Novais es un municipio brasileño del estado de São Paulo. Se localiza a una latitud 20º59'32" sur y a una longitud 48º55'07" oeste, estando a una altitud de 555 metros. La ciudad tiene una población de 4.592 habitantes (IBGE/2010) y área de 117,8 km². Novais pertenece a la Microrregión de Catanduva.

Geografía

Hidrografía

 Río de la Onça

Demografía

Datos del Censo - 2010

Población Total: 4.592
 Urbana: 4.181
 Rural: 411
 Hombres: 2.479
 Mujeres: 2.113

Densidad demográfica (hab./km²): 38,99

Mortalidad infantil hasta 1 año (por mil): 13,79

Expectativa de vida (años): 72,36

Tasa de fertilidad (hijos por mujer): 2,49

Tasa de Alfabetización: 86,19%

Índice de Desarrollo Humano (IDH-M): 0,759
 IDH-M Salario: 0,642
 IDH-M Longevidad: 0,789
 IDH-M Educación: 0,845
(Fuente: IPEADATA)

Referencias

Enlaces externos

 Página de la prefectura

Localidades de São Paulo

Novais (São Paulo)


Jan Sierhuis (21 December 1928 – 4 July 2023) was a Dutch expressionist painter.

Sierhuis died on 4 July 2023, at the age of 94.

References

1928 births
2023 deaths
Dutch painters
Dutch male painters
Painters from Amsterdam
Academic staff of Gerrit Rietveld Academie
Officers of the Order of Orange-Nassau

Jan Sierhuis


The red-necked falcon (Falco chicquera) is a bird of prey in the falcon family with two disjunct populations, one in India and the other in Africa. This medium-sized falcon has bluish grey wings and upper body, a chestnut red cap with short chin straps passing through the eye. The primary feathers of the wing are black and a single black band at the tip of the tail are distinctive. The Indian subspecies Falco chicquera chicquera also known as the red-headed merlin or red-headed falcon is found mainly in the open plains of the India Subcontinent although it is thought to have occurred further west in southeastern Iran. The subspecies Falco chicquera ruficollis found in sub-Saharan Africa is sometimes treated as a full species, the rufous-necked falcon (Falco ruficollis), on the basis of its well-separated geographic range and distinctive pattern. It appears very similar to the Indian form but has dark barring on the upperparts, a rufous breast band, and black moustachial and eye stripes. As in most falcons, the females are larger and falconers in India called the female turumti and the male as chatwa. They hunt in pairs mostly at dawn and dusk, capturing small birds, bats and squirrels.

Description

The red-necked falcon is a medium-sized, long-winged species with a bright rufous crown and nape. It is on average  in length with a wingspan of . The wings and upper parts are bluish grey and the tail has narrow bars, a broad subterminal black band tipped with white. The wingtip does not reach the tip of the tail at rest. The second and third primaries are the longest and almost equal in length while the first is a fourth the length. The first two primaries are notched. The legs, ceres and eyering are yellow. The tip of the bill is black while the basal portion is greenish yellow. The voice of this species is a shrill ki-ki-ki-ki. The sexes are similar except in size, males are smaller than females as is usual in falcons. Young birds are buff below with less extensive barring and duller upper plumage.

Subspecies
The adult of the African subspecies Falco chicquera ruficollis (a full species, F. ruficollis, in many treatments) first described by William Swainson in 1837 has a white face apart from black on the moustachial stripe. The upperparts are pale grey, with black primary wing feathers and the broad tail band. The underparts are white with dark barring on the underwings, lower breast, belly and undertail. There is a rufous foreneck band (not present in the Indian form).  West African males are known to weigh between 139 and 178 grams, while females are found between 190 and 305 grams. The particularly large African birds from south of the Zambezi River are often separated as subspecies Falco chicquera horsbrughi, which was described by J. W. B. Gunning & Austin Roberts in 1911 on the basis of a single specimen, but the size variation may be clinal and the subspecies may not be valid.

The Asian nominate subspecies Falco chicquera chicquera has rufous moustachial stripes, lacks the buff breast band, and is less extensively barred than the African form.

Taxonomy

The species was described on the basis of a specimen obtained by François Levaillant from Chandernagore in Bengal where he was told it went by the name of Chicquera. This local name was probably attributed to this species by mistake as the name probably referred to a shikra. Levaillant did not use binomials but called it Le Chicquera and François Marie Daudin gave it the binomial Falco chicquera in 1800. Early authors placed it in the genus Aesalon along with the merlin and later in the genus Lithofalco. Others have placed it in the genus Chicquera or Hypotriorchis.

Studies of molecular sequence divergence in the cytochrome b gene suggest that the African and Indian forms are distinctive due to separation for as long as 0.9 million years. With non-overlapping ranges they are often treated as full species.

Habitat and distribution
In Africa, the red-necked falcon is found in semi-desert, savannah and other dry open country with some trees, but also riverine forest. It often perches and makes use of the crowns of Borassus palms (Borassus aethiopum) for breeding. They are mostly resident but may make nomadic movements in response to weather. In India, they are found in open habitats and is not found in dense forests or high hills. The nominate subspecies is believed to have occurred west until Iran although no records exist from there since 1970. They were recorded breeding in 1911 by Nikolai Zarudny. It is a winter vagrant in northern Sri Lanka where it was first recorded by E.L. Layard.

Behaviour
The red-necked falcon usually hunts in pairs, often at dawn and dusk, sometimes utilizing a technique in which one of the pair flies low and flushes up small birds while the other follows higher up and seizes the prey as it flushes from cover. They fly with a fast and dashing flight.

It prefers to prey on birds found in open areas and some of the species it has been recorded to hunt are Eurasian tree sparrow (Passer montanus), house sparrow (Passer domesticus), white-browed wagtail (Motacilla madaraspatensis), rosy starling (Sturnus roseus), chestnut-tailed starling (Sturnus malabaricus), Indian cuckoo (Cuculus micropterus), Kentish plover (Charadrius alexandrinus), little ringed plover (Charadrius dubius), ashy-crowned finch-lark (Eremoptrix griseus), besides robins, quails, babblers, swifts, bulbuls, pipits, larks (mainly Calandrella, Alauda, Galerida sp.), pied cuckoo (Clamator jacobinus), rock pigeon (Columba livia), collared dove (Streptopelia decaocto), laughing dove (Streptopelia senegelensis), brown crake (Lanius cristatus), tailor bird (Orthotomus sutorius), brown shrike (Lanius cristatus), white-breasted kingfisher (Halcyon smyrnensis), little stint (Calidris minuta), plain martin (Riparia paludicola) and pied bushchat (Saxicola caprata). In addition mice, lizards, large insects are also taken. In one study in Bangladesh, adults fed mainly on small sparrow sized birds (72%) and Pipistrellus bats (28%). They may sometimes pirate prey obtained by other medium-sized raptors. Prey may sometimes be cached and eaten subsequently.

The red-necked falcon drinks water where available during the afternoons. This has been observed both in India and in Africa, where it sometimes visits waterholes.

The breeding season in India is January to March. In Zambia, the breeding season begins in August. Pairs may indulge in courtship feeding in which the female feeds the male, an unusual behaviour that has also been noted in captivity. This falcon usually reuses the old tree nest platforms, particularly of corvids, or lays its 3-5 eggs in a nest that it builds on the fork of a tall tree or in the crown of a palm tree. In Africa, they have been known to reuse the nests of pied crows (Corvus albus), African fish eagles (Halieaetus vocifer) on Acacia apart from building their own nest in Borassus palms. In India, the nest is often placed in a large mango tree (Mangifera indica) and concealed inside foliage. The nest territory is well-guarded and crows and kites driven away. This falcon has been documented to nests in trees amidst dense human population. The clutch consists of two to four eggs which are incubated only by the female which begins after the last egg of the clutch is laid. The eggs hatch after about 32 to 34 days and the newly hatched young are covered in white down and are brooded by the female for a week. The male brings food which is torn by the female and fed to the chicks. The young fledge in about 35 to 37 days in Africa and up to 48 days in India.

In falconry
The turumti was a favourite among Indian falconers who would fly it especially at the Indian roller which would make evasive aerial manoeuvres that entertained the onlookers. These falcons were caught using a bal-chatri, as they not only captured prey in the air like other falcons, but will also pursue on the ground and thereby could get entangled in the horsehair nooses. Turumta was a name used in Iran for the merlin.

Parasites and diseases
Captive birds can be affected by Newcastle disease virus, as well as many parasites including Trichomonas (in subsp. ruficollis) and nematodes such as Cyrnea eurycerca.

References

External links

 Red-necked falcon - Species text in The Atlas of Southern African Birds.

red-necked falcon
Birds of South Asia
Birds of prey of Sub-Saharan Africa
red-necked falcon

Red-necked falcon


Arturo Aiello (Vico Equense, província de Nápoles, Itália, 14 de maio de 1955) é um clérigo italiano e bispo católico romano de Avellino.

Arturo Aiello recebeu o Sacramento da Ordem em 7 de julho de 1979 do Arcebispo de Sorrento, Antonio Zama.

Em 13 de maio de 2006, o Papa Bento XVI o nomeou Bispo de Teano-Calvi. O Cardeal Prefeito da Congregação para os Bispos, Giovanni Battista Re, o consagrou em 30 de junho do mesmo ano; Os co-consagradores foram o arcebispo emérito de Nápoles, Michele Giordano, e o arcebispo de Sorrento-Castellammare di Stabia, Felice Cece.

O Papa Francisco o nomeou Bispo de Avellino em 6 de maio de 2017. A posse ocorreu em 30 de junho do mesmo ano.

Ver também

Bispos católicos da Itália

Arturo Aiello


Hanna Hutten, eigentlich Johanna Dörfler, (* 2. August in München; † 2013) war eine deutsche Schauspielerin.

Leben
Hutten ist die Tochter des Regisseurs Ferdinand Dörfler. Sie ist vor allem durch Auftritte in den Filmen ihres Vaters bekannt geworden. 1953 spielte sie noch eine Nebenrolle als Zimmermädchen in der Komödie Die Nacht ohne Moral mit Claude Farell und Gustav Knuth. Ein Jahr später hatte sie neben Renate Mannhardt in der Joe-Stöckel-Komödie Das sündige Dorf schon die zweitgrößte weibliche Rolle inne. Ihre wahrscheinlich größte Filmrolle hatte sie 1956 in Die fröhliche Wallfahrt. In diesem Heimatfilm nach Motiven von Peter Rosegger und Anton Hamik spielte Hanna Hutten als Sennerin "Maria" die Hauptrolle neben Bert Fortell.

1958 wechselte sie hinter die Kamera und übernahm unter ihrem bürgerlichen Namen die Produktionsleitung bei Besuch aus heiterem Himmel, dem letzten Film ihres Vaters Ferdinand Dörfler.

Filmografie (Auswahl)
 1953: Die Nacht ohne Moral
 1954: Das sündige Dorf
 1955: Der Frontgockel
 1956: Die fröhliche Wallfahrt

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Deutscher
Geboren im 20. Jahrhundert
Gestorben 2013
Frau

Hanna Hutten


O supergigantă galbenă (în engleză yellow supergiant, abreviat în YSG) este o stea supergigantă de clasă spectrală F sau G.

Supergigantele galbene sunt extrem de rare întrucât ele reprezintă o fază de foarte scurtă durată, de câteva zeci de mii de ani, în evoluția stelelor masive, adică de 10 până la 20 de mase solare.

Temperatura lor efectivă este cuprinsă între  și  K.

Note

Bibliografie

Vezi și
 Hipergigantă
 Supergigantă albastră
 Supergigantă albastră-albă
 Supergigantă albă
 Supergigantă galbenă-albă
 Supergigantă orange / Supergigantă portocalie
 Supergigantă roșie

Supergigantă galbenă


Río Colonarie es el río más largo en el país caribeño de San Vicente y las Granadinas. Está situado en la isla principal de San Vicente, que fluye desde las laderas al nordeste del Gran pico de Bonhomme en dirección noreste, girando hacia el este antes de desembocar en el Océano Atlántico en la costa central este de la isla. La ciudad de Colonarie se encuentra a orillas del río.

Véase también
 Geografía de San Vicente y las Granadinas
 Geografía de América

Referencias

Enlaces externos
Mapa de localización

Ríos de San Vicente y las Granadinas

Río Colonarie


في علم الهندسة الرياضية، الهرم هو متعدد السطوح يتم تشكيله من خلال توصيل رؤوس مضلع قاعدتة بنقطة لا تقع في نفس مستوى قاعدة الهرم تسمى قمة الهرم، ويشكل كل ضلع من أضلاع قاعدة الهرم مع قمة الهرم مثلث، وتسمى المثلثات المكونة للبناء الهرمي الغلاف الجانبي للهرم. وتسمى المضلعات التي يبنى منها الهرم وجوهاً. وبتعريف آخر الهرم : هو متعدد سطوح يبنى من غلاف جانبى كله مثلثات ذات رأس مشترك، ومن قاعدة هي مضلع. ويمكن أيضاً اعتبار الهرم مجسم مخروطى ولكن قاعدة مضلعة.

ويحدد اسم كل هرم حسب شكل قاعدته، فالهرم الذي قاعدتة مثلث يسمي هرماً ثلاثياً، والهرم الذي قاعدتة شكل رباعى يسمي هرماً رباعياً، والهرم الذي قاعدتة شكل خماسى يسمي هرماً خماسياً. وعندما لا تكون قاعدة الهرم محددة، يفترض عادة أنها قاعدة مربعة (هرم رباعى).

والهرم المكون من قاعدة ذات عدد (n) من الأضلاع سيكون له عدد (n+1) من الرؤوس، وعدد (n+1) من الوجوه، وعدد (2n) من الحواف. جميع الأهرامات هي مجسمات ذاتية التبادل.

إذا كانت قاعدة الهرم هي مضلع منتظم وقمتة تقع مباشرة فوق مركز المضلع، فالهرم ذو عدد (n)-سطوح سيكون له تماثل Cnv.

إذا كانت حواف الهرم (أو أي شكل محدب متعدد السطوح) مماسة لسطح كرة بحيث يقع متوسط نقاط التماس عند مركز الكرة، يطلق عليه الهرم المعياري أو التقليدى، وهو يشكل نصف متعدد السطوح المبادل للمكعب.

الأهرامات هي فئة فرعية من متعدد السطوح شبه المنشوري.

مسميات
 تسمى المثلثات الجانبية  الأوجه الجانبية أو الغلاف الجانبي.
 تسمى المستقيمات التي يلتقي عندها كل وجهين جانبيين الأحرف الجانبية أو الحواف الجانبية.
 تسمى النقطة التي تلتقي عنها الأحرف الجانبية قمة الهرم.
 يسمى الهرم الثلاثي رباعي الوجوه.

تصنيفات
تصنف الأهرامات بحسب شكل القاعدة فيقال هرم ثلاثي، هرم رباعي ... إلخ . ويمكنك أن تقول الهرم الثلاثي أو المثلث وكليهما بنفس المعنى، أو الهرم المربع أو الرباعي وهما بنفس المعنى .

الهرم المنتظم

يقال عن الهرم أنه هرم منتظم إذا كانت قاعدته مضلع منتظم ، ومركزه هو موقع العمود الساقط من قمة الهرم على قاعدته. وتكون الأحرف الجانبية للهرم المنتظم متساوية في الطول والأوجه الجانبية متطابقة ومتساوية الساقين. و تكون ارتفاعات الأوجه المرسومة من قمة الهرم على أضلاع المضلع ("الارتفاعات الجانبية") متساوية في الطول. ويكون ارتفاع الهرم هو الارتفاع المرسوم من قمة الهرم ويلتقى مع القاعدة في المركز الهندسى. ويكون المركز الهندسى هو مركز الدائرة التي تمر برؤوس المضلع أو تمس أضلاعه من الداخل.

الأهرامات ذات الوجوه المنتظمة
الهرم الثلاثي أو المثلث الذي تكون قاعدته ووجوهه الجانبية الثلاثة هي عبارة عن مثلث متساوي الأضلاع يصبح رباعي الوجوه المنتظم ، وهو أحد المجسمات الأفلاطونية. أما حالة التماثل الأدنى للهرم الثلاثي - وهي C3v - فتكون فيها قاعدته عبارة عن مثلث متساوي الأضلاع، وغلافة الجانبى مكون من 3 مثلثات متساوية الساقين ومتطابقة. ويمكن أيضاً للأهرامات المربعة والخماسية أن تتألف من وجوه جانبية منتظمه (ذات شكل مضلع منتظم محدب)، وفي هذه الحالة تندرج تحت تعريف مجسمات جونسون.

 أشكال الأهرامات

الأهرامات النجمية
إذا اخذت قاعدة الهرم شكل مضلع نجمي منتظم يسمى هرماً نجمياً. على سبيل المثال، هرم النجم الخماسى قاعدته نجمة خماسية وله خمسة جوانب تقاطع مثلثية.

الهرم الناقص

إذا قطع هرم بمستو يوازي القاعدة فإن الجزء الواقع بين المقطع والقاعدة يسمى هرما ناقصا .

قوانين متعلقة بالأهرامات
 عدد الأوجه الجانبية = عدد أضلاع القاعدة .
 عدد الأحرف الجانبية = عدد رؤوس القاعدة .
ارتفاع الهرم = هو طول القطعة المستقيمة الموصل من رأس الهرم إلى قاعدته عاموديا .

مساحات

مساحة الأوجه الجانبية للهرم القائم
 إذا كان محيط القاعدة هو P و ارتفاع الوجه الجانبي هو h فإن :
 مساحة الأوجه الجانبية للهرم القائم =

مساحة الأوجه الجانبية للهرم الناقص القائم
 إذا كان P هو مجموع محيطي القاعدتين، و h هو ارتفاع الوجه الجانبي، فإن :
 مساحة الأوجه الجانبية للهرم الناقص القائم =

مساحة مقطع مشابه لقاعدة الهرم وموازي لها
 إذا كان B هو مساحة القاعدة، و h هو ارتفاع الهرم، و d هو بعد المقطع عن الرأس فإن :
 مساحة المقطع =

الحجم
حجم أي هرم =  , حيث : B مساحة القاعدة و h ارتفاع الهرم.

حجم الهرم الناقص

 إذا كان h هو ارتفاع الهرم و B1 مساحة القاعدة الأولى و B2 مساحة القاعدة الثانية، فإن :
 حجم الهرم الناقص =

انظر أيضا
 مخروط
 كثيرات الوجوه

المصادر
 كتاب الرياضيات للصف الثالث ثانوي الصف الدراسي الثاني، طبعة 1431-1432 هـ، المملكة العربية السعودية

أشكال ثلاثية الأبعاد
أشكال هندسية
أهرامات
أهرامات مزدوجة
متعددات السطوح
منشوريات متعددة السطوح
هندسة ابتدائية

هرم (هندسة)


Nešpula (mešpula, 'mušmula', lat. Eriobotrya), biljni rod iz porodice Rosaceae, pogrešno nazivan i mušmula. Sastoji se od tridesetak vrsta zimzelenog grmlja i drveća, od kojih je u Hrvatskoj najpoznatija japanska mušmula, obično jednostavno nazivana nešpula, nešpola, nespola i slično.

Vrste

 Eriobotrya angustissima
 Eriobotrya balgooyi
 Eriobotrya bengalensis
 Eriobotrya cavaleriei
 Eriobotrya daduheensis
 Eriobotrya deflexa
 Eriobotrya dubia
 Eriobotrya elliptica
 Eriobotrya fragrans
 Eriobotrya fulvicoma
 Eriobotrya glabrescens
 Eriobotrya henryi
 Eriobotrya hookeriana
 Eriobotrya japonica
 Eriobotrya latifolia
 Eriobotrya longifolia
 Eriobotrya macrocarpa
 Eriobotrya malipoensis
 Eriobotrya merguiensis
 Eriobotrya obovata
 Eriobotrya petiolata
 Eriobotrya platyphylla
 Eriobotrya poilanei
 Eriobotrya prinoides
 Eriobotrya salwinensis
 Eriobotrya seguinii
 Eriobotrya serrata
 Eriobotrya stipularis
 Eriobotrya tengyuehensis
 Eriobotrya tinctoria
 Eriobotrya wardii

Vanjske poveznice

Izvori

Amygdaloideae

Nešpula


Flygtning er en dansk udviklingsbistandsfilm fra 1963 instrueret af Franz Ernst og Bent Børge Larsen.

Handling
Filmen omhandler flygtningeproblemer i Europa, Afrika, det mellemste Østen og Hong Kong, herunder specielt Dansk Flygtningehjælps arbejde.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1963

Flygtning (dokumentarfilm)


A estela da vitória de Assaradão (também Zenjirli ou estela de Zincirli) é uma estela dolerita que comemora o retorno de Assaradão  após a segunda batalha de seu exército e a vitória sobre o faraó Taraca  no norte do Antigo Egito em . Foi descoberta em 1888 em Zincirli Höyük (Samal, ou Iadia) por Felix von Luschan e Robert Koldewey. Atualmente está exposta no Museu de Pérgamo em Berlim.

Contexto
A batalha anterior de  foi vencida por Taraca, que confrontou Assaradão após sua incursão inicial no Levante; Assaradão então entrou no norte do Egito, mas foi repelido pelas forças de Taraca.

A segunda batalha de  viu Taraca recuar com seu exército para Mênfis; então, Mênfis foi tomada por Taraca, que, em seguida, fugiu para o Reino de Cuxe. Após a vitória de Assaradão, ele e seu exército "mataram os aldeões e 'erigiram pilhas de suas cabeças'", com o rei escrevendo mais tarde:

Descrição
A estela mostra Assaradão de pé à esquerda em uma pose honorífica. Ele está segurando uma maça na mão esquerda, junto com uma corda que termina em um anel que passa pelos lábios dos dois reis conquistados ajoelhados diante dele. Sua mão direita está se dirigindo aos deuses. A escrita cuneiforme cobre toda a cena de baixo relevo médio.

A identidade do suplicante anônimo diante dele tem sido objeto de debate. Ele pode ser Baal I , rei de Tiro, mencionado no Tratado de Assaradão com Baal de Tiro, Abdi-Milcuti , rei de Sidom, com base em referências a este governante nas inscrições de Assaradão, incluindo a linha 25 deste texto, ou até Manassés  do Reino de Judá, visto que apoiou Taraca na segunda batalha. Alguns estudiosos sugerem que Manassés, após a derrota, foi levado como cativo a Nínive com correntes e cordas presas a ganchos labiais, porém, ao se arrepender e orar, foi restaurado como rei vassalo de Judá em  por Assaradão. Embora a passagem de  corresponda perfeitamente os detalhes de ter sido levado com ganchos de corda, a comparação do rei de Judá com o governante suplicante é equivocada. A identificação com Abdi-Milcuti é improvável porque o oponente de Assaradão foi decapitado logo após sua fuga fracassada. Quanto à identificação com Baal, o autor Israel Eph'al observa corretamente que em nenhum lugar nas inscrições de Assaradão é mencionado que este rei foi capturado ou rendido após sitiar sua cidade; durante o reinado de Assurbanípal continuou a governar Tiro. Portanto, a identidade deste prisioneiro continua sendo discutida.

A figura ajoelhada entre os dois é o príncipe Usancuru com uma corda amarrada no pescoço; outros consideram ser o próprio faraó Taraca, já que ele está usando a tiara de ureu do governo egípcio.

Ligações externas

 Title	Ausgrabungen in Sendschirli - 1, Orient-komitee, Berlin, Publisher: W. Spemann

Estelas assírias
Assaradão
XXV dinastia egípcia
Estelas da vitória

Estela da vitória de Assaradão


NGC 6607 je spiralna galaktika u zviježđu Zmaju.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 6607
  Auke Slotegraaf: NGC 6607 Deep Sky Observer's Companion
   DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 6600 - 6649

6607

NGC 6607


Kevin Großkreutz (Dortmund, Alemania, 19 de julio de 1988) es un exfutbolista alemán que jugaba de centrocampista o defensa.

Trayectoria
Großkreutz jugó en equipos juveniles como el VfL Kemminghausen y el Merkur 07. En 2002 jugó en el Borussia Dortmund, donde jugó hasta que fue transferido al Rot Weiss Ahlen. Fue promovido al primer equipo en 2006 y debutó profesionalmente. Posteriormente, en 2008, el club ascendió a la 2. Bundesliga en 2008. Anotó 12 goles y fue nombrado en el equipo ideal del año según la Kicker-Magazin.

Regresó al Borussia Dortmund en julio de 2009. Fue uno de los jugadores franquicia del Dortmund de Jürgen Klopp, su entrenador, por su entrega a la hora de defender y de atacar, siendo Kevin uno de los más sacrificados en este aspecto y dejando el club "Aurinegro" como un de los ídolos de la era Klopp.

En marzo de 2017 el VfB Stuttgart le rescindió su contrato debido a una pelea callejera en la que se vio involucrado.

En julio de 2018 se unió al KFC Uerdingen 05. Abandonó el club en octubre de 2020 y, tras unos meses sin equipo, en enero de 2021 anunció su retirada.

Selección nacional
Großkreutz formó parte de la selección sub-21 de Alemania. Debutó con la selección absoluta de  en un amistoso ante  en mayo de 2010.

El 8 de mayo de 2014, Großkreutz fue incluido en la lista preliminar de 30 jugadores por el entrenador Joachim Löw con miras a la fase final de la Copa del Mundo. Fue ratificado entre los 23 jugadores que viajaron a Brasil el 2 de junio.

Participaciones en Copas del Mundo

Clubes

Palmarés

Títulos nacionales

Títulos internacionales

(*) Incluyendo la selección.

Referencias

Enlaces externos
 Ficha oficial de Kevin Grosskreutz en BVB.de
 Ficha oficial de Kevin Grosskreutz en la DFB

Futbolistas del Rot Weiss Ahlen en los años 2000
Futbolistas del Borussia Dortmund en los años 2000
Futbolistas del Borussia Dortmund en los años 2010
Futbolistas del Galatasaray Spor Kulübü
Futbolistas del VfB Stuttgart en los años 2010
Futbolistas del SV Darmstadt 98
Futbolistas del KFC Uerdingen 05
Futbolistas de la selección de fútbol sub-20 de Alemania
Futbolistas de la selección de fútbol sub-21 de Alemania
Futbolistas de Alemania en la Copa Mundial de 2014
Nacidos en Dortmund

Kevin Großkreutz


Kup Hrvatske za muškarce u dvoranskom hokeju za sezonu 2019./20. je šesti put zaredom osvojila Zelina iz Svetog Ivana Zeline.
Natjecanje je održano 21. prosinca 2019. godine

Sudionici
 Jedinstvo  - Zagreb
 Marathon - Zagreb
 Mladost - Zagreb
 Trešnjevka - Zagreb
 Zelina - Sveti Ivan Zelina
 Zrinjevac - Zagreb

Rezultati
Sve su utakmice igrane 21. prosinca 2019. godine.

Povezani članci
 Dvoranski Kup Hrvatske u hokeju za muške
 Prvenstvo Hrvatske u hokeju na travi 2019./20.
 Kup Hrvatske u hokeju na travi 2019./20.

Vanjske poveznice
 hhs-chf.hr, Hrvatski hokejski savez

Izvori

 HHS Download zone -> Natjecanja - PH, DPH, Kup -> Izvješća voditelja natjecanja -> Sezona 2019-2020 -> Zima 2019/2020, pristupljeno 30. studenog 2020.

2019

Kup Hrvatske u dvoranskom hokeju za muškarce 2019.


An aldol condensation is a condensation reaction in organic chemistry in which two carbonyl moieties (of aldehydes or ketones) react to form a β-hydroxyaldehyde or β-hydroxyketone (an aldol reaction), and this is then followed by dehydration to give a conjugated enone.

The overall reaction equation is as follows (where the Rs can be H)

Aldol condensations are important in organic synthesis and biochemistry as ways to form carbon–carbon bonds.

In its usual form, it involves the nucleophilic addition of a ketone enolate to an aldehyde to form a β-hydroxy ketone, or aldol (aldehyde + alcohol), a structural unit found in many naturally occurring molecules and pharmaceuticals.

The term aldol condensation is also commonly used, especially in biochemistry, to refer to just the first (addition) stage of the process—the aldol reaction itself—as catalyzed by aldolases. However, the first step is formally an addition reaction rather than a condensation reaction because it does not involve the loss of a small molecule.

Mechanism

The first part of this reaction is an Aldol reaction, the second part a dehydration—an elimination reaction (Involves removal of a water molecule or an alcohol molecule). Dehydration may be accompanied by decarboxylation when an activated carboxyl group is present. The aldol addition product can be dehydrated via two mechanisms; a strong base like potassium t-butoxide, potassium hydroxide or sodium hydride deprotonates the product to an enolate, which eliminates via the E1cB mechanism, while dehydration in acid proceeds via an E1 reaction mechanism. Depending on the nature of the desired product, the aldol condensation may be carried out under two broad types of conditions: kinetic control or thermodynamic control. Both ketones & aldehydes are suitable for aldol condensation reactions. In the examples below, aldehydes are used.

Base Catalyzed Aldol Condensation

Acid Catalyzed Aldol Condensation

Crossed aldol condensation

A crossed aldol condensation is a result of two dissimilar carbonyl compounds containing α-hydrogen(s) undergoing aldol condensation. Ordinarily, this leads to four possible products as either carbonyl compound can act as the nucleophile and self-condensation is possible, which makes a synthetically useless mixture. However, this problem can be avoided if one of the compounds does not contain an α-hydrogen, rendering it non-enolizable. In an aldol condensation between an aldehyde and a ketone, the ketone acts as the nucleophile, as its carbonyl carbon does not possess high electrophilic character due to the +I effect and steric hindrance. Usually, the crossed product is the major one. Any traces of the self-aldol product from the aldehyde may be disallowed by first preparing a mixture of a suitable base and the ketone and then adding the aldehyde slowly to the said reaction mixture. Using too concentrated base could lead to a competing Cannizzaro reaction.

Examples
In the Aldox process developed by Royal Dutch Shell and Exxon, converts propene and syngas to 2-ethylhexanol via hydroformylation to butyraldehyde, aldol condensation to 2-ethylhexenal and finally hydrogenation.

Pentaerythritol is produced on a large scale beginning with crossed aldol condensation of acetaldehyde and three equivalents of formaldehyde to give pentaerythrose, which is further reduced in a Cannizzaro reaction.

Scope
Ethyl 2-methylacetoacetate and campholenic aldehyde react in an Aldol condensation. The synthetic procedure is typical for this type of reaction. In the process, in addition to water, an equivalent of ethanol and carbon dioxide are lost in decarboxylation.

Ethyl glyoxylate 2 and glutaconate (diethyl-2-methylpent-2-enedioate) 1 react to isoprenetricarboxylic acid 3 (isoprene (2-methylbuta-1,3-diene) skeleton) with sodium ethoxide. This reaction product is very unstable with initial loss of carbon dioxide and followed by many secondary reactions. This is believed to be due to steric strain resulting from the methyl group and the carboxylic group in the cis-dienoid structure.

Occasionally, an aldol condensation is buried in a multistep reaction or in catalytic cycle as in the following example:

In this reaction an alkynal 1 is converted into a cycloalkene 7 with a ruthenium catalyst and the actual condensation takes place with intermediate 3 through 5. Support for the reaction mechanism is based on isotope labeling.

The reaction between menthone ((2S,5R)-2-isopropyl-5-methylcyclohexanone) and anisaldehyde (4-methoxybenzaldehyde) is complicated due to steric shielding of the ketone group. This obstacle is overcome by using a strong base such as potassium hydroxide and a very polar solvent such as DMSO in the reaction below:

The product can epimerize by way of a common intermediate—enolate A—to convert between the original (S,R) and the (R,R) epimers. The (R,R) product is insoluble in the reaction solvent whereas the (S,R) is soluble. The precipitation of the (R,R) product drives the epimerization equilibrium reaction to form this as the major product.

Other condensation reactions

There are other reactions of carbonyl compounds similar to aldol condensation:

 When the base is an amine and the active hydrogen compound is sufficiently activated the reaction is called a Knoevenagel condensation.
 In a Perkin reaction the aldehyde is aromatic and the enolate generated from an anhydride.
 Claisen-Schmidt condensation between an aldehyde or ketone having an α-hydrogen with an aromatic carbonyl compound lacking an α-hydrogen.
 A Claisen condensation involves two ester compounds.
 A Dieckmann condensation involves two ester groups in the same molecule and yields a cyclic molecule
 In the Japp–Maitland condensation water is removed not by an elimination reaction but by a nucleophilic displacement
 A Robinson annulation involves an α,β-unsaturated ketone and a carbonyl group, which first engage in a Michael reaction prior to the aldol condensation.
 In the Guerbet reaction, an aldehyde, formed in situ from an alcohol, self-condenses to the dimerized alcohol.

See also
 The Auwers synthesis
 Aldol addition

References

Notes

External links
Organic Chemistry Portal

Condensation reactions
Carbon-carbon bond forming reactions

Aldol condensation


Baudenkmäler nach Ortsteilen

Nußdorf

|}

Aiging

|}

Litzlwalchen

|}

Sondermoning

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Nußdorf (Chiemgau)

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

!
Nussdorf Chiemgau
Baudenkmaler Nussdorf Chiemgau

Liste der Baudenkmäler in Nußdorf (Chiemgau)


2. ŽNL Vukovarsko-srijemska Nogometnog središta Vinkovci je pretposljednji (odnosno šesti) stupanj natjecanja. Prvak lige stječe pravo nastupa u sljedećoj sezoni igra u 1. ŽNL, dok posljednje plasirani (ili posljednja 2 ili 3, ovisno od toga koliko klubova iz kog nogometnog središta ispadne iz 1. ŽNL) ispada u 3. ŽNL Vukovarsko-srijemska NS Vinkovci.
Prvenstvo i plasman u viši rang su osvojili NK Borinci Jarmina, dok je iz lige ispao NK Đezelem Korođ.

Tablica

Rezultati

Bilješke
HNK Vinkovci su kažnjeni oduzimanjem 6 bodova
NK Šokadija Stari Mikanovci je kažnjena oduzimanjem 6 bodova

Izvori

 ŽNS Vukovarsko-srijemske županije: 2. ŽNL NS Vinkovci
 RSSSF.com

2016-17
vukovarsko-srijemska-2-vinkovci

2. ŽNL Vukovarsko-srijemska NS Vinkovci 2016./17.


"...Ready For It?" je pjesma američke pop kantautorice Taylor Swift. Objavljena je 24. listopada 2017. godine kao drugi singl s njezinog šestog studijskog albuma reputation u izdanju diskografske kuće Big Machine Records.

O pjesmi
"... Ready For It?" je "pop", "elektronski nadahnuta" pop-pjesma, s elementima dubstepa i trap glazbe. Pjesma ima duboke synth zvukove, drop bass, bubanjeve i rep. Pjesma se izvodi u ključu e-molu s tempom od 160 otkucaja u minuti, a Swiftov glas koji se proteže od G3 do E5.

Tekst pjesme govori o Swiftinim fantazijama o pojedincu kojeg opisuje kao "ubojicu" koji je imao više odnosa s drugim djevojka i kao "mlađeg od njezinih bivših". Swift koristi slike holivudske romantike, otoke tajni. Također se bavi percepcijom vlastite romantične povijesti uspoređujući se s Elizabeth Taylor i njezinim ljubavnikom Richardom Burtonom. Predmet pjesme je njezin dečko Joe Alwyn.

Uspjeh pjesme
U Sjedinjenim Državama, pjesma je debitirala četvrtom mjestu na Billboard Hot 100, postajući Swiftina 22. pjesma u Top 10 pjesma. U Australiji, "...Ready For It?" debitirao je na broju 3 na ARIA Singles Chart, postajući njezina 12. pjesma u Top 5 pjesama u Australiji.

Glazbeni video
Spot je premijerno prikazan 26. listopada 2017. na Swifitnom YouTube Kanalu, a snimljen je dva mjeseca ranije, u kolovozu iste godine. Redatelj spota je Joseph Kahn.

Ljestvice

Izvori

Singlovi iz 2017.
Skladbe Taylor Swift

...Ready For It?


PG 0026+129 ou PGC 1790 est une lointaine galaxie de Seyfert de type 1. Cette galaxie contient un potentiel objet Bl Lacertae ou un blazar, cette galaxie de Seyfert est aussi à l'origine d'une variabilité dans le domaine des rayons X (0.2 to 6 keV)

Cette galaxie se situe dans la constellation du Poisson à 1.9 milliard d'années-lumière.

Découverte
PG 0026+129 a été découverte par le XMM-Newton lors d'une étude d'un signal détecté par le Calar Alto Observatory émanant de PG 0026+129.

Caractéristiques
PG 0026+129 est une galaxie de Seyfert multi-émettrice (d'où la théorie du potentiel blazar). Elle est émettrice d'un très fort signal électromagnétique. Ce signal a été premièrement détecté par le Calar Alto Observatory, et reçu pendant quelques heures mais l'équipe du Calar Alto Observatory ne s'intéressera pas à ce signal.
Le signal de PG 0026+129 est émis selon une période irrégulière, il se produit lorsque les jets de PG 0026+129 se croisent.

Le XMM-Newton en conclura que ce ne sont pas les jets de matières de PG 0026+129 qui sont à l'origine de ce signal.

L'équipe travaillant avec le XMM-Newton approfondira les recherches sur PG 0026+129, au bout de plusieurs semaines d'observation de PG 0026+129 l'équipe du XMM-Newton théorisera que PG 0026+129 serait un potentiel objet Bl Lacertae ; dans le cas de cette théorie la variabilité du signal de PG 0026+129 serait due à la corrélation des jets des deux quasars centraux.

Même si l'hypothèse de l'objet Bl Lacertae semble coller avec les observations, une ré-étude devra être effectuée pour prouver la théorie.

Trou noir supermassif
Le trou noir qui siègerait au centre de PG 0026+129 aurait une masse de  de masses solaires.

Notes et références

Galaxie de Seyfert
Quasar
Trou noir supermassif

PG 0026+129


Kaju (Anacardium occidentale), sakız ağacıgiller (Anacardiaceae) familyasından bir tropikal iklim bitkisi. Brezilya'da yetiştirilip Portekizliler tarafından dünyaya tanıtılmıştır. En yoğun bulunduğu bölge Ekvator çevresidir.

16. yüzyıl başlarında Portekizliler Brezilya'yı istila ettiklerinde kaju ağacını da keşfettiler. Portekizli denizciler kaju tohumlarını Brezilya'dan batı Afrika kıyılarına taşıyarak bu topraklara ilk yerleşen Portekizlilerin orada yetiştirmelerini sağlamışlardır. Kaju ağacının yayılımı için yağışlı ve nemli ekvator iklimi çok elverişlidir. İklimi dolayısıyla kaju ağacı batı Afrika kıyılarına kolayca adapte olup hızla yayılmaya başlamıştır. Afrika'nın batı kıyısında Gabon, Angola ve Namibya gibi ülkelerden de doğu Afrika'daki ülkelere, Mozambik, Kenya ve Tanzanya'ya da yayılmıştır.

Kaju ağacı Brezilya ve Afrika dışında Hindistan'da da yetiştirilmektedir. Günümüzde dünyanın en büyük kaju üreticisi ve ihracatçısı Hindistan'da Kerala Kaju Birliğidir. Brezilya ise kaju üretimi ve ihracatında dünya ikincisi, Afrika ise bu sıralamada üçüncü sırada yer alır. Hindistan'ın hasat zamanı Mayıs, Brezilya'da ise Ekim ayıdır. Kaju meyvesi çabuk çürüdüğünden ekonomik değere sahip değildir. Kaju fıstığının diğer fıstık çeşitlerinden daha pahalı olma nedenlerinden biri her iklimde yetiştirilememesi ve her kaju elmasından ancak bir adet kaju fıstığı üretilebilmesidir. Toplanan kaju elmalarından çekirdekleri ayrılarak üzerlerindeki kabuk çıkartılıp kavrularak yenilir.

Dünyanın en büyük kaju ağacı Brezilya'da Parnamirim şehrinde bulunur.

Aslında meyvesi de yediğimiz kavrulmuş kaju fıstığı kadar değerli. Güney Amerika' da çokça tüketilmektedir. Fermentasyon yöntemiyle de kaju elmasından alkol üretilebiliyor. Hindistan ve Brezilya'da birçok yemek ve tatlıda da kullanılmaktadır.

Kaynakça

Sakız ağacıgiller
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar
Anacardium

Kaju


Sanlı Sarıalioğlu, (d. 1 Ocak 1945, İstanbul), Türk eski millî futbolcu, teknik direktör.

Futbolculuk kariyeri

Kulüp takımları
Futbola Beşiktaş Genç Takımı'nda başladı. Forvet mevkiinde görev yapan oyuncu, topa hakimiyeti ile tanınmaktaydı. Futbol yaşamı boyunca sadece Beşiktaş forması giydi. Başarılı futbolcu 12 yıl formasını giydiği Beşiktaş'ta tam 315 lig maçı oynamış ve 66 gol kaydetmişti.

Millî takım
İlk kez 19 yaşında Türkiye millî futbol takımı formasını giydi. 21 kez A Millî formayı giyen Sarıalioğlu, Pakistan'la oynanan özel maçlarda da 2 gole imza atmıştı.

Teknik direktörlük kariyeri
1975 yılında futbolu bıraktıktan sonra antrenörlük ve menajerlik yapan Sanlı Sarıalioğlu, dönem dönem siyah-beyazlı kulüpte de görev aldı. Sanlı Sarıalioğlu hâlen spor yazarlığı yapıyor.

Başarıları

Kulüp
Beşiktaş
 Süper Lig : 1966, 1967
 Türkiye Kupası : 1975
 Cumhurbaşkanlığı Kupası / Süper Kupa : 1967, 1974
 Başbakanlık Kupası : 1974

Millî takım

Kaynakça

Dış bağlantılar

1945 doğumlular
İstanbul doğumlu futbolcular
Yaşayan insanlar
Türk erkek futbolcular
Resim aranan futbolcular
Beşiktaş JK futbolcuları
Türkiye millî futbol takımı futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
Forvet futbolcular
Türk spor yazarları
Beşiktaş JK kaptanları

Sanlı Sarıalioğlu


Boris Andrij Gudziak (Syracuse, Estados Unidos, 24 de novembro de 1960) é um ministro da Igreja Greco-Católica Ucraniana e Arcebispo da Arquiparquia da Filadélfia.

O bispo auxiliar de Lviv, Lyubomyr Husar MSU, o ordenou diácono em 14 de agosto de 1998, e o bispo de Ivano-Frankivsk, Sofron Stefan Mudry OSBM, o ordenou sacerdote em 26 de novembro de 1998. Foi reitor da Universidade Católica Ucraniana de 2002 a 2012. Ele é autor de mais de 50 obras sobre a história da igreja.

Em 21 de julho de 2012 foi pelo Papa Bento XVI nomeado Bispo Titular de Carcabia e Exarca Apostólico da França e foi empossado em 2 de dezembro do mesmo ano. O Arcebispo Maior de Kyiv-Halych, Sviatoslav Shevchuk, o ordenou bispo em 26 de agosto do mesmo ano; Os co-consagradores foram Ihor Wosnjak CSsR, Arcebispo de Lemberg, e Hlib Lonchyna MSU, Exarca Apostólico da Grã-Bretanha. Com a elevação à Eparquia de São Vladimir le Grand de Paris em 19 de janeiro de 2013, foi nomeado seu primeiro bispo.

O Papa Francisco o nomeou Arcebispo da Filadélfia em 18 de fevereiro de 2019. A posse ocorreu em 4 de junho do mesmo ano.

Em 2 de dezembro de 2021, o Papa Francisco o nomeou membro do Dicastério para as Comunicações.

Ver também

Arcebispos católicos dos Estados Unidos
Arcebispos da Igreja Greco-Católica Ucraniana

Borys Andrij Gudziaken


Samoko veya Samaku ( Samokov), Bulgaristan'ın güney batısında, Sofya ili içinde bir şehirdir. Rila ve Vitoşa dağları arasında kuruludur. Elverişli doğa koşulları sayesinde, yakınlardaki Borovets gibi ünlü bir kayak merkezidir.

Tarihçe
Şehir adı Slav dilindeki karşılığı olan "Demirdöven"den gelmektedir. 14. yüzyılda demircilikle uğraşan Saksonlar'ın burada yaşamaya başlamasıyla, bir kale ve etrafında kurulu küçük bir yerleşimden teşekkül olarak kuruldu. Çar Şişman İvan dönemine ait 21 Eylül 1378 tarihli belgeye göre Bulgar İmparatorluğu hakimiyetindeki Samakov kalesi, şiddetli çarpışmalardan neticesinde Osmanlı hakimiyetine katıldı. 15. yüzyılda Samakov, harabe haline gelen kalenin etrafında küçük bir yerleşim olarak kaldı. Osmanlı döneminde Anadolu'dan getirilen Türkler'in yerleştirilmesinin yanı sıra madencilik faaliyetlerine bağlı olarak, Macar ve Boşnak madencilerin de bölgeye gelmesiyle gelişerek kasaba halini aldı. 1481'de padişah olan II. Beyazıd'ın Samakov bölgesinden devşirilmiş Kapı Ağası Hadım Hüseyin Ağa tarafından yerleşimin imarında önemli eserler yaptırılmıştır.
1525/26 yılına ait tahrirde Samakov'da; 2 Müslüman, 4 Hristiyan mahalle bulunurken, burada 55 hanelik Müslüman, 111 hanelik Hristiyan ve 6 hanelik Çingene nüfusu yaşamaktaydı. Gelişmeye bağlı olarak Rumeli'den yerleşime önemli bir Müslüman iskânı yaşandı. 1544 tahririnde yerleşimde 101 Müslüman, 153 Hristiyan hane görülürken, 1569/70 yılı kayıtlarında Müslüman nüfus öne geçerek 216 Müslüman haneye çıkmış, Hristiyanlarda 160 hanede kalmıştı (2000 civarında bir nüfus).

Samakov hem kendi ürettiği hem de civar köy ve kasabalarda üretilen demirin ticaretini yapması sebebiyle gelişimini giderek arttırdı. Ticari hayatın canlılığı nedeniyle de Hristiyan nüfusta yeniden artış görülmeye başlandı. III. Selim (1789-1807) döneminde şehrin etrafı, eşkıya saldırılarından korunması maksadıyla surlarla çevrildi. Yerleşim 19. yüzyılda demir eritme fırınlarının yanı sıra Rumeli'deki en büyük tabaklanmış deri imalâtı üretim yeri ve tekstil malzemeleri üretimiyle ticaret şehri konumundaydı. Ayrıca ağaç oymacılığı ve duvar resimleri (fresk) üretimininde de ön plana çıkmıştı. 1845 yılı temettuat defterinde yerleşimde 680 Müslüman, 874 Hristiyan ve 45 Yahudi haneden olup takriben 7.400 kişi yaşamaktaydı. 1873 yılı Tuna Vilâyeti Salnâmesi'ne göre Samakov'da 2200 ev, 666 dükkân ve 16 han bulunuyordu. Yerleşimde ibadethane olarak da 10 cami, 4 kilise ile 1 sinagog bulunmaktaydı. 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı sırasında Rus güçlerince ele geçirilen yerleşim, sonrasında da Berlin Antlaşması (1878) uyarınca da yeni kurulan Bulgaristan Prensliği'ne bağlandı. Bu dönemde Müslüman Türk nüfus büyük oranda göçe zorlandı.

Yerleşimdeki Yahudi nüfus I. Dünya Savaşı sonrasında yaklaşık 1.000 kişi civarındayken, II. Dünya Savaşı esnasında Nazi rejimine bağlı Bulgar hükûmetinin baskıları nedeniyle azalmış ve 1948 yılında da tümüyle İsrail'e göç etmiştir.

Samakov'daki Osmanlı döneminden kalma çoğu eser Ruslar ve sonrasında da Bulgar yönetimlerince tahrip edilmiş olup, günümüze müze olarak kullanılan Bayraklı Camii (Samokov)si ile 1661-62 yılında yerleşimi ziyaret eden Evliya Çelebi tarafından yeni inşa ettirildiği belirtilen ve Osmanlı Saray Mutfağı amiri Mahmud Efendi tarafından yaptırılan çeşme ulaşabilmiştir.

Dış bağlantılar
 Samokov.bg - belediyenin resmi sitesi
 - Samakov Tarih Müzesi
 - Bayraklı Cami ve Osmanlı çeşmesi

Kaynakça

Sofya ili
Bulgaristan'daki şehirler

Samokov


الحياة الأمبراطورية في مدينة الزمرد: داخل المنطقة الخضراء في العراق هو كتاب من تأليف راجيف جاندراسيكاران ذات نظرة أنتقادية حول القيادة المدنية لمشروع إعادة الأعمار الأمريكي في العراق. مركزاً بصورة رئيسية على تصرفات سلطة الائتلاف المؤقتة داخل المنطقة الخضراء في بغداد. فصل المؤلف التناقضات، عدم الكفاءة والتصرفات البيروقراطية التي منعت نقل السلطة سريعاً للعراقيين وغذى العنف المتصاعد، بالأضافة إلى المثالة والأوهام النفسية الموثوق بها التي منعت الأدارة الأمريكية من رؤية الحالة الحقيقية للأمور في العراق.

جوائز
اختير الكتاب كواحد من أفضل الكتب الغير خيالي في 2006/2007 من قبل انترتينمنت ويكلي، صحيفة نيويورك تايمز وصحيفة لوس أنجلوس تايمز. ربح الكتاب أيضاً جائزة سأمويل جونسن للكتب الغير خيالي عام 2007 وجائزة Overseas Press Club of America عام 2006.

الفلم المتقبس من الكتاب

اقتبس الكتاب الغير خيالي إلى فلم حركة خيالي كتب واخرج من قبل بول جرينجراس. يمثل فيه مات ديمون، أيمي رايان وجريج كينيار، بدأ الإنتاج في ينياير، 2008 في إسبانيا.

مراجع

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي للمؤلف
 حوار مع المؤلف
 مقالة حول الكتاب نشرت في The New York Times

سلطة الائتلاف المؤقتة
كتب حرب العراق
كتب غير خيالية 2006
كتب نشرتها شركة ألفريد أ. كنوف للنشر

الحياة الأمبراطورية في مدينة الزمرد


The Lanchester is a submachine gun ("machine carbine") manufactured by the Sterling Armaments Company between 1941 and 1945. it is an evolution from MP28/II and was manufactured in two versions, Mk.1 and Mk.1*; the latter was a simplified version of the original Mk.1, with no fire selector and simplified sights. It was primarily used by the Royal Navy during the Second World War, and to a lesser extent by the Royal Air Force Regiment (for airfield protection). It was given the general designation of Lanchester after George Lanchester, who was charged with producing the weapon at the Sterling Armaments Company.

History
Following the Dunkirk evacuation in 1940, the Royal Air Force decided it required a submachine gun for airfield defence. With no time available for the usual research and development of a new weapon, it was decided to create a gun based on the German MP 28, after looking at two examples from Ethiopia. The British Admiralty decided to join with the RAF in adopting the new weapon, and played a key role in its design. Ultimately, it was within the Royal Navy that most of the Lanchesters that were produced went into service.

It was given the general designation of Lanchester after George Herbert Lanchester, who was charged with producing the weapon at the Sterling Armaments Company, the same company that later produced the Sterling submachine gun.

The Lanchester was envisioned as a weapon used for guarding prisoners and accompanying naval landing and assault parties. It was a very solid, well-made submachine gun of high-quality materials, in many ways the complete opposite of its direct contemporary, the Sten.

The Lanchester had a heavy wooden butt and stock, which was for simplicity copied from the British SMLE service rifle, a machined-steel action and breech block, a magazine housing made from solid brass (later steel) and a mounting on the muzzle for use of a long-bladed 1907 bayonet. The rifling differed from the German original in details to accommodate various lots of 9mm ammunition then being acquired for service use.

Produced in two versions, Mk.1 and Mk.1*. The Mk.1* was a simplified version of the original Mk.1, which omitted the fire mode selector (full automatic only) and used simplified sights.

Production

The first contract of 13 June 1941 produced an initial 50,000 Lanchesters that were nearly all for the Royal Navy use. The British Army by now had supplies of the US-produced Thompson SMG. The final contract was issued on 9 October 1943. Production averaged 3,410 units per month over 28 months. According to contract records, Sterling was to have made guns serially numbered from 1 to 9999, then (S) A1 to about A64580.

Certain numbers of Mk.1 were modified later in the war and designated Mk.1*, the key differences being the removal of the fire-selector switch and addition of simplified rear sights. This modification makes it difficult to ascertain exactly the production runs for each model.

There were four Lanchester assembly plants, though Lanchester assembly contracts were actually awarded to only three firms. Sterling assembly of the Lanchester was split between the Sterling Engineering Company Ltd in Dagenham (code S109), and the Sterling Armaments Company in Northampton (code M619).

Quantities produced:
Sterling (two factories; codes S109 and M619): approx. 74,579.
Greener (code M94): approx. 16,990.
Boss (code S156): approx. 3,900.

Some early version do not appear to be code marked at all except by the serial number prefix of "S", "A", or "SA". Pieces marked with the "A" prefix lacked perfect interchangeability and often required hand fitting of components.

Markings
The year of manufacture of any particular Lanchester can be found stamped in small almost indistinguishable numbers next to the crossed flags military proof mark on the top of the rearmost magazine housing flange.

Sterling-made MK.1 Lanchester guns are marked on top of the magazine housing as follows:
LANCHESTER
MK.I
SA.
XXXX

("S" indicates Sterling manufacture and "A" indicates serial number prefix)

Operation
The Lanchester is an open-bolt, self-loading blowback-operated weapon with a selective-fire option (located in front of the trigger) on early versions. A tubular receiver was attached to the front of the wooden stock, which could be pivoted barrel down for maintenance and disassembly. The wooden stock was patterned after that of the Lee–Enfield rifle, and a bayonet lug centred below the muzzle accepted the Pattern 1907 sword-bayonet as used on the Lee–Enfield No. 1 Mk. III* (previously called the S.M.L.E.)

It used a straight 50-round magazine containing 9×19mm Parabellum cartridges (special pouches were produced to hold three magazines each) which fit into the magazine housing from the left, with spent cartridges ejected on the right. It was interchangeable with the shorter 32-round Sten magazine. A magazine loading tool was needed to load both 32- and 50-round magazines more easily. One of the two magazine pouches had a special pocket on the front for this loader.

Mk.1s featured a front blade sight with adjustable rifle-type sights, marked between 100 and 600 yards. Mk.1* featured a much simplified flip-up sight marked 100 or 200 yards.

Manual safety is made in the form of locking cut, made in the receiver, which engages the bolt handle to lock bolt in open (cocked) position. It proved notoriously susceptible to accidental discharge if the weapon were dropped. For cleaning, the weapon had a brass oiler bottle and pull through held inside the butt stock (similar to the Lee–Enfield rifle).

Service

The Lanchester was in service with the Royal Navy, Royal Canadian Navy and other Commonwealth navies throughout the war and for some decades after. The last examples left Royal Naval service in the 1970s and are now collectors' items.

A large number of Lanchester's were subsequently sold off to foreign nations. These are often marked with two broad arrows, point-to-point (appearing as a six-pointed star), stamped just before the serial number. This symbol is sometimes accompanied by the letter "S" and denotes "Sold out of Service".

During the 2023 Israel-Hamas war, a Lanchester was spotted in a weapons cache seized from slain Hamas fighters by the Israel Defense Forces. It was used during the Be'eri massacre as well.

Users

:In service with the Royal Canadian Navy until the 1960s

: Used by the Constitutionalists in the Dominican Civil War of 1965.

 Hellenic Navy
 (captured from Dutch)
:Retired.

See also
 Sten
 PPSh-41

References

External links
 Lanchester Mark 1 SMG (British) image at Security Arms
 Lanchester Mk.1 at Modern Firearms

Submachine guns of the United Kingdom
World War II infantry weapons of the United Kingdom
World War II submachine guns
Infantry weapons of the Cold War
9mm Parabellum submachine guns
Weapons and ammunition introduced in 1941

Lanchester submachine gun


Sectionalism is loyalty to one's own region or section of the country, rather than to the country as a whole.

Sectionalism occurs in many countries, such as in the United Kingdom.

In the United Kingdom

Sectionalism occurs most notably in the constituent nation of Scotland, where various sectionalist/separatist political organizations and parties have existed since the early 1920s, beginning with the Scots National League. Today, Scottish sectionalism is most strongly associated and advocated by the Scottish National Party (SNP), which can be described as both sectionalist and separatist. The SNP advocates for both Scottish independence and more autonomy for Scotland while remaining a part of the United Kingdom.

In the United States
Sectionalism in 1800s America refers to the different lifestyles, social structures, customs, and the political values of the North and the South. Regional tensions came to a head during the War of 1812, resulting in the Hartford Convention which manifested Northern dissatisfaction with a foreign trade embargo that affected the industrial North disproportionately, the Three-Fifths Compromise, dilution of Northern power by new states, and a succession of Southern Presidents.  Sectionalism increased steadily in 1800–1850 as the North industrialized, urbanized and built prosperous factories, while the deep South concentrated on plantation agriculture based on slave labor, together with subsistence farming for poor whites who owned no slaves. Southerners defended slavery in part by claiming that Northern factory workers toiled under worse conditions and were not cared for by their employers. Defenders of slavery referred to factory workers as the "white slaves of the North".

Meanwhile, Northern industrialists and workers benefited from the slave system, even as some westerners politicians and religious leaders denounced it. The South expanded into rich new lands in the Southwest (from Alabama to Texas).  However, slavery declined in the border states and could barely survive in cities and industrial areas (it was fading out in cities such as Baltimore, Louisville and St. Louis), so a South based on slavery was rural and non-industrial. On the other hand, as the demand for cotton grew the price of slaves soared, as slaves were considered imperative for the harvest and refinement of cotton. Historians have debated whether economic differences between the industrial Northeast and the agricultural South helped cause the Civil War. Some historians now disagree with the economic determinism of historian Charles Beard in the 1920s and emphasize that Northern and Southern economies were largely complementary.

Historians do agree that social and cultural institutions were very different in the North and South. In the South, wealthy white men owned all of the quality land, leaving poor white farmers with marginal lands of low productivity. Fears of slave revolts and abolitionist propaganda made the South militantly hostile to suspicious ideas. Members and politicians of the newly formed Republican Party were extremely critical of Southern society and argued that the system of free labor in place in the North resulted in much more prosperity. Republicans criticizing the Southern system of slavery would commonly cite the larger population growth of the Northern states, alongside their rapid growth in factories, farms, and schools as evidence of the superiority of a free labor system.

Southerners argued that it was the North that was changing, and was prone to new "isms", while the South remained true to the historic republican values of the Founding Fathers (many of whom owned slaves, including Washington, Jefferson, and Madison). The issue of accepting slavery (in the guise of rejecting slave-owning bishops and missionaries) split the largest religious denominations (the Methodist, Baptist, and Presbyterian churches) into separate Northern and Southern denominations. Industrialization meant that seven out of eight European immigrants settled in the North. The movement of twice as many whites leaving the South for the North contributed to the South's defensive-aggressive political behavior.

Sectionalism has also existed in the American West. Farmers in the late 19th century, who were exploited by railroads headquartered in the East, supported the Populist political movement.

In Spain
Sectionalism can be found in the Spanish regions of Catalonia, the Spanish portion of the Basque Country, Galicia, and Andalusia.

In Ukraine
After the dissolution of the Soviet Union in 1991, Ukraine became its own unitary state, however, also containing regions heavily populated by Russians. This caused a few rebellions throughout the eastern parts of the nation, taking place in the self-declared republics of the Donetsk People's Republic, the Luhansk People's Republic, and the peninsula of Crimea. Crimea is disputed by both Ukraine and the Russian Federation. Many nations oppose Russia's annexation of Crimea.

In Canada
In 1977, the province of Quebec started an independence movement from Canada, wanting to be an independent French-speaking nation. There were two referendums (1980 and 1995) for whether Quebec would stay as a province of Canada or become its own nation. Both of these referendums failed, keeping Quebec under the governance of the Canadian government. In the north, the Canadian government had given the indigenous Inuit peoples throughout the Yukon, Northwest Territories and Nunavut a certain amount of self-governance, allowing them to maintain their cultural practices.

See also
Separatism
Autonomism (political doctrine)
Ethnic nationalism
Ethnic minority
Ethnocentrism
Homeland
Identity politics
Intersectionality
Kinship
Language secessionism
Micronation
Multiculturalism
Minority group
Secession
Stateless nation

Further reading
 McPherson, James. "Antebellum Southern Exceptionalism: A New Look at an Old Question", Civil War History 29 (September 1983).

References

External links
Sectionalism

Political geography
Political theories

Sectionalism


Peplum originates in the Greek word for 'tunic' and may refer to one of the following:
Sword-and-sandal films, a derogatory reference to the genre of Greco-Roman Era costume/adventure films mostly produced in Italy, also known as "peplum".
Péplum (novel), a 1996 work by Belgian novelist Amélie Nothomb.
Peplos, a kind of women's garment in ancient Greece.
An overskirt also referred to as a peplum

Peplum


An Prosthechea bueraremensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Marcos Antonio Campacci, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Marcos Antonio Campacci. An Prosthechea bueraremensis in nahilalakip ha genus nga Prosthechea, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Prosthechea

Prosthechea bueraremensis


خالد نحاس معماري فلسطيني، له تصاميم معمارية ريادية في الأردن وخارجه، قام بعد الانتهاء من دراسته في جامعة فانكوفر بكندا، بافتتاح شركته الخاصة في العاصمة الأردنية عمّان في العام 1999 حيث تتخصص الشركة في تصميم المباني التجارية عالية التطور التكنولوجي والمطاعم والمقاهي، وتعمل حاليا على مشروع (وسط عمان).

نال نحاس على جائزة أفضل مصمم معماري شاب في معرض سيتي سكيب 2002 بدبي. من أشهر مشاريعه: مبنى نادي Vy في عبدون، عمّان ومبنى Blue Fig ومبنى أبو طويلة بلازا في عمّان أيضا.

مراجع

معماريون فلسطينيون

خالد نحاس


Buchholz kan henvise til:

 Buchholz (Aller), kommune im Landkreis Heidekreis, Niedersachsen
 Buchholz (Dithmarschen), kommune im Kreis Dithmarschen, Slevig-Holstein
 Buchholz (Forstgutsbezirk), kommunefri område i Kreis Segeberg, Slevig-Holstein
 Buchholz (Herzogtum Lauenburg), kommune i Kreis Herzogtum Lauenburg, Slevig-Holstein
 Buchholz in der Nordheide, by i Landkreis Harburg, Niedersachsen
 Buchholz (bei Röbel), kommune i Landkreis Mecklenburgische Seenplatte, Mecklenburg-Vorpommern
 Buchholz (bei Stadthagen), kommune i Landkreis Schaumburg, Niedersachsen
 Buchholz (Westerwald), kommune i Landkreis Neuwied, Rheinland-Pfalz
 Märkisch Buchholz, by i Landkreis Dahme-Spreewald, Brandenburg

Buchholz


Kara ayı, (ya da siyah ayı) ayıgiller (Ursidae) familyasında iki ayı türün ortak adı.

 Amerika siyah ayısı (Ursus americanus)
 Asya siyah ayısı (Ursus thibetanus)

Kara ayı


The year 1635 in science and technology involved some significant events.

Botany
 Jardin des Plantes, Paris, planted as a physic garden by Guy de La Brosse.

Publication
 Guillaume de Baillou's Opera medica omnia, Paris.

Births
 May 9 – J. J. Becher, German physician and chemist (died 1682)
 July 18 – Robert Hooke, English scientist and inventor (died 1703)
 November 22 – Francis Willughby, English ornithologist and ichthyologist (died 1672)

Deaths
 September 16 – Metius, Dutch mathematician (born 1571)
 October 22 – Wilhelm Schickard, German professor of Hebrew and Astronomy (born 1592)
 John Mason, English explorer (born 1586)

References

17th century in science
1630s in science

1635 in science


Gamze Deniz (d. 1977), Türk yazar, çevirmen ve akademisyen.

Boğaziçi Üniversitesi Mütercim-Tercümanlık bölümü mezunu olan Gamze Deniz'in,  Azlar ve Dilenciler, Aşk Bizi Ayıracak ve Ayrılık Senin Adın adlı üç kitabı bulunmaktadır. Pişmiş Kelle, Parazit, Gırgır, Çalıntı, Evrensel Kültür, Pazartesi, Stüdyo İmge dergilerinde, Evrensel ve Cumhuriyet gazetelerinde yazıları yayımlanmıştır. Yazılarında kadın-erkek ilişkilerini ve kadın haklarını konu etmiştir. Maria Dzielska'nın Hypatia of Alexandria adlı kitabını İskenderiyeli Hypatia olarak Türkçeye çevirmiştir.

2005 yılında Güney Asyalı yazarların eserlerini Türkçeye aktaran Ariya Yayınları'nı kurmuş ve 2007 yılına kadar Penguin Books of India'nın Türkiye temsilciliğini üstlenmiştir. 2008'den sonra tamamen akademik çalışmalara yönelmiştir.

Halen bir yüksek öğretim kurumunda doktor öğretim üyesi olan Gamze Deniz, Bhutan ve Türkiye'de yaşamakta ve dil ve kültür araştırmaları projelerinde çalışmaktadır.

1977 doğumlular
20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
Türk çevirmenler
Yaşayan insanlar
Boğaziçi Üniversitesinde öğrenim görenler
Resim aranan yazarlar
20. yüzyıl Türk kadın yazarları
İngilizceden Türkçeye çeviri yapanlar

Gamze Deniz


Pentaphylacaceae nom. cons., biljna porodica u redu vrjesolike (Ericales). Ime dolazi po rodu Pentaphylax, a pripada joj i rod ternstremija (Ternstroemia), po kojem je bila imenovana porodica Ternstroemiaceae.

Ukupno postoji oko 470 vrsta i 13 rodova. Rodu Pentaphylax pripada zimzeleni grm ili manje drvo, Pentaphylax euryoides, koji raste po Kini, Burmi, Vijetnamu, Tajlandu, Laosu, Kambodži, Malajskom poluotoku i Sumatri.

Opis
Pentaphylacaceae, porodica cvjetnica iz reda Ericales, koja se sastoji od nekih 12 rodova. Porodicu karakteriziraju mali cvjetovi koji se nalaze pojedinačno u pazušcima listova (gdje se spajaju stabljika lista i grana) i zakrivljeni embriji. Restrukturiran sustavom botaničke klasifikacije Angiosperm Phylogeny Group III (APG III) 2009. godine, Pentaphylacaceae se sastoji od tri skupine koje su prethodno bile smještene u različite porodice.

Prva skupina, rod Pentaphylax, sastoji se od jedne vrste drveća (P. euryoides) koja je rasprostranjena od Sumatre do Kine. Ima spiralno poredane zimzelene listove cjelovitih rubova (glatke, bez zubaca). Čini se da su peludne vrećice poprečno položene na čvrste niti, a otvaraju se preklopcima. Postoje samo dvije jajne stanice u svakoj komori jajnika i one proizvode krilato sjeme.

Drugu skupinu čini potporodica Ternstroemioideae, s dva roda zimzelenih grmova do drveća kojih ima posebno u izobilju u jugoistočnoj Aziji, Srednjoj Americi i Južnoj Americi. Rod Ternstroemia ima više od 90 pantropskih vrsta. Ove vrste imaju lišće umetnuto oko stabljike; nemaju zube i pojavljuju se samo na kraju svakog koraka rasta.

Treća skupina uključuje 9 rodova i više od 230 vrsta. Eurya (oko 75 vrsta) dolazi od Azije i Malezije do zapadnog Pacifika, a Adinandra (75 vrsta) je indo-malezijska. Rod Freziera (oko 57 vrsta) potpuno je američki. Listovi u ovoj skupini često su nazubljeni i mogu ostati smotani dok se izdužuju, tako da donja površina oštrice ima uzdužne oznake. Cvjetovi se također pojavljuju u grozdovima u pazušcima listova i obično daju bobičasto voće. Eurya i Freziera uglavnom rastu u planinskim staništima; oba roda imaju muške i ženske cvjetove koji rastu na različitim biljkama.

Tribusi i rodovi
 Frezierieae DC.
 Adinandra Jack
 Archboldiodendron Kobuski
 Balthasaria Verdc.
 Cleyera Thunb., klejera
 Eurya Thunb.
 Euryodendron Hung T.Chang
 Freziera Willd.
 Symplococarpon Airy Shaw
 Visnea  L. f., mokan drvo
 Pentaphylaceae P.F. Stevens & A. L. Weitzman
Pentaphylax Gardner & Champ.
 Ternstroemieae DC.
 Anneslea Wall.
 Ternstroemia Mutis ex L. f., ternstremija

Izvori

Vrjesolike
Biljne porodice

Pentaphylacaceae


شعيب الزيراوي مقاوم مغربي من مواليد قبيلة أولاد بوزيري القريبة من مدينة سطات، وهو من قادة المقاومة الكبار الذين حاربوا المستعمر الفرنسي بمنطقة الوسطى خاصة بالدار البيضاء، وهو صاحب أول تفجير للمقاومة بالبيضاء والذي كان بالجميعة، وقد مات شهيدا بعد تعرضه لمحاولة اغتيال ناجحة قام بها أحمد الطويل في 25 يوليو 1956بالدار البيضاء.

مراجع

وفيات 1956

شعيب الزيراوي


El parque nacional marino de Sainte Anne se encuentra a unos 5 km de Victoria, la capital de la nación insular africana de Seychelles, y abarca seis islas pequeñas. El Parque Marino fue creado en 1973 para la preservación de la fauna silvestre. La pesca y el esquí acuático están prohibidos en el Parque Marino.

El parque nacional se compone de las siguientes seis islas, todas los cuales forman parte del distrito de Mont Fleuri:

Isla Ste. Anne (Santa Ana), 2,19 km², con un gran centro turístico de lujo llamado Sainte Anne Island Resort
Isla de Cerf, 1,27 km², con una población de alrededor de 100 personas, con tres hoteles-resorts.
Isla de Cachée, 0,021 km², al sudeste cerca de Cerf, un sitio de anidación de aves marinas.
Isla Round, 0,018 km², una antigua colonia de leprosos, con un exclusivo resort de cinco estrellas llamado "Round Island Resort", con 10 villas.
Isla Larga (Long Island), 0,212 km², un área de cuarentena antes, ahora el sitio de una prisión estatal con 170 reclusos
Isla Moyenne, 0,089 km², con una población de dos personas y un restaurante Maison Moyenne.

La superficie total de las seis islas del parque marino nacional de 3.80 km². El total nacional de superficie marina del parque es de 14,43 kilómetros cuadrados.

Véase también
Geografía de Seychelles
Geografía de África

Referencias

Sainte Anne
Áreas protegidas establecidas en 1973
Seychelles en 1973
Parques nacionales marinos

Parque nacional marino de Sainte Anne


Niels Andersen (født 14. maj 1867 i Skibinge, død 9. oktober 1930 i Hyllinge) var en dansk konkurrenceskytte og OL-deltager ved legene i 1908 og 1912. Han var medlem af Præstø Amts Skytteforening.

Ved legene i London i 1908 deltog han i riffelskydning, 300 m, tre positioner for hold, hvor de seks danske skytter blev nummer fire med 4.543 point, samt i militærriffel på seks forskellige distancer, ligeledes for hold. Her blev de seks danskere nummer otte og sidst af de hold, der gennemførte konkurrencen. Ved legene i Stockholm i 1912 vandt han bronze i riffelskydning, 300 m, tre positioner for hold og blev nummer otte i militærrriffel på fire forskellige distancer, denne gang blandt ti hold.

Referencer

Skytter fra Danmark
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 1908
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 1912
Olympiske bronzemedaljevindere fra Danmark

Niels Andersen (skytte)


Queenborough es una parroquia civil y una villa del distrito de Swale, en el condado de Kent (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Queenborough tiene una superficie de 7,23 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Queenborough tenía 3471 habitantes (48,57% varones, 51,43% mujeres) y una densidad de población de 480,08 hab/km². El 25,47% eran menores de 16 años, el 68,8% tenían entre 16 y 74 y el 5,73% eran mayores de 74. La media de edad era de 35,75 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 29,38% estaban solteros, el 50,83% casados y el 19,79% divorciados o viudos.

El 97,38% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 1,3% de la población, mientras que el 1,33% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 98,56% eran blancos, el 0,84% mestizos, el 0,23% asiáticos y el 0,37% negros. El cristianismo era profesado por el 73,32%, el hinduismo por el 0,09%, el islam por el 0,09% y cualquier otra religión, salvo el budismo, el judaísmo y el sijismo, por el 0,29%. El 17,46% no eran religiosos y el 8,76% no marcaron ninguna opción en el censo.

1491 habitantes eran económicamente activos, 1376 de ellos (92,29%) empleados y 115 (7,71%) desempleados. Había 1421 hogares con residentes, 66 vacíos y 3 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Kent
Parroquias civiles de Kent

Queenborough


Tolga Tekinalp, 1974 Sinop doğumlu eski basketbolcu.

Basketbola Efes Pilsen altyapısından başlayan Tolga Tekinalp bu takımda aldığı teknik ve temel bilgiler ile 17 yaşında iken tecrübe kazanması amacıyla TED Kolejliler takımına transfer oldu. 1994 yılında çok daha büyük hedefleri olan ve yeni kurulmuş ve yepyeni bir takım oluşturan Ülkerspor tarafından transfer edildi. Ülkerspor'un geniş kadrosuna rağmen 6.adam olarak görevini başarıyla yaptı ve oynadığı kısa süreler içinde önemli istatistiklere sahip oldu. Bu takımda oynadığı dönemde millî takıma kadar yükseldi. 1997 Avrupa Basketbol Şampiyonası'na katılan millî takım kadrosundaydı. 1999 yılında Fenerbahçe'ye transfer oldu ve 2 sene bu takımda görev aldı.

2001 Kasım ayında İsveç ligine transfer oldu. Çok değişik bir ortam ve basketbol kültürü olan bu ülkede oldukça başarılı oldu ve 18.2 sayı, 8.3 rebound ortalamasına sahip oldu.

2002 yılında Fransız takımı Dijon tarafından denense de 2003/2004 takımında Beşiktaş'a transfer oldu. Artık takımın en tecrübeli oyuncularından biri olarak 2005/2006 yılında takımın kaptanı oldu.

2006 yazında Galatasaray Cafe Crown takımına transfer oldu. Yeni takımında pek fazla süre alamasa da tecrubesiyle takıma ciddi katkıda bulunmuştur.
2008 yazında İstanbul Teknik Üniversitesi Basketbol takımına transfer oldu.

Kariyeri

 1990-1991: Efes Pilsen
 1991-1992: Kolejliler
 1994-1995: Ülkerspor
 1995-1996: Ülkerspor
 1996-1997: Ülkerspor
 1997-1998: Ülkerspor
 1998-1999: Ülkerspor
 1999-2000: Fenerbahçe
 2000-2001: Fenerbahçe
 2001-2002: Alvik 08 Stockholm
 2003-2004: Beşiktaş
 2004-2005: Beşiktaş
 2005-2006: Beşiktaş
 2006-2007: Galatasaray
 2008-2009: İ.T.Ü
 2011     : Maliye Millî Piyango

Başarılar

 1995 Türkiye Ligi Şampiyonluğu
 1998 Türkiye Ligi Şampiyonluğu
 2001 Koraç Kupası Çeyrek Final
 2002 İsveç Ligi Normal Sezon 2.
 2002 İsveç Ligi Yarı Final
 2004 Türkiye Ligi Yarı Final
 2005 FIBA Avrupa Ligi Çeyrek Final
 2005 Türkiye Ligi Finali

Dış bağlantılar
 TBLStat.net Oyuncu Profili

Kaynakça

1974 doğumlular
Türk erkek basketbolcular
Galatasaray SK basketbolcuları
Fenerbahçe SK basketbolcuları
Beşiktaş JK basketbolcuları
Anadolu Efes SK basketbolcuları
Yaşayan insanlar
Forvetler (basketbol)

Tolga Tekinalp


Sankt Ælfgifu af Shaftesbury, også kendt som Skt. Elgiva (død 944) var Edmund 1. af Englands første dronning og hustru (939-946), som hun fødte to fremtidige konger, Edwy (955-959) og Edgar (s. 959-975). Ligesom sin mor Wynflaed havde hun en særlig tilknytning til nonneklosteret Shaftesbury (i Dorset), grundlagt af kong Alfred. Her blev hun begravet og snart efter æret som en helgen. Ifølge en tradition, der opstod en gang før den normaniske invasion i 1066, er hendes festdag 18. maj.

Familiære baggrund

Hendes mor synes at have været en en kvinde med tilkytning til Shaftesbury Abbey kaldet Wynflaed (også Wynnflæd eller Wynflæd). Den afgørende ledetråd kommer fra et dokument skrevet af kong Edgar, hvori han bekræftede tildelingen af en ejendom ved Uppidelen (Piddletrenthide, Dorset ) lavet af hans bedstemor ( ava) Wynflæd til Shaftesbury. Hun kan vel være nonnen (religiosa femina) af dette navn i et charter dateret 942 og bevaret i klostrets skatkammer. Det registrerer, at hun modtog og fik af kong Edmund en håndfuld ejendomme i Dorset, nemlig Cheselbourne og Winterbourne Tomson, som på en eller anden måde endte i lokalsamfundets besiddelse.

Da der ikke kendes til hverken fad eller søskende, har yderligere spekulationer omkring Ælfgifus baggrund i vid udstrækning været afhængig af morens identitet, hvis relativt usædvanlige navn har resulteret yderligere gætteri. H.P.R. Finberg foreslår, at hun var den Wynflæd, der udfærdigede et testamente angiveligt engang i midten af det 10. århundrede efter Ælfgifus død. Denne dame havde mange ejendomme spredt over Wessex (i Somerset, Wiltshire, Berkshire, Oxfordshire og Hampshire) og havde gode forbindelser til nonnerne i Wilton og Shaftesbury, som begge var kongeligt oprettede klostre. På dette grundlag er der blevet foreslået en række familiemedlemmer til Ælfgifu, herunder en søster kaldet Æthelflæd, en bror kaldet Eadmær, og en bedstemor kaldet Brihtwyn.

Der er dog ingen konsensus blandt forskere om Finbergs forslag. Simon Keynes og Gale R. Owen gør opmærksom på, at der ikke er tegn på kongelige slægtninge eller forbindelser i Wynflæds testamente, og Finbergs antagelser om Ælfgifus familie står derfor på et usikkert grundlag. Andrew Wareham er mindre bekymret over dette og foreslår, at forskellige slægtskabsstrategier kan redegøre for det. En stor del af spørgsmålet om identifikation synes også at afhænge af det antal år, som Wynflæd sandsynligvis har overlevet sin datter. I lyset heraf er det vigtigt, at David Dumville ud fra palaeografiske grunde har afvist den konventionelle tiddatering ca. 950 af testamentet, som han anser for "spekulativ og for tidligt" (og at en Wynflæd stadig levede i 967).

Ægteskab
Kilderne registrerer ikke datoen for Ælfgifus ægteskab med Edmund. Den ældste søn Edwy, der næppe havde været myndig ved sin tronbestigelse i 955, kan være født omkring 940, hvilket kun giver os en meget snæver terminus ante quem (senest mulige dato) for forlovelsen. Selv om Ælfgifu, som mor til to fremtidige konger, viste sig at være en vigtig kongelig sengeledsager, er der intet sikkert samtidigt bevis for, at hun nogensinde blev indsat som dronning. I et dokument af tvivlsom ægthed dateret 942-946, bevidner hun som kongens konkubine (concubina regis), men senere i århundredet bliver hun i krøniken skrevet af krønikeskriveren Æthelweard omtalt som dronning (regina).

En stor del af Ælfgifus berømmelse stammer fra hendes tilknytning til Shaftesbury. Hendes protektion af stedet kan udledes af et dokument fra kong Ethelred, dateret 984, hvori det angives at klostret udvekslede den store ejendom i Tisbury (Wiltshire) med kong Edmund i bytte for Butticanlea (uidentificeret beliggenhed). Ælfgifu modtog det fra sin mand og havde til hensigt at testamentere det tilbage til nonnerne, men det var endnu ikke sket (hendes søn Edwy krævede, at Butticanlea blev returneret til kongefamilien først).

Ælfgifu døde før sin mand i 944. I begyndelsen af det 12. århundrede skrev Vilhelm af Malmesbury, at hun led af en sygdom i løbet af de sidste par år af sit liv, men der kan have eksisteret en vis forvirring omkring detaljerne i Ælgifus liv som et resultat af et forfalsket dokument fra 11. eller 12. århundrede (se nedenfor). Hendes lig blev begravet i nonneklostret.

Helgenkåring
Ælfgifu blev æret som en helgen straks efter sin begravelse i Shaftesbury. Æthelweard beretter om, at mange mirakler havde fundet sted ved hendes grav i hans tid, og disse havde tilsyneladende tiltrukket lokal opmærksomhed. Lantfred af Winchester, der skrev i 970'erne og som derfor kan kaldes det tidligst kendte vidne til hendes kult, fortæller om en ung mand fra Collingbourne (muligvis Collingbourne Kingston, Wiltshire), der i håbet om at blive kureret for blindhed, rejste til Shaftesbury og holdt nattevagt ved hendes grav. Det der førte ham dertil var hendes omdømme som "den ærværdige Sankt Ælfgifu [...] ved hvis grav mange syge personers kroppe modtager medicin gennem Guds almægtighed". På trods af den fremtrædende nye kult omkring Edvard Martyren, fortsatte hendes kult med at blomstre i slutningen af det angelsaksiske England, som det fremgår af hendes optagelse i en oversigt over helgeners hvilesteder.

Ælfgifu bliver kaldt helgen (Sancte Ælfgife) i D-teksten i den Angelsaksiske Krønike (fra midten af det 11. århundrede) på det punkt, hvor krøniken angiver Edwy og Edgars kongelige forældre. Hendes kult kan have været fremmet og brugt til at forbedre status for kongeslægten og mere snævert for hendes efterkommere. Lantfred tilskriver hendes helbredende kraft både til hendes egne fortjenester og hendes søn Edgars. Det kunne være på grund af hendes forbindelse til hendes myrdede barnebarn Edvard Martyren, at hans lig i 979 blev gravet op og lagt til hvile i Shaftesbury under stor ceremoni og ledelse af ealdorman Ælfhere.

Ifølge Vilhelm af Malmesbury ville Ælfgifu i hemmelighed frelse dem, der offentligt blev idømt alvorlige domme, hun gav dyrt tøj til de fattige, og hun havde også profetiske og helbredende kræfter.

Ælfgifus berømmelse i Shaftesbury synes at have overstrålet den første abbedisse, kong Alfreds datter Æthelgifus, omdømme så meget, at Vilhelm of Malmesbury, måske, skrev modstridende beretninger om klostrets tidlige historie. I Gesta regum identificerer han korrekt den første abbedisse som Alfreds datter, som efterfulgte Asser, selvom han giver hende navnet Ælfgifu (Elfgiva), mens han i sin Gesta pontificum krediterer Edmunds hustru Ælfgifu med oprettelsen. Enten skrev Vilhelm ud fra modstridende kilder, eller også var det hans mening at sige, at Ælfgifu genetablerede klostret. Under alle omstændigheder ville Vilhelm have haft adgang til lokale skikke i Shaftesbury, da han sandsynligvis skrev et nu tabt værk for fællesskabet,  et fragment, som han medtog i sin Gesta pontificum:

Se også

 Ælfgifu af Exeter

Noter

Referencer

Primære kilder

 Angelsaksiske chartre
 S 514 (AD 942 x 946), giver kong Edmund jord. Arkiv: Canterbury.
 S 850 (AD 984), King Æthelred tildeler ejendomme til Shaftesbury. Arkiv: Shaftesbury.
 S 744 (AD 966). Arkiv: Shaftesbury.
 S 485 (AD 942). Arkiv: Shaftesbury.
 S 1539 , udg. og tr. Dorothy Whitelock, Angelsaksiske Wills . Cambridge studier i engelsk juridisk historie. Cambridge, 1930. pp.   10-5 (med kommentar, s.   109-14).
 Angelsaxisk krønike (MS D), red. D. Dumville og S. Keynes, The Anglo-Saxon Chronicle. A Collaborative Edition. Vol. 6. Cambridge, 1983.
 Æthelweard , Chronicon , ed. og tr. Alistair Campbell, Chronicle of Æthelweard . London, 1961.
 Lantfred of Winchester , Translatio et Miracula S. Swithuni , red. og tr. M. Lapidge, Cult of St Swithun . Winchester Studies 4. The Anglo-Saxon Minsters of Winchester 2. Oxford, 2003. 252-333.
 On the resting places of English saints, red. F. Liebermann, Die Heiligen Englands. Angelsächsisch und Lateinisch. Hanover, 1889. II nr. 36 (s. 17-8).
 Vilhelm af Malmesbury , Gesta Pontificum Anglorum , red. og bearbejdelse M. Winterbottom og RM Thomson, William of Malmesbury. Gesta Pontificum Anglorum The History of the English Bishops. OMT. 2 vols (vol 1: text and translation, vol. 2: commentary). Oxford: OUP, 2007.
 Vilhelm af Malmesbury, Gesta Regum Anglorum , ed. og tr. RAB Mynors, RM Thomson og M. Winterbottom, William of Malmesbury. Gesta Regum Anglorum. The History of the English Kings. OMT. 2 vols: vol 1. Oxford, 1998.

Sekundære kilder

 Ælfgifu 3 Hentet 2009-3-27.
 Dumville, David."English Square Minuscule Script: the mid-century phases" Anglo-Saxon England; 23 (1994): 133–64.
 Finberg, H.P.R. The Early Charters of Wessex. Leicester, 1964.
 Owen, Gale R. "Wynflæd's wardrobe." Anglo-Saxon England 8 (1979): 195–222.
 Thacker, Alan. "Dynastic Monasteries and Family Cults. Edward the Elder's sainted kindred." In Edward the Elder, 899-924, ed. N. J. Higham and David Hill. London: Routledge, 2001. 248–63.
 Wareham, Andrew. "Transformation of Kinship and the Family in late Anglo-Saxon England." Early Medieval Europe; 10 (2001). 375–99.
 Yorke, Barbara. Nunneries and the Anglo-Saxon Royal Houses. London, Continuum, 2003.

Yderligere læsning

 Fod, Sarah.Veiled Women. 2 vols: vol. 2 (Female Religious Communities in England, 871-1066). Aldershot, 2000.
 Jackson, R.H. "The Tisbury landholdings granted to Shaftesbury monastery by the Saxon kings." The Wiltshire Archaeological and Natural History Magazine 79 (1984): 164–77.
 Kelly, SE Charters of Shaftesbury Abbey . (Angelsaksiske Charters; 5. ) London, 1996.
 Keynes, Simon. "Alfred the Great and Shaftesbury Abbey." In Studies in the Early History of Shaftesbury Abbey, ed. Laurence Keen. Dorchester: Dorset County Council, 1999. 17–72.
 Murphy, E. "The Nunnery that Alfred Built at Shaftesbury." Hatcher Review; 4 (1994): 40–53.

Dronninger af England

Ælfgifu af Shaftesbury


Mohenjo-daro (Sindhi: موئن جو دڙو Urduca: موئن جو دڑو, kelime anlamı ile Ölü Adamlar Tepesi;) Pakistan'ın, Sind eyaletinde bir arkeolojik sit alanıdır. MÖ 2500 civarında inşa edilmiş olan bu kent, standartlaştırılmış tuğlalar, ızgara planı ve kapalı kanalizasyon sistemleri gibi özellikleriyle antik İndus Vadisi Uygarlığı veya Harappan kültürünün en büyük yerleşim yerlerinden biriydi. Antik Mısır, Mezopotamya, Girit ve Norte Chico uygarlıklarıyla çağdaş olup, dünyanın en erken büyük kentsel yerleşim yerlerinden biriydi ve Kuran'da geçen Ress Kavmi'nin bu şehirde yaşamış olduğu çeşitli araştırmacılar tarafından belirtilmektedir.. Mohenjo-daro, MÖ 19. yüzyılda İndus Vadisi Uygarlığı'nın düşüşüyle terk edilmiş ve 1920'li yıllara kadar bu alan yeniden keşfedilmemişti. O tarihten bu yana, 1980'de UNESCO Dünya Mirası alanı ilan edilen kentin bulunduğu sit alanında önemli kazılar yapılmıştır. Sit alanı halen erozyon ve yanlış restorasyon tehdidi altındadır.

Galeri

Kaynakça

Sind
Pakistan'daki arkeolojik sitler
Tunç Çağı'nda Asya

Mohenco-daro


Michael Tenzer (born 1957) is a composer, performer, and music educator and scholar.

Career
Tenzer was born in New York City and studied music at Yale University (BA. 1978) and University of California, Berkeley (Ph.D. 1986). After teaching at Yale from 1986 to 1996, he moved to University of British Columbia where he teaches ethnomusicology, composition, music theory and gamelan performance, co-directs the doctoral program in ethnomusicology.

Tenzer's compositions for chamber, solo and orchestral media have been performed in North America, Europe, and Asia, featuring performers such as Pandit Swapan Chaudhuri (tabla), Alex Klein (oboe) and Evan Ziporyn (clarinet). His publications have been recognized with the Society for Ethnomusicology's Alan P. Merriam Prize (best book of 2000) and the 34th annual ASCAP-Deems Taylor award, and his research has been supported with grants from the National Endowment for the Humanities and Fulbright. Among his composition prizes are a Library of Congress/Koussevitzky commission for a chamber work, Sources of Current. After its premiere the New York Times called it "deft, sophisticated and inventive." He received the Charles Ives Center award for his percussion quartet (1981), the DiLorenzo prize for the octet Daya (1985) for string quartet and clarinets, and the Morse Fellowship to complete his Symphony for Strings (1988). Tenzer's music is available on New World, Cantaloupe and Bali Stereo labels.

Since 1977, Tenzer has been deeply involved with the gamelan music of Bali, Indonesia. He carried out several years of research and writing about it on a series of fellowships, among them a Fulbright (1982), a grant from the Asian Cultural Council (1987) the Morse Fellowship (1989), and a National Endowment for the Humanities University Teacher's Fellowship (1994). An experienced performer and teacher of gamelan, Tenzer is the author of two books on the subject: Balinese Music (Periplus: 1991; 2nd ed. 1998) and Gamelan Gong Kebyar: The Art of 20th Century Balinese Music (University of Chicago Press 2000). More recently he published Analytical Studies in World Music (Oxford 2006). He was the first Western composer invited to compose for Balinese ensembles in Bali and has completed a series of works of an increasingly experimental character for the gamelan since 1982, among them Sinar Jegog (1985), Situ Banda ("Bridge of Monkeys"; 1989), Banyuari ("Tributary"; 1992), Talakalam for gamelan with tabla (1999), "Puser Belah" for 2 simultaneous gamelan ("Unstable Center"; 2003), and "Buk Katah" for gamelan with a nonet of brass, winds and piano ("Underleaf"; 2006). These works have been cited by Balinese critics as "an important and unique contribution to our cultural heritage". The last three compositions cited plus others are featured on the 2009 CD Let Others Name You on New World records. In 1979, Tenzer co-founded the Sekar Jaya gamelan ensemble in Berkeley, California, an organization of Americans dedicated to the performance of Balinese arts that is now internationally known. Since 1996 he has directed Gamelan Gita Asmara in Vancouver.

External links
Michael Tenzer's Web Page
Gamelan Gita Asmara's Web Page

1957 births
Living people
American male composers
21st-century American composers
American ethnomusicologists
Gamelan musicians
Asian Cultural Council grantees
Musicians from New York City
Pupils of Gérard Grisey
Pupils of Martin Bresnick
21st-century American male musicians

Michael Tenzer


Kemijski polaritet je razdvajanje kemijskog naboja zbog kojeg nastaje kemijski dipol ili multipol cijele molekule ili jedne ili više njezinih skupina. Polarne molekule vrše interakciju putem dipol-dipol privlačenja ili vodikovih veza. Molekulski polaritet ovisi o razlici elektronegativnosti atoma u spoju i asimetriji strukture molekule. Polarnost utječe na brojna fizička svojstva poput površinske napetosti, topljivosti, i točaka vrelišta i tališta.

Polarnost kemijskih veza

Ne privlače svi atomi elektrone jednakom silom. Iznos sile kojom pojedini atom privlači okolne elektrone naziva se elektronegativnost. Atomi visokih elektronegativnosti, poput fluora, kisika i dušika jače privlače elektrone od atoma s niskim vrijednostima elektronegativnosti. U kemijskoj vezi to dovodi do nejednake raspodjele elektrona između atoma, jer elektrone više privlači atom veče elektronegativnosti.

Zbog negativnog naboja elektrona, nejednaka podjela elektrona u kemijskoj vezi vodi do stvaranja električnog dipola odn. razdvajanja pozitivnog i negativnog naboja. Podjela naboja unutar takvih dipola često je manja od Elementarnog naboja, pa se često naziva i parcijalnim nabojem, te se koriste oznake δ+ (delta plus) i δ− (delta minus). Ove simbole su uveli Christopher Kelk Ingold i Edith Hilda Ingold 1926. Dipolni moment veze može se izračunati množenjem količine raspodijeljenog naboja i udaljenošću među nabojima.

Ti dipoli unutar molekula mogu međudjelovati, čime dolazi do dipol-dipol interakcija.

Izvori

Kemijska svojstva

Kemijski polaritet


ග්වේයූ මේ වනතෙක් සොයාගත් පැරණිම  මුඛයක් සහ ඇටසැකිල්ලක් සහිත මත්ස්‍යයාය.ග්වේයූ ඔනිරොස්  යන විද්‍යාත්මක නාමයෙන් හැඳින්වෙන මෙම මත්ස්‍යයා සිලූරියානු යුගයේ අවසන් සමයේ ජිවත්  වුවෙක් සැලකේ. (වසර මිලියන 419 කට පමන ඉහත ).

ග්වේයූ


O Centrophorus harrissoni é uma espécie de tubarão pertencente à familia Centrophoridae.

Squaliformes
Peixes descritos em 1915

Centrophorus harrissoni


RPG-7, Sovyetler Birliği yapımı bir geri tepmesiz tanksavar silah olup, dünyada en çok kullanılan tanksavar silahıdır. Etkili menzili 400 metredir. Özgün adı: Ручной Противотанковый Гранатомёт-Ruçnoy Protivotankovıy Granatomyot (Anti tank (protivotankovıy) bombası atıcı). Önceki modeli RPG-2'den geliştirilmiştir. Atası II. Dünya Savaşı sırasında Almanlar tarafından geliştirilen Panzerfausttur. ABD Ordusu kendine malederek "Rocket Propelled Grenade" biçiminde açıklar.

40 mm çapında, 95.3 cm uzunluğunda müsademe çarpma sistemiyle çalışan dakikada 4-6 atım yapabilen 25 metre geri tehlike bölgesi bulunan toplu, hafif ve orta zırhlı hedeflere kullanılan timin destek silahıdır. 900 metreden sonra hedefin bulunamaması halinde roket kendini imha etmektedir.

Sağlam yapısı, düşük fiyatı ve etkili oluşu onu dünyada en çok kullanılan tanksavar silahı yapmaktadır. Şu an itibarıyla 40'tan fazla ülke tarafından kullanılmaktadır. Bunun yanında 9 ülkede de üretimi yapılmaktadır. Gayrinizami ve gerilla grupların arasında da popülerdir. RPG-7 1961 yılından bugüne kadarki tüm savaşların çoğunda kullanılmıştır.

En çok kullanılan uyarlamaları RPG-7D paraşütçü modeli (kolay taşınabilmesi için 2 parçaya bölünebilen) ve Çin yapımı Type 69'dur. İran ve Çin tarafından farklı isim ve kalifikasyonlar altında üretilmektedir.

Mühimmat çeşitleri

 Tanksavar roketi(tanklar ve diğer zırhlı araçlar için tasarlanmış tahrip gücü yüksek etkili)
 Anti personel roketi (toplu yaya intikal eden veya duran hedefler için tasarlanmış personel roketidir.

Hedef Cinsleri
 Tank ve Zırhlı Araçlar
 Beton Koruganlar
 Mürettebatlı Otomatik Silah Mevzileri
 Uçak ve Helikopterler
 Toplu canlı hedefler

Açıklaması
RPG-7 bir kişi tarafından taşınabilen, 40 mm çapında yivsiz çelik bir borudan oluşan, namludan dolumu yapılan barut gazının roketi ateşlemesiyle çalışan bir tanksavar silahıdır. 30 metrelik bir geri tehlikeli bölgesi vardır (ilk 15 metre öldürücü, sonraki 15 metre yaralayıcıdır). Savaş başlığına sevk fişeği takılmadığı sürece arka tarafında hiçbir tehlike oluşmaz.

Tarihçe
RPG-7 Knut adı verilen bu silah ilk olarak, Rusya'nın Kovrov silah fabrikasında 1961 yılında üretildi. 1962 yılında Varşova Paktı ordularında hizmete sokuldu ve bugüne kadar da sınıfının en etkili ve popüler silahı olarak şöhretini korumakta. Bu kadar seneden sonra bile bu silah hâlâ üretilmektedir. Görmeyenler için tarif etmek gerekirse RPG-7 40 mm çapında ve bir metre uzunluğunda bir boruya benzer ve üzerinde tetik sistemiyle PGO-7 mesafe ölçerli optik nişangâh vardır. Bütün silah, ucuna takılan roketi hariç tutarsak, 6 kilo 300 gram ağırlığındadır (modeline göre değişiklik gösterir). Bu silah son derece hafif ve kullanışlıdır.

RPG-7 için pek çok mühimmat tipi mevcuttur. Orijinal mühimmatı olan RPG-7 roketi 4-5 kilo ağırlığında ve 200 metre etkili menzile sahiptir. Duran hedeflere 500 metre, hareket halindeki hedeflereyse 300 metreden atış yapılabilir. Bu roket 1,5 metre kalınlığında takviyeli betonu, 2 metre kalınlığında tuğla duvarı veya 75 mm'lik çelik zırhı delip geçebilir.

RPG-7'nin yeni çıkan modelleri gece görüş ve kızılötesi gibi imkânlara da sahiptir. Bu silah etkinliği ve kolay kullanımı yüzünden dünyadaki pek çok ülke tarafından da üretilmektedir. Bu ülkeler şu an itibarıyla Azerbaycan, Rusya, Çin, Bulgaristan, Mısır, Gürcistan, İran, Pakistan ve Romanya'dır. İşgale uğramadan önce Irak da bu ülkelerin arasındaydı ve fabrika Nasiriye'de bulunuyordu. Şu anda milisler tarafından sıkça kullanılmaktadır.

RPG-7'nin kullanımı da epey basittir. Bunun için kullanıcı önce ateşleyici fünyeyi rokete takar ve her ikisini de roketatara yerleştirir. Roket lançerdeki yerine oturduktan sonra roketin ucundaki emniyet tapası çıkartılır ve sadece roketatarı hedefe doğrultup tetiğe basmak yeterli olacaktır. Mühimmat namludan çıkarken ilk metrelerde düşük hızla gittiği gözle görülür, sevk fişeği açılır ve hedefine giderken en yüksek hızına ulaşır. Atış yapılırken kulak tıkama tıpası kullanılır ve atıcı ağzını açık tutmalıdır. Mühimmat üzerindeki hassas tapanın çarpmadığı durumlarda mühimmat patlamayabilir. Bu silahın temel kullanım amacı zırhlı araçları ve takviye edilmiş mevzileri imha etmektir.

RPG Modelleri
RPG-7V2 Standart modeli
RPG-7D3 (Hava indirme birliklerinin kullandığı model iki parçaya ayrılabilir)
Type 69 RPG RPG-7'nin Çin kopyasıdır
RPG-7USA (Picatinny Rails)
B-41

Kullanıcılar

Eski kullanıcılar

Kaynakça

Dış bağlantılar

Tanksavarlar
Rus icatları

RPG-7


طوكيو ديزني لاند أو طوكيو ديزوني راندو  هي مدينة ملاهي تقع في منتجع طوكيو ديزني، في أوراياسو، تشيبا، اليابان. كانت طوكيو ديزني لاند هي أول حديقة ديزني تبنى خارج الولايات المتحدة الأمريكية، افتتحت في 15 أبريل 1983. تم إنشاء طوكيو ديزني لاند على نسق ديزني لاند في كاليفورنيا ومملكة السحر في فلوريدا.

يملك طوكيو ديزني لاند شركة ذا أورينت لاند، بترخيص من شركة والت ديزني، وهي بالترافق مع جارتها طوكيو ديزني سي حديقتا ديزني الوحيدة التي لا تملكها شركة والت ديزني. تتميز ديزني لاند طوكيو برحابة مساحاتها لاستقبال أعداد كبيرة من الزوار يومياً حيث قُدِر عدد زوار طوكيو ديزني لاند في عام 2007 ما يقارب 13.9 مليون زائر.

يوجد في طوكيو ديزني لاند سبعة مناطق مختلفة، البازار العالمي، بالإضافة إلى أراضي ديزني التقليدية الأربعة: أرض المغامرة وأرض الغرب وأرض الخيال وأرض الغد، واثنين من الأراضي الصغيرة: بلد المخلوق وميكي تونتاون. العديد من هذه المناطق تعكس تلك الموجودة في ديزني لاند الأصلية لأنها تستند إلى أفلام ديزني الأمريكية.

التاريخ
تم التوقيع على العقد الأولي لبناء ديزني لاند في محافظة تشيبا في أبريل 1979. زار المهندسون والمهندسون المعماريون اليابانيون كاليفورنيا للقيام بجولة في ديزني لاند والاستعداد لبناء الحديقة الجديدة. بدأ البناء في المتنزه بعد سنة وتم تغطيته من قبل مئات المراسلين كمؤشر عال من التوقعات للحديقة في المستقبل. كانت التكلفة النهائية لطوكيو ديزني لاند 180 مليار ين بدلا من المتوقع 100 مليار ين.

في 28 فبراير 2020، أعلنت ديزني إغلاق مؤقت لطوكيو ديزني لاند وديزني سي من 29 فبراير لمكافحة وباء COVID-19. تم تمديد الإغلاق، الذي كان من المقرر أصلا أن ينتهي في منتصف مارس، مرتين في وقت لاحق، وكان آخر تمديد حتى 1 يوليو 2020.

الحضور

المستقبل
منذ افتتاح الحديقة في عام 1983، كان منتجع ديزني طوكيو بانتظام أحد أكثر منتجعات ديزني ربحية. وبحلول عام 1994، دخل أكثر من 149 مليون شخص من بوابات طوكيو ديزني لاند، أي أكثر من مجموع سكان اليابان البالغ عددهم 127.6 مليون نسمة في ذلك الوقت. في 1996، وُظِف 12,390 شخص مما جعل ديزني لاند طوكيو أكبر مكان عمل في اليابان. تكهنّ الكثير أنّ ديزني لاند طوكيو نجحت اقتصاديا بسبب التوقيت والموقع، تقع مدينة الملاهي في منطقة حضرية تعداد سكانها 30 مليون نسمة، وافتتحت في ذروة الاقتصاد المزدهر حيث أراد المواطنون الذين يعملون بجد الهروب من الواقع.

تنص ديزني لاند طوكيو على أن واحدا من أهدافها الرئيسية هو تحسين الحديقة والتنويع خارج حدود حدائق ديزني المحلية. ولقد أضافت طوكيو ديزني لاند مؤخرا هوية وطنية داخل الحدائق من خلال إضافة مناطق للجذب السياحي مع الصفات اليابانية بشكل واضح. تعرض قلعة سندريلا شخصية ديزني وقصة المؤامرة من خلال عيون اليابانيين. بينما تهيمن عليها أساطير ديزني، ماستومو تاكاهاشي، الرئيس السابق لشركة الأراضي الشرقية، يذكر هذا النمو والتنمية كأحد أهدافها الرئيسية: «يجب علينا ألا نكرر فقط ما نتلقاه من ديزني. وأنا مقتنع بأنه يجب علينا المساهمة في التبادل الثقافي بين اليابان والولايات المتحدة الأمريكية».

الحدائق

البازار العالمي
البازار العالمي هو ممر الدخول الرئيسي ومنطقة التسوق الرئيسية في طوكيو ديزني لاند. على الرغم من استخدام كلمة «العالم» في الاسم، فإن المظهر العام وموضوع البازار العالمي هو عالم أمريكا في أوائل القرن العشرين، ويطابق «الشارع الرئيسي، الولايات المتحدة الأمريكية» حدائق المملكة السحرية الأخرى. يتكون البازار العالمي من شارعين متقاطعين: الشارع الرئيسي (الممر الرئيسي الذي يمتد من المدخل الرئيسي نحو قلعة سندريلا)، وشارع الوسط الذي يشكل خطًا عموديًا مع الشارع الرئيسي ويؤدي إلى أرض المغامرة في اتجاه وأرض الغد في الاتجاه الآخر. يحتوي البازار العالمي على مظلة دائمة تغطي مناطق الشارع الرئيسي وشارع المركز، مصممة لحماية الضيوف من العناصر.

أرض المغامرة
تتكون أرض المغامرة من منطقتين متميزتين ومكملتين: منطقة بعنوان «نيو أورلينز» ومنطقة «الغابة». المنطقة مزيج مقارب لساحة نيو اورليانز ومنطقة أرض المغامرة التي توجد في حديقة ديزني لاند في الولايات المتحدة.

أرض الغرب
أرض الغرب هي منطقة ذات طابع الغرب القديم. مثل نظيراتها، يهيمن على المنطقة جبل الرعد الكبير، وهو جبل على غرار وادي النصب التذكاري يحيط به أفعوانية قطار الألغام، وأنهار أمريكا، وهو ممر مائي من صنع الإنسان وموطن لقارب نهر مارك توين وجزيرة توم سوير والعديد من الحيوانات الحية والإلكترونية.

بلد المخلوق
بلد المخلوق هي منطقة صغيرة من الحديقة ويهيمن عليها عنصر جذب رئيسي واحد، سبلاش ماونتن.

أرض الغد
كما هو الحال مع غيره من متنزهات ديزني في العصر الحديث، تتخلى طوكيو ديزني لاند عن رؤية واقعية للمستقبل وبدلا من ذلك تتبنى ملامح مواضيع الخيال العلمي. معماريا، تستعير الكثير من نسخة 1971-1993 لأرض الغد في فلوريدا. وتشمل الجولات جبل الفضاء وجولات النجوم – المغامرة تكتمل ولايتيير بظ.

تم افتتاح رحلة سيارة دوارة تحمل اسم «الرحلة السعيدة مع بايماكس» في سبتمبر 2020 كجزء من أكبر توسع في مدينة الملاهي. الرحلة هي أول لجذب ديزني على أساس فيلم الأبطال الستة. افتتح أيضا في نفس اليوم متجر فشار جديد على غرار الفضاء اسمه البوب الكبير.

معرض صور

الحوادث
قائمة الحوادث في منتجع ديزني طوكيو

مراجع

وصلات خارجية
 موقع طوكيو ديزني لاند باللغة الإنكليزية
 موقع طوكيو ديزني لاند باللغة اليابانية

انظر أيضًا
 ديزني لاند هونغ كونغ.

تأسيسات سنة 1983 في اليابان
حدائق ديزني
متنزهات ملاهي افتتحت في 1983
مدن ملاهي في اليابان
مواقع جذب سياحي في تشيبا

طوكيو ديزني لاند


An Cyperus sensilis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Baijnath. An Cyperus sensilis in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo harani ha karat-an.

Mabibilngan ini ha KwaZulu-Natal. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus sensilis


Edvin Kanka Ćudić  (Brčko, 31. prosinca 1988.), bosanskohercegovački aktivist za ljudska prava, novinar, politolog, majstor borilačkih vještina, trenutačni koordinator UDIK-a i predstavnik Bosne i Hercegovine u Regionalnom savjetu REKOM mreže pomirenja.

Životopis
Edvin Kanka Ćudić rođen je u Brčkom 31. prosinca 1988. godine. Djetinjstvo provodi u Gračanici gdje završava osnovnu školu. Povratkom u Brčko, završio je Ekonomsku školu. Studirao je u Sarajevu i Istanbulu, a 2018. godine magistirirao je na Sveučilištu u Sarajevu. Majstor je japanskih borilačkih vještina: aikido, ju-jutsu i judo. Do 2008. godine bio je instruktor ju-jutsu u školama borilačkih vještina u Donjem Žabaru i Gornjem Zoviku kod Brčkog. Kao novinar (od 2008) surađivao je s mnogim medijima u BiH i susjedstvu uključujući Monitor, Oslobođenje i  Danas.

Od 2013. je koordinator UDIK-a iz Sarajeva. Prosinca 2019. izabran je za člana Regionalnog savjeta REKOM mreže pomirenja. Svojim djelovanjem i zalaganjem, Ćudić je uveliko doprinio memorizaciji ratnih zločina na Kazanima. Jedan je od inicijatora podizanja spomen-obilježja na tom lokalitetu.

Godina 2014. i 2018. u životopisnom leksikonu Ko je ko u Bosni i Hercegovini, Edvin Kanka Ćudić je uvršten među najutjecajnije osobe u Bosni i Hercegovini, čija djela i akcije pozitivno doprinose toj zemlji. Često je predmet prijetnji i napada ekstremista svih etničkih skupina u Bosni i Hercegovini.

Djela
 Taj maj '92. (Brčko, 2012)
 Ne u naše ime: s one strane srbijanskog režima (Sarajevo, 2019)

Izvori

Vanjske poveznice
 Edvin Kanka Ćudić: Treba preći preko nacionalnih i vjerskih barijara a to je ovom društvu i najteže— intervju s Edvinom Kankom Ćudićem na Ostra nuli
 (boš.) Razgovarao Ibro Čavčić: Edvin Kanka Ćudić za Novi.ba: Bakir Izetbegović ne bi posjetio Kazane da nije bilo nas!, Novi.ba. 16. lipnja 2016.

Ostali projekti

Životopisi, Brčko
Borci za ljudska prava
Bosanskohercegovački novinari
Bosanskohercegovački politolozi
Bosanskohercegovačke džiju-džicuke
Bosanskohercegovački džudaši
Inicijativa za REKOM
Bosanskohercegovački politički aktivisti

Edvin Kanka Ćudić


Hideyuki Ujiie (født 23. februar 1979) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Yokohama Flügels, Omiya Ardija og Thespa Kusatsu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Hideyuki Ujiie


Nemesia maltensis est une espèce d'araignées mygalomorphes de la famille des Nemesiidae.

Distribution
Cette espèce est endémique de l'île de Malte à Malte.

Description
Le mâle holotype mesure  et la femelle paratype , les mâles mesurent de  à  et les femelles de  à .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Cassar, Mifsud et Decae en 2022.

Étymologie
Son nom d'espèce, composé de malt[a] et du suffixe latin , « qui vit dans, qui habite », lui a été donné en référence au lieu de sa découverte, l'île de Malte.

Publication originale
 Cassar, Mifsud & Decae, 2022 : « The Nemesia trapdoor spider fauna of the Maltese archipelago, with the description of two new species (Araneae, Mygalomorphae, Nemesiidae). » European Journal of Taxonomy, ,  (texte intégral).

Liens externes

Notes et références

Nemesiidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique de Malte

Nemesia maltensis


Provinsen Ghardaïaغرداية () er en af Algeriets 48 provinser. Administrationscenteret er byen Ghardaïa.

Provinser i Algeriet

Ghardaïa (provins)