Papirni stroj s dugim sitom je danas najvažniji stroj za proizvodnju papira. Osnovni su dijelovi toga stroja natočno korito, ravno dugo sito, sustav preša, sustav sušnih valjaka te uređaj za zaglađivanje i namatanje papira. Natočno korito ravnomjerno dovodi papirnu suspenziju na pokretno, ravno i dugo sito, gdje se odvaja najveći dio (više od 97%) vode i gdje se, uz potresanje, vlakna ravnomjerno prepleću i stvaraju papirnu vrpcu. Vrpca zatim prolazi kroz mokru prešu, što pospješuje međusobno povezivanje vlakana, a na zagrijanim valjcima za sušenje, uz izdvajanje preostale vode, postiže se konačna čvrstoća vrpce. Prije namatanja papirna se vrpca hladi te u kalanderima površinski strojno zaglađuje. Ovisno o vrsti proizvoda, suvremeni papirni strojevi rade s brzinama papirne vrpce i do 2 200 metara/minuti. Širine su strojeva nešto veće od 9 metara, a učin veći i od 1 000 tona dnevno.

Objašnjenje
Iako se način izrade papira, to jest stvaranje lista papira cijeđenjem i sušenjem kaše vlakanaca, nije vremenom izmijenio, velik je napredak učinjen 1799. konstrukcijom papirnog stroja. Taj je stroj označio revoluciju u načinu izrade papira, jer je omogućio neprekinut i mehaniziran rad. Osim što je stroj zamijenio dotadašnji ručni rad pri cijeđenju malim sitima i prešanju papirnog lista, to je ujedno značilo i bržu proizvodnju, bolju kontrolu, jednoličniji proizvod i mnogo veći proizvodni učinak.

Papirni su strojevi u svom razvoju doživjeli mnoge izmjene i poboljšanja. Suvremeni su neprekinuti papirni strojevi čitava mehanizirana i automatizirana industrijska postrojenja. Uključujući sekciju za prešanje i sušenje, mogu se pružati čitavom duljinom veće tvorničke hale, široki su i do 10 metara, a brzina putovanja papirne trake može iznositi i više od 1 000 metara u minuti.

Papirni se strojevi sastoje od 3 osnovne sekcije (partije): sekcija za stvaranje (formiranje), za prešanje i za sušenje papirne trake. U prvoj se sekciji pripremljena papirna smjesa, to jest pročišćena i razrijeđena vlaknasta masa s dodacima, neprekinuto (kontinuirano) i jednolično prenosi na pokretno sito. Na tom se situ iz papirne smjese cijeđenjem uklanja najveća količina vode i stvara se papirna traka. U sekciji za prešanje papirna se traka protiskuje između valjaka i tako uklanja dalja količina vode. Konačno, u sekciji za sušenje papirna se traka propušta kroz sustav grijanih valjaka da se potpuno osuši i riješi vlage koja se ranije mehanički više nije mogla ukloniti.

Sekcija za stvaranje papirne trake
O obliku sita za cijeđenje papirne smjese i za stvaranje papirne trake ovisi izgled i način rada čitavog papirnog stroja. Prema tome se i razlikuju dvije vrste papirnih strojeva: strojevi s dugim sitom i strojevi s valjkastim sitom. Međutim, u sekcijama za prešanje i sušenje papirne trake nema među tim vrstama strojeva razlike.

Papirni stroj s dugim sitom

Taj tip papirnog stroja nazivan i papirnim strojem tipa Fourdrinier, prema svojim konstruktorima početkom 19. stoljeća, standardni je stroj u postrojenjima za proizvodnju papira. Mnogo se više upotrebljava od stroja s valjkastim sitom, ali je od njega i složeniji. Njegova sekcija za izradu papirne trake sadrži dva osnovna dijela: natok i dugo pokretno sito.

Pročišćena i jednolična papirna smjesa uvodi se pomoću crpke (pumpe) u natok (natočno korito). Taj se uređaj nalazi na početku papirnog stroja i zauzima jedno od najvažnijih mjesta u procesu proizvodnje papira. Naime, za stvaranje papirnog lista i za dobivanje jednolikog i kvalitetnog proizvoda najvažnija je ravnomjerna raspodjela papirne smjese po cijeloj širini sita, što se može postići samo kontroliranim i jednolikim istjecanjem smjese iz natoka na pokretno sito. Osim toga, natok mora biti tako konstruiran da se ne može lako zaprljati ili začepiti, da su svi dijelovi u doticaju s papirnom smjesom pristupačni radi kontrole i čišćenja, i da se brzina istjecanja smjese može podešavati u skladu s brzinom putovanja sita. Vrlo je važno da se u natoku stalno održava fino turbulentno strujanje kako bi se spriječilo stvaranje nakupina vlakanaca. U početku rada papirnih strojeva upotrebljavao se samo natok otvorenog tipa, koji se još i danas može susresti u starijim pogonima. Brzina istjecanja smjese ovisila je o hidrostatičkom tlaku, to jest o visini stupca papirne smjese u natoku. Međutim, pri današnjim velikim brzinama stvaranja papirne trake takav je natok postao potpuno neprikladan. U suvremenim papirnim strojevima smjesa se kroz natok tjera crpkom, ili se upotrebljava zatvoreni natok u kojemu se istjecanje regulira promjenjivim tlakom zraka iznad razine smjese.

Dugo sito papirnog stroja, izrađeno od metala ili, u posljednje vrijeme, od sintetskog vlakna, služi za odvodnjavanje papirne smjese i za stvaranje papirne trake. Ono je napeto vodoravno i putuje između dva velika, krajnja valjka, a između njih prelazi uz potresanje preko manjih, takozvanih nosećih ili registar valjaka i iznad usisnih komora. Samo posljednji veliki valjak pokreće se pogonskim motorom. Sve ostale valjke pokreće svojim prolaskom samo sito, pa se stoga moraju vrlo lako okretati. U početku su noseći valjci bili stavljeni samo s namjerom da pridržavaju sito, ali se kasnije spoznalo da upravo oni uklanjaju najveću količinu vode iz papirne smjese. Njihovo odvodnjavajuće djelovanje nastaje uglavnom zbog podtlaka, koji se prelaženjem sita stvara neposredno uz valjak na strani na kojoj se sito udaljuje od valjka.

U suvremenim su papirnim strojevima noseći valjci zamijenjeni strugalima za vodu, za koja se u struci udomaćio strani naziv hydrofoils i vacufoils. S obzirom na sito gornja je ploha strugala malo koso položena, pa sa svojim prednjim, izbočenim dijelom struže i uklanja vodu s donje strane sita, dok se na nižem dijelu kose plohe stvara podtlak i izvlači se voda. Pri uklanjanju vode strugala su djelotvornija od vodećih valjaka, omogućuju ravnomjernije stvaranje papirne trake i zauzimaju manje mjesta, pa skraćuju potrebnu duljinu sita.

Nakon prelaska preko nosećih valjaka, odnosno strugala za vodu, pokretno sito s već djelomično stvorenom papirnom trakom prelazi preko usisnih (vakuumskih) komora koje služe za dalje odvodnjavanje. U papirnim strojevima uz usisne komore smješten je s gornje strane sita veći sitasti valjak (eguter). Njegovi su zadaci da poravna gornju stranu odvodnjene papirne smjese, izgladi neravnine, ukloni zaostalu pjenu, istisne mjehuriće zraka i doprinese boljoj kompaktnosti i zatvorenosti smjese. Ako površina tog valjka nije glatka, već je izbočena u obliku slova ili nekog lika, utiskivat će se u odvodnjenu papirnu smjesu takozvani vodeni znak, jer će na tom mjestu smjesa biti nešto tanja i nakon sušenja prozirnija.

Na kraju sita papirna smjesa treba biti dovoljno gusta i čvrsta da se može bez sita dalje samostalno prenositi (transportirati). Na tom mjestu prelazi ona preko velikog pogonskog valjka, koji je priključen na sisaljku (usisni valjak) i služi također za usisavanje vode. Stvorena papirna traka sadrži na kraju sita oko 80% vode. Kako je početna vlaknasta masa prije dolaska na sito bila razrijeđena i sadržavala svega oko 1% suhe tvari, to se cijeđenjem na situ ukloni od 96 do 98% količine vode. Ta voda sadrži znatne količine celulozne sirovine i dodataka, pa se kao povratna voda upotrebljava za razjeđivanje vlaknaste mase prije ulaska u papirni stroj.

Loša je strana cijeđenja papirne smjese na situ što se voda uklanja samo s donje strane mase, pa se tako s vodom s donje strane uklanjaju i fine čestice punila i drugih dodataka. To rezultira takozvanom dvostranošću, to jest nejednolikom kvalitetom i sposobnošću primanja tiska na različitim stranama papira. U proizvodnji papira kojima bi dvostranost bila izraziti nedostatak upotrebljava se modificirana sekcija za stvaranje, u kojoj se iz papirne smjese voda uklanja jednoliko s obje strane.

Papirni stroj s valjkastim sitom
Taj se tip stroja, nazvan i cilindričnim strojem, razlikuje od papirnog stroja s dugim sitom po konstrukciji i načinu rada svoje sekcije za stvaranje papirne trake, dok je način stvaranja u oba tipa jednak. Naime, papirni stroj s valjkastim sitom nema natoka, već se razrijeđena papirna smjesa dovodi pumpom u duguljasti spremnik u obliku valjkastog korita. U tom je koritu šuplji valjak prekriven žičanim sitom i djelomično uronjen u papirnu smjesu. Prilikom rotacije valjak zahvaća i odnosi dio smjese na svom sitastom plaštu, pa se voda kroz sito cijedi u unutrašnjost valjka, a na vanjskoj se strani sita neprekinuto stvara papirna traka. Već dovoljno čvrsta papirna traka odvaja se od valjka na najvišoj točki plašta i odvodi u sekciju za prešanje.

Rad papirnih strojeva s valjkastim sitom ograničen je uglavnom na relativno male proizvodne brzine. Međutim, prednost je tih strojeva što su vrlo prikladni za proizvodnju višeslojnih papira i kartona. Sekcija za stvaranje papirne trake može se sastojati od više valjaka uronjenih u papirne smjese različita sastava. Tada se stvara više papirnih traka različitih svojstava, koje se sjedinjuju i kao višeslojni proizvod putuju kroz ostale sekcije papirnog stroja.

Sekcija za prešanje
Mjesto na kojem papirna traka napušta dugo ili valjkasto sito najosjetljivija je točka u papirnom stroju i u njoj se traka najčešće kida. To se obično događa u brzohodnim papirnim strojevima. Da bi se spriječilo kidanje papirne trake i ublažio njen prijelaz s pokretnog sita u sekciju za prešanje, traka se prihvaća malim usisnim valjkom priključenim na vakuum i ujedno se priljubljuje uz putujuću beskonačnu traku od pusta (filca). Danas se umjesto od čiste vune upotrebljavaju pustovi od mješavine vune i sintetskog vlakna ili od čistog sintetskog vlakna. Osim što pridržava papirnu traku, pustena traka služi u prvom redu za upijanje vode prilikom prešanja, što mnogo doprinosi boljem uklanjanju vode u sekciji za prešanje. Pri tom se na traku osim vode prenose i fine čestice keljiva, punila i drugih dodataka, pa traku treba neprestano čistiti. Zbog toga se ona na svom povratnom putovanju ispire vodom i odvodnjuje prešanjem ili propuhivanjem stlačenim zrakom.

Jednostruka rotacijska preša za papirnu traku sastoji se od dvaju valjaka između kojih prolazi papirna traka nošena pustenom trakom. Razmak između valjaka treba tako podesiti da se istiskuje dovoljno vode, ali da tlačenje ne uzrokuje bitne promjene u strukturi papira. Neka se svojstva papira tlačenjem ipak mijenjaju. Tako se čvrstoća i gustoća papira povećavaju, a smanjuje se poroznost, propusnost za zrak i sposobnost upijanja vode. Gornji valjak preše vrlo je tvrd (od metala ili fino poliranog granita), dok je u starijim prešama donji valjak mekši, obično obložen gumom. Uklanjanje vode prešanjem postalo je mnogo djelotvornije nakon što se kao donji valjak u prešama upotrijebio perforirani valjak priključen na vakuum (vakuumska preša).

U suvremenim se prešama između valjaka i pusta protiskuje i tvrda traka od plastične mase u obliku sita. Ta se sitasta traka dade tek neznatno stlačiti, pa pri prolazu kroz valjke preuzima istisnutu vodu u svoje međuprostore. U upotrebi su i preše sa spiralno profiliranim valjcima i s valjcima s uzdužnim kanalićima za sakupljanje istisnute vode. Sekcija za prešanje može imati jednu ili više jednostrukih preša ili njihovih kombinacija. Tako se dvostruka preša sastoji od dviju valjaka, dva se valjka nalaze uz treći, središnji valjak.

U sekciji za prešanje udjel vode u papirnoj traci smanjuje se za 80% na 65 do 70%, to jest količina vode s obzirom na suhu tvar smanjuje se po prilici na polovicu.

Sekcija za sušenje
Po izlasku iz sekcije za prešanje, papirna je traka još uvijek mokra (na jedan dio suhe tvari sadrži dva dijela vode). Međutim, preostala se voda više ne može ukloniti mehanički, već traku treba sušiti na povišenoj temperaturi. To se u papirnom stroju provodi u sekciji za sušenje, u kojoj se papirna traka može zagrijavati izravnim dodirom s površinom nekog zagrijanog tijela, konvekcijom ili zračenjem (prijenos topline). Od tih se mogućnosti zagrijavanje izravnim dodirom najviše primjenjuje, pa se tako suše sve uobičajene vrste papira u standardnim papirnim strojevima.

Sekcija za sušenje u papirnom stroju sastoji se od niza zagrijanih, rotirajućih valjaka raspoređenih u nekoliko skupina. Papirna traka prolazi između valjaka tako da je naizmjence jedna i druga njena strana s njima u dodiru. Pri putovanju kroz sekciju za sušenje papirna se traka, osim debljih kartonskih traka, pritiskuje uz valjke pustenim trakama, koje preuzimaju dio isparene vode, poboljšavaju prijelaz topline i sprečavaju stvaranje nabora. Iz sekcije za sušenje mora se odvoditi vodena para nastala isparavanjem vode iz papirne trake. Zbog toga su mnoge sekcije smještene u zatvorena kućišta i opremljene uređajima za provjetravanje.

Djelotvornost sušenja papirne trake ovisi o broju, veličini i temperaturi valjaka, o temperaturi okolišnog zraka, o debljini i gustoći papira i o njegovoj sposobnosti otpuštanja vlage, te o brzini putovanja trake. Sve te čimbenike treba uzeti u obzir pri projektiranju i konstrukciji sekcije za sušenje. Valjci su obično velikog promjera (od 1,5 do 1,8 metara) i njihova se unutrašnjost zagrijava parom, najčešće do temperature od 110 do 140 °C. U većini je suvremenih papirnih strojeva trajanje sušenja tankih, srednjefinih papira kratko i iznosi od 20 do 40 sekundi.

Osim sušenja papirne trake na zagrijanim valjcima u novijim se postrojenjima sve više primjenjuju i drugi, suvremeniji načini sušenja. Među njima se kao vrlo djelotvoran i brz postupak ističe sušenje vrućim zrakom. Uz sušionike, u kojima se struja vrućeg zraka upućuje iz mlaznica okomito na površinu papirne trake, u upotrebi su i uređaji koji rade na temelju Venturijeve cijevi. Papirna traka prolazi vrlo blizu tim uređajima, iz kojih tada turbulentno struji vrući zrak. Neke specijalne vrste papira suše se primjenom infracrvenog zračenja.

U suvremenim papirnim strojevima ugrađena je u sekciji za sušenje preša za površinsko keljenje. Obično je smještena na mjestu gdje je papirna traka prešla oko dvije trećine puta kroz tu sekciju i sadrži još od 10 do 15% vlage. Preša za površinsko keljenje sastoji se od dvaju valjaka, uronjenih u otopinu keljiva, između kojih papirna traka prolazi i koji na jednu ili na obje strane prenose otopinu keljiva. Kao sredstvo za površinsko keljenje najviše se upotrebljava škrob (kao 2 do 6%-tna otopina), ali to mogu biti i emulzije voskova, lateks, neki celulozni derivati ili sintetska keljiva. Ta se keljiva valjcima utiskuju u pore papirne trake, pa ona u tanjim papirima prodiru i do 1/3 debljine. Površinskim se keljenjem poboljšava površina papira, povećava njihova prikladnost za pisanje i tiskanje, otpornost prilikom brisanja, glatkoća i sjaj, a smanjuje se se sklonost prašenju. Površinsko se keljenje često primjenjuje i na one vrste papira kojima su keljiva bila dodana već i ranije, još prilikom pripreme vlaknaste mase, to jest prije stvaranja trake na papirnom stroju. Osim keljiva, pomoću tih se preša mogu na papir nanositi i druga sredstva za prekrivanje površine, na primjer sredstva za površinsko bojenje. Ta se sredstva sastoje od smjese vode, pigmenata, veziva i različitih dodataka. Najčešće se upotrebljavaju bijeli pigmenti, pa je tako obrađen papir zbog svoje bjeline, glatkoće i sjaja vrlo prikladan za kvalitetan tisak. Osim u preši za površinsko keljenje, papir se može po izlasku iz papirnog stroja bojiti i u posebnim uređajima.

Upotreba preše za površinsko keljenje moguća je samo do brzina putovanja papirne trake 750 m/min. Pri većim se brzinama keljivo zbog velike centrifugalne sile raspršuje s valjka prije no što se prenese na površinu papira. Površinskim se keljenjem papir ujedno navlaži i potrebno ga je ponovno sušiti prolaskom kroz posljednji dio sekcije za sušenje.

Po izlasku iz sekcije za sušenje, papirna se traka hladi provođenjem između hladnih valjaka, a ujedno se tako sprečava da se na papiru stvaraju nabori i da postane krt. Traka se zatim provodi kroz strojni kalander, koji se sastoji od najmanje 2, a često i do 8 čeličnih valjaka malog promjera (oko 30 centimetara). Valjci su jedan iznad drugog smješteni tako da gornji valjci svojom težinom tlače sve preostale valjke ispod sebe. Tako se na papirnoj traci koja prolazi između valjaka izravnaju neravnine. Time papir dobiva takozvanu strojnu glatkoću i postaje mnogo prikladniji za tisak. Suvremeni strojni kalanderi sastoje se od svega 2 ili 4 valjka, a tlačenje među njima regulira se hidraulički.

Na izlasku iz papirnog stroja, bezdrvni i srednje fini papiri, koji se kasnije satiniraju na superkalanderu, ovlažuju se na aparatu koji raspršuje vodu pomoću stlačenog zraka, sapnica i četaka. Konačno se papirna traka namata na velike koture u dijelu papirnog stroja za namatanje papira. Tom se operacijom završava proizvodnja papira u papirnom stroju. Njegova moguća dalja obrada, dorada, rezanje u listove i slično, provodi se na posebnim strojevima u odvojenom pogonu.

Izvori

 Tiskarstvo
Strojevi
Papir

Papirni stroj


Gibellula pulchra est une espèce de champignons ascomycètes de la famille des Cordycipitaceae. Cette espèce, comme l'ensemble du genre Gibellula dont elle est l'espèce type est un entomopathogène spécialisé dans les araignées dont elle est un facteur de mortalité important sur l'ensemble du globe. Il s'agit du stade asexué, le stade sexué associé se nommant Torrubiella arachnophila.

Description

Gibellula pulchra se présente sous la forme d'une masse mycélienne blanchâtre ou jaunâtre pâle, parfois colorée de rosâtre, recouvrant presque entièrement le corps de l'araignée qui reste la plupart du temps indéterminable au delà de l'ordre. De nombreuses corémies plus ou moins rigides émergent de la masse. Elles sont longues de , presque lisses dans le bas et poudrée dans le haut. Elles sont blanches au début puis rosissent à mesure que l'ensemble sèche.

Ces corémies sont formées d'un faisceau d'hyphes hyalins, cloisonnés et larges de  d'où naissent latérallement des conidiophores bien différenciés. Ils sont hyalins, constitués d'une base cylindrique et verruqueuse mesurant de  de diamètre. Ils sont surmontés par des ramifications stériles en forme de clou et par des phialides presque cylindriques, mesurant jusqu'à  de long, le tout étant disposé de façon rayonnante. Ce sont ces dernières qui produisent les nombreuses conidies elliptiques à fusoïdes qui assurent la reproduction végétative du champignon. Elles sont hyalines, lisses, mesurent  de long pour  de large.

Confusion possible

En Europe, cette espèce se distingue grâce à son hôte, l'araignée, et grâce à l'agencement de l'appareil fructifère. Gibellula leiopus est une espèce proche moins fréquente en Europe, mais plus courante en Amérique du Nord, qui se différencie par des conidiophores plus courts et des phialides non rayonnantes.

Répartition
Gibellula pulchra est une espèce particulièrement cosmopolite et largement distribuée à travers le monde des régions tempérées aux régions subtropicales et tropicales à haute et basse altitude.

En Amérique du Nord, elle est référencée au Canada, aux USA (dont Hawaï) et au Mexique. En Amérique centrale et du Sud, elle se rencontre à Puerto Rico, à Cuba, à Trinidad, au Venezuela, au Guyana, en Équateur, au Brésil, au Chili et en Argentine. En Asie, l'espèce est indiquée en Sibérie, en Chine, à Taïwan, au Japon, en Thaïlande, au Sri Lanka, en Papouasie Nouvelle Guinée et dans les Îles Salomon. En Afrique, elle a été déterminée en Afrique du Sud et au Ghana. En Europe, l'espèce se trouve en Belgique, en Italie, en Autriche, en Espagne, au Portugal, au Danemark, en France, aux Pays-Bas, en Pologne, au Royaume-Uni, en Suisse, en Russie européenne et en Turquie.

En France, l'espèce est présente dans les départements Allier, Ardennes, Cantal, Cher, Jura, Maine-et-Loire, Bas-Rhin, Haute-Saône, Saône et Loire, Savoie, Haute-Savoie et Vaucluse.

Taxonomie

Cette espèce est formellement décrite par l'Italien Pier Andrea Saccardo en  sous le nom Corethropsis pulchra. Elle est ensuite recombinée dans le genre Gibellula par son compatriote Fridiano Cavara. De nombreuses descriptions ont eu lieu au cours de l'Histoire rendant sa nomenclature longue, compliquée et confuse. Durant les années 2010, plusieurs révisions synonymisent un grand nombre de noms.

En 2019, parmi les dix-sept espèces et variétés reconnues de Gibellula, G. pulchra est l'espèce type, et l'un des champignons pathogènes d'arachnides les plus répandus dans le monde.

Gibellula pulchra est le stade asexué dit anamorphe de ce champignon ; Torrubiella arachnophila en est le stade sexué associé dit téléomorphe.

Synonymie
 Corethropsis pulchra Sacc. (basionyme)
 Corethropsis australis Speg., 1882
 Isaria aspergilliformis Rostr., 1893
 Gibellula aspergilliformis (Rostr.) Vuill., 1910
 Gibellula suffulta Speare, 1912
 Gibellula arachnophila J.R. Johnst., 1915
 Gibellula arachnophila f. macropus Vuill. ex Maubl., 1920
 Gibellula haygarrthii Bijl, 1922
 Gibellula aranearum Syd., 1922
 non ''Gibellula arachnophila (Ditmar) Vuill. (1910)

Notes et références

Liens externes

Cordycipitaceae
Espèce de champignons (nom scientifique)
Champignon entomopathogène

Gibellula pulchra


Kostroma (, ) is a historic city and the administrative center of Kostroma Oblast, Russia. A part of the Golden Ring of Russian cities, it is located at the confluence of the rivers Volga and Kostroma. Population:

History

Under the Rurikids
The official founding year of the city is 1152 by Yury Dolgoruky. Since many scholars believe that early Eastern Slavs tribes arrived in modern-day  Belarus, Ukraine and western Russia AD 400 to 600, Kostroma could be much older than previously thought.

The city has the same name as the East Slavic goddess Kostroma.

Like other towns of the Eastern Rus, Kostroma was sacked by the Mongols in 1238. It then constituted a small principality, under leadership of Prince Vasily of Kostroma, a younger brother of the famous Alexander Nevsky. Upon inheriting the grand ducal title in 1271, Vasily didn't leave the town for Vladimir, and his descendants ruled Kostroma for another half a century, until the town was bought by Ivan I of Moscow.

As one of the northernmost towns of the Grand Duchy of Moscow, Kostroma served for grand dukes as a place of retreat when enemies besieged Moscow in 1382, 1408, and 1433. In 1375, the town was looted by Novgorod pirates (ushkuiniks). The spectacular growth of the city in the 16th century may be attributed to the establishment of trade connections with English and Dutch merchants (Muscovy Company) through the northern port of Archangel. Boris Godunov had the Ipatiev and Epiphany monasteries rebuilt in stone. The construction works were finished just in time for the city to witness some of the most dramatic events of the Time of Troubles.

The heroic peasant Ivan Susanin became a symbol of the city's resistance to foreign invaders; several monuments to him may be seen in Kostroma. The future Tsar, Mikhail Romanov, also lived at the monastery. It was here that an embassy from Moscow offered him the Russian crown in 1612.

Under the Romanovs
A wooden house of Mikhail Romanov is still preserved in the monastery. There are also several old wooden structures transported to the monastery walls from distant districts of the Kostroma Oblast.

In 1773, Kostroma was devastated by a great fire. Afterwards the city was rebuilt with streets radiating from a single focal point near the river. They say that Catherine the Great dropped her fan on the city map, and told the architects to follow her design. One of the best preserved examples of the 18th century town planning, Kostroma retains some elegant structures in a "provincial neoclassical" style. These include a governor's palace, a fire tower, a rotunda on the Volga embankment, and an arcaded central market with a merchant church in the center.

During and after the Russian Revolution
The First Workers' Socialist Club based in Kostroma was one of the best documented workers' clubs run by Proletkult. Organised around the principle of a "public hearth" (obshchestvennyi ochag) this club combined both practical support for workers in need of accommodation, food or furniture, as well as providing a focus for popular education.

Recent history
The Nuclear Power Referendum was arranged in 1990 in the Kostroma area. 90% of the voting population were against nuclear power in the area.

The Kostroma Nuclear Power Plant article goes into more detail about the history of nuclear power, in Kostroma.

Administrative and municipal status

Kostroma is the administrative center of the oblast and, within the framework of administrative divisions, it also serves as the administrative center of Kostromskoy District, even though it is not a part of it. As an administrative division, it is incorporated separately as the city of oblast significance of Kostroma—an administrative unit with a status equal to that of the districts. As a municipal division, the city of oblast significance of Kostroma is incorporated as Kostroma Urban Okrug.

Geography
The city is located at the confluence of the rivers Volga and Kostroma.

Climate
Kostroma has a continental climate (Köppen Dfb). It has long, very cold winters and short warm summers.

Sights and landmarks

Built in 1559-1565, the five-domed Epiphany Cathedral was the first stone edifice in the city; its medieval frescoes perished during a fire several years ago. The minster houses the city's most precious relic, a 10th-century Byzantine icon called Our Lady of St. Theodore. It was with this icon that Mikhail Romanov was blessed by his mother when he left for Moscow to claim the Russian throne. They say that just before the Revolution of 1917, the icon blackened so badly that the image was hardly visible; it was interpreted as a bad sign for the Romanov dynasty.

The Ipatyevsky monastery survives mostly intact, with its 16th-century walls, towers, belfry, and the 17th-century cathedral.

Apart from the monasteries, most of the city churches were either rebuilt or demolished during the Soviet years. The only city church that survives from the 17th-century "golden age" is the Resurrection church on the Lowlands (Russian: церковь Воскресения на Дебре). As the story goes, the church was commissioned by one merchant who ordered in England ten barrels of dye but received ten barrels of gold instead. He resolved that the unearned gold was the devil's gift and decided to spend it on building a church. Two other 17th-century temples, of rather conventional architecture, may be seen on the opposite side of the Volga.

Among the vestiges of the Godunov rule, a fine tent-like church in the urban-type settlement of Krasnoye-na-Volge (formerly an estate of Boris Godunov's brother) may be recommended.

Transportation
The city is served by the Kostroma Airport. Since 1887 there has been a railway connection between Kostroma and Moscow.

Notable people

Olesya Barel (born 1960), basketball player
Nina Demme (1902-1977), polar explorer and biologist
Aleksandra Ishimova (1805–1881), translator and author of children's books
Roman Kopin (born 1974), Governor of Chukotka Autonomous Okrug
Aleksey Pisemsky (1821–1881), novelist and dramatist
The Lubavitcher Rebbe, Rabbi Yosef Yitzchak Shneersohn was exiled to Kostroma by the USSR in 1927 for 3 years, and was released after 9 days

Twin towns – sister cities

Kostroma is twinned with:

 Aachen, Germany
 Babruysk, Belarus
 Bari, Italy
 Bat Yam, Israel
 Cetinje, Montenegro
 Ceadîr-Lunga, Moldavia
 Danilov, Russia
 Dole, France
 Hyvinkää, Finland
 Ijevan, Armenia
 Ochamchira, Georgia
 Oral, Kazakhstan
 Piotrków Trybunalski, Poland

 Samokov, Bulgaria
 Sanmenxia, China
 Soroca, Moldavia
 Vrbas, Serbia

Following the 2022 Russian invasion of Ukraine, Durham County council revoked the twinning arrangements with Kostroma, which had been in place since 1968.

References

Notes

Sources

External links

Official website of Kostroma

Kostroma Urban Okrug
Golden Ring of Russia
Kostromskoy Uyezd

Kostroma


الأعمال التجارية الإلكترونية - التي يشار إليها غالبا بـ (e-Business) إِ - بيزنس - يقصد بها كافة الأنشطة التجارية التي تستخدم تكنولوجيا المعلومات والاتصالات مثل الإنترنت والاتصالات وغيرها. يشتمل مصطلح الأعمال الإلكترونية علي كافة الأنشطة الإلكترونية الأخرى مثل: التجارة الإلكترونية - التسويق الإلكتروني - الاتصالات الإلكترونية ومنها البريد البريد الإلكتروني - الدفع الإلكتروني- B2B) والتي يتم تبادل المنتجات والخدمات بين الشركات والجماعات والأفراد، حيث يمكن رؤيتها بأنها واحدة من الأنشطة الأساسية في أي عمل. وتركز التجارة الإلكترونية على استخدام تكنولوجيا المعلومات والاتصالات لتمكين الشركات من الاستفادة من الأنشطة والعلاقات الخارجية مع الأفراد والجماعات والشركات الأخرى.

تاريخه

ظهر مصطلح الأعمال الإلكترونية لأول مرة عام 1996 في كتاب «من يقول ان الافيال لا تستطيع الرقص ؟» قام لويس جرستنر، المدير التنفيذي السابق لإي بي إم، بغزو مصطلح «الأعمال التجارية الإلكترونية» لفرق الإنترنت والتسويق في إي بي إم في عام 1996.

علاقتها بالتخصصات الأخرى
عمليا فأن الأعمال التجارية الإلكترونية هي أكثر من مجرد تجارة إلكترونية. ففي حين أن الأعمال الإلكترونية تشير إلى مزيد من التركيز الاستراتيجي، مع التأكيد على المهام التي تتم باستخدام القدرات الإلكترونية، فإن التجارة الإلكترونية هي مجموعة فرعية من الاستراتيجية الشاملة للأعمال الإلكترونية. وتسعى التجارة الإلكترونية إلى إضافة عوائد متدفقة من استخدام شبكة ويب العالمية، أو الإنترنت من أجل بناء وتعزيز العلاقات مع العملاء والشركاء وتحسين الكفاءة باستخدام إستراتيجية «السفينة الفارغة». وفي كثير من الأحيان، تنطوي التجارة الإلكترونية على تطبيق نظم إدارة المعرفة.

تنطوي الأعمال الإلكترونية على العمليات التجارية التي تمتد لتغطي سلسلة القيمة بأكملها: الشراء الإلكتروني وإدارة سلسلة التوريد، تجهيز الطلبات إلكترونيا، التعامل مع خدمة العملاء، والتعاون مع شركاء الأعمال. وتقوم معايير تقنية خاصة بالأعمال الإلكترونية بتسهيل تبادل البيانات بين الشركات. كما تسمح حلول برمجيات الأعمال الإكترونية بالتكامل بين العمليات الداخلية وبين الشركات. ويمكن أن تتم الأعمال الإلكترونية باستخدام الويب، الإنترنت، الإنترانت، الإكسترانت، أو مزيج من بعضهم.

أقسامها

تطبيقات يمكن تقسيمها إلى ثلاث فئات:
 أنظمة العمل الداخلية:
 إدارة علاقات العملاء
 تخطيط موارد المؤسسات
 نظم إدارة المستندات
 إدارة الموارد البشرية
 الاتصال والتعاون المؤسسي:
 الصوت عبر بروتوكول الإنترنت
 نظام إدارة المحتوى
 بريد إلكتروني
 بريد صوتي
 عقد المؤتمرات على الويب
 تدفقات العمل الرقمية (أو إدارة العملية التجارية)
 التجارة الإلكترونية - التجارة الإلكترونية بين المؤسسات (B2B) أو التجارة الإلكترونية بين المؤسسة والمستهلك (B2C):
 متجر الإنترنت
 إدارة سلسلة التوريد
 التسويق عبر الإنترنت
 التسويق غير المتصل بالإنترنت

نماذج
عندما تتواجد المنظمات على الإنترنت، فعليهم أن يقرروا نماذج الأعمال الإلكترونية التي تناسب أهدافهم. فيعرف نموذج الأعمال بأنه تنظيم المنتجات، الخدمات وتدفق المعلومات، ومصدر الإيرادات والفوائد التي تعود على الموردين والعملاء. وهو نفسه مفهوم نموذج الأعمال الإلكترونية ولكنه يستخدم في الوجود على الإنترنت. بالقائمة التالية معظم نماذج الأعمال التجارية الإلكترونية المعتمدة حاليا، مثل:
 المتاجر الإلكترونية
 التجارة الإلكترونية
 الشراء الإلكتروني
 مراكز التسوق الإلكترونية
 المزادات الإلكترونية
 المجتمعات الافتراضية
 منصات التعاون
 أسواق الطرف الثالث
 موحدات سلسلة القيمة
 مقدمي خدمات سلسلة القيمة
 سمسرة المعلومات
 الاتصالات السلكية واللاسلكية

تصنيف من حيث المورد والمستهلك
عند تقسيم العالم إلى موردين/منتجين ومستهلكين/عملاء، فيمكن لنا تصنيف الأعمال التجارية الإلكترونية في الفئات التالية:
 بين المؤسسات (B2B)
 بين المستهلك والمؤسسة (C2B)
 بين المؤسسة والموظف (B2E)
 بين المؤسسة والحكومة (B2G)
 بين الحكومة والمؤسسة (G2B)
 بين الحكومات (G2G)
 بين الحكومة والمواطن (G2C)
 بين المستهلك والمستهلك (C2C)
 بين المستهلك والمؤسسة (C2B)
ومن الجدير بالذكر أن هناك روابط أقل تشير «إلى أعلى» من «إلى أسفل» (موظف صغير / مستهلك / مواطن إلى عدد لا نهائى من النماذج).

انظر أيضا
 التجارة الإلكترونية
 شركة افتراضية

المراجع

 من يقول أن الافيال لا تستطيع الرقص (2002)، لويس جرستنر. م س 172

تجارة إلكترونية
تطبيقات ويب
تطوير الويب
مصطلحات الأعمال
مصطلحات تجارية

أعمال تجارية إلكترونية


James Macnaghten McGarel Hogg, 1st Baron Magheramorne, KCB (3 May 1823 – 27 June 1890), was a British politician, Member of Parliament, and local government leader.

Early life
Hogg was born into an Ulster-Scots family, being the son of Sir James Weir Hogg, Bt., the Administrator-General of Bengal and Chairman of the British East India Company, and was born in Calcutta. His surname at birth was merely Hogg, but he added the surname McGarel on 8 February 1877 on inheriting the estates of Charles McGarel, his brother-in-law.

Career

He was educated at Eton College and Christ Church, Oxford but left Oxford early without taking his degree to enter the Army and became a Lieutenant-Colonel in the Life Guards, part of the Household Cavalry. On retiring from the Army he went into politics, being elected unopposed as a Conservative MP for Bath in 1865.

He was also a member of St. George, Hanover Square Vestry, a form of local government similar to a parish council. From 1867 he was chosen by the Vestry to represent them on the Metropolitan Board of Works which co-ordinated cross-London building schemes. He was defeated for re-election in Bath in 1868 and concentrated on his work on the Board, and after the death of Sir John Thwaites who had chaired the Board since it was created, he was elected as the new chairman on 18 November 1870. Hogg was elected MP for Truro in an 1871 byelection and retained that seat until he transferred to Hornsey at the 1885 general election.

His Parliamentary duties made it more difficult for Hogg to be a full-time chairman of the board. While his predecessor had dismissed staff who he felt were not up to the job, Hogg used his influence to try to keep their jobs safe. Unlike Thwaites, he did not look in detail at the work of the staff but let them get on with their work. This meant that departments within the Board became either very efficient, or very inefficient. The Architects department was particularly noted for inefficiency.

Several of the Board's big schemes were just being completed when McGarel-Hogg's Chairmanship began. The Victoria Embankment had been opened shortly before he was elected, and he got to share in the rewards for the Board's successes, being made a Knight Commander of the Order of the Bath in 1874 when the Chelsea Embankment was opened. Under McGarel-Hogg, the Board bought up all of the bridges over the Thames and freed them of tolls. However, the Board's desire for a new bridge by Little Tower Hill could not be fulfilled because its revenue source was not secure. Tower Bridge was eventually built by the City of London Corporation.

The Board also acquired the power to clear slums in 1875, but found the process cumbersome and expensive, resulting in small progress (although it accelerated when further Acts of Parliament removed some restrictions). Several parks were also bought by the Board and opened to the public. However, McGarel-Hogg's administration was hit by scandal in 1887 over the sale of surplus land, blighting somewhat the award of a peerage in the celebrations of Queen Victoria's Golden Jubilee. A Royal Commission found officers and two members of the Board guilty of malpractice. This resulted in the decision to abolish the Board and replace it with a directly elected council.

Magheramorne had fought for the Board to get permission to build a tunnel at Blackwall and it had been granted in 1887. The tenders for the contract came in early in 1889, when the London County Council had been elected but was not yet in control. He was determined to grant the contract through the Board and resisted the LCC's request that it leave the decision to them; however, when the LCC discovered the Board's intention to seal the contracts, they appealed to the Government and the Board was abolished on 21 March 1889.

Later life
He died in 1890, and is buried in Brompton Cemetery, London.

Personal life
Lord Magheramorne married Caroline Elizabeth Emma Douglas-Pennant, the daughter of The 1st Baron Penrhyn. He died a year after leaving office at the MBW, with his son James inheriting the peerage.

References

External links

Magheramorne, James Macnaghten McGarel, 1st Baron
Magheramorne, James Macnaghten McGarel, 1st Baron
People educated at Eton College
Alumni of Christ Church, Oxford
Members of the Parliament of the United Kingdom for constituencies in Cornwall
Conservative Party (UK) MPs for English constituencies
1
British Life Guards officers
Macgarel Hogg, 1st Baron Magheramorne, James Macnaghten
Politicians from Cornwall
UK MPs 1865–1868
UK MPs 1868–1874
UK MPs 1874–1880
UK MPs 1880–1885
UK MPs 1885–1886
UK MPs 1886–1892
UK MPs who were granted peerages
Burials at Brompton Cemetery
Members of the Metropolitan Board of Works
2
James
Peers of the United Kingdom created by Queen Victoria

James McGarel-Hogg, 1st Baron Magheramorne


Martin Seamus "Marty" McFly este un personaj fictiv din trilogia Înapoi în viitor. Este portretizat de actorul Michael J. Fox. De asemenea, personajul mai apare în serialul animat conex, unde este sonorizat de David Kaufman. În jocul video creat de Telltale Games, este sonorizat de A.J Locascio; în unele părți fiind și vocea lui Fox. În 2008, Marty McFly a fost ales de Empire Magazine drept al 39-lea cel mai bun personaj din toate timpurile.

Eric Stoltz a fost cel selectat inițial pentru a jcua rolul lui Marty McFly, dar după cinci săptămâni de filmări pentru scenele din primul film, regizorul Robert Zemeckis și producătorul executiv Steven Spielberg au decis să-i acorde rolul lui Michael J. Fox.

Referințe

Legături externe

Personaje fictive
Personaje de film

Marty McFly


EU-Blomsten eller  EU's miljømærke er en frivilligt miljømærkeordning, som i 1992 blev oprettet af Europa-Kommissionen.

Logoet
Logoet inkluderer en grøn blomst med et hældende grønt "ϵ" (epsilon) som blomstens midte omgivet af 12 blå stjerner og en grøn stilk.

Implementeringen
Indarbejdelsen af EU's miljømærke foregår gennem Regulation (EC) No 66/2010 of the European Parliament and of the Council. Det administreres af Europa-Kommissionen og de ansvarshavende nationale organer.

EU-Blomsten er en del af den bredere EU handlingsplan for bæredygtigt forbrug og produktion og bæredygtig erhvervspolitik indført af Europa-Kommissionen 16. juli 2008,

EU's miljømærke lever op til ISO 14020 Type 1 kriterierne for miljømærker. EU-miljømærke-kriterierne udvikles og gennemgås i samarbejde med eksperter, producenter, forbrugerorganisationer og miljøorganisationer. EU's miljømærke kriterier blev formuleret af mere end 30 non-food og non-medical produktgrupper som gennemgås hvert 3-4 år. Mærkeanordningerne og licenserne administreres af nationale organer.

EU-Blomstens markedsposistion

I marts 2015 var der 44.051 produkter med EU's miljømærke. Landene med flest EU-miljømærkelicenser var Frankrig (28 %), Italien (17 %) og Tyskland (11 %).  EU's miljømærke har en stærk position i de fleste af de europæiske lande. Andre miljømærker kan overlappe med EU's fx er Svanemærket mere populært i de nordiske lande.

I 2013 viste en undersøgelse, at Danmark var det land i Europa, hvor flest kendte EU-Blomsten, 35 % i alt genkendte det og 17 % kendte dets betydning.

Referencer

Eksterne links
 Officielle Website

Miljøbeskyttelse
Forbrugersymboler

EU-Blomsten


Orlestone es una parroquia civil del distrito de Ashford, en el condado de Kent (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Orlestone tiene una superficie de 7,92 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Orlestone tenía 1281 habitantes (49,73% varones, 50,27% mujeres) y una densidad de población de 161,74 hab/km². El 17,02% eran menores de 16 años, el 73,3% tenían entre 16 y 74 y el 9,68% eran mayores de 74. La media de edad era de 41,96 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 22,58% estaban solteros, el 60,58% casados y el 16,84% divorciados o viudos.

El 95% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 2,81% de la población, mientras que el 2,19% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 99,14% eran blancos y el 0,86% mestizos. El cristianismo era profesado por el 77,58%, el judaísmo por el 0,23% y cualquier otra religión, salvo el budismo, el hinduismo, el islam y el sijismo, por el 1,02%. El 14,61% no eran religiosos y el 6,56% no marcaron ninguna opción en el censo.

623 habitantes eran económicamente activos, 605 de ellos (97,11%) empleados y 18 (2,89%) desempleados. Había 532 hogares con residentes y 20 vacíos.

Referencias

Enlaces externos

Parroquias civiles de Kent

Orlestone


Marcel Ramon Ponickwar de Souza, más conocido como Marcel de Souza (nacido el 4 de diciembre de 1956 en Campinas, Brasil y falecido em 26 de abril de 2023) fue un jugador y entrenador de baloncesto brasileño.

Equipos
1983-1984  Juvecaserta Basket
1985-1989  Fabriano Basket
1989-1990  Monte Líbano
1990-1991  Corinthians Paulista
1992-1993  Esporte Clube Sírio

Participaciones en juegos y mundiales

Mundiales
Tiene el récord de participaciones en Mundiales de baloncesto, junto con varios jugadores. Su participación más destacada fue una medalla de bronce en el Mundial de 1978 en Filipinas. Sus resultados en mundiales fueron los siguientes:
 Puerto Rico 1974 6/14
 Filipinas 1978 3/14
 Colombia 1982 8/13
 España 1986 4/24
 Argentina 1990 5/16

Juegos olímpicos
Participó en cuatro juegos, con los siguientes resultados:
 Moscú 1980 5/12
 Los Ángeles 1984 9/12
 Seúl 1988 5/12
 Barcelona 1992 5/12

Referencias

Enlaces externos

 Ficha en LEGA BASKET SERIE A

Baloncestistas de Brasil
Baloncestistas de la selección de Brasil
Entrenadores de baloncesto de Brasil
Baloncestistas de la Lega Basket Serie A
Baloncestistas de la Serie A2
Baloncestistas del Juvecaserta Basket
Baloncestistas del Fabriano Basket
Baloncestistas del Clube Atlético Monte Líbano
Baloncestistas del Corinthians Paulista
Deportistas en los Juegos Panamericanos de 1975
Nacidos en Campinas

Marcel de Souza


Joan je ime.

Osobe s imenom Joan
 Joan Baez (rođena 1941.), američka pjevačica
 Joan Blaeu (1596. – 1673.), nizozemski kartograf
 Joan Cañellas Reixach (rođen 1986.), španjolski rukometaš
 Joan Capdevila (rođen 1978.), španjolski nogometaš
 Joan Carlile (oko 1606. – 1679.), engleska slikarica
 Joan Carrillo (rođen 1968.), španjolski nogometaš
 Joan Collins (rođena 1933.), britanska glumica i spisateljica
 Joan Crawford (oko 1904. – 1977.), američka glumica
 Joan Creus i Molist (rođen 1956.), španjolski košarkaš
 Joan Fontaine (1917. – 2013.), britansko-američka glumica
 Joan Fuster (1922. – 1992.), španjolski pisac
 Joan Halifax (rođena 1942.), američka antropologica
 Joan Harrison (plivačica) (rođena 1935.), južnoafrička plivačica
 Joan Hickson (1906. – 1998.), britanska glumica
 Joan Jett (rođena 1958.), američka pjevačica, gitaristica, i glumica
 Joan Miró (1893. – 1983.), španjolski slikar, kipar i keramički umjetnik
 Joan Vollmer (1923. – 1951.), američka spisateljica

Imena

Joan


Guerino Di Tora (Roma, Itália, 2 de agosto de 1946) é um ministro católico romano italiano e bispo auxiliar de Roma.

Em 14 de março de 1971, Guerino Di Tora recebeu o Sacramento da Ordem do bispo auxiliar de Roma, Ugo Poletti.

Em 1º de junho de 2009, o Papa Bento XVI o nomeou bispo titular de Zuri e nomeou-o bispo auxiliar em Roma. O Cardeal Vigário da Diocese de Roma, Cardeal Agostino Vallini, consagrou ele e Giuseppe Marciante em 11 de julho do mesmo ano; Os co-consagradores foram os bispos auxiliares de Roma, Luigi Moretti e Enzo Dieci.

O Papa Francisco o nomeou membro da Congregação para as Causas dos Santos em 4 de novembro de 2019.

Ver também

Bispos católicos da Itália

Guerino Di Tora


Noor Ahmad Noor (* 1937 in Kandahar) ist ein ehemaliger afghanischer Diplomat und Politiker.

Leben
Noor Ahmad Noor ist der Sohn von Abdul Satar Khan, einem paschtunischen Geschäftsmann aus dem Popalzai-Stamm der Durrani. Er absolvierte an der Universität Kabul einen Bachelor-Studiengang und trat 1963 der Watan-Partei (sozialistische Heimatpartei) bei und war in deren Geschäftsführung tätig.

Im Zuge der Saurrevolution 27. April 1978 war Noor Ahmad Noor Innenminister. 1979 schloss die Chalqis-Fraktion die Vertreter der Parcham-Fraktion der Demokratischen Volkspartei Afghanistans, Babrak Karmal Nahid Anahita Ratebzad und Noor Ahmad Noor, aus dem Ministerrat aus. Babrak Karmal wurde als Botschafter nach Prag gesandt. Nahid Anahita Ratebzad wurde als Botschafterin nach Belgrad und Noor Ahmad Noor als Botschafter nach Washington, D.C. gesandt. Das Politbüro entschied den Großteil der Führung der Parcham außer Landes zu senden.

Babrak Karmal mahnte, bevor er Afghanistan verließ, noch einmal Nur Muhammad Taraki, welcher ihn dafür auslachte. Babrak Karmal gab an die Parcham die Weisung, sich der Kontrolle des Regimes zu entziehen. Das von Hafizullah Amin dominierte Regime ließ die in Afghanistan verbliebenen Parcham unter dem Vorwurf der Verschwörung verhaften, entließ die eben entsandten Botschafter aus ihren Ämtern und verfolgte neben Parcham auch Chalqis, die mit Parcham Kontakt hatten.
Am 9. Oktober 1979 ließ Hafizullah Amin Nur Muhammad Taraki ermorden. Im Oktober 1979 kam Babrak Karmal mit Noor Ahmad Noor nach Afghanistan zurück. Während Karmal versuchte in politischen Kreisen Koalitionen für einen Sturz von Amin zu bilden, sollte Noor Ahmad Noor bei den Militärs Anhänger für diese Anliegen finden.

Bis die Sowjetische Intervention in Afghanistan die Auseinandersetzung auf Seiten von Babrak Karmal entschied, hatten die Parcham dreimal vergeblich versucht Hafizullah Amin zu stürzen.

Einzelnachweise

Innenminister (Afghanistan)
Afghanischer Botschafter in den Vereinigten Staaten
Afghane
Geboren 1937
Mann

Noor Ahmad Noor


Stema municipiului Iași a fost adoptată în 2014. Aceasta se compune dintr-un scut triunghiular roșu cu marginile rotunjite. În interiorul scutului se află o cetate crenelată de argint; pe flancurile cetății se află două turnulețe, cu câte o fereastră deschisă, timbrate de câte o cruce cu brațe egale; în centrul cetății se află un turn înalt cu poarta și ferestrele închise. În mijlocul scutului, pe cetate, se află un ecuson roșu, încărcat cu un cal negru în galop spre dreapta, având deasupra o coroană deschisă de aur. Scutul este timbrat de o coroană murală de argint cu 7 turnuri, din care iese capul de bour, al cărui gât este terminat în formă de lambrechini, totul negru; între coarnele bourului se află o stea de aur cu 8 raze.

Semnificația elementelor:
 Cetatea de argint perpetuează stema modernă a capitalei Moldovei, "turnul roman", adoptat în anul 1851.
 Calul însoțit de coroană reprezintă emblema sigilară medievală a Iașilor, atestată în anul 1609.
 Cele două cruci simbolizează bisericile existente în incinta Curții Domnești, respectiv Sf. Gheorghe și Sf. Treime.
 Capul de bour al Moldovei, amplasat deasupra stemei, ieșind din coroana murală, subliniază statutul de capitală pe care Iașul l-a deținut vreme de 3 secole.
 Coroana murală cu 7 turnuri crenelate semnifică faptul că localitatea are rangul de municipiu-reședință de județ.

Legături externe
 Hotărârea nr. 307/2014 privind aprobarea stemei municipiului Iași, județul Iași
Stemele municipiilor din România
Iași

Stema municipiului Iași


Die folgende Liste gibt die am dichtesten bevölkerten Metropolen in Peru mit mehr als 300.000 Einwohnern wieder. Die Bevölkerungszahlen der Ballungsräume sind eine Kombination aus einer Großstadt und viele umliegende, kleinere Satelliten-Städte. Für Städte: Liste der Städte in Peru.

Zusammensetzung der Ballungsräume
 Lima besteht aus den 49 Bezirken von Lima und Callao.

Trujillo: Trujillo, La Esperanza, El Porvenir, Víctor Larco, Florencia de Mora, Huanchaco, Moche, Salaverry and Laredo

Arequipa: Arequipa, Alto Selva alegre, Cayma, Cerro colorado, Jacobo hunter, José Luís Bustamante y Rivero, Mariano Melgar, Miraflores, Paucarpata, Sabandia, Sachaca, Socabaya, Tiabaya Yanahuara, Characato, Uchumayo, Mollebaya, Quequeña and  Yura.

Chiclayo: Chiclayo, Eten, Leonardo Ortiz, La Victoria,  Monsefú,  Pimentel, Pomalca, Puerto Eten, Reque, Santa Rosa, Lambayeque and  San José.

Piura: Piura, Castilla, Catacaos.

Iquitos: Iquitos, Punchana, San Juan Bautista, Belén.

Cusco: San Jerónimo, Cusco, Santiago, Wanchaq, San Sebastián.

Chimbote: Chimbote, Nuevo Chimbote, Coishco.

Huancayo: Huancayo, El Tambo, Chilca.

Einzelnachweise

Peru
Ballungsraume
!Peru

Liste der am dichtesten besiedelten Ballungsräume in Peru


Mirisavi stolisnik (nekrilasti jezičac, zelenkasti stolisnik, lat. Achillea odorata), vrsta trajnice iz porodice glavočika. Rasprostranjena je po zapadnom Mediteranu: Francuska, Španjolska, Alžir i Maroko, a ima je i u Hrvatskoj.

Sinonimi
 Achillea microphylla Willd.
 Achillea odorata var. masclansii P.Monts.
 Achillea pectinata Lam.
 Achillea pubescens Willd.
 Achillea punctata Ten.
 Achillea punctata Ten. ex Fenzl
 Millefolium odoratum Fourr.

Izvori

Stolisnik
Flora Španjolske
Flora Francuske
Flora Hrvatske
Flora Maroka
Flora Alžira

Mirisavi stolisnik


"Opportunities (Let's Make Lots of Money)" é uma canção da dupla inglesa de música eletrônica Pet Shop Boys, retirada de seu álbum de estreia, o Please (1986). Foi inicialmente lançada como single no ano de 1985, mas passou por uma regravação e foi relançada em 1986, quando obteve maior popularidade tanto no Reino Unido quanto nos EUA. Chegou à posição de número 11 no UK Singles Chart, além de atingir a posição de número 10 na Hot 100 da Billboard. Depois de uma propaganda do Super Bowl em fevereiro de 2021, onde aparecia a canção, ela entrou mais uma vez na tabela musical de música eletrônica e dance da Billboard, alcançando o topo da parada no dia 27 de fevereiro de 2021.

Em sua letra, a faixa traz uma sátira aos valores "hipercapitalistas" dos anos 80, como o thatcherismo, além da crítica à aversão existente entre os críticos de rock sobre qualquer hit que não continha guitarras.

Links externos

 Pet Shop Boys - Opportunities (Let's Make Lots of Money) no YouTube.

Canções de 1985
Singles de 1985
Canções de 1986
Canções de Pet Shop Boys
Singles lançados pela Parlophone


En barangay (Filippinsk: baranggay) er den mindste administrative enhed i Filippinerne. Udtrykket anvendes ligeledes på en landsby, et afsnit eller et kvarter. Kommuner og uafhængige byer i Filippinerne er sammensat af barangays. Historisk er en barangay en samling på 50 til 100 familier, svarende til mellem 100 og 500 personer.

Hver barangay er styret af en en valgbar direktør (punong barangay), og disse igen danner et råd (sangguniang barangay), hvori indgår rådgiverne (kagawad). Hver bangay tæller også en ungdomsorganisation (Sangguniang Kabataan eller SK). Den 30. september 2014 var der i Filippinerne 42.029 barangays.

Referencer

Filippinernes geografi

Barangay


New Hamburg station is a commuter rail stop on the Metro-North Railroad's Hudson Line, serving Wappingers Falls, New York.

History
The Hudson River Railroad was built through New Hamburg in 1849, opening on December 6, in order to expand the Troy and Greenbush Railroad from the Albany area to New York City.  Earlier attempts to build the railroad in 1848 were delayed by a fatal cholera outbreak among railroad workers between 1848 and 1849. The HRR was acquired by the New York Central Railroad in 1864.

The New Hamburg station bisects the hamlet's Main Street. Old photographs show a grade crossing used to exist here; since the line was double-tracked in 1928, however, getting from one end of Main Street to the other has required a detour via nearby Bridge Street. Another bridge further north on Reed Road is the only other crossing in the hamlet.

Closing and reopening
New Hamburg is notable as one of the few in the Metro-North system to have closed and reopened. In April 1973, the Penn Central Railroad (PC) announced planned to close flag stops, including New Hamburg, Oscawanna, Manitou and Chelsea stations on the Hudson Line and Morrisania on the Harlem Line due to low ridership. The stops were initially supposed to be closed on April 29, but the date was pushed back to May 9 due to a 90-day freeze imposed by Congress on the status of railroad crews. This change was opposed by a group of New Hamburg commuters led by Frank Lucas, who attested that the station's usage was 15 to 20 daily passengers, not the 2 indicated by PC figures. The PC spokesman said that commuters from Poughkeepsie often complained about the frequency of stops on the line. Lucas stated that flag stops often took less than 30 seconds, which should not be considered an inconvenience.

On June 7, 1973, the Penn Central Railroad announced that the station would close along with the Oscawanna, Manitou and Chelsea stations on the Hudson Line due to low ridership on July 2, 1973.       This announcement strongly disturbed two state legislators from Dutchess County, who stated that the MTA had indicated that no decision had been reached in a letter from the previous month, due to the inconvenience its closure would result in, and because of the short notice of the announcement. The original New Hamburg station was closed by the Penn Central Railroad on July 2, 1973.

After the station's closure, local residents pressed for its reopening. On February 26, 1980, the MTA held a meeting to discuss the cost of reopening the station. The MTA estimate that it could cost $180,000 to $200,000. Its proposal entailed the installation of new platforms, lighting, and parking for 100 cars, and the construction of a pedestrian overpass to replace the tunnel, which was boarded up due to flooding. County Legislator Joseph Poillucci said that he would only be willing to sponsor the project if it could be cut to less than $100,000. After the meeting, Lois Sackelos created the New Hamburg Station Citizen's Committee to determine the minimum investment needed to get the station into acceptable use and how to finance it. The committee revealed its plan on March 6, 1980, which reduced the cost to $50,000. It proposed eliminating the shelter for passengers, reducing the amount of lighting being called for, using the existing passenger tunnel with the installation of pumps, and the paving over of the existing platform instead of building a new one. The MTA assured Sackelos that trains could start stopping immediately if funding was provided and if the MTA approved of the plan.

The MTA cut the cost estimate for the station in March 1980 from $180,000 to $65,000 for a scaled down plan, accepting the basic concept of the committee's plan. It estimated the cost of the parking to be $15,000. The original plan had included a complete renovation, including a $100,000 overpass replacing the tunnel under the tracks. Sackelos' group estimate that the project would cost $50,000. The cost discrepancy had to do with the construction of a new platform. The MTA called for the construction of a four-car platform for $25,000, while the group's proposal called for the construction of a three-car long platform for $9,000 to $10,000.

In April 1980, the MTA agreed to pay for the remainder of the station work if the County provided $15,000 for the parking lot. In April 1980, the Dutchess County Legislature appropriated $3,000 to reopen the station, with an additional $15,000 to pave the parking lot, provide lighting and repair the tunnel under the tracks. However, in August, the MTA asked for $15,000 to maintain the area. That month, County Legislator Joseph Poillucci requested that the station be reopened after receiving a petition signed by 800 people from the Sackelos' citizens group. Poillucci expected 200 daily passengers for the station who drive to Poughkeepsie or Beacon to catch the train.

In April 1981, the Dutchess County Legislature held a vote on the contract between the MTA and Dutchess County to reopen the station. It had taken a year to negotiate the contract, which requires that the county pay $15,000 to repair the stop prior to its reopening. The yearly charge for the station was estimated to be $14,500. The station reopened on October 17, 1981, after the MTA took over the line after efforts led by New Hamburg resident Lois Sackelos, and County Legislator Joseph Poillucci. The station was renovated and the platforms were lengthened. The reopening of the station was appreciated by commuters, but not with all local residents, who believed that it was hurting the town's character as noise, traffic and litter increased. In 1982, the station recorded 166 morning rush hour commuters. Ridership during this period increased to 207 in 1985, 354 in 1987 and 401 in 1989, following a drastic increase in ridership on the Upper Hudson Line. On July 12, 1988, Metro-North announced plans to build 80 new parking spaces around the station for $140,000 so the lot could accommodate 360 cars. At the time, the station was the second fastest-growing station on Metro-North behind Brewster North with 120% growth since 1982.  In the early 1990s, the platforms were replaced by high-level platforms for $2.5 million. The parking lot was increased by 70 spots for $300,000 in 1991. On January 19, 1993, Dutchess County's new LOOP bus service began stopping at New Hamburg to connect with five morning trains and six evening trains in order to ease station parking.

On March 22, 1994, Metro-North agreed to add more parking at the station after local officials threatened to delay $954 in railroad improvements. 130 more passengers used the station than there were parking spots, on average. Metro-North had been planning to spend $1.1 million to improve parking in 1998. On April 27, 1994, the Poughkeepsie Town Board passed a law prohibiting parking in New Hamburg Park as commuters had started parking there due to a parking shortage. Earlier that month, Metro-North agreed to add 250 spaces. By June 40 spaces were to be added to the 452-space lot by repainting the lot, and additional 40 were to be added by December. The number of spaces later went up to 585, and in 1996, Metro-North leased land for 85 more spaces.

On March 12, 2003, a door blew off of a 1000-pound CSX freight train and destroyed the station shelter. The repairs were estimated to cost $400,000. In January 2004, months after it was supposed to be installed, Metro-North added a temporary shelter.

Station layout
The station has two high-level side platforms each six cars long.

References

External links

Metro-North Railroad stations in New York (state)
Former New York Central Railroad stations
Railway stations in Dutchess County, New York
New Hamburg, New York
Buildings and structures in Poughkeepsie, New York
1973 disestablishments in New York (state)
1849 establishments in New York (state)
Railway stations in the United States opened in 1849
Railway stations closed in 1973
Railway stations in the United States closed in the 1970s

New Hamburg station


Romulus Scărișoreanu  (n. 4 aprilie 1870, Rucăr - d. 1950, București) a fost unul dintre generalii Armatei României din Primul Război Mondial.

A îndeplinit funcții de comandant de regiment și brigadă în campaniile anilor 1916, 1917 și 1918.

A fost decorat cu Ordinul "Mihai Viteazul", clasa III, pentru modul cum a condus Brigada 5 Călărași în luptele din Dobrogea, din campania din 1916.
"Pentru bravura și destoiniciia cu care a condus brigada și un detașament mixt în luptele de la Amzacea, Topraisar și Carachioi, în septembrie 1916. În luptele de la Soveja și Pralea, a determinat în luna decembrie 1916 cu detașamentul său frontul pe care s-a stabilit apoi o divizie română."
Înalt Decret no. 1327 din 11 noiembrie 1917

Biografie
Romulus Scărișoreanu s-a născut la Rucăr, într-o familie din mica boierime. A fost frate cu generalii Constantin Scărișoreanu (1869-1937) și Cornel Scărișoreanu (1880-1944).

A fost sportiv de performanță, practicând echitația. A deținut, recordurile naționale pe distanțele: București - Constantinopol (1907); Constantinopol - Constanța (1907) și Roman - București (două zile).).

Cariera militară
După absolvirea școlii militare de ofițeri cu gradul de sublocotenent, Romulus Scărișoreanu a ocupat diferite poziții în cadrul unităților de cavalerie sau în eșaloanele superioare ale armatei, cele mai importante fiind cele de comandant al Regimentului 4 Roșiori și al Regimentului 9 Călărași.

În perioada Primului Război Mondial a îndeplinit funcțiile de comandant al Regimentului 9 Călărași, comandant al Brigăzii 2 Călărași și al Brigăzii 5 Călărași, remarcându-se pe timpul acțiunilor militare din Dobrogea din campania anului 1916 și în Bătălia de la Oituz.

În perioada 1919-1924 a comandat Divizia 1 Cavalerie, în fruntea căreia a participat la operațiile militare postbelice din Transilvania (1919-1920).

Lucrări
 Călare dela București la Constantinopol și dela Constantinopol la Constanța. Marș de rezistență Executat de Căpitanu R. Scărișoreanu și A. Alexiu, București (Tip. G. A. Lăzăreanu), 1909

Decorații
  Ordinul "Steaua României", în grad de ofițer (1913)
  Ordinul "Coroana României", în grad de ofițer (1907)
  Ordinul "Mihai Viteazul", clasa III, 11 noiembrie 1917

Note

Bibliografie
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918, vol. 1, Tipografia Geniului, București, 1929
 Dumitru Preda, Vasile Alexandrescu, Costică Prodan, În apărarea României Mari. Campania armatei române din 1918-1919, Editura Enciclopedică, București, 1994
  ***, România în războiul mondial 1916-1919, Documente, Anexe, Volumul 1, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, București, 1934
 ***, Marele Cartier General al Armatei României. Documente 1916–1920, Editura Machiavelli, București, 1996
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989
 ***, România în anii primului Război Mondial, Editura Militară, București, 1987
 ***, România în primul război mondial, Editura Militară, 1979

Vezi și
Participarea României la Primul Război Mondial
Ordinea de bătaie a Armatei României (1916)
Ordinea de bătaie a Armatei României (1917)
Comandanți de mari unități ale Armatei României

Nașteri în 1870
Nașteri pe 4 aprilie
Decese în 1950
Generali români din Primul Război Mondial
Ofițer al Ordinului Steaua României
Decorați cu Ordinul Coroana României
Decorați cu Ordinul Mihai Viteazul clasa III, în Primul Război Mondial
Comandanți români din operațiile militare postbelice (1918-1920)

Romulus Scărișoreanu


كابل الاتصالات البحري ، هو كابل يوضع في قاع البحر ويربط بين المحطات الأرضية لنقل إشارات الاتصالات عبر مساحات شاسعة من المحيطات والبحار. سهلت كابلات الاتصالات البحرية الأولى التي وضعت في خمسينيات القرن التاسع عشر من نقل حركة التلغراف، وساهمت في إنشاء أول روابط اتصالات فورية بين القارات، يذكر أن أول كابل تلغراف بحري أنشأ عبر المحيط الأطلسي وبدأ تشغيله في 16 أغسطس 1858.

ربطت الكابلات البحرية لأول مرة جميع قارات العالم (باستثناء القارة القطبية الجنوبية) من خلال ربط جزيرة جاوة بمدينة داروين في الإقليم الشمالي لأستراليا في عام 1871 تحسبا لاكتمال  في عام 1872، والذي يتصل بدوره بأديلايد في جنوب أستراليا ومن ثم إلى بقية أنحاء أستراليا.

نقلت الأجيال اللاحقة من الكابلات إشارة الهاتف، ثم حركة اتصالات البيانات. استخدمت هذه الكابلات المبكرة أسلاكًا نحاسية في وسطها، في حين أن الكابلات الحديثة اليوم تستخدم تقنية الألياف الضوئية لنقل البيانات الرقمية والتي تشمل الهاتف والإنترنت وحركة البيانات الخاصة. يبلغ قطر الكابلات الحديثة عادةً حوالي 25 ملم (1 بوصة) وتزن حوالي 1.4 طن لكل كيلومتر (2.5 طن قصير لكل ميل؛ أو 2.2 طن طويل لكل ميل) لأجزاء أعماق البحار التي تشكل غالبية المسار، على الرغم من أنها أكبر حجمًا وأكثر ضخامة. تُستخدم الكابلات الأثقل لأجزاء المياه الضحلة بالقرب من الشاطئ.

التاريخ المبكر: التلغراف والكابلات المحورية

التجارب الناجحة الأولى
بعد أن قدم  وتشارلز ويتستون التلغراف في عام 1839، أصبحت فكرة إنشاء خط بحري عبر المحيط الأطلسي ينظر إليها على أنها ثورة مستقبلية. في وقت مبكر من عام 1840، أعرب صموئيل مورس عن حماسه لهذه الفكرة، وبحلول عام 1842، أجرى تجربة غمر فيها سلك معزول بالقنب والمطاط الهندي في مياه ميناء نيويورك ونجح في نقل إشارات التلغراف من خلاله، وفي الخريف التالي، أجرى ويتستون تجربة مماثلة في خليج سوانسي. ولضمان استمرارية عمل الكابل البحري الطويل، كان من الضروري العثور على مادة عازلة فعالة لحماية الكابل ومنع التيار الكهربائي من التسرب إلى الماء. في أوائل القرن التاسع عشر أجرى المهندس الكهربائي البروسي موريتس فون ياكوبي عدة تجارب على المطاط الهندي ليرى أن كان يصلح كمادة عازلة.

في عام 1842 ظهرت مادة صمغية عازلة أخرى يمكن صهرها بالحرارة وتطبيقها بسهولة على الأسلاك. هذه المادة، المعروفة باسم جوتا-برشا، مشتقة من النسغ اللاصق لشجرة الطبرخي. جلبت إلى أوروبا بواسطة  وهو جراح اسكتلندي كان يعمل لدى شركة الهند الشرقية البريطانية.

الكابلات التجارية الأولى
أنجزت شركة البرق الإنجليزية الفرنسية  أول خط بحري عبر قناة إنجلترا. كان الكبل سلك عادي مطلي بصمغ غوتا ريتشا بدون أي وسائل حماية أخرى، فكانت التجربة فاشلة ولم تمرر المعلومات اللازمة عبر الكابل. وفي سبتمبر 1851 أنجزت سفينة ضخمة تابعة لشركة برق تحت الماء  بمسماها الجديد كابلا قويا ومحميا عبر نفس القناة ، وكان ناجحا هذه المرة.

في سنة 1853 تم إنجاز كبل آخر ربط بين بريطانيا وإيرلندا وبلجيكا وهولندا.نفس السفينة أنجزت كابلا ربط بين مدينتين بلجيكيتين  في سبتمبر من نفس العام حصل 11 عطبا في كبل آخر يربط مدن جيرتسي والدرتي ووايموت نتيجة احتكاك صخور بالكبل الناجمة عن المد والامواج العاتية بسبب عاصفة ضربت المنطقة في سنة 1860 ثم استدعاء تقنيين لإصلاح الاعطاب نفس التقنيين أشرفو عن باقي عمليات ربط الكبلات

كابل التلغراف عبر المحيط الأطلسي
أول محاولة لانجاز كبلات المواصلات البحرية مزودة لخدمة الهاتف فشلت في بداية سنة 1930 نتيجة الازمة الاقتصادية التي عرفتها أوروبا انذاك .
في سنة 1942, United Kingdom National Physica Laboratory أنجزت كبل مواصلات بحري تمهيدا لانجاز أول خط أنابيب لتمرير البترول خلال الحرب العالمية الثانية أطلق على العملية operation pulo

باث TAT-1أول خط هاتف عبر الأطلسي ربط غالاناش باي، قرب اوبان، سكوتلندا وكلارانفيل وجزيرة نيوفوندلند الكندية ولابرادور. دشن 25 سبتمبر 1956.

الهيمنة البريطانية على الكابلات المبكرة
من 1850 إلى غاية 1911 هيمنت بريطانيا على صناعة وإنجاز الكبلات البحرية
علم المسؤولون البريطانيون أن خطوط التلغراف التي تمر عبر دول غير بريطانيا، معرضة للقطع أو اعتراض الرسائل التي تمر عبرها خلال فترات الحرب.بدأت بريطانيا إجراء خطة لإنشاء شبكة عالمية تسري داخل حدود الدولة عرفت الخطة ب all red line, والتفكير في طريقة لاعتراض رسائل العدو
سارعت بريطانيا بعد إعلان الحرب العالمية الأولى على ألمانيا بقطع 5 كبلات كانت تربط ألمانيا بكل من فرنسا وإسبانيا بل حتى أمريكا الشمالية. الطريقة الوحيدة التي مكنت ألمانيا بالتواصل بعد ذلك هي عن طريق الشبكات اللاسلكية لتتمكن بعدها الغرفة 40 بالتنصت على محادثات الألمان. لعبت الكبلات البحرية دوراً أساسيا بالنسبة للشركات التجارية بحيث تمكن ملاك السفن بالتواصل مع القبطان حالما تصل إلى السفينة إلى وجهتها، بل أمكن أيضاً إعطاء إرشادات توجهها إلى منطقة أخرى لزيادة الحمولة ما إن تتوفر تقارير عن جودة السلعة وأثمنتها هناك.
استفادت الحكومة البريطانية هي الأخرى من هذه الكبلات في الحفاظ على التواصل الحكومي مع المحافظين داخل المملكة، عدا عن التواصل مع الوحدات العسكرية في دول أخرى تجمعها مع بريطانيا علاقات دبلوماسية
المميزات التي ساعدت في فعالية الكبلات فإيرلندا الشمالية والجنوبية تطلان على المحيط الأطلسي، نيوفولند في أمريكا الشمالية كانت طريقة مختصرة لعبور المحيط، ماقلل مت تكاليف التنق

كابل إلى الهند وسنغافورة وشرق آسيا وأستراليا
مابين 1860-1870 تمددت الكبلات البريطانية لأقصى الغرب، إلى البحر الابيض المتوسط، المحيط الهندي، الهند (حاليا مومباي)، الأمر مهد لربط حاسم إلى السعودية سنة 1870 كبل بحري ربط مومباي وبريطانيا أنجزه أربع شركات كبل تحت وصاية الحكومة البريطانية في سنة 1872، الشركات الاربعة تحالفت لتنشئ شركة عملاقة هي eastern Telegraph company يملكها John peter شركة أخرى نفس النوع eastern extension, china and Australia Telegraph company عرفت باختصار ب extension في سنة 1872 كبل ربط أستراليا ومومباي عبر الصين وسنغافورة وفي 1876 الكبل ربط المملكة المتحدة ونيوزيلندا انطلق من لندن.

الكابلات البحرية عبر المحيط الهادئ
أول كبلات بحرية تعبر المحيط الهادي مزودة لخدمة التلغراف أنجز 1902-1903 ربط الولايات المتحدة بهاواي سنة 1902 ومن كوام إلى الفلبين سنة 1903.وربط كل من كندا، أستراليا، نيوزيلندا وفيجي سنة 1902 .
أول كبل بحري تعبر المحيط الهادي مزودة لخدمة الهاتف ربط هاواي واليابان سنة 1964، وسع الكبل ليربط غوام والفلبين سنة 1911 أصبج الكبل الذي ربط الولايات المتحدة الأمريكية باليابان أول كبل مجدد.

البناء

مشاكل عرض النطاق الترددي

الاتصالات الهاتفية عبر المحيط الأطلسي
في سنوات ال50 للقرن ال 19, تزايد الطلب على خدمات ايصال المعلومات بطريقه سريعه عبر المحيط الاطلسي، وكانت الحاجة الاساسيه لهذه الخدمات هي نقل المعلومات لاسعار البذور والقطن.

سايروس فيلد، الذي كان تاجر غني وشاب من نيويورك الذي استطاع ان يتنباء بالاردات المالية لتقديم خدمه نقل معلومات عبر وضع كبل تحت مائي بطول 2000 ميل الواصل بين نيوفينلاند لارلاندا، مع وصل الاطراف بين نيويورك ولندن. فيلد فهم سريعا ان التمويل والاشخاص ذوي اللمهارات متواجدون بالطرف الآخر للمحيط الاطلسي، تحديدا ببريطانيا. في سنه 1856 اقام فيلد شركه التيليغراف الاطلسي بلندن.

كثيره هي التخوفات التي احاطت فكرة الكبل الاطلسي، هذه التخوافات كانت حول اضمحلال الإشارة الكهربائية وخفوت قوتها، ظاهره التي تم اكتشافها لأول مره سنوات قليله قبل ظهور أول كبل تحت ارضي وتحت مائي، وتم وصفها من قبل مايكل فرادي سنه 1854. لهذه الظاهرة علاقه طرديه مع طول الكابل، الامر الذي وضع تخوفات لكميه الرسائل التي يمكن ارسالها باليوم الواحد ويمكنها ان تتكفل بمصاريف الكبل تحت المائي الاطلسي.

سيمنس تمكن من ملاحظه ظاهره اضمحلال الاشاره الكهرائيه في سنه 1849, الامر الذي جعله لاخذ افكار فرادي على محمل الجد بما يخص المواد العازله والإيصال الكهربائي. الكبلات التحت ارضيه الخاصة بسيمنس تعطلت بعد سنه أو سنتان على وضعها، والسبب هو ان المواد العازله الموضوعة على الكبلات أصبحت غير مجدية.
في سنة 1854, ويليام تومسون ذمج ما بين افكار فراداي المتعلقه بالإيصال الكهربائي وبين معادلات المتعلقه بانتقال الحرارة لكي يتوصل لنظرية رياضيه التي تصف انتقال التيار الكربائي عبر الكبلات.
تومسون اشار إلى ان ظاهرة الاضمحلال بالكبل لها علاقه طرديه مع خواص المقاومة والسعه الكهربائيه للكابل، وهذه الظاهرة يمكن تقليلها بواسطه استعمال كبل نحاسي معزول بواسطه جوتا- فريتشا.
كما ان نظرية تومسون نصت على هذه الظاهرة تكبر بشكل نسبي مع الطول التربيعي للكابل.
فيلد قرر بتوظيف وايتهاوس، جراح إنجليزي الذي قام بعمل تجارب كهربائيه بشكل هاوي وكان له تحفظات على نظريه تومسون، بمنصب مسؤول عن الترتيبات الكهربائيه للشركه.

بديسمبير 1856, ممولون اختارو تومسون للانضمام لمجلس المسؤلين لشركه التيليجراف الاطلسي. فيلد، الذي كان مضغوطا بالاوقات، قام بالتوصية على كبل رقيق نسبيا بطول 2000 ميل، الذي تم فحصه بشكل بسيط عن طريق وايتهاوس الذي وافق على صلاحيته للعمل. الكبل بقي تحت الشمس لمده أشهر، الامر الذي سرع وتيره الضرر بالبالطبقه العازله للكابل.

في اغوسطوس سنه 1857, بدائت مرحله وضع الكابل، لكن بعد 300 ميل عن شاطئ البحر انقطع الكابل، وبعد 3 محاولات فاشله أخرى، بيونيو 1858 تقرر عمل تجربه اخيره بيوليو من نفس السنه. هذه المرة تم وضع الكبل بنجاح، وفي اغوستوس 1858 تم انهاء مشروع الكبل العابر للمحيط الاطلسي.

في بدايه شهر سبتمبر، الكبل بداء بالعمل، الجمهور رأى ان التيليغرافيا المائيه هي فشل تكنلوجي، واخذ هذا الرأي بالتوسع في سنوات ال 1860, بعد ان فشل الكبل المائي الموضوع من قبل الحكومة البريطانيه بالبحر الاحمر لكي يصلها مع الهند.

استخدامات أخرى

التاريخ الحديث

كابلات الاتصالات الضوئية
كبلات القرن 19 العابرة للأطلسي مكونة من غطاء حديدي من الخارج بعدها فولادي، مطاط هندي، وبعدها غطي بصمغ طبرخي. بقية الكبل الأقرب إلى الشاطئ تميزت بحماية أكبر. Gutta-percha ، وهو مركب كيميائي طبيعي وهو أقرب للصمغ يتمتع بخاصية حماية الكبلات البحرية من تبدد أجزاء من الطاقة الكهربائية عبر البحر . هذا المركب الكيميائي ثم استبداله ب بوليثيلين سنة 1930 والتي إكتشف فعاليته الأمريكيون.

أهمية الكابلات البحرية
تعتبر المعاملات التي تجري عبر الكبلات البحربة أكثر من المعاملات التي تتم عبر الاقمار الصناعية والتي هي بنسبة 1 في المائة، وذلك لان الكبلات قادرة على تمرير (terabits per second) المعلومات بكفاءة وسرعة بعيدا عن رقابة البشر وتغيير مسارات مرور المعلومات في حالة وقوع عطب في أحد الكبلات، بحكم توجد عدة كبلات أخرى لنقل المعلومات لبلد معين، غير أن تكلفة إنجاز هذه الكبلات البحربة هي بملايين الدولارات. بينما القمر الصناعي يستطيع تمرير المعلومات بسرعة أقل (1000 megabits per second) مع صعوبة الحصول على خدمة الإنترنت عبر الدش.

كنتيجة للفائدة التي توفرها هذه الكبلات وتكلفة إنجازها المرتفعة عادت بالنفع ليس فقط لشركات الكبلات والسفن التي تقاضى أجر إنجاز الكبلات البحرية، بل حتى للحكومات. فمثلا اعتبرت أستراليا الكبلات البحرية التابعة لها «تحي اقتصاد أستراليا الوطني» (ACMA). انشأت مناطق محمية في عرض البحر للحيلولة دون وقوع أعطاب أو قطع هذه الكبلات.

الاستثمار والتمويل
رغم الاستثمار الاجنبي في الكبلات البحرية الهادفة لتزويد الدول الصاعدة سواء عبر المحيط الهادي أو الأطلسي، في هذه الأيام يتم مضاعقة الجهود لتوسيع كبلات الالياف البصرية لتشمل هذه الدول، على غرار SEACOM التي تمتلك 75 في المائة من أسهمها الدول الإفريقية، والتي ربطت غرب إفريقيا عبر ليف بصري بالإنترنت في تموز 2009، العملية توقفت مدة شهر نتيجة نسبة الفقر المتصاعد في غرب إفريقيا.

القارة القطبية الجنوبية

إصلاح الكابلات
قد تتوقف الكبلات البحرية عن العمل إما عن طريق الزلازل أو بشباك سفن الصيادين أو حتى عضات سمك القرش في إحصاء لمجموعة أعطاب الكبلات؛ مابين 1956 و 1996 أقل من 9 في المائة نتيجة الكوارث الطبيعية، من أجل التقليل من هكذا مشاكل ثم دفن الكبلات تحت الرمال.

جمع المعلومات

الأثر البيئي

الآثار الأمنية

المسائل القانونية

تأثير شبكات الكابل في التاريخ الحديث

أحداث بارزة

القرن العشرين

2000–2009

2010–2019

2020–2029

أهم الأحداث
 أدى زلزال ضرب نيوفوندلند سنة 1929 إلى أيقاف مجموعة من الكبلات البحرية عن العمل.
 في 2005 أتلف كبل بحري SEA-ME-WE-3 على بعد 35 كلم من جنوب كراشي التي تمكن باكستان من الاتصال بالعالم، ما أدى لحرمان حوالي 10 ملايين شخص من الإتصال بالإنترنت.
 أدى زلزال هونغ كونغ إلى تخريب كبلات بحرية كانت تربط بين الفلبين وتايوان وذلك في 26 دسمبر 2006.
 قام مجموعة من الأشخاص سنة 2007 بسرقة كبل بحري T-V-H وذلك بقطع جزء منه وبلغ 11 كلم بهدف بيعه كخردة تزن 100 طن، ما تسبب في ترك مستخدمي الإنترنت فيفيتنام باتصال بطيء جدا بالإنترنت.
 مجموعة من الأعطاب حصلت سنة 2008 في الكبلات البحرية المارة من قناة السويس تسببت في مشاكل بالنسبة لايران وماليزيا وتضررت الهند ودول الشرق الأوسط.
 في شهر أبريل 2010 الكبل البحري سي مي وي 4 والذي يربط الجنوب الشرقي لآسيا بأوروبا قطع في 3 أماكن، في مدينة باليرمو، إيطاليا.
 في مارس 2013، SEA-ME-WE-4 قطع بواسطة صيادين قرب مصر ما أدى لقطع الاتصال بين فرنسا وسنغافورة.
 في نوفمبر 2014 SEA-ME-WE 3 حصل عطب غير معروفة أسبابه في هذا الكابل، ما أدى لقطع الإتصال بين أستراليا وسنغافورة.
 في 19 كانون الأول 2018 حصل مفاجئ عطب غير معروفة أسبابه في هذا الكابل، ما أدى لضعف الإتصال في العراق.

اقرأ أيضا

 كبل قوى
 خط جهد عالي
 تيار الجهد العالي المستمر
 مقال كامل بالصور والفيديو.
 خريطة تفصيلية تفاعلية للكبلات البحرية.

مراجع

أجهزة اتصالات
تاريخ الاتصالات السلكية واللاسلكية
منشآت ساحلية
هندسة الكهرباء

كبل اتصالات بحري


An evisceration is the removal of the eye's contents, leaving the scleral shell and extraocular muscles intact. The procedure is usually performed to reduce pain or improve cosmesis in a blind eye, as in cases of endophthalmitis unresponsive to antibiotics. An ocular prosthetic can be fitted over the eviscerated eye in order to improve cosmesis.

Either general or local anesthetics may be used during eviscerations, with antibiotics and anti-inflammatory agents injected intravenously.

See also
 Enucleation of the eye
 Eye surgery
 Oculoplastics

References

External links
 Surgical photos

Eye surgery

Evisceration (ophthalmology)


Oryza australiensis, trajnica iz roda riže, raste prvenstveno u sezonski suhim tropskim biomima Sjevernog teritorija, Queenslanda i Zapadne Australije.

na sjeveru Australije su 3 ili 4 vrste autohtone, O. australiensis, O. rufipogon (sin. O. meridionalis) i O. officinalis, ali su nedovoljno istražene, i potrebna je molekularna analiza ovih divljih populacija kako bi se bolje definirala različitost taksona. Ograničene zbirke ovih divljih populacija čuvaju se u DNK bankama sjemena. Ove vrste imaju potencijal za pripitomljavanje u nekim slučajevima, ali također imaju mnoge značajke potencijalne vrijednosti u poboljšanju pripitomljene riže. Tolerancija na stres (biotička i abiotička) i karakteristike kvalitete zrna u ovim populacijama mogu biti korisne.

Izvori

Oryzoideae

Oryza australiensis


Erkek, eril insandır.

Erkek ayrıca şu anlamlara gelebilir:

Biyoloji
 Erkek, canlıların birey olarak veya ürettikleri dişi gametleri dölleyen gametlerinin cinsi

Kişiler
 Ecem Erkek (d. 1989), Türk oyuncu
 Hasan Erkek (d. 1970), Türk yazar
 Muharrem Erkek (d. 1969), Türk siyasetçi
 Yaprak Erkek (d. 2001), Türk voleybolcu

Erkek (anlam ayrımı)


The Turbo Touch 360 is a series of aftermarket third-party controllers made by Triax for the Nintendo Entertainment System, Super NES, and Sega Genesis (the latter version also being compatible with Atari and Commodore systems). The Turbo Touch 360 was first shown off at the  International Consumer Electronics Show in late 1993, but the controller never replaced the D-Pad in later consoles because it was reported to be overly sensitive and uncomfortable to use.

Design and functionality

Whereas most controllers used a D-pad with mechanical switches, the Turbo Touch had an octagonal plate with eight capacitive touch sensors arranged in the cardinal directions; contrary to the "360" name, the controller only provided digital input along the cardinal directions. The idea was that the controller could be operated with less physical force, reducing thumb injuries and "numb thumb", thereby improving player comfort and health. The controller was endorsed by Dr. Robert Grossman, an orthopedic surgeon specializing in sports injuries.

Other than the touchpad, the controllers have a standard set of features typical for controllers of the time, with turbo support.

Reception
The controller was ranked the ninth worst video game controller by IGN editor Craig Harris.

References

Unlicensed Nintendo hardware
Nintendo Entertainment System accessories
Super Nintendo Entertainment System accessories
Sega Genesis

Turbo Touch 360


Köprücük, Adana ilinin Aladağ ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
1928'de Menkâş ismiyle kurulan yerleşim yeri, günümüzde köy statüsünü sürdürmektedir.

Coğrafya
Adana iline 135 km, Aladağ ilçesine ise 35 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Aladağ'ın mahalleleri

Köprücük, Aladağ


Bertin Ollé Ollé (* 30. November 1961) ist ein ehemaliger kamerunischer Fußballspieler und Vater des Fußballspielers Alain Junior Ollé Ollé.

Karriere
Ollé Ollé begann seine Karriere in der Jugend von Tonnerre Yaoundé. 1980 schaffte er den Sprung in den Profikader. Beim Profiverein blieb er zehn Jahre bis 1990. Für eine Saison ging Ollé Ollé zu Racing Bafoussam.

Ollé Ollé nahm mit der U-20-Auswahl Kameruns an der U-20-Weltmeisterschaft 1981 teil, wo er in drei Partien in Gruppe D zweimal verlor und ein Remis gegen Australien holte. In dieser Partie schoss er sein einziges Tor im Turnier.

1987 nahm Bertin Ollé Ollé mit der A-Nationalmannschaft von Kamerun an den All-Africa Games teil. Am Ende des Turniers wurde Kamerun Vierter. Ollé Ollé erzielte dabei in allen Partien der Gruppenphase und beim Spiel um Platz 3 gegen Malawi (1:3) jeweils ein Tor und wurde Torschützenkönig.

1988 war der Stürmer Teil der kamerunischen Mannschaft, die an der Afrikameisterschaft teilnahm. Dabei kam er, außer bei der ersten Partie gegen Ägypten (1:0), bei allen Spielen zum Einsatz. Am Ende wurde das Team nach einem 1:0 im Finale gegen Nigeria Afrikameister.

Zudem wurde Kamerun mit Ollé Ollé am 8. Dezember 1988 Zweiter beim UDEAC Cup, als man im Finale Gabun unterlag.

Erfolge
 4. Platz bei den All-Africa Games: 1987
 Torschützenkönig der All-Africa Games: 1987
 Fußball-Afrikameister: 1988
 2. Platz beim UDEAC Cup: 1988

Weblinks

 Bertin Ollé Ollé bei footballzz.com
 Bertin Ollé Ollé bei footballdatabase.com
 Bertin Ollé Ollé bei 11v11.com

Fußballnationalspieler (Kamerun)
Fußballspieler (Tonnerre Yaoundé)
Kameruner
Geboren 1961
Mann

Bertin Ollé Ollé


දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසුව, ජපානයෙහි කාන්තාවන් වෙත පුරුෂයන්  හා සමග සමාන නෛතික හිමිකම් සතු වන බවට පිළිගෙන ඇතත්,  කාන්තාවන් අරභයා වන ආර්ථික තත්ත්වයන් අසමතුලිත බවක් පෙන්නුම් කරයි. මාතෘත්වය සහ වැඩබිම් සහභාගිත්වය පිළිබඳව දිරි දීම සඳහා වන නූතන ප්‍රතිපත්තිමය ප්‍රාරම්භන වෙතින් මිශ්‍ර ප්‍රතිඵල ලඟාකර දී ඇත. ජපාන කාන්තාවන් අතරින් ඉහළ ප්‍රතිශතයක් ශාස්ත්‍රාල උපාධිධාරිනියන් වුවද, බොහෝ දෙනෙක් සතුව රැකියාවන් පැවතියද, 2015 වසර වන විට දර්ශීය වශයෙන් ඔවුන්ගේ උපැයීම, ඔවුන්ගේ පුරුෂ  ප්‍රතිඛණ්ඩය හා සැසඳූ විට 40% ක් අඩු මට්ටමක පවතින අතර, අර්ධ-කාලීන ශ්‍රම බලකායයෙන් 77% ප්‍රමාණයක් ජපාන කාන්තාවන් විසින් සදයි. විවාපත් කාන්තාවන් සහ මවුවරුන් වෙතින් පතනු ලබන සාම්ප්‍රදායික අපේක්ෂාවන් විසින් පූර්ණ ආර්ථික සමානතාවය හිමි කර දීමට බාධක පමුණුවන බවට උපහරණ වශයෙන් දක්වා ඇත.

සංස්කෘතික ඉතිහාසය
ජපාන සමාජය තුල කාන්තාවන් විසින් සහභාගිත්වයක් සඳහා හවුල්වීමේ හැකියාව, උපයෝගී කාල පරිච්ඡේදයන් සහ ඔවුන් අයත්වූ සමාජ පංතීන් අනුව විචලනය වී ඇත. 8වන සියවසෙහිදී  ජපානයෙහි කාන්තා අධිරාජිනියන් සිටි අතර, 12වන සියවසෙහි (හෙයියන් යුගය) ජපානයේ කාන්තාවන්ට තමන්ගේ නමින් දේපල උරුම කර ගෙන ඒවා තමන් විසින්ම කළමනාකරණය කර ගත හැකිව තිබුණි: "කාන්තාවන්ට දේපල අයිති කර ගෙන සිටීමටද, අධ්‍යාපනය ලැබුමටද හැකිව තිබූ අතර, තනිව සිටී නම්, ආලවන්තයන් ඇසුරු කිරීමටද ඉඩ ලබා දී තිබුණි (උපුටා දැක්වීම)".

එඩෝ සමයෙහි අපර භාගය හා සමගින්, කාන්තාවන්ගේ තත්ත්වය පිරිහීමට ලක් විය. 17වන සියවසෙහිදී, කන්ෆියුනිසානු ගත් කතුවර කයිකරා එකිකෙන් විසින් ලියැවුනු, "ඔන්නා ඩයිගකු", හෝ "කාන්තාවන් සඳහා උගැනුම" විසින් ජපාන කාන්තාවන් වෙතින් අපේක්ෂිත දේ හුවා දක්වා තිබූ අතර එය මෙසේ විය, "ඇයගේ චරිතයට බද්ධව ඇති මෝඩකම කෙසේදයත්, තමන් කෙරේ සැක කරන ඇය තම සැමියාට  සැම විටම අවනත වෙයි".

මෙයිජි සමයයෙහිදී, කාර්මීකරණය සහ නාගරීකරණය වෙතින් පියවරුන්ගේ සහ සැමියන්ගේ බලාධිකාරිය අඩු කරන ලද මුත්, එම කාලසීමාවෙහිදීම බලාත්මක කෙරුණු 1898 මෙයිජි සිවිල් නීති සංග්‍රහය (විශේෂිත වශයෙන් "ඉයේ" පද්ධතිය හඳුන්වාදීම) වෙතින් කාන්තාවන්ගේ නෛතික අයිතිවාසිකම් අහිමිකෙරුණු අතර ගෘහස්ත මූලිකයන්ගේ කැමැත්තට යටත් වීමට ඔවුන්ට බලකෙරිණි.

දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසුව, අධිවාස බලාධිකාරීන් විසින් කාන්තාවන්ගේ නෛතික තත්ත්වය යළි-නිර්වචනය කෙරුණු අතර, 1947 ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවෙහි සමාන අයිතිවාසිකම් ඡේදයක් ඇතුළත් කිරීම සහ  1948 සිවිල් නීති සංග්‍රහය සංශෝධනය කිරීම යන දේවල් ඔවුන් විසින් සිදු කෙරිණි. පවුලට අවනත භාවයට වඩා වැදගත් බවක් පෞද්ගලික අයිතිවාසිකම් වලට ප්‍රදානය කෙරිණි. කලත්‍රයන් සහ වෘත්තීන් තෝරාගැනීම, ඔවුන්ගේ නමින්ම ඔවුන්ගේ දේපල උරුම කර ගැනීම, සහ ඔවුන්ගේ දරුවන්ගේ අත්භාරය රඳවා තබා ගැනීම පිළිබඳ අයිතිවාසිකම් පුරුෂයන්ට මෙන්ම කාන්තාවන්ට සහතික කෙරිණි.

චර්යාත්මක අපේක්ෂා

1985 වසරෙහිදී ජපාන ගෘහණියන් හා සමග පැවති සම්මුඛ සාකච්ඡා තුලින් පර්යේෂකයන් සොයා ගත්තේ, ජපානයෙහි  සමාජයනිත ස්ත්‍රී චර්යාව විසින් විනීතභාවය, පිරිසිදුකම, ආචාරශීලිත්වය, අනුකූලතාවය සහ, ස්ව-ශක්තිය යන්න පිළිබඳ විවිධ ආදර්ශයන් අනුගමනය කරන බවය. කාර්යයන්හිදී සහ කතාබහේදී මුනිවත රැකීම දක්වා වීනිතභාවය දිගුවෙයි. පිරිසිදුකම යන්නට පුද්ගලික පෙනුම සහ පිරිසිදු ගේදොර අයත් වෙයි. තවද ගතිලක්ෂණයක් වන ආචාරශීලිත්වය, ගෘහස්ත භුමිකාවන්හී නියැලි සහ අමුත්තන්ට සංග්‍රහ කරන කාන්තාවන් වෙතින් බලාපොරොත්තු වන අතර, තේ සකස් කිරීම හා පිරිනැමීම දක්වා දිගු වෙයි.

අභ්‍යන්තර හැසිරීම පිළිබඳ ලෙබ්රාගේ ගතිලක්ෂණ අතරට අනුතූලතාවයද අයත් වෙයි; නිදසුනක් වශයෙන්, ළමුන් විසින් ඔවුන්ගේ දෙමව්පියන්ගේ මනෝරථයන් ප්‍රතික්ෂේප කිරීම බලාපොරොත්තු නොවෙයි. ස්වශක්තිමත් කාන්තාවන් ලෙසින් සිටීම වෙත රුකුල් දෙන්නේ දූගී කාන්තාවන් අනුන්ට බරක් ලෙසින් සැලකෙන නිසාය. ජපාන පවුල් සමග පැවැති මෙම සම්මුඛ සාකච්ඡාවන්හිදී ලෙබ්රා දැන කියා ගත්තේ, ගෙදොර කටයුතු සඳහා උපකාර කිරීමේ කටයුතු ගැහැණු ළමුන් වෙත පැවරුණද පිරිමි ළමුන් සඳහා එසේ නොකොට පාසැලෙන් ලැබෙන පැවරුම් කිරීමට බෙහෙවින් ඉඩ සැලසෙන බවයි. තනි ආර්ථික ඛණ්ඩයක් වන ජපාන කාන්තාවන් පිළිබඳ පමණක් අවධානය යොමු කිරීම ගැන ලෙබ්රාගේ කාර්යයන් විචාරණයට ලක් විය.

අන්‍යෝන්‍ය ලෙසින් සාපේක්ෂ ස්ත්‍රී-පුරුෂ භූමිකාවන් හුවා දැක්වෙන ගතානුගතික සමාජයක් ලෙසින් ජපානය සමාජීය වශයෙන් පැවතියද, 'යටහත් පහත්' සහ  ස්වයං-නිර්ණයක් රහිත ලෙසින් ජපානයෙහි කාන්තාවෝ හුවාදක්වන, විදේශ ජනමාධ්‍ය සහ සංචාරක මාර්ගෝපදේශන තුල දැක්වෙන දැඩි ඒකාකෘතික ස්වභාවයන් වෙතින් ජපාන සමාජය සහ ජපාන කාන්තාවෝ බෙහෙවින් වෙනස් වෙති.  ජපානය පිළිබඳ තවත් දැඩි ඒකකෘතික ස්වභාවයක් වන්නේ, කාන්තාවෝ සැම විටම ගෘහාශ්‍රිතව සිටින අතර ජන ජීවිතයෙහි ඔවුන්ගේ සහභාගිත්වයක් නොමැති බවයි: සත්‍ය වශයෙන්ම බොහෝ කාන්තාවෝ රැකියාවන්හී නිරත වෙති  – කාන්තාවන් (වයස 15–64) සඳහා සේවා නියුක්ති අනුපාතය  64.6% ක් වෙයි ( OECD 2015 වෙතින් දත්ත).

කාන්තාවන්ගේ දේශපාලන තත්ත්වය

එජ විසින් කෙටුම්පත් කෙරුණු සහ පශ්චාත්-යුද්ධ කාලසීමාවෙහිදී සම්මත කරගන්නා ලද ජපාන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව තුලින්, ජපානයෙහි කාන්තාවන්ගේ සමානත්වය ප්‍රගමනයෙහි ලා අනුකූල නෛතික රාමුවක් සපයන ලදි. 1946 දී කාන්තාවන් සඳහා ඡන්දය භාවිතා කිරීමේ අයිතිවාසිකම ප්‍රදානය කෙරිණි. මෙය විසින් ඔවුන්ට මහත්වූ නිදහසක්, පුරුෂයන් හා සමානත්වයක් සහ, ජපාන සමාජය තුල ඉහළ තත්ත්වයක් ලබා දුනි. අනෙකුත් පශ්චාත්-යුද්ධ ප්‍රතිසංස්කරණ වෙතින් කාන්තාවන් සඳහා අධ්‍යාපනික ආයතන විවෘත කර දුන් අතර  කාන්තාවන් වෙත සමාන කාර්යය සඳහා සමාන වැටුප ලැබීම ආවශ්‍යයික කෙරිණි. 1986 වසරෙහිදී, සමාන  සේවානියුක්ති ඉඩ ප්‍රස්ථා නීතිය බලාත්මක කෙරිණි. සමාජ ජීවිතයෙහි කාන්තාවන්ගේ සමානාත්මතා සහභාගිත්වය පිළිබඳ නෛතික බාධක කිහිපයක් තවමත් පවතියි. කෙසේවෙතත්, ශ්‍රම බලකායෙහි ඉඩ ප්‍රස්ථා ඔවුන්ට අඩුවෙන් ලැබෙනුයේ, දිගු සේවා කාලයන් නිසා සහ පුරුෂයන් විසින් සේවා ස්ථානයන්හී ප්‍රමුඛත්වය හිමි කර ගෙන සිටීම නිසාය.

පාර්ලිමේන්තු නියෝජනය කරන කාන්තාවන් පිළිබඳව ගෝලීය ලෙසින් සිදුකෙරුණු සමීක්ෂණයකට පරිදී, රටවල් 189 අතරින් ජපානය 123වන අනුස්ථිතිය ලැබීය. 2020 වසර වන විට තේරී පත් වන සියළු නිලධාරීන් අතරින් 30% ක් කාන්තාවන් විය යුතු බවට රජයේ ඉලක්කයක් පැවතියද, ජපානයෙහි දයියත්තෝ සභාවෙහි කාන්තාවන් සතුව පවතින්නේ 10% කට මදක් අඩු ආසන සංඛ්‍යාවකි. දයියත්තෝ සභාවෙහි පහළ මන්ත්‍රී මණ්ඩලයෙහි කාන්තාවන් විසින් , 8% ක් පමණක් ආසන ප්‍රතිශතයක් උසුලන අතර, උත්තර මන්ත්‍රී මණ්ඩලයෙහි ඔවුන් 19% ප්‍රතිශතයක ආසන උසුලති. මහ නගරාධිපතිවරුන් අතරින් 1% ට අඩු සංඛ්‍යාවක් කාන්තාවන් වෙති.

කේන්ද්‍රගත ප්‍රත්‍යුක්‍රම කිහිපයක් මගින් මෙම ප්‍රශ්නය පිළිබඳ අවධානය යොමු කිරීමට 21වන සියවසෙහිදී හේසේ සමයෙහිදී ජපාන රජය සිය කැමැත්ත පල කල අතර, 2012 වසරෙහිදී මත විමසුමකින් කැබිනට් කාර්යාලය සොයා දැන ගත්තේ, ඡන්දය දුන් 70% පමණ ජපාන ජාතිකයන් එකඟවූයේ පුරුෂයන් හට අනුග්‍රහපූර්වක සැලකිල්ලක් දැක්වෙන බවයි.

වෘත්තිමය දිවිය

21වන සියවසෙහිදී, එක්සත් ජනපදයෙහි රැකියා වල නිරත කාන්තා ජනගහණයට වඩා ඉහළ අනුපාතිකයකින් ජපාන කාන්තාවෝ රැකියා වල නිරත වෙති. පුරුෂයන් සහ කාන්තාවන් අතර ආදායම් මට්ටම් සමාන නොවෙති; සාමාන්‍ය ජපාන කාන්තාවක් විසින්, සාමාන්‍ය ජපාන පුරුෂයෙකුට වඩා සියයට 40 ක් අඩුවෙන් උපයන අතර, කළමනාකාරිත්ව තනතුරු අතරින් දහයෙන් එකක් කාන්තාවන් විසින් දරනු ලැබෙයි. කාන්තාවන් විසින් බොහෝ දුරට අර්ධ-කාලීන හෝ තාවකාලික රැකියාවන්හී නිරත වෙයි. 2012 වසර වන විට මෙවැනි රැකියා වලින් 77% ක් හොබවන ලද්දේ කාන්තාවන් විසිනි. රැකියාවන්හී යෙදෙන කාන්තාවන් අතර, කාන්තාවන්ට-පමණක් වෙන්වූ වෘත්තීය සමිති ප්‍රමාණයෙන් කුඩා හෝ බලයෙන් අඩු හෝ වෙති.
තරුණ කාන්තාවන් සඳහා පසිඳු රැකියාවක් වන්නේ  කාර්යාල සහකාරිණි යන්න වන අතර, එහිදී කාන්තා කාර්යාල සේවිකාවක් විසින්, තේ පිළිගැන්වීම සහ ලේඛන කටයුතු පිළිබඳ හෝ ලිපිකරු හෝ වැනි සේවා ඛණ්ඩයෙහි කාර්යයන් සාමාන්‍යයෙන් සිදුකරයි.

විවාහයෙන් පසුව කාන්තාවක් ගෘහණියක් වශයෙන් කටයුතු කිරීමේ දැඩි සම්ප්‍රදායයක් ජපානයෙහි පවතියි. මවුවරුන් රැකියා කරන විට, ඔවුන් බොහෝ විට අර්ධ-කාලීන, අඩු-වැටුපැති රැකියා තෝරා ගන්නේ ළමුන්ගේ හෝ සැමියන්ගේ හෝ කාල සටහන් අනුව ගැලපෙන පරිදීය. පවුල සහ ගෘහය පිළිබඳ සැලකිල්ල,  අතිප්‍රමුඛ කාන්තා භූමිකාවක් ලෙසින් තවමත් සැලකෙන අතර, රැකියාවෙහි යෙදෙන කාන්තාවන් විසින් මෙය ඉටු කිරීම තවදුරටත් අපේක්ෂා කෙරෙයි. කෙසේවෙතත්, මෑත වර්ෂ වලදී, රැකියාවෙහි යෙදෙන කාන්තාවන්ගේ සංඛ්‍යාව ඉහළ ගොස් ඇත: 2014 වසරෙහිදී, ජපාන ශ්‍රම බලකායෙන් 42.7% ක් කාන්තාවන් වෙතින් සමන්විත විය. අර්ධ-කාලීන ලෙසින් රැකියාවෙහි යෙදෙන කාන්තාවන්ගේ විශේෂිත වශයෙන් ඉහළ අනුපාතයක්  ජපානය සතුවන අතර, මොවුනතරින් බහුතරයක් මවුවරුන් වෙති.

එක් මත විමසුමකදී, රැකියාවට නැවත වාර්තා කළ මවුවරුන් අතරින් 30% කට "මාතෘත්ව හිරිහැරය" හෝ, "මාතහාරා" අත්විඳීමට සිදුවූ බව වාර්තා විය. ඔබෙන්තෝ පෙට්ටිය සම්ප්‍රදායය හෙවත්, මවුවරුන් විසින් ඔවුන්ගේ දරුවන් විසින් පාසැලට රැගෙන යෑම සඳහා විචිත්‍ර දහවල් ආහාර  පිළියෙල කිරීම, ගෘහස්ත කාන්තා භූමිකාවෙහි එක් නිදසුනකි.

රාජ්‍ය සහ පෞද්ගලික අංශයන්හී පශ්චාත්-යුද්ධ ප්‍රතිපත්ති කිහිපයක් වෙතින් ශ්‍රම බලකායෙහි ස්ත්‍රී-පුරුෂාකාර බෙදීම වෙත දායකත්වයන් සපයා ඇත. මේවා අතරට, අනුගෘහිත සෞඛ්‍ය සහ නිවාස සහනාධාර, විවාහ පාරිතෝෂික සහ එක් එක් දරුවා සඳහා අමතර පාරිතෝෂික සහිතව සමාගම් විසින් පිරිනැමුනු පවුල් වේතනයක්; සහ කිසියම් මුදලකට අඩුවෙන් උපයන බිරින්දෑවරුන් සඳහා විශ්‍රාම වැටුප් ආදිය අයත් වෙති. මෙයට අමතර වශයෙන්, 1961 වසරෙහිදී, රැකියාවෙහි යෙදෙන පුරුෂයන්ගේ බිරින්දෑවරුන්ගේ ආදායම $10,000 වඩා අඩු නම් බදු අය නොකෙරිණි; එයට වඩා වැඩි ආදායම් විසින් සමස්ත ගෘහ ආදායම වෙත දායකත්ව සැපයිණි. සමාගම් සංස්කෘතීන් විසින්ද කිසියම් භූමිකාවක් ඉටු කෙරිණි; දිගු සේවා කාලයෙන් පසුව කළමනාකාරවරුන් හා සමග සමාජගත වීම පුරුෂයන් වෙතින් අපේක්ෂා කෙරෙන අතර, දරුවන්-ඇතිදැඩි කිරීමේ භූමිකා සහ අවශ්‍යයෙන් කළ යුතු  සේවයෙන්-පසු සමාජගත සිදුවීම්හි යෙදෙන ලෙස වන ඉල්ලීම් සංතුලිත කර ගැනීමෙහි දුෂ්කරතා කාන්තාවන් විසින් අත්විඳිනු ලැබෙයි.

කෙටි දිනපතා වැඩ කාලසටහනක් වැනි, වැඩකරන මවුවරුන්ට වඩාත් හිතකර ලෙසින් රුකුල් දෙන්නාවූ ක්‍රමවේදයන් විසින්, වඩාත් කාන්තාවන් රැකියාවන්හී නියැලීමට පෙළෙඹීම තුලින් ජපානයෙහි ආර්ථික ප්‍රගතියක් ඇති වන බවට සමහරක් ආර්ථික විද්‍යාඥයෝ අදහස් ඉදිරිපත් කරති. මෙය සාක්ෂාත් කරගනු වස්, 2003 වසරෙහිදී, ජපාන රජය විසින් ඉලක්කයක් නියම කළේ ජ්‍යෙෂ්ඨ රජයේ තනතුරු අතරින්  30% ක් කාන්තාවක් විසින් පිරවිය යුතු බවයි. 2015 වසරෙහිදී, මෙය 3.5% ක් පමණක් විය; ඉන්පසුව රජය විසින්  2020 ඉලක්කය 7% දක්වා කපා දමා, පෞද්ගලික කර්මාන්ත අතුරින්  15% ක ඉලක්කයක් නියම කළේය.

පවුල් ජීවිතය

ජපානයෙහි කාන්තාවගේ සාම්ප්‍රදායික භූමිකාව අර්ථකථනය කර ඇත්තේ "අවනත වීම් තුනක්" ලෙසිනි: තරුණ කාන්තාවන් ඔවුන්ගේ පියවරුන්ට අවනත වෙති; විවාපත් කාන්තාවන් ඔවුන්ගේ සැමියන්ට අවනත වන අතර, වයස්ගත කාන්තාවන් ඔවුන්ගේ පුතුන්ට අවනත වෙති.

ආශ්‍රිත
 - ජපානය

ජපානයෙහි කාන්තාවෝ
ජපානය

ජපානයෙහි කාන්තාවෝ


Ludodactylus es un género extinto de pterosaurio pterodactiloide ornitoqueírido de la época del Aptiense en el Cretácico Inferior, hallado en la formación Crato de Ceará, Brasil.

Denominación
El nombre del género fue acuñado por Eberhard Frey et al. en 2003. La especie tipo es Ludodactylus sibbicki. El nombre del género se deriva del latín ludus, "juego" y el griego daktylos, "dedo". Ludus se refiere al hecho, muy deplorado por los paleontólogos, de que muchos juguetes de pterosaurios combinan dientes en una cabeza crestada similar a la de Pteranodon, aunque no se conocía ninguna criatura real así, al menos hasta el descubrimiento de Ludodactylus que muestra exactamente esa combinación de características. "Dactylus", en referencia al característico dedo alargado del ala, que es un elemento común en los nombres de pterosaurios desde que el primer género conocido fue nombrado, Pterodactylus. El nombre de la especie "sibbicki" es un homenaje al paleoartista John Sibbick, quien ilustró el libro de Peter Wellnhofer The Illustrated Encyclopedia of Pterosaurs (la enciclopedia ilustrada de los pterosaurios).

Descripción

Ludodactylus está basado en el holotipo SMNK PAL 3828, un cráneo que carece de parte de la cresta craneal, que fue removida de la placa antes de que el fósil fuera vendido. A diferencia de otros ornitoqueíridos, no tenían una cresta premaxilar sobre el hocico, pero tenía la cresta en la parte posterior del cráneo. Frey et al. interpretó la profunda boca como una cresta sobre la mandíbula inferior. Atrapada entre las ramas de la mandíbula hay una hoja de yuca; Frey sugirió que el animal la atrapó en su hocico y trató sin éxito de desalojarla (el borde de la hoja está fragmentado), y posiblemente murió de inanición o de una complicación resultado del hambre. El cráneo pudo haber medido algo más de 66 centímetros de largo. La envergadura se ha estimado en cuatro metros.

Clasificación
Frey et al. en 2003 asignaron a Ludodactylus a los Ornithocheiridae. En 2007 Frey consideró que era un posible sinónimo más moderno de Brasileodactylus. Sin embargo, Andres y Myers (2013), en un extenso análisis cladístico de los pterosaurios, hallaron que Ludodactylus estaría algo más emparentado con los ornitoqueíridos y anhanguéridos que a Brasileodactylus. En el análisis de Andres y Myers, Ludodactylus es clasificado justo por fuera de Ornithocheiridae y Anhangueridae como un miembro derivado de un grupo más inclusivo, Pteranodontoidea.

Véase también
 Anexo: géneros de pterosaurios

Referencias

Enlaces externos
Ludodactylus en The Pterosauria (en inglés)

Pterosaurios de América del Sur
Pterosaurios del Cretácico Inferior
Pterodactyloidea

Ludodactylus


Hrvatski rukometni kup je svoje prvo izdanje imao 1992. godine. Zbog ratnih događanja, odigravanje kupa je bilo otežano. Odlukom Hrvatskog rukometnog saveza je odlučeno da sudjeluje 8 klubova - 6 sudionika 1. A lige i prva dva kluba iz 1. B lige. Prvi pobjednik kupa je bila momčad "Zagreb Lota".

Rezultati

Četvrtzavršnica
Igrano kroz dva turnira. Prva dva iz svake skupine su se plasirala na završni turnir.

Skupuna I
Igrano u Ivancu.

Skupina II
Igrano u Puli.

Završni turnir
Igrano u Zagrebu.

Unutrašnje poveznice
 1.A HRL 1991./92.
 1.B HRL 1991./92.
 2. HRL 1991./92.
 3. HRL 1991./92.

Vanjske poveznice

Izvori
 Milenko Trišović: Razvoj rukometa u Istri : 1953. – 2008. , Pula, 2010., , str. 331
 Fredi Kramer i dr.: rvatski rukomet = Croatian handball , Zagreb, 2009.,  (Topical), str. 182

1992
m-kup

Hrvatski rukometni kup za muškarce 1992.


L'ambassade de Libye en Guinée est la principale représentation diplomatique de Libye en république de Guinée.

Histoire

Liste des ambassadeurs

Références

Libye
Conakry
Guinée

Ambassade de Libye en Guinée


Reinhard Lauer () este un slavist și profesor universitar german.

Viața
Reinhard Lauer a copilărit în orașul său natal, a urmat liceul la Jena și, după mutarea în RFG, la Bad Hersfeld. A studiat slavistica la Marburg, Berlin și Belgrad, iar în 1960 a susținut o teză de doctorat despre receptarea operei lui Heinrich Heine în spațiul lingvistic sârbo-croat la Universitatea din Frankfurt. Ulterior, el a fost timp de doi ani lector de limba germană la Universitatea din Zagreb și apoi, între anii 1962 și 1969, asistent la Seminarul de Slavistică din Frankfurt, unde a obținut în 1969 titlul de doctor habilitat.

El a fost numit în 1969 ca profesor de filologie slavă la Universitatea din Göttingen, conducând începând din 1973 filiala asociației Südosteuropa-Gesellschaft. S-a pensionat în anul 2003. Din 1980 este membru al Academiei de Științe din Göttingen. Lauer lucrează pentru federația rusă, bulgară, croată, sârbă și literatură. El este autorul unui număr mare de monografii, articole în antologii și reviste de specialitate și este editor și co-editor de antologii, precum și al revistelor Umjetnost rijeci, Revija și Zeitschrift für Balkanologie.

În 1987 a devenit membru corespondent al Academiei Sârbe de Științe și Arte, în 1989 al Academiei Croate de Științe și Arte, în 1995 al Academiei de Știinte din Austria și în 2003 al Academiei Slovene de Științe și Arte.

Scrieri (selecție)
 Heine in Serbien. Meisenheim am Glan 1961.
 Serbokroatische Heine-Übersetzungen. Wiesbaden 1963.
 Gedichtsform zwischen Schema und Verfall. Sonett, Rondeau, Madrigal, Ballade, Stanze und Triolett in der russischen Literatur des 18. Jahrhunderts. München 1975.
 Il'ja Erenburg und die russische Tauwetter-Literatur. Göttingen 1975.
 (ed.): Europäischer Realismus., Wiesbaden 1980
 Miroslav Krleza und der deutsche Expressionismus. Göttingen 1984.
 Poetika i ideologija. Belgrad 1987.
 (ed.): Sprache, Literatur, Folklore bei Vuk Stefanović Karadžić. Studiu prezentat la Simpozionul internațional de la Göttingen, 8-13 februarie 1987. Harrassowitz Verlag, Wiesbaden 1988
 (ed.): Die Moderne in den Literaturen Südosteuropas (Südosteuropa Jahrbuch; 20). Südosteuropa-Gesellschaft, München 1991
 Serben und Kroaten in Gegenwart und Geschichte. Hannover 1993.
 Die russische Seele. Göttingen 1997.
 (ed.): Die Bulgarische Literatur in alten und neuer Sicht; in: Opera Slavica, Neue Folge 26; Harrassowitz Verlag, Wiesbaden 1997
 Geschichte der russischen Literatur von 1700 bis zur Gegenwart. München 2000.
 Zweite durchgesehene und ergänzte Auflage: Beck, München 2009, ISBN 978-3-406-50267-5.
 Studije i rasprave. Zagreb 2002.
 Kleine Geschichte der russischen Literatur. München 2005.

Note

Bibliografie
 Kerstin Holm: Altmeister der Slavistik, în: Frankfurter Allgemeine Zeitung, 14 martie 2015, p. 14.

Legături externe
 de Reinhard Lauer  în Catalogul Bibliotecii Naționale a Germaniei (Informații despre Reinhard Lauer • PICA • Căutare pe site-ul Apper)

 Reinhard Lauer, la Seminarul de Filologie Slavă

Nașteri în 1935
Profesori universitari germani
Membri ai Academiei de Științe din Göttingen

Reinhard Lauer


Hanami (japanski: 花見, promatranje cvijeća) je japanska tradicija uživanja u ljepoti cvijeća, uglavnom cvjetova trešnje ili, rjeđe, cvjetova šljive (梅見).

Cvjetovi trešnje cvjetaju diljem Japana od kraja ožujka do početka svibnja, a početkom veljače na otočju Okinawa.

U Japanu ovaj običaj podrazumijeva druženje unutar kruga obitelji ili prijatelja ispod trešnjinog stabla. Promatranje cvjetanja šljive popularnije je među starijim stanovnicima jer je mirnije od promatranja cvjetanja trešnje koje je popularno među mladima i puno je bučnije.

Izvori

Japanska kultura

Hanami


Vilnüs (Lehçe: Wilno), Litvanya'nın başkenti ve en büyük şehri.

Çeşitli asırlarda yapılmış 1.500 kadar tarihi esere sahip Vilnüs'un eski şehir bölümü Dünya Miras Listesi'ne alınmıştır. Baltık Denizi'nden 312 km uzakta yer alan şehrin nüfusu 550.000'dir.
1579-1795 ve 1920-1939 yılları arasında Polonya'nın egemenliğinde kalmıştır.

Şehir nüfusunun % 57.8'i Litvan, % 18.7'si Leh, % 13.9'u Rus, % 4'ü Beyaz Rus'tur.

Vilnüs 2009 yılında Avrupa Kültür Başkenti seçilmiştir.

Spor
 FK Žalgiris
 FK Riteriai
 LFF stadionas

Kardeş kentler

  Ankara, Türkiye
  Budapeşte, Macaristan
  Duisburg, Almanya
  Erfurt, Almanya
  Joensuu, Finlandiya
  İstanbul, Türkiye
  Kiev, Ukrayna
  Kraków, Polonya
  Oslo, Norveç
  Pavia, İtalya
  Salzburg, Avusturya
  Taipei, Tayvan
  Varşova, Polonya

Avrupa'daki başkentler
Litvanya'daki şehirler

Vilnius


Göpner ist der Familienname folgender Personen:

 Jessica Göpner (* 1990), deutsche Volleyball- und Beachvolleyballspielerin
 Walter Göpner (* 1930), deutscher Fußballspieler

Göpner