangtze, estaba bajo el control del señor de la guerra chino Liu Wenhui. La situación en Amdo (Qinghai) era más complicada, pues el área de Xining era controlada desde 1928 por el señor de la guerra Ma Bufang, de la familia de los señores de la guerra musulmanes conocidos como Ma, que constantemente se esforzaron por ejercer el control sobre el resto de Amdo. El sur de Kham, junto con otras partes de Yunnan, perteneció a la pandilla de Yunnan desde 1915 hasta el 1927. Dentro del territorio bajo control chino, la guerra se está librando contra los rebeldes tibetanos en Qinghai durante la Pacificación del Kuomintang de Qinghai.

En 1918, Lhasa recuperó el control de Chamdo y Kham occidental; una tregua estableció la frontera en el río Yangtze. En este momento, el gobierno del Tíbet controla todo Ü-Tsang y Kham al oeste del río Yangtze, semejantes a las fronteras actuales de la Región Autónoma del Tíbet. Kham oriental era gobernada por príncipes locales tibetanas de lealtades diferentes. La provincia de Qinghai era controlada por la etnia Hui y el señor de la guerra pro-Kuomintang Ma Bufang. En 1932, Tíbet invadió Qinghai, en un intento de capturar las partes meridionales de la provincia, a raíz de la discordia sobre un monasterio en Yushu en 1932. El ejército de Ma Bufang derrotó a los ejércitos tibetanos.

Durante los años 1920 y 1930, China estaba dividida por la guerra civil y estaba siendo ocupada por el imperio del Japón, pero nunca renunció a su pretensión de soberanía sobre el Tíbet, e hizo intentos ocasionales de hacerlo valer.

En 1932, los ejércitos de Qinghai y Sichuan del Ejército Nacional Revolucionario dirigido por Ma Bufang y Liu Wenhui derrotaron al ejército tibetano en la guerra sino-tibetana cuando el 13.º dalái lama trató de apoderarse de Qinghai y Xikang. Ambos advirtieron a los tibetanos que no cruzaran el río Jinsha de nuevo. Se firmó una tregua que ponía fin a los combates. El dalái lama había telegrafiado a los británicos en la India en busca de ayuda cuando sus ejércitos fueron derrotados, y comenzó a degradar a sus generales que se habían rendido.

Muerte del 13.º dalái lama

Desde de la expulsión de los amban del Tíbet en 1912, la comunicación entre el Tíbet y China se llevó a cabo sólo con los británicos como mediadores. Las comunicaciones directas se reanudaron después de la muerte el 13.º dalái lama en 1934, cuando China envió una "misión de condolencia" a Lhasa presidida por el general Huang Musong.

Poco después de la muerte del 13.º dalái lama, y de acuerdo con algunas versiones, los Kashag reafirmaron su posición de 1914 en la cual el Tíbet se mantenía nominalmente parte de China, y el Tíbet podía manejar sus propios asuntos políticos. Desde 1912 el Tíbet fue de facto independiente del control chino, pero en varias ocasiones se había indicado que estaría dispuesto a aceptar la condición de subordinación como parte de China, a condición de que los sistemas internos del Tíbet no se modificaron, y cediendo control por parte de China sobre una serie de importantes áreas étnicas tibetanas de Kham y Amdo. Como apoyo a las reclamaciones que el dominio chino sobre el Tíbet fue ininterrumpido, China alegó que los documentos oficiales mostraron que la Asamblea Nacional de China y las dos cámaras del parlamento tibetano tenía miembros, cuyos nombres se había conservado todo el tiempo.

Se le permitió a China establecer una oficina en Lhasa, que contaba con apoyo de la Comisión de Asuntos Mongoles y Tibetanos y estaba dirigida por Wu Zhongxin (Wu Chung-hsin), director de la Comisión de Asuntos Tibetanos, pero los tibetanos rechazaron la propuesta de que el Tíbet debía ser una parte de China, y a su vez exigieron la devolución de los territorios al este de Drichu (río Yangtsé). En respuesta a la creación de la oficina china en Lhasa, los británicos obtuvieron permiso para establecer su propia oficina allí.

La rebelión Khamba de 1934 encabezada por Pandastang Togbye y Pandatsang Rapga estalló contra el gobierno tibetano durante este tiempo, con los principales miembros de la familia Pandatsang de la tribu Khamba contra el ejército tibetano.

El 14.º dalái lama

El 14.º dalái lama, Tenzin Gyatso, nació en 1935 en Amdo, al este de Tíbet, y fue reconocido como la última reencarnación. Fue llevado a Lhasa en 1937, donde se le dio más tarde una ceremonia oficial en 1939. China alega que el Gobierno del Kuomintang ratificó al actual 14.º dalái lama, y que el representante del KMT, Wu Zhongxin, presidió la ceremonia. Tanto en el orden de la ratificación de febrero de 1940 y la película documental de la ceremonia todavía existen intactas. Según Tsering Shakya, Wu Zhongxin (junto con otros representantes extranjeros) estaba presente en la ceremonia, pero no hay evidencia de que él la presidía.

En 1942, el gobierno de Estados Unidos le dijo al gobierno de Chiang Kai-shek que no había duda de las afirmaciones chinas al Tíbet. En 1944, durante la Segunda Guerra Mundial, dos alpinistas austriacos, Heinrich Harrer y Aufschnaiter Pedro, llegaron a Lhasa, donde Harrer se convirtió en un tutor y amigo del joven dalái lama, dándole un buen conocimiento de la cultura occidental y de la sociedad moderna, hasta que fue obligado a abandonar la región en 1949.

Tíbet estableció un Ministerio de Asuntos Exteriores en 1942, y en 1946 se enviaron misiones de felicitación a China y la India (en relación con el final de la Segunda Guerra Mundial). La misión a China se le dio una carta dirigida al presidente de China, Chiang Kai-shek, que establecía "vamos a seguir para mantener la independencia del Tíbet como una nación gobernada por los sucesivos dalái lamas a través de un auténtico gobierno político-religioso". La misión estuvo de acuerdo en asistir a una asamblea constitucional de China en Nanjing en calidad de observadores.

Bajo las órdenes del gobierno del Kuomintang, Ma Bufang reparó el aeropuerto de Yushu en 1942 para impedir la independencia del Tíbet. Chiang Kai-shek también ordenó a Ma Bufang poner a sus soldados en estado de alerta para una invasión del Tíbet en 1942. Ma Bufang trasladó entonces a varios miles de soldados a la frontera con el Tíbet.

En 1947, el Tíbet envió una delegación a la Conferencia de Relaciones Asiáticas de Nueva Delhi, India, donde fue representada como una nación independiente, y la India reconoció su independencia desde 1947 hasta 1954. Esta puede haber sido la primera aparición de la bandera nacional tibetana en una reunión pública.

Entre 1947 y 1949 Lhasa envió una "misión comercial" dirigida por el Tsepon (Ministro de Hacienda) W.D. Shakabpa a la India, Hong Kong, Nanjing (entonces capital de China), los Estados Unidos y Gran Bretaña. Los países visitados fueron cuidadosos de no expresar su apoyo a la afirmación de que el Tíbet era independiente de China y en no discutir cuestiones políticas con la misión. Estos funcionarios de la misión comercial entraron en China a través de Hong Kong con pasaportes chinos emitidos en el Consulado de China en la India y se quedaron en China durante tres meses. Otros países, sin embargo, permitieron que la misión viajara con pasaportes emitidos por el gobierno tibetano. Los Estados Unidos recibió la misión comercial de forma no oficial. La misión se reunió con el primer ministro Clement Attlee en Londres en 1948.

La esclavitud y la servidumbre en el Tíbet
Hasta 1959, cuando el dalái lama dirigió por última vez sobre el Tíbet, la mayoría de las tierras cultivables aún estaba organizada en propiedades señoriales trabajada por siervos. Estas fincas eran propiedad de dos grupos sociales: los terratenientes seculares ricos y los lamas teocráticos ricos. Incluso un escritor simpatizante con el viejo orden decía que "una gran cantidad de bienes raíces pertenecía a los monasterios, y la mayoría de ellos amasaron grandes riquezas". Gran parte de la riqueza se ha acumulado "a través de la participación activa en intercambio de bienes, el comercio y los préstamos de dinero".

El monasterio de Drepung fue uno de los mayores terratenientes del mundo, con sus 185 casas solariegas, 25 000 siervos, 300 grandes pastizales y 16.000 pastores. La riqueza de los monasterios estaba en manos de un pequeño número de lamas de altos rangos. La mayoría de los monjes ordinarios vivía modestamente y no tenía acceso directo a una gran riqueza. El propio dalái lama vivió en abundancia en el Palacio Potala, de 14 pisos y con 1000 habitaciones.

Los líderes seculares también tenían una situación similar. Un ejemplo notable fue el comandante en jefe del ejército tibetano, un miembro del Consejo de Ministros del dalái lama, que poseía 4000 kilómetros cuadrados de tierra y 3500 siervos. El antiguo Tíbet ha sido mal representado por algunos admiradores occidentales como "una nación que requiere una fuerza de policía porque su gente voluntariamente observaron las leyes del karma". De hecho, tenía un ejército profesional, aunque fuera pequeño, que sirvió principalmente como una gendarmería de los terratenientes para mantener el orden, proteger su propiedad, y perseguir a los siervos fugitivos.

Los muchachos jóvenes tibetanos con regularidad eran llevados lejos de sus familias campesinas y eran puestos en los monasterios para ser entrenados como monjes. Una vez allí, se unían de por vida. Tashi-Tsering, un monje, informaba que era común que los hijos de los campesinos fueran sexualmente maltratados en los monasterios. Él mismo fue víctima de repetidas violaciones, comenzando a los nueve años. En las propiedades monásticas también se reclutaban niños para la servidumbre de por vida, en el servicio doméstico, la interpretación de danza y soldados.

En el antiguo Tíbet había un pequeño número de agricultores que subsistían como una especie de campesinos libres, y tal vez 10 000 personas adicionales que componían la "clase media" de familias de comerciantes, tenderos y pequeños comerciantes. Miles de personas eran mendigos. También había esclavos, generalmente sirvientes domésticos, que eran dueños de nada. Sus descendientes nacieron en la esclavitud. La mayoría de la población rural eran siervos. Tratados un poco mejor que los esclavos, los siervos no tenían atención escolar o médica, y estaban bajo una fianza de por vida para trabajar sin goce de sueldo la tierra del señor —o la tierra del monasterio—, para reparar las casas del señor, el transporte de sus cosechas, y recoger su leña. Sus maestros les decían qué cultivar y qué animales criar. No podían casarse sin el consentimiento de su señor o lama. Así mismo podían ser fácilmente separados de sus familias si sus propietarios los arrendaban para trabajar en un lugar distante.

Al igual que en un sistema de trabajo libre y a diferencia de la esclavitud, los señores no tenían la responsabilidad del mantenimiento del siervo y no tiene interés directo en su supervivencia como una costosa pieza de su propiedad. Los siervos tenían que ganarse la vida. Sin embargo, como en un sistema esclavista, fueron atados a sus amos, lo que garantizaba una fuerza de trabajo fijo y permanente que no puede organizar ni declararse en huelga, ni salir libremente como mano de obra en un contexto de mercado. Los señores tenían lo mejor de ambos mundos.

Una mujer de 22 años de edad, misma que ha abandonado su siervo, informaba: "las siervas bonitas eran tomadas generalmente por el propietario como sirvientes de la casa y se las utilizaba a su antojo", eran "esclavos sin derechos". Los siervos necesitaban permiso para ir a cualquier parte. Los terratenientes tenían autoridad legal para capturar a aquellos que trataron de huir. Un fugitivo de 24 años dio la bienvenida a la invasión china como una "liberación". Declaró que bajo la servidumbre fue sometido a un trabajo incesante, hambre y el frío. Después de su tercer escape fallido, fue golpeado sin piedad por los hombres del señor hasta que le brotó sangre de su nariz y boca. A continuación, le vertieron alcohol y soda cáustica en las heridas para aumentar el dolor, afirmó.

Los siervos estaban gravados para pagar impuestos al casarse, por el nacimiento de cada hijo y por cada muerte en la familia. También les cobraban impuestos por plantar un árbol en su patio, por mantener a los animales, para los festivales religiosos, para el baile público y tambores, por ser enviado a prisión y al ser puesto en libertad. Los que no podían encontrar trabajo pagaban impuestos por estar desempleado, y si viajaban a otra aldea en busca de trabajo, pagaban un impuesto de paso. Cuando la gente no podía pagar, los monasterios les prestó dinero a un interés del 20 al 50 por ciento. Algunas deudas se transmiten de padre a hijo y a nieto. Los deudores que no podían cumplir con sus obligaciones corrían el riesgo de ser arrojados a la esclavitud.

La anexión china del Tíbet

En 1949, al ver que los comunistas estaban ganando el control de China, el Kashag expulsó a todos los chinos conectados con el gobierno chino, pese a las protestas tanto del Kuomintang y los comunistas. El gobierno chino comunista liderado por Mao Zedong, que llegó al poder en octubre de 1949, perdió poco tiempo en afirmar una nueva presencia china en el Tíbet. En junio de 1950, el gobierno del Reino Unido declaró en la Cámara de los Comunes que el gobierno de Su Majestad "siempre han estado dispuestos a reconocer la soberanía china sobre el Tíbet, pero sólo si es considerada como autónoma". En agosto de 1950 tiene lugar el Terremoto del Tíbet que registró una magnitud de 8,6 Mw siendo el más potente del Tíbet registrado hasta esa fecha. El terremoto produjo enormes daños en el Tíbet y mermó de gran manera la capacidad de organizar una defensa frente a la amenaza de invasión. En octubre de 1950, el Ejército Popular de Liberación invadió la región tibetana de Chamdo y eliminaron la resistencia esporádica del ejército tibetano. En 1951, los representantes de las autoridades tibetanas, encabezado Ngapoi Ngawang Jigme, con la autorización del dalái lama, participaron en las negociaciones en Pekín con el gobierno chino. El resultado fue el Acuerdo de los Diecisiete Puntos, que afirma la soberanía de China sobre el Tíbet. El acuerdo fue ratificado en Lhasa unos meses más tarde.

Referencias

Bibliografía

Estados y territorios fundados en 1912
Estados y territorios desaparecidos en 1951
Tíbet
Estados y territorios desaparecidos de China
Estados neutrales en la Segunda Guerra Mundial
Historia del Tíbet

Reino del Tíbet


Northrop Grumman RQ-4 Global Hawk er et ubemandet rekognosceringsfly der produceres af Northrop Grumman Corporation. Jomfruflyvningen fandt sted i februar 1998.

Eksterne henvisninger

 RQ-4 Global Hawk U.S. Air Force fact sheet

Militærfly
Etableret i 1998

Northrop Grumman RQ-4 Global Hawk


Dikilitaş, Niğde ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı 1522 yılı kayıtlarında Enehil ya da Anahil olarak geçmektedir. 27 Şubat 1976 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüşen kasabanın belediye statüsü, nüfusunun 2000 kişinin altına düşmesi üzerine 2013 yılında sona erdi.

Coğrafya
Köy, Niğde il merkezine 47 km uzaklıktadır.

Nüfus

Yönetim

Belediye başkanlığı

Kaynakça

Dış bağlantılar

Niğde merkez belde ve köyleri
6360 sayılı yasaya göre kaldırılan belediyeler

Dikilitaş, Niğde


بوهوسلاف (Богуслав) هي مدينة في مقاطعة دنيبروبيتروفسكا في أوكرانيا.

مراجع

مدن أوكرانيا

بوهوسلاف (دنيبروبيتروفسكا)


Amfibijska operacija (eng. amphibious operation), kombinirana napadna operacija pomorskih, mornaričko-desantnih, zrakoplovnih, raketnih i kopnenih snaga s mora i iz zraka protiv obale i otoka koje brani i kontrolira protivnik, radi zauzimanja desantne osnovice. U amfibijskoj operaciji se osnovne desantne snage (mornaričko-desantne i kopnene) prevoze morem i iskrcavaju na obalu. Po zauzimanju desantne osnovice amfibijska operacija prestaje, a nastavlja se operacija na kopnu.

Pojam amfibijska operacija koristi se pretežno u vojnostručnoj terminologiji zapadnih zemalja, a u stručnoj literaturi u bivšoj Jugoslaviji primjenjuje se često umjesto pojma pomorskodesantna operacija.

Literatura

 "Amfibijska operacija", U: Vojna enciklopedija, sv. 1., Beograd: Izdanje redakcije Vojne enciklopedije, 1970., str. 134.

Vojska

Amfibijska operacija


Sidsel Storm (født 20. november 1982) er en dansk jazzsangerinde. Sidsel Storm vandt DPAs jazzkomponistpris i 2008 og Danish Music Award for "årets danske vokaljazz udgivelse" i 2009.

Sidsel er gift og har 3 børn.

Diskografi
 Awake (2019, Calibrated)
 Closer (2015, Calibrated)
 Nothing In Between (2012, Calibrated)
 Swedish Lullaby (2010, Calibrated)
 Sidsel Storm (2008, Calibrated)

Referencer

Eksterne henvisninger

Sangere fra Danmark
Jazzmusikere fra Danmark

Sidsel Storm


São Bernardino es un municipio brasileño del estado de Santa Catarina. Se localiza a una latitud 26º28'12" sur y a una longitud 52º57'52" oeste, estando a una altitud de 540 metros. Su población estimada en 2004 era de 2 703 habitantes.
Posee un área de 210,48 km².

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Santa Catarina

São Bernardino