La Guerre hors limites. La guerre et réflexion sur l'art de la guerre à l'époque de la mondialisation (en chinois simplifié : 超限战 ; en chinois traditionnel : 超限戰) est un livre de géopolitique écrit par un général et un haut fonctionnaire chinois, Qiao Liang et Wang Xiangsui, et publié en 1999. Devenu un classique de la géopolitique chinoise, le livre bénéficie d'une forte influence parmi les élites militaires et diplomatiques chinoises.

La thèse principale de l'œuvre est la suivante : . Le livre promeut une stratégie permettant à la Chine de défaire les États-Unis malgré le différentiel des puissances entre les pays. Il préconise une stratégie de subversion pour affaiblir l'ennemi de l'intérieur, ainsi que le recours à la guerre juridique et à la guerre économique.

Présentation générale

Histoire de publication
La Guerre hors limites est écrite par Qiao Liang et Wang Xiangsui, deux militaires chinois haut gradés. Qiao Lang est directeur adjoint du bureau de la prospective au département politique de l'armée de l'air, et Wang Xiangsui est directeur au bureau politique de la région militaire aérienne de Canton. Ils se rencontrent vers 1996, et, devant ce qu'ils perçoivent comme des provocations américaines lorsque les États-Unis protègent et arment Taïwan cette année-là, décident d'écrire un manuel de stratégie pour leur pays. Le livre est écrit entre le 2 mars 1998 et le 8 décembre, à Pékin.

Le livre est rapidement traduit en anglais (2000) et en français (2003).

Contenu
La Guerre hors limites préconise l'emploi par la Chine de tous les moyens, dont les moyens non militaires, pour perpétuer l'effort guerrier afin de vaincre l'adversaire principal qu'est l'Amérique. Il s'agit d'une extension du domaine de la guerre aux domaines technologiques, agricoles, économiques, juridiques, etc. Cette thèse provient du constat de ce que la frontière entre le militaire et le civil a été abolie.

Le livre se veut un mode d'emploi de la stratégie géopolitique chinoise à l'avenir. Il donne les clefs de la lutte contre le terrorisme islamique en analysant les erreurs commises par les atlantistes. Les auteurs considèrent que la guerre du Golfe doit servir d'électrochoc à la Chine et lui faire comprendre la nécessité de se développer stratégiquement pour préparer sa confrontation aux États-Unis.

Résumé

Préface
Les auteurs soutiennent que la guerre du Golfe, malgré sa faible durée, est un moment pivot dans l'Histoire. Les auteurs tracent en lien direct entre l'implosion de l'Union des républiques socialistes soviétiques, le développement de l'Internet, la crise financière asiatique de 1997, la mise en place de l'Euro, et cette guerre américaine.

Liang et Xiangsui considèrent les États-Unis comme une puissance qui se sait en déclin : . Le début de cette décadence est visible dans les opérations militaires peu glorieuses menées par les Américains après l'opération Tempête du désert.

La thèse défendue par les auteurs est que la guerre s'est irrémédiablement métamorphosée, sous l'effet de la domination américaine, mais aussi de la plus faible tolérance à la violence des populations. Liang et Xiangsui voient donc un dénominateur commun entre .

En d'autres termes, . La vraie guerre aujourd'hui est celle de la soumission par tous les moyens aux intérêts du pays dominateur.

Partie I : De la nouvelle manière de faire la guerre
La civilisation a été marquée par le développement d'une éthique utilitariste de la science. En d'autres termes, la technologie lui a été préférée, en ce qu'elle permettait à l'Homme de se faire plus grand. Toutefois, l'espace cyber pose un défi nouveau à l'être humain : .

Les auteurs reviennent sur le rapport entre les nouvelles technologies et la guerre. Les conflits entraînent la recherche et le développement de nouvelles technologies et d'applications d'anciennes technologies. On estime ainsi que la guerre du Golfe a vu l'utilisation de plus de 500 types de nouvelles technologies et de technologies développées dans les années 1980.

La révolution des armements
L'apparition d'une nouvelle arme efficace précède toujours une révolution dans les affaires militaires. Toutefois, une arme n'est aujourd'hui plus suffisante pour rebattre les cartes ; il en faut plusieurs dizaines ou centaines. Le véritable changement à l'avenir est que les pays créeront les armes qui correspondent aux batailles qu'ils veulent mener, et non l'inverse.

Les auteurs appellent à ne pas donner plus de valeur que nécessaire aux technologies de l'information, qui sont certes importantes, mais qui reposent sur un réseau de technologies qui ne sont pas liées à l'information. Ils considèrent par exemple que la biotechnologie aura plus d'effet que les technologies de l'information à l'avenir.

Liang et Xiangsui considèrent que . Les auteurs soutiennent que l'émergence d'armes précises, ainsi que d'armes non-létales, est un tournant dans l'histoire de l'armement.

Le visage du dieu de la guerre est devenu indiscernable
Citant André Beaufre, les auteurs rappellent qu'. Ils reviennent sur des guerres célèbres, comme la mythique guerre de Troie, ou encore les guerres de l'opium, par lesquelles les Anglais ont cherché à détruire la Chine. Ils considèrent que les Anglais ont mis en place .

Les auteurs soutiennent que la chute du rideau de fer et la fin de l'antagonisme Est-Ouest a déstructuré les perceptions des peuples en termes d'opposants politiques et idéologiques. Cela se traduit par une confusion générale des alliances :  ; la Grèce et la Turquie, alliés dans l'OTAN, ont aussi une rivalité.

Liang et Xiangsui reviennent sur les causes qui ont mené plusieurs pays à entrer en guerre contre le Koweït lors de la guerre du Golfe. Selon eux, les Britanniques voulaient remercier l'Amérique de l'avoir défendue lors de la guerre des Malouines, l'Arabie saoudite voulait que son proche concurrent soit mis hors d'état de nuire, et la France a envoyé des troupes au dernier moment .

La guerre a radicalement changé car les moyens guerriers non-militaires ont pris le dessus. Il en est ainsi de la guerre psychologique : . Ainsi, . Le livre soutient que les hackeurs, les pirates informatiques, sont les soldats des guerres de demain.

Les auteurs reviennent sur les nouvelles formes de guerre. La guerre commerciale en est une des plus importantes, que l'Amérique utilise beaucoup. L'utilisation de lois extraterritoriales, l'imposition d'embargos, la mise en place de droits de douane, etc., en font partie. Il y a également la guerre financière, qui permet d'utiliser les marchés financiers pour mettre à bas des pays. Le chaos économique mène à un chaos social et même politique. Les auteurs donnent comme exemples George Soros dans le cas de la crise financière asiatique de 1997, et la manière dont Helmut Kohl a manipulé le cours du mark pour faire chuter le mur de Berlin.

Liang et Xiangsui mettent en garde contre les ingérences et les actions des ONG créées par des multimillionnaires, et qui sont souvent le bras armé de stratégies contre les États. Ils avertissent de la montée en puissance des mouvements terroristes transnationaux.

Un classique qui dévie des classiques
La guerre du Golfe inaugure une nouvelle ère dans la guerre. Elle a par ailleurs été permise par un alignement des intérêts, car le Japon et l'Allemagne ont instrumentalisé la guerre pour marquer leur retour sur la scène internationale, et l'Arabie saoudite pour se débarrasser d'un concurrent. La guerre témoigne aussi de la dépendance croissance de l'Amérique vis-à-vis de pays tiers dans son armement : la coopération technologique du Japon est par exemple nécessaire pour certaines pièces électroniques. Cette guerre est d'autant plus importante qu'elle marque l'ouverture d'une ère d'alliances fluides et de circonstances, où le facteur idéologique joue un rôle moindre.

Liang et Xiangsui considèrent que les Américains attendaient avec impatience que Saddam Hussein fasse un pas de côté pour pouvoir tester le Reorganization Act, une récente loi qui avait réformé la gestion des affaires militaires au Pentagone.

Les auteurs défendent l'idée selon laquelle la retransmission en direct de la guerre à la télévision a retiré aux chefs de guerre occidentaux l'avantage qu'ils avaient sur la population jusqu'à présent. L'Américain moyen a autant vu d'images de la guerre du Golfe en train de se faire que le président des États-Unis. Cela consacre également un pouvoir des médias, qui montrent seulement un aspect de la guerre, souvent en chœur ; les médias sont ainsi devenus un .

Que gagnent les Américains en touchant à l'éléphant ?
Les auteurs considèrent que les Américains sont marqués par un instinct nationaliste, qui se traduit dans une forme de sectarisme au sein des cercles et institutions militaires. Se trouvent ainsi dans les stratégies américaines . Liang et Xiangsui mettent notamment en lumière la séparation stricte entre l'armée de terre et l'armée navale, qui existe depuis la Guerre de Sécession et qui , malgré la réorganisation récente des affaires militaires.

Liang et Xiangsui attirent l'attention sur le décalage croissant entre la valeur des armes utilisées par les Américains et la pauvreté des cibles qu'ils attaquent (). Cela est lié au fait que la réduction du nombre de morts américaines à 0 est devenu le premier objectif des hommes politiques américains. L'Amérique a mis en place une stratégie globale appelée .

Partie II : Une discussion sur les nouvelles méthodes d'opération
Les généraux reviennent sur l'expression de révolution militaire. Ils y voient un concept proprement américain : . Ainsi, même les pays qui ont le plus cherché à éviter l'invasion de la culture américaine ont été conquis par leurs idées et concepts. Le défaut américain semble être la survalorisation de la technologie.

Les auteurs remarquent la difficulté américaine à changer de logiciel à la chute de l'URSS : l'armée a toujours besoin d'un ennemi étatique, qui représente une menace face à la sécurité nationale.

La nouvelle méthodologie des jeux de guerre
Personne n'a encore vu la guerre de demain. Liang et Xiangsui dressent un parallèle entre la France de la Première Guerre mondiale, qui se croyait protégée par la ligne Maginot, et les États-Unis de la fin du . Les guerres récentes sont marquées par l'intervention des Nations unies, qui s'ingèrent dans des conflits régionaux. Les puissances répondent à cela en développant des armes non-militaires, ou non purement militaires, qui permettent de guerroyer sans déclarer la guerre.

Les généraux remarquent que, malgré ses moyens gigantesques, l'armée américaine reste mal coordonnée. .

Selon les généraux, la meilleure méthode pour lutter contre des ennemis qui ne respectent pas les règles est de ne pas respecter les règles non plus. Les auteurs relèvent que le gouvernement de Hong Kong a utilisé ses réserves de change comme armes de guerre, et que le gouvernement britannique a autorisé ses services de renseignement à assassiner des leaders politiques étrangers qu'ils considéraient comme terroristes. L'armée américaine se prépare à une confrontation avec des adversaires high tech, oubliant par là même que ses adversaires pourraient être en réalité low tech.

Trouver les règles de la victoire
Il n'existe pas de règles définitives de la victoire militaire : ces règles doivent être trouvées empiriquement. Les auteurs accordent une grande importance aux nombres, et citent Pythagore et Le Corbusier. Les auteurs croient trouver en le nombre d'or une règle universelle et la voient dans tous les grands moments de l'Histoire, de la prise de Moscou par Napoléon à la défaite des Nazis à Stalingrand. Selon eux, .

Liang et Xiangsui reviennent sur leur conception de la puissance publique. Sans gouvernement,  ; des soldats sans commandement militaire ne sont que des groupes armés. Les auteurs recommandent la stratégie visant à laisser l'ennemi s'épuiser avant d'attaquer, et de ne pas attaquer frontalement mais en biais, comme le recommandait Basil Henry Liddell Hart. Ils y voient le clef de la réussite des Nazis lors des attaques de la Seconde Guerre mondiale sur la France. La règle d'or nous apprend qu'il ne faut pas frapper l'objectif (1), mais légèrement à côté (0,618).

Les généraux traitent de la stratégie militaire post-soviétique. La Russie n'ayant plus les moyens de ses ambitions, elle a décidé de faire de l'arme nucléaire le pivot de sa stratégie militaire. Elle s'est donc recentrée sur ce qu'elle avait de plus meurtrier pour économiser ailleurs.

La guerre est, selon les auteurs, difficile à comprendre et à expliquer. .

Dix mille méthodes en une : les combinaisons qui permettent de transcender les frontières
Connaître les stratégies gagnantes de la guerre n'assure en rien de les gagner. Les auteurs prévoient que . Liang et Xiangsui remarquent l'importance de la figure de Nicolas Machiavel, qui, avec son Prince, a été un précurseur de la guerre hors limites. Il a rompu avec la chevalerie romantique du Moyen Âge et pensé amoralement.

Les généraux redéfinissent la guerre hors limites. Le monde étant interconnecté, les frontières sont dissoutes. Le supra-national jouera un rôle croissant à l'avenir, à travers des institutions qui dépassent les États, comme l'Union européenne, l'Organisation des Nations unies, etc. Les auteurs remarquent que le rapport annuel du Département de la Défense des États-Unis énonce clairement que l'Amérique doit s'introduire dans un maximum d'organisations internationales afin d'influencer sa politique de l'intérieur.

Cela permet aux États-Unis de mener une guerre économique. L'Amérique s'est opposée, lors de la crise financière asiatique, à la proposition japonaise d'un fonds monétaire asiatique, et a poussé à la place le FMI à proposer des prêts. En échange de cela, les pays en question devaient ouvrir leur marché aux capitaux étrangers, permettant aux Américains d'acheter des entreprises, notamment coréennes, à faible prix.

Principes essentiels
Les auteurs rendent hommage à Sun Tzu, qui soutenait que si l'on connaît son ennemi et soi-même, alors on ne perd jamais une bataille, qu'il faut prendre l'ennemi non préparé par surprise, et frapper là où l'adversaire est faible. Malgré la sagesse chinoise dans ce domaine, c'est vers la figure tutélaire de Napoléon que les auteurs se tournent : . Il est nécessaire de lire les grands ouvrages de stratégie militaire européens, car l'Europe a eu de grands généraux.

Un des principes cardinaux de la guerre est de fixer un nombre limité d'objectifs, dont l'accomplissement est possible. L'emploi de moyens doit être illimité, dans un cadre d'objectifs limité. Les auteurs invitent les lecteurs à réfléchir aux guerres asymétriques, de plus en plus fréquentes, car elles révèlent les faiblesses de l'adversaire. Ce fut le cas lors de la guerre entre la Russie et la Tchétchénie, de l'Amérique contre la Somalie, ou encore de l'Occident contre le djihad islamique.

Conclusion et postface
Les auteurs récapitulent leur pensée. L'intégration technologique facilite les confrontations et les rapprochements des civilisations, qui sont mises en danger par des crises protéiformes, financières comme environnementales. Les États-nations, nés des traités de Westphalie, sont en train d'être dépassés et remis en cause par l'ampleur des crises. Ainsi, citant Georges Clemenceau, les auteurs soutiennent que la guerre est trop importante pour être laissée aux militaires.

Postérité
Le livre a connu un grand retentissement, notamment aux États-Unis. Le livre fait l'objet d'une brève par l'École de guerre économique dès 2004, une année après sa traduction en français. Christophe-Alexandre Paillard considère, dans ses Nouvelles guerres économiques, qu'il s'agit d'un livre essentiel pour comprendre la pensée stratégique chinoise. François Pernot, en 2021, dans son Histoire de la guerre, qualifie le livre d'.

Notes et références

Géopolitique
Armée populaire de libération

La Guerre hors limites


Za stariji hvalospjev posvećen Božici, pogledajte Devīsūkta.
Devīsūktam (दॆवीसूक्तम्) naziv je za jedan od najpoznatijih hinduističkih hvalospjeva. Dio je teksta zvanog Devi Mahatmya ("slava Božice"), u kojem je proslavljena Devi — Božica, koja predstavlja stvarateljsku moć Vrhovnog Bića. Devi Mahatmya je dio spisa naziva Markandeya Purana.

Ovaj je hvalospjev bitan u tantri te ga vjernici koriste tijekom štovanja u hramovima posvećenim mnogobrojnim oblicima Božice.

Sadržaj
Spis Devi Mahatmya predstavlja Božicu kao pobjednicu nad zlom, koje je predstavljeno likom demona Mahishasure. Premda je taj demon pobijeđen, demonska braća Sumbha i Nisumbha napadnu bogove, koji, pobijeđeni i oslabljeni, odlaze na Himalaju, gdje mole Božicu za pomoć.

Božica je proslavljena kao sila koja prožima svemir, zbog čega je nazvana Prakriti ("priroda"). Budući da je Božica nepobjediva, ona je Durga ("tvrđava"). Božica se pojavljuje u obliku svjesnosti, oštroumnosti, sna, gladi, sjene, snage, žeđi, strpljenja, poniznosti, mira, vjere, ljepote, obilja, sjećanja, suosjećanja, punine, majke i privida.

Izvori i bilješke

Hinduistički tekstovi

Devīsūktam (Chandipatha)


Mike Matas (né à Seattle, Washington, le ) est un concepteur d'interfaces utilisateur et un artiste d'icônes. Il a précédemment travaillé chez The Omni Group en tant que travail d'interface et de conception graphique. Matas a cofondé Delicious Monster en 2004 avec Wil Shipley.

Il a ensuite travaillé chez Apple, Inc. et a conçu certaines des principales interfaces utilisateur de Mac OS X, iOS pour les produits Apple. De plus, il a été répertorié comme co-inventeur sur les brevets déposés par Apple.

Carrière

Facebook
Pendant son séjour chez Facebook, il a fait partie intégrante de la conception de Facebook Paper (avec Kimon Tsinteris). Le descendant direct de Facebook Paper a également été créé par Matas et Tsinteris, Facebook Instant Articles.

Nest
Après Apple, Matas a travaillé dans l'équipe qui a conçu le Nest Learning Thermostat . Il a ensuite fondé Push Pop Press, une société d'édition numérique qui a créé le livre interactif Our Choice d' Al Gore.

Matas a présenté à TED en 2011 son travail à Push Pop pour le livre interactif d'Al Gore Our Choice.

Lobe.ai
Il travaille actuellement avec Adam Menges et Markus Beissinger sur une nouvelle start-up, Lobe.ai. Lobe.ai "crée un outil visuel facile à utiliser pour aider à donner aux personnes de divers horizons et disciplines la capacité d'inventer avec un apprentissage en profondeur". Il a été annoncé que Lobe serait racheté par Microsoft en septembre 2018.

Notes et références

Liens externes
 Site personnel

Personnalité de Facebook
Naissance en mars 1986
Naissance à Seattle

Mike Matas


Amarodytes es un género de coleópteros adéfagos de la familia Dytiscidae.

Especies
Amarodytes baoulicus	Guignot 1948
Amarodytes bicolor	Belg.
Amarodytes boggianii
Amarodytes duponti	(Aube 1838)
Amarodytes guidi	Guignot 1957
Amarodytes oberthuri
Amarodytes opacus	Gschw.
Amarodytes percosioides
Amarodytes pulchellus	Guignot 1955
Amarodytes undulatus	Gschwendtner 1954

Referencias

 ;  2004: Taxonomic notes on Amarodytes duponti (Aubé, 1838) (Dytiscidae, Hydroporinae, Bidessini) with redescription of male genitalia. Animal biodiversity and conservation, 27.2: 53–56. PDF
 ;  2006: The larvae of Amarodytes duponti (Aubé) (Coleoptera: Dytiscidae: Hydroporinae), with comments on Bidessini larval morphology and chaetotaxy. Zootaxa, 1351: 1–13.

Enlaces externos

 Nomenclator Zoologicus

Bidessini

Amarodytes


Gallery Place es una estación subterránea en las líneas Roja, Amarilla y Verde, administrada por la Autoridad de Tránsito del Área Metropolitana de Washington. La estación se encuentra localizada en 630 H Street NW en Washington D. C.. La estación Gallery Place fue inaugurada el 15 de diciembre de 1976.

Descripción
La estación Gallery Place cuenta con 1 plataforma central y 2 plataformas laterales. La estación no tiene ningún espacio para bicicletas.

Ubicación
La estación se encuentra ubicada en la Séptima Calle y las calles F, 7 y H, y las calles 9 y G. El único elevador de la estación está al norte a nivel de calle en la Calle F en el lado oeste de la Séptima Calle.

Conexiones
MetrobusDC Circulator

Lugares de interés
 Iglesia Bautista del Calvario
 Ford's Theater
 International Spy Museum
 J. Edgar Hoover Building (sede del FBI)
 Martin Luther King Jr. Memorial Library (sede de la Biblioteca Pública de DC)
 National Building Museum
 National Law Enforcement Officers Memorial
 National Portrait Gallery
 Smithsonian American Art Museum
 Verizon Center (sede de los Washington Wizards, Washington Capitals, Washington Mystics y Georgetown Hoyas)
 Washington Convention Center
 Woolly Mammoth Theatre Company

Referencias

Enlaces externos

 WMATA: Gallery Pl-Chinatown Station
 StationMasters Online: Gallery Pl-Chinatown Station
 The Schumin Web Transit Center: Gallery Pl-Chinatown Station (Upper Level)
 The Schumin Web Transit Center: Gallery Pl-Chinatown Station (Lower Level)
 G Street and 9th Street entrance from Google Maps Street View
 F Street and 7th Street entrance from Google Maps Street View
 H Street and 7th Street entrance from Google Maps Street View

Estaciones de Metro de Estados Unidos inauguradas en 1976
Estaciones de la línea Amarilla (Metro de Washington)
Estaciones de la línea Roja (Metro de Washington)
Estaciones de la línea Verde (Metro de Washington)

Gallery Place (Metro de Washington)


المقراب الانكساري أو مقراب العدسات  هو منظار مقرب يعمل بالعدسات ويستخدم عادة في الفلك ومراقبة النجوم. وقد ابتكر مقراب العدسات للأغراض العسكرية التي تستخدم النظارات المقربة ولأغراض الدراسات الفلكية.

تصميم مقراب العدسات

تشترك تلسكوبات العدسات في تصميم واحد، فهي تتكون من عدسة روئية أمامية 1 وعدسة عينية 2 ينظر منها المشاهد3. يعمل هذا النظام على تجميع الضوء القادم من الشيء المرئي 4 أكثر مما تستطيع العين على تجميعه، وبعد تجميع الضوء تعمل العدسة العينية على تركيزه 5 وتقدم للمشاهد صورة خيالية ناصعة وواضحة ومكبرة 6. تقوم اسطوانة معدنية 7  بإحكام تركيب نظام العدسات.

تعمل العدسة الأمامية على تجميع الضوء الذي يأتي كأشعة متوازية في بؤرة العدسة 5 . ويعتمد مقدار التجميع على مساحة العدسة الأمامية وعلى معامل الانكسار لمادة العدسة. يمكن للمشاهد التحكم في المسافة f2، من أجل الحصول على أحسن صورة، ويلاحظ أن الصورة المكبرة تكون مقلوبة 6.

اقرأ أيضا
 مرصد هايدلبرج
 مقراب
 نظارة مقربة
 مجهر
 مجهر إلكتروني
 تلسكوب المسح الفلكي VLT
 التلسكوب العظيم VLT
 تلسكوب صغير

مراجع

أنواع المقاريب
اختراعات إيطالية
اختراعات هولندية
العلوم والتكنولوجيا في جمهورية هولندا
مقاريب

مقراب انكساري


Die Kiesgrube Adria (ursprünglich Reichsautobahnseebad Mildensee) ist ein etwa zwölf Hektar großer Tagebaurestsee. Sie liegt im Dessau-Roßlauer Stadtteil Mildensee, unmittelbar an der A 9.

Geschichte
Im Tagebau wurde in den 1930ern Kies für den Autobahnbau der Reichsautobahn Berlin–München gefördert. Nachdem der Autobahnabschnitt, für den der Kies benötigt wurde, fertiggestellt war, wurde das Tagebaurestloch renaturiert und am 15. Juli 1939 das "Reichsautobahnseebad Mildensee" mit Umkleidekabinen und Gastronomie eröffnet. Heute noch erhalten und in Benutzung ist die 185 Meter lange Garderobenhalle mit offenem Vorbau sowie verschiedene Gaststättenräume. Im September 1972 wurde durch die staatliche Fluggesellschaft der DDR Interflug ein 12 Meter hoher Sprungturm und 1978 durch die Vereinigung Volkseigener Betriebe VVB Ausrüstungen für Bergbau und Schwerindustrie ein weiterer Sprungturm errichtet. Bis Anfang der 1950er Jahre wurde das Bad von der Autobahnmeisterei Dessau und später von der Stadt Dessau unterhalten. Ab Anfang der 2000er Jahre wurde das Bad verpachtet.

Allgemein
Die ehemalige Kiesgrube liegt im Biosphärenreservat Mittelelbe und im Dessau-Wörlitzer Gartenreich. Am See und am umliegenden Gelände befindet sich heute der "Freizeitpark Adria", auch als "Strandbad Adria" bzw. "Waldbad Adria" bekannt. Es befinden sich dort gastronomische Einrichtungen und ein Campingplatz mit etwa 130 Stellflächen für Dauer- und Kurzzeitcamper sowie einige Ferienhäuser und Finnhütten.

Zu erreichen ist der Freizeitpark mit dem Stadtbus Dessau, über die Abfahrt Dessau-Ost der nahe gelegenen A 9, über die B 107 sowie über den Haltepunkt Adria der Dessau-Wörlitzer Eisenbahn.

Weblinks
 Naherholungszentrum Adria

Einzelnachweise

See in Sachsen-Anhalt
See in Europa
Gewässer in Dessau-Roßlau
Baggersee
Bauwerk in Dessau-Roßlau
Wasserbauwerk in Sachsen-Anhalt

Kiesgrube Adria


Als Simeonskloster oder Kloster des Heiligen Simeon (arabisch Deir Anba Samaan) wird die Ruine eines koptischen Klosters aus dem 6. Jahrhundert westlich der oberägyptischen Stadt Assuan bezeichnet. In früheren koptischen und arabischen Quellen hieß die Klosteranlage Deir Anba Hadra, nach dem Einsiedler und späteren Bischof von Syene (heute Assuan) Anba Hadra aus dem 4. Jahrhundert. Erst später erfolgte die Benennung als Deir Anba Samaan nach Simon (Simeon), einem koptischen Heiligen, bekannt als Simon der Gerber oder Simon der Schuhmacher, der gegen Ende des 10. Jahrhunderts lebte. Diese Bezeichnung wurde von Archäologen und Reisenden für das verfallene Kloster übernommen.

Das Kloster gehört seit 1979 als Teil der "Nubischen Denkmäler von Abu Simbel bis Philae" zum UNESCO-Weltkulturerbe.

Lage und Beschreibung
Die aus Bruchstein und ungebrannten Nilschlammziegeln errichtete Klosteranlage befindet sich etwa 650 Meter nordwestlich des Nils auf einer Anhöhe über einem Trockental (Wadi) in der Libyschen Wüste. Von der Mündung des Tals am Nil, gegenüber der Insel Elephantine, führt ein Sandweg hinauf zum Simeonskloster, der als Geh- und Reitweg genutzt wird und unterhalb des Mausoleums des Aga Khan III. beginnt, wo sich eine Bootsanlegestelle befindet. Ein weiterer unbefestigter Weg führt von der Klosteranlage zu den Felsengräbern der Statthalter von Elephantine des Alten und Mittleren Reiches am Qubbet el-Hawa.

Das ehemalige Kloster ist von einer über sechs Meter hohen Ringmauer umgeben und wird von zwei zehn Meter hohen Türmen flankiert. Im Inneren erheben sich auf einer Gesamtfläche von etwa 8500 m² die Reste der Klosterbauten, die auf zwei verschieden hohen Felsterrassen errichtet wurden. Jede der Ebenen besitzt einen eigenen Zugang zum Klostergelände jeweils in der Mitte der östlichen beziehungsweise der westlichen Außenmauer. Dabei handelt es sich um nach außen über die Flucht der Umfassungsmauer hinausreichende Wehrtürme. Von ihnen wird heute nur der östliche als Eingang für Besichtigungen genutzt. Die beiden Klosterebenen der Felsterrassen sind im Inneren durch Treppen untereinander verbunden.

Südlich des Eingangs schließen sich ehemalige Schlafräume an, die an der östlichen Umfassungsmauer hintereinander angeordnet sind. Westlich davon befinden sich die Überreste der dreischiffigen Basilika des Klosters. Sie ist in Ost-West-Richtung ausgerichtet. Über dem Mittelschiff befanden sich einst Kuppeln, die jedoch wie die gesamte Dachkonstruktion, im Gegensatz zum Steinfußboden, nicht erhalten sind. In der Apsis im Mittelschiff sind Freskenreste des thronenden Christus zwischen zwei Engeln erkennbar, an der linken Wand des dreiteiligen Sanktuariums Heiligendarstellungen. Hinter der Apsis lag das Baptisterium mit dem Taufbecken. Auch an der gegenüberliegenden Seite des Mittelschiffs haben sich teilweise Fresken erhalten.

Am westlichen Ende des nördlichen Seitenschiffs befindet sich eine Grotte, deren Eingang von der unteren Ebene in das Gestein der oberen Felsterrasse führt. Es handelt sich wahrscheinlich um ein altägyptisches Felsengrab, das von Mönchen als Wohnort genutzt wurde. Möglicherweise diente es einst dem Namensgeber des Klosters Anba Hadra während seines Einsiedlerdaseins als Behausung, wofür es jedoch keine Anhaltspunkte mehr gibt. Die Wände der Grotte sind mit gemalten Heiligenfiguren verziert, deren Köpfe zum Teil schwer zerstört sind. An die flachen Decke wurde ein geometrisches Muster in den Farben braun, rot und gelb aufgebracht, deren Vier- und Achtecke inzwischen verblasste Köpfe mit Heiligendarstellungen umgeben. Die Fresken stammen vermutlich aus dem 6. oder 7. Jahrhundert.

Die Bauten auf der oberen Felsterrasse sind umfangreicher als die auf der unteren Klosterebene und gliedern sich in zwei Bereiche. Im Norden befand sich der Schlaf- und Essbereich der Mönche nebst Küche, im Süden der Arbeitsbereich mit Magazinen und Stallungen. Im dreistöckigen Hauptgebäude (arabisch Kasr) befindet sich ein Zellengang, das Dormitorium, mit drei Fenstern nach Norden. Von ihm gehen nach Osten die Klosterzellen ab, die als Schlafräume der Mönche dienten. Diese sind mit Steinbänken versehen.

Auf der Westseite des Zellengangs schließt sich das Refektorium an, der Speisesaal des ehemaligen Klosters mit dahinter liegender Küche. Er grenzt im Norden wie die Nordseite des Zellengangs an die Außenseite der Klosteranlage. Der Fußboden des Refektoriums ist mit gebrannten Ziegeln gepflastert, auf dem sieben Ringe aus Lehmziegeln angeordnet sind, als Basis für Sitze, auf denen die Mönche ihre gemeinsamen Mahlzeiten einnahmen. In der Mitte des Raumes standen vier Säulen als Stützen zweier Reihen von zusammenhängenden Kuppeln, die den Speisesaal in Nord-Süd-Richtung überdachten. Die Säulen und das Dach sind heute nicht mehr vorhanden.

Im südlichen Bereich der oberen Klosterebene liegen die ehemaligen Wirtschaftsgebäude des Simeonsklosters. Dazu gehörten eine Kornmühle, eine Ölpresse, eine Weinpresse, eine Wasserkläranlage, die Bäckerei, die Stallungen sowie Magazine und Lagerräume. Daneben gab es auch eine Latrine, Bäder und Wannen, um Wasser umzufüllen und Salz zu extrahieren. Von der Ölpresse ist der mit drei Kreuzen verzierte Granitmahlstein erhalten. Eine Reihe von Öfen verschiedener Größen wurden zu unterschiedlichen Zwecken genutzt. Neben dem Backen von Brot wurden auch Tonwaren gebrannt, die in Oberägypten und Nubien Verwendung fanden. Auf dem Friedhof des Klosters befinden sich fast 200 Grabsteine, von denen die meisten aus der Zeit vom 6. bis zum 9. Jahrhundert stammen.

Geschichte
Das Gebiet um Assuan wurde als eine der letzten Regionen Ägyptens christianisiert. In der Amtszeit des Patriarchen Theophilos, von 385 bis 412 der 23. Patriarch von Alexandria, wurde der Einsiedler Anba Hadra (auch Hidra, Hadri, Hatre) zum Bischof von Syene geweiht. Anba Hadra starb während der Regentschaft des römischen Kaisers Theodosius I. (379–395), der das Christentum durch seine Gesetzgebung faktisch zur Staatsreligion gemacht hatte. Doch erst um 540 n. Chr. schloss der oströmische Kaiser Justinian I. den Isis-Tempel von Philae südlich von Syene (Assuan), ein bedeutendes Zentrum der altägyptischen Religion. Das Simeonskloster wurde ab dem Jahr 571 errichtet und nach Anba Hadra benannt.

Die älteren Bauten des auf zwei Ebenen errichteten Klosters stammen überwiegend aus der Zeit vom 6. bis zum 8. Jahrhundert. Die dreischiffige Basilika auf der unteren Ebene datiert aus dem 9. oder 10. Jahrhundert. Im 10. Jahrhundert wurde das Kloster erneuert und vergrößert, so dass es etwa 300 Mönchen als Wohnort diente, die sich selbst versorgten. Auf der unteren Ebene gab es zudem neben der Basilika einen Schlafsaal für Pilger. Im Jahr 1173 wurde das Kloster von Sultan Salah ad-Din (Saladin), dem Begründer der Dynastie der Ayyubiden, angegriffen und schwer beschädigt. Danach gab es immer wieder Probleme durch Überfälle von Beduinen und mit der Wasserversorgung. Nach der Zerstörung durch die Araber 1321, bei der diese zahlreiche Mönche töteten und die übrigen vertrieben, wurde das Kloster aufgegeben und nicht wieder aufgebaut.

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Kloster (6. Jahrhundert)
Kloster der Koptisch-orthodoxen Kirche
Kloster in Ägypten
Assuan
Bestandteil der Welterbestätte "Nubische Denkmäler von Abu Simbel bis Philae"

Simeonskloster (Assuan)


Eurijale (lat. Euryale), monotipski rod vodenog bilja rasprostranjenog po Aziji: Indija, Jammu i Kashmir, Kina, Ruski daleki istok, Japan, Tajvan, Koreja, Burma, Vijetnam, Nepal.

Jedina je vrsta Euryale ferox.

Vanjske poveznice

Izvori

Lopočevke
Flora Anhuia
Flora Bangladeša
Flora Đamu i Kašmira
Flora Fujiana
Flora Guangdonga
Flora Guangxija
Flora Guizhoua
Flora Hainana
Flora Hebeija
Flora Heilongjianga
Flora Henana
Flora Hubeija
Flora Hunana
Flora Indije
Flora Japana
Flora Jiangsua
Flora Jiangxija
Flora Jilina
Flora Koreje
Flora Liaoninga
Flora Mjanmara
Flora Primorskog kraja
Flora Shaanxija
Flora Shandonga
Flora Shanxija
Flora Sichuana
Flora Tajvana
Flora Unutarnje Mongolije
Flora Yunnana
Flora Zhejianga

Eurijale


Mara Čop (Livorno, 10. kolovoza 1858. – Gorica,  25. svibnja 1910.), hrvatska etnografkinja, književnica, novinarka i kulturna djelatnica. Poznata je pod svojim pseudonimima Mara Čop Marlet i Marie von Berks.

Obitelj i osobni život
Otac Anton Čop bio je Hrvat i potomak trgovačke obitelji Čop iz Karlovca, a majka Maria Anna Eiberger Njemica rodom iz Mainza. Imala je starijeg brata Antona. God. 1886. u Karlovcu se udaje za francuskog odvjetnika Charlesa Lengera Marleta, kog je upoznala u Budimpešti godinu prije. Mladi bračni par dvije ili tri godine kasnije seli u Alžir, gdje suprug obnaša dužnost javnog tužitelja. U Alžiru im se rađa kći Josipa, koja u trećoj godini umire od tifusa. Čop i Lenger Marlet nakon toga se rastaju te on seli u Atenu, gdje je 1895. i preminuo, a Čop se vraća u Hrvatsku. God. 1894. ponovno se udaje, za južnoštajerskog veleposjednika Huga viteza Berksa, s kojim je imala sina Huga (r. 1897.). Nakon Berksove smrti 1906. Marino se zdravstveno stanje pogoršava, zbog čega napušta Beč i seli u Goricu, gdje 1910. umire od tuberkuloze. Skrb za sina Huga preuzeo je Marin brat, ministarski savjetnik Anton Tschopp.

Za života se družila, dopisivala i surađivala s brojnim domaćim i stranim imena iz svijeta književnosti, književne kritike, znanosti, politike i umjetnosti. Tako se dopisuje s brazilskim carem, francuskim predsjednikom F. P. Grevijem, Zolom, Lecontom de Lisleom, Viktorom Napoleonom, Caramanom Chimaijem, a družbuje i s Karlom Bleibtreuom, Juliette Lamber Adam, De Gubernatisom, Leopoldom Sacher-Masochom, Caroline Bruch-Sinn, Karlom Schönfeldom, Franjom Bučarom, Franjom Kuhačom, Strossmayerom, Kolomanom Tiszaom, Juliusom Andrassijem, Augustom Trefortom i Kolomanom Bedekovićom. Najistaknutije pak mjesto zauzima konjički nadvojvoda Josip (Jozsef Föherzeg), iz vladarske kuće Habsburga. Josip je Mari Čop pokmokgao oko objavljivanja bogato opremljene i ilustrirane knjige o južnoslavenskim ženama, dok je ona na francuski jezik prevela atlas ljekovitog bilja njemačkog pučkog ljekara Sebastiana Kneippa što ga je Föherzeg priredio.

Književno stvaralaštvo
Početkom osamdesetih godina 19. stoljeća objavljuje prve književne uratke u Agramer Zeitungu i Agramer Tagblattu. Zbirku novela »Aus Edelhöfen des Balkan« (Iz plemenitaških dvora balkana) objavljuje u Parizu 1887. te ju posvećuje nadvojvodi Josipu, vrhovnom zapovjedniku mađarske kraljevske vojske. Igrokaz »Das Hochzeitslied von Lugos« praizveden je u Brnu, nakon čega igra u Stuttgartu, a u Zagrebu je upriozren 1892. na hrvatskom kao Lugoška svatovska pjesma, u prijevodu Adama Mandrovića. Već je tada Čop bila zabilježena u gotovo svim onodobnim njmečakim biografskim, književnim i kazališnim leksikonima, a ondašnja ju književna kritika u Austrio-Ugarskoj svrstava među predstavnice naturalizma i autorice domaćih pučkih komada. Igrokazi su joj prikazivani diljem Monarhije, u Olomoucu, Ljubljani, Beču, Pragu, Münchenu i drugdje, a upravo će Čop 1892. prevesti i postaviti u Beč Vojnovićev prvijenac »Psyche«. Jednako tako, napisala je Bukovčev životopis u mjesnim novinama i katalogu prve njegove samostalne izložbe u Beču,nakon koje je razvila obiteljsko prijateljstvo s Bukovcem, koji će 1904. naslikati portret njezina sina Huga. Piše libreto za operu »Ciganka Đina« Lea Helda, praizvedene u Pragu 1902. Za bečki Burgtheater pripremala je, i s njegovim ravnateljem uvježbavala, određene scene drame »Bogumil«, čiju je povijesnu fabulu o živoru starih Slavena temeljila na savjetima Frana Miklošića i građi koju joj je posuđivao Vatroslav Jagić. Drama nije uprizorena, no tiskala ju je izdavačka kuća Konegen u Beču mjesec dana prije Marine smrti.

U svojim trima romanima, objavljenima u posljednjim trima godinama života, kritizirala je lažni moral austrijskog društva, predrasude prema ženama i ondašnji odgoj te se u njima naziru obilježja moderne poput unutarnjeg monologa, govorne karakterizacije likova u skladu s njihovom naobrazbom, no općenito prevladava realizam (društvena motivacija likova). U dramskom stvaralaštvu ponajviše tematizira onodobne društvene skandale, podmitljivost, borbu za moć među plemićima i moralno rasulo, pri čemu uz naturalistička i realistička obilježja uklapa i elemente moderne te impresionističke opise prirode. Komedije smješta u intimnije prostore, salone, slikarske ateljee i budoare. Cjelokupno književno stvaralaštvo bogato je folklornim i etnografskim motivima i opisima, koje je crpila iz etnografske literature, poznavanja mitologije i nekoliko stranih jezika. U svojim djelima zagovara vitalizam, očuvanje veze čovjeka i prirode, kršćanski moral i etiku. Zanimala se i za suvremena književna ostvarenja i moderna strujanja u književnosti, pa tako dramatizira Maupassantov komad »Pierre et Jean«, naslovivši ga Kukavičja jaja, a u igrokaz priređuje i roaan »A Rebour« Jorisa-Karla Huysmannsa, nailazeći na pohvale bečke kritike.

Kulturna kritika i etnografski rad

God. 1884. objavljuje u firentinskom Revue Internationale i časopisu Auf der Höhe svoju prvu kazališnu studiju, na temu hrvatskog kazališta. Objavljuje studije i članke o hrvatskim dramskim piscima, nastanku Hrvatskog narodnog kazališta, njegovom repertoaru, dramaturzima i glumcima te hrvatskom glazbenom životu, pa tako piše o nastupima Sidonije Erdödy, Lisinskog naziva »hrvatskim glazbenim kraljem«, dok za pl. Zajca ističe da je »genijalni kompozitor«, ali da »se ne može otrgnuti od dvojakog utjecaja, utjecaja talijanskog obrazovanja i njegove prijemčivosti za uzore iz bečkog glazbenog života«. Tako su po njezinu mnijenju Lisinski i Livadić »instinktivno obuhvatili hrvatski narodni duh«, dok Zajčev opus kritizira kao »cvijeće bez korijena u srcima hrvatskog naroda«. Zanimala se i za politiku, pa tako u svojim ogledima o mađarskom društvu, kao i za srednjovjekovlje, o čemu svjedoči niz novinskih članaka na temu Štajerske toga razdoblja (»O štajerskoj ženi u Srednjem vijeku«, »Staroštajerska medicina«, »Samostanski život žena u srednjovjekovnoj Štajerskoj«, »Štajerski pisci u Srednjem vijeku« itd.). Čop je dijelila zanimanje za Rome s nadvojvodom Josipom, autorom slovnice romskog jezika (Czigany nyelvtan. Romano csibakera, Budimpešta, 1886.), pa je tako u svoju knjigu o životu južnoslavenskih žena uključila i Romkinje. Bila je članicom triju etnografskih društava (Académie Internationale des Palmiers, Gypsy Lore Society i Magyar Néprajzi Társaság), a u izvještajima za budimpeštansku La Revue de l' Orient najviše tekstova posvećuje ženama slavenskog juga i afričkim ženama. Tako piše o poeziji groba u južnih Slavena, svadbenim običajima južne Štajerske, slavenskoj mitologiji, orijentalistici.

O njezinom etnografskom radu »Lexikon deutscher Frau der Feder« piše:

Bilješke
 Marin pradjed, Jakob Čop (1742. – 1812.), doselio se iz slovenskog Hraša u Hrvatsku i zasnovao hrvatski ogranak prezimena Tschopp, koje potječe iz Švicarske (zabilježeno je još u 16. st. u kantonima Luzernu, Baselu i Fribourgu).
 Mađarski etnograf Antal Hermann tvrdio je da jedna od njemačkih prabaka Mare Čop bila kumče Marije Terezije.
 Pregovor zibrci napisao je galicijski romanopisac Leopold Sacher-Masoch.

Literatura
 Hrvatski biografski leksikon, Leksikografski zavod Miroslav Krleža, Zagreb, 1993., sv. 1, str. 88.
 Laszowski, Emilij (ur.). Znameniti i zaslužni Hrvati te pomena vrijedna lica u hrvatskoj povijesti od 925–1925, Zagreb, 1925., str. 56.
 Žura Vrkić, Slavica. Prva hrvatska etnografkinja Mara Čop Marlet, Ethnologica Dalmatica, br. 12 (2003.), str. 5-34.

Hrvatski dramatici
Hrvatski etnografi
Hrvatski književnici
Hrvatski novinari

Mara Čop


Mlakar je slovensko i hrvatsko prezime, koje se najčešće pojavljuje u Zagrebu, Varaždinu, Trnovcu i u Krapinu.

Osobe s prezimenom Mlakar
Dalibor Mlakar (rođ. 1975.), hrvatski nogometni sudac
Davorin Mlakar (rođ. 1958.), hrvatski pravnik i političar
Oliver Mlakar (rođ. 1935.), hrvatski TV-voditelj i spiker

Izvori

 Hrvatska prezimena

Mlakar


كان ملعبًا رياضيًّا في شينجوكو، طوكيو. كان بمثابة الملعب الرئيسي لدورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 1964. في هذه الأيام يعتبر بمثابة الملعب الرئيسي للمنتخب الياباني لكرة الفدم ،وكبرى نهائيات مسابقات أندية كرة القدم اليابانية.

نبذة تاريخية
اكتمل بناء الاستاد في عام 1958 بوصفه الاستاد الوطني لليابان على الموقع السابق لملعب الحديقة الخارجية لمعبد ميجي (明治神宮外苑競技場). أول حدث رئيسي في عام 1958 كان دورة الألعاب الآسيوية.

أحداث
بالإضافة إلى دورة الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 1964، استضاف الاستاد أحداث أخرى هامة، وعلى الأخص بطولة العالم لألعاب القوى 1991 ، وكأس انتركونتيننتال (كأس تويوتا) 1980-2001. كما أن الاستاد الوطني في اليابان هو مكان للمباراة النهائية لكأس الامبراطور الياباني في يوم رأس السنة الجديدة، والدوري الياباني لكرة القدم في نوفمبر وكذلك كأس فوجي زيروكس لكرة القدم في نهاية فبراير أو أوائل مارس من كل عام. القدرة الاستيعابية للاستاد حاليا 57.363 شخص. وتعتبر لعبة الرجبي أيضا من الألعاب التي يستضيفها الاستاد، بما في ذلك نهائيات الرجبي السنوية للجامعات.

مراجع

وصلات خارجية
 صور القمر الصناعي للملعب من خرائط جوجل
 لملاعب في اليابان : استاد طوكيو الوطني
 الاستاد الوطني
 الاستاد الوطني، طوكيو

الرغبي في كانتو
انحلالات سنة 2015 في اليابان
تأسيسات سنة 1958 في اليابان
شينجوكو (طوكيو)
مبان ومنشآت في شينجوكو (طوكيو)
مبان ومنشآت مهدمة في اليابان
معالم مدمرة في اليابان
ملاعب ألعاب القوى (المضمار والميدان) في اليابان
ملاعب ألعاب قوى أولمبية
ملاعب أولمبية
ملاعب أولمبية للفروسية
ملاعب اتحاد الرغبي في اليابان
ملاعب الألعاب الأولمبية الصيفية 1964
ملاعب دورة الألعاب الأسيوية
ملاعب رياضية اكتملت في 1958
ملاعب رياضية سابقة في اليابان
ملاعب رياضية في طوكيو
ملاعب رياضية هدمت في 2015
ملاعب كرة قدم أمريكية في اليابان
ملاعب كرة قدم أولمبية
ملاعب كرة قدم سابقة في اليابان
ملاعب كرة قدم في اليابان
ملاعب وطنية
ملاعب دورة الألعاب الآسيوية 1958

الملعب الأولمبي الوطني (طوكيو)


Felix von Meyendorff, vollständig Baron Friedrich Adeldagus Felix von Meyendorff , Feliks Kasimirowitsch Meiendorf (*  in Mitau; † 4. Januar 1871 in Stuttgart) war ein russischer Diplomat und Gutsherr auf Klein-Roop (heute Mazstraupe, Lettland).

Leben und Wirken
Meyendorff stammte aus dem deutsch-baltischen Adelsgeschlecht der von Meyendorff und war der Sohn von Baron Kasimir von Meyendorff (* 1794; † 1854) auf und seiner Frau Eulalie, geb. Lepreux (* 1802; † 1890). Peter von Meyendorff war sein Onkel.

Er besuchte die St.-Petri-Schule in St. Petersburg und trat in den russischen diplomatischen Dienst ein. Sein erster Auslandsposten war Legationssekretär an der Gesandtschaft in Berlin. Ab 1858 war er in gleicher Eigenschaft an der Gesandtschaft in Stuttgart tätig. 1862, nach einer Reise nach Ägypten, wurde er Legationsrat in Rom und war hier  ab 1864 Geschäftsträger. Beim päpstlichen Neujahrsempfang 1866 kam es wegen der Behandlung der römisch-katholischen Kirche in Polen zu einer heftigen Szene zwischen Papst Pius IX. und Meyendorff. In der Folge wurden am 9. Februar die diplomatischen Beziehungen abgebrochen, und am 13. März verließ Meyendorff Rom.

Ab 1867 war er Gesandter in Weimar. 1870 wurde er Gesandter in Karlsruhe, starb jedoch schon im Januar 1871.

Seit 1857 war er mit Olga Fürstin Gortschakow (* 1838; † 1926) verheiratet, einer Tochter von Fürst Michail Dmitrijewitsch Gortschakow. Das Paar hatte vier Söhne, Peter (* 1858 in Stuttgart; † 1918 in Kopenhagen), Michael (* 1861 in Stuttgart; † 1941 in Kopenhagen), Clemens (* 1863 in Rom; † 1885 durch Suizid in St. Petersburg) und den späteren Duma-Vizepräsidenten Alexander von Meyendorff (* 1869 in Baden-Baden; † 1964 in London). Die Meyendorffs waren seit 1863 mit Franz Liszt bekannt und hatten sich in der Weimarer Zeit mit ihm angefreundet. Nach dem Tod ihres Mannes zog Olga von Meyendorff daher mit den Kindern nach Weimar. Ihre Freundschaft mit Liszt vertiefte sich noch.

Literatur
 Edward N. Waters (hrg): The letters of Franz Liszt to Olga von Meyendorff. Dumbarton Oaks 1979
 Hans Rudolf Jung: Liszt and the Meyendorff family. In: Alan Walker, Michael Saffle, James Andrew Deaville (hrg.): New light on Liszt and his music: essays in honor of Alan Walker's 65th birthday. (Analecta Lisztiana 2; Franz Liszt studies series 6) Pendragon Press 1997, ISBN 978-0-945193-73-9, S. 53–74.

Einzelnachweise

Diplomat (Russisches Kaiserreich)
Botschafter beim Heiligen Stuhl
Gesandter in Baden
Felix
Adliger
Deutsch-Balte
Russe
Geboren 1834
Gestorben 1871
Mann

Felix von Meyendorff


Mișcarea feminista (de asemenea, cunoscută sub numele de mișcarea femeilor sau pur și simplu feminism) se referă la o serie de campanii politice pentru reforme precum drepturile de reproducere, violența în familie, concediu de maternitate, plata egală, dreptul de vot la femei, hărțuirea sexuală și violența sexuală, toate fiind incluse sub eticheta de feminism și mișcarea feministă. Prioritățile mișcării variază între națiuni și comunități, și pornesc de la opoziția față de mutilarea genitală a femeilor într-o țară, până la opoziția față de limitările impuse femeilor în alta. Mișcarea burgheză de eliberare a femeilor și mișcarea proletară de eliberare a femeilor sunt termeni feminiști, și nu există nici o diferență între cele două.

Feminismul în unele părți ale lumii occidentale a trecut prin trei valuri. Primul val de feminism a fost orientat în jurul femeilor albe din clasa de mijloc sau din cea superioară și a implicat votul și egalitatea politică. Al doilea val de feminism a încercat să continue combaterea inegalităților sociale și culturale. Deși în primul val de feminism au fost implicate în principal femeile albe din clasa de mijloc, cel de-al doilea val a inclus și femeile de culoare și femeile din alte națiuni în curs de dezvoltare dornice de solidaritate. Al treilea val de feminism continuă să abordeze inegalitățile financiare, sociale și culturale și include campanii reînnoite pentru o influență mai mare a femeilor în politică și în mass-media. Ca reacție la activismul politic, feministele au trebuit, de asemenea, să-și mențină concentrarea asupra drepturile reproductive ale femeilor, cum ar fi dreptul la avort.

Feminismul în China a început în secolul 20 cu Revoluția Chineză din 1911. În China, feminismul are o puternică asociere cu socialismul și problemele de clasă. Unii comentatori cred că această asociere strânsă este dăunătoare pentru feminismul chinez și susțin că interesele de partid sunt plasate înainte de cele ale femeilor.

Istoria

Mișcarea feministă în societatea Occidentală
Feminismul în Statele Unite ale Americii, Canada și un număr de țări din Europa de vest a fost împărțit în trei valuri de feministe cercetători: primul, al doilea și al treilea val de feminism. Recent (începutul anilor 2010) cercetările sugerează că ar putea fi un al patrulea val caracterizat, în parte, de către noile platforme media.

Mișcarea femeilor a devenit mai populară în mai 1968, când femeile au început să citească din nou, la scară mai largă, cartea Cel de-al Doilea Sex, scrisă în 1949 de către o apărătoare a drepturilor femeilor, Simone de Beauvoir, (și tradusă în limba engleză pentru prima dată în 1953; traducere mai recentă în 2009). Opera scriitoarei De Beauvoir explică de ce a fost dificil pentru femeile talentate să aibă succes. Printre obstacolele enumerate de De Beauvoir se numără incapacitatea femeilor de a face la fel de mulți bani ca bărbații în aceeași profesie, responsabilitățile domestice ale femeii, lipsa de sprijin a societății față de femeile talentate și teama femeilor că succesul lor va duce la un soț enervat sau la a le împiedica chiar să-și găsească un soț. De Beauvoir, de asemenea, susține că lipsa de ambiție a femeii se datorează modului în care acestea sunt crescute. Fetelor li se spune să îndeplinească sarcinile la fel ca mamele lor, în timp ce băieților li se spune să depășească realizările taților lor. Împreună cu alte influențe, opera scriitoarei Simone de Beauvoir a ajutat mișcarea feministă să erupă, provocând crearea a Le Mouvement de Libération des Femmes (Mișcarea De Eliberare a Femeilor). Acest grup hotărât de femei a vrut să transforme aceste idei în acțiuni. Printre contributoarele Mișcării De Eliberare a Femeilor le regăsim pe Simone de Beauvoir, Christiane Rochefort, Christine Delphy și Anne Tristan. Prin acțiuni, femeile au fost capabile să obțină câteva drepturi egale, precum dreptul la educație, dreptul la muncă și dreptul la vot. Una dintre cele mai importante probleme cu care Mișcarea De Eliberare a Femeilor s-a confruntat a fost interzicerea avortului și contracepției. Femeile vedeau aceste interdicții ca o încălcare a drepturilor femeilor și erau hotărâte să lupte împotriva lor. Astfel, femeile au făcut o declarație cunoscută sub numele de Le Manifests de 343 care conținea semnături de la 343 de femei care au recunoscut că făcuseră un avort ilegal. Declarația a fost publicată în Le Nouvel Observateur și Le Monde, două ziare franceze, la data de 5 aprilie 1971. Grupul a câștigat sprijin după momentul publicării. Femeile au primit dreptul la avort odată cu legea voalului din 1975.

Mișcarea Femeilor a adus schimbare în societatea Occidentală, inclusiv dreptul la vot al femeilor, dreptul de a iniția procedura de divorț și divorțul "fără nicio vină", dreptul femeilor de a lua decizii individuale privind sarcina (inclusiv accesul la contraceptive și avort) și dreptul la proprietate. De asemenea, a condus la o rată mai mare de ocupare a forței de muncă pentru femei cu salarii echitabile, precum și accesul la educație universitară.

În 1918 Cristal Eastman a scris un articol publicat în Birth Control Review în care a susținut că controlul nașterii este un drept fundamental pentru femei și trebuie să fie disponibil ca alternativă dacă dorim ca acestea să participe pe deplin la lumea modernă. "Pe scurt, dacă feminismul, conștient și îndrăzneț și inteligent, conduce cererea, acesta va fi susținută de dorința secretă a tuturor femeilor de a controla dimensiune familiilor lor, și un stat bazat pe vot ar trebui să abroge rapid aceste legi vechi care stau în calea controlului nașterii." Ea a declarat "eu nu cred că există o femeie între granițele acestui stat, care nu crede în controlul nașterii!"

Raportul Organizației Națiunilor Unite privind Dezvoltarea Umană din 2004 a estimat că, atunci când ambele locuri de muncă plătite și neplătite sarcinile casnice sunt contabilizate, în medie, femeile muncesc mai mult decât bărbații. În zonele rurale ale țărilor în dezvoltare selectate femeile efectuează în medie cu 20% mai multă muncă decât bărbații, sau 120% din munca totală a unui bărbat, 102 minute în plus pe zi. În țările OECD analizate, în medie, femeile efectuează 5% mai multă muncă decât bărbații, sau 105% din munca totală efectuată de bărbați—o suplimentare de 20 de minute pe zi. Totuși, bărbații au muncit cu până la 19 minute de lucru pe zi mai mult decât femeile în cinci din cele optsprezece țări OCDE chestionate: Canada, Danemarca, Ungaria, Israel și Olanda. Potrivit ONU Femei, "Femei efectuează 66 la sută din munca din lume, produce 50% din alimente, dar câstigă 10 la sută din venituri și dețin 1 la sută din proprietate."

Agenda mișcării feministe include acționarea ca un contor la presupusele pârghii patriarhale din cultura dominantă. Deși diferită în timpul progresiei valurilor, este o mișcare care a urmărit să conteste structura politică, deținătorii puterii, și credințele culturale sau practicile.

Referințe

Legături externe

The M and S Collection at the Library of Congress contains materials on the Women's Movement.

Mișcarea feministă


Arek Malang Football Club indonezijski je nogometni klub iz Malanga, Istočna Java. Trenutačno se natječe u Ligi 1. Svoje domaće utakmice igra na Stadionu Kanjuruhan čiji kapacitet iznosi 42.449.

Dana 1. listopada 2022. Arema je igrala ligašku utakmicu s klubom Persebaya Surabaya na Stadionu Kanjuruhan te izgubila 2:3. Nakon utakmice izbili su neredi zboj kojih je poginula 131 osoba. To je bila treća najveća nogometna katastrofa u povijesti.

Šport u Indoneziji
Nogometni klubovi

Arema F.C.


Yannis Ritsos (1 Mayıs, 1909 - 11 Kasım, 1990) Yunan şair.

Peloponez yarımadasında Monemvasia'da doğdu. Ritsos liseyi bitirdikten sonra, on yedi yaşında Atina'ya gitti. Daha sonra yüksek öğrenimden vazgeçti. 1927–1931 yıllarını verem hastalığı nedeniyle bir sanatoryumda geçirdi. İlk şiirlerini bu dönemde yayımlamaya başladı. 1931'te komünist gruplara katıldı, bu şiirinin doğrultusunu çizdi; ilk şiirlerinde burjuva karşıtı devrimci sanatçıların çizgisini izledi. Trakter (1934, Traktör) adlı, Sovyetler Birliği'nde sosyalist düzeni ele aldığı ve teknik temasını da Yunan şiirine sokan ilk kitabında, nihilizme karşı tavır aldı. Epitaphios (Yazıt-Mezar Yazıtı) (1936) adlı kitabı Atina'da Zeus tapınağında, faşist cunta yönetimi tarafından törenle yakıldı.

Şair, solcu siyasal görüşleri yüzünden Metaksas (Limnos, Agios Evstratios, Makronisos adaları) ve Papadopulos (Giaros ve Leros adaları) dönemlerinde Ege Adalarında sürgün olarak yaşadı. Ayışığı Sonatı (1956) adlı kitabıyla Ulusal Şiir Ödülü'nü, 1976'da Etna-Taormina Şiir Ödülünü ve pek çok uluslararası ödülü kazandı. Ritsos'un otuzdan çok kitabı yayınlanmıştır. Ritsos 1977 Lenin Uluslararası Barış Ödülü'nü almıştır.

Ritsos, metaforlarla örülü şiirlerinde, Yunanistan coğrafyasını arka plana alarak, yurtseverlik duygularını işledi. İnsanın günlük yaşamdaki durumuna yaklaşımı, nesnelere duyduğu ilgi, ayrıntıları bütün yalınlığıyla yansıttığı kısa şiirlerinde iyice belirginleşir.

Şiirleri 80 kadar dile çevrilmiş ve milyonlarca insana ulaşmıştır.

Türkçeye Çevrilen Eserleri
 Alışkanlıklar Da Değişir
 Umarsız Penelope
 Yaşlı Kadınlar ve Deniz
 Helena ve Nöbetçi
 Boyun Eğmeyen Ülke
 Graganda
 Erotika
 Dikkatli Ariostos (Anlatı/Roman)
 Seçme Şiirler
 Tüm Şiirleri
 Ölü Ev
 Taşlar, Yinelemeler, Parmaklıklar
 Bir Mayıs Günü Bırakıp Gittin

1909 doğumlular
Yunan şairler
Lenin Barış Ödülü
1990 yılında ölenler

Yannis Riços


Un contrat d'amour ou accord de relations consenties (consensual relationship agreement) est aux États-Unis un dispositif contractuel visant à limiter la responsabilité des employeurs en cas de relations amoureuses ou sexuelles entre employés.  Un employeur peut choisir d'exiger un contrat d'amour lorsqu'une relation amoureuse au sein de l'entreprise est connue, dans l'objectif d'exonérer l'entreprise d'indemnisation en cas d'échec de la relation amoureuse des employés et de litiges postérieurs à cette rupture, principalement pour qu'une partie ne puisse pas intenter une action en justice pour harcèlement sexuel contre l'entreprise . À cette fin, le contrat d'amour stipule que la relation est consensuelle, et les deux parties à la relation doivent le signer. Le contrat d'amour peut également stipuler des règles de comportement entre partenaires à respecter sur le lieu de travail et que les membres du couple préviennent l'employeur en cas de rupture des relations.

Contexte
La naissance de tels contrats, non codifiés par la loi, résulte de l'obligation légale pour les entreprises de lutter contre les discriminations, dans un contexte où de nombreux Américains et Américaines nouent des relations sexuelles ou amoureuses sur leur lieu de travail et où les accusations de harcèlement ont augmenté avec le développement du mouvement #MeToo  Selon une éditorialiste, ce serait la révélation de l'affaire Lewinsky qui serait à l'origine de cette pratique.

Précautions de rédaction

Aux États-Unis, de tels contrats doivent être rédigés en gardant en mémoire les règles sur la vie privée applicables dans chaque État, qui peuvent limiter ce droit d'ingérence et de contrôle.

Critiques
La portée protectrice pour l'entreprise en cas de relations entre employés ayant des relations hiérarchiques est fragile, l'employé(e) en situation inférieure pouvant toujours arguer que la signature de ce contrat lui a été imposé. Mais l'existence d'un tel contrat rend plus difficile pour l'employé la preuve de l'absence de consentement. Outre le non-respect de la vie privée, la signature de tels contrats peut difficilement être envisagé comme un outil efficace pour lutter contre le harcèlement sexuel, les salariés concernés ayant tendance à ne pas souhaiter faire état publiquement de leurs relations.

Effets
En 2009, aucun cas de jurisprudence n'avait été relevé. Par contre, le dispositif avait été abondamment moqué sur les chaînes de télévision aux heures de grande écoute.

Références

Contrat
Droit privé
Droit aux États-Unis
Vie privée

Contrat d'amour


Wiershop er en kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Hohe Elbgeest under Kreis Herzogtum Lauenburg. Kreis Herzogtum Lauenburg ligger i delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Kommunen ligger ca. 29 km sydøst for Hamborg og ca. 10 km nordvest for Lauenburg. Ud over Wiershop ligger landsbyen Heidkaten i kommunen.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side på amtets websted].
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Herzogtum Lauenburg

Wiershop


Malabadi Köprüsü (Orta Çağ'daki Türkçe kaynaklarda adı: Akarman veya Karaman Köprüsü), Silvan'a 23,2 km uzaklıkta olup Silvan ilçe sınırları içerisinde yer almaktadır. Silvan'dan rahatlıkla ulaşım imkânı vardır. Diyarbakır Tarihi Eserler Envanteri'ne kayıtlıdır. Malabadi Köprüsü 1989 yılında Silvan Belediyesi tarafından restore edilmiştir. Malabadi Köprüsü Silvan Belediyesi'nin logosunu oluşturan ana unsurdur. Malabadi Köprüsü Silvan ilçesine ait bir köprüdür.

Artuklu Beyliği döneminde, Timurtaş Bin-i İlgazi tarafından 1147 yılında yapılmıştır. Yedi metre eninde ve 150 metre uzunluğunda bir köprüdür. Yüksekliği, su seviyesinden kilit taşına değin 19 metredir. Renkli taşlarla inşa edilmiş, onarımlarla günümüze kadar ulaşmıştır. Köprü adını Mervaniler'in kurucusu olan Bad'dan almış olabilir. Malabadi Kürtçe'de Bad'ın evi, mülkü anlamına gelmektedir. Ayrıca Malabadi köprüsünün bulunduğu Silvan'da yaşayan Badıkan Aşireti'nin kökleride Bad'a dayanmaktadir.

Malabadi Köprüsü, Türkiye ve yakın doğuda taş köprüler içerisinde kemeri en geniş olandır. Köprü, Diyarbakır il sınırları içerisindedir. Kemerin her iki yanında, iç tarafta kervan ve yolcular tarafından, özellikle kışın zorlu günlerinde barınak olarak kullanılan iki oda bulunmaktadır. Köprü nöbetçileri tarafından da kullanılan bu odaları daha önceleri dehlizlerle yolun dipleri ile bağlantılı olduğu, gelen kervanların ayak seslerinin bu dehlizler vasıtası ile daha uzaklarda iken duyulduğu söylenir.

Her biri başka uzunluklarda ve kırık hatlar halinde üç bölümden oluşan köprü, doğu ve batıda hafif eğimlerle yollara bağlanmıştır. Orta bölüm kayalıklar üzerine oturtulmuş bir kitle halindedir. Burada sivri şekilde ve 38,60 m açıklıkta çok büyük bir kemer ile sepet kulpu şeklinde, üç metre açıklıkta küçük bir kemer vardır. Üçüncü bölüm fark edilir derecede birinci kısma paralel bir durum arzeder.

Burada sivri kemerli iki açıklık ve ayrıca yola bağlanan yer yakınında da bir açılık görülür. Böylece köprü, biri çok büyük olmak üzere beş gözlüdür. Köprünün boyu 150, eni yedi, yüksekliği ise alçak su seviyesinden kilit taşına kadar 19 metredir. Köprü renkli taşlarla inşa olunmuştur. Büyük kemerin iki tarafında 4,5-5,3 m ölçüde, iki hafif kemerli odacıklar, büyük kemerin ortasında, gelip geçişin kontrol edildiği beş metre genişlikte kâgir bir kapı ve bunun iki tarafında da ayrıca iki kapı vardır. Bunlardan Batman tarafındaki kalmış, diğeri yıkılmıştır. Bunların sol taraflarından birer merdivenle odacıklara inilir. Bu odalar yüksek tavanlı ve tuğla örtülüdür. Pencereleri geniş ve büyüktür.

Evliya Çelebi köprüyü şu şekilde tanıtmaktadır: "köprünün iki tarafında kale kapıları gibi demir kapıları vardır. Bu kapıların içinde sağ ve solda köprünün temeli beraberliğinde kemerin altında hanlar vardır ki gelip geçenler, sağdan ve soldan geldikleri vakit misafir olurlar. Köprünün kemeri altında birçok oda vardır. Demir pencereler şahneşinlerine misafirler oturup kemerin karşı tarafındaki adamlarla kimi sohbet eder, kimi ağ ve oltalarla balık avlarlar. Bu köprünün sağ ve solunda da nice pencereli odalar vardır. Köprünün sağ ve solundaki bütün korkuluklar Nehcivan çeliğindendir. Ama demirci ustası da var kudretini sarf ederek bir tür sanatlı kafesli korkuluklar yapmış ve doğrusu elinin ustalığını göstermiştir. Doğrusu, üstad mühendis var kuvvetini sarfederek bu köprüde öyle sanatlar göstermiştir ki, bu işçiliği geçmiş mimarlardan hiç birisi göstermemiştir.

Albert Gabriel de köprü için şöyle demektedir: "Modern statik hesabının olmadığı devirde bu açıklıkta o zaman için böyle bir eser hayranlık ve takdiri muciptir. Ayasofya'nın kubbesi köprünün altına rahatlıkla girer. Balkanlarda, Türkiye'de, Orta Doğu'da bu açıklıkta, bu yaşta köprü yoktur."

Evliya Çelebi, Seyahatnamede köprü hakkında şöyle yazmıştır: "Malabadi Köprüsü'nün altına Ayasofya'nın kubbesi girer."

Ayrıca bakınız
 Türkiye'deki köprüler listesi
 Türkiye'deki tarihi köprüler

Kaynakça

Diyarbakır'daki köprüler
Artuklu yapıları
Batman Çayı
Türkiye'deki kemer köprüler
Türkiye'deki taş köprüler
Eski paralı köprüler
12. yüzyılda tamamlanan köprüler
1150'lerde mimarlık
1154'te eserler
Beylikler dönemi köprüleri

Malabadi Köprüsü


(147421) Gárdonyi, denumire internațională (147421) Gardonyi, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
147421 Gárdonyi este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Piszkesteto de Krisztián Sárneczky. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,91 ua, o excentricitate de 0,07 și o înclinație de 7,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 147001-148000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2003
Centura de asteroizi

147421 Gárdonyi


La Torre de Celas (en gallego:Torre de Celas), son los restos de la antigua Fortaleza de Vinseira, situado en el municipio de Culleredo (provincia de La Coruña, España). Esta edificación está considerada desde el año 1994 como un Bien de Interés Cultural dentro del catálogo de monumentos del patrimonio histórico de España.

Véase también
 Anexo:Bienes de interés cultural de la provincia de La Coruña

Bibliografía

Enlaces externos

Maceda
Castillos de España del siglo XIII
Arquitectura en Galicia en el siglo XIII
Culleredo

Torre de Celas de Peiro


Hyacinth Bucket (née Walton) is a fictional character in the BBC sitcom Keeping Up Appearances, portrayed by Patricia Routledge. Routledge won a British Comedy Award in 1991, and was nominated for two BAFTA awards in 1992 and 1993 for her portrayal.

Character synopsis
Hyacinth is a social-climbing snob who constantly aims to impress people, particularly of the upper and upper-middle classes, and to give the impression that she is of high social standing, despite her modest status. This is epitomised in her insistence on pronouncing her surname as "Bouquet". She has an "acquired cultured accent which buckles under stress."

The character's creator, Roy Clarke, has called her the "least invented of all the characters I've found in my head":
So I knew my Hyacinths and I knew I had to write my own. They fascinated me. They were hilarious in their pretensions, so marvellously unaware of the real impressions they were making, and yet somehow so up front in their crusade to be superior that it was brave.

Hyacinth is married to Richard Bucket, and they live at 22 Blossom Avenue, in a bungalow which Hyacinth refers to as "The Residence" when sending letters. In an attempt to make callers think she is wealthy enough to employ domestic staff, she repeatedly answers the telephone with, "The Bouquet residence; the lady of the house speaking." This false accent had previously been used for Edie Pegden in Last of the Summer Wine, another series written by Clarke.

As revealed in the 2016 prequel, Young Hyacinth, Hyacinth is the eldest of the four floral-named Walton sisters: in birth order, Hyacinth, Daisy, Violet, and Rose.

Hyacinth's social class has been the subject of much discussion. Renée Dickason suggests that "Hyacinth Bucket is lower-middle class and thus close in status to the viewing audience", while Paul Roscoe argues that:
With each episode, Hyacinth struggles to transcend the trappings of her lower-class status and relations, only to be brought low and her pretensions to middle-class status ridiculed. For the show's middle- and upper-middle-class audience, the comedic pivot is the many ways and multiple occasions that Hyacinth is slapped down for failing to recognize her position in the status hierarchy.

Dickason concludes that Hyacinth is a "relatively rare example of a wholly unsympathetic weak Britcom character that the audience can only delight in laughing at and not with."

References

Fictional characters introduced in 1990
British sitcom characters

Hyacinth Bucket


Alessandro Farnese ( – 3. december 1592) var den tredje hertug af det lille hertugdømme Parma i Norditalien fra 1586 til 1592. Han tilhørte slægten Farnese og var søn af Ottavio Farnese i hans ægteskab med Margrete af Parma.

Se også
Hertugdømmet Parma

Referencer

Eksterne henvisninger

Huset Farnese
Hertuger af Parma
Statholdere af Sydlige Nederlande
Italienere i 1500-tallet
Personer fra Rom

Alessandro Farnese af Parma


Un khantoke ou khantok (, prononcé [kʰǎn tòːk]) est un plateau à piédestal utilisé comme petite table à manger dans ce qui fut le royaume de Lanna (du nord de la Thaïlande), ainsi que par les Laotiens et les peuples de l'Isan (nord-est de la Thaïlande). Par extension, khantoke peut aussi désigner un type de repas traditionnel avec de la danse et la musique.

Types
Un plateau khantoke est une table courte et ronde, fabriquée dans différents matériaux tels que le bois, le bambou ou le rotin. Elle a un diamètre d'environ 35 centimètres mais peut varier en taille et en cas d'utilisation. Il est comparable au  traditionnellement utilisé dans la cuisine birmane.

Il existe deux types de khantokes, le khantoke yuan et le khantoke Lao. Le premier est fabriqué en bois de teck, tandis que le second est fait de bandes de bambou et de rotin tissées ensemble. Le khantoke yuan est surtout utilisé dans le nord de la Thaïlande, tandis que le khantoke lao est utilisé dans le nord-est de la Thaïlande, au Laos et dans le Sipsongpanna.

Utilisation
Un khantoke a plutôt lieu lors de célébrations spéciales. Il est habituellement composé d'une douzaine de plats, dont le gai tod (poulet frit), le nam prik ong (porc effiloché à la sauce tomate épicée au chili), le kaeng hang ley (cari de porc au gingembre dans une sauce au tamarin), le nam prik noom (pâte de piments verts grillés), de légumes crus au vinaigre, de légumes sautés et de nouilles de riz croustillantes.

Un dîner khantoke est un repas avec de la danse et de la musique, remis au goût du jour pour les touristes, notamment au Centre culturel du vieux Chiang Mai depuis 1971 Il s'agit d'une tradition thaïlandaise lanna offerte aux invités lors de cérémonies telles que les mariages, les pendaisons de crémaillère, les funérailles, les fêtes de Loi Krathong ou Songkran

Galerie

Références

Cuisine thaïlandaise
Cuisine laotienne
Vaisselle

Khantoke


La batalla de Maling en la actualidad Ciudad de Dazhangjia, Condado de Shen, provincia de Henan, en el 342 a. C. durante el período de los Reinos Combatientes (476 a. C.-221 a. C.). Los combatientes fueron el Estado de Qi, que luchó en nombre del Estado de Han, y el Estado de Wei. Esta batalla está bien registrado en los libros de historia y es famosa por las tácticas de Sun Bin, llamada táctica de las "antorchas desaparecidas", en el que se llevó de un lado a subestimar al otro, creando una ilusión de soldados huyendo del ejército.

En 342 a. C., el reino de Wei atacó el estado de Han, y este último le pidió ayuda a su aliado, Qi. Sun Bin aconsejó Rey Wei de Qi proporcionar ayuda militar a Han, pero solo enviar a las tropas cuando el ejército de Wei se había agotado después de prolongada lucha con el fin de preservar sus propia fuerzas mientras que se Han también se debilitada.
Los líderes de Han creyeron que la ayuda vendría inmediatamente y por lo tanto no guardaron sus reservas, al paso de un año de lucha ya no tenía fuerzas para resistir y tuvo que pedir de nuevo ayuda a Qi, quedando además a merced de su aliado. Pero Sun Bin en lugar de ayudar directamente a Han prefirió atacar directamente la capital de Wei, Daliang.

Cuando el Rey Hui de Wei se enteró del ataque, que tuvo que pedir a su general Pang Juan retirarse con el fin de defenderse contra el ejército enemigo que se acercaba. Pang Juan se indignó con la noticia, porque estaba a solo unos días de tomar la capital de Han. Rey Hui de Wei nombrado al príncipe de Shen de Wei como Comandante en Jefe y Pang Juan como comandante, y ordenó que un ejército de 100.000 hombres a movilizarse en contra de Qi.

Durante la batalla Pang Juan ordenó a sus tropas ir por los caminos secundarios y evitar una posible emboscada en el camino principal. Pang Juan también ordenó marchar deprisa a la capital, antes de que las fuerzas de Qi pudieran establecer posiciones para una emboscada. En lugar de correr y tratar de emboscar a las tropas de Wei que tenían una alta moral, Sun Bin decidió dejar que una gran mayoría de sus tropasse  retiraran de forma muy lenta y preparar una emboscada. Sun Bin con una fuerza más pequeña marchó a hacer frente a Pang Juan. Cuando ambas fuerzas se encontraron Sun Bin rápidamente retrocedió.

Con el fin de engañar a sus enemigos, el comandante de Qi ordenó el primer día prender antorchas suficientes para 100.000 personas, al segundo para solo 50.000 y el tercero para solo 20.000. Pang Juan creyó que los soldados de Qi estaban desertando y prefirió ocupar solo a su caballería para perseguirlo. Sun Bin ordenó abandonar su artillería pesada, dando la impresión de estar desesperado. Finalmente las tropas de Wei entraron en una zona boscosa donde fueron emboscados de noche y masacrados. Las fuentes discrepan, algunas aseguran que Pang Juan se suicidó mientras que otras cuentan que murió por las flechas enemigas. El príncipe Shen en tanto fue capturado.

El Estado de Wei quedó muy debilitado tras la derrota y Sun Bin no quedó muy feliz por su éxito ya que había sido compañero de Pang Juan en sus estudios militares y lamentó su muerte.

Véase también
 Memorias históricas

Enlaces externos

Maling
Maling
Historia de Henan
China en el siglo IV a. C.
342 a. C.
Maling

Batalla de Maling


Gümüş göknarı (Abies concolor), çamgiller (Pinaceae) familyasından doğal olarak Kuzey Amerika'nın batısında yetişen göknar türü. Doğal yaşam alanı dışında park ve bahçelerde peyzaj ağacı olarak kullanılmaktadır.

Morfolojik özellikleri

35–45 m kadar boylanır. Gövde açık renkli ve pürüzlü dallar yanlara doğru yatay olarak çıkar. Hafifçe aşağıya doğru eğiktir. Dallar topraktan tepeye kadar ve çok sıktır.

Kozalaklar 10 cm uzunluktadır. İğne yapraklar diğer türlere oranla daha uzun 2.5–6 cm, mavimsi gri renkli alt ve üstte mavimsi beyaz çizgiler vardır.

Ekolojik özellikleri

Güneşli ve yarı gölge alanlarda kuru kumlu, killi topraklarda iyi gelişir. Toprak isteği bakımından diğer göknarlara göre daha az seçicidir. Yavaş büyür.

Alt türler
 Abies concolor subsp. concolor
 Abies concolor subsp. lowiana

Asgari endişe altındaki bitkiler
Gümüş
Amerika Birleşik Devletleri ağaçları
Batı Amerika Birleşik Devletleri'nin florası
Güneybatı Amerika Birleşik Devletleri'nin florası
Great Basin florası
Kuzeybatı Meksika florası
Kuzeybatı Amerika Birleşik Devletleri florası
Cascade Sıradağları florası
Kayalık Dağlar florası
Sierra Nevada (Amerika Birleşik Devletleri) florası
Kaliforniya florası
California Coast Ranges
Kuzey Amerika'daki bahçe bitkileri
Peyzaj ağaçları

Gümüş göknar


El arroyo de Arias  es un curso de agua uruguayo que atraviesa el departamento de  Florida  perteneciente a la cuenca del Plata.

Nace en la Cuchilla Santa Lucía, desemboca en el río Santa Lucía tras recorrer alrededor de 31 km.

Referencias

Arias
Arias
Cuenca del río Santa Lucía (Uruguay)

Arroyo de Arias


Jan Oblak ()

Oblak a semnat cu echipa portugheză Benfica la vârsta de 17 ani, și a făcut parte din echipa care a câștigat tripla în sezonul 2013-14. A fost cumpărat de Atletico Madrid pentru 16 milioane de euro, devenind cel mai scump portar din toate timpurile din La Liga și al optulea cel mai scump portar din lume. În sezonul 2015-16 a câștigat Ricardo Zamora Trofeul pentru cel mai bun portar, reușind să primească numai 18 goluri.

Oblak a debutat la naționala Sloveniei în 2012.

Cariera
Pe 14 iunie 2010, Oblak a semnat un contract cu clubul portughez de fotbal Benfica, fiind împrumutat la Beira-Mar. A terminat sezonul 2010–11 la Olhanense. În sezonul următor Oblak a fost împrumutat la União de Leiria, pentru care a debutat pe 15 ianuarie într-un meci jucat în deplasare cu Nacional, încheiat cu scorul de 2–2 .

În iulie 2013 Oblak a refuzat să se prezinte la antrenamentele de dinaintea sezonului, susținând că i-a expirat contractul cu Benfica. În următoarea lună a semnat extinderea contractului până în 2018, menționând faptul că a fost o neînțelegere. Pe 6 iulie 2014 a câștigat Premiul pentru cel mai bun portar din partea LPFP.

Palmares

Club
Benfica
Primeira Liga: 2013–14
Taça de Portugal: 2013–14
Taça da Liga: 2013–2014
UEFA Europa League: Finalist 2013–14

Atlético Madrid
Supercopa de España: 2014
Liga Campionilor UEFA: Finalist 2015–16

Note

Legături externe
Profil oficial pe site-ul lui Atlético Madrid

Nașteri în 1993
Portari
Fotbaliști ai lui Atlético Madrid
Fotbaliști ai cluburilor din Spania
Oameni în viață
Fotbaliști internaționali sloveni
Fotbaliști sloveni
Fotbaliști ai SL Benfica

Jan Oblak


Gırgır, İzmir'de 1960'lı yıllarda üretilmeye başlanan bir tür mekanik halı süpürgesinin markası ve sonradan alete verilecek addır.

Mekanik halı süpürgelerinin ilk üreticisi, toza karşı alerjisi olan Melville R. Bissell'dir. 1876'da üretilen bu alet, kısa sürede yaygınlaşmıştır. İzmirli sanayici, Göztepe Kulübü'nün eski başkanlarından Tacettin Hiçyılmaz da, bu mekanik halı süpürgesini Türkiye'de ilk kez seri olarak üretmiş ve "Gırgır" adını da kendisi koymuştu. Türkiye'de milyonlarca eve giren bu aletin üretimine son yıllarda son verilmişti. Bir döneme damgasını vuran "Gırgır"ın sahibi Hiçyılmaz 24 Temmuz 2013'te ölmüştür.

1960'lı yıllarda çalı süpürgesinin yerine geçen büyük bir yenilik olduğu için "GırGır" firmanın patentli markası olan "GırGır", bu tür süpürgelere verilen genel bir isim olmuştur ve sözlüğe girmiştir. "GırGır giren eve dırdır girmez", firmanın o yıllarda kullandığı bir reklam sloganıdır.

Kaynakça

Ev eşyaları
Süpürgeler
Temizlik
Zemin

Gırgır (süpürge)


Lietmajärvi (en , en , en ) est une municipalité du Raïon de Mujejärvi en république de Carélie

Géographie
Lietmajärvi est située sur les rives du lac Lietmajärvi à environ 33 kilomètres au nord de Mujejärvi.

La municipalité de Lietmajärvi a une superficie de 3 564 kilomètres carrés.
Elle est bordée au nord par Kostamus et la municipalité de Borovoi dans le raïon de Kalevala, au nord-est par la municipalité de Sosnavitsa dans le raïon de Belomorsk, au sud-est par Rukajärvi dans le raïon de Mujejärvi, au sud par Mujejärvi et à l'ouest par la Finlande. Le territoire de la municipalité est principalement forestier.

Démographie
Recensements (*) ou estimations de la population

Bibliographie

Références

Voir aussi

Articles connexes

Liens externes

 Превед Муезерчеги

Village dans la république de Carélie
Raïon de Mujejärvi

Lietmajärvi


The Grey – Unter Wölfen ist ein US-amerikanischer Abenteuerfilm des Regisseurs Joe Carnahan. Es ist die Literaturverfilmung der Kurzgeschichte Ghost Walker von Ian MacKenzie Jeffers. Der Film hatte am 11. Dezember 2011 seine Uraufführung auf dem Austin Butt-Numb-A-Thon Film Festival in den Vereinigten Staaten und startete am 12. April 2012 in den deutschsprachigen Kinos.

Handlung
John Ottway ist in einer entlegenen Ölförderungseinrichtung in Alaska als Jäger beschäftigt, der die Arbeiter vor Angriffen wilder Tiere beschützen soll. Nach dem Tod seiner Frau ist er von seinem Leben zutiefst enttäuscht und steht am letzten Tag seiner Dienstzeit kurz vor einem Selbstmordversuch. Tags darauf begibt er sich mit anderen Arbeitern der Ölgesellschaft auf den Rückflug. Kurz nach dem Start stürzt ihre Maschine in einer eisigen Wildnis ab. Die wenigen Überlebenden richten sich zunächst im Flugzeugwrack ein. In der Nacht wird einer der Überlebenden von Wölfen getötet, ohne dass die anderen es zunächst merken. Ottway erklärt, dass das Wolfsrudel irgendwo im Umkreis eine Höhle haben muss, die es bedroht sieht. Wenn sie sich entfernen, sollten die Wölfe sie in Frieden lassen. Problematisch wäre es allerdings, wenn sie auf die Höhle zuliefen, da dies die Wölfe zu einem noch aggressiveren Verhalten treiben würde. Da allerdings keinerlei Rettung zu erwarten ist, beschließt man am nächsten Morgen, weiterzumarschieren.

Die sechs Verbliebenen machen sich in Richtung Süden auf, um der Eislandschaft zu entkommen. Zuvor hat Ottway allen Toten die Brieftaschen abgenommen, in der Absicht, sie später deren Familien zukommen zu lassen. Nach einiger Zeit des Marschierens wird Todd, der etwas abseits der Gruppe läuft, von Wölfen angegriffen und getötet. Als die Gruppe bei Anbruch der Dunkelheit erneut angegriffen wird, laufen sie in einen Wald hinein und entzünden dort mehrere Feuerstellen, um sich vor den Wölfen zu schützen. Dort kommt es zu einer ersten Begegnung mit dem unheimlichen Leitwolf. Kurz nachdem dieser wieder verschwunden ist, greift ein anderer Wolf Diaz an und verletzt ihn leicht, bevor die anderen den Wolf töten können. Sie grillen und essen das Tier. Ottway leitet die Gruppe weiter durch den Wald. Während eines Schneesturms erfriert Burke. Am Morgen kommt die Gruppe an den Rand einer hohen Klippe. Beim Versuch, sich von der Klippe mit einem improvisierten Seil abzulassen, reißt dieses bei Talget und er stürzt zu Boden, wo er von Wölfen getötet wird.

Die drei verbliebenen Überlebenden kommen zu einem Fluss, wo Diaz seinen Lebensmut verliert und zurückbleibt. Somit sind nur noch John Ottway und Pete Hendrick übrig. Erneut kommt es zu einem Angriff der Wölfe, wobei Hendrick in den Fluss fällt, von der Strömung fortgerissen und unter einem Baumstamm unter Wasser eingeklemmt wird und ertrinkt. An einer Lichtung legt Ottway die zuvor den Toten abgenommenen Brieftaschen und auch seine eigene ab und versieht sie mit einem Peilsender. Erst jetzt bemerkt er, dass er sich direkt bei der Wolfshöhle befindet. Er wird von Wölfen umzingelt, doch diese werden vom Leitwolf zurückgerufen. Als er sich wieder an eine Szene erinnert, wo er und seine Frau im Bett liegen, wird klar, dass sie an einer Krankheit gestorben ist. Ottway macht sich zum finalen Kampf bereit. Nach dem Abspann sieht man den atmenden Leitwolf am Boden liegen und den an diesen anlehnenden Hinterkopf von John Ottway. Das Schicksal der beiden bleibt ungeklärt.

Hintergrund
In den USA wurde der Film in einem Blu-Ray ComboPack zusammen mit Ultraviolet am 22. Mai 2012 veröffentlicht. Bei einem geschätzten Produktionsbudget von 25 Mio. US-Dollar spielte der Film weltweit etwa 72 Mio. US-Dollar ein.

Die Handlung spielt in Alaska, die Außenaufnahmen wurden jedoch im kanadischen Smithers gefilmt. Einige Szenen wurden am Flughafen Smithers gedreht.

Kritik

Trivia
Im Film wird kurz Bezug zum Film Überleben! genommen, welcher nach einer wahren Begebenheit entstand. John Ottway und die restlichen Überlebenden befinden sich anfangs in einer ähnlichen Situation wie im angesprochenen Film.

In einem Gespräch mit der New York Post gab Hauptdarsteller Liam Neeson bekannt, "Pro-Wolf-Aktivisten durch den Verzehr echten Wolfsfleischs wütend gemacht zu haben". Daraufhin riefen Tierschützer zum Boykott auf.

Weblinks

 Offizielle Website

Einzelnachweise

Filmtitel 2012
Filmdrama
Actionfilm
Abenteuerfilm
Thriller
US-amerikanischer Film
Literaturverfilmung

The Grey – Unter Wölfen


Arkaizm, dilin artık kullanılmaz olmuş eski sözcükleri, deyimleri ya da eski söz dizimine özgü biçimlerini anlatımda kullanma sanatıdır.

Arkaizm, edebiyatın dışında belli bir jargon kullanılan alanlarda da (hukuk gibi) tercih edilir.

Örnekler
 şimdi yerine imdi
 pantolon yerine pantol

Edebiyat terimleri
Söz sanatları

Arkaizm


Die Toten Hosen (njem. "mrtve hlače") je njemački glazbeni rock/punkrock sastav, koji se razvio iz njemačkog punk pokreta u 1982. godini.

Sastav uglavnom svira rock glazbu s njemačkim tekstovima i koristi elemente punkrocka. Uz berlinsku glazbenu skupinu Die Ärzte, jedan su od komercijalno, najuspješnijih njemačkih sastava s korijenima u punk rocku.

Politički aktivizam

Sastav Die Toten Hosen javno podržava različite političke i društvene organizacije i sudjelovao u njihovim akcijama uz pomoć glazbe, izjava i financijskom podrškom. Također članovi sastava ne žele biti povezani s bilo kojom političkom opcijom.

3. rujna 2018. sastav Die Toten Hosen je zajedno s drugim njemačkim glazbenicima kao Casper, Feine Sahne, Fischfilet, K.I.Z., Kraftklub, Trettmann, Nura i Marteria održao koncert protiv ksenofobije i desnog nasilja. Koncert je održan u Chemnitzu nakon tamošnjih izgreda, naziv koncerta je bio "Wir sind mehr" (hrv.: Ima nas više). Prema procjenama grada na koncertu je bilo ok 65.000 gledatelja.

U studenom 2019. sastavu je uručena nagrada Julius-Hirsch-Preis od Njemačkog nogometnog saveza za njihov angažman protiv antisemitizma.

Diskografija

Albumi
1983.: Opel-Gang
1984.: Unter falscher Flagge
1986.: Damenwahl
1987.: Never Mind The Hosen – Here's Die Roten Rosen
1987.: Bis zum bitteren Ende (uživo)
1988.: Ein kleines bisschen Horrorschau
1990.: Auf dem Kreuzzug ins Glück
1991.: Learning English Lesson One
1993.: Kauf mich!
1993.: Reich & sexy (kompilacija)
1994.: Love, Peace & Money (kompilacija)
1996.: Opium fürs Volk
1996.: Im Auftrag des Herrn (uživo)
1998.: Wir warten auf's Christkind
1999.: Crash-Landing (kompilacija)
1999.: Unsterblich
2002.: Auswärtsspiel
2002.: Reich & sexy II (kompilacija)
2004.: Zurück zum Glück
2005.: Nur zu Besuch (uživo)
2008.: In aller Stille
2009.: Machmalauter Live (uživo)
2009.: La hermandad – En el principio fue el ruido (kompilacija)
2010.: Największe Przeboje (kompilacija)
2011.: All die ganzen Jahre (kompilacija)
2012.: Ballast der Republik
2013.: Der Krach der Republik (uživo)
2015.: Entartete Musik – Willkommen in Deutschland (uživo)
2017.: Laune der Natur
2019.: Das Laune der Natour-Finale (uživo)
2019.: Alles ohne Strom (uživo)

Vanjske poveznice
 Službena stranica

Izvori

 Njemački glazbeni sastavi
Punk glazbeni sastavi
Rock-sastavi

Die Toten Hosen


Articles having different image on Wikidata and Wikipedia
මාරි අම්මන් යනු තමිල්නාඩුවේ ග්‍රාමීය ප්‍රදේශවල ප්‍රමුඛතම වර්ෂාවට අධිපති හින්දු දේවියයි. ඇගේ උත්සව තමිල්නාඩු  කලාපය පුරා "ආඩි" මාසයදි පවත්වනු ලැබේ, විශාලතම උත්සවය ආදි තිරුවිලා වේ. ඇගේ නමස්කාරය ප්‍රධාන වශයෙන් අවධානය යොමු කරන්නේ වර්ෂාව ගෙන ඒම සහ කොලරාව, වසූරිය සහ පැපොල වැනි රෝග සුව කිරීම සඳහා ය. මාරි අම්මන් ග්‍රාම දේවතාවියක ලෙස දේශීය සම්ප්‍රදායන්ට අනුව නමස්කාර කර ඇත. ඇය දකුණු ඉන්දියාවේ වෙසෙන බොහෝ අය විසින් ආරක්ෂක දෙවියන් (කවල් දේවියම්) ලෙස සලකනු ලැබේ.

සම්භවය

මාරි අම්මන්ගේ වන්දනය ආරම්භ වූයේ පූර්ව වෛදික යුගයෙදි විය හැකිය. ඇය තමිල්නාඩුවේ ග්‍රාමීය ප්‍රදේශවල ප්‍රධාන වශයෙන් දමිළ ජනතාවගේ  මව් දේවතාවියයි. මාරී හින්දු දේවතාවියන් වන පාර්වතී,  කාලි සහ දුර්ගා  මෙන්ම උතුරු ඉන්දියානු වන්දනයක් වන ශීතලා දේවිය සහ නැගෙනහිර ඉන්දියානු වන්දනයක් වන ඔලායි චන්ඩී සහ බටහිර ඉන්දියානු වන්දනයක් වන මොගල් මාතාව සමඟ සම්බන්ධතාවක් පවති.

මාරි (උච්චාරණය: / මාරි /) යන වචනයට සංගම් දෙමළ සම්භවයක් ඇති අතර එහි අර්ථය "වර්ෂාව" වන අතර  අම්මන් යන දෙමළ වචනයේ තේරුම "අම්මා" යන්නයි. පුරාණ ද්‍රවිඩ වැසියන් වර්ෂාව ගෙනෙන තැනැත්තිය ලෙසත්, සමෘද්ධිය ගෙනෙන තැනැත්තිය ලෙසත් ඇයට වන්දනාමාන කර ඇත. මාතෘ දේවතාවියගේ නමස්කාරය ස්ත්‍රීත්වයට ගරු කරන සමාජයක ඇඟවීමක් ලෙස සලකනු ලැබේ. ප්‍රධාන වශයෙන් මදුරෙයිහි සංගම් දිනවල දේවස්ථාන වල  දේවියට පූජකවරුන් සිටි බව පෙනේ. සංගම් සාහිත්‍යයෙහි, කුරුවා පූජකවරිය විසින් සිදු කරන ලද චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර පිළිබඳ සවිස්තරාත්මක විස්තරයක් පලමුතිර්චෝලායි දේවස්ථානයේ ඇත.

වන්දනය

ඇයගේ වන්දනා ක්‍රම බොහෝ විට විවිධ ආකාරයේ ජන නැටුම් සමඟ සම්බන්ධ වේ.  උත්සව සමයේදී මැටි භාජන භාවිතයෙන් පිසින ලද පොන්ගල් වැනි පූජා ද සිදු කෙරේ. ගිනි පෑගීම සහ මුඛය හෝ නාසය විදීම වැනි චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර ද ක්‍රියාත්මක වේ.

සමයපුරම්හී පිහිටා ඇති සමයපුරම් මාරි අම්මන් දේවස්ථානයේ සෑම වර්ෂයකම අප්‍රේල් මාසයේ දෙවන සතියෙහි දින දහයක පූජෝත්සවයක් සංවිධානය කරනු ලබයි. ඇතැමුන් දිගින් දිගටම පැරණි ග්‍රාමීය  නමස්කාර ක්‍රමයට දේවිය උදෙසා කුකුළන් හා එළුවන් පූජා කරති. සතුන් තවදුරටත් බිලි නොදෙන නමුත් පූජා කිරීමෙන් පසු විකුණනු ලැබේ. දේවියගේ ප්‍රධාන නමස්කාරය සිදුවන්නේ දේවමාළිගාවෙන් සැතපුමක් හෝ දෙකක් දුරින් පාරේ ය. කඩිමුඩියේ ඇවිදීමින් හා නර්තනය යෙදෙමින් ලක්ෂ සංඛ්‍යාත බැතිමතුන් දේවමාළිගාවට යන පාර ඇවිද යයි. එහි බොහෝ දෙනෙක් නිරාහාරව, හිස මුඩු කොට, දේවියට පූජනීය වන දීප්තිමත් කහ වස්ත්‍ර ඇඳ සිටිති. කාන්තාවන් සහ දරුවන් කොහොඹ වළං හිස මත තබාගෙන යන ආකාරය දක්නට ලැබේ. විශාල පුරුෂයන් හා ස්ත්‍රීන් අඟුරු සහිත ගිනි භාජන රැගෙන යති. ඇතැමුන් පූජනීය දිව්‍යමය ආභරණ ආදියෙන් තම කම්මුල් වල හෝ දිවවල් සිදුරු කරගෙන සිටී. මෙම නමස්කාරයන් තුළින් එක් එක් පුද්ගලයා සංසාරය පිළිබඳව ස්වයං අවබෝධය සහ දැනුවත්භාවය ලබමින් මෝක්ෂය ලබා ගන්නා බව ඔවුන් විශ්වාස කරයි .

මුලයිකොට්ටු
මුලයිකොට්ටු යනු තමිල්නාඩු ප්‍රාන්තයේ දකුණු ප්‍රදේශ වල විශේෂයෙන් මදුරෙයි, සිවගංගයි, දිංදුගුල්, රාමනාදපුරම් ආදි ප්‍රදේශ වල සිදු කරන පූජා උත්සවයකි. එයින් දේවිය ආශිර්වාදයෙන් හොඳ අස්වැන්නක් සඳහා ප්‍රමාණවත් වර්ෂාවක් ලබාගත හැකි බව ඔවුන්ගේ විශ්වාසයයි.

පුරාවෘත්තය
මාරි අම්මන් ගේ ආරම්භය පිළිබඳ එක් කතාවක් ජනශ්‍රැතියේ දක්නට ලැබේ. පාණ්ඩවයන්ගේ පතිනිය වන ද්‍රෞපදි දේවිය ශක්ති ස්වරූපයකි. මේ පිළිබඳව දැන සිටියේ ශ්‍රී කෘෂ්ණ පමණි. ඇය ශක්තී ස්වරූපයක් වූවද ජීවත්වූයේ සාමාන්‍ය ස්ත්‍රියක් මෙනි. වරෙක පාණ්ඩවයක් නිදි අතරතුර ඇය උග්‍ර ස්වරූපයෙන් වන්නියර් ග්‍රාම වලට පැමිණි බවත්, වන්නියර්වරු ඇයට නමස්කර කොට ඇයව සතුටු කිරීමට බාර්ලි පිරිනමා ඇත. කාලයාගේ ඇවෑමෙන් ඇය මාරි අම්මන් ලෙස ප්‍රසිද්ධියට පත්වූ අතර වන්නියර් ග්‍රාමයන් තුළ ජනප්‍රිය වුවාය.
 ඇගේ සම්භවය ගැන තවත් කතාවක් ඇති අතර එය නම් මෙසේය.දිනක් මාරි අම්මන් පේන කියන්නියකගේ ස්වරූපයක් ගෙන සූර්ය දෙවියන්ගේ විමානයට ගිය අතර ඇයව නොසලකා හැරීම නිසා කෝපයට පත්ව තම නියම ස්වරූපය ගෙන ඔහුගේ ප්‍රභාව නැතිවන බව ශාප කළ අතර මේ නිසා ඔහු ඇගෙන් සමාව ඉල්ලූ අතර මසකට දෙවරක් ඇගේ තිරුවේර්කාඩු ප්‍රධාන කෝවිලේ ඇගේ පිලිමයකට තම රශ්මිය යොමු කිරීමට පොරොන්දු විය.
 තවත් කතාවක් වනුයේ ශිව දෙවියන්ගේ කීම පිට පාර්වතිය දිව්‍යමය කාර්‍යයන් සතකට වේර්කන්නි(කරුමාරි),අන්ගායර්කන්නි,බ්‍රහ්මකන්නි,කාංචි කාමාක්ෂි,කාසිහි විශාලක්ෂි,මදුරෙයි මීනක්ෂි යන ස්වරූප තමා තුලින් මවා ගත් බවයි.
මතු යන දමිළ වදනේ අරුත වන්නේ මුතු කැට යන්නයි. පුරාණ භාවිතයේ දී 'මුතු මාරි' වැහි බිංදු සඳහා කාව්‍යමය රූපකයක් වූ අතර වර්ෂා බිංදු සොබාදහමේ දේවියගේ තෑගි ලෙස පිරිනමන ලද වටිනා මුතු හා සමාන විය. මාරි අම්මන් මුතු මාරිඅම්මන් ලෙසින්ද හඳුන්වන අතර එයින් අදහස් වන්නේ සමෘද්ධිමත් වර්ෂාවක් ලබාදෙන දේවිය යන්නයි.

ප්‍රතිමාශිල්පය
මාරි අම්මන් සාමාන්‍යයෙන් නිරූපණය කරන්නේ රතු පැහැයෙන් යුත් මුහුණක් සහිත රතු පැහැති වස්ත්‍රයකින් සැරසී සිටින රූමත් තරුණියක් ලෙසය. ඇතැම් විට ඇය බොහෝ ආයුධ වලින් නිරූපණය කර ඇති අතර එමගින් ඇයගේ බොහෝ ශක්තීන් නියෝජනය කරයි. නමුත් බොහෝ නිරූපණයන්හි ඇය සතුව ඇත්තේ අත් දෙකක් හෝ හතරක් පමණි.

ඇය බොහොවිට ත්‍රිශූලයක්, උඩැක්කියක්, අසිපතක් සහ කුංකුම පිරුණු කපාලයක් අතින් දරා සිටි. ඇතැම් ප්‍රතිමා තුළ අභය සහ මුද්‍රාවද නිරූපණය කරයි.

වෛද්‍යකර්මයට අධිපති දේවිය ලෙස
මාරි අම්මන් පැපොල, කුශ්ඨ ආදි තුන් දොස් කිපීමෙන් ඇතිවන රෝග සමනය කරයි. දකුණු ඉන්දියාවේ ගිම්හාන මාසවලදී (මාර්තු සිට ජූනි දක්වා) මිනිසුන් සරම්ප හා පැපොල  වැනි රෝගවලින් මිදීම සඳහා කහ සහ කොහොඹ මිශ්‍ර කළ වතුර භාජන රැගෙන සැතපුම් ගණනක් ඇවිදිති. මේ නිසාම මාරි අම්මන් ශිතලා දේවියගේම දකුණු ඉන්දියානු ප්‍රතිරූපයක් බව කිව හැකිය.

සරුභාවයට අධිපති දේවිය ලෙස
මාරි අම්මන් රෝග සුව කිරීම සඳහා පමණක් නොව බැතිමතුන් ඇයව සාරවත් දරු ගැබක් ලබා ගැනීම වැනි කාරණා වෙනුවෙන්ද වන්දනා කරනු ලබයි.

ආශ්‍රේයයන්

මාරි අම්මන්