Leopard 1 Alman yapımı 2. nesil bir ana muharebe tankıdır. İlk olarak 1965 yılında Alman Federal Ordusu'nun (Bundeswehr) hizmetine girmiştir. Alman Kraus Maffei Weggman firması tarafından seri üretimine 1965 yılında başlanıp 1984 yılına kadar üretimi sürdürmüştür. Almanya'nın haricinde İtalya'da da üretimi yapılmıştır. Toplam 4000'in üzerinde Leopard 1 Almanya'da üretilmiştir.

Brezilya, Şili, Ekvador, Yunanistan, Lübnan ve Türk orduları tarafından kullanılmaktadır. 1964 ve 1984 yılları arası 4.744 adet Leopard 1 tankı üretilmiştir. Leopard 1, Leopard 2'nin üretilmesiyle pek çok orduda ikincil tank olmuş ve zamanla hizmet dışına çıkarılmıştır.

Hikayesi
Bundeswehr, yeni bir tank tasarlama amacıyla Leopard Projesi'ni 1956'da başlattı. Bu projenin başlama nedenleri; Bundeswehr'in elindeki tüm tankların ABD yapımı M47 ve M48 tankları oluşu ve Bundeswehr'in modern bir ana muharebe tankına ihtiyaç duymasıydı.

Yeni üretilecek tank 30-40 ton ağırlığında, iyi bir motora sahip olan, NBC korumalı, dönemin anti-tank silahlarına dayanabilecek dayanıklı ve Varşova Paktı üyelerinin sahip olduğu tanklardan daha iyi bir tank olmalıydı. Yeni üretilecek tanka 105 mm'lik bir top takılması ve bu tankın ABD yapımı tanklara göre daha fazla cephane taşıyabilmesi öngörüldü.

Fransa üzerinde çalıştığı AMX-50 projesinin başarısızlığa uğrayınca Almanya ile yeni müşterek tank projesini başlatmak üzere anlaştılar.
Avrupa müşterek tank projesi kapsamında 1950 yılının sonlarına doğru Leopard 1 tankı geliştirilmeye başlanmış ve  1963 yılında Alman Krauss Maffei Wegmann ve Mak firmaları ortaklaşa çalışmalara devam etmiştir. 1965 yılında Alman ordusu için üretime başlanmış, üretimi zaman zaman durdurulmasına rağmen 1984 yılına kadar devam etmiştir. İtalyan ordusu için İtalyan Otobreda firması da Leopard 1 tankı üretmiştir. Çeşitli modelleri bulunmaktadır.

Tasarımı

Yeni üretilmesi planlanan tank için prototipler istendi. Porsche, Rheinmetall ve Borgward şirketleri bu tank için prototipler sundular. 1963'te bu prototiplerden Porsche'nin prototipinin üretilmesine karar verildi. İlk üretim 1964'te Münih'teki Kraus-Maffei-Wegmann fabrikasında yapıldı.

 Silahları: 1x105mm Top, 1x7.62mm Kule Mt., 1x7.62mm Uçs. Mt. 2x4 sis havanı
 Mühimmatı: 55x105mm, 5500x7.62mm
 Mürettebat : 4
 Gövde uzunluğu : 9.54m
 Genişlik : 3.41m
 Yükseklik : 2.61m
 Karın altı yükseklik : 0.44 m
 Muharebe ağırlığı: 42.400 kg
 Güç Ağırlık Oranı : 20.75 hp/ton
 Motor Gücü : 830 hp
 Maksimum Hız : 62 km/s
 Hareket Siasi : 600 km
 Yakıt kapasitesi : 985 l
 Sulardan Geçiş :
 1.2 m (hazırlıksız) :
 4 m (şnorkelli)
 Dik Engel Geçiş : 1.15 m
 Hendek Aşma : 3 m
 Meyil tırmanma : %60 Dik %30 Yan
 NBC Sistemi : Basınçlı
 Zırh Tipi : Kaynaklı çelik Plaka
 Gece Görüş Kabiliyeti : Beyaz Işıldak
 Stabilizasyon Sistemi : Silah LEOPARD 1T tankı K.K.K.lığı envanterindeki 162 adet Leopard1 A1/A1A4 tankının atış kontrol sisteminin iyileştirilmesi ve balistik zırh plakalarının eklenmesi ile Aselsan ve 1. Ana Bakım Merkezi Komutanlığı tarafından yapılan tanktır. Tanka Volkan atış kontrol sistemi uygulanmıştır. Tank üçüncü nesil tankların imkân ve kabiliyetlerine sahiptir. Silah destekli optik stabilizasyona sahiptir.TSK kullanılmaya başlamıştır. Tankın atış kontrol sistemi üstün performans göstermektedir. Bu proje aynı zamanda Türk yapımı tank ALTAY'ın alt yapısını oluşturmaktadır.
 Kapsam : VOLKAN Atış Kontrol Sisteminin, yurt içinde tasarlanması, geliştirilmesi, Leopard1 A1/A1A4 tankına entegrasyonu ve seri üretimi.
 Proje Modeli : Özgün tasarım yolu ile geliştirilen prototip sistemin başarılı olması şartına bağlı olarak seri üretim.

Genel özellikler
 Yüksek oranda ilk atımda vuruş imkânı,
 Gece ve gündüz kötü görüş şartlarında uzun mesafeden hedef tespit, teşhis ve tanıma kabiliyeti,
 Gece ve gündüz şartlarında durarak ve hareket halinde iken, sabit ve hareketli hedeflere etkin atış kabiliyeti,
 Nişancıya direkt optik, TV ve termal görüntü; tank komutanına termal ve TV görüntü,
 İki eksenli görüş hattı stabilizasyonu,
 Görüş hattından bağımsız, iki eksenli stabilize edilmiş atış hattı,
 Görüş hattından bağımsız, iki eksenli stabilize edilmiş atış hattı,
 Görüş hattını hedeften ayırmadan, namluya önleme ve ilave yükseliş açılarını otomatik olarak verme imkânı,
 Algılayıcılardan gelen meteorolojik bilgileri değerlendirerek hassa atış hesabı,
 Düzeltme bilgilerini (tankın eğimi, paralaks, namlu referansı ve namlu aşınması) sisteme girme ve balistik hesaplamalarda kullanma imkânı,
 Otomatik hedef takip yeteneği,
 Kendi konumu ve hedefin konumu bilgilerinin sağlanması ile savaş alanı koordinasyonu,
 Sürücüye gece görüş imkânı,
 Gelecekte yeni mühimmat tiplerinin eklenmesine ve ilave iyileştirmelere uygun altyapı,
 Kısa tepki süresi,
 Muharebe sahası komuta kontrol sistemlerine entegrasyon imkânı
kazandırmaktadır.

Sistem Birimleri
 Nişancı Periskop Sistemi
 Komutan Görüntüleme Birimi
 Namlu Referans Sistemi
 Atış Kontrol Sistemi Komuta Birimi
 Atış Kontrol Bilgisayarı
 Cephane Seçme Kutusu
 Eğim Algılayıcısı
 Meteorolojik ve Cephane Sıcaklık Algılayıcısı
 Kule Yan / Namlu Yükseliş Açı Algılayıcıları
 Konumlama ve Yön Bulma Sistemi
 Güç Dağıtım Birimi
 Nişancı İlave Komuta Kutusu
 Nişancı ve Komutan Takat Tutamaklari
 Sürücü Gece Görüş Periskobu

Modelleri

Leopard 1A1
Alman Kara Kuvvetleri (Bundeswehr) tarafından kullanılan M47 ve M48 tanklarını değiştirmek için Kasım 1956'da başlanılan projenin ilk modernizasyona uğramış versiyonudur. İlk versiyonuna göre yeni bir atış kontrol sistemi geçilirken, aynı zamanda termal kamerada eklenmiştir. Tank ile bütünleşecek etek zırhı bu modelde eklenmiştir ve Blohm & Voss tarafından taret kısmına da ilave zırh plakaları eklenmiştir.

Leopard 1A2
1972 ve 1974 yılında üretilen bu modelden 232 adet üretilmiştir. Taret zırhında sağlamlaştırılmaya gidilmesine ilaveten dijital telsiz ve gece görüş sistemleri de bu modernizasyon programıyla dahil olmuştur.

Leopard 1A3
110 adet üretilen bu modelde, en önemli değişiklikler zırh yapısında görülmüştür. İki kademeden oluşan zırh paketinin ilk katmanı sıkıştırılmış plastikten yapılmışken ikinci katmanı çeliktir. Bu zırh tipiyle tankı hedef alan anti-tank sistemlerinin etkisi zırh plaklarında azaltılması hedeflenirken ana zırhı penetre etmesi engellenmeye çalışılmıştır. İlaveten bu modelde daha gelişmiş telsiz ve gece görüş sistemleri de eklenmiştir.

Leopard 1A4
Her biri 250 adet tanktan oluşmakta olan 6 ayrı paket olarak üretilen bu modelde yeni atış kontrol sistemi ve çevresel bilinci arttıracak görüş sistemleri eklenmiştir. 1974'te teslim edilmeye başlanan bu modelde, eklenen yeni sistemlerden dolayı tankta bulunan mühimmat sayısı 55'e düşmüştür. Bu mühimmatların 13 adedi atışa hazır bekletilirken geri kalan 42 adedi tankın arka kısmında bulunan mühimmat haznesinde konumlandırılmıştır.

Leopard 1A5
1980 yılında başlanılan modernizasyon programında, tankın hava koşulunda kabiliyetlerini arttırmak ve atış kontrol sistemini günün teknolojisine uygun hale getirmek için eklemeler yapılmıştır. 1225 adet Leopard 1A1 üzerine uygulanan modernizasyonda, tankların taretlerine bir kez daha geliştirilmiş ve yeni bir 120mm'lik top kullanıma sunulmuştur. Bu model Şili Kara Kuvvetleri ve Hollanda Kraliyet Kara Kuvvetleri tarafından tercih edilmiştir.

Leopard 1A6
Yalnızca 1 adet prototip üretilen bu modelde ek zırh denemeleri yapılmış ve 120mm'lik L/44 topu entegre edilmiştir.

Leopard 1T (Türkiye modernizasyonu)
1982 yılından itibaren Türk Silahlı Kuvvetleri bünyesinde bulunan Leopard 1 tankları 2000'li yıllarda Türk Kara Kuvvetleri'nin yeniden yapılanma programı doğrultusunda modernizasyona tabi tutulmuştur. ASELSAN bünyesinde geliştirilen Volkan Atış Kontrol Sistemi 2003-2009 yılları arasında 171 tanka uygulanmıştır.

Volkan Atış Kontrol Sistemi
VOLKAN Leopard-1 Tankları Atış Kontrol Sistemi, tankın mevcut ateş gücünü üçüncü nesil ana muharebe tankları seviyesine çıkarmak üzere yüksek teknoloji kullanılarak ASELSAN tarafından geliştirilmiş bir atış kontrol sistemidir.

Sistem, tanklara; Gece/gündüz, her türlü olumsuz hava ve muharebe koşullarında hedefi 3500 metre mesafeden tespit/teşhis/tanıma ve 2000-2500 metre mesafeden ateş altına alma imkânı sağlamaktadır. Sistem; TSK envanterinde bulunan Leopard 1T tanklarına modernizasyon programı bünyesinde uygulanmıştır. Aynı zamanda diğer tank ve silah sistemlerine de kolayca uyarlanabilecek bir yapıdadır.

Atış kontrol sisteminin kazandırdığı teknik özellikler: Nişancı Periskop Sistemi, Atış Kontrol Sistemi Komuta Birimi, Atış Kontrol Bilgisayarı Kontrol Birimi, Namlu Referans Sistemi, Komutan Görüntüleme Birimi, Cephane Seçme Kutusu, Algılayıcılar, Konumlama ve Yön Bulma Sistemi
 Tank Kurtarıcı İstihkam Aracı

Gepard Uçaksavar Aracı
Leopard 1 şasesi üzerine entegre edilen bir uçaksavar ile tasarlanan bu model, zırhlı birlikler birlikte hareket edecek bir SPAAG olarak geliştirilmiştir. Varşova Paktı ülkelerinde kullanılan ZSU-23-4'ün muadilidir.

Bergepanzer Zırhlı Kurtarma Aracı
Leopard 1 şasesi üzerine entegre edilmiş bir zırhlı kurtarma aracıdır. Savaş alanında zarar görmüş zırhlı araçların cephe gerisine çekilmesi için tasarlanmıştır.

Eber Roket Taşıyıcı-Fırlatıcı
Leopard 1 şasesi üzerine entegre edilen MGM-51 roket fırlatıcısıyla geliştirilen model prototip aşamasında kalmış ve yalnızca 17 adet üretilmiştir.

Beaver (Biber) Seyyar Hücum Köprüsü
Leopard 1 şasesi üzerine seyyar hücum köprüsünün entegre edilmesiyle oluşturulmuş zırhlı bir araçtır. Bu modelde tank, zırhlı birliklerin su ve engebeli arazileri hızla geçmesini sağlayacak bir seyyar köprü haline getirilmiştir.

Başlıca Kullanıcıları

Avusturalya
1974 yılında Avustralya Silahlı Kuvvetleri'nin envanterine girmeye başlayan Leopard 1'lerden toplamda 101 adet temin edilmiştir. Bu tankların 90 adeti ana muharebe tankı, 5 adeti seyyar hücum köprüsü ve geriye kalan 6 adeti ise zırhlı kurtarma aracıdır. İngiliz Centurion tanklarının yerini alan Leopard 1'ler, Mart 2004'te ABD yapımı M1A1 Abrams tanklarıyla değiştirilmiştir.

Belçika
Belçika Silahlı Kuvvetleri,1968-1971 yılları arasında 334 adet Leopard 1 tankı teslim almıştır. 1984 yılında, bu tankların 132 adetinin A5 modernizasyonundan geçirilmesine karar verilmiştir. Soğuk Savaş sonrası savunma bütçelerindeki büyük düşüş bu modernizasyon programında etkilemiştir. Bu sebepten dolayı modernizasyon süreci ancak 1993 yılında başlarken 1997 yılında tamamlanabilmiştir. Aynı zamanda Belçika Silahlı Kuvvetleri elindeki 128 Leopard 1 tankını da Brezilya'ya satmıştır. 2014 yılında ilan edilen yeni savunma planı ile Leopard 1'ler emekliye ayrılmıştır.

Danimarka
Danimarka Silahlı Kuvvetleri 1976-1978 yılları arasında 120 Leopard 1A3 teslim almıştır. 1992 yılında 120 adet daha Leopard 1 temin eden Danimarka, elindeki tankları A5 modernizasyonuna tabi tutmuştur. 1994 yılında Birleşmiş Milletler Barış Gücü'ne bağlı olarak Bosna Hersek ve Hırvatistan arasındaki çatışmaları engellemek için gönderilen Danimarkalı Leopard 1'ler Sırp güçleri ile karşı karşıya gelmiştir. 29 Nisan 1994 günü çatışmaya maruz kalan Danimarka tankları herhangi bir kayıp  yaşamazken düşmana büyük zarar verdiği kayda alınmıştır.

İtalya
Elindeki M47 tanklarını M60'larla değiştiren İtalya Silahlı Kuvvetleri, bu tankların performansından memnun kalmamış ve Leopard 1'i tercih etmiştir. İlk parti siparişlerde hazır alıma yönelen İtalya, daha sonraki alımlarında ülke içerisinde lisans ile üretilmiştir. Soğuk Savaş sonrasında ordusunda küçülmeye giden İtalya, Leopard 1A3'lerini 2003'te Leopard 1A5'lerini ise 2008'de emekliye ayırmıştır.

Kanada
Kanada Silahlı Kuvvetleri elindeki Centurion tanklarını değiştirmek için Leopard 1'i tercih etmiştir. İlk partide 127 tane temin edilen Leopard 1'lere, ikinci parti siparişlerde 114'te daha eklenmiştir. 1999'da Birleşmiş Miller bünyesinde Kosova'ya gönderilen bu tanklar 2000 yılında Kanada Savunma Bakanlığı tarafından başlatılan bir modernizasyon programına dahil edilmiştir. Kanada modernize etmiş olduğu tankları Leopard C1 ve Leopard C2 olarak sınıflandırmıştır. 114 tank bu programla modernize edilmiş ve yeni zırh plakaları ve atış kontrol sistemleriyle donatılmıştır. Afganistan'da da görevlendirilen modernize edilmiş Leopard 1 tankları, bölge koşulları dolayısıyla klima ile de donatılmıştır. 2007 yılında yapılan açıklamada Kanada'nın Leopard 1'lerini Leopard 2A6 tankları ile değiştireceği belirtilmiştir.

Lübnan
Lübnan, Belçika'dan 43 adet Leopard 1'i ikinci el olarak satın almıştır.

Türkiye
Çoğunluğu Almanya'dan temin edilen Leopard 1 tanklarının 171 adedi Volkan T modernizasyonuna Aselsan tarafından tabi tutulmuştur. Altay milli tank projesinin hayata geçirilmesini takiben bu tankların emekliye ayrılması öngörülmektedir.

Kullanan ülkeler

  Brezilya: 378
  Şili: 202
  Ekvador: 60
  Yunanistan: 501
  Lübnan: 43
  Türkiye: 397

Eski kullanıcılar
  Avustralya
  Belçika
  Kanada
  Danimarka
  Almanya
  İtalya
  Hollanda
  Norveç
  İngiltere

Kaynakça

Almanya tankları
Ana muharebe tankları
Türkiye tankları

Leopard 1


Sandoméri, en , est un village du dème d'Achaïe-Occidentale, district régional d'Achaïe, en Grèce-Occidentale.

Selon le recensement de 2011, la population du village compte .

Toponymie
Son nom viendrait de la présence des Saint-Omer, maison féodale française active dans la région au Moyen Âge.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Village en Grèce-Occidentale

Sandoméri


Sadie Sink (født den 16 april, 2002) er en amerikansk skuespiller. Hun spiller Maxine "Max" Mayfield i Netflix's Stranger Things, og har også medvirket i Blue Bloods og The Americans.

Privatliv
Sink blev født i Brenham, Texas. Hun har tre ældre brødre, og en yngre søster.

Filmografi

Film

Fjernsyn

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA

Sadie Sink


Estadista, también persona vinculada al Estado, distingue entre todos los responsables políticos de un país, a aquellos que dirigen el Estado y controlan en forma significativa al poder ejecutivo o al poder legislativo, junto al jefe de Estado (aun cuando ese cargo reúna pocas funciones concernientes más bien a representación y a imagen pública, como por ejemplo las que se encuentran implementadas en las monarquías constitucionales), así como junto al jefe de Gobierno y a sus ministros. También es conocido como hombre de Estado o mujer de Estado, según el caso.

El citado término también puede designar a personalidades políticas, aunque no se encarguen directamente de alguna función del Estado, pero reputados como con capacidad suficiente en caso de acceder al poder, y/o con suficientes contactos e influencias políticas (por ejemplo, presidentes o secretarios de partidos políticos que se encuentran en la oposición).

Este calificativo engloba o comprende asimismo a las personas que están por encima de las divisiones partidarias y de los sectores, en inquieta y creativa búsqueda del bien común y asumiendo plenamente sus propias responsabilidades. Evocando a Charles de Gaulle, René Rémond explica así sus cualidades más nobles:

La figura del estadista según pensadores clásicos

Platón
Platón, como Sócrates, es muy crítico en relación con los hombres de Estado. Por ejemplo, este pensador griego, refiriéndose a Gorgias, compara a los hombres de Estado de su época con malos cocineros.

La crítica de Platón sobre este asunto reposa sobre la idea que  y en consecuencia, ellos mismos no ilustran dichos valores. Y hacia el fin del diálogo Menón, no se excluye que puedan aparecer algún día hombres de Estado verdaderamente valiosos, que

Aristóteles
Según Aristóteles,

Pensamiento contemporáneo
Richard Ruderman sostiene que en los países democráticos modernos, la propia idea de que aún puedan existir estadistas en todo el sentido de este término, es de por sí una idea cuestionable.

En 1927, José Ortega y Gasset escribió "Mirabeau o el político". Allí clasifica a los gobernantes en estadistas, escrupulosos y pusilánimes; el "hombre de Estado" debe tener lo que Ortega llama "virtudes magnánimas" y carecer de las "pusilánimes". Mirabeau es tomado como arquetipo del político, aunque Ortega advierte que un arquetipo ("lo que es") no debe ser confundido con un ideal (lo que debe ser). Así porque la confusión entre arquetipo e ideal llevaría a pensar que el político, además de buen estadista, debe ser virtuoso, lo cual según Ortega constituye un equívoco. Tampoco deben confundirse un político y un intelectual: el político "se ocupa", el intelectual "se preocupa". Se viene al mundo a hacer política o a elaborar definiciones, pero no ambas cosas, porque la política es clara en lo que hace y lo que consigue, pero contradictoria en su definición:

Según Ortega, normalmente ocurre al estadista ser incomprendido, porque se ocupa con las cuestiones de largo plazo y toma decisiones impopulares a corto plazo, en tanto que la mayoría de los políticos se preocupan de los resultados inmediatos de sus acciones. El individuo con una misión creadora,el magnánimo, es radicalmente distinto del individuo sin misión creadora, el pusilánime. Virtudes convencionales como la honradez, la veracidad, los escrúpulos, no son típicas del político, que suele ser propenso a ciertos vicios como la desfachatez, la hipocresía o la venalidad. Por lo tanto, no se debe medir al gran hombre político por la escala de las virtudes usuales, porque la grandeza viene, inevitablemente, acompañada de su propias miserias.

Mirabeau es venal, mentiroso, cínico, inescrupuloso, pero eso no le impide ser, según Ortega, uno de los grandes políticos de la Historia por su visión política certera, elemento "que distingue al político del simple [...] gobernante", por su intuición, por la habilidad en unir intereses contrarios y por su perspectiva política central, que es la de hacer del Estado un instrumento al servicio de la Nación.

Definición alternativa
En la política contemporánea, el perfil público de un Ministro (de Justicia, de Defensa...), así como el de Presidente de un partido político, con frecuencia coinciden bastante bien con lo que corresponde entender por hombre de Estado o por Estadista.

Notas y referencias

Bibliografía
 Nicolás Maquiavelo, Le Prince, trad. por V. Périès, Mille et une nuits, Paris, 2003.
 Nicolo Donato, L'homme d'État, Liege, C. Plomteux, 1767.

Referencias externas

Gobierno

Estadista


La chaîne Ruahine est la plus longue chaîne de montagnes de l'île du Nord en Nouvelle-Zélande.

Toponymie
Ruahine est un nom maori pouvant signifier « femme sage », en référence à la petite-fille du chef de migrants sur le canoë Aotea.

Géographie

La chaîne Ruahine s'étend du nord-est au sud-ouest sur  depuis l'intérieur de la région de Hawke's Bay jusqu'à Woodville. Elle est séparée de l'extrémité nord de la chaîne Tararua par les gorges de Manawatu.

Le point culminant des Ruahines est Mangaweka, situé dans le chaînon Hikurangi, qui à  d'altitude est le deuxième plus haut sommet montagneux non volcanique de l'île du Nord après le mont Hikurangi  dans la chaîne Raukumara.

L'autre sommet remarquable est  , qui marque visuellement l'extrémité sud de la chaîne Ruahine. Point de repère géographique dominant le district de Manawatu et le district de Tararua, le pic Wharite est connu dans la région pour sa tour de transmission de télévision très visible. Le premier émetteur de Wharite a été mis en service en 1963, relayant la chaîne WNTV1 de Wellington (qui fait maintenant partie de TVNZ 1). L'émetteur principal actuel a été mis en service en 1966.

Tourisme

Le ministère de la Culture et du Patrimoine recommande plusieurs promenades pittoresques dans les réserves autour de Mangaweka, dont celle de l'ancienne ligne de chemin de fer et les tunnels du  de l'île du Nord. Cette gare fut remplacée par une déviation en 1981. La première section, devenue le NIMT, avait ouvert ses portes en 1873, et la ligne fut achevée en 1908. Elle fut pleinement opérationnelle en 1909 en ouvrant le centre de l'île du Nord aux investissements européens. Le NIMT a été décrit comme un miracle d'ingénierie.

Références

Liens externes

 Ruahine Forest Park, Department of Conservation

Massif de montagnes en Nouvelle-Zélande
District de Manawatu
District de Rangitikei
District de Central Hawke's Bay

Chaîne Ruahine


Amos Mosaner (Trento, 12 de março de 1995) é um jogador de curling italiano.

Como iniciante, Mosaner representou a Itália em quatro Campeonatos Mundiais de Curling Júnior e conseguiu a medalha de prata nos Jogos Olímpicos de Inverno da Juventude de 2012. Em 2013, ele levou seus companheiros de equipe, Pilzer, Ferrazza e Roberto Arman, ao 12º lugar no Campeonato Europeu de Curling. Nesse evento, venceu o bronze nas edições de 2018 e 2021. Ao lado de Stefania Constantini, participou dos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022 em Pequim e conquistou a medalha de ouro na disputa de duplas mistas.

Ligações externas

Curlers da Itália
Naturais de Trento
Curlers nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022
Medalhistas olímpicos do curling
Campeões olímpicos da Itália

Amos Mosaner


جيورجيس لاميا ، من مواليد 14 مارس 1933، لاعب كرة قدم فرنسي سابق.

لعب مع منتخب فرنسا لكرة القدم بين عامي 1959 و1962، وشارك معهم في 7 مباريات.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
حراس مرمى كرة قدم رجالية
أشخاص من الاحتلال الفرنسي للجزائر
أشخاص من ولاية الطارف
أعلام أقدام سوداء
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو رين
لاعبو كأس أمم أوروبا 1960
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
لاعبو نيس
مواليد 1351 هـ
مواليد 1933
مواليد في القالة
وفيات 1435 هـ
وفيات 2014
وفيات في نيس

جيورجيس لاميا


Young Americans deveti je studijski album britanskog glazbenika Davida Bowieja. Diskografska kuća RCA Records objavila ga je 7. ožujka 1975. godine. Uradak je označio odmak od žanra glam rocka prisutnog na prethodnim Bowiejevim albumima i prikazuje njegovo zanimanje za žanrove kao što su soul i R&B. Bowie je glazbeni stil albuma kasnije nazvao "plastičnim soulom" i komentirao da ga čine "zdrobljeni ostatci etničke glazbe u doba muzak rocka koju je napisao i pjevao bijeli Britanac".

Izvorno snimanje albuma odvijalo se u Philadelphiji, a u njemu su uz Bowieja sudjelovali producent Tony Visconti i razni glazbenici, među kojima su gitarist Carlos Alomar, koji je kasnije postao jedan od glazbenika s kojim je Bowie najviše surađivao, i pjevač Luther Vandross. Bowieja je nadahnuo zvuk "lokalnih plesnih dvorana", u kojima su prevladavali "sočni žičani instrumenti, klizni šapati činela s pedalom i otmjeni R&B ritmovi Philadelphia soula". Kasnija snimanja odvijala su se u New Yorku, kad je albumu doprinio i John Lennon.

Bowie je jedan od prvih tadašnjih britanskih pop-glazbenika koji se otvoreno počeo baviti crnačkim glazbenim stilovima. Uradak je bio veoma uspješan u Sjedinjenim Državama; pojavio se u prvih deset mjesta ljestvice Billboard 200, dok se pjesma "Fame" našla na prvom mjestu iste godine kad je objavljen album. Uglavnom je dobio pozitivne kritike. Otada je reizdan u više navrata, a 2016. je remasteriran radi uvrštavanja u box set Who Can I Be Now? (1974–1976).

Pozadina i snimanje
Snimanje Young Americansa započelo je 11. kolovoza 1974. i odvijalo se tijekom stanki u turneji Diamond Dogs Tour. Snimanje, kojim je rukovodio Tony Visconti, odvijalo se uglavnom u Sigma Sound Studiosu u Philadelphiji. Već početkom snimanja dogovoreno je da će svaka pjesma u cijelosti biti snimljena uživo, s cijelim sastavom i Bowiejevim vokalima, koliko god to bude moguće. Prema Viscontijevim riječima album sadrži "oko 85 % Davida Bowieja 'uživo'".

Kako bi stvorio autentičniji prizvuk soula, Bowie je za rad na albumu angažirao glazbenike koji su se bavili funkom i soulom, među kojima su bili Luther Vandross i Andy Newmark, bubnjar sastava Sly and the Family Stone. Na tom je uratku Bowie također prvi put surađivao s gitaristom Carlosom Alomarom, s kojim će kasnije raditi više od 30 godina.

Pjesma "Young Americans", za koju je Bowie rekao da govori o "neprilici u koje je upao par koji je tek stupio u brak", snimljena je u samo dva dana. David Sanborn, u to vrijeme studijski glazbenik, na njoj svira saksofon.

Snimanje u Sigma Soundu trajalo je do studenog 1974. godine. Snimanje je privuklo pozornost lokalnih obožavatelja, koji su u vrijeme snimanja počeli čekati izvan studija. Bowie se povezao s tim obožavateljima i kasnije ih nazvao "Sigma Kids" ("Sigma-djeca"). Posljednjeg dana snimanja Sigma-djeca pozvana su u studio kako bi čula neobrađene inačice novih pjesama.

"Fascination" i "Win" snimljene su u prosincu 1974. godine u Record Plantu u New York Cityju. Visconti se potom vratio u London kako bi počeo miksati album, a Bowie je ostao u New Yorku. Bowie je iskoristio tu situaciju da kriomice u siječnju 1975. počne snimati s Johnom Lennonom; s njima je kao koproducent surađivao tonski majstor Harry Maslin. "Across the Universe" i "Fame", pjesme kojima je doprinio Lennon, snimljene su u Electric Lady Studiosu u New Yorku u siječnju 1975. godine. Uvrštene su na album umjesto prethodno snimljenih skladbi "Who Can I Be Now" i "It's Gonna Be Me", koje su kasnije objavljene kao bonus pjesme na reizdanjima albuma. Gitarski rif za "Fame", koji je osmislio Alomar, utemeljen je na njegovu aranžmanu za pjesmu "Foot Stompin'" doo-wop sastava the Flairs. Bowie je razmišljao o različitim nazivima za album, a među njima bili su Somebody Up There Likes Me, One Damned Song, The Gouster i Fascination.

Naslovnica
Bowie je izvorno želio da naslovnicu izradi Norman Rockwell, ali je povukao ponudu kad je čuo da bi Rockwellu bilo potrebno barem šest mjeseci da dovrši taj posao. Naslovnicu albuma na koncu je u Los Angelesu 30. kolovoza 1974. godine izradio Eric Stephen Jacobs. Bowieja je u izradi naslovne fotografije nadahnula naslovnica primjerka časopisa After Dark, na kojoj se nalazila Jacobsova fotografija Toni Basil, tadašnje Bowiejeve koreografkinje.

Recenzije
U onovremenoj recenziji za The Village Voice Robert Christgau opisao je album "gotovo potpunim promašajem" i izjavio: "Iako je spoj rocka i Philly soula toliko tanak da je zanimljiv, prilično teško pada Davidovu glasu, koji je još slabiji". Međutim, pohvalio je Bowiejevu obnovljenu "volju da riskira promašaj" nakon objave Diamond Dogsa i David Livea, koje je Christgau smatrao razočaravajućim. Rolling Stoneov Jon Landau pohvalio je naslovnu skladbu i izjavio da "ostatak albuma zvuči najbolje kad Bowie spoji svoje obnovljeno zanimanje za soul sa svojim poznavanjem engleskog popa, a ne kad se potpuno posvećuje jednom od tih dvaju žanrova."

U retrospektivnoj je recenziji AllMusicov recenzent Stephen Thomas Erlewine napisao da je Young Americans "zabavniji kao stilska avantura nego kao zaseban uradak." Douglas Wolk iz Pitchforka smatra ga "ponajviše prijelaznim albumom"; izjavio je: "Nije toliko izvanredno teatralan kao Diamond Dogs niti je toliko odvažan kao Station to Station; katkad se čini kao proizvod glazbenika koji se prilično trudi pokazati koliko je nepredvidljiv." Međutim, Wolk je pohvalio Bowieja na temelju toga što, "iako je već bilo nekoliko disco-uspješnica na ljestvicama pop-glazbe, ni jedan drugi afirmirani rock-glazbenik nije prije pokušao nešto slično."

Godine 2013. NME je uvrstio album na 175. mjesto popisa 500 najboljih albuma svih vremena. Uradak je također spomenut u knjizi 1001 album koji morate čuti prije nego što umrete.

Reizdanja
Album je u formatu CD-a prvi put objavila RCA 1984. godine, dok su ga sedam godina kasnije Rykodisc i EMI također objavili na CD-u, ali uz tri bonus skladbe. EMI-jevo reizdanje albuma iz 1999. sadrži digitalno remasterirane pjesme, ali ne i dodatne skladbe. U reizdanju objavljenom 2007. godine, poznatom kao "posebno izdanje", nalazi se i DVD s pjesmama miksanima u formatu 5.1 surround i videosnimkama iz televizijske emisije The Dick Cavett Show. Godine 2016. album je ponovno remasteriran radi uvrštavanja u box set Who Can I Be Now? (1974–1976); u tom se setu nalazi i ranija, neobrađenija inačica albuma pod imenom The Gouster. Objavljen je na CD-u, u vinilnoj inačici i digitalnom obliku – kao dio te kompilacije i zasebno.

Na reizdanjima iz 1991. i 2007. nalaze se bonus pjesme "Who Can I Be Now?", "John, I'm Only Dancing (Again)" i "It's Gonna Be Me"; potonja je skladba na reizdanju iz 2007. objavljena u alternativnom obliku s gudačkim glazbalima.

Na reizdanju iz 1991. izvorne inačice pjesama "Win", "Fascination" i "Right" zamijenjene su alternativnim miksevima, no na kasnijim reizdanjima ponovno se nalaze izvorni miksevi. Još jedna odbačena pjesma, "After Today", pojavila se u box setu Sound + Vision iz 1989., kao i alternativni miks pjesme "Fascination".

Popis pjesama

Osoblje

David Bowie
David Bowie – vokali, gitara, klavijature; aranžman (na svim pjesmama osim "Win"); produkcija i miksanje (na pjesmama "Across the Universe", "Can You Hear Me?" i "Fame")
Ostalo osoblje
Harry Maslin – produkcija i miksanje (osim na pjesmi "Young Americans"); tonska obrada
Carl Parulow – tonska obrada (osim na pjesmama "Across the Universe" i "Fame")
Eddie Kramer – tonska obrada (na pjesmama "Somebody Up There Likes Me" i "Fame")
Eric Stephen Jacobs – fotografija, naslovnica

Dodatni glazbenici
Carlos Alomar – gitara
Mike Garson – klavir
David Sanborn – saksofon
Willie Weeks – bas-gitara (osim na pjesmama "Across the Universe" i "Fame")
Andy Newmark – bubnjevi (osim na pjesmama "Across the Universe" i "Fame")
Earl Slick – gitara
Tony Visconti – aranžman (pjesme "Win"); produkcija i miksanje (osim na pjesmama "Across the Universe", "Can You Hear Me?" i "Fame")
Larry Washington – conga-bubnjevi
Pablo Rosario – udaraljke (na pjesmama "Across the Universe" i "Fame")
Ava Cherry – prateći vokali
Robin Clark – prateći vokali
Luther Vandross – prateći vokali, vokalni aranžmani
John Lennon – vokali, gitara; prateći vokali (na pjesmama "Across the Universe" i "Fame")
Emir Ksasan – bas-gitara (na pjesmama "Across the Universe" i "Fame")
Dennis Davis – bubnjevi (na pjesmama "Across the Universe" i "Fame")
Ralph MacDonald – udaraljke (na pjesmama "Across the Universe" i "Fame")
Jean Fineberg – prateći vokali (na pjesmama "Across the Universe" i "Fame")
Jean Millington – prateći vokali (na pjesmama "Across the Universe" i "Fame")

Ljestvice

Izvori

Albumi iz 1975.
Albumi Davida Bowieja

Young Americans


Morten Dewald Drøgemüller Hansen (født 27. august 1972 i Vejle) er en dansk biolog og museumsinspektør for Naturhistorisk Museum i Aarhus. Han har base på Molslaboratoriet.

Han har blandt andet medvirket i mange naturprogrammer på tv. Seneste i 2020 i konkurrencen 1 døgn, 2 hold, 3 dyr på TV 2 sammen med Sebastian Klein, Bjørli Lehrmann og Vicky Knudsen.

I kategorien "formidling for voksne" blev han ved Naturmødet i 2016 som den første nogensinde, kåret som Danmarks bedste naturformidler.

Han medvirkede i tredje sæson af Bidt, brændt og stukket med Sebastian Klein i 2019.

I 2020 medvirkede han i programserien Giv os naturen tilbage sammen med Frank Erichsen, der omhandlede skabelse af vild natur og biodiversitet.

Bibliografi
 Fugletræk (2005)
 Naturhistorier fra Nationalpark Mols Bjerge (2009)
 Midt i historierne (2010)
 Insekter i Danmark (2015)

Referencer

Eksterne henvisninger
 Morten D.D. Hansen hos Altinget.dk
 Morten D.D. Hansen hos Naturhistorisk Museum.

Personer fra Vejle
Biologer fra Danmark
Faglitterære forfattere fra Danmark

Morten D.D. Hansen


Nadine Krause (født 25. Marts 1982 i Waiblingen) er en tysk håndboldspiller der spiller for Tysklands håndboldlandshold. Hun fik debut på det tyske A-landshold i 1999 som 17 årig. Hun var topscorer VM i håndbold 2005 og blev kåret som Verdens bedste håndboldspiller i 2006.<ref name=ihf>World Handball Players of the Year 2006 (Hentet den 11. November 2007)</ref>

 Meritter
 DHB-Pokal:
 Vinder: 2002
 Landspokalturneringen:
 Vinder: 2009
 EHF Challenge Cup:
 Vinder: 2005
 EHF Cup Winners' Cup:
 Vinder: 2009
 Verdensmesterskabet:
 Bronzemedalist'': 2007

Priser
 Verdens bedste håndboldspiller: 2006
 Årets håndboldspiller i Tyskland: 2005, 2006
 All-Star bedste venstre back ved EM i håndbold: 2004
 Bedste spiller i Bundesligaen: 2004–05, 2005–06, 2006–07
 VM i håndbold Topscorer: 2005
 EM i håndbold Topscorer: 2006
 Bundesliga Topscorer: 2005, 2006
 Damehåndboldligaen Topscorer: 2008

Referencer

Eksterne henvisninger

 Profile på Tysklands håndboldforbund
 Profil hos Leverkusen

Håndboldspillere fra Tyskland
Personer fra Waiblingen

Nadine Krause


En la mitología hinduista, Pulastia fue uno de los prayápati, uno de los diez hijos nacidos de la mente del dios Brahmá y uno de los sapta rishis ('siete sabios').

Etimología

 pulastya, en el sistema AITS (alfabeto internacional para la transliteración del sánscrito).
 पुलस्त्य, en escritura devanagari del sánscrito.
 Pronunciación: /pulástia/ o /pulastía/.
 Etimología: del sánscrito pulastí, y este quizá de pulas: 'cabello lacio'; pulaka significa 'pelo erizado'.

 Pulattiyan, en idioma tamil.
 ท้าว จตุรพักตร์, en idioma thai

En las escrituras hinduistas

El nombre de Pulastia aparece por primera vez en el Átharva-veda (de fines del II milenio a. C.).

El Majábharata (siglo III a. C.) contiene el siguiente texto:

Según el Visnú-purana (primeros siglos de la era común), el dios Brahmá le habló este texto a Pulastia, quien lo habló a su discípulo Parashara (el padre de Viasa), quien lo habló a sus discípulos.

Rishi Pulastia tuvo dos hijos:
 Agastia y
 Visravas. Este último tuvo dos esposas:
 Kekasi, quien dio a luz a los raksasas (demonios) Rávana, Kumbha Karna y Vibhishana
 Idavidá, quien tuvo un hijo llamado Kúbera (el riquísimo y monstruoso tesorero de los dioses). Idavidá era hija de la apsara (ninfa) Alambushá, y del rey Trinbindu, del linaje de Marut (quien era un emperador chakravarti del linaje de Manu Vaivasuata Sradhadev); para convertirse en emperador realizó rituales de fuego (iagñá) en lo que todas las ollas eran de oro. Les dio tanta limosna a los brahmanes, que estos tuvieron que dejar la mayoría en el sitio. El rey Iudistira utilizó ese mismo oro para su propio iagñá para convertirse en emperador.

Se supone que todos los raksasas nacieron de él.

Según el Bhágavata-purana (siglo XI d. C.), el rishi Pulastia estaba casado con Javir Bhu ('el lugar del sacrificio de fuego'), una de las nueve hijas de Kardama Rishi.

Notas

Religiosos de India
Sabios del hinduismo
Escritores de la Antigua India
Escritores en sánscrito

Pulastia


Highland County er navnet på 2 counties i USA:

 Highland County, Ohio
 Highland County, Virginia

Highland County


مراغة (مصر) وهي تقع ضمن محافظة سوهاج

 المراغة الغربية والمراغة الشرقية (محافظة كفر الشيخ)

صفحات توضيح أسماء أماكن

مراغة (توضيح)


Museo Nacional del Palacio Real (en italiano Museo nazionale di palazzo Reale) de Pisa se encuentra en el Lungarno Pacinotti Antonio 46.

El proyecto incorpora domus y las torres que datan del  o .

A la izquierda se puede ver el edificio en un callejón en el arco de medio punto de un edificio medieval, ahora reducido a causa de la sedimentación debido a una sala de exposiciones. Desde el interior del patio se puede ver una antigua torre con dos ventanas. En la planta baja del patio se pueden ver los restos de un pórtico con dos columnas con capiteles decorados, en parte dañada.

La corte de los Medici se reunió allí, especialmente en invierno y eran sus invitados, entre otros, Galileo Galilei y Francesco Redi, que murió allí el 1 de marzo de 1697. Luego se trasladó a Lorena, tomó el nombre de "Real", cuando se convirtió en la residencia de los Saboya, de la que luego pasó al Estado italiano.

Desde 1989, alberga el Museo Nacional, donde se encuentran muchos ejemplos de familias que vivían aquí, que consta de pinturas, retratos, muebles, tapices, armaduras entre otros.

Referencias

Enlaces externos

Museos de Pisa

Museo Nacional del Palacio Real


William John Biffen, Baron Biffen,  (3 November 1930 – 14 August 2007), was a British Conservative Party politician. He was a Member of Parliament from 1961 to 1997, and served in Margaret Thatcher's cabinet; he then served in the House of Lords.

Early life and education
The son of Victor William Biffen, a tenant farmer, of Hill Farm, Otterhampton, Bridgwater, Somerset, and his wife Edith Annie ('Tish'), John Biffen was born in Bridgwater, Somerset, in 1930. He was educated firstly at Combwich village school, followed by Dr. Morgan's Grammar School, Bridgwater. He then earned a scholarship to Jesus College, Cambridge, where he graduated with a first class honours degree in history. From 1953 to 1960 he worked for Tube Investments Ltd. In the 1960s he joined the Mont Pelerin Society.

Political career
Having previously stood unsuccessfully against Richard Crossman at Coventry East in 1959, Biffen was the Member of Parliament (MP) for the constituency of Oswestry, later renamed Shropshire North, from the time of his election at a by-election in 1961 until his retirement at the 1997 general election.

In his early political career he was a disciple of Enoch Powell, voting for him in the Conservative leadership election of 1965. Biffen was a Eurosceptic and voted in a parliamentary division in 1972, opposing his own party, against the UK's entry into the EC. He championed tight fiscal policy and opposed state intervention in economic management. This stance barred his way to advancement under Edward Heath, but contributed to his promotion under Margaret Thatcher.

In government
Biffen served in Thatcher's government in the successive positions of Chief Secretary to the Treasury, Secretary of State for Trade, and as Leader of the House of Commons. Thatcher writes in The Downing Street Years (1993) that "(Biffen) had been a brilliant exponent in Opposition of the economic policies in which I believed... But he proved rather less effective than I had hoped in the gruelling task of trying to control public expenditure."

In 1981, he allowed Rupert Murdoch to buy The Times and The Sunday Times without reference to the Monopolies Commission. According to Woodrow Wyatt, who helped persuade Thatcher to ensure this, the Commission "almost certainly would have blocked it".

As Leader of the House, Biffen used the guillotine to cut short debate on the European Communities (Amendment) Act 1986. Edward Pearce has written that Biffen "was widely thought the best post-war floor leader".

Biffen's image as an economic "dry" mellowed during his time in government, and he made blunt public calls for greater moderation in government policy. In 1980 he warned the country to prepare for "three years of unparalleled austerity". In 1981 Biffen gave a speech to a fringe meeting at that year's Conservative Party Conference in which he argued the party was "within touching distance of the débâcles of 1906 and 1945". He further claimed that far from cutting public spending, the government had increased it by two per cent since 1979 and that the government was part of an all-party consensus in favour of the welfare state and public spending: "We are all social democrats now", Biffen concluded in his speech.

On 9 February 1986, he said that Toryism was "not a raucous political faction" and after the Conservative Party's losses in the 1986 local government elections, and poor performances in the two parliamentary by-elections held simultaneously, Biffen was interviewed on Weekend World by Brian Walden on 11 May as the government's spokesman. He called the results "Black Thursday", said the Conservatives needed to fight the next general election on a "balanced ticket" and that "no one seriously supposes that the Prime Minister would be Prime Minister throughout the entire period of the next Parliament". This alienated him from Thatcher and resulted in his being dropped from the Cabinet after the 1987 general election. His dismissal was no surprise, in that Thatcher's press secretary Bernard Ingham had already famously called him a "semi-detached" member of the Cabinet. Thatcher in her memoirs described Biffen's desire for a balanced ticket as "foolish" and "a recipe for paralysis." Nevertheless, Thatcher later admitted that Biffen's departure from the Cabinet was "a loss in some ways", because of his Euroscepticism and his "sound instincts on economic matters". In the month after his sacking Biffen likened Thatcher's governing style to that of a "Stalinist regime".

Despite his right-wing views on economic policy, he was very much to the left of Thatcher on social policy. Similarly to Powell, he completely opposed capital punishment and was very supportive of equal gay rights but wanted less immigration. Biffen also opposed the tightening of laws restricting abortion and voted in 1990 to preserve the limit at 28 weeks.

Brian Walden noted that Biffen was the "most honest" politician he had interviewed.

Return to the Backbench
On the backbenches Biffen voted against the Local Government Finance Act 1988 which introduced the Community Charge (the poll tax). He voted against the Maastricht Treaty and was in favour of a referendum on the EU Constitution so he could vote "No".

House of Lords
On 3 June 1997 he was created a life peer, as Baron Biffen, of Tanat in the County of Shropshire.

Personal life
Biffen married Sarah Wood in 1979. He had one stepson, Nicholas Wood, a correspondent with The New York Times and International Herald Tribune, and a stepdaughter, Lucy. The family lived at Tanat House, Llanyblodwel.

Biffen died from heart failure at Royal Shrewsbury Hospital on 14 August 2007, aged 76. He had also suffered from kidney failure for many years.

In popular culture
Biffen was portrayed by Roger Brierley in the 2004 BBC production of The Alan Clark Diaries.

Notes

Bibliography

John Biffen, Nation in Doubt (Conservative Political Centre, 1976).
John Biffen, Political Office, or Political Power?: Six Speeches on National and International Affairs (Centre for Policy Studies, 1977).
John Biffen, 'The Conservatism of Labour', in Maurice Cowling (ed.), Conservative Essays (Cassell, 1978), pp. 155–167.
John Biffen, 'Inside the House of Commons', (1989).
John Biffen, Inside Westminster (Andre Deutsch Ltd, 1996).

External links

The Papers of John Biffen held at Churchill Archives Centre
Obituary, The Guardian, 15 August 2007
Obituary, The Independent, 15 August 2007
Obituary, The Times, 15 August 2007

|-

|-

|-

|-

|-

|-

1930 births
2007 deaths
Alumni of Jesus College, Cambridge
British Eurosceptics
British Secretaries of State
Chief Secretaries to the Treasury
Conservative Party (UK) MPs for English constituencies
Conservative Party (UK) life peers
Deaths from congestive heart failure
Deaths from kidney failure
Deputy Lieutenants of Shropshire
Infectious disease deaths in England
Leaders of the House of Commons of the United Kingdom
Life peers created by Elizabeth II
Lord Presidents of the Council
Lords Privy Seal
Member of the Mont Pelerin Society
Members of the Privy Council of the United Kingdom
People from Oswestry
Presidents of the Board of Trade
UK MPs 1959–1964
UK MPs 1964–1966
UK MPs 1966–1970
UK MPs 1970–1974
UK MPs 1974
UK MPs 1974–1979
UK MPs 1979–1983
UK MPs 1983–1987
UK MPs 1987–1992
UK MPs 1992–1997

John Biffen


Tøjhusgade er en gade på Slotsholmen i København, der går fra Rigsdagsgården til Tøjhusbroen (Prinsens Bro). Gaden ligger med Christiansborg Ridebane på den ene side og Krigsmuseet og Staldmestergården på den anden side. I enden ved Rigsdagsgården ligger der en tværbygning med en gennemkørsel. Gaden blev navngivet i 1825 efter tøjhuset, hvor der blev opbevaret kanoner og andet militært udstyr. Før da var gaden kendt som Bag Slottet, da den var adgangsvej til Christiansborg.

Historie og bygninger
Tøjhuset blev opført som våbenarsenal for kong Christian 4. i 1604. Den 163 m lange bygning er opført i røde mursten i to etager. Gavlene, der vender ud mod henholdsvis Tøjhusgade og Christians Brygge, blev delvist berappet med puds af J.H. Nebelong i 1862. Oprindeligt blev der opbevaret kanoner i stueetagen og håndvåben på første sal. Allerede fra starten i 1604 blev de danske kongers gamle våben imidlertid også opbevaret i Tøjhuset, og senere fulgte forskelligt krigsbytte. Bygningens funktion som våbenarsenal ophørte i 1838, hvorefter det blev indrettet som museum. Det åbnede for offentligheden i 1857. I 1928 blev det til Tøjhusmuseet, fra 2018 Krigsmuseet.

Ved siden af Krigsmuseet ligger den trefløjede Staldmestergården, der har hovedindgang fra Frederiksholms Kanal, men hvis ene fløj ligger langs med Tøjhusgade. Den blev opført efter tegninger af Wilhelm Friedrich von Platen og Ernst Brandenburger for kong Frederik 4. i 1703-1706. Bygningen er i to etager med valmtag. Siderne domineres af murværket med jævnt fordelte vinduer med båndgesimser foruden nogle få lisener. Bygningen var oprindeligt indrettet som bolig for chefen for Den Kongelige Stald-Etat, der dengang talte hundredvis af heste og et utal af vogne. Bygningen blev fredet i 1918. I dag holder Kirkeministeriet og Børne- og Undervisningsministeriet til i bygningen.

Langs den anden side af gaden ligger Søndre Ridebanefløj, der blev færdiggjort i 1746 af Nicolai Eigtved som en del af Christiansborg Ridebane. Her blev der indrettet stalde, der i øvrigt stadig er i brug. I etagen over staldene indrettedes Hofteatret af Nicolas-Henri Jardin i 1766-1767. Teatret blev indrettet som museum på initiativ af Robert Neiiendam i 1922. Ridebaneanlægget er sammen med løngangsbygningen til Christiansborg Slotskirke og tværbygningerne for enden af Rigsdagsgården de eneste dele af det første Christiansborg, der stadig eksisterer. Slottet selv gik til ved en brand i 1794 og efterfølgeren i 1884, hvorfor det nuværende Christiansborg er det tredje af slagsen.

Litteratur
 København før og nu - og aldrig, bind 1 Slotsholmen af Hakon Lund. Palle Fogtdal, 1987.

Eksterne henvisninger

 Tøjhusgade på Indenforvoldene.dk

Noter

Gader i Indre By (København)
Slotsholmen

Tøjhusgade


Çingiller, Çorum ilinin Sungurlu ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Şingiller olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 88 km, Sungurlu ilçe merkezine 18 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Sungurlu belde ve köyleri

Çingiller, Sungurlu


Hertugdømmet Sachsen-Wittenberg var et område i det Tysk-romerske rige. Det opstod efter opløsningen af stamhertugdømmet Sachsen i 1296. Hertugerne fra huset Askanien fastholdt herredømmet over et område, der strakte sig over dele af de tidligere lande, Sachsen, Sachsen-Anhalt og Brandenburg. Hertugdømmet eksisterede til 1356, hvor det blev ophøjet til kurfyrstendømmet Sachsen ved den gyldne bulle i 1356.

Der var to hertuger i Sachsen-Wittenbergs forholdsvis korte levetid. Albrecht 2. af Sachsen-Wittenberg havde delt magten i stamhertugdømmet med Johan 1. af Sachsen-Lauenburg og senere dennes sønner, indtil stamhertugdømmet gik i opløsning. Derpå sad han som enehertug i Sachsen-Wittenberg, men blot to år senere døde han. Magten overgik derpå til hans søn, Rudolf 1. af Sachsen-Wittenberg, der beholdt titlen til sin død, kort efter at det var blevet til kurfyrstendømme.

Stater under Det tysk-romerske Rige

Sachsen-Wittenberg


An Anthurium halmoorei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas Bernard Croat. An Anthurium halmoorei in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium halmoorei


El Faro Beauvoir es un faro no habitado de la Armada Argentina que se encuentra en la ubicación   en la margen norte de la ría Deseado. Tiene como particularidad que el faro constituye la torre de la Iglesia Nuestra Señora de la Guardia de la ciudad de Puerto Deseado, en el Departamento Deseado de la Provincia de Santa Cruz, Patagonia Argentina.

Se trata de un faro giratorio que se encuentra conectado a la red de electricidad urbana de la iglesia y cuyo alcance nominal es de 19 millas náuticas. La altura de la torre es de 27 metros. Fue inaugurado el 23 de octubre de 1980, para reemplazar  al faro de la isla Pingüino,  el cual se encuentra en una isla de difícil acceso.

El nombre del faro fue dado en honor al Reverendo Padre José María Beauvoir (Giuseppe Maria Beauvoir), un sacerdote misionero salesiano nacido en 1850 y fallecido en 1930 que desarrolló su tarea en la Patagonia. Hasta el momento, es el faro más reciente de la Argentina.

Véase también
Anexo:Faros de Argentina

Referencias

Enlaces externos

Beauvoir
Puerto Deseado

Faro Beauvoir


The Arameans, or Aramaeans (; ; ; ), were an ancient Semitic-speaking people in the Near East that was first recorded in historical sources from the late 12th century BC. The Aramean homeland, sometimes known as the land of Aram, encompassed central regions of modern Syria.

At the beginning of the 1st millennium BCE, a number of Aramean-ruled states were established throughout the western regions of the ancient Near East. The most notable was Aram-Damascus, which reached its height in the second half of the 9th century BCE during the reign of King Hazael.

The Arameans were never a single nation or group; rather, Aram was a region with local centers of power spread throughout the Levant. That makes it almost impossible to establish a coherent ethnic category of "Aramean" based on extra-linguistic identity markers such as material culture, lifestyle or religion.

The people of "Aram" were called "Arameans" in Assyrian text and in the Hebrew Bible, but "Aramean" was never a self-designation. "Arameans" is merely an appellation of the geographical term Aram given to 1st-millennium BC inhabitants of Syria.

During the eighth century BC, local Aramaean city states were gradually conquered by the Neo-Assyrian Empire. The policy of population displacement and relocation that was applied throughout Assyrian domains also affected Arameans, many of whom were resettled by Assyrian authorities. That caused a wider dispersion of Aramean communities throughout various regions of the Near East, and the range of Aramaic also widened. It gained significance and eventually became the common language of public life and administration, particularly during the periods of the Neo-Babylonian Empire (612–539 BCE) and the later Achaemenid Empire (539–330 BCE).

A distinctive Aramaic alphabet was developed and used to write Old Aramaic. As a result of linguistic Aramization, a wider Aramaic-speaking area was created throughout the central regions of the Near East that exceeded the boundaries of Aramean ethnic communities. During the later Hellenistic and Roman periods, minor Aramaic-speaking states emerged, the most notable of them being Osroene, centred on Edessa, the birthplace of Edessan Aramaic, which later came to be known as Classical Syriac.

Before Christianity, Aramaic-speaking communities had undergone considerable Hellenization and Romanization in the Near East. Thus, their integration into the Greek-speaking world had begun a long time before Christianity became established. Some scholars consider that Arameans who accepted Christianity came to be referred to as Syrians by the Greeks.

The early Muslim conquests in the 7th century was followed by the Islamization and the gradual Arabization of Aramaic-speaking communities throughout the Near East. That ultimately resulted in their fragmentation and acculturation.

History

Origins
The toponym A-ra-mu appears in an inscription at the East Semitic-speaking kingdom of Ebla listing geographical names, and the term Armi, the Eblaite term for nearby Idlib, occurs frequently in the Ebla tablets (c. 2300 BCE). One of the annals of Naram-Sin of Akkad (c. 2250 BCE) mentions that he captured "Dubul, the ensí of A-ra-me" (Arame is seemingly a genitive form), in the course of a campaign against Simurrum in the northern mountains. Other early references to a place or people of "Aram" have appeared at the archives of Mari (c. 1900 BCE) and at Ugarit (c. 1300 BCE). There is no consensus on the origin and meaning of the word "Aram", one of the most accepted suggestions being that it is derived from a Semitic root rwm, "to be high". Newer suggestions interprets it as a broken plural meaning "white antelopes" or "white bulls". However, there are no historical, archaeological or linguistic evidences that those early uses of the terms Aramu, Armi or Arame were actually referring to the Arameans; thus, it is believed to originally be a toponym without any ethnic connotations. The earliest undisputed historical attestation of Arameans as a people appears much later, in the inscriptions of Tiglath Pileser I (c. 1100 BCE).

Nomadic pastoralists have long played a prominent role in the history and economy of the Middle East, but their numbers seem to vary according to climatic conditions and the force of neighbouring states inducing permanent settlement. The period of the Late Bronze Age seems to have coincided with increasing aridity, which weakened neighbouring states and induced transhumance pastoralists to spend longer and longer periods with their flocks. Urban settlements (hitherto largely inhabited by Amorite, Canaaite Hittite, Ugarite peoples) in the Levant diminished in size until eventually, fully-nomadic pastoralist lifestyles came to dominate much of the region. The highly mobile, competitive tribesmen, with their sudden raids, continually threatened long-distance trade and interfered with the collection of taxes and tribute.

The people who had long been the prominent population in what is now Syria (called the Land of the Amurru during their tenure) were the Amorites, a Northwest Semitic-speaking people who had appeared during the 25th century BCE, destroyed the hitherto dominant East Semitic-speaking state of Ebla, founded the powerful state of Mari in the Levant and during the 19th century BCE also Babylonia, in southern Mesopotamia. However, they seem to have been displaced or wholly absorbed by the appearance of a people called the Ahlamu by the 13th century BCE and disappear from history. Ahlamû appears to be a generic term for Semitic wanderers and nomads of varying origins who appeared during the 13th century BCE across the ancient Near East, the Arabian Peninsula, Asia Minor, and Egypt.

The Arameans would appear to be one part of the larger generic Ahlamû group rather than synonymous with the Ahlamu.The presence of the Ahlamû is attested during the Middle Assyrian Empire (1365–1020 BCE), which already ruled many of the lands in which the Ahlamû arose in the Babylonian city of Nippur and even at Dilmun (now Bahrain). Shalmaneser I (1274–1245 BCE) is recorded as having defeated Shattuara, King of the Mitanni and his Hittite and Ahlamû mercenaries. In the next century, the Ahlamû cut the road from Babylon to Hattusas. Also, Tukulti-Ninurta I (1244–1208 BCE) conquered Mari, Hanigalbat and Rapiqum on the Euphrates and "the mountain of the Ahlamû", apparently the region of Jebel Bishri in northern Syria.

Aramean states

The emergence of the Arameans occurred during the Bronze Age collapse (1200–900 BCE), which saw great upheavals and mass movements of peoples across the Middle East, Asia Minor, the Caucasus, the East Mediterranean, North Africa, Ancient Iran, Ancient Greece and the Balkans and led to the genesis of new peoples and polities across those regions.

The Middle Assyrian Empire (1365–1050 BCE), which had dominated the Near East and Asia Minor since the first half of the 14th century BCE, began to shrink rapidly after the death of Ashur-bel-kala, its last great ruler in 1056 BCE. The Assyrian withdrawal allowed the Arameans and others to gain independence and take firm control of what was then Eber-Nari (now Syria) in the late 11th century BCE.

Some of the major Aramean-speaking city states included Aram-Damascus, Hamath, Bet-Adini, Bet-Bagyan, Bit-Hadipe, Aram-Bet Rehob, Aram-Zobah, Bet-Zamani, Bet-Halupe, and Aram-Ma'akah, as well as the Aramean tribal polities of the Gambulu, Litau and Puqudu. Akkermans and Schwartz noted that in assessing Luwian and Aramean states in ancient Syria, the existing information on the ethnic composition of the regional states in ancient Syria primarily concerns the rulers and so the ethnolingustic situation of the majority of the population of the states is unclear. Furthermore, they mean that the material culture shows no distinctions between states dominated by the Luwians or the Arameans.

Later Biblical sources tell that Saul, David and Solomon (late 11th to 10th centuries) fought against the small Aramean states ranged across the northern frontier of Israel: Aram-Sôvah in the Beqaa, Aram-Bêt-Rehob (Rehov) and Aram-Ma'akah around Mount Hermon, Geshur in the Hauran, and Aram-Damascus. An Aramean king's account dating at least two centuries later, the Tel Dan Stele, was discovered in northern Israel and is famous for being perhaps the earliest non-Israelite extra-biblical historical reference to the Israelite royal dynasty, the House of David. In the early 11th century BCE, much of Israel came under foreign rule for eight years according to the Biblical Book of Judges until Othniel defeated the forces led by Cushan-Rishathaim, who was titled in the Bible as ruler of Aram-Naharaim.

Further north, the Arameans gained possession of pist-Hittite Hamath on the Orontes River and were soon to become strong enough to dissociate with the Indo-European-speaking post-Hittite states.

The Arameans, together with the Edomites and the Ammonites, attacked Israel in the early 11th century BCE but were defeated. Meanwhile, Arameans moved to the east of the Euphrates and into Babylonia, where an Aramean usurper was crowned king of Babylon under the name of Adad-apal-iddin.

During the 11th and the 10th centuries BCE, the Arameans conquered Sam'al (modern Zenjirli), also known as Yaudi, the region from Arpad to Aleppo, and renamed it Bît-Agushi,. They also conquered Til Barsip, which became the chief town of Bît-Adini, also known as Beth Eden. North of Sam'al was the Aramean state of Bit Gabbari, which was sandwiched between the post-Hittite states of Carchemish, Gurgum, Khattina, Unqi and the Georgian state of Tabal.

One of their earliest semi-independent kingdoms in northern Mesopotamia was Bît-Bahiâni (Tell Halaf).

Under Neo-Assyrian rule

The first certain reference to the Arameans appears in an Assyrian inscription of Tiglath-Pileser I (1115–1077 BCE), which refers to subjugating the "Ahlamû-Arameans" (Ahlame Armaia). Shortly afterward, the Ahlamû disappear from Assyrian annals and are replaced by the Arameans (Aramu, Arimi). That indicates that the Arameans had risen to dominance amongst the nomads. Among scholars, the relationship between the Akhlame and the Arameans is a matter of conjecture. By the late 12th century BCE, the Arameans had been firmly established in Syria; however, they were conquered by the Middle Assyrian Empire, like the Amorites and Ahlamu before them.

Assyrian annals from the end of the Middle Assyrian Empire c. 1050 BCE and the rise of the Neo-Assyrian Empire in 911 BCE contain numerous descriptions of battles between Arameans and the Assyrian army. The Assyrians would launch repeated raids into Aramean lands, Babylonia, Ancient Iran, Elam, Asia Minor, and even as far as the Mediterranean to keep its trade routes open. The Aramean city-states, like much of the Near East and Asia Minor, were subjugated by the Neo Assyrian Empire (911–605 BCE) from the reign of Adad-nirari II in 911 BCE, who cleared Arameans and other tribal peoples from the borders of Assyria and began to expand in all directions (see Assyrian conquest of Aram). The process was continued by Ashurnasirpal II and his son Shalmaneser III, who destroyed many of the small Aramean tribes and conquered Aramean lands for the Assyrians. In 732 BCE, Aram-Damascus fell and was conquered by Assyrian King Tiglath-Pileser III. The Assyrians named their Aramean colonies Eber Nari but still used the term "Aramean" to describe many of its peoples. The Assyrians conducted forced deportations of hundreds of thousands of Arameans to both Assyria and Babylonia, where a migrant population already existed. Conversely, the Aramaic language was adopted as the lingua franca of the Neo-Assyrian Empire in the 8th century BCE, and the native Assyrians and Babylonians began to make a gradual language shift towards Aramaic as the most common language of public life and administration.

The Neo Assyrian Empire descended into a bitter series of brutal internal wars from 626 BCE that weakened it greatly. That allowed a coalition of many its former subject peoples (Babylonians, Chaldeans, Medes, Persians, Parthians, Scythians, Sagartians and Cimmerians) to attack Assyria in 616 BCE, sack Nineveh in 612 BCE and finally defeat it between 605 and 599 BCE. During the war against Assyria, hordes of horse-borne Scythian and Cimmerian marauders ravaged through the Levant and all the way into Egypt.

As a result of migratory processes, various Aramean groups were settled throughout the Ancient Near East, and their presence is recorded in the regions of Assyria, Babylonia, Anatolia, Phoenicia, Palestine, Egypt and Northern Arabia.

Population transfers, conducted during the Neo-Assyrian Empire and followed by the gradual linguistic Aramization of non-Aramean populations, created a specific situation in the regions of Assyria proper among ancient Assyrians, who originally spoke the ancient Assyrian language, a dialect of Akkadian, but later accepted Aramaic.

Neo-Babylonian Empire
Eber-Nari was then ruled by the succeeding Neo-Babylonian Empire (612–539 BCE), which was initially headed by a short-lived Chaldean dynasty. The Aramean regions became a battleground between the Babylonians and the 26th Dynasty of Egypt, which had been installed by the Assyrians as vassals after they had defeated and ejected the previous Nubian-ruled 25th Dynasty. The Egyptians, having entered the region in a belated attempt to aid their former Assyrian masters, fought the Babylonians, initially with the help of remnants of the Assyrian army, in the region for decades before they were finally vanquished.

The Babylonians remained masters of the Aramean lands only until 539 BCE, when the Persian Achaemenid Empire overthrew Nabonidus, the Assyrian-born last king of Babylon, who had himself overthrown the Chaldean dynasty in 556 BCE.

Under Achaemenid and Hellenistic rule

The Arameans were later conquered by the Achaemenid Empire (539–332 BCE). However, little changed from the Neo-Assyrian and Neo-Babylonian times, as the Persians, seeing themselves as successors of previous empires, maintained Imperial Aramaic as the main language of public life and administration. Provincial administrative structures also remained the same, and the name Eber Nari still applied to the region.

The conquests of Alexander the Great (336–323 BCE) marked the beginning of a new era in the history of the entire Near East, including the regions inhabited by Arameans. By the late 4th century BCE, two newly created Hellenistic states emerged as main pretenders for regional supremacy: the Seleucid Empire (305–64 BCE) and the Ptolemaic Empire (305–30 BCE). Since earlier times, ancient Greeks commonly used "Syrian" labels as designations for Arameans and heir lands, but it was during the Hellenistic (Seleucid-Ptolemaic) period that the term "Syria" was finally defined to designate the regions west of the Euphrates, as opposed to the term "Assyria", which designated the regions further east.

In the 3rd century BCE, various narratives related to the history of earlier Aramean states became accessible to wider audiences after the translation of the Hebrew Bible into the Greek language. Known as Septuagint, the translation was created in Alexandria, the capital of Ptolemaic Egypt that was the most important city of the Hellenistic world and was one of the main centres of Hellenization. Influenced by Greek terminology, translators decided to adopt ancient Greek custom of using "Syrian" labels as designations for Arameans and their lands and thus abandon the endonymic (native) terms that were used in the Hebrew Bible. In the Greek translation (Septuagint), the region of Aram was commonly labelled as "Syria", and the Arameans were labelled as "Syrians". When reflecting on traditional influences of Greek terminology on English translations of the Septuagint, the American orientalist Robert W. Rogers noted in 1921 that it was unfortunate that the change also affected later English versions. In Greek sources, two writers spoke particularly clearly on the Arameans. Posidonius, born in Apamea, as quoted by Strabo, wrote: "Those people whom we Greeks call Syrioi, call themselves Aramaioi". Further, Josephus, who was born in Jerusalem, defined the regions of "Aram's sons" as the Tranchonitis, Damascus "midway between Palestine and Coelo-Syria", Armenia, Bactria, and the Mesene around Spasini Charax.

Heritage under early Christian period and Arab conquest
The ancient Arameans lived in a close relationship with other distinct societies in the region. Throughout much of their history, they were heavily influenced by the cuneiform culture of Mesopotamia and the surrounding areas. Bilingual texts in Aramaic and the Assyrian dialect of Akkadian are among the earliest examples of Aramaic writing. In the western regions, Aramean states had close contact with Israel, Phoenicia, and northern Arabia. The Phoenician god Baʿalšamem was even incorporated into the Aramean tradition. Identifying distinct elements of the Aramean heritage in later times is challenging because of the diverse influences on their culture. For example, the earliest Syriac legal documents contain legal formulae that could be considered Aramean, but they could also be interpreted as Neo-Assyrian or Neo-Babylonian.

After the establishment of Roman rule in the region of Syria proper (western of Euphrates) in the 1st century BCE, Aramean lands became the frontier region between two empires, Roman and Parthian, and later between their successor states, the Byzantine and Sasanid Empires. Several minor states also existed in frontier regions, most notably the Kingdom of Osroene, centred in the city of Edessa, known in Aramaic as Urhay. However, it is not easy in either pre-Christian or Christian periods to trace purely-Aramean elements in Edessan culture.

During the Late Antiquity and the Early Middle Ages, the Ancient Greek custom of using Syrian labels for Arameans and their language started to gain acceptance among an Aramaic-speaking literary and ecclesiastical elites. The practice of using Syrian labels as designations for Aramaic-speakers and their language was very common among ancient Greeks, and under their influence, the practice also became common among thevRomans and Byzantines.

An Arabization process was initiated after the Arab conquest in the 7th century. In the religious sphere of life, Aramaic-speaking Christians (such as Melkites in Palestine) were exposed to Islamization, which created a base for gradual acceptance of the Arabic language not only as the dominant language of Islamic prayer and worship but also as a common language of public and domestic life. The acceptance of Arabic language became the main vessel of the gradual Arabization of Aramean communities throughout the Near East and ultimately resulted in their fragmentation and acculturation. Those processes affected not only Islamized Aramaic-speakers but also some of those who remained Christians, which created local communities of Arabic-speaking Christians of Syriac Christian origin who spoke Arabic in their public and domestic life but continued to belong to churches that used the liturgical Aramaic/Syriac language.

In the 10th century, the Byzantine Empire gradually reconquered much of northern Syria and upper Mesopotamia, including the cities of Melitene (934) and Antioch (969) and thus liberated local Aramaic-speaking Christian communities from the Muslim rule. Byzantines favoured Eastern Orthodoxy, but the leadership of the Antiochian Oriental Orthodox Patriarchate succeeded in reaching agreement with the Byzantine authorities and thus secured religious tolerance. The Byzantines extended their rule up to Edessa (1031) but were forced into a general retreat from Syria during the course of the 11th century and were pushed back by the newly-arrived Seljuk Turks, who took Antioch (1084). The later establishment of Crusader states (1098), the Principality of Antioch and the County of Edessa, created new challenges for local Aramaic-speaking Christians, both Oriental Orthodox and Eastern Orthodox.

Culture
The Iron Age culture of Syria is a topic of interest among scholars but is never referred to simply as "Aramean". Scholars have difficulty in identifying and isolating characteristic Aramean elements in the culture. Even in North Syria, where more substantial evidence is available, scholars still find it difficult to identify what is genuinely Aramean from what is borrowed from other cultures. Widespread scholarly opinion still maintains that since several ethnic groups, such as Luwians and Aramaeans, interacted in the region, one material culture with "mixed" elements resulted. The material culture appears to be so homogeneous that it "shows no clear distinctions between states dominated by Luwians or Aramaeans".

Language

Arameans were mostly defined by their use of the West Semitic Old Aramaic language (1100 BCE – 200 CE), which was first written using the Phoenician alphabet but over time modified to a specifically-Aramaic alphabet.
Aramaic first appeared in history during the opening centuries of the Iron Age, when several newly-emerging chiefdoms decided to use it as a written language. The process coincided with a change from syllabic cuneiform to alphabetic scribal culture and the rise of a novel style of public epigraphy, which was formerly unattested in Syria-Palestine. The language is considered a sister branch of the idiom used in the Bronze-Age city-state of Ugarit, on the one hand, and Canaanite, which comprises languages further south in the speech area such as Hebrew, Phoenician, and Moabite, on the other hand. All three branches can be subsumed under the more general rubric Northwest Semitic and thus share a common origin.  The earliest direct witnesses of Aramaic, which were composed between the 10th and 8th centuries BC, are unanimously subsumed under the term "Old Aramaic". The early writings exhibit variation and anticipate the enormous linguistic diversity within the Aramaic language group. Despite the variation, they are connected by common literary forms and formulaic expressions.

As early as the 8th century BCE, Aramaic competed with the East Semitic Akkadian language and script in Assyria and Babylonia and then spread throughout the Near East in various dialects. By around 800 BCE, Aramaic had become the lingua franca of the Neo-Assyrian Empire, which continued during the Achaemenid period as Imperial Aramaic. Although it was marginalized by Greek during the Hellenistic period, Aramaic in its varying dialects remained unchallenged as the common language of all Semitic peoples of the region until the Arabs' Islamic conquest of Mesopotamia in the 7th century AD, when the language became gradually superseded by Arabic.

The late Old Aramaic language of the Neo-Assyrian Empire, Neo-Babylonian Empire and Achaemenid Persian Empire developed into the Middle Aramaic Syriac language of Persian Assyria, which would become the liturgical language of Syriac Christianity. In the first centuries AD, the Christian Bible was translated into Aramaic, and by the 4th century, local Aramaic dialect of Edessa (Urhay) had developed into a literary language, known as Edessan Aramaic (Urhaya). Since Edessan Aramaic language (Urhaya) was the main liturgical language of Aramaic Christianity, it also became known as Edessan Syriac and later defined by western scholars as Classical Syriac. That created a base for the term Syriac Christianity although Eastern Orthodox patriarchates were dominated by Greek episcopate and Greek linguistic and cultural traditions. The use of Aramaic language in liturgical and literary life persisted throughout the Middle Ages until the 14th century, as embodied in the use of a specific regional dialect known as the Christian Palestinian Aramaic language.

Descendant dialects of the Eastern Aramaic branch, which still retains Akkadian loanwords, still survive as the spoken and written language of the Assyrian people. It is found mostly in northern Iraq, northwestern Iran, southeastern Turkey and northeastern Syria and, to a lesser degree, in migrant communities in Armenia, Georgia, southern Russia, Lebanon, Israel, Jordan and Azerbaijan, as well as in diaspora communities in the West, particularly the United States, Canada, Great Britain, Sweden, Australia and Germany. A small number of Israeli Jews, particularly those originating from Iraq and, to a lesser degree, Iran and eastern Turkey, still speak Eastern Aramaic, but it is largely being eroded by Hebrew, especially within the Israeli-born generations.

The Western Aramaic dialect is now spoken by Muslims and Christians only in Ma'loula, Jubb'adin and Bakhah. Mandaic is spoken by up to 75,000 speakers of the ethnically-Mesopotamian Gnostic Mandaean sect, mainly in Iraq and Iran.

During the early modern period, the study of Aramaic languages (both ancient and modern) was initiated among western scholars, which led to the formation of Aramaic studies as a wider multidisciplinary field that also includes the study of cultural and historical heritage of Aramaic. Linguistic and historical aspects of Aramaic studies have been widened since the 19th century by archaeological excavations of ancient sites in the Near East.

Religion

What is known of the religion of the Aramean groups is derived from excavated objects and temples and by Aramaic literary sources, as well as the names they had. Their religion did not feature any particular deity that could be called an Aramean god or goddess. It appears from their inscriptions and their names that thé Arameans worshipped Canaanite and Mesopotamian gods such as Hadad, Sin, Ishtar (which they called Astarte), Shamash, Tammuz, Bel and Nergal, and Canaaite-Phoenecian deities such as the storm-god, El, the supreme deity of Canaan, in addition to Anat ('Atta) and others.

The Arameans who lived outside their homelands apparently followed the traditions of the countries in which they settled. The King of Damascus, for instance, employed Phoenician sculptors and ivory-carvers. In Tell Halaf-Guzana, the palace of Kapara, an Aramean ruler (9th century BCE) was decorated with orthostates and with statues that display a mixture of Mesopotamian, Hittite and Hurrian influences.

Legacy

The legacy of ancient Arameans became of particular interest for scholars during the early modern period and resulted in the emergence of Aramaic studies as a distinctive field, dedicated to the study of the Aramaic language. By the 19th century, the Aramean question was formulated, and several scholarly theses were proposed regarding the development of the language and the history of the Arameans.

In modern times, Aramean identity is held mainly by a number of Syriac Christians, from southeastern Turkey and parts of Syria, in the diaspora, especially in Germany and Sweden. In 2014, Israel officially recognised Arameans as a distinctive minority. Questions related to the minority rights of Arameans in some other countries were also brought to international attention.

See also

 Aramean kings
 Arameans in Israel
 Israelite-Aramean War
 Luwian-Aramean states
 Mhallami
 Paddan Aram

References

Sources

External links

States and territories established in the 12th century BC
States and territories disestablished in the 8th century BC
Shem
Ancient Levant

Arameans


El castillo de San Miguel o Mijáilovski (, Mijáilovski zámok), también llamado castillo de los Ingenieros (, Inzhenerny zámok), es una antigua residencia real en el centro histórico de San Petersburgo, Rusia. Fue construido por los arquitectos Vincenzo Brenna y Vasili Bazhénov entre 1797 y 1801 para convertirlo en la residencia del emperador Pablo I de Rusia. La estructura luce diferente según el lado desde donde se aprecie, ya que los arquitectos utilizaron estilos muy variados, como el clasicismo francés, el renacimiento italiano y el estilo gótico.

El castillo Mijáilovski fue construido al sur del Jardín de Verano y reemplazó un pequeño palacio de madera de Isabel I de Rusia. Temeroso de que hubiesen planes de asesinato en su contra, el emperador Pablo I no quería vivir en el Palacio de Invierno, ya que no se sentía a salvo. Debido a su interés personal en los caballeros medievales y en su miedo constante a ser asesinado, mandó construir su nueva residencia como un castillo con esquinas redondeadas, con un pequeño patio de forma octogonal. El castillo estaba rodeado por las aguas de los ríos Moika y Fontanka y de dos canales especialmente construidos (el canal Eclesiástico y el canal Dominical), transformando el área del castillo en una isla artificial a la que solo se podía llegar mediante puentes levadizos.

La construcción comenzó el 26 de febrero (el 9 de marzo según el calendario gregoriano) de 1797 y finalizó el 8 de noviembre de 1800, el día de San Miguel según la Iglesia ortodoxa, aunque la decoración interior continuó hasta marzo del año siguiente. En 1800 se erigió al frente del castillo el monumento en bronce a Pedro el Grande, diseñado durante la vida de este y terminado en 1747 por el arquitecto Bartolomeo Rastrelli. Por órdenes de Pablo I, se añadió la inscripción "Al bisabuelo del bisnieto" («Прадеду — правнук») en el pedestal y se decoró con escenas en relieve de dos victorias de Rusia sobre Suecia durante la Gran Guerra del Norte.

Pablo I, irónicamente, fue asesinado sólo cuarenta noches después de que se mudó a su nuevo castillo, el 12 de marzo de 1801, en su nueva habitación. Sus asesinos fueron un grupo de oficiales que habían sido despedidos, encabezados por el general Benningsen. Los conspiradores lo ataron a una mesa y trataron de obligarlo a firmar su abdicación. Pablo se resistió, uno de los asesinos le amenazó con una espada y finalmente lo estrangularon y lo pisotearon hasta la muerte. Su hijo, el emperador Alejandro I (que en ese momento también estaba en el palacio), lo sucedió en el trono, y uno de los asesinos, Nikolái Zúbov, anunció su ascenso.

Después de la muerte de Pablo I, la familia imperial regresó al Palacio de Invierno; el castillo Mijáilovski fue abandonado y en 1823 fue entregado a la Universidad de Ingeniería del ejército. Desde entonces, el edificio se conoce como el "castillo de los Ingenieros". Entre 1838 y 1843, el escritor ruso Fiódor Dostoyevski estudió como cadete en la Escuela de Ingeniería.

A principios de la década de 1990, el castillo se convirtió en una sede del Museo Ruso y en la actualidad alberga su galería de retratos, que incluye pinturas oficiales de los emperadores y emperatrices de Rusia desde finales del  hasta principios del .

Véase también
Palacio Mijáilovski
Jardín Mijáilovski

Bibliografía
Pamyatniki architektury Leningrada: Architectural monuments of Leningrad: Glavnoe architekturno-planirovocnoe upravlenie ispolnitelnogo komiteta Leningradskogo gorodskogo Soveta deputatov trudjascichsja, Gosudarstvennaja inspekciya po ochrane pamyatnikov, ed. A.N. Petrov, 4th ed., Leningrado: Stroyizdat, 1976.
Nordisk Familjebok, Estocolmo: Nordisk familjeboks förlags aktiebolag, 2 ed. 1904.

Enlaces externos

Fotografías del Castillo Mijáilovski

Palacios de San Petersburgo
Residencias reales en Rusia
Cultura de San Petersburgo
Arquitectura neoclásica en Rusia
Edificios y estructuras de San Petersburgo
Atracciones turísticas de San Petersburgo
Mijailovski
Arquitectura de Rusia del siglo XIX
Arquitectura de 1801
Pablo I de Rusia

Castillo Mijáilovski


Osman Sınav (d. 1956, Burdur), Türk yapımcı, yönetmen, senarist ve reklamcı.

Hayatı
1956 yılında Burdur'da doğdu. 1975 yılında İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi Resim Bölümünü bitiren Sınav, tekstil tasarımıyla da ilgilendiği için 1977'de aynı okulun Uygulamalı Sanatlar Yüksek Okulu Tekstil Dizaynı Bölümüne kaydoldu. İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi Sinema Televizyon Enstitüsünde de eğitim gören Sınav, 1979 yılında mezun oldu.

Profesyonel iş hayatına Man Ajans'ta metin yazarı olarak çalışmaya başlayarak atılan Sınav, reklamcılık kariyerine daha sonra 1980 ve 1984 yılları arasında Grafika Lintas isimli ajansta devam etti. Metin yazarlığının yanı sıra creative grup başkanlığı görevini de yürüten Sınav, 1984 yılında Sinegraf Film Yapım/Yönetim Ltd. Şti.ni kurdu. Yazdığı 500'e yakın reklam filmi ve kampanyayla uzun soluklu reklamcılık tecrübesine 1987'de son noktayı koyan Sınav, artık sadece sinema projeleri üzerine yoğunlaşmak istiyordu.

TV dizileri ve uzun metrajlı filmleri başlatan yönetmen, aynı yıl başrollerini Haluk Kurtoğlu ve Alev Sezer'in paylaştıkları Bir Muharririn Ölümü isimli TV filmi için kamera arkasındaydı. Ardından 1989'da senaryosunu İlhami Algör ile birlikte yazdıkları Hünkarın Bir Günü geldi. 1990'da Yalancı Şafak, Küçük Dünya ve Aşka Kimse Yok filmlerini çeken Sınav, 1993'te Süper Baba isimli TV dizisinin yönetmenliğini yaptı.

1994'te Mehmet Aslantuğ'a en iyi oyuncu, kendisine de en iyi yönetmen dallarında Altın Portakal kazandıracak Yalancı'yı çekti.

Melek Apartmanı, Mavi Düşler ve Sıcak Saatler gibi diğer TV dizilerine de imza atan yönetmen, daha önce de birlikte çalıştığı Mehmet Aslantuğ ve Ayşegül Aldinç'in başrollerini paylaştıkları Gerilla isimli filmi 1998'de izleyiciyle buluşturdu. Tomris Oğuzalp filmdeki rolüyle en iyi yardımcı kadın oyuncu dalında Altın Portakal ödülünün sahibi oldu.

Kenan İmirzalıoğlu'nu keşfeden yönetmen, onun güçlü bir yüzü olduğunu düşünüyordu ve İmirzalıoğlu-Sınav ortaklığı 1998'de Deli Yürek isimli diziyle start aldı. 2001'de filmi için kamera arkasına geçen Sınav, Deli Yürek: Bumerang Cehennemi'yle hatırı sayılır bir gişe başarısı elde etti.

2002 yılında Savaş Dinçel'in de aralarında olduğu oyuncu kadrosuyla Ekmek Teknesi'ne imza atan Sınav, Kurtlar Vadisi'nin de 55. bölümüne kadar yönetmenliğini ve yapımcılığını yaptı. Mafya ve derin devlet ekseninde gelişen ilişkiler üzerine kurulu olan dizinin yönetmenliğini başka projelerle ilgilenmek için bıraktığını söylemiştir.

Kapıları Açmak ve Metin Erksan klasiği Acı Hayat'ın yeni versiyonu için kamera arkasındaydı.

Osman Sınav son olarak yönetmenliğinin yanı sıra yapımcılığını da üstlendiği, Fatih Akın'ın Kısa ve Acısız isimli filminden tanınan Mehmet Kurtuluş ve Dogville, The Batman gibi filmlerde de rol almış Udo Kier'in de aralarında olduğu oyuncu kadrosuyla, Pars: Kiraz Operasyonu'nu vizyona soktu.

2012 yılında özel bir törenle, MSGSÜ Sinema ve Televizyon Bölümünden mezun oldu.

Eşcinsellik hakkındaki görüşleri
Osman Sınav eşcinsel karşıtı bir açıklaması yüzünden çeşitli LGBT örgütleri tarafından protesto edildi. Türkiye'deki Lezbiyen, Gey, Biseksüel, Travesti ve Transeksüel (LGBT) hakları ile ilgili çalışan 8 kurum ortak bir açıklama yayınlayarak eşcinselleri "O tip insanlar", "ahlaksız" ve "karanlık" olarak niteleyen Osman Sınav'ı özür dilemeye davet ettiler.

2010 yılında atv'de yayımlanan Kılıç Günü adlı dizide iki erkeğin aynı yatakta yarı çıplak bulunduğu sahne üzerine HT Magazin'e şu açıklamayı yapmıştı:

Kişisel hayatı
1985 yılında Tangül Sınav ile evlenmiş, bu evlilikten Yusuf Ömer Sınav, Ayşegül Sınav, Mehmet Kenan Sınav adında 3 çocuğu olmuştur. 2016 yılında eşinden ayrılmıştır.

Filmografisi

Kaynakça

Dış bağlantılar
Osman sınav'ın film şirketi
IMDb'de Osman Sınav

Osman Sınav

Yaşayan insanlar
1956 doğumlular
Burdur doğumlular
İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisinde öğrenim görenler
Türk film yapımcıları
Türk film yönetmenleri
Türk erkek dizi oyuncuları
Türk erkek sinema oyuncuları
Türk reklamcılar
Altın Kelebek Ödülü sahipleri

Osman Sınav


One, Inc. ili One Incorporated bila je jedna od prvih organizacija za homoseksualna prava u SAD-u, osnovana 1952.

Organizacija
Ideja za organizaciju posvećenu homoseksualcima proizašla je iz diskusijskog sastanka Društva Mattachine održanog 15. listopada 1952. Članke o osnivanju ONE Inc. potpisali su Antonio "Tony" Reyes, Martin Block i Dale Jennings 15. studenog 1952. Ostali osnivači bili su Merton Bird, W. Dorr Legg, Don Slater, Chuck Rowland, Harry Hay i Dorr Legg, "koji su svi nastojali ujediniti homoseksualce u društvenu akciju". Jennings i Rowland također su bili osnivači Mattachine Society. Ime je izvedeno iz aforizma viktorijanskog pisca Thomasa Carlylea : "Mistična veza bratstva čini sve ljude jednim". Ime je također bilo znak da se homoseksualna osoba naziva "jednim od nas". ONE je bila prva LGBT organizacija u Sjedinjenim Državama koja je imala vlastiti ured i kao takvi njezini uredi djelovali su kao prototip LGBT centra zajednice

One, Inc. spremno je primala žene, uključujući - s njihovim pseudonimima - Joan Corbin (kao Eve Elloree), Irmu Wolf (kao Ann Carrl Reid), Stellu Rush (kao Sten Russell), Helen Sandoz (kao Helen Sanders) i Betty Perdue (kao Geraldine Jackson). Bili su vitalni za njezin rani uspjeh. ONE i Mattachine zauzvrat su pružili vitalnu pomoć kćerima Bilitis u pokretanju njihovog biltena The Ladder 1956. godine. Kćeri Bilitisa bila je pandan lezbijskoj organizaciji Mattachine Society, a organizacije su zajedno radile na nekim kampanjama i vodile serije predavanja. Bilitis je bio napadnut početkom 1970-ih zbog "pridruživanja" Mattachineu i ONE-u, umjesto novim separatističkim feministkinjama.

Časopis ONE
U siječnju 1953. One Inc. započeo je s izdavanjem mjesečnika One, prvog američkog pro-homoseksualnog izdanja, koji je otvoreno prodavao na ulicama Los Angelesa za 25 centi. U listopadu 1954. američki odjel za poštu proglasio je časopis "nepristojnim" i odbio ga dostaviti. ONE, Inc. pokrenuo je parnicu na saveznom sudu, koju je dobio 1958. godine, kada je američki Vrhovni sud preinačio presudu nižeg suda u One, Inc. v. Olesen na temelju nedavnog prekretničkog slučaja Prvi amandman, Roth v. Sjedinjene Države. Časopis je prestao izlaziti u prosincu 1969.

ONE Institut za homofilske studije
Godine 1956. ONE je osnovao ONE institut za homofilske studije koji je, uz organizaciju nastave i godišnjih konferencija, izdavao i ONE Institute Quarterly, časopis posvećen akademskom istraživanju homoseksualnosti.

Kasnija povijest
Godine 1965. One se razdvojio zbog nepomirljivih razlika između ONE-ovog poslovnog menadžera Dorra Legga i urednika časopisa One, Don Slatera. Nakon dvogodišnje sudske bitke, frakcija Dorra Legga zadržala je naziv "ONE, Inc." a frakcija Don Slatera zadržala je većinu korporativne knjižnice i arhiva. 1968. godine Slaterova grupa postala je Homosexual Information Center ili HIC, neprofitna korporacija koja nastavlja s radom.

Godine 1996. One, Inc. spojila se s ISHR-om, Institutom za proučavanje ljudskih resursa, neprofitnom organizacijom koju je stvorio transrodni filantrop Reed Erickson, pri čemu se ONE uklopila u ISHR. 2005. HIC je darovao mnoge svoje povijesne materijale, uključujući većinu Memorijalne knjižnice Blanche M. Baker tvrtke ONE Incorporated, Vern-u i Bonnie Bullough-ovoj kolekciji o seksu i spolu, posebnoj zbirci u knjižnici Oviatt na Kalifornijskom državnom sveučilištu u Northridgeu. U listopadu 2010., ONE je svoje arhive predao na čuvanje ONE National Gay & Lesbian Archives. ONE, Inc. nastavlja s radom kroz organiziranje izložbi i prikupljanje novih materijala.

Poveznice
 ONE Nacionalna arhiva za homoseksualce i lezbijke
 Prava LGBT osoba u SAD-u
 Popis organizacija LGBT prava
 Kronologija povijesti LGBT-a

Izvori

Daljnje čitanje
 Bullough, Vern L. Before Stonewall:  Activists for Gay and Lesbian Rights in Historical Context. Harrington Park Press, 2002.
 Cain, Paul D. Leading the Parade: Conversations with America's Most Influential Lesbian and Gay Men. New York, Scarecrow Press, 2002.
 Dynes, Wayne R., ed., Encyclopedia of Homosexuality. New York and London, Garland Publishing, 1990
 Gallo, Marcia. Different Daughters: A History of the Daughters of Bilitis and the Rise of the Lesbian Rights Movement. New York, Carroll and Graf, 2006.
 Johansson, Warren & Percy, William A.  Outing:  Shattering the Conspiracy of Silence.  Harrington Park Press, 1994.
 Kepner, James. Rough News, Daring Views: 1950's Pioneer Gay Press Journalism. Binghamton, NY: Harrington Park Press, 1998.
 Legg, W. Dorr. Homophile Studies in Theory and Practice. San Francisco: ONE Institute Press and GLB Publishers, 1999.
 Lofton, Crag M., ed. Letters to ONE: Gay and Lesbian Voices from the 1950s and 19602. Albany, SUNY Press, 2012. .
 Murdoch, Joyce and Deb Price. Courting Justice: Gay Men and Lesbians v. the Supreme Court. New York: Basic Books, 2001.
 White, C. Todd. Pre-Gay L.A.: A Social History of the Movement for Homosexual Rights''. Champagne: University of Illinois Press, 2009.

Američke udruge za zaštitu prava LGBT osoba

ONE, Inc.


Le haras de Zaporozhye est un haras situé dans le quartier de Zaporozhye, dans le raïon de Novomykolaivka, en Ukraine. Il porte le numéro 86.

Histoire
L'existence de ce haras est enregistrée en 1945 par arrêté du ministre soviétique, sur la ferme céréalière « Chubarivsky », à l'initiative de Semion Boudienny. Initialement, ce haras est spécialisé dans l'élevage de chevaux trotteurs par croisement avec des reproducteurs importés d'Europe occidentale, sur la race du trotteur Orlov à partir de 1949. À partir de 1964, il élève le Trotteur russe, ou trotteur métis.

En plus de l'élevage de chevaux, la ferme qui côtoie le haras est engagée dans l'agriculture et l'élevage d'autres espèces, en particulier à l'élevage du porc.

Chevaux célèbres
Plus de 400 chefs de race ont grandi au haras de Zaporozhye. Certains ont remporté des compétitions de trot nationales et internationales.

Notes et références

Haras en Ukraine

Haras de Zaporozhye


Genel anlamda ölçme, bir olguya anlamlı sayı ya da semboller atama işlemidir. Eğitsel ölçme ise bu olguların öğrenme ürün ya da sürecine göre kazanımları kapsar. Eğitimsel ölçmelerin amacı ölçülmesi amaçlanan öğrenme yapılarının görgül kestirimlerini (gözleme dayalı tahmin) sağlamaktır. Bu amaca yönelik olarak değişik ölçme modelleri geliştirilmiştir.

Temel kavramlar

Değişken
Bireyden bireye, zamandan zamana, durumdan duruma farklılık gösteren özelliklere değişken denir. En az iki değer alabilen özelliklerdir. Boy, kilo, başarı, tutum, cinsiyet, yaş, zeka düzeyi gibi özellikler değişkenlere örnek olarak verilebilir.

Not: En az iki değer alamayan yani değişkeni olmayan özelliklere sabit özellik denmektedir. Örneğin; pi sayısı, avagadro sayısı ve planck sabiti değişken değil; sabittir.

 Değişkenler yapılarına göre nitel değişkenler ve nicel değişkenler olarak ikiye ayrılır:

Nitel (Kategorik) Değişkenler
Sayılamazlar, matematiksel olarak ifade edilemezler ve sayılar anlamsızdır. Sembollerle veya sıfatlarla ifade edilirler. Örneğin, "Ali uzun boyludur." cümlesinde sayı kullanılmamış ve boyunun ne kadar uzun olduğu belirtilmemiştir. Aynı şekilde "Zeynep resim dersinde başarılıdır" cümlesinde Zeynep'in başarısının sayısal bir karşılığı (notu) verilmemiştir. Bu yüzden her iki cümle de nitel değişkene örnektir. Nitel değişkenlere verilebilecek başka örnekler ise şunlardır: göz rengi, saç rengi, kan grubu, cinsiyet, memleket...

Önemli Not: Otobüs numarası, plaka kodu, forma numarası gibi sayılar da nitel değişkenlerdir. Çünkü bu sayılar anlamlı sayılar değillerdir. Sembollerdir.

Nicel Değişkenler
Nitelin tersine sayılabilen, matematiksel olarak ifade edilebilen ve sayıların anlamlı olduğu değişkenlere nicel değişken denir. Örneğin; boy, kilo, puan, yaş, hacim, alan nicel değişkenlerdir.

 Değişkenler aldıkları değerlere göre sürekli (kesiksiz) değişkenler ve süreksiz (kesikli) değişkenler olarak ikiye ayrılırlar:

Sürekli (Kesiksiz) Değişkenler
İki değeri arasına sonsuz sayıda başka değer alabilen değişkenlere sürekli değişken denir. Kesiksiz değişken olarak da isimlendirilmektedir. Buçuklu değer alamazlar. Örneğin kilo ve boy sürekli değişkenlerdir: 80.3 cm, 4.5 kg, 6.2m... Çünkü bu tür değişkenler; 1 metre ile 2 metre arasında, 1 gram ile 2 gram arasında birçok değer alabilirler.

Süreksiz (Kesikli) Değişkenler
iki değeri arasına sonsuz sayıda başka değer alamayan değişkenlere süreksiz değişken denir. Kesikli değişken olarak da isimlendirilmektedir. Buçuklu değer alamazlar. Örneğin; beden ölçüleri (X, M, L...), ayakkabı numarası, soru sayısı, kardeş sayısı, soru tipi, memleket vb. süreksiz değişkenlerdir.

Önemli Not: Ayakkabı numarasının buçuğu vardır fakat iki numara arasında sonsuz değer yoktur. Bu yüzden ayakkabı numarası süreksiz değişkendir.

 Değişkenler deneysel sonuçlarına (neden-sonuç) göre üçe ayrılırlar:

Bağımlı Değişken
Başka değişkene göre değişen değişkenlere bağımlı değişken denir. Bir deneyde etkilenendir. Genellikle sonuçtur. Örneğin; "Konu tekrarının başarı üzerindeki etkisi nedir?" sorusunda, konu tekrarına bağlı olarak değişen özellik başarı olduğu için bağımlı değişken başarıdır.

Bağımsız Değişken
Başka değişkenin değişmesiyle değişmeyen, başka değişkenlerin değişmesine sebep olan değişkenlere bağımsız değişken denir. Genellikle nedendir. Örneğin; "Konu tekrarının başarı üzerindeki etkisi nedir?" sorusunda, başarının değişmesine sebep olan özellik konu tekrarı yapmak olduğu için konu tekrarı yapmak bağımsız değişkendir.

Sabit (kontrollü) Değişken
Değiştirilmeyen ve değişmeyen, sabit bırakılan değişkenlerdir. Bir deneyde gözlenen özellikler dışında kalan tüm özellikler sabit tutulmalıdır. Böylece sonuç daha güvenilir olmaktadır. Örneğin; "Konu tekrarının başarı üzerindeki etkisi nedir?" sorusunun cevabı için yapılan deneyde, konu tekrarı yapan ve konu tekrarı yapmayan iki grup oluşturulur. Deneyin kontrollü olabilmesi için; her iki grubun da aynı şartlar altında olması gerekmektedir. Yani verilen öğretim konusu, öğretim yöntem ve teknikleri, öğretime ayrılan süre aynı olmalıdır. Bu durumda sayılan özellikler sabit (kontrollü) değişkenlerdir.

Ölçme
Bir durumda değişkenlik varsa, değişim varsa, ölçme vardır. Farklılıklar ölçmeyi gerektirir. Ölçme; herhangi bir bireyin veya bir nesnenin; belli bir özelliğe ne derece sahip olduğunu belirlemek amacıyla yapılan tüm işlemlerdir. Kısaca; herhangi bir büyüklüğün gözlenerek gözlem sonuçlarının sayı veya sembollerle ifade edilmesidir. Örneğin; sınıfın sıcaklığı 30॰C, Ayşe'nin boyu 160 cm, otobüste 20 kişi var gibi ifadeler ölçmedir.

Eğitim sisteminde ölçme dönüt niteliğindedir. Hem girdi (öğrenci, öğretmen, veli...), hem süreç (Öğretim ve öğrenme teknikleri), hem de çıktının (bilişsel, duyuşsal, devinişsel) iyi işleyip işlemediği hakkında dönütler verir. Bu yüzden ölçme eğitimde farklı zamanlarda kullanılabilmektedir: Öğretimin planlanmasında, öğretim süreci başında, öğretim süreci sırasında ve öğretim sürecinin sonucunda.

Ölçme Türleri
Ölçme; ölçülen özelliğe ve ölçülen özelliğin gözlenme şekline göre yani ölçümün elde ediliş biçimine göre üçe ayrılmaktadır: Doğrudan, dolaylı ve türetilmiş.

Doğrudan (Temel) Ölçme
Bir değişkenin başka değişkenler araya konulmadan ölçülmesine, doğrudan ölçme denir. Doğrudan ölçmede özelliğin bizzat kendisi ölçülür. Araç kullanılarak veya kullanılmadan doğrudan ölçme yapılabilir. Araç kullanılmadan yapılan ölçümlere; sınıf sıcak, tahta sert, gömlek mavi veya otobüste 2 kişi var gibi ölçümler örnek olarak verilebilir. Hatta sayma işlemlerinin tümü doğrudan ölçümlerdir. Araç kullanılarak yapılan ölçümlerde ise ölçüm sonucu verilen bir cümleye "Ne ölçülmüş?" ve "Ne ile ölçülmüş?" soruları sorulmalıdır. Eğer bu iki sorunun cevabı aynı ise ölçme türü doğrudan ölçmedir. Örneğin; eşit kollu terazi ile ölçülen domatesin kilosu bulunurken başka kütlelerden faydalanıldığı için doğrudan ölçmedir. Başka bir örnek olarak kitabın boyunun cetvel ile ölçülmesi verilebilir. Burada da kitabın boyu cetveli boyu ile ölçülmektedir.

Dolaylı Ölçme
Bir değişkenin başka değişkenlerden faydalanılarak ölçülmesine dolaylı ölçme denir. Araç kullanılarak veya kullanılmadan dolaylı ölçüm yapılabilir. Örneğin; doktor hastanın gözlerinin altına bakarak böbrek taşının olduğunu söylerse burada araç kullanmadan dolaylı ölçme yapmış olur. Araç kullanarak yapılan dolaylı ölçümlere ise; ağırlığın dinamometre ile ölçülmesi, kütlenin elektrikli baskülle ölçülmesi veya sıcaklığın termometre ile ölçülmesi örnektir.

Eğitimde ve psikolojide doğrudan ölçme mümkün değildir.  Çünkü ilgi, başarı, tutum, kaygı, zeka ve beceriler gibi özellikler doğrudan gözlemlenemez. Puan ve testlerden yararlanılır. Bu yüzden eğitimde ve psikolojide dolaylı ölçme yapılır.

Türetilmiş Ölçme
Sosyal bilimlerde de fen bilimlerinde de türetilmiş ölçme yapılır. Bazı değişkenler, İki veya daha fazla değişkenin bir araya gelmesiyle ve aralarında kurulan bağıntılar yardımı ile ölçülür. Bu tür değişkenler başka değişkenler ve bu değişkenler arasındaki ilişkiyi yansıtan aritmetik işlemlerle tanımlanmasına türetilmiş ölçme denir. Örneğin; yoğunluk, hız ve nüfus yoğunluğu türetilmiş ölçmedir.

Ölçmede Birim
Ölçme aracını oluşturan en küçük parçaya birim denir. Örneğin; 30 cm cetvelin birimi cm'dir, her sorunun 5 puan olduğu bir sınavın birimi 5'tir. Ölçmede birim kavramı, ölçme sonucunu aktarmada ve yorumlamada yardımcı olur. Ayrıca birim, ölçmede standart oluşturur ve ölçme sonucunun objektif olmasını sağlar. Birimin genellik, kullanışlık ve eşitlik gibi özellikleri vardır. Genellik, birimin herkes için ve her zaman için aynı anlama gelmesi demektir. Genellik özelliği olmadığında ölçme sonucunun yorumlanmasında ortak kotaya varmak güç olur. Kullanışlık, birimin ölçülen özelliğe uygun olası ve kullanılabilir olmasıdır. Örneğin yol uzunluğu santimetre ile ölçüldüğünde, kantarda bir insanın tartıldığında, ölçme sonucunun anlaşılması zorlaşır ve karmaşıklaşır. Eşitlik; ise kullanılan ölçme aracının birimlerinin birbirine eşit olması demektir. Örneğin, uzunluk ölçümünde karış veya kulaç kullanılacaksa aynı bireyin aynı zaman içerisinde (çocuksa boyu uzamadan) yapılması gerekir. En güveniliri metre ile ölçmedir. Çünkü her karış ve her kulaç eşit değildir.

Ölçmede Araç

Değerlendirme

Ölçüt

Ölçüt Türleri

Ölçek

Ölçek türleri

Öğretimdeki Yeri ve Önemi

Kullanım Amaçları

Not fonksiyonu

Geleneksel Ölçme

Geleneksel Ölçme Araçları

Alternatif Ölçme

Alternatif Ölçme Araçları

Güvenirlik

Geçerlik

Kaynakça

Eğitimsel ölçme