Manetho (;  Manéthōn, gen.: Μανέθωνος) is believed to have been an Egyptian priest from Sebennytos () who lived in the Ptolemaic Kingdom in the early third century BC, during the Hellenistic period.

He authored the Aegyptiaca (History of Egypt) in Greek, a major chronological source for the reigns of the kings of ancient Egypt. It is unclear whether he wrote his history and king list during the reign of Ptolemy I Soter or Ptolemy II Philadelphos, but it was completed no later than that of Ptolemy III Euergetes.

Name
The original Egyptian version of Manetho's name is lost, but some speculate it means "Truth of Thoth", "Gift of Thoth", "Beloved of Thoth", "Beloved of Neith", or "Lover of Neith". Less accepted proposals are Myinyu-heter ("Horseherd" or "Groom") and Ma'ani-Djehuti ("I have seen Thoth").

In the Greek language, the earliest fragments (the inscription of uncertain date on the base of a marble bust from the temple of Serapis at Carthage and the Jewish historian Flavius Josephus of the 1st century AD) wrote his name as Μανέθων Manethōn, so the Latinised rendering of his name here is given as Manetho. Other Greek renderings include Manethōs, Manethō, Manethos, Manēthōs, Manēthōn, and Manethōth. In Latin it is written as Manethon, Manethos, Manethonus, and Manetos.

Life and work
Although no sources for the dates of his life and death remain, Manetho is associated with the reign of Ptolemy I Soter (323–283 BC) by Plutarch (c. 46–120 AD), while George Syncellus links Manetho directly with Ptolemy II Philadelphus (285–246 BC).

If the mention of someone named Manetho in the Hibeh Papyri, dated to 241/240 BC, is in fact the celebrated author of the Aegyptiaca, then Manetho may well have been working during the reign of Ptolemy III Euergetes (246–222 BC) as well, but at a very advanced age. Although the historicity of Manetho of Sebennytus was taken for granted by Josephus and later authors, the question as to whether he existed remains problematic. The Manetho of the Hibeh Papyri has no title and this letter deals with affairs in Upper Egypt not Lower Egypt, where our Manetho is thought to have functioned as a chief priest. The name Manetho is rare, but there is no reason a priori to presume that the Manetho of the Hibeh Papyri is the priest and historian from Sebennytus who is thought to have authored the Aegyptiaca for Ptolemy Philadelphus.

Manetho is described as a native Egyptian, and Egyptian would have been his mother tongue. Although the topics he supposedly wrote about dealt with Egyptian matters, he is said to have written exclusively in the Greek language for a Greek-speaking audience. Other literary works attributed to him include Against Herodotus, The Sacred Book, On Antiquity and Religion, On Festivals, On the Preparation of Kyphi, and the Digest of Physics. The treatise Book of Sothis has also been attributed to Manetho. These works are not attested during the Ptolemaic period when Manetho of Sebennytus is said to have lived and are only mentioned in another source in the first century AD, leaving a gap of 200–300 years between the composition of the Aegyptiaca and its first attestation. The gap is even larger for the other works attributed to Manetho such as The Sacred Book that is mentioned for the very first time by Eusebius in the fourth century AD.

Manetho of Sebennytus was probably a priest of the sun-god Ra at Heliopolis (according to George Syncellus, he was the chief priest). He was considered by Plutarch to be an authority on the cult of Serapis (a derivation of Osiris and Apis). Serapis was a Greco-Macedonian version of the Egyptian cult, probably started after Alexander the Great's establishment of Alexandria in Egypt. A statue of the deity was imported in 286 BC by Ptolemy I Soter (or in 278 BC by Ptolemy II Philadelphus) as Tacitus and Plutarch attest. There was also a tradition in antiquity that Timotheus of Athens (an authority on Demeter at Eleusis) directed the project together with Manetho, but the source of this information is not clear and it may originate from one of the literary works attributed to Manetho, in which case it has no independent value and does not corroborate the historicity of Manetho the priest-historian of the early third century BC.

Aegyptiaca
The Aegyptiaca (, Aigyptiaka), the "History of Egypt", may have been Manetho's largest work, and certainly the most important. It was organised chronologically and divided into three volumes. His division of rulers into dynasties was an innovation. However, he did not use the term in the modern sense, by bloodlines, but rather, introduced new dynasties whenever he detected some sort of discontinuity, whether geographical (Dynasty Four from Memphis, Dynasty Five from Elephantine), or genealogical (especially in Dynasty One, he refers to each successive king as the "son" of the previous to define what he means by "continuity"). Within the superstructure of a genealogical table, he fills in the gaps with substantial narratives of the kings.

Some have suggested  that Aegyptiaca was written as a competing account to Herodotus' Histories, to provide a national history for Egypt that did not exist before. From this perspective, Against Herodotus may have been an abridged version or just a part of Aegyptiaca that circulated independently. Neither survives in its original form today.

Two English translations of the fragments of Manetho's Aegyptiaca have been published: by William Gillan Waddell in 1940, and by Gerald P. Verbrugghe and John Moore Wickersham in 2001.

Transmission and reception

Despite the reliance of Egyptologists on him for their reconstructions of the Egyptian dynasties, the problem with a close study of Manetho is that not only was Aegyptiaca not preserved as a whole, but it also became involved in a rivalry among advocates of Egyptian, Jewish, and Greek histories in the form of supporting polemics. During this period, disputes raged concerning the oldest civilizations, and so Manetho's account was probably excerpted during this time for use in this argument with significant alterations. Material similar to Manetho's has been found in Lysimachus of Alexandria, a brother of Philo, and it has been suggested  that this was inserted into Manetho. We do not know when this might have occurred, but scholars  specify a terminus ante quem at the first century AD, when Josephus began writing.

The earliest surviving attestation to Manetho is that of Contra Apionem ("Against Apion") by Flavius Josephus, nearly four centuries after Aegyptiaca was composed. Even here, it is clear that Josephus did not have the originals, and constructed a polemic against Manetho without them. Avaris and Osarseph are both mentioned twice (1.78, 86–87; 238, 250). Apion 1.95–97 is merely a list of kings with no narratives until 1.98, while running across two of Manetho's dynasties without mention (dynasties eighteen and nineteen).

Contemporaneously or perhaps after Josephus wrote, an epitome of Manetho's work must have been circulated. This would have involved preserving the outlines of his dynasties and a few details deemed significant. For the first ruler of the first dynasty, Menes, we learn that "he was snatched and killed by a hippopotamus". The extent to which the epitome preserved Manetho's original writing is unclear, so caution must be exercised. Nevertheless, the epitome was preserved by Sextus Julius Africanus and Eusebius of Caesarea. Because Africanus predates Eusebius, his version is usually considered more reliable, but there is no assurance that this is the case. Eusebius in turn was preserved by Jerome in his Latin translation, an Armenian translation, and by George Syncellus. Syncellus recognized the similarities between Eusebius and Africanus, so he placed them side by side in his work, Ecloga Chronographica.

Africanus, Syncellus, and the Latin and Armenian translations of Eusebius are what remains of the epitome of Manetho. Other significant fragments include Malalas's Chronographia and the Excerpta Latina Barbari, a bad translation of a Greek chronology.

Sources and methods
Manetho's methods involved the use of king-lists to provide a structure for his history. There were precedents to his writing available in Egypt (plenty of which have survived to this day), and his Hellenistic and Egyptian background would have been influential in his writing. Josephus records him admitting to using "nameless oral tradition" (1.105) and "myths and legends" (1.229) for his account, and there is no reason to doubt this, as admissions of this type were common among historians of that era. His familiarity with Egyptian legends is indisputable, but how he learned Greek legends is more open to debate. He must have been familiar with Herodotus, and in some cases, he even attempted to synchronize Egyptian history with Greek (for example, equating King Memnon with Amenophis, and Armesis with Danaos). This suggests he was also familiar with the Greek Epic Cycle (for which the Ethiopian Memnon is slain by Achilles during the Trojan War) and the history of Argos (in Aeschylus's Suppliants). However, it has also been suggested that these were later interpolations, particularly when the epitome was being written, so these guesses are at best tentative.

At the very least, he wrote in fluent Koinê Greek.

King lists
At the behest of Ptolemy Philadelphus (266–228 BC), Manetho copied down a list of eight successive Persian kings, beginning with Cambyses, the son of Cyrus the Great. Manetho's record of regnal years for these kings is mostly corroborated by Ptolemy of Alexandria in his Canon, excepting for the fact that Artabanus who reigned for only 7 months is omitted by Ptolemy, while Ptolemy puts 8 years (instead of 5) for Cambyses' reign.
Cambyses (Artaxerxes) b. Cyrus = reigned over Persia, his own kingdom, for 5 years, and over Egypt for 6 years.
Darius (II), the son of Hystaspes = reigned 36 years.
Xerxes (Artaxerxes), the Great, b. Darius = reigned 21 years.
Artabanus = reigned 7 months.
Artaxerxes (Cyrus) b. Xerxes the Great = reigned 41 years.
Xerxes = reigned 2 months.
Sogdianus = reigned 7 months.
Darius (III), the son of Xerxes = reigned 19 years.

It is to be noted here that between Cambyses' reign and Darius, the son of Hystaspes, there was an interim period whereby the Magi ruled over Persia. This important anecdote is supplied by Herodotus who wrote the Magian ruled Persia for 7 months after the death of Cambyses. Josephus, on the other hand, says they obtained the government of the Persians for a year.

The king-list that Manetho had access to is unknown to us, but of the surviving king-lists, the one most similar to his is the Turin Royal Canon (or Turin Papyrus). The oldest source with which we can compare to Manetho are the Old Kingdom Annals (c. 2500-2200 BC). From the New Kingdom are the list at Karnak (constructed by order of Thutmose III), two at Abydos (by Seti I and Ramesses II— the latter a duplicate, but updated version of the former), and the Saqqara list by the priest Tenry.

The provenance of the Old Kingdom Annals is unknown, surviving as the Palermo Stone. The differences between the Annals and Manetho are great. The Annals only reach to the fifth dynasty, but its pre-dynastic rulers are listed as the kings of Lower Egypt and kings of Upper Egypt. By contrast, Manetho lists several Greek and Egyptian deities beginning with Hephaistos and Helios. Secondly, the Annals give annual reports of the activities of the kings, while there is little probability that Manetho would have been able to go into such detail.

The New Kingdom lists are each selective in their listings: that of Seti I, for instance, lists seventy-six kings from dynasties one to nineteen, omitting the Hyksos rulers and those associated with the heretic Akhenaten. The Saqqara king list, contemporaneous with Ramesses II, has fifty-eight names, with similar omissions. If Manetho used these lists at all, he would have been unable to get all of his information from them alone, due to the selective nature of their records. Verbrugghe and Wickersham argue:

These large stelae stand in contrast to the Turin Royal Canon (such as Saqqara, contemporaneous with Ramesses II), written in hieratic script. Like Manetho, it begins with the deities, and seems to be an epitome very similar in spirit and style to Manetho. Interestingly, the opposite side of the papyrus includes government records. Verbrugghe and Wickersham suggest that a comprehensive list such as this would be necessary for a government office "to date contracts, leases, debts, titles, and other instruments (2000:106)" and so could not have been selective in the way the king-lists in temples were. Despite numerous differences between the Turin Canon and Manetho, the format must have been available to him. As a priest (or chief priest), he would have had access to practically all written materials in the temple.

While the precise origins for Manetho's king-list are unknown, it was certainly a northern, Lower Egyptian one. This can be deduced most noticeably from his selection of the kings for the Third Intermediate Period. Manetho consistently includes the Tanite Dynasty Twenty-one and Dynasty Twenty-two lineage in his Epitome such as Psusennes I, Amenemope and even such short-lived kings as Amenemnisu (five years) and Osochor (six years). In contrast, he ignores the existence of Theban kings such as Osorkon III, Takelot III, Harsiese A, Pinedjem I, and kings from Middle Egypt such as Peftjaubast of Herakleopolis. This implies that Manetho derived the primary sources for his Epitome from a local city's temple library in the region of the River Nile Delta which was controlled by the Tanite-based Dynasty Twenty-one and Dynasty Twenty-two kings. The Middle and Upper Egyptian kings did not have any effect upon this specific region of the delta; hence their exclusion from Manetho's king-list.

Transcriptions of Pharaonic names
By the Middle Kingdom, Egyptian kings each had five different names, the "Horus" name; the "Two Ladies" name; the "Gold Horus" name; the praenomen or "throne name"; and a nomen, the personal name given at birth (also called a "Son of Ra" name as it was preceded by Sa Re). Some kings also had multiple examples within these names, such as Ramesses II who used six Horus names at various times. Because Manetho's transcriptions agree with many king-lists, it is generally accepted that he was reliant on one or more such lists, and it is not clear to what extent he was aware of the different pharaonic names of rulers long past (and he had alternate names for some). Not all of the different names for each king have been uncovered.

Manetho did not choose consistently from the five different types of names, but in some cases, a straightforward transcription is possible. Egyptian Men or Meni (Son of Ra and king-list names) becomes Menes (officially, this is Pharaoh I.1 Narmer—"I" represents Dynasty I, and "1" means the first king of that dynasty), while Menkauhor/Menkahor (Throne and king-list names, the Horus names is Menkhau and the Son of Ra name is "Kaiu Horkaiu[...]") is transcribed as Menkheres (V.7 Menkauhor). Others involve a slight abbreviation, such as A'akheperen-Re (Throne and king-list names) becoming Khebron (XVIII.4 Thutmose II). A few more have consonants switched for unknown reasons, as for example Tausret becoming Thouoris (XIX.6 Twosre/Tausret). One puzzle is in the conflicting names of some early dynastic kings— although they did not have all five titles, they still had multiple names. I.3/4 Djer, whose Son of Ra name is Itti is considered the basis for Manetho's I.2 Athothis. I.4 Oenephes then is a puzzle unless it is compared with Djer's Gold Horus name, Ennebu. It may be that Manetho duplicated the name or he had a source for a name unknown to us. Finally, there are some names where the association is a complete mystery to us. V.6 Rhathoures/Niuserre's complete name was Set-ib-tawi Set-ib-Nebty Netjeri-bik-nebu Ni-user-Re' Ini Ni-user-Re, but Manetho writes it as Rhathoures. It may be that some kings were known by names other than even just the five official ones.

Thus, how Manetho transcribed these names varies, and as such, we cannot reconstruct the original Egyptian forms of the names. However, because of the simplicity with which Manetho transcribed long names (see above), they were preferred until original king-lists began to be uncovered in Egyptian sites, translated, and corroborated. Manetho's division of dynasties, however, is still used as a basis for all Egyptian discussions.

Content
Volume 1 begins from the earliest times, listing deities and demigods as kings of Egypt. Stories of Isis, Osiris, Set, or Horus might have been found here. Manetho does not transliterate either, but gives the Greek equivalent deities by a convention that predates him: (Egyptian) Ptah = (Greek) Hephaistos; Isis = Demeter; Thoth = Hermes; Horus = Apollo; Seth = Typhon; etc. This is one of the clues as to how syncretism developed between seemingly disparate religions. He then proceeds to Dynastic Egypt, from Dynasty One to Eleven. This would have included the Old Kingdom, the First Intermediate Period, and the early Middle Kingdom.

Volume 2 covers Dynasties Twelve–Nineteen, which includes the end of the Middle Kingdom and the Second Intermediate Period (Fifteen–Seventeen—the Hyksos invasion), and then their expulsion and the establishment of the New Kingdom (Eighteen onward). The Second Intermediate Period was of particular interest to Josephus, where he equated the Hyksos or "shepherd-kings" as the ancient Israelites who eventually made their way out of Egypt (Apion 1.82–92). He even includes a brief etymological discussion of the term "Hyksos".

Volume 3 continues with Dynasty Twenty and concludes with Dynasty Thirty (or Thirty-one, see below). The Saite Renaissance occurs in Dynasty Twenty-six, while Dynasty Twenty-seven involves the Achaemenid interruption of Egyptian rule. Three more local dynasties are mentioned, although they must have overlapped with Persian rule. Dynasty Thirty-one consisted of three Persian rulers, and some have suggested that this was added by a continuator. Both Moses of Chorene and Jerome end at Nectanebo II ("last king of the Egyptians" and "destruction of the Egyptian monarchy" respectively), but Dynasty Thirty-one fits within Manetho's schemata of demonstrating power through the dynasteia well. The Thirty-second dynasty would have been the Ptolemies.

Similarities with Berossos
Most of the ancient witnesses group Manetho together with Berossos, and treat the pair as similar in intent, and it is not a coincidence that those who preserved the bulk of their writing are largely the same (Josephus, Africanus, Eusebius, and Syncellus). Certainly, both wrote about the same time, and both adopted the historiographical approach of the Greek writers Herodotus and Hesiod, who preceded them. While the subjects of their history are different, the form is similar, using chronological royal genealogies as the structure for the narratives. Both extend their histories far into the mythic past, to give the deities rule over the earliest ancestral histories.

Syncellus goes so far as to insinuate that the two copied each other:

While this does seem an incredible coincidence, the reliability of the report is unclear. The reasoning for presuming they started their histories in the same year involved some considerable contortions. Berossos dated the period before the Flood to 120 saroi (3,600 year periods), giving an estimate of 432,000 years before the Flood. This was unacceptable to later Christian commentators, so it was presumed he meant solar days. 432,000 divided by 365 days gives a rough figure of  years before the Flood. For Manetho, even more numeric contortions ensued. With no flood mentioned, they presumed that Manetho's first era describing the deities represented the ante-diluvian age. Secondly, they took the spurious Book of Sothis for a chronological count. Six dynasties of deities totalled 11,985 years, while the nine dynasties with demigods came to 858 years. Again, this was too long for the Biblical account, so two different units of conversion were used. The 11,985 years were considered to be months of  days each (a conversion used in antiquity, for example by Diodorus Siculus), which comes out to 969 years. The latter period, however, was divided into seasons, or quarters of a year, and reduces to  years (another conversion attested to by Diodorus). The sum of these comes out to  years, equal to that of Berossos. Syncellus rejected both Manetho's and Berossos' incredible time-spans, as well as the efforts of other commentators to harmonise their numbers with the Bible. Ironically as we see, he also blamed them for the synchronicity concocted by later writers.

Effect of Aegyptiaca
It is speculated that Manetho wrote at the request of Ptolemy I or Ptolemy II to give an account of the history of Egypt to the Greeks from a native perspective. However, there is no evidence for this hypothesis. If such were the case, Aegyptiaca was a failure, since Herodotus' Histories continued to provide the standard account in the Hellenistic world. It may also have been that some nationalistic sentiments in Manetho provided the impetus for his writing, but that again is a conjecture. It is clear, however, that when it was written, it would have proven to be the authoritative account of the history of Egypt, superior to Herodotus in every way. The completeness and systematic nature in which he collected his sources was unprecedented.

Syncellus similarly recognised its importance when recording Eusebius and Africanus, and even provided a separate witness from the Book of Sothis. Unfortunately, this material is likely to have been a forgery or hoax of unknown date. Every king in Sothis after Menes is irreconcilable with the versions of Africanus and Eusebius. Manetho should not be judged on the factuality of his account, but on the method he used to record history, and in this, he was as successful as Herodotus and Hesiod.

Finally, in modern times, the effect is still visible in the way Egyptologists divide the dynasties of the Egyptian kings. The French explorer and Egyptologist Jean-François Champollion reportedly held a copy of Manetho's lists in one hand as he attempted to decipher the hieroglyphs he encountered (although it probably gave him more frustration than joy, considering the way Manetho transcribed the names). Most modern scholarship that mentions the names of the kings will render both the modern transcription and Manetho's version, and in some cases Manetho's names are even preferred to more authentic ones. Today, his division of dynasties is used universally, and this has permeated the study of nearly all royal genealogies by the conceptualization of succession in terms of dynasties or houses.

As a root of antisemitism
Manetho has been cited as an early example of antisemitism. Manetho's history of Egypt, potentially presented as a counter-narrative to the traditional story of Exodus, portrays Jews negatively; Manetho's depiction of Jews — or Lepers and Shepherds – exudes anti-Jewish themes. While the Old Testament's Exodus tells of the Jews escaping Egypt, liberating themselves, Manetho tells a different story: that Egypt, under the reign of Amenophis, who was the son of Ramses and the father of Sethos(Seti) whom he later named Ramses after his father, expelled lepers because of their impurity who then chose to revolt against Egypt pioneered by leader Osarsiph — later revealing himself as Moses — who imposed various anti-Egyptian laws. Together with the Shepherds, they conquered Egypt in a 'barbarous manner...set[ting] the cities and villages on fire...roasting those sacred animals...and forced the priests and prophets to be the executioners and murderers of those sacred animals." Negative themes of the Jews followed, such as being characterized as misanthropic or tyrannical. Osarsiph also declared that "they should neither worship the Egyptian gods; nor should abstain from any one of those sacred animals which they have in the highest esteem."

See also

Berossus
History of Ancient Egypt
List of lists of ancient kings
Ptolemaic dynasty

Notes

References
 Josephus, Titus Flavius, ca 70-90 B.C.E Against Apion
 Barclay, John M.G., 2011. Flavius Josephus: Translation and Commentary, Volume 10: Against Apion. Brill: .
 Palmer, W., 1861. Egyptian Chronicles: Vol. II. London.
 Waddell, William Gillian, ed. 1940. Manetho. The Loeb Classical Library 350, ser. ed. George P. Goold. London and Cambridge: William Heinemann ltd. and Harvard University Press. .

Further reading
Helck, Hans Wolfgang. 1975. "Manethon (1)". In Der kleine Pauly: Lexikon der Antike, auf der Grundlage von Pauly's Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft, edited by Konrat Ziegler, Walter Sontheimer, and Hans Gärtner. Vol. 3. München: Alfred Druckenmüller Verlag. 952–953. .
Laqueur, Richard. 1928. "Manethon". In Paulys Real-Encyclopädie der classischen Altertumswissenschaft, edited by August Friedrich von Pauly, Georg Wissowa, and Wilhelm Kroll. Vol. 14 of 24 vols. Stuttgart: Alfred Druckenmüller Verlag. 1060–1106. .
Cerqueiro, Daniel 2012. "Aegyptos fragmentos de una aegyptiaca recóndita". Buenos Aires:Ed.Peq.Ven. .
M.A. Leahy. 1990. "Libya and Egypt c1300–750 BC." London: School of Oriental and African Studies, Centre of Near and Middle Eastern Studies, and The Society for Libyan Studies.
Redford, Donald Bruce. 1986a. "The Name Manetho". In Egyptological Studies in Honor of Richard A. Parker Presented on the Occasion of His 78th Birthday, December 10, 1983, edited by Leonard H. Lesko. Hannover and London: University Press of New England. 118–121. .
———. 1986b. Pharaonic King–Lists, Annals and Day–Books: A Contribution to the Study of the Egyptian Sense of History. Society for the Study of Egyptian Antiquities Publications 4, ser. ed. Loretta M. James. Mississauga: Benben Publications. .
———. 2001. "Manetho". In The Oxford Encyclopedia of Ancient Egypt, edited by Donald Bruce Redford. Vol. 2 of 3 vols. Oxford, New York, and Cairo: Oxford University Press and The American University in Cairo Press. 336–337. .
Thissen, Heinz-Josef. 1980. "Manetho". In Lexikon der Ägyptologie, edited by Hans Wolfgang Helck, and Wolfhart Westendorf. Vol. 3 of 7 vols. Wiesbaden: Otto Harrassowitz. 1180–1181. .
Verbrugghe, Gerald P., and John Moore Wickersham. 1996. Berossos and Manetho, Introduced and Translated: Native Traditions in Ancient Mesopotamia and Egypt. Ann Arbor: University of Michigan Press. .

External links

Chronologie de Manéthon showing the names given by Manetho and the names used now
Manetho: History of Egypt, Sacred Book, etc.
Who's Who in Ancient Egypt: Manetho
"The First Egyptian Narrative History: Manetho and Greek Historiography", ZPE 127 (1999), pp.93-116 by J. Dillery

3rd-century BC births
3rd-century BC deaths
3rd-century BC clergy
3rd-century BC Egyptian people
3rd-century BC historians
Ancient Egyptian historians
Ancient Egyptian priests
Texts in Koine Greek
Hellenistic writers
Hellenistic-era historians
Regnal lists

Manetho


محافظة تشوبوت هي إحدى محافظات الأرجنتين تنقسم إلى 15 مقاطعة صغيرة يطلق عليها اسم حزب.

مراجع

باتاغونيا
دول وأقاليم أسست في 1955
محافظات الأرجنتين
تأسيسات سنة 1955 في الأرجنتين
لغات الشونان

تشوبوت (محافظة)


Rosemary Lane may refer to:
Rosemary Lane (actress) (1914–1974), one of the Lane Sisters
Rosemary Lane (song), a British folk song
Rosemary Lane (album), a 1971 recording by Bert Jansch

Rosemary Lane


Hristos Galben (în franceză: Le Christ jaune) este un tablou realizat de Paul Gauguin în 1889, în Pont-Aven. Împreună cu Hristos Verde, este considerat a fi unul dintre cele mai importante lucrări ale simbolismului în pictură.

Gauguin a vizitat pentru prima Pont-Aven în 1886. El s-a întors în sat la începutul lui 1888 pentru a rămâne acolo până la jumătatea lunii octombrie, când a plecat să i se alăture lui Vincent van Gogh la Arles, pentru puțin peste două luni. La începutul lui 1889, Gauguin a venit din nou la Pont-Aven și a rămas acolo până în primăvara anului 1890. Șederea a fost întreruptă doar de o scurtă vizită în vara anului 1889 la Paris, pentru a vedea Exposition Universelle și pentru a aranja Expoziția Volpini. Curând după întoarcerea sa în Pont-Aven a pictat în Hristos Galben.

Hristos Galben este o operă simbolică care înfățișează răstignirea lui Hristos ca având loc în secolul al XIX-lea în nordul Franței, unde femeile bretone sunt adunate în rugăciune. Gauguin se bazează foarte mult pe linii îndrăznețe pentru a-și defini personajele și folosește umbre numai pentru femei. Paleta tomnatică de galben, roșu și verde din peisaj are ecou în galbenul dominant folosit pentru Hristos. Contururile groase și planeitatea formelor din acest tablou sunt tipice stilului cloazonist.

Un studiu pentru Hristos Galben în creion este păstrată în Muzeul Thyssen-Bornemisza, iar o versiune în acuarelă se află în colecția de la Institutul de Artă din Chicago, cadou de la Elizabeth F. Chapman.

Note

Referințe

 Gauguin et le Hristos jaune, Musée de Pont-Aven (24 iunie - 2 octombrie) 2000
Picturi din 1889
Picturi realizate de Paul Gauguin
Picturi cu Iisus

Hristos Galben


En química, la geometría molecular bipiramidal pentagonal es un tipo de geometría molecular con un átomo central unido mediante enlaces covalentes a siete ligandos situados en las esquinas o vértices de una bipirámide pentagonal. Una bipirámide pentagonal perfecta pertenece al grupo puntual molecular D5h.

La geometría bipiramidal pentagonal es un caso en el que todos los ángulos de enlace alrededor del átomo central no son idénticos (véase también la geometría molecular bipiramidal trigonal).

Otras geometrías relacionadas
Según la teoría de repulsión de pares de electrones de la capa de valencia (RPECV), estos compuestos pertenecen a la clase AX7E0.

Otras geometrías en compuestos de coordinación con siete ligandos incluyen el octaedro monoapuntado y el prisma trigonal monoapuntado. Diversos complejos de metales de transición adoptan heptacoordinación, pero la simetría es normalmente menor que la D5h.

Ejemplos
 Heptafluoruro de yodo (IF7), con 7 ligandos enlazados.
 Peroxo-complejos de cromo (IV), por ejemplo [Cr(O2)2(NH3)3], donde los grupos peroxo son ligandos bidentados que ocupan cuatro de las posiciones del plano central.

Véase también
 Método AXE
 Geometría molecular

Enlaces externos
 - Imágenes de la molécula IF7

Centro de estructura molecular de la Universidad de Indiana
Simetrías de grupo puntual. Ejemplos interactivos.

Referencias

Estereoquímica
Geometría molecular

Geometría molecular bipiramidal pentagonal


Orbitalni utor (eng. orbital slot) je parkirališno mjesto za satelite u geosinkronoj i geostacionarnoj orbiti. Broj utora je ograničen jer je geosinkrona orbita oskudni resurs pa se ova nekretnina dodjeljuje po ključu. Problem oskudnosti prepoznat je davno, još 1960-ih godina. Počelo je kao mjera za upravljanje spektrom. Međunarodna zajednica se složila da se dodjela utora u pojasu geosinkrone orbite regulira putem Međunarodne telekomunikacijske unije (ITU). Stoga svaka tvrtka ili država koja namjerava lansirati satelit u geosinkronu orbitu mora se prvo prijaviti ITU-u da bi dobila slobodni orbitni utor. Popularna i mjesta "leta" iznad Sjeverne Amerike, Europe i Istočne Azije tražena su jer je otamo većina korisnika i zemalja koje su u mogućnosti lansirati satelite. Vremenom su utori iznad tih regija toliko zagušeni da je ostalo malo ili gotovo ništa slobodnih mjesta novim sudionicima. ITU telekomunikacijskim operaterima dodjeljuje utore. Mjesto ništa ne košta i ono dodjeljuje po načelu "tko prvi dođe, prvi dobiva". Prioritet ima onaj tko se prije prijavio za slobodni utor. Dodijeljeni utor ne postaje trajno vlasništvo operateru niti dolazi s pravom vlasništva na predjele vanjskog svemira, ali operater zato dobiva isključiva prava na utor dokle god je životni vijek satelita, što je obično 15-ak godina. Praksa je da operateri se stalno zapisuju za isto mjesto i nadomjeste stare satelite novim, pa tako tko se na vrijeme zabilježio, ima ga unedogled.

Regulirano međunarodnim svemirskim pravom i međunarodnim telekomunikacijskim zakonima da bi se zaštitilo od ikakva upletanja. Prema Ugovoru o svemiru iz 1967. godine i običajnom pravu, vrijedi načelo neprisvajanja i lobode pristupa orbitalnim pozicijama.

Telekomunikacijske satelite parkira se uglavnom u geostacionarnu orbitu jer zbog njenih osobina mogu biti na istoj točki na nebu, pa zemaljske satelitske postaje ih imaju kao stabilne točke što omogućuje neprekidnu uslugu. Postoji ograničenje koliko smije biti slobodnih mjesta u geostacionarnoj orbiti. Smije ih biti najviše tisuću i osamsto, zbog obvezne sigurnosne udaljenosti između satelita od dva stupnja odnosno tisuću kilometara, radi izbjegavanja sudara i interferencija.

Većina objekata lansiranih u svemir su sateliti u Zemljinoj orbiti, a vrlo mali dio je poslan u vanjski svemir za istraživanje svemira, dalje od Zemljinih orbita. Bitno je naglasiti da orbita nije nešto što postoji kao cesta na Zemlji, nego je to samo putanja po zamišljenoj krivulji koje se sateliti drže jer ih tu drže opći zakoni gravitacije. Sateliti sinkroni sa Suncem stalno lete iznad neke lokacije u isto vrijeme po lokalnom vremenu i te se satelite koristi za daljinska istraživanja, meteorologiju ili proučavanje atmosfere. Geostacionarni su smješteni u vrlo visoku orbitu i prividno su nepokretni jer su stalno na istoj točki po okomici iznad zemaljske točke. Te se satelite primjenjuje za telekomunikacije i RTV difuziju.

Izvori

Telekomunikacije
Umjetni sateliti

Orbitalni utor


Bäk er en kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Lauenburgische Seen under Kreis Herzogtum Lauenburg. Kreis Herzogtum Lauenburg ligger i delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Bäk ligger på østbredden af Ratzeburger Sees im Naturpark Lauenburgische Seen. Den tre kilometer lange bæk Bäk, som kommunen liger ved, har mellem Mechower See og Ratzeburger See en højdeforskel på omkring 27 meter. I kommunen ligger det omkring 100 ha store skovområde Mechower Holz

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Herzogtum Lauenburg

Bäk


Büyük camgöz (Cetorhinus maximus), dünyanın en büyük balığı olan balina köpek balığından sonra gelen, dünyanın en büyük 2. balığıdır. 10 metre uzunluğa ve 3 ton ağırlığa ulaşabilir. 12 ya da 15 metre uzunlukta olanların da görüldüğü anlatılmıştır ama bunlar bugüne kadar kanıtlanamamıştır. 3 metreden daha küçüklerini bulmak çok zordur ve bugüne kadar görülen en küçüğü 1,7 m'dir. Akvaryum ortamında 23 cm'ye düşebilir.

Büyük Camgöz de aynı Balina köpek balığı gibi sadece deniz suyundan plankton filtreleyerek beslenir ama Balina köpek balığının yaptığı gibi aktif bir şekilde suyu kendi gücüyle içine çekip kendi gücüyle dışarıya püskürtmez; büyük camgöz çok büyük olan ağzı daima açık vaziyette dolaşarak suyu solungaçlarıyla tarar. Bu şekilde her saatte 2000 litre deniz suyunu filtrelemiş ve bu suyun içindeki küçük hayvanları toplamış olur.

Dış özellikler
Büyük Camgöz'ün en çok dikkati çeken dış özelliği, dev büyüklüğünün yanında bir de beş adet dev solungaç aralıklarıdır. Burnu çok uzundur ve ağzı açık gezerken yukarıya doğru dikilir.

Büyük Camgözler çoğunlukla tek renklidir. Bu renk koyu gri ya da siyah olur. Vücudunun üst kısmı alt kısmından daha koyu renklidir. Karnında lekeleri olanları da görülmüştür. İki adet sırt yüzgeci vardır. Balığın karaciğeri bütün vücut ağırlığının %25'ini oluşturur.

Yaşadığı yerler
Büyük camgöze dünyanın neredeyse bütün denizlerinde rastlamak mümkündür. Soğuk ve fazla ılık olmayan suyu tercih eder ve planktonun mevsimsel bollaştığı bölgeleri takip eder. En sık görülmüş oldukları bölgeler şunlardır:
 Atlantik okyanusu (Neufundland ile Florida arasındaki açık denizde. Brezilya'nın güneyi, Arjantin, Güney Afrika, Akdeniz, Kuzey denizi, Norveç ve İzlanda açıklarında.)
 Büyük Okyanus (Japonya, Kore, Çin, Avustralya'nın güneyi, Yeni zelanda, Tazmanya, Şili, Peru, Ekvador ve Kaliforniya Körfezi ile Alaska Körfezi arasındaki bölgede. Hint okyanusunda görüldüğü hakkında belgeler yoktur.

Plymouth kentinde bulunan Marine Biological Association'in 2002 yılında başlattığı ve 3 yıl süren bir bilimsel araştırmasında 21 Büyük Camgöz'e uydu yardımı ile kontrol edilebilen sinyal verici cihazlar takılmıştır. Bu araştırmanın sonucunda o zamana kadar yapılmış olan birçok tahminlerin yanlış oldukları ortaya çıkmıştır; Büyük Camgöz'ün açık denizlerde çok büyük mesafeler katettiği ve eskiden düşünüldüğünden çok daha derinlere, 700 metre derinliğe kadar dalabildiği kanıtlanmıştır. Ayrıca tahmin edildiği gibi, kış uykusuna yatıp bu zamanın içerisinde solungaç filtrelerini yenilediği de yanlış çıkmıştır.

Üremesi ve davranışları

Yukarıda sözü edilen bilimsel araştırma, büyük camgöz hakkındaki bilgilerimizin kıt olduğunu göstermektedir.

Çoğunlukla yalnız gezerler ama bazen 100 kadar büyük camgöz bir sürü içinde kıyılara yakın bölgelerde yavaş yüzerek denizi taradıkları da görülür.

Büyük camgöz canlı yavrular doğurur. Ama bu yavrular anne karnının içinde yumurtalarda gelişirler ve ancak yumurtadan çıktıktan sonra annelerinden doğarlar. Kaç yavru doğurduğu ve bu yavruların büyüklükleri henüz bilinmez. Erkek balıklar ancak 5 metre büyüklüğe ulaştıktan sonra üreyebilecek duruma gelmiş olurlar. Dişilerin üremek için ne kadar büyük oldukları bilinir ve 4 metre büyüklüğü ulaştıktan sonra üreyebilecek duruma gelmiş olurlar.

Ayrıca
Büyük camgözün yavaş bir şekilde vücudunun sadece bazı kısımları suyun dışında gözüken bir şekilde yüzdüğü dikkate alınırsa, denizcilerin anlattıkları birçok "deniz canavarı" hikâyesinin aslında herhangi bir dev köpek balığından kaynaklanmış olabileceği tahmin edilmektedir.

Büyük camgöz; sahip olduğu anatomik yapı nedeniyle, öldükten kısa zaman sonra çenesi, solungaçları ve kuyruk yüzgecinin alt uzantısı vücudundan kopar. Japon bilimci Zuiyo Maru'nun 1977 yılında denizde bulduğu bir "deniz canavarı"nın on yıl sonra yapılan DNA analizi sonrası bir büyük camgöz leşi olduğunu ortaya çıkarmıştır.

Bazı ölü balıkların kafaları çürüyüp düşer ve sadece omuriliklerinin ucunda sarkan beyinleri kalır. Bu görünümleri ile küçük kafalı ve uzun boyunlu Plesiosaurus adlı dinozor türüne benzerler. Bir dev köpek balığını bu hali ile bulup, yaşayan fosil bulduğunu zannedenler o kadar sık olmuştur ki hatta bu yanıltıcı görüntüye ayrı bir isim verilmiştir: Psoydo-Plesiosaurus.

Farklı adlandırmalar
 Johan Ernst Gunnerus (1765): Halsydrus maximus
 Bacri (1819): Cetorhinus rostratus
 Barrett (1933) Halsydrus maccoyi
 Siccardi (1960) Cetorhinus normani

Bugüne kadar, sadece tek bir türü mü yoksa birçok yöresel ayrılan türlerimi var olduğu kesin olarak bilinmemektedir. Siccardi'nin yaptığı bir tavsiyeye göre şu şekilde de ayrılabilirler:
 Kuzey Atlantik: Cetorhinus Maximus
 Akdeniz: Cetorhinus Rostratus
 Güney Avustralya: Cetorhinus Maccoyi
 Güney Atlantik: Cetorhinus Normani

Dış bağlantılar
 büyük camgöz üzerinde bilimsel araştırmalar (İngilizce)
 Elasmoskop projesinin tanıtımı (1/1996) (almanca)
 ''Elasmoskop'da büyük camgöz (2/1996) (almanca)
 büyük camgözler hakkında bilgiler (almanca)
 ARKive büyük camgöz (Cetorhinus maximus) fotoğrafları

Lamniformes
Türkiye'deki balıklar
Süper yırtıcılar

Büyük camgöz


Suzy Wouters (nascida a 5 de março de 1968 em Leuven) é uma política nacionalista belga-flamenga do partido Vlaams Belang.

Desde janeiro de 2019 é conselheira em Scherpenheuvel-Zichem pelo Vlaams Belang. Alguns meses depois, nas eleições flamengas de 26 de maio de 2019, ela também tornou-se membro do Parlamento Flamengo pelo círculo eleitoral de Brabante Flamengo.

Mulheres da Bélgica na política
Pessoas vivas
Nascidos em 1968
Políticos do século XX
Políticos do século XXI
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)

Suzy Wouters


In automata theory and sequential logic, a state-transition table is a table showing what state (or states in the case of a nondeterministic finite automaton) a finite-state machine will move to, based on the current state and other inputs. It is essentially a truth table in which the inputs include the current state along with other inputs, and the outputs include the next state along with other outputs.

A state-transition table is one of many ways to specify a finite-state machine. Other ways include a state diagram.

Common forms

One-dimension
State-transition tables are sometimes one-dimensional tables, also called characteristic tables. They are much more like truth tables than their two-dimensional form. The single dimension indicates inputs, current states, next states and (optionally) outputs associated with the state transitions.

{| class="wikitable" style="text-align: center;"
|+ State-transition table(S: state, I: input, O: output)
|-
! Input !! Current state !! Next state !! Output
|-
| I1 || S1 || Si || Ox
|-
| I2 || S1 || Sj || Oy
|-
| … || … || … || …
|-
| In || S1 || Sk || Oz
|-
| I1 || S2 || Si′ || Ox′
|-
| I2 || S2 || Sj′ || Oy′
|-
| … || … || … || …
|-
| In || S2 || Sk′ || Oz′
|-
| … || … || … || …
|-
| I1 || Sm || Si″ || Ox″
|-
| I2 || Sm || Sj″ || Oy″
|-
| … || … || … || …
|-
| In || Sm || Sk″ || Oz″
|}

Two-dimensions
State-transition tables are typically two-dimensional tables. There are two common ways for arranging them.

In the first way, one of the dimensions indicates current states, while the other indicates inputs. The row/column intersections indicate next states and (optionally) outputs associated with the state transitions.

{| class="wikitable" style="text-align: center;"
|+ State-transition table(S: state, I: input, O: output)
!  !! I1 !! I2 !! … !! In
|-
! S1
| Si/Ox || Sj/Oy || … || Sk/Oz
|-
! S2
| Si′/Ox′ || Sj′/Oy′ || … || Sk′/Oz′
|-
! …
| … || … || … || …
|-
! Sm
| Si″/Ox″ || Sj″/Oz″ || … || Sk″/Oz″
|}

In the second way, one of the dimensions indicates current states, while the other indicates next states. The row/column intersections indicate inputs and (optionally) outputs associated with the state transitions.

{| class="wikitable" style="text-align: center;"
|+ State-transition table(S: state, I: input, O: output, —: illegal)
!  !! S1 !! S2 !! … !! Sm
|-
! S1
| Ii/Ox || — || … || —
|-
! S2
| — || — || … || Ij/Oy
|-
! …
| … || … || … || …
|-
! Sm
| — || Ik/Oz || … || —
|}

Other forms
Simultaneous transitions in multiple finite-state machines can be shown in what is effectively an n-dimensional state-transition table in which pairs of rows map (sets of) current states to next states. This is an alternative to representing communication between separate, interdependent finite-state machines.

At the other extreme, separate tables have been used for each of the transitions within a single finite-state machine: "AND/OR tables" are similar to incomplete decision tables in which the decision for the rules which are present is implicitly the activation of the associated transition.

Example
An example of a state-transition table together with the corresponding state diagram for a finite-state machine is given below:

{| class="wikitable" style="text-align: center; display: inline-table; vertical-align:top;"
|+ State-transition table
!
! 0 !! 1
|-
! S1
| S2 || S1
|-
! S2
| S1 || S2
|}

In the state-transition table, all possible inputs to the finite-state machine are enumerated across the columns of the table, while all possible states are enumerated across the rows. If the machine is in the state S1 (the first row) and receives an input of 1 (second column), the machine will stay in the state S1. Now if the machine is in the state S1 and receives an input of 0 (first column), the machine will transition to the state S2.
In the state diagram, the former is denoted by the arrow looping from S1 to S1 labeled with a 1, and the latter is denoted by the arrow from S1 to S2 labeled with a 0. This process can be described statistically using Markov Chains.

For a nondeterministic finite-state machine, an input may cause the machine to be in more than one state, hence its non-determinism. This is denoted in a state-transition table by the set of all target states enclosed in a pair of braces {}. An example of a state-transition table together with the corresponding state diagram for a nondeterministic finite-state machine is given below:

{| class="wikitable" style="text-align: center; display: inline-table; vertical-align:top;"
|+ State-transition table
!
! 0 !! 1
|-
! S1
| S2 || S1
|-
! S2
| {S1, S2} || S2
|}

If the machine is in the state S2 and receives an input of 0, the machine will be in two states at the same time, the states S1 and S2.

Transformations from/to state diagram
It is possible to draw a state diagram from a state-transition table. A sequence of easy to follow steps is given below:
 Draw the circles to represent the states given.
 For each of the states, scan across the corresponding row and draw an arrow to the destination state(s). There can be multiple arrows for an input character if the finite-state machine is nondeterministic.
 Designate a state as the start state. The start state is given in the formal definition of a finite-state machine.
 Designate one or more states as accepting state. This is also given in the formal definition of a finite-state machine.

See also
 Adjacency list
 Adjacency matrix
 Dataflow
 Excitation table
 Finite-state machine
 Index notation
 Moore machine
 Mealy machine
 Ward-Mellor methodology

References

Further reading
 Michael Sipser: Introduction to the Theory of Computation. PWS Publishing Co., Boston 1997

Automata (computation)

State-transition table


{{Infocaseta Muzician
| Culoare = Grup sau orchestră
| Background =
| Nume = Dio
| imagine =
| Img_desc = Dio în 2005
| caption =
| embed =
| Nume naștere =
| Birth_name =
| birth_date =
| birth_place =
| Alte nume =
| Alias =
| Decedat =
| death_date =
| death_place =
| Origine = Cortland, New York, Statele Unite
| Cetățenie =
| Educație =
| Gen = Heavy metal
| Ocupație =
| Tipul de voce =
| Instrument =
| Ani activi = 1982 – 1991, 1993 – 2010
| Casă de discuri = EagleWarner Bros.RepriseUniversalVertigoPhonogramSpitfireSanctuary| Interpretare cu =
| Colaborare cu = Black SabbathElfHeaven & HellLast in LineRainbowRough CuttWhitesnake
| Etnie =
| Soț =
| Copii =
| părinți =
| frați =
| Influențe =
| premii =
| Semnătura =
| Semnătura_alt =
| Membri = Ronnie James DioCraig GoldyRudy SarzoSimon WrightScott Warren
| Current_members =
| Foști membri =
| embedded1 =
| embedded2 =
}}

Dio a fost o formație americană de heavy metal, formată în 1982 și condusă de vocalistul trupei Ronnie James Dio, după ce a părăsit trupa Black Sabbath intenționând să formeze o nouă trupă cu fostul toboșar din Black Sabbath, Vinny Appice. Numele Dio a fost ales pentru că era deja cunoscut în acea perioadă.

Formația a scos zece albume și a avut numeroase șanse de a fi în top de-a lungul anilor cu Ronnie James Dio, care a fost singurul membru constant. Printre chitariști se numără Craig Goldy (cel mai recent), Doug Aldrich, Vivian Campbell, Warren DeMartini, Tracy G, Jake E. Lee și Rowan Robertson.
Formatia s-a despărțit în 2010 când Ronnie James Dio a murit de cancer la stomac la 67 de ani. Formația a vândut peste 10 milioane de albume în întreaga lume.

 Istoric

 Origini și Holy Diver (1982-1983)

În 1982, din cauza unor neînțelegeri, Ronnie James Dio și Vinny Appice au părăsit trupa. Dorindu-și să continue împreuna ca o trupă, cei doi au format Dio în octombrie 1982 în Statele Unite, cu Vivan Campbell la chitară și Jimmy Bain la chitară bas. În luna mai au debutat cu primul album, "Holy Diver". Acesta a conținut două melodii ce au ajuns în topuri, Rainbow in the Dark și Holy Diver, care s-au bucurat de popularitate de la MTV. Ronnie James Dio și Jimmy Bain au cântat la clape în studio, dar l-au recrutat pe Claude Schnell pentru spectacolele live din 1983, înainte de turneul Holy Diver. Dio a vorbit despre originile formației: "A fost grozav în formație. A fost perfect pentru noi. Totul s-a potrivit perfect. Etica la repetiții a fost uimitoare. Efortul de la înregistrări a fost la fel de bun. Toată lumea a vrut să iasă grozav. Chiar am crezut în ceea ce am facut si nu am putut aștepta să scoatem acest produs și lumea sa îl audă."

 De la "The Last in Line" la "Dream Evil" (1984-1989)

Acum un cvintet cu Schnell la clape, formația a lansat al doilea album, "The Last in Line", pe 2 iulie 1984. Urmat de al treilea album, "Sacred Heart", ce a fost lansat pe 15 august 1985.
În 1985, Ronnie James Dio, Campbell și Bail au scris cântecul Stars pentru proiectul Hear 'n Aid, cu mulți alți cântăreți de heavy metal din acea perioada. Lui Campbell nu i-a mai placut să lucreze cu Dio și ruptura dintre ei a dus la excluderea lui Campbell din formație. Multe melodii au fost înregistrate în timpul turneului Sacred Heart pentru Intermission EP din 1986 cu Campbell înca la chitară, însă melodia "'Time to Burn l-a introdus fanilor pe noul chitarist Craig Goldy.
Pe 21 iulie 1987, a fost lansat al patrulea album, "Dream Evil". Dupa "Dream Evil", Goldy a vrut să înceapa un proiect solo și a părăsit formația. În iunie 1989, Rowan Robertson în vârstă de 18 ani a fost anunțat ca fiind succesorul lui Goldy, dar au urmat viitoare schimbări cu Schnell, Bain și mai apoi Appice a părăsit formația.

Schimbări (1990-1999)

Schnell, Bain și Appice au fost înlocuiți, respectiv cu Jens Johansson, Teddy Cook și fostul toboșar de la AC/DC, Simon Wright. Noua formație a lansat albumul, "Lock Up the Wolves" în primăvara anului 1990. În timpul turneului, Ronnie James Dio s-a întâlnit cu Geezer Butler, fostul coleg din Black Sabbath, ceea ce a dus la o scurtă reuniune a formației, producând albumul "Dehumanizer". După aceasta, Ronnie James Dio a reformat Dio din nou, păstrandu-l doar pe Appice la baterie. La începutul anului 1993, chitaristul Tracy G, claparul Scott Warren și basistul Jeff Pilson s-au alăturat. În această perioadă formația a lăsat deoparte temele fantastice din cântece și s-au concentrat mai mult pe problemele moderne. Ca rezultat, unii fani au privit albumele scrise în această perioadă (1993 - "Strange Highways", 1996 - "Angry Machines si Inferno: Last in Live") ca fiind cele mai proaste dintre albumele Dio, în timp ce alții le-au vazut ca pe un nou început, lăsând în spate sunetele învechite a anilor '80.  Cu vânzări record dezamăgitoare pentru "Angry Machines", managementul a dorit ca trupa sa se întoarca la stilul lor din trecut, fapt ce a determinat plecarea lui Tracy G, urmând să fie înlocuit de revenirea lui Craig Goldy. Drept urmare, Appice a părăsește formația Dio încă odată.

Revenirea (2000-2004)

Întoarcerea lui Craig Goldy a ușurat scoaterea celui de-al optulea album Dio în 2000, "Magica", ce a fost privit de mulți drept "albumul de întoarcere" a formației și a ajuns numărul 13 în topurile Billboard 200. Acesta a conținut nu numai ùntoarcerea lui Goldy, dar și a lui Simon Wright și Jimmy Bain, cu toate că în turneul european, Chuck Garric a cântat la chitară bas. Un album conceptual, "Magica" a reprezentat o revenire la un sunet mai vechi al trupei și mult mai de succes, în timp ce utilizarea sporită a clapelor le-a dat un sentiment mai modern. În decursul următorului turneu, tensiunea a crescut între Goldy și Bain și Ronnie James Dio pe de alta parte. Goldy a părăsit formația în ianuarie 2002 și a fost înlocuit cu Doug Aldrich, pe care Bain l-a cunoscut în timp ce înregistra un album tribut pentru Metallica. Pentru că a apărut atât de târziu, Aldrich nu a contribuit atât de mult la ce-l de-al noualea album, "Killing the Dragon", care a fost scris în primul rând de Ronnie James Dio și Bain. "Killing the Dragon" a fost lansat în 2002 prin Spitfire Records și a fost bine primit în comunitatea de metal, ajungând în top Billboard 200. Aldrich va rămâne în formație până anul urmator în aprilie, când, la fel ca și Campbell, se va alătura formației Whitesnake, promovând întoarcerea lui Goldy. La scurt timp dupa aceea, Bain a părăsit formația.

Master of the Moon și despărțirea (2004-2010)

Dio au lansat cel de-al zecelea album, "Master of the Moon" pe 30 august 2004, în Europa prin SPV Records și pe 7 septembrie în Statele Unite prin Sanctuary Records.
În anul 2005, Dio a lansat albumul live "Evil or Divine-Live in New York City", care a prezentat același show ce a fost lansat pe DVD în 2003. În 2005, Dio au avut turneu în Sudul Americii, Japonia, Europa și Rusia. Turneul din toamnă a fost intitulat "An Evening With Dio" și a prezentat un set regulat, apoi un al doilea set al formației cântant "Holy Diver" în intregime. Un DVD al turneului a fost filmat în Londra. Varianta audio a acestui spectacol a fost lansată în aprilie 2006 într-un CD dublu și s-a numit "Holy Diver- Live".
În 2007, s-a anunțat că Black Sabbath se vor întoarce cu Ronnie James Dio, revenind sub numele de Heaven and Hell. Formația a lansat "The Devil You Know" în 2009.
Implicarea lui Ronnie James Dio în Heaven and Hell a întârziat cu înregistrarea a ceea ce urma săbfie "Master of the Moon, Magica 2".
Dio intenționa să lanseze o nouă melodie numita Electra. Acesta ar fi fost primul material audio în 5 ani. De asemenea, trupa intenționa să mai înregistreze unul sau doua albume în 2010.
Turneul European din 18 noiembrie 2009, a fost anulat din cauza spitalizarii lui Ronnie James Dio. Acesta a fost diagnosticat cu cancer la stomac si a fost sub tratament. Managerul și soția lui, Wendy Dio au mulțumit susținătorilor și au spus: "Dupa ce va omorâ acest dragon, Ronnie se va întoarce pe scenă unde îi este locul, făcand ceea ce iubește cel mai mult, va cânta pentru fani."
Pe 19 februarie 2010, a fost anunțat oficial pe pagina web Dio că acesta va lansa un Box Set intitulat "Tournada Box Set". Setul includea CD-ul "Killing the Dragon", DVD-ul "Evil or Divine", DVD-uri bonus, interviuri, poze, videoclipuri în premiera pentru "Killing the Dragon", melodia Push, carduri exclusive cu Dio și single-ul bonus, Electra, fiind ultima melodie înregistrată a formației.

Decesul lui Ronnie James Dio

Ronnie James Dio a murit pe 16 mai 2010 de cancer la stomac la vârsta de 67 de ani. Pe 9 noiembrie 2010 un album live postum a fost lansat. Intitulat "Dio la Donington UK: Live 1983 & 1987", dispunand de aparitiile lui Dio din 1983 și 1987 la festivalul Monsters of Rock.
Într-un interviu acordat revistei Classic Rock Magazine din Marea Britanie, chitaristul lui Dio a afirmat faptul ca "Lucram la melodii pentru noul album cu Dio chiar inainte ca Ronnie să moară în mai."
În mai 2012, fostul chitarist Dio, Vivian Campbell, în ciuda neînțelegerilor cu Dio, a anunțat că are intenția de a reuni formația pentru o potențială serie de spectacole. În formative ar fi inclus el însuși, toboșarul Vinny Appice, basistul Jimmy Bain și claparul Claude Schnell. Formația va concerta sub numele de Last in Line.

Membri

Componență finală
 Ronnie James Dio – vocal, claviatură (1982 – 1991, 1993 – 2010; decedat în 2010)
 Craig Goldy – chitară, claviatură (1986 – 1989, 1999 – 2001, 2004 – 2005, 2006 – 2010)
 Rudy Sarzo – chitară bas (2005 – 2010)
 Simon Wright – baterie, percuție (1989 – 1991, 1998 – 2010)
 Scott Warren – claviatură (1993 – 2010)

Trupe de succes
Două grupuri de foști membri ai lui Dio, DIO Disciples și Last in Line, s-au reunit independent pentru a realiza cântecele Dio.

Dio Disciples

Membri actuali

 Craig Goldy – chitară (2011 – prezent)
 Simon Wright – baterie (2011 – prezent)
 Scott Warren – claviatură (2011 – prezent)
 Bjorn Englen – chitară bas (2012 – prezent)
 Oni Logan – vocal (2012 – prezent)
 Mark Boals - vocal (2013 – prezent)
 Tim "Ripper" Owens – vocal (2011 – 2014, 2016 - prezent)

Foști membri

 Rudy Sarzo – chitară bas (2011)
 Toby Jepson – vocal (2011 – 2012)
 James LoMenzo – chitară bas (2011 – 2012)

Membri de turnee

 Doro Pesch - vocal (2011)
 Vinny Appice - baterie (2013 - 2014)
 Rowan Robertson - chitară (2013)
 Gonzo Sandoval - baterie (2014)

Last In Line

Membri actuali

 Vinny Appice - baterie (2012 – prezent)
 Vivian Campbell - chitară (2012 – prezent)
 Andrew Freeman - vocal (2012 - prezent)
 Phil Soussan - chitară bas (2016 - prezent)
 Erik Norlander - claviatură (2016 - prezent)

Foști membri

 Jimmy Bain - chitară bas (2012 – 2016; decedat în 2016)
 Claude Schnell - claviatură (2012 – 2015)

Albume de studio
 Holy Diver (1983)
 The Last in Line (1984)
 Sacred Heart (1985)
 Dream Evil (1987)
 Lock Up the Wolves (1990)
 Strange Highways (1993)
 Angry Machines (1996)
 Magica (2000)
 Killing the Dragon (2002)
 Master of the Moon (2004)

Referințe

Formații americane
Formații heavy metal
Cvintete muzicale
Fondări în 1982

Dio


Sámuel Domokos  () a fost un istoric literar, folclorist și bibliograf maghiar.

A urmat cursurile Colegiul Reformat din Aiud, după care a absolvit Facultatea de Filologie de la Universitatea din Cluj. A fost profesor de liceu la Năsăud (1940-1944) și la Budapesta (1945-1947); din 1948 a fost asistent, lector, apoi conferențiar, șef de catedră, profesor la Catedra de limba și literatura română a Universității Eötvös Loránd din Budapesta. De acolo s-a pensionat în 1978, dar a predat până în 1983 istoria literaturii române din secolul al XX-lea. A decedat pe 13 februarie 1995.

Scrieri
Tipografia din Buda. Contribuția ei la formarea științei și literaturii române din Transilvania la începutul secolului al XIX-lea, Gyula, 1994.

Traduceri
Domokos a tradus în maghiară scrieri ale lui Nicolae Bălcescu (1950), Alexandru Toma (1955), Tudor Arghezi (1961), Alexandru Macedonski (1963), Lucian Blaga (1965), Alexandru Mitru (1983) ș.a.

Referințe

Bibliografie
Váczy Leona: Domokos Sámuel: A román irodalom magyar bibliográfiája. Könyvtári Szemle 1966/4.
Mészáros József: A román irodalom magyar bibliográfiája. Előre 1966. aug. 11.
Vita Zsigmond: Domokos Sámuel: A román irodalom magyar bibliográfiája. Korunk 1966/12.
Bustya Endre: Úttörő monográfia és ami kimaradt belőle. Utunk 1972/5.
Beke György: Domokos Sámuel Interjú a Tolmács nélkül c. kötetben. 1972. 254-66;
Beke György: Célunk a román irodalom magyarországi rangját tovább emelni. Budapesti beszélgetés Domokos Sámuellel. A Hét 1975/12.
Nagy Pál: Domokos Sámuel: A román irodalom magyar bibliográfiája (1961-1970). Igaz Szó 1978/11.
Domokos Sámuel élete, munkássága, Alsófüged, Udvardy Frigyes adatbankja, 1995

Nașteri în 1913
Decese în 1995
Istorici literari maghiari
Istorici literari români
Maghiari din România
Traducători maghiari
Traducători români
Oameni din Austro-Ungaria
Maghiari din secolul al XX-lea
Etnografi maghiari
Profesori universitari

Sámuel Domokos


Mitsuyuki Yoshihiro (født 4. maj 1985) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Sanfrecce Hiroshima og Consadole Sapporo.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Mitsuyuki Yoshihiro


Sturla Holm Jónsson (født 4. november 1966) er en islandsk lastbilchauffør og politiker. Sturla var leder af lastbilchaufførernes protester i Island 2008 og var fremtrædende i gryde og pande-revolutionen (massedemonstrationer på Island efter finanskrisen i 2008). Han stiftede partiet Framfaraflokkkurin ("Kør-fremad-partiet"), som han senere omdøbte til "Sturla Jónsson". Ved altingsvalget i 2013 opstillede han for partiet i Reykjavík Nord-kredsen, men blev ikke valgt ind.

Sturla har bekendtgjort sit kandidatur til præsidentvalget i 2016.

Valgresultat

Henvsninger

Politikere fra Island
Aktivister fra Island

Sturla Jónsson


Onthophagus kachowskii é uma espécie de inseto do género Onthophagus da família Scarabaeidae da ordem Coleoptera.

História
Foi descrita cientificamente pela primeira vez no ano de 1900 por Olsoufief.

Referências

Ligações externas

kachowskii
Coleópteros descritos em 1900

Onthophagus kachowskii


Michelle Sung Wie West (; born October 11, 1989) is an American professional golfer who plays on the LPGA Tour. At age 10, she became the youngest player to qualify for a USGA amateur championship. Wie also became the youngest winner of the U.S. Women's Amateur Public Links and the youngest to qualify for an LPGA Tour event. She turned professional shortly before her 16th birthday in 2005, accompanied by an enormous amount of publicity and endorsements. She won her first and only major at the 2014 U.S. Women's Open.

Early life, family and education
Wie was born on October 11, 1989, in Honolulu, Hawaii. She is the only child of immigrant parents from South Korea who came to the United States in the 1980s. Her father, Byung-wook Wie, is a former professor of travel industry  management at the University of Hawaii. Her mother, Bo, was South Korea's women's amateur golf champion in 1985, and competed in a Miss Korea beauty pageant. Her paternal grandfather, Sang-Kyu Wie, a resident of Jangheung, Jeollanam-do, was an emeritus professor at Seoul National University. When she was born, Wie was a dual citizen of South Korea (by jus sanguinis) and the United States (by jus soli). She renounced her South Korean citizenship in February 2013.

Wie graduated from Punahou School in Honolulu in June 2007. On December 19, 2006, she announced that she would be attending Stanford University, where there are family ties. Her paternal grandfather was a visiting professor, and an aunt and uncle are both graduates. She enrolled in September 2007 as a freshman, but as a professional golfer, Wie was not eligible under NCAA rules to play for Stanford's golf team. During her first three years at Stanford, she attended only during the fall and winter quarters, running from late September through mid-March each year. She took leaves of absence during the rest of the year to play professional golf. Wie completed her studies at Stanford in March 2012 with a major in communications. She participated in the university's graduation ceremony in June 2012.

Amateur career (2000–2005)
Wie began playing golf at the age of four. In 2000, at the age of ten, she became the youngest player ever to qualify for the U.S. Women's Amateur Public Links Championship. Eight years later, Wie's mark was surpassed by fellow Hawaiian Allisen Corpuz, who qualified when she was five months younger than Wie had been when she set the record. Wie remained the youngest player to advance to match play in this tournament, until 2014 when Lucy Li surpassed her by one week. In 2001, at the age of 11, she won both the Hawaii State Women's Stroke Play Championship and the Jennie K. Wilson Women's Invitational. The Jennie K. Wilson Women's Invitations is the oldest and most prestigious women's amateur tournament in Hawaii. She also advanced into match play at the Women's U.S. Amateur Public Links Championship.

In 2002, she won the Hawaii State Open Women's Division by thirteen shots. She also became the youngest player to qualify for an LPGA event, the Takefuji Classic held in Wie's home state of Hawaii. While she went on to miss the cut, her record stood for five more years until it was broken in 2007 by 11-year-old Ariya Jutanugarn.

At the 2003 Kraft Nabisco Championship, Wie became the youngest player to make an LPGA cut. She carded a 66 in the third round, tying the amateur record for a women's major championship and qualifying her to play in the final group of the championship. In June 2003, Wie won the Women's Amateur Public Links tournament, becoming the youngest person ever, male or female, to win a USGA adult event. Later that summer, she made the cut at the US Women's Open when she was still just 13, the youngest player ever to do so.

Wie was given a sponsor's exemption to the 2004 Sony Open in Hawaii, becoming the fourth, and youngest, female to play a PGA Tour event. Her second round score of 68 was the lowest ever by a woman in a PGA Tour event, though she went on to miss the cut in the tournament. While missing the cut by 1 stroke she bettered the 36 hole score of 47 men including 4 major winners and matched the scores of 15 more men including 3 more major winners. At age 16, 2 years later she shot another round of 68 in the men's tour Sony open and bettered the 36 hole score of 18 men including 2 major winners and matched the score of 9 others including 1 major winner. She again played in the LPGA Kraft Nabisco Championship, finishing fourth. As part of the victorious U.S. team, she became the youngest woman ever to play in the Curtis Cup tournament. Wie started her 2005 season by accepting another sponsor's invitation to play on the PGA Tour at the Sony Open in Hawaii, where she again missed the cut. She played five more LPGA Tour events that year as well as a PGA Tour event, the John Deere Classic. It was her third outing at a PGA Tour event; she missed the cut by two strokes. She entered qualifying for the U.S. Amateur Public Links and became the first female golfer to qualify for a USGA national men's tournament, tying for first place in a 36-hole qualifier for the U.S. Amateur Public Links. Wie made the top 64 in the stroke play rounds to qualify for match play. She lost in the quarterfinals to eventual champion Clay Ogden.

On October 5, 2005, a week before her 16th birthday, Wie announced that she was turning professional. She signed sponsorship contracts with Nike and Sony reportedly worth more than $10 million per year.

Professional career

Pre-LPGA membership (2005–08)
When Wie turned professional, she was not a member of any professional tour. LPGA Tour membership age requirements require a golfer to be 18, although some players such as Morgan Pressel and Aree Song have successfully petitioned for an exemption to join at age 17. Wie chose not to request an exemption and was thus only allowed to participate in a limited number of LPGA Tour events when given a sponsor's exemption from 2005 until 2008.

Wie played her first professional event in the 2005 LPGA Samsung World Championship, where she was disqualified from a fourth-place finish for signing an incorrect scorecard. A journalist, Michael Bamberger, reported a day after Wie had completed her round that she had illegally dropped the ball closer to the hole than its original lie. Wie would later go on to tally four top-5 finishes on the LPGA tour, including a second at the Evian Masters, a tie for third at the Kraft Nabisco Championship, and a tie for 5th at the LPGA Championship. In the initial Rolex World Golf Rankings in February, 2006, Wie was placed third, behind Annika Sörenstam and Paula Creamer, but eventually dropped to 7th, partially due to a limited schedule.

2006 also involved several competitions against male competitors, starting with the PGA Tour Sony Open, where she again missed the cut, this time by four strokes. In May she became the first female medalist in a local qualifier for the men's U.S. Open, but did not advance past the New Jersey final stage qualifier. At the PGA John Deere Classic, after a 6-over-par first round, and 10 strokes off the projected cut, midway through round two, she withdrew from the tournament, citing heat exhaustion and tiredness.

Wie also played on both the European and Asian tours. At the SK Telecom Open, a men's tournament in South Korea, she became the second woman (after Se Ri Pak) to make the cut on the Asian Tour, and in addition, reportedly received appearance fees exceeding the event's total prize money. However, Wie finished the season with several disappointing performances in both male and female tournaments, including the Omega European Masters, PGA 84 Lumber Classic, LPGA Tour Samsung World Championship and the Casio World Open. At this point, Wie had played 14 consecutive rounds of tournament golf without breaking par and had missed the cut in 11 out of 12 tries against men and remained winless against the women.

In 2007, Wie's slump continued, including a four-month hiatus, due to injuries to both wrists, a disqualification, and several missed cuts and withdrawals. At the LPGA Ginn Tribute Hosted by Annika, she was 14 over par through 16 holes in the first round before withdrawing, citing the injury. The withdrawal was controversial owing to the LPGA Rule of 88, which states that a non-LPGA member shooting a score of 88 or more is forced to withdraw and banned from LPGA co-sponsored events for the rest of the year. Later that year, after finishing one stroke off the lead during the second round of the State Farm Classic, she was disqualified for walking outside of the official tournament area before returning to sign her scorecard. Despite the lack of victories, Wie was ranked #4 in the 2007 Forbes Top 20 Earners Under 25, with an annual earnings of $19 million.

Wie finally became eligible to play full-time on the LPGA Tour in 2009, when she tied for 7th place at the LPGA qualifying tournament in Daytona Beach.

LPGA membership (2009–2023)

After passing LPGA Qualifying School in December 2008, Wie declared that she still planned to play in tournaments against men. However, for the second consecutive year, she did not receive a sponsor exemption to play in the Sony Open in Hawaii where she had played four years in a row from 2004 through 2007. Her first tournament as an LPGA member was the season-opening SBS Open at Turtle Bay where she shot 66, 70 to move into a tie with Angela Stanford going into the final round of the tournament. Wie held a three-stroke lead with eight holes remaining, but ended up losing to Stanford by three strokes.

It was reported in early March, 2009, that Wie had left the William Morris Agency, the Hollywood talent agency that had represented her since she turned pro in 2005, and would be signing with sports agency IMG.

At the second major of the year, the LPGA Championship, she finished tied for 23rd, her best finish in a major since 2006. During this tournament she also scored her first recorded hole-in-one as a professional. However, the day after her final round of the LPGA Championship, she failed to qualify for the U.S. Women's Open due to a mediocre performance at a sectional qualifying tournament.

In August, at Rich Harvest Farms golf course in Sugar Grove, Illinois, Wie was a captain's pick for the United States team in Solheim Cup competition, where she led the American squad to victory with a 3-0-1 performance, the best record on the American team.

On November 15, 2009, Wie won her first professional individual tournament, the Lorena Ochoa Invitational in Guadalajara, Mexico, an event on the LPGA Tour limited to the top 36 female golfers in the world as determined by the LPGA money list and Rolex women's world golf rankings, posting a score of thirteen under par 275 for a two-stroke margin over fellow American Paula Creamer, and beating Jiyai Shin, Cristie Kerr and Morgan Pressel by two strokes.  She then finished second in the Ladies European Tour season-ending Dubai Ladies Masters tournament on December 9–12, 2009, shooting a 15-under-par 273, which put her three shots behind winner In-Kyung Kim.

On August 29, 2010, she posted a three-shot win over a full field at the CN Canadian Women's Open, held at St. Charles Country Club in Winnipeg, Manitoba, for her second career professional victory.  In her next LPGA event two weeks later, she finished second in the 54-hole P&G NW Arkansas Championship shooting 201 (−12) and losing to Yani Tseng by one stroke after giving up an overnight three-stroke lead.

On April 19, 2014, Wie won her third LPGA Tour event – and her first in the United States – the LPGA Lotte Championship. She was four strokes behind Angela Stanford after 54 holes but shot a 67 to Stanford's 73 to win by two strokes.

On June 22, 2014, Wie won her fourth LPGA Tour event and first major championship, the U.S. Women's Open. She was tied for the lead with Amy Yang after 54 holes at two-under-par. She double-bogeyed the 16th hole to fall within one shot of Stacy Lewis, but birdied the next hole and parred the last hole for a final round par-70 to win by two strokes over Lewis. The win, coupled with her second-place finish in the 2014 Kraft Nabisco Championship, resulted in her winning the inaugural Rolex Annika Major Award. In 2014, she was also named one of ESPNW's Impact 25.

Wie will contribute to CBS Sports' multimedia golf coverage, including the Masters starting in 2020.

In May 2022, Wie West announced that she would be stepping away from the game following the 2022 U.S. Women's Open.

Her last event is the 2023 U.S. Women's Open at Pebble Beach Golf Links on July 6–9.

Controversies
From the beginning of her public career, Michelle Wie was the subject of controversy expressed by fans, media, peers, and other observers.

Performances in men's events
Despite the publicity her appearances garnered, Wie made only one cut in a men's tournament: at the rain-shortened 2006 SK Telecom Open on the Asian Tour. She made no cuts on the PGA Tour. After she missed the cut at the 2007 Sony Open by 14 shots, many sports critics began to doubt whether she ever would.

Wie's last appearance in a men's professional event was at the 2008 Legends Reno-Tahoe Open, an alternate event on the PGA Tour. Wie shot rounds of 73 and 80, missing the cut by nine strokes.

Use of exemptions
Professional golfers, fans, and media critics remarked that allowing Wie to compete in PGA events took away opportunities from more deserving golfers. By late 2007, the criticism over the use of exemptions had extended to Wie's participation in women's events on the LPGA Tour as well. Wie declined to enter LPGA Tour qualifying school after turning 18 and therefore would have to depend on sponsor exemptions to play in future LPGA tournaments. This decision drew criticism from golf fans and commentators. Such criticism ended after Wie qualified for the LPGA Tour through the 2008 qualifying tournament.

Caddie turnover
Early in her career, Wie employed many different caddies after her father stopped being her caddie in 2004. She created controversy when, after finishing tied for 26th at the 2006 British Open, her caddie Greg Johnston was fired over the phone by Wie's then-agent Ross Berlin. Johnston said he was "surprised and disappointed" at the firing and at the fact that "no one named Wie gave me the news." Wie employed several other professional caddies after Johnston, and also returned to using her father for the remainder of the 2007 season, parting ways with caddie David Clarke after she missed the cut at that year's British Open. For much of 2009, Wie used on-loan caddie Patrick Tarrant, who worked for then-injured PGA pro Brett Wetterich; however, at the end of that year but prior to her first LPGA victory, Tarrant recommended that she work with his friend Brendan Woolley, who continued as her exclusive caddie through the 2010 season. Woolley and Wie parted ways in December 2012 after Wie finishing 64th on the LPGA Money List and earning just $158,546 that season. In January 2013, Wie employed Mark Wallington, who caddied for another LPGA professional and European Solheim Cup player, Sophie Gustafson, for three tournaments. Wie then began working with Duncan French, who has continued caddying for her exclusively since.

2007 wrist injury
In the first week of February 2007, it was reported that Wie hurt her left wrist in a fall while running. However, little information was provided to the public due to concerns about her privacy. Initially, her public relations staff reported that she would be away from golf for 4 to 6 weeks but the injury lasted until the end of May.

In response to the lack of information and prolonged absence, Brittany Lincicome questioned whether Wie and her parents had fabricated the injury in order to give her a reason to take a break from golf. At the Ginn Tribute Hosted by Annika in May 2007, Wie's playing partner, Alena Sharp, questioned Wie's withdrawal from the tournament due to wrist injury. However, Wie's other playing partner, Janice Moodie, stated that she heard Wie say "Ouch!" after hitting her tee shot, and confirmed "She didn't swing as hard from that point on."

In April 2008, she announced that she had three broken bones in her wrist, despite her agent's March 2007 announcement that the wrist was not broken.  A 2009 article about Wie's injury stated that the original misinformation resulted from Wie and her family failing to "understand or accept the severity of the injury," and that during the entire 2007 season, Wie played under a great deal of pain, taking four to five pain killers a day.

Personal life
In March 2019, Wie announced that she was engaged to Jonnie West, who is Director of Basketball Operations for the Golden State Warriors and is the son of NBA legend Jerry West. They married on August 10, 2019, at a private home in Beverly Hills, California. In January 2020, she announced she was pregnant with a daughter, while expressing interest in eventually returning to competitive golf. On June 19, 2020, she gave birth to a daughter, who received the name Makenna.

Amateur wins
2002 Hawaii State Open, Women's Division (67-71-70=208 −8), 13 strokes over Cindy Rarick
2003 U.S. Women's Amateur Public Links (Stroke play: 73-71=144 (E). 18-hole matches: 2&1, 2&1, 5&4, 6&5, 5&4. 36-hole final: 1 up over Virada Nirapathpongporn)

Wie won several other Hawaiian local and junior events during the years 2000 through 2002.

Wie played her first professional event while still an amateur in February 2002. Prior to her first win in a professional tournament, on November 15, 2009, she played in a total of 80 professional events as either an amateur or a professional:
66 against women: 64 on the LPGA Tour, 1 on the Ladies European Tour, and 1 on the LPGA of Korea Tour.
14 against men:  8 on the PGA Tour, 2 on the Japan Golf Tour, 1 on the European Tour, 1 on the Asian Tour, 1 on the Nationwide Tour, and 1 on the Canadian Tour.

Professional wins (5)

LPGA Tour wins (5)

Major championships

Wins (1)

Results timeline
Results not in chronological order.

^ The Evian Championship was added as a major in 2013.

LA = Low amateur
CUT = missed the half-way cut
WD = withdrew
NT = no tournament
T = tied

Summary

Most consecutive cuts made – 13 (2003 Kraft Nabisco – 2007 LPGA)
Longest streak of top-10s – 4 (2005 British Open – 2006 U.S. Open)

LPGA Tour career summary

 As of July 9, 2023
Wie was not a member of the LPGA Tour before the 2009 season.
* Includes matchplay and other events without a cut.
^ Wie's $6,760 earnings at the 2013 Honda LPGA Thailand and $65,589 at the 2017 HSBC Women's Champions were considered unofficial under LPGA rules and are not included in yearly totals.
† Does not include non-member earnings from 2006 to 2008

World ranking
Position in Women's World Golf Rankings at the end of each calendar year.

^ as of July 10, 2023

Professional record outside of LPGA Tour
This table shows Wie's earnings as a professional, excluding LPGA Tour events.

*Tournament shortened to 56 holes because of rain.
Dates are span of competitive rounds, regardless of whether Wie participated in all rounds.

MC = missed halfway cut
WD = withdrew
Margin = strokes behind winner or cutline, not applicable in case of withdrawal.

Team appearances
Amateur
Curtis Cup (representing the United States): 2004 (winners)

Professional
Solheim Cup (representing the United States): 2009 (winners), 2011, 2013, 2015 (winners), 2017 (winners)
International Crown (representing the United States): 2018

Solheim Cup record

Golf records
 The youngest winner (male or female) of an adult USGA-sanctioned tournament – Age 13 (2003 U.S. Women's Amateur Public Links)
 The youngest player to make a cut in an LPGA tournament and major – Age 13 (2003 Nabisco Championship)
 The lowest round by a female in a PGA Tour event  – 68 (2004 and 2006 Sony Open)
 The youngest player to play in Curtis Cup history – Age 14 (2004)
 The first female to qualify for a USGA championship that is generally played by males - Age 15 (2005 U.S. Amateur Public Links Championship Pittsburgh sectional)
 The first female to make a cut on the Asian Tour - Age 16 (2006 SK Telecom Open)
 The first female medalist in a U.S. Open qualifying tournament – Age 16 (2006 U.S. Open Local Qualifying at Turtle Bay Hawaii)

See also
Female golfers who have competed in men's PGA tournaments:
Annika Sörenstam
Suzy Whaley
Babe Didrikson Zaharias
Brittany Lincicome

References

External links

American female golfers
LPGA Tour golfers
Winners of LPGA major golf championships
Solheim Cup competitors for the United States
Golfers from Honolulu
Golfers from California
Laureus World Sports Awards winners
Punahou School alumni
Stanford University alumni
American people of South Korean descent
American sportspeople of Korean descent
Jangheung Wi clan
1989 births
Living people
21st-century American women

Michelle Wie West


Julija Abakumovskaja (rus. Юлия Дмитриевна Абакумовская; Kujbyšev, 3. svibnja 1942.), ruska operna pjevačica,  mezzosopran.

Životopis
Rođena je 1942. godine u tadašnjem Kujbyševu, današnjoj Samari. Od godine 1991. članica je "Nove opere" u Moskvi.

Odlikovanja
  Narodni umjetnik SSSR-a (1981.)
Narodni umjetnik Ruske Federacije (1994.)

Izvori

Literatura
  Igor Abrosimov: Советская Россия: 1917-1991 - государство, политика, экономика, наука, культура, литература, искусство. proza.ru, 2009.

Vanjske poveznice
  Životopis na kino-teatr.ru

Ruski pjevači
Mezzosoprani

Julija Abakumovskaja


Hong Kong bayrağı ya da Çin Halk Cumhuriyeti, Hong Kong Özel Yönetim Bölgesi bayrağı (Geleneksel Çince: 中華人民共和國香港特別行政區區旗; Basitleştirilmiş Çince: 中华人民共和国香港特别行政区区旗), kırmızı zemin üzerinde Hong Kong'a özgü bahunya çiçeğini temsil eden beş taçyapraktan oluşur. Zemin rengi olan kırmızı, Çin'in resmi bayrağına bağlı kalınarak seçilmiştir.

Hong Kong bayrağı 16 Şubat 1990 tarihinde tasarlanmış ve 4 Nisan 1990'da Yedinci Çin Ulusal Halk Meclisi'nin üçüncü oturumunda kabul edilmiştir. Birleşik Krallık yönetiminden çıkarak Çin Halk Cumhuriyeti'ne bağlanma kutlamalarının yapıldığı 1 Temmuz 1997'de ilk kez resmî olarak göndere çekilmiştir. Bayrağın kesin kullanım alanı ve kuralları Çin Halk Cumhuriyeti'nin başkenti Pekin'de toplanan danıştay toplantısında yasalara göre düzenlenmiştir.

1843 yılından 1997'de İngilizlerin Hong Kong üzerindeki yetkilerini Çin Halk Cumhuriyeti'ne bıraktığı süreye kadar Hong Kong bayrağı birçok değişiklik geçirmiştir. Bundan bir önceki bayrak, bayrağın bakanın sol kısmının üst yarısında kalan İngiliz bayrak simgesi ve sağ kısmının ortasında beyaz bir çember içinde bulunan Hong Kong armasından oluşuyordu.

Tasarım

Simge

Bayrağın tasarımında kültürel, politik ve dinî olguların izleri görülür. Bayrağın en önemli özelliği rengidir. Binyıllar boyunca Çin insanının gerek günlük hayatlarında, gerek şenlik ve dinî günlerinde kullandığı kırmızı milliyetçilik olgusunu temsil eder. Bununla birlikte Çin Halk Cumhuriyeti'nin resmî bayrağının da kırmızı olması anavatana bağlılığı gösterir.

Bayrağı oluşturan bir diğer öge, 5 taçyapraklı bahunya çiçeğidir. Yalnızca Hong Kong doğasında yetişebilen hoş kokulu, orkideye benzer bir türdür. 1965 yılında Hong Kong şehir belediyesi tarafından kentin simgesi seçilmiş, armalara bastırılmıştır. Aslında pembe açan bir çiçek olmasına karşın Hong Kong belediye belirtkesinde beyaz tasvir edilmiştir. O zamandan sonra bazı değişikliklere uğramış ve son hâliyle 1997 yılında Hong Kong Özel Yönetim Bölgesi'nin resmî bayrağı statüsüne çıkarılmıştır.

Yapı

Aşağıdaki tabloda bulunan sayılar Hong Kong bayrağı için belirlenmiş yasal ölçülerdir. Bu oranların dışında kalan tüm bayraklar standart dışıdır ve resmî olarak hiçbir yerde kullanılamazlar.

Renk özellikleri

Aşağıdaki tabloda Hong Kong bayrağında kullanılması gereken renk tonları HTML, RGB ve Pantone olarak gösterilmiştir.

Üretim

Hong Kong bayrağının üretimi için Hong Kong hükûmeti tarafından hazırlanmış renk tonları ve boyutları konusunda uyulması gereken bazı ölçütler vardır. Öncelikle bayrağın üzerine bulunan beyaz çiçek figürü bayrağın her iki yüzünde de birbiri ile tıpatıp aynı olmalıdır.

Kırmızı renkli bayrağın zemini dikdörtgendir. Uçkur genişliği için bırakılan bölüm beyaz renkli olur. Üretim aşamasında kırmızı rengin Çin Halk Cumhuriyeti'nin ulusal bayrağı ile aynı renk tonlarında olması tercih edilir. Resmî kurallar gereğince bayrağın genişliği, yüksekliğinin 1,5 katıdır. Ortada bulunan bahunya çiçeğini çevreleyecek kurgusal çemberin çapı, bayrağının genel yüksekliğinin 0,6'sını oluşturur. Ortada bulunacak bahunya çiçeği hayalî bir noktadan doğarak saat yönünde dışa dönük beş taçyapraktan oluşur. Çiçeğin her bir taçyaprağının üzerinde bayrağın zemini ile aynı tonda olacak şekilde beşer kollu bir yıldız bulunur. Bayrağın merkezinden doğarak her bir taçyaprağı ikiye bölerek yükselen ve yıldız şekillerinin hemen altında sona eren kırmızı çizgiler gerçek çiçeklerde bulunan Stamenleri temsil eder.

Tarih

Geçmişteki bayraklar

Birleşik Krallık döneminde sömürge devletlerden biriyken Hong Kong bayrağı, 100-150 yıl içinde pek çok değişiklik geçirmiştir. O dönemde bu değişiklikler ayrıntılı olarak kaydedilmediği için bugün bilineneler oldukça sınırlıdır.

1843 yılında Nanking Antlaşması ile Çinlilerin elinden İngiliz egemenliği altına giren Hong Kong'da ilk kullanılan bayrak mavi zeminlidir ve bir köşesinde İngiliz bayrağı simgesi vardır. Sağ yanında Hong Kong'un bölgesel arması da kullanılmıştır. Ancak bu bayrak 1868 yılında Hong Kong yöneticisi Richard Graves Macdonell tarafından yürürlükten kaldırıldı.

Daha sonra 1870 yılında sol tarafının üst yarısında İngiliz bayrağı, sağ tarafının ise ortasında beyaz bir çember içinde bir taç ve tacın altında Hong Kong'u simgeleyen H.K. harflerinin bulunduğu bayrak tasarlanmıştır ancak üç yıl sonra harfler kaldırılarak bayrak bir süre böyle kullanılmıştır. Bu dönemde Hong Kong nişanının nasıl olduğu konusunda herhangi bir bilgi yoktur; ancak muhtemelen bayrağın üstünde bulunan taç ikonunun altında H.K. harfleri olan ya da olmayan sürümüydü. Daha sonra, 1879'da  beyaz çember içindeki taç ikonu yerine üzerinde bir Çin Yelkenlisi ve dağlar bulunan Hong Kong arması eklenmiştir.

Hong Kong'da yine İngiliz egemenliğinde, II. Dünya Savaşı'nın ardından eski bayraklara dönüş denemeleri yapılmılışsa da egemenlik haklarının Çin Halk Cumhuriyeti'ne geçişine kadar aşağıdaki tabloda bulunan 7 numaralı bayrak kullanılmıştır.

Günümüzdeki bayrak

Hong Kong Özel Yönetim Bölgesi'nin egemenlik haklarının Çin Halk Cumhuriyeti'ne devredilmesinden önce Hong Kongluların kendi bayraklarını kendileri seçmesi için yeni kurulacak bölgesel yönetimi temsil edecek bir bayrak tasarım yarışması düzenlendi. Yarışmaya 7000'in üzerinde çalışma ile başvuruldu. Jürinin seçtiği eserlerin tümü Çin Halk Cumhuriyeti hükûmeti tarafından reddedilince tasarımcı Tao Ho'ya teklif götürüldü.

İlk olarak seçilecek bayrağı belirlemesi için jüri üyesi olarak seçilen Ho, aralarında üzerinde orak ve çekiç ile dolar işareti gibi simgeler bile bulunan binlerce bayrakların içinden altısını seçtiyse de bunlar da Çin hükûmetince geri çevrildi. Bunun üzerine Ho ve diğer iki tasarımcıya bayrağı kendileri yapmaları için teklif götürüldü. Bayrağı oluşturacak ana ögeler aranırken Ho, bir gün dolaşmakta olduğu çiçek bahçesinde gördüğü bahunya çiçeğinden çok etkilendi ve çiçeğin bakışımının bayrağa uyarlanmış şeklinin doğru seçim olacağı kanısına vardı. Daha sonra ulusal bayrağın ana renklerini kullanarak bu çiçek figürü ile birleştirdi ve Hong Kong'un bugünkü bayrağı ortaya çıktı.

Bayrak protokolü

Çin Halk Cumhuriyeti'nin ulusal bayrağı da, Hong Kong'un bayrağı da baş yöneticinin resmî makamında, Hükûmet Sarayı'nda, Hong Kong Uluslararası Havaalanı'nda ve Hong Kong'a giriş yapılabilecek her türlü noktada bulunur. Bunların dışında Temyiz Mahkemeleri, Yasama Organları Konseyi, Hong Kong Ekonomi ve Ticaret Ofisi gibi başlıca devlet dairelerinde görevli memurlar bulunduğu sürece bayrağın bulunması zorunludur. Hastaneler, okullar, spor tesisleri, karakollar, karargâh bölükleri ve garnizon komutanlıkları gibi diğer devlet birimleri de, 1 Ekim Millî Gün, 3 Temmuz Hong Kong Özel Yönetim Bölgesi'nin İlanı ve 1 Ocak yılbaşı gibi özel günlerde bayrak kullanabilirler. Ancak bazı istisnalar dışında bayrak güneş battığı saatlerde, genelde 18.00'de indirilir ve ertesi gün 08.00'de tekrar göndere çekilir.

Bayrağa saygı

Hong Kong'un temel yasaları bu bayrağın Hong Kong'un resmî simgesi olduğunu taahhüt eder. Bu yasalar gereğince Hong Kong sınırları içerisinde ikamet eden kişi ve kuruluşlar bu bölgesel bayrağa saygı duymak ve değer vermek zorundadır. Hong Kong bayrağının uygun ve uygun olamayan kullanım kuralları Bölgesel Bayrak ve Amblem Koruma Kanununda açıkça belirtilmiştir. Bayrağı tepetaklak tutmak, asılı olduğu yerden zemine ya da su yüzeyine değmesine göz yummak ve kötü hava koşullarında dışarıda bırakmak yasalarca uygun olmayan davranışlardır. Kullanımında yapılmaması gereken bazı diğer davranışlar aşağıdaki gibidir:

 Masa örtüsü olarak kullanılamaz.
 Nevresim ya da perde olarak kullanılamaz.
 Sunum törenlerinde heykel vb. üzerine örtmek için kullanılamaz.
 Herhangi bir giysinin tamamında ya da bir bölüminde kullanılamaz.
 Herhangi bir ticari amaç için reklamlarda kullanılamaz.

 Bayrağın kullanımı

Hong Kong bayrağını taşırken ve sergilerken uyulması gereken geleneksel kurallar vardır. Bayrak eğer dışarıda kullanılıyorsa mutlaka gündoğumunda göndere çekilmeli ve güneş battığı anda da gönderden kuralına göre indirilmelidir. Hava şartlarının bayrağın dışarıda kullanımına imkânsız hâle getirdiği durumlarda bayrak asılmayabilir. Gece karanlığının bastığı zamanlarda bazı özel şartlar altında bayrağın gönderden indirilmesine gerek yoktur. Kalabalık mekânlarda bayrağın üzerine özel ışıklar tutuluyorsa, bayrak karanlıkta kalmıyorsa bayrağın indirilmesi şart değildir.

Hong Kong bayrağı asla baş aşağı asılamaz, tutulamaz ya da çizilemez. Geleneklere göre eğer bayrak bir duvar üzerinde ya da kürsü önünde asılı olacaksa 90 derecelik açıyla, yani dik olmalıdır. Bayrak her zaman -konuşmacının sağına- izleyicilerin soluna koyulur. Bu, bayrağın yerinin onuru temsil eden sağ taraf olduğu geleneğidir. Bunun dışında herhangi bir bölümü yıpranmış, yırtılmış, rengi atmış, lekelenmiş, üzerine yazı yazılmış bayrakların kullanılması da saygısızlık olarak algılanır ve Hong Kong yasaları gereğince suç kapsamına girer. Ayrıca bayrağın çekileceği gönder, kandilisa ve ip de düzgün ve güvenilir olmalıdır.

 Asma şekli

Bayrak eğer bir sahne ya da kürsünün arka fonunda duvara asılacaksa uçkur genişliği denen, göndere çekilirken ipin geçirildiği bölüm bayrağın en üst kısmına gelmelidir. Kapı üstlerinde vb. kısa bir direk ile sergilenecekse bayrağın rüzgâr ile dalganabilmesi ve herhangi bir nesneye temas etmemesi için 45 derecelik açı ile asılır. Eğer Çin Halk Cumhuriyeti ulusal bayrağı ile birlikte bu şekilde asılacak ise her iki bayrağında birbirlerine ya da başka herhangi bir nesneye değmemesine dikkat edilir. Ulusal bayrak gibi Hong Kong bayrağı da asla masa üstüne serilemez, podyumları örtemez ve merdiven korkuluklarına asılamaz.

 Ulusal Çin bayrağıyla birlikte kullanımı

Ulusal Çin Halk Cumhuriyeti bayrağı, Hong Kong'un bayrağı ile birlikte kullanılacağı zaman uyulması gereken bazı ölçütler vardır. Birincisi ulusal bayrak bölgesel Hong Kong bayrağından daha ayrıcalıklı bir durumda sergilenir. Ulusal bayrağın çekildiği gönder Hong Kong bayrağından daha yüksek olur. Bunun dışında böyle durumlarda uyulması gereken diğer kurallar aşağıdaki gibidir;

 Çin Halk Cumhuriyeti bayrağı Hong Kong Özel Yönetim Bölgesi bayrağından daha büyük olur.
 Çin Halk Cumhuriyeti bayrağı -bakan kişiye göre- daima Honk Kong bayrağının sağında yer alır.
 Çin Halk Cumhuriyeti bayrağı varsa konuşmacıların sağ tarafında denk gelecek şekilde yerleştirilir.
 Çin Halk Cumhuriyeti bayrağı Hong Kong Özel Yönetim Bölgesi bayrağı ile dışarıda sergilenecekse ulusal bayrak bakan kişinin sağında kalacak şekilde yerleştirilir.
 Her iki bayrak da göndere çekilecekse Çin Halk Cumhuriyeti ulusal bayrağı önce çekilir.

Ancak uluslararası ölçütler ile belirlenmiş Olimpiyat Oyun Kuralları gereğince, Çin spor takımının gümüş ya da bronz madalya kazandığı bir madalya töreninde eğer Hong Konglu spor takımı altın madalya kazanırsa, bundan dolayı Hong Kong bayrağı üstte kalacak ve önce çekilecek olduğundan yukarıdaki kurallar işlemez.

 Diğer ülkelerin ulusal bayrakları ile kullanımı

Bayrak başka ülkelerin ulusal bayraklar ile birlikte dışarıda gösterilecekse Hong Kong bayrağı tüm bayrakların en sağında, varsa izleyici topluluğu ya da tribünlerin solunda yer alır. Daha sonra diğer ülke bayrakları İngilizcedeki adlarına göre alfabetik sıra ile Hong Kong bayrağının yanına sıralanır. Diğer bayraklar Hong Kong'un bayrağı ile aynı ölçülerde ya da ondan daha küçük olabilir ancak daha büyük olamaz.

Alfabetik düzende de olsa Hong Kong bayrağının diğerlerinin sağ ya da sol başında olması sorun oluşturmaz; ancak tüm gönderlerin dairesel biçimde sıralandığı bir düzende Hong Kong bayrağının bulunduğu noktanın ayrıcalığı olması gerekir. Bayrağın sağ tarafından başlayarak saat yönünde diğer ülkelerin bayrakları yine alfabetik sıra ile dizilir ve Hong Kong bayrağının en yakın solundaki bayrak alfabetik sıralamada en sonda kalan ülke olur. Hong Kong bayrağı göndere çekilirken ilk sırada çekilir, indirileceği durumlarda da en son indirilir.

İkinci bir bayrakla çapraz bir biçimde sergilenecekse Hong Kong bayrağının bağlı bulunduğu tutaç diğer bayrağın önünde ve izleyicilerin solunda olur. Birleşik Krallık'ın bayrağı ile sergilendiği takdirde ise bu kurala uyulup uyulmaması aranmaz.

 Ulusal olmayan bayraklar ile birlikte kullanımı

Hong Kong bayrağı reklam amaçlı olarak, şirket, vakıf ve/veya kuruluş bayrakları gibi ulusal olmayan bayraklar ile kullanılacağı zaman bayrak en ortada olmalıdır. Bu bayraklar göndere çekileceği zamanlarda Hong Kong bayrağı en öndeki ve diğerlerine oranla daha yüksek olan göndere çekilir. Gönderlerin her birinin aynı yükseklikte olması durumunda en baştaki gönder kullanılır. Eğer bayrak yürüyüş ya da geçit törenlerinde başka bayraklarla birlikte kullanılmakta ise bayrak en önde ortada tutulmalıdır. Aynı hizada tutulması gerektiği takdirde grubun sağında kalacak şekilde diğer bayrakların en başında bulunur.

 İç mekânlarda kullanımı

Eğer bayrak halk mitinglerinde, toplantılarda ya da konferanslarda kullanılacaksa, yeri konuşmacının ya da podyumun sağ, izleyicilerin ise sol tarafıdır. Bayrak konuşmacıların ya da sahnenin herhangi bir yerinde kullanılmayacaksa izleyicilerin uzağında, bir sağ köşeye yerleştirilir.

 Törenlerde kullanımı

Bayrak eğer tören ya da resmî geçitlerde başka bayraklar ile birlikte kullanılacaksa ya diğer bayrakların sağında ya da ortada, en önde ve yalnız olmalıdır. Hong Kong yasalarına göre bayrak, heykel, sanat eseri ya da anıt açılışarında kullanılabilir ancak gösterinin bir parçası olarak, topluluğa sunulacak nesnenin üzerine örtü olarak örtülemez.

Bayrağın göndere çekilmesi ya da törenle yarıya indirilmesi sırasında; resmî geçit, ulusal kutlama ve gösterilerde ortamda bulunan kişiler hazır ol duruşu ile yüzleri bayrağa dönük şekilde durmalıdırlar. Bu sırada askerî üniforma giymekte olan kişiler gerekli olduğu şekilde selam dururlar. Yüksek mevkili kişiler bayrağı şapka ile ya da şapkasız selamlayabilirler. Millî marşın söylenmesi sırasında bayrak da -varsa selam duran askerî şahıslar eşliğinde- göndere çekilir.

 Yarıya indirme kuralları

Hong Kong bayrağı alınmış kararlara göre aşağıdaki durumlarda, tutulan yasın göstergesi olarak öngörülen sürelerde yarıya indirilir;

 Çin Halk Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı'nın ölümü.
 Dönemin Millî Halk Komitesi Başkanı'''nın ölümü.
 Genelkurmay Başkanı ya da Başbakan'ın ölümü.
 Millet Meclisi Başkanının ölümü.
 Çin Halk Cumhuriyeti'ne önemli katkılarda bulunmuş kişilerin ölümü.
 Dünya barışı ve insanlığa önemli katkılarda bulunmuş kişilerin ölümü.
 Hong Kong'a önemli katkılarda bulunmuş kişilerin ölümü.

Bu hâller dışında Çin Halk Cumhuriyeti'nin merkezî meclisinin kararları doğrultusunda ülkeyi ya da dünyayı derinden sarsan doğal âfetler karşısında da bayraklar yarıya indirilebilir.

 Zarar görmüş bayraklar

Yırtılmış, sökülmüş, rengi solmuş, lekelenmiş, standart dışı renge sahip ya da standart dışı boyutlardaki bayraklar kullanılıp sergilenmemeli ve/veya gerektiği şekilde imha edilmelidir.

 Ortadan kaldırma

Artık kullanılamayacak bir duruma gelmiş bir bayrak, temkinli bir şekilde, tercihen yakılarak imha edilmelidir.

 Bayrağa saldırı ve saygısızlık

Hong Kong yasalarına göre Hong Kong bayrağına karşı yapılan saldırı ve saygısızca tutumlar Bölgesel Bayrak ve Amblem Koruma Kanunu gereğince suç sayılır. Sözü geçen yasada: Bölgesel bayrak ya da bölgesel amblemi toplum huzurunda kasten yakan, yırtan, karalayan, kirleten ve üzerine basan kişi  suç işler ve;
 3 yıl hapis ile düşük miktarda para cezasına ya da 1 yıl hapis ile yüksek miktarda para cezasına çarptırılır.2001 yılında Hong Kong bayrağı üzerine slogan yazarak eylem yapan Uzun saç'' lakaplı Leung Kwok-hung yukarıdaki yasa gereğince hakkında yasal işlem uygulanmış ve her ne kadar Hong Kong hakkındaki umutlarını dile getimek istediğini söylemişse de 3000 Hong Kong doları para cezası ödemiştir.

İlgili olaylar
Yunanistan'da düzenlenen 2004 Yaz Olimpiyatları'nda bayraklarını taşıyan Hong Konglu grubun taşıdığı bayrağın ortasında bulunan çiçek figürünün taçyapraklarının baskı hatası nedeni ile ters yöne baktığı anlaşıldı ve böyle devam eden açılış töreninden sonra, kapanış töreninde bu yanlışlık düzeltildi.

Dış bağlantılar
 CAP 2602 Hong Kong bayrak yönetmeliğine ilişkin bilgi veren bir websitesi
 ABD bayrağını Hong Kong bayrağı ile birlikte gösteren bir resim

Kaynakça

Dipnotlar

Bayrak
Ulusal bayraklar
Asya bayrakları

Hong Kong bayrağı


Robert Lee Griffin III, poreclit RG3 () este un jucător american de fotbal american.

Nașteri în 1990
Creștini afro-americani
Protestanți americani
Oameni în viață
Military brats

Robert Griffin III


Brabant var tidligere en belgisk provins som eksisterende 1815-1995. Den har siden 1995 været opdelt i:
 Bruxelles, en føderal region i Belgien
 Vlaams-Brabant, en provins i regionen Flandern
 Brabant Wallon, en provins i regionen Vallonien

Historie
Efter at Frankrig var blevet besejret i Napoleonskrigene blev der i 1815 etableret provinsen Brabant af det tidligere franske departement Dyle, som bestod af kærnområdet i det tidligere hertugdømme Brabant, som var blevet opløst ved den franske invasion. Mellem 1815 og 1830 var Brabant en provins i det Forenede kongerige Nederlandene, og fra 1830 i Belgien.

1989 etableredes Bruxelles regionen, i begyndelsen var den stadig en del af Brabant. I 1995 blev Brabant delt mellem regionerne Flandern og Vallonien og Bruxelles blev en provinsfri uafhængig region.

Se også
 Brabant, et tidligere hertigdømme

Provinser i Belgien

Brabant (provins)