The Lords Spiritual are the bishops of the Church of England who sit in the House of Lords of the United Kingdom. Up to 26 of the 42 diocesan bishops and archbishops of the Church of England serve as Lords Spiritual (not including retired bishops who sit by right of a peerage). The Church of Scotland, which is Presbyterian, and the Anglican churches in Wales and in Northern Ireland, which are no longer established churches, are not represented. The Lords Spiritual are distinct from the Lords Temporal, their secular counterparts who also sit in the House of Lords.

Ranks and titles
There are 42 dioceses in the Church of England, each led by a diocesan bishop. The archbishop of Canterbury and the archbishop of York, as Primate of All England and Primate of England, respectively, have oversight over their corresponding ecclesiastical provinces. The occupants of the five "great sees" – Canterbury, York, London, Durham and Winchester – are always Lords Spiritual.

Of the remaining 37 bishops, the 21 most senior usually sit in the House of Lords. Following the first ordinations of female bishops in the Church of England, the normal operation of this rule was suspended by the Lords Spiritual (Women) Act 2015, which provides that until 2025 every woman appointed as a diocesan bishop will automatically become a Lord Spiritual when a vacancy next arises, regardless of seniority, so as to increase the representation of female bishops in the House. Otherwise, seniority is determined by total length of service as an English diocesan bishop (that is to say, it is not lost by translation to another see). The Bishop of Sodor and Man and the Bishop of Gibraltar in Europe do not sit in the House of Lords regardless of seniority, as their dioceses lie outside both England and the United Kingdom.

Theoretically, the power to elect archbishops and bishops is vested in the diocesan cathedral's college of canons. Practically, however, the choice of the archbishop or bishop is made prior to the election. The prime minister chooses from among a set of nominees proposed by the Crown Nominations Commission, and the sovereign then instructs the college of canons to elect the nominated individual as a bishop or archbishop.

One of the Lords Spiritual is appointed by the archbishop of Canterbury to be the convenor of the bench; he or she coordinates the work of the bishops in the House. Alan Smith, Bishop of St Albans, was appointed the current convenor on 23 September 2022.

Status as peers
Even during the early years of the Peerage, the position of bishops was unclear. During the reign of King Richard II, the Archbishop of Canterbury declared, "of right and by the custom of the realm of England it belongeth to the Archbishop of Canterbury for the time being as well as others his suffragans, brethren and fellow Bishops, Abbots and Priors and other prelates whatsoever, — to be present in person in all the King's Parliaments whatsoever as Peers of the Realm". The claim was neither agreed nor disagreed to, however, by Parliament.

The Lords Spiritual at first declared themselves entirely outside the jurisdiction of secular authorities; the question of trial in the House of Lords did not arise. When papal authority was great, the King could do little but admit a lack of jurisdiction over the prelates. Later, however, when the power of the Pope in England was reduced, the Lords Spiritual came under the authority of the secular courts. The jurisdiction of the common courts was clearly established by the time of Henry VIII, who declared himself head of the Church of England in place of the Pope, ending the constitutional power of the Roman Catholic Church in England.

Despite their failure to be tried as temporal peers in the House of Lords, it remained unclear whether the Lords Spiritual were indeed peers. In 1688, the issue arose during the trial of the Seven Bishops—William Sancroft, Archbishop of Canterbury; Sir Jonathan Trelawny, 3rd Baronet, Bishop of Winchester; Thomas Ken, Bishop of Bath and Wells; John Lake, Bishop of Chester; William Lloyd, Bishop of Worcester; Francis Turner, Bishop of Ely and Thomas White, Bishop of Peterborough—by a common jury. The charge was that a petition sent by the Bishops constituted seditious libel; the Bishops argued that they had the right to petition the Sovereign at any time, while the prosecution charged that such a right was only permissible when Parliament was in session (which, at the time of the delivery of the petition, it was not). If the bishops were only Lords of Parliament, and not peers, their right to petition would be vitiated while Parliament was dissolved. Peers, however, were and still are counsellors of the Sovereign whether Parliament is in session or not; therefore, if the bishops were indeed peers, they would be free to send petitions.  Since there was no doubt that the petition was actually sent, while the Court still ruled the bishops not guilty, it appears that it was taken for granted that the bishops were counsellors of the Crown.

Nevertheless, the Standing Orders of the House of Lords provide, "Bishops to whom a writ of summons has been issued are not Peers but are Lords of Parliament."

Number
In the early history of the Parliament of England, the Lords Spiritual—including the abbots—outnumbered the Lords Temporal. Between 1536 and 1540, however, King Henry VIII dissolved the monasteries, thereby removing the seats of the abbots. For the first time and thereafter, Lords Spiritual formed a minority in the House of Lords.

In addition to the 21 older dioceses (including four in Wales), Henry VIII created six new ones, of which five survived (see historical development of Church of England dioceses); the Bishops of the Church of England were excluded in 1642 but regained their seats following the Restoration; from then until the early nineteenth century no new sees were created, and the number of lords spiritual remained at 26.

Bishops, abbots, and priors, of the Church of Scotland traditionally sat in the Parliament of Scotland. Laymen acquired the monasteries in 1560, following the Scottish Reformation, and therefore those sitting as "abbots" and "priors" were all laymen after this time. Bishops of the Church of Scotland continued to sit, regardless of their religious conformity. Roman Catholic clergy were excluded in 1567, but Episcopal bishops continued to sit until they too were excluded in 1638. The bishops regained their seats following the Restoration, but were again excluded in 1689, following the final abolition of diocesan bishops and the permanent establishment of the Church of Scotland as Presbyterian. There are no longer bishops in the Church of Scotland, and that church has never sent any clergy to sit in the House of Lords at Westminster.

Bishops and archbishops of the Church of Ireland were entitled to sit in the Irish House of Lords as Lords Spiritual. They obtained representation in the Westminster House of Lords after the union of Ireland and Great Britain in 1801. Of the Church of Ireland's ecclesiastics, four (one archbishop and three bishops) were to sit at any one time, with the members rotating at the end of every parliamentary session (which normally lasted approximately one year). The Church of Ireland, however, was disestablished in 1871, and thereafter ceased to be represented by Lords Spiritual.

The Bishop of Sodor and Man, although a Bishop of the Church of England, has never been included among the English Lords Spiritual, as the Isle of Man has never been part of the Kingdom of England or of the United Kingdom. The Lord Bishop is the holder of the oldest office in Tynwald (the oldest continuous parliament in the world) and remains an ex officio member of Tynwald Court and of the island's Legislative Council.

In the 19th century, the dioceses of the Church of England began gradually to come under review again. However an increase in the bench of bishops was not considered politically expedient, and so steps were undertaken to prevent it. In 1836, the first new bishopric was founded, that of Ripon; but it was balanced out by the merger of the Bishoprics of Bristol and Gloucester. (They were later divided again.) The creation of the Bishopric of Manchester was also planned but delayed until St Asaph and Bangor could be merged. They never were, but the Bishopric of Manchester Act 1847 went ahead anyway with an alternative means to maintain the 26-bishop limit in the House of Lords: the seniority-based proviso which has been maintained to this day. However, the Lords Spiritual (Women) Act 2015 gives any woman appointed a diocesan bishop in England during the next decade priority in terms of succeeding those among the current 21 who retire during that period. Rachel Treweek became Bishop of Gloucester and the first woman Lord Spiritual under the Act in 2015; Christine Hardman became the second later that year.

In 1920, with the independence of the Church in Wales from the Church of England and its disestablishment, the Welsh bishops stopped being eligible for inclusion.

The 26 seats for the Lords Spiritual make up  per cent of the total membership of the House of Lords ( seats).

Politics
Although the Lords Spiritual have no party affiliation, they do not sit on the crossbenches, their seats being on the Government side of the Lords Chamber, on the right-hand side of the throne. Though in a full sitting the Bishops occupy almost three rows, the Lords Spiritual's front bench is subtly distinguished by being the only one in the House with a single armrest at either end; it is on the front row, close to the throne end of the chamber, indicating their unique status.

By custom, at least one of the Bishops reads prayers in each legislative day (a role taken by the Chaplain to the Speaker in the Commons). They often speak in debates; in 2004 Rowan Williams, then Archbishop of Canterbury, opened a debate into sentencing legislation. Measures (proposed laws of the Church of England) must be put before the Lords, and the Lords Spiritual have a role in ensuring that this takes place.

Other religious figures as Lords Temporal
Other religious figures have sat in the House of Lords as Lords Temporal in recent times: Chief Rabbi Immanuel Jakobovits was appointed to the House of Lords (by the Queen, who acted on the advice of Prime Minister Margaret Thatcher), as was his successor Chief Rabbi Jonathan Sacks. In recognition of his work at reconciliation and in the peace process in Northern Ireland, Robin Eames, the Church of Ireland (Anglican) Archbishop of Armagh, was appointed to the Lords by John Major.

Other Christian clergy appointed include the Methodist minister Donald Soper, the Anglican priest Timothy Beaumont, the Free Presbyterian Church of Ulster ministers the Rev. Ian Paisley and the Rev. William McCrea, and, to date, the only Church of Scotland cleric to have been elevated to the upper house, the Very Rev. George MacLeod.

There have been no Roman Catholic clergy appointed since the Reformation, though it was rumoured that Basil Cardinal Hume, the Archbishop of Westminster, and his successor, Cormac Cardinal Murphy O'Connor, were offered peerages by James Callaghan, Margaret Thatcher and Tony Blair respectively, but declined. Cardinal Hume later accepted the Order of Merit, a personal appointment of the Queen, shortly before his death. Cardinal Murphy O'Connor said he had his maiden speech ready, but ordained Roman Catholics are prohibited by the internal canon law of the Roman Catholic Church from holding major offices connected with any government other than the Holy See.

Former archbishops of Canterbury and of York, who revert to the status of regular bishop, and are no longer diocesans, are customarily offered life peerages, so that they can continue to sit as Lords Temporal.

Reforms

2011 proposed House of Lords reform
Under the House of Lords Reform Bill 2012, proposed by the Coalition Government, the Lords would be either 80% elected and 20% appointed, or 100% elected. In the former case, there would be 12 Church of England bishops in the reformed upper house. The total of 12 bishops would include the five "named Lords Spiritual" (the Archbishops of Canterbury and York and the Bishops of Durham, London and Winchester, entitled as they are to sit ex officio) plus seven other "ordinary Lords Spiritual" (diocesan bishops chosen by the church itself through whatever device it deems appropriate). The reduction from 26 to 12 bishops would be achieved in a stepped fashion: up to 21 bishops would remain for the 2015–2020 period and up to 16 for the 2020–2025 period. The ordinary Lords Spirituals' terms would coincide with each "electoral period" (i.e., the period from one election to the next), with the church able to name up to seven to serve during each electoral period. These reforms were later dropped.

2015 change temporarily giving preference to women
Under the Lords Spiritual (Women) Act 2015 whenever a vacancy arises among the Lords Spiritual during the ten years following the Act coming into force (18 May 2015 – 18 May 2025), the vacancy has to be filled by a woman, if one is eligible. The Act does not apply to the sees of Canterbury, York, London, Durham and Winchester, the holders of which automatically have a seat in the House of Lords. Six women have consequently become Lords Spiritual as a result (one of whom has since retired), as of September 2023. (Additionally, Sarah Mullally entered the Lords ex officio when appointed Bishop of London in 2018.)

Criticism
The presence of the Lords Spiritual in the House of Lords has been criticised, with some media commentators and organisations arguing that the system is outdated and undemocratic. Humanists UK has described it as "unacceptable" that "the UK is the only Western democracy to give religious representatives the automatic right to sit in the legislature". There has also been criticism of the "anomaly of having religious representation from one of the four nations of the United Kingdom but not from the other three"; while the appointment procedures have been described as "secretive and flawed".

Richard Chartres, then Bishop of London, defended the bishops in 2007, saying they are "in touch with a great range of opinions and institutions", and suggesting the inclusion of "leading members in Britain's [other] faith communities".

See also

List of Lords Spiritual
Lord Bishop
Reform of the House of Lords

References

Bibliography
 Davies, Michael. (2003) Companion to the Standing Orders and guide to the Proceedings of the House of Lords, 19th ed.
 Owen, Peter. (2007) "Choosing Diocesan Bishops in the Church of England."

External links

Bishops by type
Religion and politics
Church of England ecclesiastical polity
Religion in the City of Westminster
House of Lords
Constitution of the United Kingdom
Episcopacy in Anglicanism

de:House of Lords#Geistliche Lords

Lords Spiritual


Kiran Mazumdar-Shaw (nascida em 23 de março de 1953) é um empresária bilionária indiana. Ela é a presidente executiva e fundadora da Biocon Limited e da Biocon Biologics Limited, uma empresa de biotecnologia com sede em Bangalore, na Índia, e ex-presidente do Indian Institute of Management, de Bangalore. Em 2014, ela foi premiada com a Medalha de Ouro Othmer por excelentes contribuições para o progresso da ciência e da química. Ela estava na lista das 50 melhores mulheres em negócios de 2011 do Financial Times. Em 2019, ela foi listada como a 68ª mulher mais poderosa do mundo pela Forbes. Ela foi nomeada EY Empresária Mundial do Ano, em 2020. Ela é casada com John Shaw.

Infância e educação
Kiran Mazumdar nasceu em 23 de março de 1953, em Bangalore, estado de Karnataka, de pais Gujaratis. Ela foi educada na Bishop Cotton Girl's High School de Bangalore, graduando-se em 1968. Ela então frequentou o Mount Carmel College, de Bangalore, uma faculdade feminina que oferece cursos pré-universitários como afiliada da Universidade de Bangalore. Ela estudou biologia e zoologia, graduando-se na Universidade de Bangalore com bacharelado em zoologia, em 1973. Mazumdar esperava ir para a faculdade de medicina, mas não conseguiu obter uma bolsa de estudos.

Seu pai, Rasendra Mazumdar, era o mestre cervejeiro da United Breweries. Ele sugeriu que ela estudasse ciência da fermentação e treinasse para ser uma mestre cervejeira, um campo muito não tradicional para as mulheres. Mazumdar foi para o Ballarat College, da Melbourne University, na Austrália, para estudar malte e fabricação de cerveja. Em 1974, ela era a única mulher matriculada no curso de cervejeira e a primeira da turma. Ela obteve o grau de mestre cervejeira em 1975.

Ela trabalhou como estagiária de cervejaria em Carlton e United Breweries, Melbourne e como estagiária de malte em Barrett Brothers e Burston, na Austrália. Ela também trabalhou por algum tempo como consultora técnica na Jupiter Breweries Limited, em Calcutá, e como gerente técnica na Standard Maltings Corporation, de Baroda, entre 1975 e 1977. No entanto, quando ela investigou a possibilidade de seguir na carreira em Bangalore ou Delhi, lhe informaram que não poderia ser contratada como mestre cervejeira na Índia porque "é trabalho de homem". Ela começou a procurar oportunidades no exterior e lhe foi oferecida uma posição na Escócia.

Biocon
Antes que Mazumdar pudesse se mudar, ela conheceu Leslie Auchincloss, fundadora da Biocon Biochemicals Limited, de Cork, na Irlanda. A empresa de Auchincloss produzia enzimas para uso nas indústrias de cerveja, embalagens de alimentos e têxteis. Auchincloss estava procurando um parceiro na Índia para ajudar a estabelecer uma subsidiária indiana para fornecer papaína a ele. Mazumdar concordou em assumir o cargo com a condição de que, se não desejasse continuar seis meses depois, receberia uma posição de mestre cervejeira comparável àquela que estava desistindo.

Começando com enzimas
Após um breve período como gerente trainee na Biocon Biochemicals Limited, de Cork, na Irlanda, para aprender mais sobre o negócio, Kiran Mazumdar Shaw retornou à Índia. Ela começou a Biocon India em 1978 na garagem de sua casa alugada em Bangalore com um capital inicial de Rs.10.000. Embora fosse uma joint venture, as leis indianas restringiam a propriedade estrangeira a apenas 30% da empresa, o que significava que 70% da empresa pertencia a Kiran Mazumdar Shaw.

Inicialmente, ela enfrentou desafios de credibilidade por causa de sua juventude, gênero e seu modelo de negócios não-testado. Ela não conseguiu obter financiamento para sua empresa nos estágios iniciais de seus negócios. Um encontro casual com um banqueiro em um evento social finalmente lhe permitiu obter seu primeiro apoio financeiro. Ela também achou difícil recrutar pessoas para trabalhar para sua start-up, seu primeiro funcionário era um mecânico de garagem aposentado e sua primeira unidade estava em um galpão de aproximadamente 280 metros quadrados. O equipamento mais complicado de seu laboratório naquela época era um espectrofotômetro. Além disso, ela enfrentou os desafios tecnológicos associados à tentativa de construir um negócio de biotecnologia em um país com infraestrutura precária. Energia ininterrupta, água de boa qualidade, laboratórios estéreis, equipamentos de pesquisa importados e trabalhadores com habilidades científicas avançadas não estavam facilmente disponíveis na Índia naquela época.

Os projetos iniciais da empresa eram a extração de papaína (enzima do mamão usada para amaciar a carne) e isinglass (obtida de bagres tropicais e usada para clarificar cerveja). Dentro de um ano de sua criação, a Biocon India conseguiu fabricar enzimas e exportá-las para os EUA e a Europa, a primeira empresa indiana a fazê-lo. No final de seu primeiro ano, Mazumdar usou seus ganhos para comprar uma propriedade de 20 acres com planos de expansão no futuro.

Expandindo para produtos biofarmacêuticos
Mazumdar liderou a evolução da Biocon de uma empresa de fabricação de enzimas industriais para uma empresa biofarmacêutica totalmente integrada, com um portfólio de produtos de negócios bem equilibrado e um foco de pesquisa em diabetes, oncologia e doenças autoimunes. Ela também estabeleceu duas subsidiárias: Syngene (1994), que fornece serviços iniciais de pesquisa e apoio ao desenvolvimento com base em contrato e Clinigene (2000), que se concentra em ensaios de pesquisa clínica e no desenvolvimento de medicamentos genéricos e novos. A Clinigene foi posteriormente fundida com a Syngene. A Syngene foi listada na BSE/NSE em 2015 e tem um valor de mercado atual de ₹ 23.000 crores.

Em 1984, Kiran começou a desenvolver uma equipe de pesquisa e desenvolvimento na Biocon, com foco na descoberta de novas enzimas e no desenvolvimento de novas técnicas para tecnologia de fermentação de substrato sólido. A primeira grande expansão da empresa ocorreu em 1987, quando Narayanan Vaghul, da ICICI Ventures, apoiou a criação de um fundo de capital de risco de US$ 250.000. Esse dinheiro permitiu à Biocon expandir seus esforços de pesquisa e desenvolvimento. Eles construíram uma nova planta com tecnologia proprietária de fermentação de substrato sólido baseada em um processo de cultura de bandeja semiautomatizado, inspirado em técnicas japonesas. Em 1989, a Biocon tornou-se a primeira empresa indiana de biotecnologia a receber financiamento dos EUA para tecnologias proprietárias.

Em 1990, a Mazumdar incorporou a Biocon Biopharmaceuticals Private Limited (BBLP) para fabricar e comercializar uma gama seleta de bioterapêuticos em uma joint venture com o Centro Cubano de Imunologia Molecular.

Estabelecendo a independência
A Biocon Biochemicals da Irlanda foi adquirida de Leslie Auchincloss pela Unilever em 1989. A parceria com a Unilever ajudou a Biocon a estabelecer melhores práticas globais e sistemas de qualidade. Em 1997, a Unilever vendeu sua divisão de especialidades químicas, incluindo a Biocon, para a Imperial Chemical Industries (ICI). Em 1998, o noivo de Kiran Mazumdar, o escocês John Shaw, levantou pessoalmente US$ 2 milhões para comprar as ações pendentes da Biocon da ICI. O casal se casou em 1998, quando ela ficou conhecida como Kiran Mazumdar-Shaw. John Shaw deixou sua posição como presidente da Madura Coats para ingressar na Biocon. Ele se tornou vice-presidente da Biocon em 2001.

Em 2004, após procurar o conselho de Narayana Murthy, Mazumdar-Shaw decidiu listar a Biocon na bolsa de valores. Sua intenção era levantar capital para desenvolver ainda mais os programas de pesquisa da Biocon. A Biocon foi a primeira empresa de biotecnologia na Índia a emitir um IPO. O IPO da Biocon foi superado 33 vezes e seu primeiro dia de negociação fechou com um valor de mercado de US$ 1,11 bilhão,  tornando a Biocon a segunda empresa indiana a ultrapassar a marca de US$ 1 bilhão no primeiro dia de listagem.

Inovação acessível
A crença de Mazumdar-Shaw na "inovação acessível" sempre foi uma filosofia por trás da expansão da Biocon. Inspirada pela necessidade de medicamentos acessíveis em países menos ricos, ela procurou oportunidades para desenvolver técnicas econômicas e alternativas de baixo custo. Ela também propôs que as empresas farmacêuticas sejam sensíveis aos custos no marketing para países em desenvolvimento, para que as pessoas possam comprar os medicamentos de que precisam, principalmente terapias crônicas.

Mazumdar-Shaw percebeu o potencial de mercado para as estatinas (drogas que combatem o colesterol) desde o início. Quando a patente do medicamento para baixar o colesterol lovastatina expirou em 2001, a Biocon se envolveu em seu desenvolvimento. Em seguida, a empresa expandiu para outras formas de estatinas. Parte de sua estratégia era firmar contratos de fornecimento de longo prazo, estabelecendo uma base de mercado confiável ao longo do tempo. As estatinas logo representaram mais de 50% da receita da empresa. A receita da empresa subiu de ₹ 70 crore em 1998, para ₹ 500 crore em 2004, quando se tornou pública.

A Biocon continua a expandir-se para novas áreas. As plataformas de expressão de leveduras oferecem uma alternativa desejável às culturas de células de mamíferos para a manipulação genética de células para uso em uma variedade de tratamentos com drogas. Leveduras metilotróficas unicelulares, como a Pichia pastoris, são utilizadas na produção de vacinas, fragmentos de anticorpos, hormônios, citocinas, proteínas de matriz e biossimilares.

As principais áreas de pesquisa da Biocon agora incluem câncer, diabetes e outras doenças autoimunes, como artrite reumatóide e psoríase. Por causa da alta porcentagem de pessoas na Índia que mascam bétele ou tabaco, a Índia é responsável por 86% dos cânceres de boca no mundo, conhecidos localmente como "bochecha de câncer". O diabetes é prevalente, e as pessoas que não usam sapatos correm o risco de ter um pequeno arranhão ou lesão e evoluir para gangrena ou "pé diabético".  A Biocon também está trabalhando em medicamentos para tratar a psoríase, uma doença pigmentar da pele.

Os biofármacos desenvolvidos pela empresa incluem insulina humana recombinante derivada de Pichia e análogos de insulina para diabetes, um anticorpo monoclonal anti-EGFR para câncer de cabeça e pescoço e um biológico para psoríase. A Biocon é a maior produtora de insulina da Ásia, e possui as maiores instalações de produção de anticorpos baseados em perfusão.

A partir de 2014, a Biocon direcionou cerca de 10% de sua receita para pesquisa e desenvolvimento, uma proporção muito maior do que a maioria das empresas farmacêuticas indianas. A Biocon registrou pelo menos 950 pedidos de patente com base em sua atividade de pesquisa. A Mazumdar-Shaw permaneceu ativamente engajada em aquisições, parcerias e licenciamentos nas áreas farmacêutica e biofarmacêutica, entrando em mais de 2.200 licenciamentos de P&D de alto valor e outros negócios entre 2005 e 2010.

Atividades filantrópicas
Em 2004, Mazumdar-Shaw iniciou uma ala de responsabilidade social corporativa na Biocon, a Fundação Biocon. A Fundação se concentra em saúde, educação e infraestrutura, especialmente nas áreas rurais de Karnataka, que carecem de instalações de saúde.

Mazumdar-Shaw não gosta do termo "filantropia", acreditando que muitas vezes fornece correções temporárias em vez de abordar a causa raiz ou a situação subjacente. Ela prefere o termo "capitalista compassivo", acreditando que modelos de negócios adequadamente aplicados podem fornecer uma base contínua para o progresso social sustentável. Mazumdar disse uma vez: "A inovação e o comércio são ferramentas tão poderosas para criar progresso social quanto para impulsionar o avanço tecnológico. Quando eles são usados para o progresso social, a implementação é muito mais barata, muito mais pessoas se beneficiam e o efeito é mais duradouro." Em 2015, ela se juntou ao The Giving Pledge, prometendo que pelo menos metade de sua riqueza será dedicada à filantropia.

Saúde
Estima-se que as áreas rurais da Índia tenham apenas um médico para cada duas mil pessoas, estima-se que 70 milhões de pessoas não tenham dinheiro para pagar uma consulta médica ou medicamentos. A Fundação Biocon está envolvida em vários programas de saúde e educação para beneficiar os setores economicamente mais fracos da sociedade indiana.

Programa de Proteção à Doença/Ajuda à Saúde
Com Devi Shetty do Hospital Narayana Hrudayalaya, Mazumdar-Shaw apoiou o desenvolvimento do Arogya Raksha Yojana (Programa de Proteção à Doença/Ajuda à Saúde). Por meio desse programa, a Fundação Biocon estabelece clínicas para oferecer atendimento clínico, medicamentos genéricos e exames básicos para quem não pode pagar. Em 2010, sete clínicas serviam cada uma uma população de 50.000 pacientes que viviam em um raio de 10 km, tratando no total mais de 3.00.000 pessoas por ano. As clínicas organizam exames de saúde gerais regulares em aldeias remotas, trazendo médicos e médicos de hospitais da rede. Para melhorar a detecção precoce do câncer, eles treinaram mulheres jovens como agentes comunitários de saúde, usando smartphones para enviar fotos de lesões suspeitas aos oncologistas do centro de câncer. Campanhas de saúde pública como "Rainha do Coração" educam as pessoas sobre questões específicas de saúde e promovem a detecção precoce de problemas como doenças cardiovasculares.

As clínicas funcionam com base em um modelo de seguro de saúde microfinanciado. A Biocon fornece medicamentos de baixo custo, obtendo um lucro insignificante por unidade, mas um lucro geral em volume devido à participação de grande número de pessoas. As clínicas também usam um plano de preços de "conveniência subsidiada", segundo o qual os clientes mais ricos pagam o preço total em troca da conveniência de agendar suas visitas e procedimentos em horários desejáveis, enquanto os pacientes mais pobres podem obter serviços baratos ou até gratuitos escolhendo horários menos desejáveis. Médicos e pesquisadores procuram oportunidades para usar tecnologia de ponta de forma a reduzir custos e garantir a qualidade do serviço.

Fundação Médica Mazumdar-Shaw
A morte de sua melhor amiga, Nilima Rovshen, e as doenças de seu marido e sua mãe com câncer, motivaram Mazumdar-Shaw a apoiar a pesquisa e o tratamento do câncer.  Em 2009, ela estabeleceu um centro de tratamento de câncer com 1.400 leitos, a Fundação Médica Mazumdar-Shaw, no campus Narayana Health City em Bangalore, colaborando com Devi Shetty de Narayana Hrudayalaya. Em 2011, ela adicionou um centro de terapia avançada com uma unidade de transplante de medula óssea e um centro de pesquisa. Seu objetivo é criar um centro de câncer de classe mundial.

A Mazumdar Shaw Medical Foundation é uma organização sem fins lucrativos e tem dois braços para apoiar sua causa, que são o Mazumdar Shaw Center for Translational Research e o Mazumdar Shaw Cancer Outreach Program.

Educação
Em colaboração com a McMillan India Limited e a professora Prathima Rao, Mazumdar-Shaw apoiou o desenvolvimento e o uso de um livro básico de matemática, introduzido nas escolas Kannada em 2006.

Ela financiou um programa de pesquisa de vários anos criando a Biocon Cell for Innovation Management com Prasad Kaipa na Indian School of Business em 2009.

A infraestrutura
Mazumdar-Shaw fala sobre a importância de melhorar a infraestrutura da Índia, enfatizando a necessidade de abordar questões como governança eficiente, criação de empregos e insegurança alimentar, hídrica e sanitária.

Biocon, Infosys e outras empresas tiveram um impacto significativo em Bangalore. Essas empresas atraem muitos cientistas que, de outra forma, iriam para o exterior. Outrora um "paraíso dos pensionistas", Bangalore é agora chamado de "o melhor ambiente de trabalho urbano na Índia". O Biocon Park, construído em 2005, é um campus de noventa acres com cinco mil funcionários. Fora da cidade desenvolvida, no entanto, a infraestrutura ainda é precária.

Mazumdar-Shaw é defensora de um bom governo e infraestrutura. Ela apoiou a Força-Tarefa da Agenda de Bangalore, uma iniciativa de SM Krishna e Nandan Nilekani para melhorar a infraestrutura e o padrão de vida da cidade. Mazumdar-Shaw faz parte da Bangalore City Connect Foundation, um fundo sem fins lucrativos para discussão de questões cívicas, envolvendo tanto as partes interessadas urbanas quanto o governo. A Mazumdar-Shaw está ativamente engajada na reforma urbana, em parceria com a Jana Urban Space Foundation e o governo local para melhorar as estradas. Ela também está envolvida no Comitê de Ação Política de Bangalore (BPAC), que analisa e recomenda os candidatos que concorrem às eleições.

Após a enchente de 2009, Biocon, Infosys e Wipro se comprometeram a reconstruir casas para as vítimas das enchentes no norte de Karnataka. A Biocon se comprometeu a construir 3.000 casas a um custo de Rs 30 crore.

Membros do conselho
Mazumdar-Shaw é membro do conselho de diretores da Indian School of Business, membro do conselho do MIT, EUA até 2023, e ex-membro do conselho de diretores do Indian Institute of Technology Hyderabad.

Em fevereiro de 2014, Mazumdar-Shaw tornou-se a primeira mulher a chefiar o conselho de administração do Indian Institute of Management Bangalore (IIMB).

Ela é diretora independente do conselho da Infosys. Ela também é membro do Corpo Geral da Maharashtra State Innovation Society, e do conselho consultivo da MIT Jameel Clinic.

Prêmios e honras

A partir de 2010, Mazumdar-Shaw foi nomeada uma das 100 pessoas mais influentes do mundo pela revista TIME. Ela está na lista das 50 melhores mulheres em negócios do Financial Times de 2011. A partir de 2014, ela foi listada como a 92ª mulher mais poderosa do mundo pela Forbes. Em 2015, ela subiu para a 85ª posição no ranking da Forbes. Ela foi eleita a Hindu global do ano pela Pharma Leaders Magazine em 2012.

Ela foi a 14a colocada na Lista de Filantropia Hurun India de 2019 por uma doação de ₹72 crore (US$9 million) e ficou em segundo lugar na lista de mulheres filantropas de 2019, pela Hurun Report India Philanthropy List 2019.

Prêmios internacionais
Mazumdar-Shaw recebeu vários prêmios internacionais, incluindo a Medalha de Ouro Othmer (2014) por contribuições extraordinárias para o progresso da ciência e da química, o Prêmio Nikkei Asia (2009) para o crescimento regional, o prêmio 'Veuve Clicquot Initiative For Economic Development For Asia' (2007), Ernst & Young Entrepreneur of the Year Award for Life Sciences & Healthcare (2002), e o reconhecimento 'Technology Pioneer' pela World Economic Fórum (2002). Em maio de 2015, a Federation University Australia (antiga University of Ballarat) nomeou uma estrada em seu campus Mt Helen como Mazumdar Drive. Kiran e Shaw participaram da cerimônia de abertura. Em 2019, ela foi a primeira mulher indiana a ser eleita membro da Academia Nacional de Engenharia dos Estados Unidos (NAE) pelo desenvolvimento de biofármacos acessíveis e a indústria de biotecnologia na Índia. Em janeiro de 2020, Kiran se tornou a quarta cidadã indiana a ser homenageada com a mais alta honraria civil da Austrália.

Prêmios indianos
Seu trabalho no setor de biotecnologia lhe rendeu inúmeros prêmios nacionais, incluindo o Padma Shri (1989) e o Padma Bhushan (2005) do governo da Índia. Ela recebeu o prêmio Economic Times de 'Empresária do Ano' em 2004. No Pharmaleaders Pharmaceutical Leadership Summit, ela foi nomeada "Mulher Indiana Global do Ano" (2012); ela também recebeu o Express Pharmaceutical Leadership Summit Award para "Empreendedor Dinâmico" em 2009. O Prêmio Eminente Empresária do Ano da Câmara dos Comerciantes da Índia foi entregue a Kiran Mazumdar-Shaw em 2006 pelo governador de Maharashtra, SM Krishna. Ela também recebeu o prêmio Lifetime Achievement da Câmara de Comércio da Índia (2005), o 'Prêmio de Liderança Corporativa' pela American India Foundation (2005) e o Prêmio Karnataka Rajyotsava (2002).

Graus honorários
Mazumdar-Shaw recebeu um doutorado honorário de sua alma mater, Ballarat University, em 2004, em reconhecimento às suas contribuições para a biotecnologia. Ela recebeu doutorados honorários da Universidade de Abertay, Dundee, do Reino Unido (2007), da Universidade de Glasgow, do Reino Unido (2008), da Universidade Heriot-Watt, Edimburgo, do Reino Unido (2008) e da University College Cork, na Irlanda (2012). Ela recebeu um doutorado honorário da Davangere University, da Índia, em sua primeira convocação, julho de 2013, em reconhecimento à sua contribuição no campo da biotecnologia.

Bilionárias
Bilionários da Índia

Kiran Mazumdar-Shaw


A Companhia Celg de Participações (CelgPAR) é uma sociedade de economia mista e de capital autorizado cujos acionistas são o estado de Goiás, que possui 99,90% do capital, além de outros pequenos acionistas, como a Eletrobrás, municípios e investidores privados.

História
A Companhia Celg de Participações - CelgPAR foi criada através da Lei n° 15.714/2006 tendo como objeto social principal a participação em outras sociedades como acionista ou sócio-cotista, controlando desde o momento de sua instituição a então Companhia Energética de Goiás - Celg, que foi constituída, em 16.02.1956, com a denominação social inicial de Centrais Elétricas de Goiás S.A. - Celg.
A Celg, por sua vez, detinha o controle de uma subsidiária integral, a Celg Geração e Transmissão S.A. – Celg G&T, que foi constituída a partir da segregação dos ativos de geração e transmissão de energia elétrica da Celg.
Em março de 2007, a Celg foi convertida em subsidiária integral da Celgpar e teve alterada sua denominação social, passando a ser chamada de Celg Distribuição S.A. – Celg D.

Em junho de 2007, ocorreu a redução do capital social da Celg D e consequente transferência do controle acionário da Celg G&T para o domínio da Celgpar.

Essa sequência de ações permitiu que a Celg pudesse se adequar às novas regras de desverticalização estabelecidas pelo Governo Federal, que ditava a obrigatoriedade de segregação da atividade de distribuição de energia elétrica das demais atividades exercidas pela empresa, que também englobavam, à época, a geração e transmissão de energia elétrica.

A denominação atual da companhia foi dada pela Lei nº 16.237, de 18 de abril de 2008.

Visando ao aproveitamento dos ativos da companhia e à exploração de serviços de telecomunicações, em agosto de 2008 foi criada a Companhia de Telecomunicações e Soluções – CELG Telecom (atual Goiás Telecom), que constituiu a terceira empresa controlada pela Celgpar. Em 2010, o controle acionário foi transferido para o governo de Goiás.

Federalização e privatização

CELG-D
Em janeiro de 2015, a Eletrobras adquiriu 50,93% das ações da CELG D, passando a ter o controle acionário da empresa. A CELGPAR permaneceu com 49% de ações da CELG D. A troca de seu em razão de uma dívida com o governo.. A empresa vinha apresentando prejuízos por vários anos seguidos.

Com lance de R$ 2,187 bilhões, a Enel foi a vencedora do leilão de privatização da Celg D. Inclusive, este foi o único lance válido para a compra da distribuidora de energia elétrica de Goiás.

O processo de vendas foi finalizado em Goiânia, em 14 de fevereiro de 2017. No dia 07 de março de 2018, a Enel assumiu a sua marca global em Goiás e a Celg, por sua vez, passou a se chamar Enel Distribuição Goiás.

CELG GT
Em julho de 2021, foi aprovada em assembleia de acionistas a cisão parcial da Celg-GT.

A CelgPar incorporou os ativos que a Celg-GT possuía para geração própria e por meio de sociedades investidas, atividades de transmissão por meio de sociedades investidas e outros bens imóveis. Já as atividades próprias de transmissão da Celg-GT foram mantidas em uma futura companhia, batizada de Celg Transmissão (Celg T), após a cisão.

Em 14 de outubro de 2021, em leilão promovido na Bolsa de Valores B3, foi realizada a alienação de 100% das ações ordinárias de emissão de sua subsidiária de transmissão de energia elétrica CELG Transmissão S.A (CELG T). A EDP adquiriu o controle da companhia por R$ 1,977 bilhão.

A companhia tinha 756 quilômetros de redes de transmissão e das 14 subestações no estado de Goiás em 2021.

O governo de Goiás anunciou em dezembro de 2022 a intenção de privatizar a Celg Geração.

Negócios

Geração
A Celgpar deixou de operar indiretamente no segmento de geração de energia por meio da CELG GT e passou a atuar diretamente com a incorporação de ativos após a cisão ocorrida em 2021.

 PCH Rochedo - rio São Domingos, 4 MW -
 UHE São Domingos - rio Meia Ponte, 12 MW -
 UHE Corumbá III - rio Corumbá - 94,6 MW (15%) -
 PCH Fazenda Velha Portaria - ribeirão Ariranha, 16,5 MW (20%) -

Em fevereiro de 2022, a companhia lançou um projeto de expansão com investimentos em energia fotovotaica, sendo que a primeira usina a ser construída será na cidade de Cachoeira Dourada, no sul de Goiás. Também a projetos de construção de usinas hidrelétricas em consórcio com outras empresas.

Participações
Além da participação em duas Sociedades na área de Geração (Energética Corumbá III e Energética Fazenda Velha), a Celgpar participa, ainda, de quatro sociedades de propósito específico – SPE já constituídas no segmento de Transmissão (Vale do São Bartolomeu Transmissora S.A.(1o%), Pantanal Transmissão S.A.(49%), Lago Azul Transmissão S.A.(50,1%) e Firminópolis Transmissão S.A.(49%)) e de uma SPE no segmento de Geração Fotovoltaica (planta de 5MW) em fase pré-operacional denominada Planalto Solar Park S.A.

Referências
Empresas de geração e transmissão de energia do Brasil
Empresas estatais de Goiás
Empresas de participações do Brasil
Empresas no Ibovespa
Empresas fundadas em 2006

Companhia Celg de Participações


Doğu Timor ya da resmî adıyla Doğu Timor Demokratik Cumhuriyeti, Güneydoğu Asya'da Avustralya ile Endonezya arasında yer alan bir ada devleti. Tek komşusu Endonezya'ya bağlı Batı Timor'dur. 14,874 km² yüz ölçümüne sahip olan Doğu Timor'un başkenti Dili'dir.

16. yüzyılda Portekiz kolonisi olan Doğu Timor asırlarca Portekiz Timoru adıyla Portekiz'e bağlı kaldı. Endonezya tarafından işgal edilen Doğu Timor, 1975 yılında olarak Endonezya'nın 27. vilayeti oldu. 1999 yılında Endonezya bölgenin kontrolü üzerindeki iddialarından vazgeçti ve 20 Mayıs 2002'de bağımsız oldu. Doğu Timor Güneydoğu Asya'nın Katolik çoğunluklu nüfusuna sahip 2 devletinden biridir.

Kişi başına 800 $ millî geliri ile Doğu Timor gayri safi yurt içi hasıla ve satın alma gücü paritesi bakımından Asya'nın ve Dünya'nın en fakir ülkelerinden biridir. İnsani Gelişme Endeksine göre orta gelişmiş bir ülke olan Doğu Timor, dünya devletleri arasında gelişmişlik bakımından 142. gelmektedir.

Etimoloji
"Timor" sözcüğünün kökeni Timur sözcüğüdür. Resmî olarak Portekizce adı Timor-Leste (), gayriresmî olarak Tetumca adı Timór Lorosa'e ve bazen İngilizce adı kullanılır. Birleşmiş Milletler Fransızca olan Timor-L'este'i kullanır. Lorosa (Tetumca'da dünyanın "doğu"su) harfi harfine "doğan güneş" anlamına gelir.

Tarih

Erken tarih
Timor halkının kökenleri Güneydoğu Asya'ya ve Avustralya'ya dayanır. İlk başlarda göçen çok küçük halk nesilden nesile dalga dalga büyümüş ve halk kalabalıklaşmıştır. İlk akrabaları Yeni Gine ve Avustralya, 40.000 yıl önce Doğu Timor'a göçmeyi başarmıştır. Milattan 3000 yıl önce doğuya doğru göçmeye başlayan Avustranasya'lılar Okyanusya adaları'na gelmişlerdir.

Bu halk Timor'da mümkün olduğunca tarımı geliştirmiştir. Son olarak gelişmiş, uygar Malay toplumu güney Çin ve kuzey Çinhindi'nden gelir.

Portekiz koloniliği ve bağımsızlık

Portekiz, Avrupa'nın ilk kolonilerini 16. yüzyılda Güneydoğu Asya'da kurdu. Başta Timor Adası'nı ve etrafındaki adaları yönetmeye çalışmalarına rağmen sonradan bir tek Doğu Timor'da kolonilerini sürdürebilmişlerdir. Bu sırada Portekiz'de Habsburg Hanedanı hüküm sürmekteydi.

Portekiz, 400 yıl kadar adayı idaresi altında tutmasının ardından Karanfil Devrimi'yle birlikte bölgeden çekilmeye başlamıştır. Fretilin ve UDT'nin liderliğindeki bağımsızlık yanlısı hareket, aralarındaki rekabetin giderek artması sonucunda bölünmüş ve üç hafta süren bir iç savaş yaşanmıştır. 28 Kasım 1975'te iç savaşı kazanan Fretilin'in liderliğinde Doğu Timor bağımsızlığını ilan etmiştir.

Endonezya işgali ve yeniden bağımsızlık

Endonezya'nın bölge üzerinde yayılmacı bir politika izlemesi, Doğu Timor'un bağımsızlığını elde ettikten dokuz gün sonra Endonezya'yla yeni bir savaşa girmesine neden olmuştur. 7 Aralık 1975'te Dili'ye havadan ve denizden yapılan saldırılarla başlayan işgal, Baucau'nun kaybedilmesiyle devam etmiştir. Fretilin'in Sovyetler Birliği ve Çin'den aldığı desteklerle dağlara çekilmesinin ardından, Endonezya saldırganlığını artırmış ve bu süreçte birçok sivilin ölümüne neden olmuştur. UDT üyelerinin ise çoğu Endonezya'ya kaçmış, burada kendi aralarında işgalin meşruluğu üzerine yaşadıkları anlaşmazlıklar sonucunda iki gruba bölünmüşlerdir. 17 Temmuz 1976'da Endonezya, Doğu Timor'u resmen ilhak etmiştir. Fretilin bu süreçte verdiği mücadeleyi devam ettirmiş, UDT'nin işgale karşı çıkan grubu ve Katolik Kilisesi'yle birlikte hareket edebilmek için Marksizm-Leninizm'i terk etmiştir.

1999 yılını takiben Birleşmiş Milletler'in araya girmesiyle özerkliğin verilmesinin ardından Endonezya bölgenin kontrolü üzerindeki iddialarından vazgeçmiş ve 1999 yılında yapılan referandumun ardından 20 Mayıs 2002'de Doğu Timor yeniden bağımsızlığını kazanmıştır. 1999 yılında yapılan referandum sonrasında ve 2006 yılında rakip siyasi partiler, çeteler ve kabileler arasındaki çatışmalar ve ayaklanmalar sırasında başkent Dili ve diğer Doğu Timor kasabaları yakılarak ağır hasar görmüştür. Nüfusun çoğu mülteci kamplarına kaçmıştır ve gerginlik hâlâ devam etmektedir.

Bölge ve belediyeler

Doğu Timor'da 14 bölge vardır:

Bu 14 bölge 66 alt bölge, 452 sucos ve 2.233 kasaba, köy ve küçük köye ayrılır.

Coğrafya

Malay Takımadalarına bağlı Küçük Sunda Adalarının bir parçası olan Timor adası bu takımadanın en büyük adasıdır. Kuzeydeki dağlık adalardan Ombai ve Wetar Boğazı ile ayrılan Timor Avustralya'dan güneydeki Timor Denizi ile ayrılır. Ülkenin batıdan Endonezya'ya bağlı olan Doğu Nusa Tenggara bölgesi ile komşudur. Doğu Timor'un en yüksek yeri Ramelau Dağı (ya da Tatamailau Dağı)'dır. 2.963 m

Ülkenin iklimi tropikal iklimdir. Ülke sıcak ve nemlidir. Ülkede kurak ve yağmurlu geçen 2 mevsim vardır. Başkent, en büyük şehir ve liman olan Dili'dir ve ülkenin kent denilebilecek tek şehridir. İkinci büyük şehir ise bir doğu kasabası olan Baucau'dur. Dili'de uluslararası bir havalimanı, Baucau, Suai ve Oecusse gibi daha küçük şehirlerde ise küçük havaalanları vardır.

Demografi

Doğu Timor nüfusu yaklaşık 1 milyondur. Son zamanlarda yetişkin nüfus oranı, yüksek doğum oranları ile artmaya başlamıştır, nüfusun artmasında mültecilerin ülkelerine geri dönmesinin katkısı vardır. Nüfus özellikle başkent ve tek kenti Dili'de yoğunlaşmıştır.

Din
Doğu Timor, Filipinler ile birlikte Asya'da Katolik nüfusun en yoğun olduğu 2 ülkeden biridir. Halkın %96,9'u Katolik, %2,2'si Protestan, %0,3'ü Müslüman ve geri kalanı Hinduizm, Budizm ile diğer yerel dinlere mensuptur.

Dil

Doğu Timor'da 2 resmî dil vardır. Bunlar, Portekizce ve Avustronezya dillerinden biri olan Tetum'dur. Halk arasında Tetum daha çok kullanılır. Bu iki dilden sonra Endonezce ve yerli dilleri konuşulmaktadır.

En önemli 15 yerli dil: Bekais, Bunak, Dawan, Fataluku, Galoli, Habun, Idalaka, Kawaimina, Kemak, Lovaia, Makalero, Makasai, Mambai, Tokodede ve Wetarese'dir.

Tatiller
Doğu Timor'da resmi tatiller tarihi olayları anmak, bağımsızlık ve din (Katoliklik ve Müslümanlık) için yapılır.Timor-Leste Law no. 10/2005 (16.7 KiB).

Resmi "Anısına tarihler" bunlar tatil değildir fakat iş zamanından kısıntılar yapar;

Kaynakça

Portekizce konuşan bölgeler ve ülkeler

Doğu Timor


Doğu Türkistan şu anlamlara gelebilir:

 Doğu Türkistan, Orta Asya'nın orta bölümünde yer alan bölge.
 Doğu Türkistan Arması
 Doğu Türkistan Bayrağı
 Doğu Türkistan İslâm Cumhuriyeti, 1932-1934 arasında Doğu Türkistan'da varlığını sürdürmüş cumhuriyet.
 Doğu Türkistan Cumhuriyeti, 1944-1949 arsasında Doğu Türkistan'ın üç bölgesinde varlığını sürdürmüş cumhuriyet.
 Doğu Türkistan Cumhuriyeti Sürgündeki Hükûmeti
 Sincan Uygur Özerk Bölgesi, Çin'in denetiminde bir özerk bölge.

Δ

Doğu Türkistan (anlam ayrımı)


An Hederorkis scandens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Louis Marie Aubert Du Petit-Thouars. An Hederorkis scandens in nahilalakip ha genus nga Hederorkis, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Mauritius. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hederorkis

Hederorkis scandens


Sığırcıkgiller (Sturnidae), Passeriformes takımına bağlı bir kuş familyasıdır.

Taksonomi
Sturnidae familyasına bağlı cinsler (2022):

 Acridotheres - Vieillot, 1816
 Agropsar - Oates, 1889
 Ampeliceps - Blyth, 1842
 Aplonis - Gould, 1836
 Basilornis - Bonaparte, 1850
 Cinnyricinclus - Lesson, 1840
 Creatophora - Lesson, 1847
 Enodes - Temminck, 1839
 Fregilupus - Lesson, 1830
 Gracula - Linnaeus, 1758
 Gracupica - Lesson, 1831
 Grafisia - Bates, 1926
 Hartlaubius - Bonaparte, 1853
 Hylopsar - Boetticher, 1940
 Lamprotornis - Temminck, 1820
 Leucopsar - Stresemann, 1912
 Mino - Lesson, 1827
 Necropsar - Slater, 1879
 Neocichla - Sharpe, 1876
 Notopholia - Roberts, 1922
 Onychognathus - Hartlaub, 1849
 Pastor - Temminck, 1815
 Poeoptera - Bonaparte, 1854
 Rhabdornis - Reichenbach, 1853
 Sarcops - Walden, 1875
 Saroglossa - Hodgson, 1844
 Scissirostrum - Lafresnaye, 1845
 Speculipastor - Reichenow, 1879
 Spodiopsar - Sharpe, 1889
 Streptocitta - Bonaparte, 1850
 Sturnia - Lesson, 1837
 Sturnornis - Legge, 1879
 Sturnus - Linnaeus, 1758

Galeri

Dış bağlantılar
 Videos, photos and sounds

Kaynakça

Passeriformes
Constantine Samuel Rafinesque tarafından adlandırılmış taksonlar

Sığırcıkgiller


Awaiting er en eksperimentalfilm fra 2006 instrueret af Sami Saif efter eget manuskript.

Handling
Sami Saif beskriver »Awaiting« som en tanke på det uundgåelige. »Awaiting« er en lyrisk skildring af menneskets venten og forventning som et grundvilkår for den menneskelige eksistens.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2006

Eksperimentalfilm fra Danmark

Awaiting


දේශපාලන විද්‍යාව යනු රාජ්‍යය, රජය හා දේශපාලනය පිළිබඳ අධ්‍යයනයට අදාළ   සමාජ විද්‍යා ශික්ෂණයකි.
දේශපාලනය විවිධ ඓතිහාසික සන්දර්භ වලදී මෙන්ම විවිධ විශ්ලේෂකයන්ගේ අර්ථකතනයන් හා විවිධ තේරුම් ද සහිතව ද ඉදිරිපත් වී ඇත. ඉංග්‍රීසි භාෂවේ politics යන යෙදුම සිංහලයට පරිවර්තනය කොට ඇත්තේ දේශපාලනය වශයෙනි. ඒ නිසා බොහෝ දෙනෙකු දේශපාලනය (politics) යනු දේශය පාලනය කිරීම වශයෙන් අර්ථ ගැන්වීමට යොමු වී ඇති බව පෙනෙන්නට ඇත. එහෙත් මෙවැනි අර්ථ දැක්වීමකින් දේශපාලනය යන යෙදුමෙහි අන්තර්ගත වන අර්ථය කිසිසේත්ම පැහැදිළි වන්නේ නැත. වෙනත් ආකාරයකින් කියනවා නම් එය දේශපාලනය අසම්පුර්ණ ලෙස අර්ථ ගැන්වීමකි. ඇතැම් විට ජනප්‍රිය තලයේදී , එනම් එදිනෙදා ජීවිතයේදී සාමාන්‍යයෙන් මිනිසුන් දේශපාලනය අත් දකින ආකාරය අනුව එවැනි අර්ථ ගැන්වීමක් ප්‍රමාණවත් විය හැකි වුවත් දේශපාලන විද්‍යාව හදාරන්නන් එහි අර්ථය එයට වඩා තරමක් ගැඹුරින් අව‍බෝධ කරගත යුතුය.

දේශපාලන විද්‍යාවේ ආරම්භය

දේශපාලනය (Politics) යන යෙදුම බිහි වුයේ ග්‍රීක භාෂාවේ යෙදුමක් වු Polis යන වචනයෙනි. එහි තේරුම වුයේ නගර රාජ්‍ය යන්නය. මේ අනුව ඉපැරණි ග්‍රීකයන් විසින් සමස්ත වශයෙන් පුරවැසියන්ගේ ජීවිතය නගර රාජ්‍යයට දක්වන සබඳතාව තුළ ගෙවන සාමාජීය ජීවිතයේ සෑම පැතිකඩක්ම දේශපාලනික යැයි අර්ථකතනය කිරීමට ග්‍රීකයන් යොමු වුයේ මේ නිසාය. අනික් අතින් ග්‍රීක චින්තකයෝ දේශපාලනය නගර රාජ්‍ය මුලික කරගෙන සිදුවන්නාවු සමස්ත පුරවැසි ක්‍රියාකාරකම් යන තේරුම සහිතවද , ශාස්ත්‍රීය විෂයක් යන තේරුම සහිතවද භාවිත කළෝය.

ශිෂ්ටාචාරයේ ආරම්භයේ සිටම මිනිසා බලය පිළිබඳ අධ්‍යනයක යෙදීම ගැනත් බලය ක්‍රියාත්මක කිරීම ගැනත් අවධානය යොමුකර ඇත. පුරාතන ඉන්දියානු, චීන, ග්‍රීක හා රෝම ජාතිකයෝ, පාලකයා හා පාලිත පක්ෂය හෙවත් වැසියන් අතර පවත්නා සබඳතාවයනගේ ස්වභාවයත් දේශපාලන සංවිධානයයෙහි පදනමත් ස්වකීය සම්ප්‍රදායනට අනුව විමසිල්ලට ලක් කලහ. ඔවුහුත් ඔවුන්ගෙන් පසුව පහල වු අයත් දේශපාලන බලයට පදනම් වු, විශ්ව සාධාරණ යැයි තමන් සැලකු සදාචාරාත්මක, දාර්ශනික හෝ දේවදධාර්මික මූලධර්ම සකස් කිරීමට වෙර දැරූහ. දේශපාලන විද්‍යාව පිළිබඳ අධ්‍යනය හා විමර්ශනය අරභයා මෙතරම් දීර්ඝ සම්ප්‍රදායක් ඇතද අද එම විෂය හදාරන්නට මූලික ප්‍රශ්න රැසකට ම මුහුණ පෑමට සිදුව තිබේ. මෙහි හුදු විෂය ක්ෂේත්‍රයම අද විවාදයට ලක්ව ඇත. එය අධ්‍යනය කිරීම සඳහා යොදාගනු ලබන ක්‍රම හා මාර්ග මත භේදයනට තුඩු දී තිබේ. ඒ පිළිබඳව පිළිගත් වාග් මාලාවක් නොමැත. මෙම විෂයට අදාල මූලික යෙදුම්, සංකල්ප, හා මූලධර්ම විවිධ දේශපාලන විද්‍යාඥයින් විසින් විවිධාකාරයෙන් නිර්වචනය කර ඇත. "දේශපාලනය පිළිබඳ අධ්‍යනය විද්‍යාවක් නොව කලාවක්" යැයි සමහරුන් පෙන්වාදි ඇත.

දේශපාලන විද්‍යාවේ ඉතිහාසය

දේශපාලනය පිළිබඳ ව අධ්‍යයනය කිරීම මුලින්ම ඇරඹුණේ පුරාණ ග‍්‍රීසියේ සහ පුරාණ ඉන්දියාවේ වන අතර, දේශපාලන විද්‍යාව යනු සමාජ විද්‍යාව තුළට පසුව පැමිණි විෂයකි. කෙසේ වුවත්, මෙම විෂය ධාරාවට සදාචාත්මක දර්ශනය, දේශපාලන දර්ශනය, දේශපාලන ආර්ථිකය, ඉතිහාසය මෙන්ම සංකල්ප හා රාජ්‍යයක ක‍්‍රියාකාරකම් හා ලක්ෂණ උපකල්පනය කර ගනිමින්, ප‍්‍රමිතිගත ස්ථාවරයන්ට අදාළ අනෙකුත් ක්ෂේත‍්‍රයන් ද ඇතුළත් වේ. සියලූ ඓතිහාසික යුගයන්හිදී මෙන්ම, සෑම භූමි ප‍්‍රදේශයක් තුළම, දේශපාලනය අධ්‍යයනය කරන පුද්ගලයින් හා දේශපාලන අවබෝධයේ වැඩි වීමක් දැකගත හැකිය.

දේශපාලන විද්‍යාවේ ප්‍රධාන අංශ හතර
දේශපාලන විද්‍යාව නැමති පුඵල් ක්ෂේත්‍රය, පහසුවෙන් ම ප්‍රධාන අංශ හතරකට බෙදිය හැකිය.

දේශපාලන දර්ශනය

ඉන් පළමු වැන්න වනුයේ, දේශපාලන දර්ශනය හෙවත් දේශපාලන හා සමාජ න්‍යායයි. දාර්ශනික, ආගමික හා සදාචාරාත්මක දෘෂටිකෝණයක් අනුව දේශපාලන සංවිධානයෙහි හා දේශපාලන බැඳිමෙහි ස්වභාවය මින් විවරණය වේ. දේශපාලන දර්ශනය හුදෙක් දේව ධර්මයෙහි හෝ පොදු දර්ශනයෙහි ම හෝ අනුබද්ධ අංශයක් වශයෙන් හැදෑරු යුගයක් විය.

දේශපාලන ආයතන

දෙවැන්න දේශපාලන ආයතන වශයෙන් වර්ග කෙරේ. මෙයින් විග්‍රහ කරනුයේ ප්‍රාදේශීය, ජාතික හා අන්තර්ජාතික යනාදි විවිධ මට්ටම්වලදී දේශපලන බලය ක්‍රියාත්මක කිරිමට උපයෝගි කර ගනු ලබන ආයතනික සැකස්මයි. ප්‍රධාන රාජ්‍ය පාලන ආයතනයන් බිහි කොට ඒවා හසුරුවන ආණ්ඩු ක්‍රම, ව්‍යවස්ථා, රාජ්‍ය විධි නීතීය, රාජ්‍ය පරිපාලනය හා පරිපාලන නීතිය හා තුලානාත්මක ආණ්ඩුක්‍රම යනාදිය මීට අයත් වේ.

දේශපාලන පක්ෂ

තෙවැනි ප්‍රධාන අංශය වනුයේ දේශපාලන පක්ෂ, බලපෑම් කණ්ඩායම්, මහජන මතය පිළිබඳ අධ්‍යනයන් වේ. එක් අවධියකදී දේශපාලන විද්‍යාඥයින් බොහෝ දෙනෙක් යම් රටක ඇති ව්‍යවස්ථාවනත නොවන හෙවත් ව්‍යවස්ථාවනතභාවයෙන් බාහිර සංවිධාන, දේශපාලන ක්‍රියාවලිය කෙරෙහි දක්වන බලපෑම පිරික්සා නොබලා එරටෙහි දේශපාලන තත්වය සාකච්චා කිරිමෙහි යෙදුනහ. එහෙත් දේශපාලන ක්‍රමයෙහි ක්‍රියාකාරිත්වය අවබෝධ කර ගැනීම් වස්, දේශපාලන පක්ෂ, වෘත්තීය සංගම්, සේවා යෝජක සංවිධාන හා එම දේශපාලන ක්‍රමය ඇතුලතම පවත්නා වෙනත් සාමාජීය, ආර්ථික හා සංස්නෘතික කණ්ඩායම් හා සමිති පිළිබඳ මෙන්ම මහජන මතය සකස් කොට එය වෙනස් කිරීමටද තුඩු දෙන සාධක පිළිබඳවද දැනුමක් අවශ්‍ය වන බැව් අද වනවිට පොදු වශයෙන් පිළිගෙන ඇත.

අන්තර්ජාතික සම්බන්ධතා

දේශපාලන විද්‍යාවේ සිව් වැනි අංශය අන්තර්ජාතික සම්බන්ධතාවයන්ගෙන් සමන්විත වේ. යුද්ධය හා සාමය විවිධ මානව ව්‍යාපාර ක්ෂේත්‍රයන්යෙහිලා අන්තර්ජාතික සහයෝගිතාවය ඇති කිරිමේ ප්‍රයත්නය, ජාතින් අතර පැන නගින අරගල නිරාකරණය කිරිමත් පොදු ආර්ථික හා සමාජ ප්‍රශ්න විසදිමත් උදෙසා පිහිටුවා ඇති ආයතන සහ අන්තර්ජාතික නීතිය යන කරුණු පිළිබඳ අධ්‍යනය මෙම අංශයට අයත්ය.

රාජ්‍ය
දේශපාලන විද්‍යාය හදාරන්නා විසින් තම විමර්ශන ආරම්භ කිරීම සඳහා පහසු සීමාවන් තෝරා ගැනීම අවශ්‍ය මෙන්ම ප්‍රයෝජනවත් ද වේ. නූතන ලෝකයේ දක්නට ලැබෙන ඉතාමත් වැදගත් වූත්, විශ්ව ප්‍රචලිත වූත්, ආයතනය වනුයේ රාජ්‍යයයි. සෑම පුද්ගලයෙක්ම අනිවාර්යෙන්ම, යම් කිසි රාජ්‍යක සාමාජිකයෙක් වේ. මේ ආකාරයට බලන විට දේශපාලන විද්‍යාව අධ්‍යනයෙහිලා ආරම්භක සීමාව ලෙස අපට පහසුවෙන්ම "රාජ්‍ය" තෝරා ගත හැකිය. මේ අනුව දේශපාලන විද්‍යාවේ සමස්ථය "රාජ්‍ය" මත පදනම් වන බවක් දක්නට ලැබේ.

දේශපාලන විද්‍යාව පිළිබඳව ඉදිරිපත් වී ඇති නිර්වචන
ඇරිස්ටෝටල් දේශපාලනය හඳුන්වන්නේ අධිපති විද්‍යාව වශයෙනි. කේ. ලෝසන් දක්වන පරිදි දේශපාලනය සාමුහික මානව ක්‍රියාකාරකම් සංවිධානය කිරීමේ ක්‍රමෝපායක් වේ. ඔහු පවසන අන්දමට මෙවැනි සාමුහික මානව ක්‍රියාකාරකම් සඳහා සංවිධාන ගත වු වඩාත් සංකීර්ණ ආකෘති වශයෙන් ඉපැරණි නගර රාජ්‍ය, අධිරාජ්‍ය, ජාතික රාජ්‍ය සහ එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය දැක්විය හැකිය.

පුළුල් ආකාරයෙන් බැලු විට දේශපාලනය සෑම මනුෂ්‍ය අන්තර්ක්‍රියාකාරිත්වයකම අනිවාර්ය කොටසක් බව පෙනී යයි. දේශපාලනයට ඇති සරළ නිර්වචනයක් අනුව දේශපාලනය යනු හිඟ සම්පත් බෙදා වෙන් කිරීමේ ක්‍රමෝපායක් වේ. එහෙත් මෙවැනි නිර්වචනයකින් ආණ්ඩුවක් සහ නීතියක විෂය ප්‍රදේශයෙන් වෙන්වු සාමාන්‍ය ක්‍රියාකාරකම් පමණක් ගම්‍ය විය හැකි බැවින් එය සම්පුර්ණ නිර්වචනයක් වශයෙන් සැලකිය නොහැකිය. දේශපාලනය පිළිබඳ අද අපගේ පිළිගැනිම් සකස් වන්නේ නුතන ලිබරල් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදි දේශපාලන ක්‍රමයකදී පුද්ගලයාගේ සමාජීය චර්යාව පදනම් කරගෙනනය. එහෙත් එෆ්.ජේ. බාර්න්ස්, එම්. කාර්ටර්, ජේ.එම් ස්කිඩ්මෝ යන දේශපාලන විද්‍යාඥයින් දක්වන පරිදි පරම රාජාණ්ඩු ක්‍රමයකදී සිටින පහත්ම යටත් වැසියාට වුවද දේශපාලන ජීවිතයේ යම් භූමිකාවක් ඇත.

ඇන්ඩ්රූ හේවුඩ්, දේශපාලනය පිළිබඳ විශ්ලේෂණාත්මකව බැලීම සඳහා අපගේ අවධානය යොමු කරවයි. ඔහු දක්වන පරිදි දේශපාලනය යනු බලය නැතහොත් අධිකාරිය භාවිතා කිරීම හෝ හිඟ සම්පත් බෙදා වෙන් කිරීම හෝ වේ. එහෙත් මේ සියල්ලටම වඩා දේශපාලනය ක්‍රියාවක් වශයෙන් හඳුනාගත යුතු බව ඔහු පවසයි.දෙවනුව දේශපාලනය යනු සාමාජීය ක්‍රියාකාරකමකි. දේශපාලනය ඉස්මතු වන්නේ පුද්ගල අන්තර් ක්‍රියාකාරකම් මගින්ය. බලය මුලික කොටගෙන සිදුවන පුද්ගල අන්තර් ක්‍රියාකාරකම් වලින් දේශපාලනය ප්‍රකාශයට පත් වේ. තෙවැනි ලක්‍ෂණය නම් දේශපාලනය මත අවශ්‍යතා අභිලාශ යන සාධක වල විවිධත්වය මඟින් ජනිත වීමය. මේ විවිධත්වය ඍජුවම ගැටුම් වලට හේතුවිය හැකිය.

මිනිස් සමුහයකින් සංවිධානාත්මක , ඒකීය ක්‍රියාකාරිත්වයකට යොමු කරන්නාවු තීරණ, එනම් සාමුහික තීරණ ගැනිම විෂයෙහි දේශපාලනය පවතී. දේශපාලනය නිර්වචනය කොට දක්වන බොහෝ දේශපාලන විද්‍යාඥයින් පොදුවේ දේශපාලනය සාමුහික තීරණ ගැනිමට සම්බන්ධ ක්‍රියාවලියක් බව අවධාරණය කිරීමට යොමු වෙයි. රොඩ් හාග්, මාර්ටින් හර්ප්, සහ ෂාවුන් බ්‍රිස්ලින් යන දේශපාලන විද්‍යාඥයෝද දේශපාලනය යනු කන්ඩායම් තුළ සාමුහික තීරණ ගැනිමේ ක්‍රියාවලිය බව සඳහන් කරති.

දේශපාලනය යනු කුමක්දැයි පැහැදිළි කරන නිර්වචන අතුරින් වඩාත් පුළුල් අවබෝධයක් ලබාගත හැකි නිර්වචනයක් කාන්, මැක්නිවන්, සහ මැක්නොවුන් විසින් ඉදිරිපත් කරනු ලැබ ඇත. මෙම නිර්වචනයේ ඇති වැදගත්කම වන්නේ ක්‍ෂුද්‍ර මට්ටම සහ සාර්ව මට්ටම යන මට්ටම් දෙකෙහිම දේශපාලනය අවබෝධ කර ගැනිමට එයින් පිටුබලයක් ලැබිමය. ඔවුන් දක්වන පළමු නිර්වචනය අනුව සාමාන්‍යයෙන් දේශපාලනයට බලය, අණදීම, අධිකාරය සහ පාලනය වැනි සංකල්ප ඇතුළත් රාජ්‍යයේ තීරණ ගැනීමේ ක්‍රියාවලිය වටා සිදුවන සියලුම ක්‍රියාවලි ඇතුළත් වේ. මේ අනුව දේශපාලනය යනු බලය හෝ බලයේ මොනයම් ආකෘතියක් නැතහොත් ප්‍රවර්ගයක් හෝ අන්තර්ගත වන ක්‍රියාවලියක් සිදුවීමක්නොහොත් සම්බන්ධතාවයක් වේ.ඔවුන් දක්වන දෙවන නිර්වචනය අනුව බලය සහ අධිකාරිය ඇතුළත් වු ඕනෑම මට්ටමක මානව සම්බන්ධතාවයක දේශපාලනය අන්තර්ගත වේ.

ඇන්ඩ්රූ හේවුඩ් සඳහන් කරන පරිදි දේශපාලනය ප්‍රකාශයට පත්වන්නේ කුමන විටක දී ද, කෙසේද , කොතනදී ද, කවුරුන් සම්බන්ධයෙන්ද යන්න පිළිබඳව විවිධ පිළි ගැනිම් ඇත. ඔහු දක්වන පරිදි උදාහරණ වශයෙන් කුමන ගැටුම දේශපාලනික යැයි කිව හැකිද කුමන ආකාරයේ ගැටුම් නිරාකරණ ආකෘතියක් දේශපාලනික වන්නේද දේශපාලන යැයි කියන ක්‍රියාකාරකම ස්ථානගත වන්නේ තොතැනද යන ආදි කරුණු පිළිබඳව විවිධ පිළිගැනිම් පවතියි. දේශපාලනය යන පදයේ නිරුක්තිය සම්බන්ධයෙන් ඇති විවිධ පිළිගැනීම් මධ්‍යයේ වුවද එහි අර්ථය පැහැදිළි කර ගැනිම සඳහා වර්ගීකරණ තුනක් දැක්වීමට ඇන්ඩ්රූ හේවුඩ් ඉදිරිපත් වේ. පළමුවෙන්ම දේශපාලනය බොහෝ දිගු කාලයක් තිස්සේ ආණ්ඩුවේ විධිමත් ආයතන තුළ සිදුවන ක්‍රියාකාරකමක් වශයෙන් පවතියි. දෙවනුව දේශපාලනය පෞද්ගලික හා පුද්ගල වශයෙන් සිතීමට ප්‍රති විරැද්ධව පොදු ජීවිතයට සහ පොදු ක්‍රියාකාකම් වලට සම්බන්ධ වන්නකි. තෙවනුව දේශපාලනය මානව පැවැත්මේ සෑම මට්ටමකදීම සහ සෑම ආයතනයක් තුළම බලය බෙදා හැරීමට ධනය සහ සම්පත් බෙදා හැරීමට සම්බන්ධතාවයක් දක්වන්නාවු දෙයක් බව ඇන්ඩ්රූ හේවුඩ් ප්‍රකාශ කරයි.

ආශ්‍රිත

මේවාද බලන්න
දේශපාලන විද්‍යාවේ ස්වභාවය.
උසස් පෙළ දේශපාලන විද්‍යාව
දේශපාලනය

දේශපාලන විද්‍යාව


الاستعيان أو أخذ العينات  في معالجة الإشارة هو عملية تحويل الإشارة المتصلة إلى مجموعة من القمم على فترات زمنية متقطعة. يمكن اعتبارها عملية اختزالية أو أختصار للدالة المتصلة في علم الرياضيات. تعتمد الاتصالات الرقمية بشكل أساسي على عملية لاستعيان وذلك لتوفير حجم النطاق وتمكين معالجة كل إشارة على حدة.

نظرية
انظر أيضا: نظرية الاستعيان لنيكوست شانون

لتكن (s(t إشارة متصلة يراد أخذ عيناتها، وبفرض أن الاستعيان يتم بقياس قيمة الإشارة المتصلة عند كل فترة زمنية T بالثواني، والتي تدعى فترة الاستعيان. حينئذ تكون الإشارة مأخوذة العينة [s[i معطاة بالعلاقة:

s[i] = s(iT), حيث i = 0, 1, 2, 3,...

ويكون تردد الاستعيان أو معدل الاستعيان fs معرفا بأنه عدد العينات المأخوذة في الثانية الواحدة, fs = 1/T.  ويقاس معدل الاستعيان بالهرتز هرتز أو عينة في الثانية.

والسؤال المتبادر إلى الذهن هو: تحت أي ظروف يمكننا استعادة الإشارة الاصلية تماما؟

يمكن الإجابة جزئيا من نظرية الاستعيان لنيكوست شانون, والتي تعطي شرطا كافيا (ليس بالضرورة دائما) لإمكانية الاستعادة التمامة.
تضمن نظرية الاستعيان إمكانية استعادة الإشارات الاصلية تماما إذا كانت محدودة النطاق (أي لها تردد أعظمي) وذلك من نظيراتها (العينات المأخوذة) بشرط أن يكون معدل الاستعيان أكبر من ضعف التردد الأعظمي.
ويدعى التردد المكافئ لنصف تردد العينة بتردد نيكويست لنظام الاستعيان والذي يمكن تمثيله دون التباس.

يمكن ملاحظة الترددات التي تفوق تردد نيكويست fN في الإشارة المأخوذة العينة ولكن ترددها يكون غامضا. أي أنه لايمكن تمييز مركبة تردد f من المركبات الأخرى التي لها تردد NfN + f وNfN – f للقيم اللاصفرية الصحيحة من N.
تسمى حالة الالتباس هذه التسريب. وللتغلب على هذه المشكلة قدر الإمكان، يتم ترشيح معظم الإشارات التماثلية بواسطة مرشح تتنعيم الحافات أو مضاد التسريب وعادة ما يكون مرشح الترددات المنخفضة ذي تردد قطع بقرب تردد نيكويست وذلك قبل عملية التحويل إلى تمثيل متقطع.

العلاقة الرياضية

من مبرهنة نيكويست يمكن الحصول على:

.

مراجع

معالجة الإشارة
معالجة رقمية للإشارة

استعيان


La Campaña de Borneo de 1945 fue la última campaña de gran escala que llevaron a cabo los Aliados en el Pacífico Sudoeste durante la Segunda Guerra Mundial. En una serie de asaltos anfibios entre el 1 de mayo y el 21 de julio, el I Cuerpo Australiano, bajo el mando del general Leslie Morshead, atacó a las fuerzas japonesas que ocupaban la isla. Las fuerzas aéreas y navales aliadas estuvieron centradas en la Séptima Flota de los Estados Unidos bajo el mando del almirante Thomas Kinkaid, mientras que la 1.ª Fuerza Aérea Táctica Australiana y la 13.ª Fuerza Aérea de los Estados Unidos también jugaron roles importantes en la campaña. La resistencia la opuso la Armada Imperial Japonesa y el Ejército de Japón en el sur y el este de Borneo bajo el mando del vicealmirante Michiaki Kamada, y el 37.º Ejército liderado por el teniente general Baba Masao en el noroeste.

Historia

Los planes aliados para los ataques fueron llamados en forma conjunta Operación Oboe. La invasión de Borneo fue la segunda fase de la Operación Montclair, cuyo objetivo era destruir las fuerzas japonesas allí y volver a ocupar las Indias Orientales Neerlandesas, el Sur de las Filipinas, Sarawak y Borneo británico.

Pese a que la Campaña de Borneo fue criticada en Australia en su momento y en los años siguientes por ser una «pérdida innecesaria» de vidas de soldados, si cumplió con una serie de objetivos, como el de aislar aún más el significativo número de tropas japonesas que estaban ocupando la parte principal de las Indias Orientales Neerlandesas, la captura de fuentes importantes de petróleo y la liberación de prisioneros de guerra aliados que se encontraban detenidos en condiciones deplorables (véase las Marchas de la muerte de Sandakan y el Campo de Batu Lintang).

El plan inicial de los aliados comprendía seis etapas: Operación Oboe 1 debía ser un ataque sobre Tarakan; Oboe 2 contra Balikpapan; Oboe 3 contra Banjermasin; Oboe 4 contra Surabaya o Batavia (Yakarta); Oboe 5 contra las Indias Orientales Neerlandesas del este; y Oboe 6 contra Borneo británico (Sabah). Eventualmente, solo las operaciones conr Tarakan, Balikapapan y Borneo Británico -en Labuan y la bahía de Brunéi- tuvieron lugar. La campaña se inició con Oboe 1, con un desembarco en la pequeña isla de Tarakan, cerca a la costa norte el 1 de mayo de 1945. A esto le siguió Oboe 6 el 10 de junio de 1945: asaltos simultáneos a las islas de Labuan y la costa de Brunéi, en el noroeste de Borneo. Una semana después, los australianos atacaron posiciones japonesas en Weston en la parte noreste de la bahía de Brunéi. La atención de los aliados luego se volcó a la costa central oriental, con Oboe 2, el último asalto anfibio de gran escala de la Segunda Guerra Mundial, el 1 de julio de 1945 en Balikpapan.

Estas operaciones terminaron siendo las últimas intervenciones de las fuerzas australianas contra Japón en la Segunda Guerra Guerra Mundial.

Batallas
 1 de mayo – 21 de junio de 1945: batalla de Tarakan (Oboe Uno)
 10 de junio – 15 de agosto de 1945: batalla del Norte de Borneo (Oboe Seis)
 1–21 de julio de 1945: batalla de Balikpapan  (Oboe Dos)

Referencias

Bibliografía

Batallas del Frente del Pacífico (Segunda Guerra Mundial)
Batallas de Australia en la Segunda Guerra Mundial
Batallas de los Países Bajos en la Segunda Guerra Mundial
Batallas del Reino Unido en la Segunda Guerra Mundial
Batallas de Japón del siglo XX
Japón en la Segunda Guerra Mundial
Teatro del Sudeste Asiático (II Guerra Mundial)
Indias Orientales Neerlandesas
Conflictos en 1945
Países Bajos en 1945
Reino Unido en 1945
Historia de Brunéi
Historia militar de Indonesia
Historia militar de Malasia

Campaña de Borneo (1945)


Videodommer (engelsk: Video Assistant Referee, forkortet VAR) er en dommer, der assisterer, hvor der skal tages vigtige beslutninger i en fodboldkamp.

Anvendelse

En videodommer står i direkte kontakt med dommeren ved brug af et headset og giver råd på baggrund af de billeder, han får fra kameraerne i fodboldstadionet. Videodommeren må kun assistere i forbindelse med fire spilsituationer
 straffespark/ikke spraffespark
 direkte rødt kort - ikke i tilfælde af anden advarsel
 mål, hvor der egentlig er tale om frispark eller offside.
 forkert identitet - dommeren tildeler den forkerte spiller en følgestraf

Videodommeren har kun en rådgivende rolle, idet hoveddommeren har hovedansvaret.

Historie
En videodommer blev for første gang brugt den 21. september 2016 i en officiel fodboldkamp mellem Ajax Amsterdam og Willem II i Nederlandene. Dommeren Danny Makkelie blev assisteret af videodommeren Pol van Boekel. Næste dag, den 22. september 2016, blev rollerne vendt om så van Boekel blev assisteret af Danny Makkelie i kampen mellem Feyenoord og FC Oss.

1. september 2016 blev systemet testet i en venskabskamp mellem Frankrig og Italien.

Fodboldloven
IFAB (det Internationale fodbold-lovgivnings råd) besluttede den 3. marts 2018 at indskrive, brugen af en videodommer i fodboldloven, dog ikke som en obligatorisk hjælpefunktion. Dermed kan FIFA den 16. marts 2018 beslutte at benytte systemet ved VM i fodbold 2018.

Noter

Kilde
 Wereldwijde primeur Ajax - Willem II met Video Assistent Referee på blikopnieuws.nl - 16. september 2016 - 17:50

Fodboldregler
FIFA
Fodbold i Nederlandene

Videodommer


Sivrikese, Samsun ilinin Havza ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Eski bir Osmanlı mahallesidir. İsmini mahallenin kırsalında bulunan kilise kalıntılarından almıştır.

Coğrafya
Samsun iline 95 km, Havza ilçesine 9 km uzaklıktadır.

Nüfus

Havza'nın mahalleleri

Sivrikese, Havza


Labbaye Santa Maria dell'Arco est une ancienne abbaye cistercienne fondée en 1212 en Sicile. Son premier emplacement est dans la campagne près de Noto. En 1608, les moines déménagent au centre-ville et restent en place jusqu'en 1789.

Histoire

Fondation
L'abbaye est fondée en 1212 à la demande d'lsembardo di Morengia, comte de Noto, qui donne quatre de ses possessions (Arco, Gaetani, Piana et Pianette) aux moines de Ferraria pour qu'ils s'installent. Ce premier site, dans la vallée du fleuve , est localisé à une douzaine de kilomètres au nord-ouest de Noto, à environ 550 mètres d'altitude.

Moyen Âge
L'abbaye médiévale vit de l'élevage de moutons et de bovins. Le don d'une propriété en bord de mer permet aux moines de bénéficier d'un approvisionnement en sel. De surcroît, le bienfaiteur autorise les moines à utiliser les bois environnants, à cultiver la vigne, à élever des moutons avec production directe de laine, à utiliser un certain nombre de moulins ; enfin il leur concède l'usage exclusif du cours d'eau.

Dès le ilieu du , l'abbaye tombe en commende. À la fin de ce siècle, l'abbaye est probablement en crise : en témoigne la volonté d'Alphonse d'Aragon de la donner en dot épiscopale si Noto devenait un diocèse.

Transfert de la communauté
En 1608, l'abbaye est transférée dans une de ses anciennes granges, au sein même de l'enceinte de Noto. Mais le séisme du 11 janvier 1693 détruit entièrement la ville ; l'abbaye est ensuite reconstruite.

Fin de l'abbaye
En 1789, la vie monastique se termine.

Notes et références

Abbaye en Sicile
Abbaye cistercienne en Italie
Province de Latina
Abbaye fondée dans la décennie 1210

Abbaye Santa Maria dell'Arco


Eski nesil kundağı motorlu obüs sistemi.

Teknik Veriler
 Üretici: ABD
 Namlu Çapı: 203 mm
 Uzunluğu: 10.8 m
 Muharebe Ağrlığı: 28,3 ton
 Yüksekliği: 3,1 m
 Genişliği: 3,1 m
 Yükselme: 0º +65º
 Yana Dönüş Açısı: Sağa ve Sola 30º
 Mermi Ağırlığı: 200-pound
 Azami Menzil: 150* Atış Hızı: 2 mermi/dk
  Hız:55 km/sa.
  Motor:  General Motors 8V71T, 8 silindir, supercharged dizel 405 bg ( kW)
 Zırh: 13 mm
 Personel: 13

Kullanan Ülkeler

Kaynakça

 Fas.org.
 Globalsecurity.org
 M110 Walk Arounds on Prime Portal

Kundağı motorlu obüsler

M110


Cette page concerne les évènements survenus en 2021 en Inde  :

Évènement
 Pandémie de Covid-19
 Poursuite de la  en Andhra Pradesh.
 Recensement de l'Inde

  : .
  :
  :
 15- : combat de la vallée de Galwan
  : échec du lancement du satellite GISAT-1
 16- : , afin d'évacuer les citoyens indiens et les ressortissants étrangers d'Afghanistan après l'effondrement de la République islamique d'Afghanistan et la chute de Kaboul.
  :  du BRICS (Brésil, Russie, Inde, Chine et Afrique du Sud) à New Delhi.
 20- :
  : accident d'un Mil Mi-17 de l'armée de l'air indienne.

Cinéma
  :
 date non indiquée :
 Sortie de films

 Methagu

Sport
 Championnat d'Inde de football 2020-2021
 Championnat d'Inde de football 2021-2022
 Indian Super League 2020-2021
 Indian Super League 2021-2022

Décès
 , producteur et réalisateur de cinéma.
 , personnalité politique.
 , poète et chanteur.
 , acteur.
 , acteur.
 Shani Mahadevappa, acteur.
 Neelamperoor Madhusoodanan Nair, poète.
  présentateur et journaliste.
 Shashikala, actrice.
 , chanteur.
 Buta Singh, personnalité politique.
 , acteur.

Notes

Articles connexes
 Chronologie de l'Inde
 Chronologie de l'Inde, de l'indépendance à nos jours

Chronologie de l'Inde au XXIe siècle
Histoire contemporaine de l'Inde

2021 en Inde


Gara Băbeni este o stație de cale ferată care deservește orașul Băbeni, județul Vâlcea, România.

Băbeni

Gara Băbeni


Ali Hadi Bara (9 Eylül 1906, Tahran - 30 Ağustos 1971, İstanbul), Türk heykeltıraş.

Eserleri ile Türk heykelciliğinde katı biçimciliğin aşılmasında etkili olmuş, yeni anlatım olanakları sunmuştur.

Yaşamı
9 Eylül 1906 günü Tahran'da doğdu. Babası Cafer Efendi, annesi Leh asıllı Bezmi Hanım'dır. Ağabeyi Mehmet Sadi'den sonra ailenin ikinci çocuğudur. Ailesi, o dört yaşındayken Türkiye'ye geldi. Küçük ahşap heykelcikler yapan babasından heykel ile ilgili ilk izlenimlerini aldı. Anne ve babasının farklı kültürlere mensup olması onun hem doğu, hem batı kültürünü tanımasında ve sanatçı kişiliğinin gelişmesinde etkili oldu.

İlkokuldan sonra yazıldığı Saint Joseph Fransız Lisesi'nde Fransız kültürü ile tanıştı. Fikret Mualla, Turgut Zaim gibi geleceğin önemli sanatçılarıyla arkadaşlık kurdu. Resim sevgisi nedeniyle 1923 yılında St. Joseph'den ayrılıp Sanayi-i Nefise Mektebi'ne kaydoldu ama ailesinin ekonomik koşullarının bozullması nedeniyle bir ay sonra okulu bırakarak Fransızların işlettiği demiryollarında memurluğa başladı. 2 yıl sürdürdüğü bu görevi sırasında sanat eğitimine dönebilmek için fırsat kolladı ve sonunda yeniden sınavları kazanarak kaydolduğu okulundan 1927 yılında mezun oldu.

Mezuniyetinin ardından üç yıllık yurt dışı bursu kazanarak Bedia Hanım ile birlikte Paris'e gitti. Çift, okuldan tanışmakta idi ve Paris'e gitmeden önce evlenmişlerdi. Ali Hadi, Paris'teki Julian Akademisi'nde Henri Bouchard'ın öğrencisi oldu. Ayrıca Charles Despiau'dan özel dersler aldı, ünlü sanatçı Aristide Maillol'un yanında çalıştı. İlk yaptılarında Bouchard'dan ziyade Despiau ve Maliol'un etkileri görüldü. Bu etkinin hissedildiği ve 1929'da Paris'te Sonbahar Sergisi'nde yer alan "Havva Figürü", önemli bir anıtsal yapıtıdır. Havva, günümüzde İstanbul Resim ve Heykel Müzesi'ndedir. Sanatçının bilinen ilk heykeli olan 1928'de Paris Sonbahar Sergisinde sergilediği Bedia'nın Başı ise günümüzde kayıptır.

Ali Hadi, yurda döndüğünde Güzel Sanatlar Akademisi'ne kütüphane memuru ve asistan olarak girdi (1930). Müstakil Ressamlar ve Heykeltıraşlar Birliği'ne katılarak bazı sergilerinde yer aldı. 1933'te akademideki modelaj atölyesinin başına getirildi. Soyadı kanunu çıktığında "Bara" soyadını aldı (1934). İlk anıt eseri olan Adana Anıtı'nın açılışı 1935'te gerçekleşti, 1937'de askerliğini yaparken komutanının görevlendirmesi ile İstanbul Harbiye'deki Harbiye Atatürk Anıtı'nı gerçekleştirdi.

1941 - 1943 yılları arasında Zühtü Müridoğlu ile birlikte yaptıkları İstanbul Beşiktaş'taki Barbaros Anıtı klâsik heykel geleneğinin ilgi çekici örneklerindendir. Kaide üzerindeki kabartmaları Müridoğlu, figürleri Ali Hadi Bara yapmıştır. Ali Hadi, 1943 yılında ikinci kez askere alınarak Sarıkamış'a gitti. Askere alınma ve bütçe konusundaki sıkıntılar nedeniyle anıtın açılışı 25 Mart 1944 tarihinde onbinlerce kişinin katılımıyla gerçekleşti.

Sanatçı, 1946-1947 yıllarında Caddebostan Plajyolu'nda kendi atölye- evini tamamlayarak oraya yerleşti. Bu atölyeye geçtikten sonraki dönemde soyut sanatla ilgilendi ve 'soyuta geçiş' dönemini yaşadı. 1949 yılında yaz tatlini geçirmek ve sanattaki gelişmeleri takip etmek için Paris'e gittiğinde Paris'te öğrenim görmekte olan öğrencisi İlhan Koman, ilgisini yeni soyut sanat eserlerine çekmişti. Oradaki izlenimlerininin etkisiyle yurda döndükten sonra figüratif çalışmalardan uzaklaştı, soyut anlayışta eserler vermeye başladı. Feza Çağı adlı yapıtı, bu dönemdeki önemli yaptılarındandır.

1950 yılında tekrar Akademi'de göreve başlayan Ali Hadi Bara, ikiye ayrılan heykel atölyelerinden birisinin başına Zühtü Müridoğlu ile birlikte getirildi. 1951-1953 yılları arasında Anıtkabir çalışmalarına katkıda bulundu.

İlk demir heykellerini üretmeye 1954 yılında başladı. Akademide bir metal atölyesi kurulmasını sağladı. Kuramsal çalışmalara yoğunlaşarak İlhan Koman ve mimar Tarık Carım ile beraber Türk Grup Espas adıyla bir topluluk oluşturdu. Grup, Fransa'daki Groupe Espace adlı topluluğun düşüncelerine paralel olarak plastik sanatların sentezi konusu üzerinde durmaktaydı. 1956-1957 yıllarında Plajyolu'ndaki atölyesinden ayrılıp Kandilli'de, kayıkhanesini atölye olarak kullandığı bir yalıya taşındı. Bu atölye-evin plastik sanatların sentezi düşüncesi doğrultusunda yenilenmesi fikri uygulanamadı.

Sürekli uluslararası sergilere ve bienallere katılan sanatçını 1957 yılında 4. Sao Paolo binealine katılan eserleri büyük beğeni kazandı ancak birincilik ödülünü politik nedenlerle alamaması, kariyerindeki ilgi çekici bir gelişme idi. Kararı protesto eden Brezilyalı ve Uruguaylı sanatçılar, Bara'ya sanat çalışmalarından ötürü takdirlerini bildiren bir yazı sunmuşlardır.

1960'lı yılların ikinci yarısında demir levhalarla çalışmayı bıraktı, yeni arayışlara yöneldi ve organik formları inceledi. Uzayda yapılan keşifler onun koni, küre gibi yalın geometrik biçimlerle yaptığı çalışmalara esin verdi.

1970 yılında üst üste iki kez felç geçiren sanatçı, 30 Ağustos 1971 günü İstanbul'da hayatını kaybetti.

Bazı eserleri
 1932- Atatürk büstü ve Tevfik Fikret büstü
 1933- Mareşal Fevzi Çakmak büstü
 1933 - 1935 - Adana Anıtı
 1936 - Gemlik Atatürk Heykeli, ikinci bir Atatürk büstü ve Ahmet Rasim büstü
 1937- Harbiye Anıtı
 1937- Tors
 1938- Nazilli Atatürk Heykeli (Zühtü Müridoğlu ile)
 1939- Atatürk başı
 1941 - 1943 Barbaros Anıtı (Zühtü Müridoğlu ile)
 1945-1946 - Berin Timuçin Başı, Güzin Bara Başı, Zonguldak Atlı Atatürk Anıtı ve Atlı İnönü Anıtı
 1952- Boşlukta Sürekli Biçim, Değişebilir Heykel, Tektonik, Boş-Dolu
 1956- 28. Venedik Bienali'ne katılan iki demir heykel
 1957 - 4. Sao Paolo Bineali
 1961 - 6. Sao Paolo Bienali, Paris Rodin Müzesi 2. Çağdaş Uluslararası Heykel Sergisi
 1966 - Paris Rodin Müzesi'nin Uluslararası Heykel Sergisi
 Organik Form
 Kompozisyon
 Feza Çağı
 Koni

Kaynakça

Türk heykeltıraşlar
1906 doğumlular
1971 yılında ölenler
Mimar Sinan Üniversitesinde öğrenim görenler
Tahran doğumlular
İstanbul'da ölenler
Resim aranan kişiler

Ali Hadi Bara


Lakmus (njem. Lackmus od niz. lakmoes) je smjesa prirodnih organskih bojila koja se dobiju kada se u prah smrvljeni lišajevi, ponajprije iz roda Roccella, podvrgnu vrenju u prisutnosti alkalijskih karbonata. Lakmus nanesen na vrpcu filtarskog papira mnogo se koristio kao kiselo-bazni indikator koji se u kiselome mediju oboji crveno, a u lužnatome tamno plavo (područje promjene vrijednosti pH: od 4,5 do 8,3).

Indikatorski papir

Indikatorski papir se razlikuje ustvari kao dvije vrste indikatorskih papira. Na papir prve vrste nanesen je sloj cinkovog oksida ili smjese barijevog sulfata, kaolina i ljepila, a služi kao papir na kojem se iglom registriraju podaci o indikatorskim aparatima. U drugu vrstu indikatorskih papira ubraja se bezdrvni, nekeljeni papir impregniran indikatorskim tvarima, koje prema nekom svojstvu sredine reagiraju mijenjajući boju. Najpoznatiji indikatorski papiri jesu oni kojima se utvrđuje kiselost ili alkaličnost (lakmus papir).

Izvori

Papirni proizvodi
Biljni proizvodi
Kemijski spojevi

Lakmus


Die Canterbury International sind offene neuseeländische internationale Meisterschaften im Badminton. Austragungsort der Titelkämpfe ist Canterbury. Bei den dokumentierten Austragungen 2004 und 2010 konnten Punkte für die Weltrangliste und Preisgeld erspielt werden.

Die Sieger

Weblinks
http://tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=CE6E5262-3F14-4C38-A882-EFAF26DE0071

Liste (Badminton)
Erstveranstaltung 2004

Canterbury International


Acer leipoense er lauftré af ættkvísl hlyna (Acer) sem upprunnið frá Kína (suðvestur Sichuan).  Það getur orðið að 8 m hátt.

Tilvísanir

Hlynir

Acer leipoense


Američka nevjesta, britanska romantična komedija iz 2008. godine.

Sažetak
Početkom 1920-ih mladi i povučeni Britanac John Whittaker po povratku s odmora na francuskoj rivijeri neugodno je iznenadio svoje roditelje. Sin je jedinac, dobro je odgojen, obitelji privržen i od njega se očekuje nastaviti obiteljsku lozu i tradiciju. Otac Jim je nepopravljivi romantičar, a mati Veronica je posesivna i ukočena. Neugodno iznenađenje je neobična supruga koju nitko iz obitelji ne poznaje.

Britanski filmovi 2000-ih
Romantični filmovi
Filmske komedije

Američka nevjesta (2008.)


Peter Ebere Okpaleke (Amesi, ) é um cardeal nigeriano da Igreja Católica, bispo de Ekwulobia.

Biografia
Peter Ebere Okpaleke foi ordenado padre em 22 de agosto de 1992.

Em 7 de dezembro de 2012, o Papa Bento XVI o nomeou como bispo de Ahiara. O arcebispo de Owerri, Anthony John Valentine Obinna, o consagrou em 21 de maio de 2013, coadjuvado pelo arcebispo de Jos, Ignatius Ayau Kaigama e o arcebispo de Abuja, cardeal John Olorunfemi Onaiyekan.

Mesmo antes de sua ordenação, padres e leigos expressaram seu descontentamento com a nomeação de Okpaleke como bispo porque ele é de etnia igbo, enquanto a maioria dos católicos em sua diocese são mbaise, o que levou a conflitos étnicos lá. Seus oponentes argumentavam que o bispo de Ahiara deveria ser oriundo da própria diocese. Os jovens bloquearam a catedral de Ahiara, de modo que a consagração episcopal teve que ocorrer na vizinha Arquidiocese de Owerri.

Em julho de 2013, o Papa Francisco nomeou o cardeal Onaiyekan como administrador apostólico interinamente (até 2014). Em junho de 2017, o Papa Francisco exigiu que cada um dos sacerdotes da Diocese de Ahiara apresentasse uma declaração pessoal por escrito de lealdade ao Bispo Okpaleke, dirigida a ele (o Papa). Quem não cumprisse este requisito no prazo de 30 dias seria suspenso. Cerca de 200 sacerdotes da Diocese de Ahiara atenderam ao pedido do Papa.

A posse do bispo Okpaleke ainda estava pendente, mais de cinco anos após sua nomeação. Como o bispo Okpaleke não pode entrar em sua diocese, não houve ordenações sacerdotais. No início de 2018, 50 seminaristas da Diocese de Ahiara que haviam completado sua formação já esperavam para serem ordenados sacerdotes.

Em 19 de fevereiro de 2018, o Papa Francisco aceitou a renúncia de Peter Ebere Okpaleke à diocese de Ahiara. O bispo de Umuahia, Lucius Iwejuru Ugorji, foi nomeado administrador apostólico provisório.

Em 5 de março de 2020, o Papa Francisco o nomeou como primeiro bispo da diocese de Ekwulobia, estabelecida na mesma data. A entrada solene ocorreu em 29 de abril do mesmo ano.

Em 29 de maio de 2022, o Papa Francisco anunciou a sua criação como cardeal no consistório ocorrido em 27 de agosto. Recebeu o anel cardinalício, o barrete vermelho e o título de cardeal-presbítero de  Santos Mártires de Uganda em Poggio Ameno.

Ligações externas

Cardeais da Nigéria
Cardeais nomeados pelo papa Francisco

Peter Ebere Okpaleke


La pintura colonial chilena se enmarca en el tiempo histórico del Chile colonial, época que, en palabras de Mariano Picon-Salas "no fue un mero trasplante de Europa, sino que, en gran parte, una obra de fusión de cosas europeas y cosas indígenas".

Comenzó aproximadamente a mediados del  y es comandada en principio por los jesuitas españoles y ciertos artesanos de poca monta con falta de instrucción especializada en el tema. El arte colonial es esencialmente en sus inicios influencia directa de los corrientes artísticas de Europa tales como el Manierismo y el barroco, sin embargo, al igual que todas las demás artes de que se desarrollaron durante este periodo, la pintura chilena sufrió las influencias del arte indígena desgastando acadámicamente la calidad de la obra, pero al mismo tiempo, creando un estilo nuevo y autóctono de vital importancia para la educación y evangelización de los pueblos originarios.

Historia

La pintura colonial es desarrollada en un momento en que los países no estaban políticamente agrupados como los que se conocen actualmente y no estaban formados por tanto su identidad y arte. Ocurre para los historiadores dificultades para hablar de arte autóctono de cada país ya que en efecto no existe un demarcación ni características pictóricas endémicas de la mayoría de los territorios conquistados, es por ello que no se puede hablar precisamente de arte colonial peruano, argentino o chileno sino propiamente por las escuelas que por ese tiempo se crearon en tales países. Países como México, Ecuador y Perú tenían sus propios escuelas, Chile, en cambio, no representó interés mayor para el gobierno español y se limitó a importar arte de escuelas extranjeras.

Independiente de lo anterior, a nivel global, la pintura en Chile se ve marcada por la técnica española, que enseña el estudio anatómico de las figuras, el dominio del claro oscuro, la indumentaria aristocrática de los personajes y los objetos decorativos que aparecen en los lienzos. Para los españoles conquistadores el oficio del arte era denigrante y contraria a la nobleza que deseaban mostrar por lo que prefirieron dejar estas tareas a los mestizos e indígenas, eso si, eran admiradores del buen arte europeo que periódicamente compraban del viejo continente.

Existe en Chile, según el historiador de arte Luis Álvarez Urquieta, una influencia asiática proveniente de los contactos comerciales españoles del que se hereda las tonalidades del color, la ausencia de expresión de las figuras y la profusión de colores dorados.
El mismo autor destaca de la influencia regional, el factor indígena, del que se hereda la simplicidad de la composición, la reproducción de cuadros religiosos y principalmente las costumbre que las personas nos permiten ver en sus retratos.

Álvarez Urquieta señala que los indígenas:

Entre los factores de combinación se generó una "fusión de elementos" que lleva a la pintura americana en general un descuido de la destreza técnica en favor del motivo de la representación en si. Tanto la pintura chilena como la colonial denota una falta de estudio de las luces y sombras, se observa una perspectiva mal lograda y proporciones dispares como elementos negativos. Como positivos destaca la viveza, colorido y el intrínseco factor social que representaba la unión social de los pueblos español y americano.

Los historiadores de arte Galaz e Ivalic explican el porqué de la aparente falta de rigurosidad de la pintura colonial. Según los autores la pintura colonial nace como una mezcla estilística entre dos grandes grupos. El primer grupo pasarían a ser los pintores europeos: portugueses, españoles, italianos y franceses. El segundo grupo serían los artistas foráneos de América discípulos de estos pintores.

Los autores concuerdan en que la pintura en América pierde el antiguo rigor académico que la caracterizaba en el viejo continente y empieza a mezclar también elementos característicos de los nuevos pueblos conquistados dejando de lado la antigua rigurosidad académica europea. En sus propias palabras:

La pintura chilena no mostró mayor interés por el paisaje, en su lugar predomina ampliamente la pintura de carácter religioso, que a su vez eran los cuadros más demandados, y por tanto lucrativos. En un primer momento la pintura religiosa prefirió las representaciones de Cristo y los santos usando la técnica realista. La siguiente generación de artistas ocuparon las mismas técnicas de sus profesores de una manera más depurada, sin embargo con notable desconocimiento del uso de la expresión facial.

Este nuevo arte se presentó principalmente en claustros conventales y templos religiosos ya que, en su mayoría, eran pedidos por los mismos. Su función primaria era la representación de personajes cristianos, la divina trinidad, imagen de Cristo y su madre, personaje que identificó a muchos pueblos indígenas a través de este periodo.

Se puede encontrar como periodo final en la adaptación de la pintura colonial chilena la escuela quiteña que culmina el proceso de fusión del arte nativo con su máximo exponente, en el ecuatoriano Miguel de Santiago.

Agentes de influencia en la pintura colonial chilena

Influencia jesuita

La influencia de los grupos religiosos en el arte de América es notable, fueron los primeros en iniciar el proceso de adaptación pictórico, se preocupaban de enseñar las técnicas europeas a los nativos y mantener el legado artístico simbólico de la religión cristiana. Más tarde serían los que mantendrían las condiciones necesarias para su mejor desarrollo y conservación, todo esto hasta que son expulsados de los territorios americanos por la autoridad española a mediados de .

En Chile la pintura colonial chilena comienza influenciada principalmente por la Compañía de Jesús quienes, aparte de su labor evangelizadora y educacional monástico, cumplían con su concepción religiosa de expandir las bellas artes a toda Latinoamérica. Los aportes jesuitas en Chile incluyen también edificios que, aunque muchos fueron destrozados por terremotos, en buena parte aún se mantienen en pie.

La compañía desarrolla oficios como relojeros, escultores, ebanistas, plateros y también como retratistas de los gobernadores de Chile como Ignacio Andía y Varela, personaje que esculpiría más tarde el escudo español que actualmente decora el cerro Santa Lucía.

Luis Álvarez Urquieta afirma que casi toda obra de importancia pictórica creada en Chile fue hecha por jesuitas, el mismo repasa los monasterios de la orden recogiendo datos pictórico y culturales que le permiten la realización del primer libro que versa sobre pintura colonial ya entrados los primeros años del . El libro es recogido por varios autores chilenos después para realizar sus propios análisis de la época.

Entre los cuadros que la orden jesuita puede ofrecer están las que se encuentran en sus templos. Tal es del caso del altar mayor de la capilla de San Francisco de Asís donde se encuentra la Virgen Dolorosa(1576) una de las primeras pinturas creadas en Chile y que se dice fue traída a Chile por el conquistador don Pedro de Valdivia para ser ofrecida como ofrenda en la ermita de "nuestra Señora del Socorro". La iglesia San Francisco de Santiago de Chile posee uno de los cuadros más destacados de esta época, se trata de la "Genealogía de los franciscanos", óleo de más de cuatro metros de largo y cuatro de ancho. El lienzo posee 644 miniretratos y está coronado por la Virgen María y la lectura siguiente: "para la honra y gloria de nuestro señor y de la santa madre iglesia, dedicamos a los padres del convento este árbol de religión", el autor de esta obra es anónimo tal como lo estimaba el código de humildad de los religiosos jesuitas quienes obviaban su firma a propósito limitándose sólo a la colocación de la fecha de terminó de la obra.

Otra de las pinturas destacables de los jesuitas es la "mesa de la cena", fechada en 1652 con una altura de 5 metros de alto y tres de ancho. Antiguamente ocupaba la Sacristía de la catedral de Santiago.
Importante aporte para esta compañía la realizó el padre Carlos Haymhausen de nacionalidad bávara, quien llegó a Chile a mediados del . El monje fue gran amante de las artes y junto con sus discípulos Fermín Morales y Ambrosio Santelices, es uno de los primeros pintores profesionales del que se tiene data dentro de la gobernación de Chile. Álvarez Urquieta lo considera un ejemplo para futuras generaciones de pictóricas ya que, además de gran artista, Haymhausen también se dio el trabajo de traer consigo otros artistas de extranjeros que sentaron las bases el futuro arte nacional.

Escuela quiteña

El origen de la escuela quiteña y su posterior evolución no tiene casi ninguna relación con Chile. La relación artística es de manera asimétrica, Chile se limitó a recibir la influencia de esta escuela intentando aprender y replicar los métodos para la realización en territorio nacional.

La escuela quiteña nace colegio San Andrés creado por el sacerdote franciscano Jodoco Ricke junto al Fray Pedro Gosseal, entre los Siglos XVI y XVII en Quito, Ecuador. Según José Gabriel Navarro en su libro "Contribuciones a la historia del arte en el ecuador" la escuela quiteña:

Esta escuela se caracterizó por la profunda raíz religiosa a la hora de pintar, elemento en que destaca el pintor Miguel de Santiago, artista que para una gran cantidad de estudiosos fue el mejor pintor de toda la época colonial. Miguel de Santiago eleva a gran nivel la pintura latinoamericana dejando varios discípulos y pinturas para el resto de América.

En Chile la pintura de esta famosa escuela de arte de la época sólo alcanzaba a apreciar los resabios de la misma puesto que los grandes mecenas y aristócratas del Perú y Ecuador elegían las mejores dejando en el país únicamente las que no eran requeridas por ellos. Las pinturas que llegaban tenían por tanto poco o muy poco mérito artístico según el historiador de arte Luis Álvarez Urquieta, por lo que aclara que, aunque es innegable la influencia a nivel latinoamericano de esta escuela, Chile recibe muy poca de esta misma, en gran parte debido a los empobrecidos españoles que tenían que estar periódicamente enfrentando revueltas indígenas lideradas por el pueblo Araucano.

Influencia Europea
Durante el gobierno Isabel la Católica y Carlos V, España se sientan las bases de la relación de España con el arte, considerándolo de vital importancia para la futura evangelización y educación de sus pueblos conquistados. Para ello prefirieron la utilización del modelo manierista de pintura ya que permitía de mejor manera el aferramiento a los ideales góticos y cristianos.

Los europeos comienzan el retrato de las familias acaudaladas las que buscaban estar cada vez más separadas del populacho. La misma represenatación religiosa se vio afectada por la creciente individualidad que operó en el trascurso del , donde las donaciones se comenzaron a hacer presente así como también los retratos colectivos. La pintura de origen aristocrático deja entonces de ser un método de integración social afectando a toda la pintura colonial en su conjunto, finalmente la pintura colonial chilena queda relegada a los conventos cristianos de manera definitiva donde hasta el día de hoy aún se mantienen.

Los pintores flamencos también destacan su aporte en Chile, enseñaron el delineó de la figura y el uso de la luz oscura. Entre sus exponentes encontramos a pintores italianos como Angelino Medoro, Bernardo Bitti y Mateo Pérez de Alessio quienes traen a Chile las primeros grabados y estampas religiosas.

Legado

Una de las características y aporte del arte colonial fue la integración de la sociedad, donde criollos, peninsulares, mestizos e indígenas forman un solo público común a pesar de sus diferencias; cualquier clase social chilena podía identificarse con el mismo.

El arte colonial y la imaginería facilitó en gran medida la evangelización de los pueblos analfabetos y siendo bastante práctica al momento de enseñar la doctrina religiosa, sus dogmas y métodos. Esto explica las múltiples representaciones de la sagrada trinidad, María y Cristo.

Como etapa de la historia artística chilena pueden apreciarse profundos cambios respecto a su periodo anterior. Respecto a la pintura prehistórica de Chile se puede observar la influencia de la conquista española que busca dejar de lado cualquier resabio de las culturas paganas que conquista. La pintura prehistórica chilena sobrevive debido al proceso de amalgama sufrido durante este periodo mezclándose con el estilo europeo a través de su simbología y costumbres.

La pintura colonial entonces no sólo se convirtió en una mezcla de métodos y técnicas pictóricas, sino que también fue un punto de inflexión para la religiosidad y armonía de ambos pueblos.

Generalmente el periodo que concierne a la pintura colonial se periodifica hasta la aparición del mulato José Gil de Castro, importante pintor de origen peruano, que inicia el periodo de los pintores viajeros en el país.

Museos

En la ciudad de Santiago existen grandes colecciones dedicadas al arte colonial. Uno de los más destacados a nivel local y regional es el Museo de Arte Colonial de San Francisco del convento de la Alameda, fundado en 1969, que posee la Serie de la Vida de San Francisco, una de las obras de mayor envergadura que llegaron hasta Chile, además de una extensa colección de imaginería religiosa, platería, carpintería y cerrajería colonial. Entre otras instituciones se puede señalar la colección permanente del Museo del Carmen de Maipú, el Museo de la Merced, el Museo Histórico Dominico en la Recoleta Dominica, la Colección Gandarillas de la Pontificia Universidad Católica y la del Museo de Arte de la Universidad de los Andes.

El Museo Nacional de Bellas Artes de Chile y el Museo Histórico Nacional (Chile) complementan esta lista con algunas piezas de gran valor para la historia artística del periodo, pero muchas no se encuentran en exhibición permanente. La Casa del Arte también contiene algunos cuadros en su haber.

Referencias

Bibliografía

Pintura de Chile

Pintura colonial de Chile


Hankendi (Azerice: Xankəndi), Azerbaycan'da yer alan bir şehir.

Tarih

Ermeni Orta Çağ kayıtlarına göre, bölgede bilinen ilk yerleşim Vararakn (Ermeniceː Վարարակն) isminde bir köydü. 10. ve 11. yüzyıllar arası bu yerleşim, Haçen Prensliği'nin parçasıydı. Sonrasında Karabağ Hanlığı'nın yönetimine giren şehir, 1847'de Hankendi (Han kenti) olarak adlandırılmıştır.

7 Temmuz 1923'te Sovyetlerin Azerbaycan SSC içinde Dağlık Karabağ Özerk Oblastı'nı kurduğundan bir ay sonra Karabağ'ın merkezi Şuşa'dan 10 km kuzeyde yerleşen Hankendi kentine geçirildi. Kentin adı Ermeni Bolşevik Stepan Şaumyan'ın şerefine Stepanakert yapılmıştır. Bu dönemde şehir hızla büyüyerek Karabağ'ın en büyük şehri haline gelmiş ve 1972 yılında şehri Bakü'ye bağlayan demiryolu hattı çekilmiştir.

De jure olarak Azerbaycan'a bağlı olan Hankendi, Birinci Dağlık Karabağ Savaşı'nda Ermenistan tarafından işgal edildi ve 6 Ocak 1992 tarihinde bağımsızlığını ilan eden de facto Dağlık Karabağ Cumhuriyeti'nin başkenti oldu. Azerbaycan ve Ermenistan arasında devam eden İkinci Karabağ Savaşı 10 Kasım 2020 tarihinde Ermenistan'ın yenilgisiyle sonuçlanmasıyla birlikte ateşkes antlaşması imzalandı ve Hankendi şehri, Rus Barış Gücü gözetiminde Ermenilere bırakıldı. 2023 Dağlık Karabağ çatışmaları sonrası şehir Azerbaycan'ın nezaretine bırakılmış olup Azerbaycan Polisi kentte ilk devriyesini 29 Eylül 2023'te atmıştır. Kentte yaşayan birçok Ermeni asıllı kişi ise büyük bir göç hareketiyle kentten ayrılıp Ermenistan'a dönmüştür. 30 Eylül tarihinde şehre gönderilen Azerbaycanlı doktorlar 1 Ekim'de görevlerine başlamıştır. Şehir, 4 Ekim 2023'te tam Azerbaycan kontrolüne geçti. 15 Ekim 2023'te Azerbaycan cumhurbaşkanı İlham Aliyev tarafından cumhurbaşkanlığının 20. yıldönümünde eski  de facto Dağlık Karabağ Cumhuriyeti'nin başkanlık binasının önüne Azerbaycan bayrağı göndere çekildi.

Coğrafya
Hankendi, Karabağ Yaylası'nda deniz seviyesinden ortalama 813 metre yükseklikte bulunmaktadır. Köppen iklim sınıflandırmasına göre ılıman dönencealtı iklimi etkisi altındadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Hankendi
Azerbaycan'ın rayonları

Hankendi


Holger Peter Svane Lübbers (født 13. april 1850 i København, død 5. marts 1931 i København) var en dansk marinemaler. Langt den største del af hans produktion er friske, naturalistiske skildringer af livet i Københavns Havn eller ved Nordsjællands kyst. I tilbagevendende perioder er motiverne taget fra Vestkysten (Agger, Thyborøn). En mindre del af produktionen er skildringer fra Syditalien.

Ekstern henvisning

Malere fra Danmark
Marinemalere
Danskere i 1800-tallet
Danskere i 1900-tallet

Holger Lübbers


6411 Tamaga este un asteroid care intersectează orbita planetei Marte.

Descriere
6411 Tamaga este un asteroid care intersectează orbita planetei Marte. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,76 ua, o excentricitate de 0,42 și o înclinație de 28,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Asteroizi care intersectează orbita planetei Marte

6411 Tamaga


Stumbmock er en dansk kortfilm fra 2012 skrevet og instrueret af Florian Friedrich Dünzen.

Handling
To harlequiner i et mørkt klovneunivers: Stumbler og Mocker. Det er deres egen lille verden, hvor de er hinandens eneste legekammerater i den uafbrudte klovnesketch, som er deres liv. Men nu kommer deres bizarre leg til at ændre sig.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2002

Kortfilm fra Danmark

Stumbmock


Élton Rodrigues Brandão (født 1. august 1985) er en brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Élton Rodrigues Brandão


11622 Samuele este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
11622 Samuele este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la San Marcello Pistoiese de Andrea Boattini și Luciano Tesi. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,72 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 13,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 11001-12000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1996
Centura de asteroizi

11622 Samuele


Diéminètou Fomba est une femme politique malienne.

Elle est élue députée à l'Assemblée nationale dans le cercle de Bougouni aux élections législatives maliennes de 2020. L'Assemblée nationale est dissoute le 19 août 2020 après un coup d'État.

Références

Député malien
Femme politique malienne

Diéminètou Fomba


Anthony Bellew (n. 30 noiembrie 1982) este un fost boxer profesionist britanic. A deținut centura WBC la cruiser într-e 2016 și 2017, înainte centura Britanică și Commonwealth la categoria semi-grea într-e 2010 și 2014. A mai deținut și centura Europeană cruiser într-e 2015 și 2016. Ca amator, Bellew a fost de trei ori campion ABA la categoria grea. Și-a făcut debutul ca actor în 2015 în spinoff-ul filmului Rocky, Creed.

Rezultate în boxul profesionist

Boxeri britanici

Tony Bellew