Lockout (auch bekannt als MS One: Maximum Security) ist ein französischer Science-Fiction-Action-Film aus dem Jahr 2012.  Er entstand unter der Regie von James Mather und Stephen St. Leger, die gemeinsam mit Luc Besson das Drehbuch schrieben.

Handlung
Im Jahr 2079 betreiben die Vereinigten Staaten von Amerika im Weltall, 80 Kilometer von der Erde entfernt, ein Hochsicherheitsgefängnis mit rund 500 Schwerverbrechern. Um Revolten, Gewalttätigkeiten und sexuellem Missbrauch unter den Gefangenen vorzubeugen, werden die Gefangenen in kleinen Kabinen in eine Art Dauerschlaf versetzt.

Ex-CIA-Agent Snow drohen 30 Jahre Haft, da ihm vorgeworfen wird, bei der Übergabe wertvoller Informationen seinen Freund und Kollegen Frank Armstrong erschossen und die Geheiminformationen gestohlen zu haben. Beim Verhör bestreitet Snow dies und behauptet, hereingelegt worden zu sein. Er steckt dem Agenten Shaw zu, dass sein Freund Mace im Besitz des Koffers mit den wertvollen Informationen sei.

Währenddessen stattet Emilie Warnock, die Tochter des US-Präsidenten, dem Hochsicherheitsgefängnis einen Besuch ab, da ihr zu Gehör kam, dass der Kälteschlaf mit gravierenden Nebenwirkungen verbunden sei. Dies will sie sich durch Interviews mit Insassen bestätigen lassen. Der erste Gefangene, der geistig kranke Hydell, wird aufgeweckt und stiehlt während des Interviews dem Bodyguard von Emilie eine Waffe, die dieser verbotenerweise in den Verhörraum geschmuggelt hat. Er überwältigt die Wachen und lässt die 497 Insassen der MS One aufwecken. Hydells älterer Bruder Alex übernimmt das Kommando und versucht, mit Hilfe der Geiseln, die Freilassung aller Gefangenen zu erwirken.

Nachdem eine Rettungsaktion des Sicherheitspersonals der MS One scheitert, da die Gefangenen nun auch die Verteidigungsanlagen kontrollieren, wird eine großangelegte Rettungsaktion von der Erde aus vom Secret Service als zu riskant abgelehnt. Agent Shaw schlägt vor, Snow ein Ultimatum zu stellen: Entweder er sitzt seine Haft im Gefängnis ab, oder er befreit die Tochter des Präsidenten und würde daraufhin begnadigt werden. Snow erfährt von Shaw, dass auch Mace sich auf der MS One befindet, und stimmt daraufhin der Befreiungsaktion zu.

Bevor Snow in die MS One eindringt, versucht Secret-Service-Chef Langral, mit Hilfe eines Vermittlers die Freilassung Emilies zu erwirken. Da die Gefangenen nicht wissen, dass Emilie die Tochter des Präsidenten ist, stimmt Alex der Freilassung zunächst zu. Hydell, der scharf auf Emilie ist, akzeptiert dies jedoch nicht und verletzt eine andere Geisel tödlich. Alex erschießt den Vermittler, als er Snow beim Eindringen in das Raumschiff beobachtet, wodurch die geplante Geiselübergabe scheitert.

Emilie kann gemeinsam mit ihrem Bodyguard fliehen. Sie schließen sich in einen Raum ein, doch der Sauerstoff darin wird immer knapper, so dass ihr Bodyguard sich erschießt, um ihr das Leben zu retten. Bevor die Gefangenen mit Hilfe der Raumschiff-Techniker die Tür zum Raum öffnen können, findet Snow die bewusstlose Emilie und reanimiert sie. Emilie weigert sich jedoch, ohne die anderen Geiseln auf die Erde zurückzukehren. Also schneidet und färbt Snow ihr die Haare und beide verkleiden sich als Gefangene, um sich unter diese zu mischen und zunächst Mace zu finden. Der leidet jedoch durch die Folgen des Kälteschlafs an Demenz und kann mit seinen wirren Aussagen keinen Hinweis auf den Aufenthaltsort des Koffers liefern. Er stirbt auf der weiteren Flucht und Snow bringt Emilie zu einer geheimen Rettungskapsel, die allerdings nur Platz für eine Person hat.

Emilie weigert sich erneut, in Sicherheit gebracht zu werden, solange keine Rettung für die anderen Geiseln in Sicht ist. Schließlich fallen sie doch den Gefangenen in die Hände, wobei Snow verletzt wird. Emilie wurde inzwischen als Präsidententochter erkannt und wird in den Kommandoraum gebracht. Dort soll sie mit einem Anruf an den Präsidenten den Angriff und die Zerstörung der MS One abwenden. Doch sie fordert ihren Vater auf, das Raumschiff zu zerstören, da Hydell inzwischen alle Geiseln ermordet hat. Der Präsident weigert sich, den Angriff anzuordnen und seine Tochter dadurch zu gefährden. Daher enthebt Langral ihn vorübergehend seines Amtes und ordnet den Angriff an. Hydell tötet indes seinen Bruder, der ihn von weiteren Dummheiten abhalten wollte. Bevor er auch Emilie töten kann, wird er von Snow überwältigt. Dieser und Emilie schaffen es rechtzeitig, in Raumanzüge zu steigen und MS One zu verlassen, bevor die Station in Folge des Angriffs explodiert. Sie dringen in die Atmosphäre ein und landen mit Fallschirmen auf der Erde, wo sie von der Polizei aufgefunden werden.

Emilie findet heraus, dass Maces wenige Hinweise ein Code waren, der auf ein Schließfach hinweist. Snow übergibt den darin befindlichen Koffer an Shaw, der ihn öffnen kann, ohne dass Snow ihm die Zahlenkombination verraten hat. Dadurch verrät er sich als der gesuchte Maulwurf, der den Mord an Armstrong arrangiert und alles Weitere eingefädelt hat. Er wird verhaftet und Snow vereinbarungsgemäß freigelassen. In Armstrongs Feuerzeug, das dieser ihm kurz vor seinem Tod zugesteckt hatte, findet Snow eine SD-Karte mit den gesuchten Informationen. Schließlich geht er mit Emilie, die auf ihn gewartet hat, von dannen.

Kritiken
Während Guy Pearce für sein Schauspiel gelobt wurde, konnte der Film selbst nur gemischte Kritiken einholen. Der Internetdienst Rotten Tomatoes ermittelte auf Basis von 140 Fachkritiken 37 % positive Wertungen.

Veröffentlichung
Nach der Premiere auf dem Brussels International Fantastic Film Festival am 7. April 2012 lief der Film in den Vereinigten Staaten ab dem 13. April 2012, in Frankreich ab dem 18. April 2012 und in Deutschland ab dem 10. Mai 2012 in den Kinos. Bei einem Budget von ca. 20 Mio. US-Dollar spielte der Film an den Kinokassen weltweit ca. 32 Mio. US-Dollar ein.

Synchronisation
Die deutsche Synchronisation entstand durch die Synchronfirma Scalamedia GmbH und der Regie von Marius Clarén.

Varia
Besson wurde 2016 als Plagiator verurteilt, da sich sein Film bei John Carpenters Film Die Klapperschlange bedient hatte.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 2012
US-amerikanischer Film
Französischer Film
Science-Fiction-Film
Actionfilm
Gefängnisfilm

Lockout (Film)


Grmasta glavulja (pokus, subotica, lat. Globularia alypum), vazdazelena trajnica iz porodice trpučevki, raširena na području Mediterana, uključujući i Hrvatsku.

Sinonimi
 Alypum monspeliensium Fourr.
 Alypum salicifolium Fisch.

Izvori

Vanjske poveznice

Glavuljače

Grmasta glavulja


Ballymoney was a local government district with borough status in Northern Ireland. It was headquartered in Ballymoney. Other towns in the borough included Dervock, Dunloy, Cloughmills and Rasharkin. The borough had a population of 31,224 according to the 2011 census.

In May 2015 it was merged with the boroughs of Coleraine and Limavady and the District of Moyle to form the Causeway Coast and Glens district.

Creation
Ballymoney was one of twenty-six districts created on 1 October 1973. It took over the areas Ballymoney Urban District Council and most of the surrounding Ballymoney Rural District in County Antrim.

Borough council
The borough was divided into three electoral areas which between them returned 16 members. These were Ballymoney Town (5), Bann Valley (6) and Bushvale (5). Elections were conducted under the proportional representation single transferable vote system, and elections of the whole council were normally held every four years. The election due to take place in May 2009 was postponed in anticipation of the creation of eleven new councils in 2011. The proposed reforms were abandoned in 2010, and the most recent district council elections took place in 2011

As of February 2012 the political composition of the last council was: 8 Democratic Unionist Party (DUP), 3 Sinn Féin, 2 Ulster Unionist Party (UUP), 1 Social Democratic and Labour Party (SDLP), 1 Traditional Unionist Voice and 1 independent.

In 1977 Ballymoney District Council successfully petitioned for a grant of a charter of incorporation, constituting the district a borough.

Mayor of Ballymoney
The charter also created the office of mayor, who was chosen for a one-year term at the council's annual meeting.

Source: Freedom of Information request to Ballymoney Borough Council

Freedom of the Borough
On 22 February 1997 The Ballymoney Branch of the Royal British Legion was awarded the Freedom of the Borough.
In 2012 the Royal Irish Regiment and 152 (Ulster) Transport Regiment, The Royal Logistic Corps (Volunteers) were awarded the freedom of Ballymoney by the council. On both occasions the regiments held special marches through the town to celebrate the awards. Previous recipients of the award include the Royal Ulster Constabulary (Both Regular and Reserve Forces), Northern Ireland Fire Brigade, Joey Dunlop, his brother Robert and former MP for the area Ian Paisley.

Town twinning
In 2000, Ballymoney Borough Council twinned with the French town of Vanves. Since 2001, the council has been a sister city of Benbrook in Texas and building on its motorcycling history, is also linked to the borough of Douglas, Isle of Man.

Parliamentary and assembly representation
Together with the neighbouring districts of Ballymena and Moyle, it forms the North Antrim constituency for elections to the Westminster Parliament and Northern Ireland Assembly.

Former Councillors that went on to become MLAs included Philip McGuigan Mervyn Storey and Daithi McKay.

Demographics
The borough has the highest life expectancy of any area in Northern Ireland, with the average male life expectancy at birth being 79.0 years and 82.6 years for females.

See also
Local Councils in Northern Ireland

References

External links
Ballymoney Borough Council

Politics of County Antrim
Districts of Northern Ireland, 1972–2015
Boroughs of Northern Ireland
borough

Ballymoney (borough)


Occator (mitologija), bog-pomoćnik rimske božice Cerere
 Occator (krater na Cereri), udarni krater na Cereri

Occator


A spin probe is a molecule with stable free radical character that carries a functional group. This group can be used to couple the probe to another molecule, e.g. a biomolecule.

Electron spin resonance can be employed to quantify the probe's concentration.

References

Molecular physics

Spin probe


William Petre,  baron Petre ( - ) est un pair anglais et membre du Parlement.

Biographie
Il est le fils de John Petre (1er baron Petre) et fait ses études à l'Exeter College, à Oxford et au Middle Temple. William et sa famille sont des récusants – des personnes qui adhèrent à la foi catholique romaine après la Réforme anglaise.

Il est élu député d'Essex en 1597, fait chevalier en 1603 et hérite de la baronnie et du domaine d'Ingatestone à la mort de son père en 1613. En 1623, il est nommé juge de paix d'Essex mais, en raison de sa récusation intransigeante, il est démis de ses fonctions en 1625 dans la magistrature et privé de toutes ses autres charges publiques.

De par sa position sur Harwich Road et sa proximité avec Londres, Ingatestone Hall est un lieu de rencontre constant et un refuge pour ceux qui sont mécontents de la religion protestante ou du souverain régnant.

Vie privée
Il ne semble pas que le  baron ait des ennuis sérieux au sujet des papistes qui fréquentent Ingatestone, en partie grâce au soutien du roi Charles . Peut-être, à cette époque, le domaine est utilisé comme maison de douaire, ou une résidence pour son fils, le  baron.

Il meurt en mai 1637, et est enterré dans le caveau. Le tombeau, qu'il fait ériger dans la chapelle nord en mémoire de ses parents, porte également sa propre effigie et celle de sa femme et de ses enfants, mais la plaque sur sa tête attend toujours une inscription.

Petre épouse Katherine Somerset (1575-1624), deuxième fille d'Edward Somerset (4e comte de Worcester) lors d'une double cérémonie avec sa sœur Elizabeth qui épouse Henry Guilford. Edmund Spenser célèbre l'événement dans son poème, Prothalamion. Ils ont sept fils et trois filles survivants. Katherine Petre danse dans le masque de cour du festival de Téthys le 5 juin 1610 dans le personnage de la « Nymphe d'Olwy », un affluent de la rivière Usk .

Sa fille Elizabeth Petre (1597–1656) épouse William Sheldon de Beoley, Worcestershire.

Références

Liens externes

Étudiant du Collège d'Exeter
Baron de la pairie d'Angleterre
Décès en mai 1637
Naissance en juin 1575
Décès à 61 ans

William Petre (2e baron Petre)


اللغة الانفعالية  (أو اللغة المحملة) هو صياغة الكلمات بطريقة تحاول التأثير على القارئ أو المستمع بمخاطبة مشاعره بدلاً من عقله بكلمات وعبارات عاطفية قوية محملة بدلالات تحاول أن تولد لديه رد فعل قوي إيجابي أو سلبي يزيد على المعني الحقيقي الحرفي للعبارات. وتستغل اللغة الانفعالية الضعف الإنساني الذي يجعل الفرد يتصرف بناء على الاستجابة العاطفية ولذلك فهي لغة مقنعة للبعض. ولكن استخدام الأسلوب المحمل بالكلمات الانفعالية غير مستحب في المناسبات أو الأماكن التي يجب فيها العدالة والحيادية. بينما يفضل السياسيون استعمالها للتأثير على الجماهير.

الرأي الحالي
من المفترض أن بعض الكلمات تثير مشاعر متسلسلة، ربما بسبب (المادة) التي يتم قولها (يمكن تعريف المحتوى الوصفي الإضافي المضمّن في الكلمة أو معنى الكلمة كالتالي: الوصف الذي قيل هو رأي مفاده أن معنى الإهانة له مكونان: جزء تصنيفي وجزء تكميلي وهو تابع للجز الأول.). وبهذا المعنى يمكن اعتبار الإهانة العرقية على أنها: إضافة (واهانة بحكم كونها X) حيث X هي الكلمة / علامة المفهوم.

يمثل مثال آخر على نسبة (وزن الكلمة / كيف يمكن تضمينها) تأكيدا على أن الكلمات تلعب دورًا مهمًا في توجيه التعميم الاستقرائي: عندما يشار إلى كيانين مختلفين بشكل ملحوظ باسم (الكلاب) ويشار إلى أحد الكلاب بأنه يملك خاصية معينة (على سبيل المثال: تملك عظام قصيرة)، عندئذٍ حتى الأطفال الصغار معرضون لتعميم هذه الخاصية على كلب آخر عندما يشار إلى الكيان باسم (كلب) أو (قطة) أو عندما لا يتم ذكر أي كلمات.

التعريف
وصف تشارلز ستيفنسون المصطلحات الانفعالية (وتسمى أيضًا الكلمات العاطفية) بوضوح. لاحظ أن هناك كلمات لا تصف فقط الحالة الواقعية. لا يستخدم مصطلح (الإرهابي) فقط للإشارة إلى الشخص الذي يرتكب أعمال محددة بقصد محدد. تحمل كلمات مثل (التعذيب) أو (الحرية) معها شيئًا أكثر من مجرد وصف بسيط لمفهوم أو فعل ما. بل تملك تأثير (مغناطيسي) وقوة حقيقية وميل للتأثير على قرارات الطرف الآخر. إن الناس ملتزمون بالقيم الأخلاقية التي تؤدي إلى إطلاق الاحكام ويحتمل أن تثير مشاعر محددة. لهذا السبب لديهم بعد انفعالي. يمكننا أن نقول تبعًا للمصطلحات النفسية الحديثة أن هذه المصطلحات تحمل قدرة عاطفية مركبة، لأنها تملك افتراضات مسبقة وتصدر احكامًا يمكن أن تؤدي إلى الانفعال.

تعتبر الحجج العاطفية واللغة الانفعالية مقنعة لأنها تستغل الضعف البشري للتصرف فورًا بناءً على الاستجابة العاطفية، دون دراسة هذه الاحكام بعقلانية. ونظرًا لاحتمال حدوث ردود افعال عاطفية يُنصح عمومًا بتجنب اللغة الانفعالية في النقاشات أو الكلام عندما يكون الإنصاف والنزاهة أحد الأهداف. على سبيل المثال ينصح أنتوني ويستون الطلاب والكتاب: «بشكل عام يجب تجنب اللغة التي هدفها الوحيد هو التأثير على العواطف».

العاطفة والمنطق

تعتبر مخاطبة المشاعر غالباً ضد مخاطبة العقل والمنطق. ولكن المشاعر والمنطق لا يكونان دائماً على طرفي النقيض أو أن المشاعر ليست الدافع وراء الأفعال. ففي كتاب التفكير النقدي للكاتبين موراي وكويونجيتش يميز الكاتبان بين «الأسباب البديهية»  و«الأسباب المعتبرة» . فعلى سبيل المثال، فلان لا يأكل السلطة لأن فلان لا يحب السلطة. قد يعتبر البعض أن السبب الذي لا يأكل من أجله فلان السلطة سبب عاطفي. ولكن يمكن أن يكون فلان لديه سبب معتبر لأنه مثلاً يحصل على المعادن والفيتامينات الموجودة في السلطة من مصدر آخر. ولذلك فأن الناس تتولد في أذهانها أسباب بديهية - بدافع العاطفة - لأفعال يقوم بها أناس أخرون عند مخاطبتهم بلغة الانفعالية.

في السياسة

تكثر استعمال اللغة الانفعالية في الخطابات السياسية لتوجيه الجماهير نحو معنى معين يقصده السياسي لتأييد توجهه الفكري. ولذلك فإن معظم السياسيين يستخدمون كتاب متخصصين يعرفون ما هي الكلمات التي يجب والتي لا يجب استخدامها عند مخاطبة جمهور معين. وماهي الكلمات التي يجب استخدامها عند وسم الخصوم بخصل أو صفات معينة. وتستخدم هذا الأسلوب في القنوات الإخبارية في أوقات النزاعات من أجل الدعاية على الرغم من ذلك فإن بعض هذه القنوات قد تحاول اتباع نهج محايد على الرغم من صعوبة تحقيق الحياد في مثل هذه الأوقات.

أمثلة

بعد أحداث سبتمبر كانت كلمة مدرسة (بالكتابة اللاتينية: madrassa) لها دلالات سلبية قوية عند جمهور العالم الغربي الغير عارفين بالعربية الذين لم يستطيعوا التمييز بين المدرسة التي يذهب إليها التلاميذ لتلقي التعليم الأساسي والمدرسة الدينية المتشددة. وقد أظهر مركز ييل لدراسات العولمة أن هناك تحيزاً في تغطية الصحف للأحداث في باكستان منذ هجمات سبتمبر وأن كلمة مدرسة أصبحت محملة بمعني سياسي سلبي:

وقد استعمل العديد من السياسيين الأمريكيين كلمة مدرسة بمدلول سلبي منهم دونالد رامسفيلد وكولن باول.

يستخدم السياسيون الكلمات اللطيفة ويدرسون كيفية استخدامها بفعالية: أي الكلمات التي يجب استخدامها أو تجنب استخدامها لاكتساب أفضلية سياسية أو التقليل من قيمة الخصم. يقدم الكاتب والصحفي ريتشارد هيلر مثالاً على أنه من الشائع بالنسبة للسياسي أن يدافع عن «الاستثمار في الخدمات العامة» لأن هذا المصطلح يملك دلالة أفضل من «الإنفاق العام».

أحد جوانب اللغة الانفعالية هو أن الكلمات والعبارات الانفعالية تستخدم بشكل مزدوج، وأحيانًا كتقنيات صياغة سياسية من قبل أفراد لديهم أجندات متعارضة. يدعو هيلر ذلك «نسخة بو ونسخة هوراي» للتمييز بين ذوي الدلالات العاطفية السلبية والإيجابية. ومن الأمثلة على ذلك: البيروقراطية مقابل الخدمات العامة، والافكار المعارضة لحرية الاختيار مقابل المؤيدة للحياة المثلى، والنظام مقابل الحكومة، والنخبوية مقابل الخبرة.

ناقش جورج أورويل في مقالة له عام 1946 بعنوان (السياسة واللغة الإنجليزية) استخدام اللغة الانفعالية في الخطاب السياسي.

«لا تملك كلمة الفاشية الآن أي معنى سوى (شيء غير مرغوب به). تملك عبارات (الديمقراطية والاشتراكية والحرية والوطنية والواقعية والعدالة) عدة معان مختلفة لا يمكن التوفيق بينها. وفي حالة كلمة مثل الديمقراطية لا تملك تعريف متفق عليه، وتتم مقاومة كل محاولة لاطلاق تعريف من جميع الأطراف. هناك شعور عام تقريبًا بأنه عندما نسمي دولة ديمقراطية فإننا نشيد بها: وبالتالي يدعي المدافعون عن كل نوع من أنواع الأنظمة أنها ديمقراطية، ويخافون أن يضطروا إلى التوقف عن استخدام هذه الكلمة إذا كانت مرتبطة بمعنى واحد.»

كلمات سلبية وإيجابية

قد يمكن استعمال كلمتين لوصف شخص أو شيء ما لكل منهما دلالة إيجابية أو سلبية. على سبيل المثال

كما توجد أيضاً بعض الكلمات التي تنتشر أو تتعلق بالمشهد السياسي أو الثقافي العربي عموماً ومنها:

مصادر

أساليب بلاغية
دعاية وإعلان
عوائق التفكير النقدي
ممارسات متنازع عليها أخلاقيا
نظرية الاتصال

لغة انفعالية


Zelenogradsk (, ), conocida de manera oficial hasta 1946 como Cranz (, ; , ) es una ciudad situada en la costa del mar Báltico, que forma parte y es el centro administrativo del distrito de Zelenogradsk en el óblast de Kaliningrado, Rusia.  Posee una población de 13.015 habitantes (resultados preliminares del censo de 2010).

La ciudad es un centro turístico y balneario de fines de semana para los vacacionistas de Kaliningrado

Geografía
Zelenogradsk se sitúa en la península de Sambia, cerca del istmo de Curlandia, en la orilla del mar Báltico. Se encuentra a 34km de Kaliningrado, la capital del óblast.

Clima
El clima es templado, de transición de marítimo a continental. Los inviernos son templados (la temperatura media de enero es de -3 °C), el verano es moderadamente cálido (la temperatura media de julio es de 17 °C). La temperatura media del agua de mar en verano es de 16,5 a 17 °C, pero también alcanza los 21-22 °C. Las precipitaciones son de unos 800 mm anuales, principalmente en verano. El número de horas de sol es de unas 2000 al año.

Historia

El sitio de Zelenogradsk de hoy era originalmente un pueblo de pescadores prusianos, en las proximidades de Kaup, una ciudad prusiana en la costa del mar Báltico en la era vikinga. El área pasó a ser controlada por la Orden Teutónica y se pobló con alemanes. El nombre alemán Cranz, originalmente Cranzkuhren, deriva de la palabra del idioma prusiano antiguo krantas, que significa "la costa". Durante la mayor parte de su historia, siguió siendo un pequeño pueblo en Prusia Oriental.

El balneario de Cranz fue fundado en 1816 por iniciativa del médico de Königsberg Friedrich Christian Kessel (1765-1844). Durante el siglo XIX, Cranz se convirtió en el principal balneario del reino de Prusia en la costa de Prusia Oriental, especialmente después de la construcción de una línea ferroviaria que la conectaba con Königsberg (ahora Kaliningrado) en 1885. De 1816 a 1895, fue conocida como "el balneario real" (das königliche Bad). En 1908, se registraron aquí 13.277 visitantes, en su mayoría prusianos y silesios orientales y occidentales, pero también muchos polacos y rusos (en su mayoría de origen judío). A pesar del creciente número de turistas, la industria pesquera se mantuvo fuerte; la platija ahumada era un manjar regional. Aunque Cranz tenía más de 6.000 habitantes al comienzo de la Segunda Guerra Mundial, nunca recibió un estatuto de ciudad.

El área fue invadida por el Ejército Rojo soviético durante la Segunda Guerra Mundial y anexionada a la RSFS de Rusia, aunque sufrió mínimamente durante la guerra. La población alemana huyó durante la evacuación de Prusia Oriental o fue posteriormente expulsada por la fuerza. Cranz pasó a llamarse Zelenogradsk en 1946 y se le otorgó el estatus de ciudad en los años siguientes. Tras el colapso de la Unión Soviética, la ciudad pasó a formar parte de la Federación Rusa.

Demografía
En el pasado la mayoría de la población estaba compuesta por alemanes, pero tras el fin de la Segunda Guerra Mundial fueron expulsados a Alemania y se repobló con rusos.

Economía
La industria del turismo se descuidó durante la Guerra Fría y la primacía del turismo de Zelenogradsk en tiempos alemanes pasó a la cercana Svetlogorsk (antigua Rauschen). Esta política cambió en los últimos años y Zelenogradsk se está volviendo más popular entre los vacacionistas rusos. Hoy en día, muchos rusos ricos poseen casas privadas en el área.

Infraestructura

Arquitectura y monumentos

La apariencia arquitectónica de Cranz tomó forma en la segunda mitad del siglo XIX y la primera mitad del siglo XX. La mayoría de los edificios pertenecen al Jugendstil (Art Nouveau alemán), también hay edificios con elementos de otros estilos, como el neogótico y el neoclasicismo, lo que le da a la arquitectura de la ciudad un toque de eclecticismo. Algunos de los más notables son la estación de trenes (fundada en 1885), que apenas ha sufrido cambios; el antiguo edificio administrativo del resort Kranz, en estilo Jugendstil; la antigua oficina de correos, de estilo neogótico; el antiguo Kurhaus o la torre de agua de 1904, de 40 m de altura.

Las vistas del resort son un hermoso paseo marítimo, un paseo de la ciudad con una larga playa, un muelle de 150 metros y un gran parque que se funde con un gran bosque de pinos en las afueras de la ciudad. Desde las afueras de la ciudad comienza el parque nacional del Istmo de Curlandia, incluido en la lista de monumentos naturales de la Unesco.

En la ciudad quedan bastantes iglesias como son la catedral de Zelenogradsk (construida en 1896 como la iglesia luterana de San Adalberto, St. Adalbertskirche, y ortodoxa rusa desde 1995), o la iglesia de San Andrés Apóstol de Zelenogradsk, un antiguo templo católico fundado en 1903 por Paul Lauffer.

Transporte
La ciudad está conectada con Kaliningrado y el sur de Sambia por la carretera nacional A191. Debido a la sobrecarga de esta importante conexión con el balneario del mar Báltico, en 2009 se abrió al tráfico una conexión moderna y más rápida: el Primorskoye Kolzo (anillo costero), que algún día debería conectar todas las ciudades portuarias y de baño del mar Báltico. Hay un servicio de autobús diario (desde Kaliningrado) a través del istmo de Curlandi y Nida hasta Klaipėda y viceversa.

La línea férrea Kaliningrado-Zelenogradsk-Primorsk conecta Zelenogradsk con la capital del óblast como nudo ferroviario.

Personajes notables

Carl Steffeck (1818-1890) pintor.
Adolf Tortilowicz von Batocki-Friebe (1868-1944) político y noble alemán que fue gobernador de Prusia Oriental (1914-1916 y 1918-1919) y presidente de la Oficina Imperial Alimentaria de Guerra.
Abel Ehrlich (1915-2003) compositor israelí, ganador del Premio Israel (1997).
Beate Uhse-Rotermund (1919-2001) aviadora y empresaria alemana, única mujer piloto de acrobacias de Alemania en la década de 1930 y fundadora del primer sex shop del mundo.
Volker Lechtenbrink (1944-2021) actor alemán con roles importantes como en películas como El puente.

Galería

Ciudades hermanadas
Zelenogradsk está hermanada con las siguientes ciudades:

  Braniewo, Polonia (hasta 2022, debido a la invasión rusa de Ucrania).
  Łeba, Polonia
  Borgholm, Suecia

Referencias

Enlaces externos

 Sitio público y foro de Zelenogradsk
 Portal informativo de Zelenogradsk
 Viking-era archaeological site

Localidades del óblast de Kaliningrado

Zelenogradsk


Alapaha may refer to:

Alapaha, Georgia
Alapaha River
Alapaha Rise, a 1st magnitude spring in Hamilton County, Florida
Lakeland, Georgia was named Alapaha from 1838 to 1857.

Alapaha


Nuraminis (sardinski: Nuràminis) je grad i općina (comune) u pokrajini Južnoj Sardiniji u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 91 metar i ima 2 526 stanovnika. Prostire se na 45,18 km². Gustoća naseljenosti je 56 st/km².Susjedne općine su: Monastir, Samatzai, Serramanna, Serrenti, Ussana i Villasor.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Nuraminis


Asunden ist eine unbewohnte Insel in der Ostsee vor Slite, vor der nordöstlichen Küste Gotland, etwas nordöstlich der Inseln Enholmen und Grunnet.

Die Insel war bis zum Ende der 1990er Jahre ein militärisches Sperrgebiet, aber heute gibt es kein Landgangsverbot mehr.  Auf Asunden gab es früher eine Küstenartilleriebatterie, die aus drei Kanonen bestand, wovon zwei auf Asunden selbst und die dritte auf Hammerlandet nördlich der Insel stand. Jetzt sind große Teile der Insel ein Naturreservat und Natura 2000-Gebiet.  Das Natura-2000-Gebiet ist  Hektar groß, das Naturreservat  Hektar, wovon sich drei auf Land befinden und der Rest Wasserfläche ist.

Das Grundgestein von Asunden ist wie bei Gotland ein ehemaliges Korallenriff, welches sich in einem tropischen Meer vor etwa 430 Millionen Jahren (im Silur) bildete. Das fossile Riffgestein ist mit Schichten aus  Kalkstein und tonigem Mergelstein überzogen und wurde nach der letzten Eiszeit (vor ca. 10.000 Jahren) zunächst vollständig vom Wasser der Ostsee bedeckt. Als das Eis zurückging hob sich das Land allmählich über den Meeresspiegel und an den Ufern wurde das weichere Gestein abgetragen. Die festeren älteren Riff-Kalksteine blieben erhalten und bilden heute sogenannte Raukar (schwedisch, Singular der Rauk, manchmal auch  die Rauke und Plural Rauken übersetzt), welche neben Gottland auch auf Asunden zu finden sind. Dieser Riffkalk ist reich an Fossilien, wie z. B. Stromatoporen.

Auf der Insel gibt es nachgewiesene Vorkommen und Brutplätze des Kampfläufer (Calidris pugnax, Syn.: Philomachus pugnax), der Flussseeschwalbe (Sterna hirundo), der Küstenseeschwalbe (Sterna paradisaea), des Säbelschnäbler (Recurvirostra avosetta), der Zwergseeschwalbe (Sternula albifrons) und des Alpenstrandläufer (Calidris alpina).

Bildergalerie

Einzelnachweise

Weblinks

Asunden
Natura-2000-Gebiet
Insel (Europa)
Insel (Ostsee)
Asunden

Asunden (Gotland)


Farragut North es una estación subterránea en la línea Roja del Metro de Washington, administrada por la Autoridad de Tránsito del Área Metropolitana de Washington. La estación se encuentra localizada en 1001 Connecticut Avenue NW en Washington D. C.. La estación Farragut North fue inaugurada el 27 de marzo de 1976.

Descripción
La estación Farragut North cuenta con 1 plataforma central. La estación también cuenta con 0 de espacios de aparcamiento y 8 espacios para bicicletas con  casilleros.

Conexiones
La estación cuenta con las siguientes conexiones de autobuses:
 Rutas del MetroBusDC CirculatorMTA Maryland Commuter BusLoudoun County Commuter BusOmniRide Commuter

Referencias

Enlaces externos

 WMATA: Estación Farragut North
 Línea Roja del Metro de Washington

Estaciones de Metro de Estados Unidos inauguradas en 1976
Estaciones de la línea Roja (Metro de Washington)

Farragut North (Metro de Washington)


is a town located in Ayauta District, Kagawa Prefecture, Japan. , the town had an estimated population of 18,687 in 8932 households and a population density of 2300 persons per km². The total area of the town is .

Geography
Utazu is locate in north-central of Kagawa Prefecture on the island of Shikoku, and is bordered by the Seto Inland Sea to the north, Sakaide City to the east and Marugame City to the west. Its area is the smallest among municipalities in the prefecture. Within the town, the Yoshida area (part of the Bannoshu Rinkai Industrial Park) is a reclaimed land, but because it is separated from the rest of the town by the Kitaura fishing port, it is an enclave which is accessible by land is via the adjacent Sakaide.

Neighbouring municipalities
Kagawa Prefecture
Marugame
Sakaide

Climate
Utazu has a Humid subtropical climate (Köppen Cfa) characterized by warm summers and cool winters with light snowfall.  The average annual temperature in Utazu is 15.7 °C. The average annual rainfall is 1439 mm with September as the wettest month. The temperatures are highest on average in January, at around 26.6 °C, and lowest in January, at around 5.3 °C.

Demographics
Per Japanese census data, the population of Utazu has been increasing steadily since the 1960s.

History
The area of Utazu was part of ancient Sanuki Province, and was the main port connecting Shikoku with the Kinai region in ancient times. From the Kamakura period, Utazu Castle was the stronghold of the Hosokawa clan, ruled as shugo of Shikoku.  During the Edo Period, the area was part of the holdings of Takamatsu. Following the Meiji restoration, the village of Utazu was established with the creation of the modern municipalities system on February 15, 1890. it was raised to town status on February 11, 1898 .

Government
Utazu has a mayor-council form of government with a directly elected mayor and a unicameral town council of 10 members. Utazu contributes one member to the Kagawa Prefectural Assembly. In terms of national politics, the town is part of Kagawa 2nd district  of the lower house of the Diet of Japan.

Economy
Utazu was traditionally known for its vast salt fields. From the 1980s, the salt fields were reclaimed and redevelopment began, with industrial parks constructed on reclaimed land in the coastal areas and middle-rise condominiums, being constructed around the relocated route of the Yosan Line train station.

Education
Utazu has two public elementary schools and one public middle school operated by the town government. The town does not have a high school; however, it is the home of Shikoku Medical College.

Transportation

Railways
 Shikoku Railway Company - Yosan Line

 Shikoku Railway Company - Honshi-Bisan Line

Highways

Local attractions
Gōshō-ji, temple 78 on the Shikoku Pilgrimage
Shikoku Aquarium , the largest in Shikoku

References

External links

Towns in Kagawa Prefecture
Populated coastal places in Japan

Utazu


Ersilia Petroviciu () a fost un deputat la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, delegat din partea "Reuniunii ajutătoare a doamnelor române" din Lugoj, județul Caraș-Severin.

Ersilia Petroviciu a absolvit Școala medie a "Astrei" din Sibiu. A fost membră a "Reuniunii ajutătoare a doamnelor române" din Lugoj, membră a corurilor "Ion Vidu" și a "Reuniunii române de muzică și cântari". După 1918 a fost președinta filialei județene Severin a societății "Crucea Roșie Română", președinta "Reuniunii femeilor române" din Lugoj și președinta "Societății pentru ocrotirea copiilor mici".

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Note

Bibliografie

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Nașteri în 1882
Decese în 1955
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Ersilia Petroviciu


De La Savane ist eine U-Bahn-Station in Montreal. Sie befindet sich im Arrondissement Côte-des-Neiges–Notre-Dame-de-Grâce an der Kreuzung von Rue de la Savane und Boulevard Décarie. Hier verkehren Züge der orangen Linie 2. Im Jahr 2019 nutzten 1.140.620 Fahrgäste die Station, was dem 66. Rang unter den insgesamt 68 Stationen der Metro Montreal entspricht. Der tiefe Wert ergibt sich durch die Lage in einem Gewerbegebiet von geringer Dichte.

Bauwerk

Die von Guy de Varennes und Almas Mathieu entworfene Station entstand als Tunnelbahnhof. Der mittlere Teil umfasst eine hohe, geräumige Halle mit der Verteilerebene. Die Wände aus rau belassenem Beton wurden in unterschiedlichsten Winkeln ausgeführt und werden von halbkugelförmigen Leuchtkörpern in unregelmäßigen Mustern beleuchtet. Dadurch ergibt sich ein futuristischer, beinahe surrealer Eindruck. Der Eingangspavillon erscheint mit seinem dreieckigen Glas- und Betonflächen wie eine Kristallformation.

In 19,4 Metern Tiefe befindet sich die Bahnsteigebene mit zwei Seitenbahnsteigen. Die Entfernungen zu den benachbarten Stationen, jeweils von Stationsende zu Stationsanfang gemessen, betragen 1281,69 Meter bis Du Collège und 786,70 Meter bis Namur. Es bestehen Anschlüsse zu acht Buslinien und sieben Nachtbuslinie der Société de transport de Montréal.

Kunst

Von der Decke der zentralen Halle hängt die Skulptur Calcite von Maurice Lemieux. Das 4,2 m hohe, 5 m lange und 4 m breite Werk besteht aus polierten Chromstahl-Spitzen, die so zusammengesetzt sind, dass sie wie eine Art Kristall erscheinen. Es bricht das Tageslicht, das von oben durch einen Lichtschacht hineinfällt, in unregelmäßige Muster. Die beiden Architekten beteiligten sich ebenfalls an der künstlerischen Gestaltung. Sie verkleideten die Wände im Eingangsbereich und auf der Verteilerebene mit Paneelen aus geriffeltem Beton, die zu unregelmäßigen Zickzack-Mustern zusammengesetzt sind.

Geschichte
Die Station wurde am 9. Januar 1984 eröffnet, zusammen mit dem Teilstück Plamondon–Du Collège der orangen Linie. Namensgeber ist die Rue de la Savane. Diese Straße besteht seit mindestens 1778 und führte einst durch ein Sumpfgebiet (mit savane wird im Quebecer Französisch ein Sumpf bezeichnet).

Weblinks

 Seite der STM über die Station De La Savane (französisch)
 Detaillierte Informationen zur Station De La Savane (französisch)

Einzelnachweise

Station der Metro Montreal
Erbaut in den 1980er Jahren

De La Savane (Metro Montreal)


جمهرة خطب العرب في عصور العربية الزاهرة  هو كتاب جمع فيه أحمد زكي صفوت كل ما أثر عن العرب من خطب ووصايا وما دار في مجالس الملوك والخلفاء والرؤساء من حوارات وجدال ومناظرات. وهو يحوي أربعة أبواب في ثلاثة أجزاء :
 الجزء الأول، ويحوي :
 في خطب الجاهلية
 في خطب صدر الإسلام
 الجزء الثاني، ويحوي خطب العصر الأموي
 الجزء الثالث، ويحوي:
 خطب العصر العباسي الأول
 ذيل الجمهرة
 في خطب متفرقة.

كتب باللغة العربية
كتب فلسفة عربية

جمهرة خطب العرب


An Lepturus minutus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Bryan Kenneth Simon. An Lepturus minutus in nahilalakip ha genus nga Lepturus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lepturus

Lepturus minutus


El campeonato de Primera A 2011/12 de la Asociación de Fútbol Cochabamba (AFC) fue el torneo oficial departamental de Cochabamba que definió al representante de dicho departamento para el torneo Nacional B 2012/13.

El campeonato fue organizado por la Sección No Aficionados de la Asociación de Fútbol Cochabamba y es avalado por la Federación Boliviana de Fútbol.

Equipos y estadios
Participan 10 equipos en competencia; el Club Aurora como equipo invitado por la Asociación de Fútbol Cochabamba. Para esta temporada 2011/12 ascendió la Escuela de Fútbol Tiquipaya y el Club Aurora decidió volver al seno de la Asociación de Fútbol Cochabamba luego de haber estado ausente en la primera rueda.

Ubicación Geográfica de los Equipos

Formato
La temporada 2011/12 de la categoría Primera A de la Asociación de Fútbol de Cochabamba se jugará bajo el sistema todos contra todos en dos ruedas (una de local y la otra de visitante), jugando un total de 18 partidos cada equipo.

El Club Aurora "B" que había descendido en el torneo adecuación 2011 debido a 2 W.O. (Walkover), se incorporó al torneo el 18 de febrero de 2012, argumentando que no podía descender al ser un equipo invitado por la Asociación de Fútbol Cochabamba (AFC), ya que el primer plantel juega en la primera división del fútbol de Bolivia.

Tabla de posiciones

Resultados

Referencias

Fútbol en 2011
Fútbol en 2012
Campeonatos de fútbol entre clubes de Bolivia
Deporte en Bolivia en 2011
Deporte en Bolivia en 2012

Primera A 2011-12 Cochabamba


Samsung Galaxy Fold nadolazeći je pametni telefon južnokorejske tvrtke Samsung Electronics. Uređaj je najavljen na konferenciji Samsung Galaxy Unpacked 20. veljače 2019. godine.

Hardver

Zaslon
Galaxy Fold sadrži dva AMOLED zaslona. Prvi zaslon je veličine 4,8 inča (12,2 cm) i rezolucije 840x1960 piksela. Uređaj se može otvoriti i otkriti savitljivi zaslon veličine 7,3 inča (18.5 cm) i rezolucije 1536x2152 piksela. Samsung koristi naziv "Infinity Flex" za veći zaslon.

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena stranica

Fold

Samsung Galaxy Fold


Brockway Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Brockway Township (Michigan)
 Brockway Township (Minnesota)

Brockway Township


Frjanowo () ist eine Siedlung städtischen Typs in der Oblast Moskau (Russland) mit  Einwohnern (Stand ).

Geographie
Die Siedlung liegt knapp 70 km Luftlinie nordöstlich des Zentrums der russischen Hauptstadt – zugleich des Oblastverwaltungszentrums – Moskau, unweit der nordöstlichen Grenze zur Oblast Wladimir. Bei Frjanowo mündet das Flüsschen Kilenka in die Schirenka, die über Melescha und Scherna zur Kljasma abfließt. Der Ort befindet sich inmitten ausgedehnter Nadel- und Mischwälder.

Frjanowo gehört zum Rajon Schtscholkowo und ist von dessen Verwaltungszentrum Schtscholkowo gut 35 km in nordöstlicher Richtung entfernt. Die Siedlung ist Zentrum einer gleichnamigen Stadtgemeinde (gorodskoje posselenije), zu der noch 24 umliegende Dörfer mit zusammen gut 1000 Einwohnern gehören.

Geschichte
Der Ort wurde erstmals gegen Ende des 16. Jahrhunderts erwähnt, in Urkunden aus dem Zeitraum 1584–1586. Seit dem 18. Jahrhundert wird die Ortsgeschichte durch die Textilindustrie bestimmt. 1735/1736 wurde Frjanowo mit der Gründung einer Seidenmanufaktur durch den Kaufmann Ignati Schereman zu einem der frühesten Fabrikdörfer des Gouvernements Moskau. Von 1758 bis 1826 befand sich die Fabrik im Besitz der ursprünglich aus Armenien stammenden Adelsfamilie Lasarew, und erlebte in dieser Periode ihre Blütezeit. Nach mehreren Besitzerwechseln erwarben 1857 die aus dem Ujesd Bogorodsk stammenden Brüdern Salogin die Fabrik, stellten die Seidenproduktion ein und nahmen 1859 den Betrieb als Wollspinnerei wieder auf.

Am 17. August 1925 erhielt Frjanowo den Status einer Siedlung städtischen Typs.

Bevölkerungsentwicklung

Anmerkung: Volkszählungsdaten

Sehenswürdigkeiten
In Frjanowo ist das 1801 für den damaligen Besitzer der Seidenmanufaktur Iwan Lasarew errichtete, von einem Park umgebene Anwesen in wenig veränderter Form erhalten. Neben dem Wohnhaus steht die 1797 geweihte, für einen Ort wie Frjanowo ungewöhnlich große Kirche Johannes' des Täufers (, zerkow Ioanna Predtetschi). Seit 2004 befindet sich im Herrenhaus das Historische und Heimatmuseum der Siedlung Frjanowo.

Wirtschaft und Infrastruktur
Nach Frjanowo führt die Regionalstraße R110, die beim Rajonzentrum Schtscholkowo von der von Moskau kommenden A 103 abzweigt und über Frjasino in den Nordosten der Oblast Moskau verläuft. Eine andere Straße führt in südlicher Richtung nach Tschernogolowka, wo der "Moskauer Kleine Ring" A107 Richtung Noginsk erreicht wird. Die nächstgelegene Bahnstationen befindet sich im 30 km entfernten Frjasino.

Einzelnachweise

Weblinks

 Website der Stadtgemeindeverwaltung (russisch)

Ort in der Oblast Moskau

Frjanowo


Acianthinae, podtribus orhideja, dio tribusa Diurideae. Postoji nekoliko rodova

Rodovi
 Acianthus R.Br.
 Corybas Salisb.
 Cyrtostylis R.Br.
 Stigmatodactylus Maxim. ex Makino
 Townsonia Cheeseman

Izvori

Orchidoideae

Acianthinae


Jean-Barthelémy Camille Polonceau, (Chambéry, 29. listopada 1813. — Viry-Châtillon, 21. rujna 1859.), bio je francuski inženjer. Njegov otac je bio Antoine-Rémy Polonceau.

Polonceau je bio inženjer željezničkih sustava a kasnije direktor nekoliko željezničkih kompanija. Uveo je razna poboljšanja materijala upotrebljavanih u željezničkom prometu. Izumio je, po njemu kasnije nazvanu, krovnu konstrukciju, "ferme Polonceau". Zajedno s Augusteom Perdonnetom objavio je u to vrijeme vrlo poznato djelo  Portefeuille de l'ingénieur des chemins de fer (tri dijela, 1843., reizdanje 1859). Njegovo ime nalazi se na popisu 72 znanstvenika ugraviranih na Eifellovom tornju.

Izvori

Francuski inženjeri

Camille Polonceau


La IX Liga Uruguaya de Básquetbol 2011-12, organizada por la FUBB, comenzó el 23 de septiembre de 2011 y se finalizó el 27 de abril de 2012 consagrándose Hebraica y Macabi por primera vez frente a Malvín ganándole 3-2 .

Sistema de disputa
La LUB 2011-12 se jugará en tres etapas: Torneo Clasificatorio, Súper Liga, y play-off.

En el Torneo Clasificatorio, los equipos jugarán separados en tres ligas (capital, litoral y centro-sur) según su procedencia. En la Liga Capital se jugarán dos ruedas todos contra todos en régimen local y visitante, donde los primeros ocho de la tabla pasarán a jugar la Súper Liga, mientras que los dos últimos descenderán a la Segunda División, a participar del Torneo Metropolitano 2012. Por otro lado tanto la Liga Litoral como la Liga Centro-Sur jugarán sus torneos por separado donde los dos primeros clasificarán a la Súper Liga.

La Súper Liga será disputada por ocho equipos de Liga Capital, dos de Liga Sur y dos de Liga Litoral. Jugarán divididos en dos grupos de seis equipos cada uno, dos ruedas en régimen local y visitante. El Grupo A estará integrado por: 1º, 3º, 5º y 7º de Liga Capital, 1º de Liga Centro-Sur y 2º de Liga Litoral. Mientras que al Grupo B, lo integrarán 2º, 4º, 6º y 8º de Liga Capital, 2º de Liga Centro-Sur y 1º del Liga Litoral. Clasificarán a play-off, los cuatro equipos mejor posicionados de cada grupo, utilizándose aquí un sistema de una doble tabla. La primera tabla tendrá en cuenta solo los puntos ganados en la segunda fase de la Super Liga y así se sabrá
si los equipos del interior están o no entre los cuatro primeros para avanzar a play-off. Los puestos que queden libres serán ocupados por los clubes de Montevideo con mejor puntaje sumando la mitad de los ganados en el Torneo Clasificatorio y el total de los obtenidos en la Súper Liga.
La diferencia se estableció porque los equipos del interior para llegar a la Súper Liga solo habrán de jugar un máximo de diez partidos mientras que los de Montevideo habrán jugarse unos treinta encuentros.

Por último se jugarán los play-off, siendo siempre al mejor de cinco y cuya primera etapa son cuartos de final. En ellos se cruzarán: A) 1ºA. vs. 4ºB., B) 2ºA. vs. 3ºB., C) 1ºB. vs. 4ºA. y D) 2ºB. vs. 3ºA. En semifinal los cruces serán: ganador A) vs. ganador D) y ganador B) vs. ganador C. Los ganadores de estos partidos jugarán la final entre sí, consagrándose el ganador como campeón de la LUB 2011-12.

Equipos participantes

Liga Capital

Liga Litoral

Liga Centro-Sur

Desarrollo

Liga Capital
Esta Liga comenzó el 25 de septiembre, siendo el arranque oficial de la LUB. A su cierre determinará los ocho equipos de capital que pasan a jugar la Súper Liga y los dos equipos que descienden a Segunda División.

Tabla de posiciones Capital

+ Unión Atlética no clasificó tras perder el partido de desempate ante Defensor Sporting 72-78. Los otros equipos clasificados a la Súper Liga que tenían el mismo puntaje que estos equipos se clasificaron mediante sistema FIBA.

Resultados Capital
En verde triunfos del equipo local y en rojo del equipo visitante.

Liga Centro-Sur
Esta Liga comenzó el 22 de octubre, con la participación de cinco equipos. A su cierre determinará los dos equipos que pasan a jugar la Súper Liga.

Tabla de posiciones Centro-Sur

Resultados Centro-Sur
En verde triunfos del equipo local y en rojo del equipo visitante.

Liga Litoral
Esta Liga comenzó el 29 de octubre, con la participación de cinco equipos. A su cierre determinará los dos equipos que pasan a jugar la Súper Liga.

Tabla de posiciones Litoral

Resultados Litoral
En verde triunfos del equipo local y en rojo del equipo visitante.

Super Liga

Serie 1

Serie 2

Play-offs
Todos los partidos de esta etapa se jugaron en el Palacio Peñarol.

Referencias
 Urubasket
 Basquetcaliente

Liga Uruguaya de Básquetbol
Deporte en Uruguay en 2011
Deporte en Uruguay en 2012
Baloncesto en 2011
Baloncesto en 2012

Liga Uruguaya de Básquetbol 2011-12


Türkiye cumhurbaşkanları listesi, Türkiye Cumhuriyeti cumhurbaşkanı olarak görev yapmış kişileri içeren listedir.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'na göre cumhurbaşkanı, devlet ve hükûmet başkanıdır. Türkiye Büyük Millet Meclisi adına Türk Silahlı Kuvvetlerinin başkomutanlığını temsil eder. Cumhurbaşkanı, beş yıllığına görev yapar. Bir kimse en fazla iki defa cumhurbaşkanı seçilebilir.

Cumhurbaşkanının hastalık, yurt dışına çıkma, ölüm, çekilme veya başka bir nedenle görevini sürdürememesi durumunda yenisi seçilene kadar en yaşlı cumhurbaşkanı yardımcısı, cumhurbaşkanlığına vekâlet eder. Cumhurbaşkanı; kırk yaşını doldurmuş, yükseköğrenim yapmış ve milletvekili seçilme yeterliğine sahip Türk vatandaşları arasından doğrudan halk tarafından seçilir.

Bugüne kadar on kişi ant içerek cumhurbaşkanlığı yaparken beş kişi de cumhurbaşkanlığına vekillik etmiştir. Bu kişilerden ikisi görevleri sırasında doğal nedenlerden hayatlarını kaybetti (Mustafa Kemal Atatürk ve Turgut Özal), biri askerî darbe sonucu devrildi (Celâl Bayar) ve biri Türkiye Büyük Millet Meclisi tarafından sağlık sebepleriyle görevden alındı (Cemal Gürsel).

İlk cumhurbaşkanı Mustafa Kemal Atatürk, 1923'te oy birliği ile seçildi. On beş yıl, on iki gün ile bu görevde en çok kalan kişi olan Atatürk, dört dönem cumhurbaşkanlığı yaptı. Turgut Özal ise üç yıl, yüz elli dokuz gün Cumhurbaşkanlığı yaparak bu görevde en az kalan kişi oldu. Göreve geldiğinde 42 yaşında olan Atatürk en genç, 69 yaşında olan Fahri Korutürk ise en yaşlı cumhurbaşkanıdır.

Cumhurbaşkanları içerisinden Mustafa Kemal Atatürk, İsmet İnönü ve Celâl Bayar "partili cumhurbaşkanı" olarak görev yapmışlardır. Atatürk ve İnönü hem Cumhuriyet Halk Partisi başkanı hem de cumhurbaşkanı olarak görevi sürdürmüş, Celâl Bayar ise cumhurbaşkanlığı görevi başladığında Demokrat Parti genel başkanlığından istifa etmiş ama cumhurbaşkanlığı sırasında parti üyesi olmayı sürdürmüştür. 1961 Anayasası'nın getirdiği cumhurbaşkanının partisiz olma zorunluluğu 2017 Türkiye anayasa değişikliği referandumunun kabul edilmesiyle kaldırıldı. Mevcut cumhurbaşkanı Erdoğan dördüncü partili cumhurbaşkanı oldu.

Cumhurbaşkanları listesi

Vekâleten görev yapmış cumhurbaşkanları listesi

Zaman çizelgesi

Görev sürelerine göre
Kesintisiz en uzun süre Cumhurbaşkanlığı makamında Mustafa Kemal Atatürk kalmıştır. Çok partili dönemde ise en uzun süre Cumhurbaşkanlığı makamında Celâl Bayar bulunmuştur.

Eğitim düzeylerine göre
Mezun olduğu en üst seviye eğitim kurumuna göre Türkiye cumhurbaşkanlarının listesi aşağıdaki gibidir:

Yaşlarına göre

Türk cumhurbaşkanlarının göreve başlama medyan yaşı 63,5'dir. Göreve en genç başlayan Mustafa Kemal Atatürk idi (42 yaşında). En yaşlısı ise Fahri Korutürk (69). Görev sonu en genç cumhurbaşkanı Mustafa Kemal Atatürk (57), en yaşlısı Celâl Bayar (77) idi.

70 yaşında görevinden ayrıldıktan beş ay sonra hayatını kaybeden Cemal Gürsel tüm cumhurbaşkanları arasında en kısa emeklilik süresine sahipti. Gürsel'in görevini yapmasına engel olacak duruma gelmesi üzerine, TBMM kararıyla cumhurbaşkanlığı görevine son verilmişti. Mustafa Kemal Atatürk ve Turgut Özal, görevde bulunduğu sırada hayatını kaybettikleri için cumhurbaşkanlığı sonrası emeklilik yaşamadılar.

Celâl Bayar'ın 26 yıl süren cumhurbaşkanlığı sonrası emekliliği, Türkiye cumhurbaşkanlığı tarihinin en uzun emekliliği. 103 yaşındaki Celâl Bayar, aynı zamanda ülkenin en uzun ömürlü cumhurbaşkanıydı. Aynı zamanda Süleyman Demirel ve Kenan Evren ile birlikte, 90'larına kadar yaşamış üç Türk cumhurbaşkanından biridir. Şu anda yaşayan en genç cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan ().

Grafiksel gösterim
Bu, Türkiye cumhurbaşkanlarının yaşam süresi grafiksel gösteren bir çizelgedir. Görev sırasına göre sıralandırılmıştır.

Yaşayan eski cumhurbaşkanları ve vekilleri

Ölen son eski cumhurbaşkanı

Süleyman Demirel (1924-2015), 17 Haziran 2015'te 90 yaşında hayatını kaybederek en son ölen eski cumhurbaşkanı olmuştur.

Ayrıca bakınız
Türkiye cumhurbaşkanlığı seçimleri
Türkiye cumhurbaşkanı yardımcısı
Türkiye cumhurbaşkanı vekili
Türkiye cumhurbaşkanı eşleri listesi
Türkiye cumhurbaşkanlarının gömüldükleri yerler listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

Cumhurbaşkanları listeleri
Türk listeleri

Türkiye cumhurbaşkanları listesi


Hercegovačka gorska služba spašavanja (HGSS) je volonterska, nevladina i neprofitna udruga čiji je cilj pomoć i spašavanje kako u nepristupačnim planinskim tako i u urbanim sredinama. HGSS je osnovan početkom 2011. godine, a prve godine osnivanja Hercegovinu je pogodila velika nezapamćena snježna nepogoda gdje inicijativu organizacije i pomoći ugroženom stanovništvu preuzima na sebe tek osnovana služba nakon čega je postala prepoznatljiva i prihvaćena. Kao sjećanje na te događaje HGSS Mostar slavi 6. veljače svoj rođendan.

Članica je saveza Gorskih službi spašavanja u BiH koji okuplja i organizira sve gorske službe spašavanja u Bosni i Hercegovini te je članica ICAR (International Commission for Alpine Rescue - Međunarodna udruga gorskih spasilačkih službi) kao i ECRA-e (European Cave Rescue Association – Europsko speleospasilačko udruženje).

Razvoj

Zbog ratnih djelovanja, kao i sve ostalo, i samo gorsko spašavanje u BiH stagnira, što je se osobito očitovalo i u nedostatku instruktorskog kadra. Prvi članovi idu na obuke u susjednu R. Hrvatsku kod Hrvatske gorske službe spašavanja nakon čega se nastavlja rad ka instruktorskim zvanjima kako bi se znanje kvalitetno prenijelo u Bosnu i Hercegovinu. U narednim godina temeljne obuke se održavaju u Bosni i Hercegovini uz vođenje starijih instruktora iz BiH, instruktora Hrvatske gorske službe spašavanja zajedno s novim instruktorskim kandidatima.

Uvidjelo je se da se samo iznimnim zalaganjem i znanjem može nadoknaditi izgubljeno vrijeme i kako bi se napredovalo u svijetu spašavanja članovi HGSS Mostar pored već spomenutih obuka idu na obuke u Sloveniju, Bugarsku... A najbolje se uči od najboljih tako da se izdvaja obuka helikopterskog spašavanja u suradnji Air Zermatt-a i Hrvatskog GSS-a.

Potražni timovi

Stanica HGSS Mostar 2012. godine dobiva od norveških uzgajivača dva šteneta Belgijskog ovčara (Hipp i Mala), tako da se odmah kreće s obukom potražnih pasa i formiranjem potražnih timova čovjek – pas. Vedran Dujmović i Zdenko Marić kreću s obukom pasa, te odlaze na obuke u Sloveniju i Hrvatsku. Budući da u Bosni i Hercegovini još uvijek nije razvijena obuka spašavateljskih pasa pred instruktorima Hrvatske gorske službe spašavanja Vedran Dujmović i pas Hipp 26.10.2013. polažu licencu čime postaju prvi licencirani potražni tim u gorskim službama spašavanja u Bosni i Hercegovini. Nažalost zbog bolesti nakon 7 godina rada Hipp je uginuo.
Trenutno u stanici HGSS Mostar imaju 3 potražna tima sa psima Rain, Aria i Argo.

SAR
Sve češće aktivnosti gorskih službi su potrage za osobama koje su se izgubile, čak i u blizini naselja ali još uvijek u nepristupačnim predjelima. Zbog čega Savez gorskih službi spašavanja u BiH kreće u razvoj potraga i spašavanja. Pripadnici HGSS Mostar su predvodnici u organizaciji i vođenju potraga, te digitalnoj kartografiji. Član HGSS Mostar je ispred Saveza GSSuBiH u suradnji s Hrvatskom gorskom službom spašavanja razvio i na ICAR kongresu 2019. godine su predstavili matematički alat za vođenje i nadzor kompleksnih operacija potrage i spašavanja, da bi 2020. godine također na ICAR kongresu predstavljen inovativni analitički alati za vođenje kompleksnih operacija potrage i spašavanja, te inovacije u taktikama potrage i obukama gorskih spašavatelja razvijeni u gorskim službama spašavanja u Bosni i Hercegovini.

Izvori

 HGSS Mostar od danas je bogatiji za licencirani potražni tim
 Uspješno je spašavao ljude - Uginuo prvi licencirani potražni pas u GSSuBiH
 HGSS Mostar sudjelovao u vježbama helikopterskog spašavanja Air Zermatt-a i Hrvatskog GSS-a
 Član HGSS Mostar boravio na obuci u Bugarskoj
 ICAR 2019 Convention - Review
 Nove inovacije gorskih sluzbi spašavanja iz BiH na ICAR-u

Vanjske poveznice
www.hgss.ba

Planinarstvo u Bosni i Hercegovini
Organizacije

Hercegovačka gorska služba spašavanja


Pribeník este o comună slovacă, aflată în districtul Trebišov din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 999 de locuitori.

Istoric
Localitatea Pribeník este atestată documentar din 1323.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Pribeník


Musterishæðin er nokkurs konar upphækkað torg fyrir ofan vestur musterisvegginn í Jerúsalem, þar voru tvö musteri gyðingdóms til forna staðsett. Hæðin er jafnfram eitt helgasta svæði Íslams, á eftir Mekka og Medína, og hefur verið  miðpunktur deilna og spennu í árhundruðir. Í dag heyrir hæðin undir Ísraelsríki en er undir stjórn Palestínumanna (Wagf). Gyðingum ásamt fólki utan Íslam er heimilt að heimsækja svæðið en gyðinglegar bænir eru þar bannaðar ,ekki eru allir hlynntir stjórn Múslima yfir hæðinni. Oft hefur komið til ofbeldis á hæðinni og hafa ísraelskar hersveitir takmarkað aðgang að svæðinu þegar ástandið hefur verið eldfimt.

Mikilvægi hæðarinnar fyrir Gyðingdóm
Mustestinhæðin eða Har Habayit eins og skrifað er á hebresku er að jafnaði sögð vera hæðin þar sem Abraham sýndi Guði hollustu sína með því að fara með son sinn Ísak upp á hæðina til fórnar Guði. Hæðin er einnig staður beggja mustera gyðinga, hið fyrra var reist af Salómon konungi og var lagt í rúst á herleiðingartímabilinu 586 f.kr, þegar Babylóníumenn réðust inn í Ísrael. Seinna musterið var reist á sjöttu öld f.kr og stóð á hæðinni í nærri 600 ár eða þar til það var lagt í rúst 70 e.kr af Rómverjum og Ísraelsmenn voru gerði brottrækir í kjölfarið. Gyðingar syrgja enn þann dag í dag eyðileggingu musteranna á föstunni Tisha B´av. Samkvæmt gyðinglegum hefðum mun þriðja musterið vera reist þegar Messías birtist.

Mikilvægi hæðarinnar fyrir Íslam
Musterishæðin eða Al Aksa (المغرب الأقصى) er nefn í Kóraninum þar sem hún birtist Múhameð í sýn. Al Aksa þýðir "fjarlægur staður" og vísar til landfræðilegrar staðsetningar langt frá Mekka. Iðulega er vísað til Al Aksa sem þriðja helgasta stað Islam, á eftir Mekka og Medína. Talið er að núverandi moskan sé byggð á þeim stað þar sem Salómon konungur hafi byggt sér glæsilega höll sunnan við musterið. Al Aksa-moskan var byggð á bilinu 709 - 715 e.kr Í gegnum árin hefur moskan orðið fyrir skemmdum af völdum jarðskjálfta en jafnharðan verið endurreist. Nokkrar áberandi súlur austan við hvelfingunar eru hluti af upprunalegu moskunni sem hafa varðveist í gegnum tíðina.

Musterisriddarar
Eftir að kristnir hermenn náðu Jerúsalem undir sitt vald í fyrstu krossferðinni árið 1099 hófu pílagrímar för sína frá Evrópu til landsins helga. Margir þeirra urðu ræningjum að bráð á leið sinni, voru rændir og myrtir á leið um landsvæði undir stjórn múslima. Í kringum árið 1118 setti franskur riddari, Hugues de Payens, saman hernaðarreglu sem hann kallaði hinu fátæku hermenn Krists og musteris Salómon en seinna urðu þeir þekktir sem Musterisriddararnir. Þeir nutu stuðnings Baldvins II, konungs Jerúsalems og settu upp höfuðstöðvar sínar á hinni helgu hæð, musterishæðinni, þaðan er nafn reglunnar komið og hétu þeir að vernda kristna menn í Jerúsalem.

Tilvísanir

Jerúsalem

Musterishæðin


Machaerium isadelphum, biljna vrsta u porodici mahunarki, javlja se od penjaćice, pa do grma ili manjeg drveta. Raste tropskoj Americi, točnije u Brazilu, Peruu, Srednjoj Americi i Trinidadu i Tobagu.

Naraste od 3 do 10 metara, promjera 5 do 30cm. česta je uyz obale rijeka, ponekad u borovoj šumi, na visinama do 1200 metara.

Ova vrsta ima simbiozni odnos s određenim bakterijama u tlu. Te bakterije stvaraju nodule na korijenu i spremaju atmosferski dušik, pa tako ova biljka pomaže i kod rasta drugih biljaka u blizini.

Od kore drveta dobiva se smola, za koju se kaže da je lijek protiv zmijskog ugriza. Meko, vlaknasto drvo prikladna je samo za izradu sanduka i paleta, a koristi se i kao gorivo i za proizvodnju ugljena.

Izvori

Dalbergieae

Machaerium isadelphum


Jurnalul Annei Frank (în ) este o adaptare BBC, în asociere cu France 2, a Jurnalului Annei Frank, scris de Anne Frank și adaptat pentru televiziune de Deborah Moggach.

El a fost difuzat în perioada 5-9 ianuarie 2009, în cinci episoade cu durata de o jumătate de oră. Reprezentanții BBC au declarat că "speră că această dramă o va aduce vie pe Anne [Frank] mai aproape de telespectatorii de toate generațiile". Un DVD al miniseriei a fost lansat pe 12 ianuarie 2009. Filmul a fost difuzat, de asemenea, de postul public de televiziune Public Broadcasting Service (PBS) din Statele Unite ale Americii pe 11 aprilie 2010, ca parte a seriei Masterpiece. Durata filmului a fost redusă de la 150 de minute la 100 pentru a putea fi difuzat într-o seară, în loc de cinci seri.

Episoade

Iunie 1942

Miniseria începe în iunie 1942, în timpul războiului și în Amsterdamul ocupat de naziști. Annelies Marie Frank, o adolescentă evreică, sărbătorește împlinirea vârstei de 13 ani, iar printre cadourile primite este și un jurnal cu coperți roșii. Câteva zile mai târziu, sosețte o citație pentru sora ei în vârstă de 16 ani, Margot, iar părinții ei, Otto și Edith, decid să urgenteze planul de a se ascunde pentru a se asigura că membrii familiei nu vor fi despărțiți.

În dimineața următoare, 6 iulie 1942, membrii familiei Frank se duc la sediul companiei distribuitoare de condimente și pectină pe care o administra Otto. Ei urcă într-o Anexă Secretă aflată în partea din spate a clădirii. Numai funcționarii de încredere de la birou, precum Miep Gies, știu de existența lor și sunt de acord să-i ajute să supraviețuiască. În anexă trebuie respectate reguli stricte, iar cei de acolo nu trebuie să facă zgomot în timpul orelor de lucru. Otto și Edith dorm într-o cameră, iar Margot și Anne într-o cameră alăturată. În partea de sus a clădirii este o mansardă scoase din uz pentru depozitarea alimentelor. Aceasta devine curând refugiul Annei, de unde ea se uită afară la un castan și la turnul Westerkerk.

La început, Edith și Margot consideră claustrarea ca fiind greu de suportat, în timp ce Otto și Anne cos draperiile negre pentru ca mișcarea din interior să nu fie observată afară. Familiei Frank i se alătură curând familia Van Daan, formată din domnul și doamna van Daan și fiul lor adolescent, Peter. Sosirea lor animă viața din ascunzătoare, dar produce, de asemenea, tensiune, mai ales ca urmare a faptului că Peter și-a adus pisica lui de companie. Anne continuă să scrie în jurnalul ei.

Octombrie 1942
Acțiunea se petrece în octombrie 1942. În anexa secretă, achterhuis, toaleta este înfundată și tatăl ei, Otto, este nevoit să încerce să o desfunde manual. Protectorii lor din birourile de jos cheamă un instalator, iar familia este îngrozită că el va trebui să urce în anexă.

Anne o consideră pe doamna van Daan din ce în ce mai greu de suportat, din moment ce ea îi dă ordine și o critică într-un mod în care părinții ei liberali nu o fac niciodată. Cu timpul, încep să se obișnuiască unii cu alții, iar viața intră în rutină. Otto începe să le supravegheze studiile școlare, astfel încât fetele să nu rămână în urma colegilor după război. În timpul unui raid aerian, Anne este atât de speriată încât fuge la tatăl ei pentru a o liniști.

Într-o zi Anne o invită pe Miep și pe soțul ei, Jan, să rămână la cină și să înnopteze în camera ei. Când ei sunt de acord, Anne întocmește un meniu special în onoarea lor, iar doamna van Daan gătește pentru ei. Dar Miep aduce o veste proastă, pe care ea spune doar membrilor familiei Frank: apartamentul familiei van Daan a fost răscolit de poliție și toate bunurile lor au fost confiscate. O altă persoană este adusă, de asemenea, în anexă, un dentist numit Dussel, care va dormi în camera Annei, ocupând patul lui Margot.

Noiembrie 1942
În noiembrie 1942 viața din anexă este intrată în rutină, deși mai există încă certuri. Otto este șocat să afle că clădirea a trebuit să fie vândută. Ei se tem că noul proprietar va cere să vadă anexa și că vor fi descoperiți. Contractul nu va fi modificat însă timp de câteva luni, așa încât pericolul este depășit.

MIep le spune că băcanul de la care cumpărau alimente a dispărut și îi aduce domnului Dussel o scrisoare și un colet cu alimente de la logodnica lui - acest gest o enervează pe Anne, care crede că el îi supune unui risc mare. Părinții ei sunt de acord, dar nu doresc să intervină. În acea seară Anne o ajută pe mama ei să-și spele părul și ele sunt pentru prima dată după o lungă perioadă atât de aproape una de alta. În curând este Hanuka și toată lumea din anexă se adună pentru ceremonie în jurul mesei.

Penuria de alimente se agravează și Bep Voskuijl de la birou vine în anexă în fiecare zi pentru a lua masa de prânz. Anne îi cere domnului Dussel să-i permită să folosească biroul din dormitorul comun după un program stabilit, dar el nu este de acord. Otto discută cu Dussel și îl convinge cât de important e scrisul pentru Anne. Domnul Dussel începe, de asemenea, să învețe limba spaniolă pentru a o folosi în viața lui de după război.

Iunie 1943
Este iunie 1943 și Anne visează aniversarea vârstei de 14 ani. Dintr-o dată se trezește și își amintește că se află în anexă. Familia ei îi oferă tot ce poate, dar singurul cadou care o bucură cu adevărat este un baton de ciocolată.

În plus, haine purtate încep să se uzeze, iar familiile nu au bani pentru a le înlocui. Familia van Daan are tot mai puțini bani și se ceartă atunci când domnul propune vânzarea hainei de blană a soției sale. Otto le măsoară pe Anne si Margot la perete și constată că Anne a crescut cu trei centimetri în ultimul an. Ei află de la postul de radio BBC de capitularea Italiei (septembrie 1943).

Anne se transformă într-o femeie tânără și este uimită de schimbările fizice și emoționale pe care le suferă. Începe să aibă ciclu menstrual și devine conștientă de sexualitatea feminină. Începe chiar să se uite altfel la Peter. Când Peter urcă în mansardă ea îi spune că îl vede diferit acum și își cere scuze pentru că l-a tachinat în trecut. El o invită să-l însoțească la depozit pentru a aduna cartofi. Cu toate acestea, când a coborât jos după cartofi, Petru a uitat să descuie ușa din față, forțându-i pe angajați să o spargă. Mai târziu, dorind să-și prezinte sentimentele, Anne le scrie părinților ei o scrisoare jignitoare.

Mai 1944
Familia Frank este trezită în mai 1944 de zgomotul produs de un intrus. Când zgomotele par să se oprească, Otto și Peter coboară pentru a bloca ușa din față astfel încât să nu atragă atenția poliției, dar descoperă că hoții sunt încă acolo și fug înapoi în anexă. În dimineața următoare, domnul Kugler îi informează că hoții au luat o mulțime de obiecte de valoare și că ei trebuie să fie mai atenți.

Tensiunea și căldura verii încep să se simtă tot mai mult. Penuria de alimente se înrăutățește și autoritățile au confiscat toate radiourile. Din fericire, domnul Kleiman le dă, în secret, un alt aparat de radio. Pe măsură ce raidurile aeriene se întețesc, Anne este nevoită să fugă sus și jos pe scările anexei. Dar cei opt refugiați încearcă să-și păstreze moralul și sunt încântați atunci când Miep găsește niște unt pentru a coace un tort mic pentru ziua de naștere a lui Edith.

În cele din urmă, coșmarul lor devine realitate atunci când SD și poliția olandeză pătrund în clădire (4 august 1944). Pe măsură ce toți evreii ies unul după unul spectatorii află destinația fiecăruia dintre ei și perioada în care au murit. În scena finală, Miep găsește jurnalele Annei împrăștiate pe podea și se apleacă să le ridice.

Producție
Filmările la miniseria BBC Jurnalul Annei Frank au început în luna octombrie 2007, în Marea Britanie.

Distribuție
 Ellie Kendrick - Anne Frank
 Iain Glen - Otto Frank
 Tamsin Greig - Edith Frank
 Ron Cook - Hermann van Daan
 Lesley Sharp - Petronella van Daan
 Nicholas Farrell - Albert Dussel
 Kate Ashfield - Miep Gies
 Geoff Breton - Peter van Daan
 Felicity Jones - Margot Frank
 Hayley White - Hanneli Goslar (necreditată)

Aprecieri critice
Cronicarul Michael Fox de pe jweekly.com a scris următoarele:
 Șaizeci și cinci de ani mai târziu și în ciuda staturii sale legendare, Anne Frank încă apare ca un adolescent obișnuit, normal, cu vise nerealiste - și nerealizate în mod tragic - cu privire la viitorul ei. Ea acordă o importanță supremă propriilor ei capricii și nevoi, cere satisfacție imediată și are doar un strop de toleranță pentru ceea ce percepe ca o lume compromisă și deformată a adulților.

 Pe măsură ce se desfășoară, totuși, adaptarea britanică pentru televiziune a Jurnalului Annei Frank prezintă irezistibil și în creștere voința subiectului ei ca o determinare de a stabili o identitate și un loc semnificativ în lumea postbelică ce va veni curând... Este năruirea fără milă a acestui potențial — visul distrus atunci când Gestapo-ul a pătruns în adăpostul familiei ei din Amsterdam în 1944, după doi ani lungi de trai ascuns — ceea ce este, și a fost dintotdeauna, tragedia pătrunzătoare a vieții Annei Frank.

 Construit solid și cu un ritm puternic, Jurnalul Annei Frank are loc aproape în întregime (după primele cinci minute) în anexa secretă de deasupra depozitului și biroului lui Otto Frank. El se limitează la evenimentele înregistrate de eroina noastră neintenționată - ceea ce înseamnă că acei telespectatori mai tineri care nu sunt familiarizați cu implementarea sistematică și continuă a Soluției Finale a naziștilor nu vor avea parte de prea multe detalii.

 Anne Frank a fost mult timp o icoană pentru evrei și un simbol al Holocaustului pentru neevrei, dar bănuiesc că publicul de masă va vedea această versiune un pic diferit. În epoca actuală, când mor copii în fiecare colț al lumii și "purificarea etnică" a devenit parte din vocabularul nostru, povestea Annei determină asocieri cu rasismul, cu persecuția și cu speranțele pierdute care trec dincolo de naziști și evrei.

 Această producție are, de asemenea, o simțire mai contemporană datorită unei scene șocant de candide, în care Anne observă schimbările petrecute în corpul ei și admite existența unei stări de confuzie cu privire la pubertate. Acesta a fost unul din pasajele cu privire la sexualitatea Annei pe care Otto Frank le-a înlăturat înainte de publicarea inițială a jurnalului în 1947 și care au fost restaurate într-o ediție publicată după moartea sa din 1980.

Referințe

Legături externe

 Anne Frank Trust UK - official BBC drama microsite http://www.annefrank.org.uk/bbcdrama
 Review, Leicester Mercury

Filme despre Holocaust
Filme despre Anne Frank

Jurnalul Annei Frank (miniserie TV din 2009)


جاك بلاك  ممثل وكوميدي وموسيقي أمريكي يهودي من مواليد 28 أغسطس 1969.
ولد جاك بلاك في كاليفورنيا لأبوان يعملان في هندسة الأقمار الصناعية، وذهب لجامعة كاليفورنيا في لوس انجلوس، بينما كان في الجامعة، كان عضوا في الفرقة الموسيقية "Tim Robbins" والتي أدت به للظهور في فيلمه الأول "Roberts bob" في 1993، رغم أن ظهوره في فيلمه الأول كان مجرد صوت في الخلفية، ظهر بلاك بعد ذلك في التلفاز من خلال مسلسل "The X Files" في 1993، وبعده "High Fidelity" في 2000.

الحياة الشخصية
في 2006 عقد بلاك قرانه بـ (تانيا هايدن). تقدم بلاك لهايدن عام 2005 وتزوجا في كاليفورنيا 14 مارس، 2006. لبلاك ابنان صامويل جاسن «سامي» ولد 10 يونيو 2006 في لوس انجلوس وتوماس ديفيد بلاك ولد 14 مارس، 2006. عد بلاك نفسه بالملحدِ لكن بعد ان أصبح والدا قرر تربية ابنائه على الديانة اليهودية.

دعم بلاك حملات إعادة انتخاب باراك اوباما في 2012.

الأعمال
 بوب روبرتس (1992)
 الميت الذي يمشي (1995)
 عالم الماء (1995)
 رجل السلك (1996)
 هجوم المريخ! (1996)
 ابن آوى (1997)
 هال السطحي (2001)
 العصر الجليدي (2002)
 School of Rock (فيلم) (2003)
 المذيع: أسطورة رون بورغاندي (2004)
 إشاعة القرش (2004)
 كينغ كونغ (2005)
 الإجازة (2006)
 ناتشو ليبر (2006)
 مارغو في العرس (2007)
 بي كايند ريوايند (2008)
 كونغ فو باندا (2008)
 الرعد الاستوائي (2008)
 سنة واحدة (2009)
 رحلات غاليفر (2010)
 كونغ فو باندا 2 (2011)
 بيرني (2011)
 السنة الكبيرة (2011)
 الدمى المتحركة (2011)
 شريط الجنس (2014)
 صرخة الرعب 2015
 ذا دي تراين (2015)
 كونغ فو باندا 3 (2016)
 ملك البولكا (2017)
 جومانجي: مرحبا بكم في الأدغال (2017)

أعمال تيليفزيونية

المراجع

مواقع خارجية
 Margot at the Wedding
 Suicide Girls interview
 The Observer interview (نوفمبر 2005)
 Jack Black in King Kong
 CityBeat interview

أشخاص على قيد الحياة
أمريكيون من أصل ألماني
أمريكيون من أصل أيرلندي
أمريكيون من أصل إسكتلندي
أمريكيون من أصل إنجليزي
أمريكيون من أصل بولندي
أمريكيون من أصل بولندي يهودي
أمريكيون من أصل روسي
أمريكيون من أصل يهودي ألماني
أمريكيون من أصل يهودي روسي
حائزون على جائزة غرامي
خريجو مدرسة السينما بجامعة كاليفورنيا (لوس أنجلوس)
خريجو مدرسة كورسرودز
ديمقراطيون من ولاية كاليفورنيا
عازفو قيثارة أمريكيون
عازفو قيثارة أمريكيون في القرن 20
عازفو قيثارة أمريكيون في القرن 21
عازفو قيثارة إيقاع
عازفو قيثارة من كاليفورنيا
كتاب أغان أمريكيون
كتاب أغاني روك أمريكيون
كتاب أمريكيون في القرن 20
كتاب أمريكيون في القرن 21
كتاب أمريكيون يهود
كتاب تلفاز
كتاب تلفاز أمريكيون
كتاب تلفاز ذكور أمريكيون
كتاب سيناريو أمريكيون
كتاب سيناريو أمريكيون في القرن 20
كتاب سيناريو أمريكيون في القرن 21
كتاب سيناريو من كاليفورنيا
كتاب من سانتا مونيكا (كاليفورنيا)
كتاب وكاتبات سيناريو أمريكيون يهود
كوميديون أمريكيون
كوميديون أمريكيون في القرن 20
كوميديون أمريكيون في القرن 21
كوميديون ذكور أمريكيون يهود
كوميديون من كاليفورنيا
كوميديون يهود
كوميديون يهود أمريكيون
مشاهير يوتيوب
مشاهير يوتيوب أمريكيون
مشاهير يوتيوب ذكور أمريكيون
مغنو روك أمريكيون
مغنون أمريكيون
مغنون وكتاب أغان أمريكيون
مغنون وكتاب أغان من كاليفورنيا
مغنون ومغنيات وكتاب أغان أمريكيون
مغنون يهود
ملحدون أمريكيون
ملحدون أمريكيون يهود
ملحدون يهود
ممثلو أداء صوتي رجال أمريكيون
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلون أمريكيون أطفال
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون ذكور يهود أمريكيون
ممثلون من سانتا مونيكا (كاليفورنيا)
ممثلون يهود
منتجو أفلام أمريكيون
منتجو تلفزيون أمريكيون
منتجو تلفزيون من كاليفورنيا
منتجون سينمائيون من كاليفورنيا
مواليد 1969
مواليد في هيرموسا بيتش (كاليفورنيا)
موسيقيو روك أمريكيون
موسيقيو كوميديا أمريكيون
موسيقيون أمريكيون يهود
موسيقيون ذكور أمريكيون في القرن 20
موسيقيون ذكور أمريكيون في القرن 21
موسيقيون من سانتا مونيكا (كاليفورنيا)
يهود أمريكيون في القرن 20
يهود أمريكيون في القرن 21

جاك بلاك


Yakıt enjeksiyonu, içten yanmalı motorlarda yakıtın silindire ulaşması sistemine verilen ad. Modern uygulamalarda yakıt enjeksiyonu motor yönetim sisteminin birçok görevinden biridir.

Benzinli motorlarda karbüratör, yakıt enjeksiyonu sisteminin geliştirilmesinden önce kullanılan en önemli bileşenlerden biriydi. Modern içten yanmalı motorlarda ise bu sistem kullanılmamaktadır.

Karbüratör ve yakıt enjeksiyon sistemlerinin temel farkı, enjeksiyonun yakıtı güç kullanarak küçük bir delikten pompalamak ve hava içinde atomize olmasını sağlaması, karbüratörün ise motorun emme zamanının oluşturduğu vakumu doldurmak için hareket eden havaya yakıt püskürtmesidir.

Yakıt enjektörü sadece bir delik (nozül) ve valften oluşur. Yakıtın püskürtülmesi için gereken güç, enjektörden önceki bir yakıt pompası veya basınçlı kap tarafından sağlanır.

Benzin enjektörü

Elektronik enjektörler mekanik enjektörlerin aksine sürekli açılıp kapanarak çalışır. Enjektör açıldığında benzin basıncı ile benzin ince delik veya deliklerden emme manifoldundan geçen havanın üzerine püskürtülür. Böylece küçük partiküller halindeki yakıt yanma odasına doğru harekete geçer. Enjektörün püskürttüğü benzin miktarı benzin basıncı, meme büyüklüğü ve duty cycle (enjektörün açık kalma süresi) ile doğru orantılıdır. Ayrıca temiz olmayan meme püskürtülen benzin miktarını olumsuz etkileyebilir. Kirlenme, delinme vs. sonuçlarda motordan büyük miktarda performans kayıpları gözlenir. Ayrıca karbüratörde delik varsa araba motoru sıcakken çalışmayabilir.

Motor teknolojisi
Motor parçaları

Yakıt enjeksiyonu


Richard Bernard Moore (né le ) est un homme américain dans le couloir de la mort en Caroline du Sud qui doit être exécuté. Il a été reconnu coupable du meurtre en septembre 1999 du commis de dépanneur James Mahoney à Spartanburg, en Caroline du Sud. Son cas a attiré l'intention du fait qu'il devrait devenir la première personne à être exécutée en Caroline du Sud depuis plus d'une décennie, ainsi que la première personne à être exécutée par un peloton d'exécution en vertu des nouvelles lois de l'état sur la peine capitale.

Crime

Le 16 septembre 1999, au petit matin, Moore est entré dans le dépanneur Nikki à Spartanburg. À l'intérieur du magasin se trouvaient le commis, James Mahoney, 42 ans, et un témoin oculaire du crime, Terry Hadden. Alors que Hadden jouait sur une machine de vidéo poker, il a vu Moore se diriger vers la glacière à l'intérieur du magasin. Il entendit alors Mahoney crier sur Moore et lui demander ce qu'il faisait. Hadden se retourna pour voir Moore et Mahoney dans une bagarre, Moore tenant les deux mains de Mahoney avec une seule des siennes. Mahoney avait tiré un pistolet sur Moore et les deux se sont disputés, Moore s'emparant de l'arme avec son autre main. Moore tourna son attention vers Hadden et pointa l'arme sur lui, lui disant de ne pas bouger. Le pistolet a ensuite été tiré et Hadden est tombé au sol en faisant semblant d'être mort. Mahoney a ensuite sorti un deuxième pistolet et plusieurs autres coups de feu ont été tirés. Mahoney a tiré sur Moore dans le bras tandis que Moore a tiré sur Mahoney dans la poitrine. Après que Moore ait fait le tour du magasin en laissant une traînée de sang derrière lui, moore s'est enfui du magasin et est parti dans sa camionnette. Hadden se leva et vit Mahoney allongé face contre terre sur le sol, avec un pistolet près de sa main. Moore se fera arrêté quelque heure plus tard.

Procès
Moore a été jugé pour avoir tiré et tué Mahoney en octobre 2001. Il a été reconnu coupable et dans une procédure distincte de détermination de la peine, le jury a recommandé une peine de mort. Moore a ensuite été officiellement condamné à mort pour le meurtre de Mahoney le 22 octobre 2001.

Couloir de la mort
Moore devait d'abord être exécuté le 4 décembre 2020. Cependant, l'État n'a pas été en mesure de l'exécuter car ils n'avaient pas les drogues injectables létales nécessaires pour le faire. Moore a eu le choix entre l'injection létale ou la chaise électrique. Il a refusé de choisir l'un ou l'autre, ce qui signifie qu'il était sur le point de mourir par la principale méthode d'injection létale. Comme l'État n'avait pas la drogue disponible, son exécution a été suspendue. À la suite de cela, les législateurs de Caroline du Sud ont fait pression pour ajouter l'option d'exécution par peloton d'exécution, dans une tentative de reprendre les exécutions après un échec à obtenir les médicaments nécessaires pour l'injection létale. Un projet de loi donnait aux détenus le choix de mourir par électrocution ou par peloton d'exécution si les drogues injectables létales n'étaient pas disponibles. En mars 2022, l'État a annoncé qu'il avait fini d'élaborer des protocoles d'exécution par peloton d'exécution. Moore devait être exécuté le 29 avril 2022. Il a choisi d'être exécuté par peloton d'exécution au lieu de la chaise électrique, le 15 avril 2022. Le 20 avril 2022, il a reçu un sursis de la cour suprême.S'il se fait bien exécuter, il sera la première personne exécutée en Caroline du Sud depuis 2011, la première dans tous les Etats-Unis par arme à feu depuis 2010 et la première personne en Caroline du Sud par arme à feu.

Notes et références

Naissance en février 1965
Personnalité américaine condamnée pour meurtre
Condamné à la peine de mort aux États-Unis

Richard Bernard Moore


Xenia Knoll (nascida em 2 de setembro de 1992) é uma tenista profissional suíça. A carreira profissional de Knoll começou em 2008, quando ela participou de seu primeiro torneio ITF em Biel/Bienne.

Knoll é conhecida por sua habilidade em jogar duplas e conquistou vários títulos em sua carreira. Ela conquistou seu primeiro título de duplas em um torneio ITF em 2010, em Maribor, na Eslovênia. Desde então, ela ganhou mais de vinte títulos de duplas em torneios ITF, incluindo quatro títulos em torneios WTA.

Além de suas conquistas em duplas, Knoll também alcançou sucesso em torneios individuais. Em 2014, ela alcançou sua primeira final em um torneio ITF em Woking, no Reino Unido, e em 2015, ela alcançou sua primeira semifinal em um torneio WTA em Gstaad, na Suíça.

Knoll também representou a Suíça na Copa Billie Jean King, a competição internacional de tênis feminino por equipes. Ela jogou em onze partidas de duplas na competição, conquistando seis vitórias.

Fora das quadras, Knoll é conhecida por seu trabalho filantrópico. Ela é embaixadora da Right To Play, uma organização sem fins lucrativos que usa o poder do esporte para inspirar e educar crianças e jovens em áreas carentes ao redor do mundo.

Ao longo de sua carreira, Knoll alcançou sua melhor posição no ranking de duplas da WTA em janeiro de 2020, quando alcançou o número 38 do mundo. Em simples, sua melhor posição foi a número 191 em agosto de 2015.

Tenistas da Suíça

Xenia Knoll


Cevallia, monotipski biljni rod porodice Loasaceae, dio reda Cornales. Raširen po jugozapadu SAD–a i sjeveru Meksika. Jedina vrsta je C. sinuata, grm koji naraste do jednog metra visine.

Karakteristika su joj debeli bodljikavi listovi i žuti cvjetovi koji procvjetaju uglavnom noću. I Listovi i stabljike su dlakavi. Vernakularni naziv joj je stinging serpent.

Izvori

Drjenolike
Flora Arizone
Flora Oklahome
Flora Teksasa
Flora Novog Meksika
Flora sjeveroistočnog Meksika
Flora sjeverozapadnog Meksika

Cevallia


Biserica de lemn din Dragomirești se poate referi la:
Biserica de lemn din Dragomirești, Maramureș
Biserica de lemn din Dragomirești, Timiș

Biserica de lemn din Dragomirești


فريا (النوردية القديمة Freyja وتعني "السيدة") هي إلهة في الأساطير الإسكندنافية ترتبط بالحب والجنس والجمال والخصوبة والذهب والحرب والموت. فريا هي صاحب قلادة بريسينغامين، وتركب عربة تجرّها قطتان، ويرافقها الخنزير هيلديسفيني، وتملك عباءة من ريش الصقر. وأنجبت من زوجها أودين اِبنتين، همل هنوس وغيرسيمي. وهي من عرق الفانير، إلى جانب مع شقيقها فري، ووالدها نيورد، وأمها (شقيقة نيورد، لم يذكر اسمها في المصادر).

تحكم فريا حقلها السماوي فولكفانغر وهناك تتلقى نصف أولئك الذين يموتون في المعركة، في حين يذهب النصف الآخر إلى قاعة الإله أودين، وهي فالهالا. داخل هذا الحقل تقع قاعتها، سيسرومنير. تساعد فريا الآلهة الأخرى بالسماح لهم باستخدام عباءة الريش، ويتم استحضارها في مسائل الخصوبة والحب، وكثيرًا ما يسعى اليوتن الأقوياء لطلب يدها. وغالبًا ما يكون زوجها، الإله أودين، غائبًا. وتبكي دموعا من الذهب الأحمر عليه، وتبحث عنه تحت أسماء أخرى. لدى فريا العديد من الأسماء، مثل غيفن Gefn وهورن Hörn وماردول Mardöll وسير Sýr وفالفريا Valfreyja وفاناديس Vanadís.

تظهر فريا في إيدا الشعرية التي تم تجميعها في القرن الثالث عشر من المصادر الشعبية السابقة. وفي نثر إيدا وهايمسكرينغلا، والتي نظمها سنوري ستورلوسون في القرن الثالث عشر؛ في عدة ملاحم أيسلندية، وفي القصة القصيرة سورلا ثاتر؛ في شعر السكالد. وفي الفولكلور الاسكندنافي الحديث.

جادل العلماء بأن فريا والإلهة فريغ تأنيان المطاف من إلهة واحدة مشتركة بين الشعوب الجرمانية، وتم ربطها بالفالكيري، الأرواح التي تحتار قتلى المعارك. وتم تحليل علاقتها بآلهة وشخصيات أخرى في الميثولوجيا الجرمانية. يظهر اسم فريا في العديد من أسماء الأماكن في الدول الاسكندنافية، ويتركز هذا في جنوب السويد. وكانت بعض النباتات في اسكندنافيا تحمل اسمها من قبل، ولكن تم استبدالها باسم مريم العذراء أثناء عملية التنصير. استمر سكان الدول الاسكندنافية في الاعتراف بفريا كشخصية خارقة للطبيعة في القرن التاسع عشر، وقد ألهمت أعمالاً فنية متنوعة.

المصادر

أرباب الحب والشهوة
أساطير نوردية
إلهات الحب والشهوة
إلهات الحرب
إلهات الخصوبة
إلهات الموت
إلهات الوفرة
إلهات ثروة
فانير
إلهات الجمال

فريا