Stormen Gorm (i Storbritannien; Clodagh , i Tyskland; Nils II.) var en storm som ramte hele Danmark søndag d. 29 november 2015. Stormen gik i land ved den jyske vestkyst, hvor resultatet var store oversvømmelser i bl.a. Hvide Sande. I Limfjorden steg vandstanden med omkring 1,6 m efter stormen, hvilket dog var mindre en Stormen Egon i januar samme år. Stormens kraftigste vinde gik tværs gennem landet, hvor især den centrale del af landet var hårdt ramt.

Stormen lukkede de fleste broer i Danmark heriblandt både den gamle og nye lillebæltsbro, Vejlefjordbroen, Storebæltsbroen og Øresundsbroen. Togtrafikken blev indstillet mange steder i landet, f.eks. var samtlige S-tog aflyst under stormens værste timer. Københavns Lufthavn oplevede forsinkelser på mange flyafgange. Politiet i Sydjylland, Midtjylland og på Fyn frarådede al unødig udkørsel. En fodboldkamp mellem FC Midtjylland og FC København blev aflyst pga. stormen.

I Østjylland mistede 37.000 borgere strømmen, da flere højspændingsledninger blev ramt af flyvende ting. I Sverige mistede knap husstande strømmen som følge af stormen. Omkring 31.000 lå i Sydsverige, men også 5.000 boliger på Gotland blev ramt. I Brabrand ved Århus blæste taget af en boligblok. Der var dog ingen personskader.

Mange træer, som de to tidligere storme Allan og Bodil havde svækket, væltede under Gorm. I Søhøjlandet væltede mellem 7.000 og 7.500 m3 skov og i Randers og på Djursland væltede omkring 2.000 m3.

En 74-årige dement mand fra Nykøbing Sjælland var eneste dødsoffer for Stormen Gorm. Han blev fundet død den 30. november 2015.

Målte vindstyrker

 Sjællands Odde: Middelvind: 35 m/s (fuld orkanstyrke), vindstød: 45 m/s.
 Karup: Middelvind: 25 m/s, vindstød: 39,5 m/s.
 Blåvandshuk: Middelvind: ? m/s, vindstød: 39 m/s.

Referencer

Eksterne henvisninger
 30. nov. 2015, ekstrabladet.dk: Svenskernes tur: Gorm tager strømmen fra 50.000 husstande

Gorm
Begivenheder i 2015
Danmarks vejr

Stormen Gorm


An Amydrium hainanense in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni H.Li, Y.Shiao ngan S.L.Tseng, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Hen Li. An Amydrium hainanense in nahilalakip ha genus nga Amydrium, ngan familia nga Araceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Amydrium

Amydrium hainanense


Das Bahai Center Austria ist das Zentrum und der Verwaltungssitz der österreichischen Bahai-Gemeinde. Es befindet sich im 14. Wiener Gemeindebezirk Penzing in der Maroltingergasse 2.

Bauwerk
Das dem Jugendstil zuzurechnende Gebäude wurde im Jahr 1903 als Offizierskasino der Breitenseer Kaserne errichtet. Seit 2010 beherbergt das Haus, das zuvor renoviert wurde, die rund 1200 Mitglieder zählende österreichische Bahai-Gemeinde. Als solches wurde es am 15. Oktober 2010 mit einem Festakt eröffnet.

Im Bahai Center Austria haben unter anderem der Nationale Geistige Rat der Bahai sowie der lokale Geistige Rat der Bahai in Wien ihren Sitz. Mehrmals im Monat finden öffentliche Veranstaltungen statt, darunter Vorträge, Podiumsdiskussionen, interreligiöse Dialoge und Feste. Das Haus besteht aus einem großen Festsaal, einem kleinen Festsaal, einer Bibliothek, mehreren Seminarräumen, einem Kinderzimmer, dem Sekretariat und einem größeren Garten.

Weblinks
 Österreichische Bahá'í-Gemeinde feierte Eröffnung ihres neuen Zentrums
 Fotos und Neuigkeiten vom Bahai Center Austria
 Österreichische Bahai Gemeinde
 Öffentlich zugängliche Veranstaltungen im Bahai Center Austria

Center Austria
Religion (Wien)
Penzing (Wien)
Erbaut in den 1900er Jahren
Bauwerk des Jugendstils in Wien

Bahai Center Austria


Baudenkmäler nach Ortsteilen

Links der Wertach-Nord

|}

Links der Wertach-Süd

|}

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

Augsburg

Liste der Baudenkmäler in Augsburg-Links der Wertach


මණිමෙඛලා දෙවියෝ , මණිමේඛලා දෙවගන , මණිමෙඛලා දෙවියෝ. ,ඇය සාගරය ආරක්ෂා කරන දේවතාවිය සහ සීනිගම දේවාලය. , ඇය පෙනී සිටියාය තුල සාහිත්‍යයතමිල්නාඩු.

මණිමේඛලා


Halyaz, Karayazı, Erzurum ilçesine bağlı mahalle

Özellikle 93 Harbi olarak bilinen 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı sırasında 21 Haziran 1877'de Osmanlı ve Rus orduları arasında çarpışmalara mekan olmuştur.

Karayazı'nın mahalleleri

Halyaz, Karayazı


Trolderiks Posthule er en dansk julekalender for børn som blev vist på TV 2 i 1992.

Medvirkende
 Bob Goldenbaum - Trolderik
 Maria Stenz - Tiptroldeoldemor og Lafayette
 Jørn Rosenville - Sæl

Eksterne henvisninger

Tv-julekalendere
Børneserier fra Danmark
Danske tv-serier fra 1990'erne
TV2 familie-julekalendere

Trolderiks Posthule


Die Chinesische Gleditschie (Gleditsia sinensis) ist ein kleiner, mit zahlreichen Dornen besetzter Baum mit gefiederten Blättern aus der Unterfamilie der Johannisbrotgewächse (Caesalpinioideae). Das natürliche Verbreitungsgebiet der Art liegt in China. In China, Indien und Korea wird sie kultiviert. Sie wird selten als Zierstrauch gepflanzt.

Beschreibung

Die laubabwerfende Chinesische Gleditschie ist ein bis über 25 Meter hoher Baum mit grauen bis tief braunen Ästen und kahlen Trieben. Die Dornen am Stamm und an den Ästen sind bis zu 16 Zentimeter lang, stark verzweigt, stielrund, dick und kegelförmig. Der Stammdurchmesser erreicht über 1 Meter.

Die Laubblätter sind 10 bis 18, selten auch bis 26 Zentimeter lang und einfach gefiedert. Die Blattspindeln sind schwach flaumig behaart, die  Blättchenstiele sind 1 bis 2, selten bis 5 Millimeter lang und ebenfalls schwach flaumig behaart. Die selten vier, meist sechs bis 18 paarweise angeordneten Blättchen sind papierartig, 2 bis 8,5, selten bis 12,5 Zentimeter lang und 1 bis 4, selten 6 Zentimeter breit, länglich bis eiförmig-lanzettlich, mit keilförmiger bis abgerundeter, manchmal leicht schiefer Basis, mit gerundeter bis stumpfer oder rundspitziger und stachelpitziger Spitze und gesägtem Blattrand. Die Blättchenoberseite ist stumpf gelbgrün und schwach flaumhaarig, die Unterseite ist entlang des Mittelnervs behaart. Die netzartig angeordneten Blattadern treten an beiden Seiten der Blättchen hervor.

Die Blütenstände sind 5 bis 14 Zentimeter lange, schwach flaumig behaarte Trauben in den Blattachseln oder an den Enden der Zweige. Die grün-gelblich bis -weißen Blüten sind polygam verteilt, also andromonözisch. Die männlichen Blüten wachsen auf 2 bis 8, selten auch bis 10 Millimeter langen Blütenstielen und haben Durchmesser von 9 bis 10 Millimeter. Der Blütenboden ist 2,5 bis 3 Millimeter breit, tief braun und außen behaart. Die vier Kelchblätter sind dreieckig-lanzettlich, etwa 3 Millimeter lang und auf beiden Seiten behaart. Die vier Kronblätter sind länglich, 4 bis 5 Millimeter lang und schwach flaumig behaart. Es werden selten ab sechs bis meist acht Staubblätter gebildet. Der rudimentär ausgebildete Stempel ist etwa 2,5 Millimeter lang. Die zwittrigen Blüten wachsen auf 2 bis 5 Millimeter langen Stielen und haben Durchmesser von 10 bis 12 Millimeter. Die Kelch- und Kronblätter ähneln denen der männlichen Blüten, sind jedoch länger. Es werden acht Staubblätter gebildet. Der Fruchtknoten ist an der Basis und an den Nähten haarig und hat zahlreiche Samenanlagen. Die Narbe ist zweilappig.

Als Früchte werden 12 bis 37 Zentimeter lange und 2 bis 4 Zentimeter breite, braune oder rotbraune, bandförmige, krumme, teilweise verdrehte Hülsen mit verdickten Enden gebildet. Die Wände der Hülsen sind holzig und gewölbt. Manche Früchte sind kürzer und kleiner, 5 bis 13 Zentimeter lang und 1 bis 1,5 Zentimeter breit, mehr oder weniger stielrund und samenlos. Der Stängel ist 1 bis 3,5 Zentimeter lang, die Klappen sind ledrig und häufig mehlig bestäubt. Die zahlreichen, etwas abgeflachten, kahlen Samen sind braun, glänzend, länglich oder elliptisch, 11 bis 13 Millimeter lang und 8 bis 9 Millimeter breit. Die Chinesische Gleditschie blüht von März bis Mai, die Früchte reifen von Mai bis Dezember.

Die Chromosomenzahl beträgt 2n = 28.

Vorkommen und Standortansprüche
Das natürliche Verbreitungsgebiet liegt in China in den Provinzen Anhui, Fujian, Gansu, Guangdong, Guangxi, Guizhou, Hebei, Henan, Hubei, Jiangxi, Jilin, Shaanxi, Sichuan, Yunnan und Zhejiang. In China, Indien und Korea wird die Art kultiviert. Die Chinesische Gleditschie wächst auf Berghängen, in Tälern und Wäldern in Höhen von 200 bis 2500 Metern auf trockenen bis frischen, schwach sauren bis stark alkalischen, sandigen, sandig-kiesigen oder sandig-lehmigen, nährstoffreichen Böden an sonnig-heißen Standorten. Die Art ist nässe- und frostempfindlich. Das Verbreitungsgebiet wird der Winterhärtezone 6b zugeordnet mit mittleren jährlichen Temperaturminima zwischen −20,5 und −17,8 °C.

Systematik
Die Chinesische Gleditschie (Gleditsia sinensis) ist eine Art aus der Gattung der Gleditschien (Gleditsia). Sie wird in der Familie der Hülsenfrüchtler (Fabaceae) der Unterfamilie der Johannisbrotgewächse (Caesalpinioideae) und der Tribus Caesalpinieae zugeordnet. Die Art wurde 1788 von Jean-Baptiste de Lamarck erstmals gültig wissenschaftlich beschrieben. Der Gattungsname Gleditsia wurde von Carl von Linné gewählt und erinnert an den deutschen Botaniker Johann Gottlieb Gleditsch (latinisiert Gleditsius) (1714 bis 1786), Professor und Direktor des Botanischen Gartens Berlin. Das Artepitheton sinensis verweist auf das Verbreitungsgebiet in China. Synonyme für die Art sind Gleditsia horrida Willdenow,  Gleditsia macracantha Desfontaines und Gleditsia officinalis Hemsley.

Verwendung
Die Chinesische Gleditschie wird manchmal wegen ihrer bemerkenswerten Früchte als Zierstrauch verwendet. Sie dient mitunter auch als Bienenweide. Die Samen wurden früher auch zur Produktion von Seifen verwendet. Die gerösteten Samen soll essbar sein.

Das gröbere Holz ist recht hart und beständig.

Literatur

 Andreas Roloff, Andreas Bärtels: Flora der Gehölze. Bestimmung, Eigenschaften und Verwendung. Mit einem Winterschlüssel von Bernd Schulz. 3., korrigierte Auflage. Eugen Ulmer, Stuttgart (Hohenheim) 2008, ISBN 978-3-8001-5614-6, S. 319–320.

 Helmut Genaust: Etymologisches Wörterbuch der botanischen Pflanzennamen. 3., vollständig überarbeitete und erweiterte Auflage. Nikol, Hamburg 2005, ISBN 3-937872-16-7 (Nachdruck von 1996).

Weblinks

 Thomas Meyer:  Datenblatt mit Bestimmungsschlüssel und Fotos bei Flora-de: Flora von Deutschland (alter Name der Webseite: Blumen in Schwaben).

Einzelnachweise

Johannisbrotgewächse
Baum

Chinesische Gleditschie


Thomas Henry Ashton, 4. Baron Ashton of Hyde (* 18. Juli 1958) ist ein britischer Politiker der Conservative Party, Peer und Geschäftsmann.

Leben und Karriere
Thomas Ashton, der üblicherweise seinen zweiten Vornamen Henry benutzt, ist das  älteste der vier Kinder (zwei Söhne und zwei Töchter) von Thomas John Ashton, 3. Baron Ashton of Hyde und Pauline Trewlove Brackenbury. Er besuchte das Eton College und das Trinity College, Oxford. Anschließend diente er in der Royal Wessex Yeomanry. Dort bekleidete er zuletzt den Rang eines Leutnants. 1999 lebte er in der Broadwell Hill, Noreton-in-Marsh in Gloucestershire.

Seit 2005 ist er Chief Executive Officer der Faraday Underwriting Ltd und der Faraday Reinsurance Co. Ltd. Außerdem ist er Vorsitzender (Chairman) von Heythrop Hunt Kennels Limited, sowie Mitglied des Treuhandrates der Mitsubishi UFJ Trust, der Oxford Foundation, der Lloyd's Patriotic Fund (eine eingetragenen Wohltätigkeitsorganisation), der Heythrop Hunt Charitable Trust und der Ashton Charitable Trust. Er gehört dem Vorstand (Council) von Lloyd's of London, wo er Faraday Capital Limited repräsentiert, und dem Beirat (Advisory Council) der Century Capital LLP an.

Er erbte den Titel seines Vaters als Baron Ashton of Hyde nach dessen Tod am 2. August 2008.

Mitgliedschaft im House of Lords
Im Juli 2011 wurde er in einer Nachwahl infolge des Todes von Michael Onslow, 7. Earl of Onslow zum Mitglied des House of Lords gewählt. Dabei setzte er sich unter anderem gegenüber Geoffrey Robert James Borwick,
John Ailwyn Fellowes, 4. Baron de Ramsey, Conroy Ryder, 8. Earl of Harrowby und Alexander Macmillan, 2. Earl of Stockton durch. Am 5. September 2011 erfolgte seine offizielle Einführung. Als Abgeordneter der Conservative Party hat er schon mehrfach nicht im Sinne seiner Partei abgestimmt.

Familie
Ashton heiratete am 31. Oktober 1987 Emma Louise Allinson, Tochter von Colin Allinson, und hat mit ihr vier Töchter. Ashton und seine Frau sind Eigentümer eines landwirtschaftlichen Betriebs und von Ferienwohnungen.

Der mutmaßliche Titelerbe (Heir Presumptive) ist Ashtons jüngerer Bruder, Hon. John Edward Ashton (* 1966).

Literatur
 Who's Who 2010, Oxford University Press, 2009, ISBN 978-0199572151

Weblinks
 Thomas Ashton, 4. Baron Ashton of Hyde bei theyworkforyou
 Thomas Ashton, 4. Baron Ashton of Hyde bei The Public Whip
 Thomas Ashton, 4. Baron Ashton of Hyde Offizielle Webseite des House of Lords

Einzelnachweise

Baron Ashton of Hyde
Mitglied des House of Lords
Politiker (21. Jahrhundert)
Brite
Geboren 1958
Mann

Thomas Ashton, 4. Baron Ashton of Hyde


Ammonite is the extinct Canaanite language of the Ammonite people mentioned in the Bible, who used to live in modern-day Jordan, and after whom its capital Amman is named. Only fragments of their language survive—chiefly the 9th century BC Amman Citadel Inscription, the 7th–6th century BC Tel Siran bronze bottle, and a few ostraca. As far as can be determined from the small corpus, it was extremely similar to Biblical Hebrew, with some possible Aramaic influence including the use of the verb 'bd (עבד) instead of the more common Biblical Hebrew 'śh (עשה) for 'make'. The only other notable difference with Biblical Hebrew is the sporadic retention of feminine singular -t ('šħt 'cistern', but 'lyh 'high [fem.]'.) Ammonite also appears to have possessed largely typical correspondences of diphthongs, with words such as ywmt (יומת *yawmōt, 'days')  both preserving /aw/ and showing a shift to /o/, and other words such as yn (ין 'wine') exhibiting a shift of /ay/ to ē (yēn <  *yayn) much like Hebrew.

It was first described as a separate language in 1970 by Italian Orientalist Giovanni Garbini. Subsequently, a number of inscriptions previously identified as Hebrew, Phoenician, or Aramaic were reclassified, as a result of consensus around the similarity of the Amman Theatre Inscription, Amman Citadel Inscription, Tell Siren Bottle, Heshbon Ostraca, and Tell el-Mazer Ostraca.

References

Bibliography

Canaanite languages
Hebrew language
Extinct languages of Asia
Languages attested from the 9th century BC
Languages extinct in the 5th century BC
5th-century BC disestablishments

Ammonite language


Tomo plemeniti Budisavljević — Prijedorski, (rođen u Lici 1750. — 19. travnja 1825.) je bio pravoslavni svećenik - protojerej, graničar i sin austrijskog plemića Marka Budisavljevića. Iz ugledne je ličke obitelji Budisavljević.

Životopis
I on kao i veliki broj članova obitelji, opredijelio se za svećenički poziv. Školovao se u čuvenoj Viličkoj školi, i rano je primio župu (po grčko-istočnoj terminologiji - parohiju) u Krbavskom selu Jošan, do 1805., da bi 1814. godine do smrti 1825. godine, zauzimao položaj protoprezvitera ličkog. Crkva svetog Ivana u Jošanu, postoji od 15. stoljeća, doturskog doba, tada pod Krbavskom biskupijom. Služila je katoličkim vjernicima hrvatskog sela Jelšane, kasnije prozvanog Jošan. Uživao je veliki ugled kod parohijana i u prezviteratu. Postoji predanje da je Toma prije podne obavljao službu u crkvi, a kasnije predvodio četu Krajišnika u četovanju protiv Osmanlija. S ocem Markom, bratom Petrom (koji kasnije, 1805., gine kod Verone u Napoleonovoj vojsci), još devet Budisavljevića i oko 500 graničara učestvovao je u ratu između Austrije i Osmanskog Carstva 1787. godine. Potukli su tursku vojsku kod Ključa i Prijedora i zbog toga im otac od cara dobiva plemstvo, s pridjevkom Prijedorski. Na titulu su imali pravo i potomci. U Muzeju Srpske pravoslavne crkve u Beogradu čuva se cirkularni protokol prote Tome od 1820. do 1824. Portret Tome Budisavljevića, koji je naslikao Pavel Đurković, predan je kasnije Milutinu Tesli, ocu Nikole Tesle. Bio je pradjed Nikole Tesle, jer je njegova kćerka Sofija bila majka Tesline majke, Georgine. U knjizi Prepiska Đenerala Budislava Budisavljevića iz 1911. je sačuvano jedno pismo prote Milutina Tesle od 14. svibnja 1874., sinu generala Bude, Aleksandru. U pismu, pored ostalog stoji i ovo: Supruga moja, unuka Kavalira Prote Budisavljevića, tvoja srodnica, dobro se drži i milo te pozdravlja... Djece imam, jednog sina (Nikolu) koji je svršijo višu realku, i tri kćeri od kojih jedna se skoro udala u dobru kuću, neznam još, oćeli joj muž biti beamter ili popo! Sad moj dragi pjesniče, ja Ti srdačno zahvaljujem na stihovima i bratskoj čestitki! Ostajem ljubeći Te u duhu i pozdravljajući. Tvoj revni poštovatelj i brat Milutin Tesla, Protopr. namjestnik. Odlikovan je od Napoleona, ordenom Legije časti, viteškim križom počasne legije. Postoji i priča da je Napoleon osobno 1811. odlikovao protu Tomu. Pošto je dobio orden reda kavalira, i u navedenom pismu je nazvan kavalirom. Na Tominom portretu se na poprsju vidi i taj orden. Još dva odlikovanja (malu zlatnu medalju za zasluge) Tomo je primio od austrijskog cara Franje II. Nastojao je oko suzbijanja pokušaja unijaćenja na području Gornjokarlovačkog vladičanstva, promicanja ideja narodnog prosvjećivanja i otvaranja škola.

Izvori

Srbi u Hrvatskoj
Hrvatsko plemstvo
Lika

Tomo Budisavljević


Kornelijus Platelis (* 22. Januar 1951 in Šiauliai, Litauische SSR) ist ein litauischer Dichter und Politiker, Bildungsminister und stellvertretender Bürgermeister von Druskininkai.

Leben
Er absolvierte das Diplomstudium am Vilniaus inžinerinis statybos institutas und arbeitete danach in  Druskininkai.

Von 1991 bis 1993 war er Vizeminister für Kultur und Bildung. Danach war er stellvertretender Bürgermeister von Druskininkai.

Von 1998 bis 2000 war er Bildungs- und Wissenschaftsminister.

Preise
 2011: Preis des Litauischen Schriftstellerverbands

Weblinks
 CV

Bildungsminister (Litauen)
Stellvertretender Bildungsminister (Litauen)
Stellvertretender Bürgermeister (Litauen)
Künstler (Šiauliai)
Autor
Literatur (Litauisch)
Politiker (Gemeinde Druskininkai)
Schriftsteller (Vilnius)
Absolvent der Technischen Universität Vilnius
Politiker (20. Jahrhundert)
Träger des Preises des Litauischen Schriftstellerverbands
Sowjetbürger
Litauer
Geboren 1951
Mann

Kornelijus Platelis


Das Tennis-Dameneinzel der Olympischen Sommerspiele 2008 wurde vom 10. bis 17. August im Nationalen Tenniszentrum Peking ausgetragen.

Titelverteidigerin war Justine Henin. Das Finale bestritten Jelena Dementjewa und Dinara Safina, das Dementjewa in drei Sätzen gewann.

Setzliste

Zeichenerklärung

Ergebnisse

Viertelfinale, Halbfinale, Finale

Obere Hälfte

Obere Hälfte 1

Obere Hälfte 2

Obere Hälfte 3

Obere Hälfte 4

Untere Hälfte

Untere Hälfte 1

Untere Hälfte 2

Untere Hälfte 3

Untere Hälfte 4

Weblinks
 Draw auf ITFtennis.com (englisch)

Tennis-Dameneinzel
2008
Tennisturnier in Peking
Tennisturnier 2008

Olympische Sommerspiele 2008/Tennis/Dameneinzel


Ludrová este o comună slovacă, aflată în districtul Ružomberok din regiunea Žilina. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.012 locuitori. Se învecinează cu  și Štiavnička.

Istoric
Localitatea Ludrová este atestată documentar din 1376.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Ludrová


Burton Richter (New York, 22. ožujka 1931. – Stanford, 18. srpnja 2018.), američki fizičar. Doktorirao (1956.) na Massachusettskom tehnološkom institutu u Cambridgeu. Radio na Sveučilištu Stanford, gdje je od 1967. bio profesor. Godine 1973. završio je konstrukciju takozvanog Stanfordskoga pozitron-elektron asimetričnoga prstena u ubrzivaču čestica sa sudarajućim snopovima čestica kojim su 1974. otkrivene takozvane psi-čestice (danas se nazivaju J/ψ mezoni), prve u novoj obitelji vrlo masivnih dugoživućih mezona. Za rad na otkrivanju teških elementarnih čestica nove vrste, kojim je potvrđena ideja da su kvarkovi sastavni dijelovi bariona dobio je Nobelovu nagradu za fiziku 1976. sa S. C. C. Tingom (koji je neovisno o njem došao do istog otkrića).

J/ψ mezon

J/ψ mezon ili J/ψ-mezon (oznaka J/ψ) je mezon koji se sastoji od čarobnoga (šarmantnog) kvarka i čarobnoga antikvarka, nema električnoga naboja, sam je sebi antičestica, mase je oko 3,097 GeV/c², spina 1, izospina 0 i vremena poluraspada oko 7,2·10–21 s. Otkrili su ga neovisno jedan o drugome S. C. C. Ting i B. Richter 1974. i tako potvrdili ideju da su kvarkovi sastavni dijelovi bariona.

Mezon koji stvara vezano stanje od čarobnog kvarka i antikvarka naziva se šarmonij. J/ψ je prvo pobuđeno stanje šarmonija. Vraćajući se u stanje niže energije odašilje spektar hadrona. J/ψ mezon je proizveden u elektronsko-pozitronskim anihilacijama koji se sastoji od dva kvarka podsjeća na kvarkovski atom čiji spektar oponaša spektar pozitronija samo viših energetskih stepenica. Tada su prvi puta viđeni i c kvarkovi. Važnost otkrića je bila naglašena zbog brzih promjena u visiokoenergetskoj fizici pa se to vrijeme naziva "Novembarska revolucija". Richter i Ting su 1976. dobili Nobelovu nagradu za fiziku.

Kvark

Kvark (eng. quark, naziv što ga je uveo američki fizičar Murray Gell-Mann po riječi iz Joyceova romana Bdjenje nad Finneganom) je elementarna čestica, sastavnica hadrona, električnoga naboja ±e/3 ili ±2e/3, podložna jakom međudjelovanju. Sve do otkrića Ω– čestice kvarkovima se pridjeljivalo čisto matematičko značenje. Prve naznake njihove fizikalne stvarnosti (realnosti) pojavile su se u pokusima duboko neelastičnoga raspršenja elektrona na protonima, na Stanfordskome linearnom ubrzivaču čestica 1962. Opažanje raspršenja pod velikim kutovima (kakva su prije opažena u Rutherfordovim pokusima raspršenja alfa-čestica na listićima zlata) upućivalo je na postojanje tvrdih točkastih "jezgri" unutar protona. Slični pokusi provedeni potom neutrinskim snopovima na CERN-u nedvojbeno su potvrdili da je riječ o česticama trećinskog električnog naboja i polucijeloga spina. Za istraživanja putem duboko neelastičnih raspršenja kojima su ustanovljeni kvarkovi dodijeljena je Nobelova nagrada za fiziku 1990. J. I. Friedmanu, H. W. Kendallu i R. E. Tayloru.

Godine 1974. otkriven je c-kvark (Nobelova nagrada 1976. B. Richteru i S. C. C. Tingu za otkriće J/ψ mezona). Slijedilo je i otkriće b-kvarka (1977.) i t-kvarka (1994.). Time je bio zaokružen skup kvarkova koji s leptonima čine temeljne građevne blokove opažene tvari (fizika elementarnih čestica). Riječ je o česticama spina 1/2, koje se pojavljuju u različitim vrstama, okusima, svrstanima u obitelji ili naraštaje. Tvari koje nas okružuju građene su od gornjega i donjega kvarka (u i d, od engl. up i down) prvog naraštaja. Takav uzorak s donjim kvarkom električnoga naboja (–1/3)e i gornjim kvarkom naboja (+2/3)e ponavlja se u drugome naraštaju s kvarkovima stranog i čarobnog okusa (s i c, od engl. strange i charm) te kvarkom ljepote i istine (b i t, od engl. beauty i truth) trećega naraštaja. Svaki se od navedenih kvarkova pojavljuje u tri boje. Te se boje shvaćaju kao naboji na koje se vežu gluoni, prijenosnici jakoga međudjelovanja opisanoga kvantnom kromodinamikom.

Na maloj međusobnoj udaljenosti (manjoj od 10–15 metara) kvarkovi se gibaju kao slobodne čestice, a na većim udaljenostima djeluju iznimno velikim privlačnim silama te se zbog toga ne mogu izdvojiti iz hadrona kao zasebne čestice (asimptotska sloboda).

Izvori

Američki fizičari
Dobitnici Nobelove nagrade za fiziku

Burton Richter


Claude Jean Narcisse Rault MAfr (Poilly, Département Marne, França, 28 de novembro de 1940) é um religioso francês e bispo católico romano emérito de Laghouat, na Argélia.

Rault estudou filosofia no Seminário maior de Coutances e depois entrou no noviciado dos Padres Brancos de Gap. Em 18 de junho de 1966, ele fez o juramento de missão e começou a estudar teologia em Ottawa, Canadá. Ele completou sua formação no seminário dos Padres Brancos em Vals-près-le-Puy (França). Foi ordenado sacerdote em 29 de junho de 1968 em Coutances.

Depois da ordenação, foi economista no noviciado de Gap de 1968 a 1970. Em seguida, estudou árabe no Pontifício Instituto de Estudos Árabes e Islâmicos de Roma (1971–1972).

Após o seu destacamento na diocese de Laghouat, trabalhou como pároco nas paróquias de Ghardaia, Touggourt e Ouargla de 1972 a 1993. Em 1987 tornou-se Vigário Geral da Diocese. Ele ocupou este cargo sob o bispo Michel Gagnon até 1999. Desde 1999 foi Provincial dos Padres Brancos pela Argélia e Tunísia.

O Papa João Paulo II o nomeou Bispo de Laghouat em 26 de outubro de 2004. Foi ordenado episcopado em 16 de dezembro do mesmo ano pelo Presidente do Pontifício Conselho para o Diálogo Inter-religioso, Arcebispo Michael Fitzgerald MAfr. Os co-consagradores foram o arcebispo de Argel, Henri Teissier, e o bispo de Ségou, Augustin Traoré. A inauguração na diocese de Laghouat aconteceu três dias depois.

Em 16 de março de 2017, o Papa Francisco aceitou sua renúncia relacionada à idade.

Ver também

Bispos católicos da Argélia

Claude Rault


Juniperus oxycedrus er tegund af barrtré í Einisætt. Vaxtarlagið er frá 2m runna að 10m hátt tré. Upprunninn frá Miðjarðarhafssvæðinu (frá Marokkó og Frakklandi austur til Kaspíahafs).

Tilvísanir

Einisætt

Juniperus oxycedrus


Recreational Equipment, Inc., doing business as REI, is an American retail and outdoor recreation services corporation. It is organized as a consumers' co-operative. REI sells camping gear, hiking, climbing, cycling, water, running, fitness, snow, travel equipment, and men, women and kids clothing. It also offers services such as outdoor-oriented vacations and courses.

REI operates 179 retail stores in 39 states. It also receives orders via mail-order catalogs and the internet.

History
Lloyd (1902–2000) and Mary (Gaiser) Anderson (1909–2017) founded REI in Seattle, Washington in 1938. The Andersons had imported an Akadem Pickel ice axe from Austria, for themselves, as part of The Mountaineers Basic Climbing Course; from there, the two decided to set up a co-operative to help other outdoor enthusiasts in the club acquire good-quality climbing gear at reasonable prices. On June 23, 1938, with the aid of Seattle attorney Ed Rombauer, five Mountaineers met at Rombauer's office, and each paid one dollar to join the Recreational Equipment Cooperative. Lloyd and Mary were issued cards No. 1 and 2.

During their first year, Recreational Equipment was nothing more than a shelf at the Puget Sound Cooperative Store, a farmer's co-op near Pike Place Market in Seattle. In 1942, Lloyd moved to a new space, down the hall from The Mountaineers' club rooms on Pike Street. Jim Whittaker was hired as the first full-time employee at REI on July 25, 1955. In 1956, Recreational Equipment Cooperative was incorporated. Whittaker served as CEO during the 1960s and was an early board member, along with American Alpine Club president, Nicholas Clinch. When Whittaker became the first American to summit Mount Everest in May of 1963, it provided REI with so much free advertising that, the following year (1964), the company's gross income topped $1mil for the first time.

Through the 1970s, REI identified itself prominently as REI Co-op, focusing primarily on equipment for serious climbers, backpackers, and mountaineering expeditions. Later on, in the 1980s, and with changes to their board of directors, REI's emphasis expanded to also include camping, kayaking, bicycling, and other outdoor activities. The company acquired nearby outdoor gear firm Mountain Safety Research in 1981, which later bought tent-maker Edgeworks and produced tents with the MSR brand. REI kept MSR until 2001, when it exited the manufacturing business, selling the operation to Cascade Designs, another successful outdoor gear company in the Seattle area. Clothing, particularly "sport-casual" apparel, also became a greater part of the company's product line. Although the company remained a co-operative, providing special services to its members, the "co-op" moniker was dropped from much of its literature and advertising. Beginning in 2014, with the introduction of the REI Co-Op line of clothing, REI publicly re-emphasized the cooperative aspect of its business model. In October 2015, the company launched a redesigned logo, which included the word "co-op" for the first time since 1983.

Sally Jewell joined the board of REI in 1996 and, in 2000, was named chief operating officer. She then became CEO in 2005. Jewell remained CEO of REI until she was named United States Secretary of the Interior in April of 2013. She was succeeded by Jerry Stritzke, former president and COO of Coach New York, who was named president and CEO of REI in August 2013. Stritzke resigned in February 2019. Eric Artz, previously COO of the company, was named CEO and president of REI in May 2019.

On Black Friday of 2015, REI "did the unexpected" by closing all of their stores and temporarily halting the processing of online purchases, giving all of their employees a paid day off. Although Black Friday has, traditionally, been one of REI's top-10 days for annual sales, the company abstained from Black Friday and launched an #OptOutside marketing campaign, urging people to spend their time outside. REI is the first major US retailer to forgo operations on Black Friday. They continued the initiative through the 2022 holiday season.

On January 31, 2023, REI laid off 8 percent of its corporate staff, eliminating 167 positions.

Non-retail diversification

REI has diversified its offerings into global adventure vacations through the REI Adventures branch, which began in 1987. REI Adventures offers vacations for active travelers all over the world.

In 2006, REI started the Outdoor School in selected markets. The Outdoor School is a series of one-day outings in the local area and in store classes. Offerings include mountain biking, road biking, kayaking, backpacking, rock climbing, outdoor photography, family hiking, snowshoeing and others. The current locations of the Outdoor School are the San Francisco Bay Area, Sacramento and Reno areas, the Los Angeles area, the San Diego area, Boston and New England area, New York Tri-State area, Philadelphia, Washington D.C./Maryland/Virginia area, Chicago area, Minneapolis area, Denver area, Atlanta area, Portland area, and Puget Sound area.

On June 11, 2015, REI bought Adventure Projects Inc., a Boulder-based company, founded by Nick Wilder and Mike Ahnemann in 2012, which is best known for its climbing website, Mountain Project (MountainProject.com), with guides to more than 128,000 climbing routes across the world. It has since expanded by creating MTBProject.com, a website for mountain bike trail maps, HikingProject.com, for hiking trails, PowderProject.com, for backcountry skiing trails, and TrailRunProject.com, for cross-country running trails.

In November 2016 REI started producing independent podcasts informally starting with Wild Ideas Worth Living by journalist Shelby Stanger. Since then they have also released Camp Monsters and Wildfire.

In February 2019, REI acquired Arizona-based adventure tour operator Arizona Outback Adventures. Arizona Outback Adventures had served as a vendor and operator of REI's adventure travel programs for over 15 years. The acquisition brought new tour and rental capabilities in house at REI and signaled a renewed efforts towards diversifying the company's experiential offerings.

Location
REI has a member owned co-operative headquartered in Kent, Washington. It is owned by its members, who each hold a single voting share. Members are entitled to a patronage dividend. A new headquarters campus in the Spring District of Bellevue, Washington, was announced in 2016 and planned to open in 2020. The sale of the new headquarters campus was announced in August 2020 amid the COVID-19 pandemic, with REI corporate employees shifting to remote work.

Its flagship stores are in the Cascade neighborhood of Downtown Seattle, which opened in 1996; Bloomington, Minnesota; Washington, DC; New York City; and Denver, Colorado. It has distribution centers in Sumner, Washington; Bedford, Pennsylvania; Goodyear, Arizona; and Lebanon, Tennessee.

Membership
REI is owned by its active members, persons who have paid a lifetime membership fee, which is currently $30. Each active member is entitled to vote for members of the company's board of directors and is eligible to receive a patronage dividend on qualifying purchases. The lifetime fee was just five dollars in 1985.

The annual reward is normally equal to 10% of what a member spent at REI on regular-priced merchandise in the prior year. The reward, which becomes unredeemable on December 31 two years from the date of issue, can be used as credit for further purchases.

REI members are allowed to buy returned/used/damaged goods at significant discounts at REI Re/Supply sections and stores. Other benefits of REI membership include discounts on rentals, deals on shipping charges, REI adventure trips, and shop services, as well as rock wall access at locations that feature indoor climbing walls. The locations include Flagship stores in Denver, Seattle, and Bloomington, as well as the Pittsburgh South Side Works store. Members also receive exclusive coupons throughout the year for around 20% off of full-price items.

Governance

REI is a Washington corporation governed by a board of 13 directors, including the CEO. Directors serve for terms of one or three years. Board candidates are selected by the REI Board Nomination and Governance Committee. In earlier years, board elections were competitive elections, with both board-nominated and self-nominated petition candidates. In recent years, REI eliminated the opportunity for petition candidates and has nominated only as many candidates as open positions. Members are mailed a ballot, and nominees must garner 50% of returned ballots; members may also vote online. While the board serves at the members' pleasure, there is no path to board membership without the approval of the Board Nomination and Governance Committee.  For 2014, its chief executive officer received compensation of approximately $2.71 million per year.

Business model
Although the Andersons originally established the co-op structure to secure reduced prices for its members, REI now models itself as a boutique full-service retailer, with a website including order-on-the-web and free delivery to a nearby store, rather than as a low-price retailer. Local stores host free clinics on outdoor topics and organize short trips originating from the store to explore local hikes and cycling paths.

REI outlets are often positioned as anchor stores in upmarket strip malls. In common with other retailers, REI stores tend to receive most of their traffic during the weekend.

Although most of what it sells is brandname merchandise from other companies, REI designs and sells its own private-label products under the REI, REI Co-Op, Co-Op cycles brands.

Labor
REI employed over 15,000 people as of January 2022, most of them in the stores, many of whom are part-time. Employees receive discounts on merchandise, may be eligible for free or discounted outdoor classes, and also receive a "Way day" pass, entitling them to spend up to 6 hours outdoors for pay. REI has been ranked in the top 100 Companies to Work For in the United States by Fortune since 1985, which earned it a place in the Fortune "Hall of Fame". REI ranked as #8 in 2012, #69 in 2014, #58 in 2015, #26 in 2016, and #28 in 2017.

Labor organizing and criticism

Since 2013, REI workers have been publicly organizing around workplace issues such as living wages, erratic and insufficient scheduling, access to benefits like healthcare, and safety protocols. While the cooperative does not currently have any trade unions, the company has been accused of union busting by forcing employees to attend anti-union meetings, putting up anti-union flyers, using "social justice language" and its status as a cooperative to mislead the public into believing it is a worker cooperative. Workers have organized at least 5 petitions since 2016, and in January 2022, the SoHo, Manhattan location filed REI's first-ever National Labor Relations Board petition to vote to become a union. In March 2022, the SoHo based workers voted overwhelmingly in favor of unionization with the Retail, Wholesale, and Department Store Union (RWDSU) by a vote of 88-14. In March 2023, REI workers in Orange, Ohio, voted to unionize by a vote of 27-12. In April, its Eugene, Oregon, location filed a petition for union elections with the National Labor Relations Board. In May 2023 the company's Durham, North Carolina, store's workers voted 20-12 to unionize with the United Food and Commercial Workers International Union, after a four-day strike precipitated by the co-op's alleged retaliation against a union organizer. Durham's thus became the sixth REI store to unionize.

Environmental and community initiatives
In 2006, REI purchased 11 million kWh of green power, enough to offset 20% of its overall power consumption. That placed REI on the US Environmental Protection Agency's top ten list of retailers in purchases of cleanly-generated electricity. By 2007, REI promises to make its trips through REI Adventures carbon neutral by the purchasing of green power credits "Green Tags". REI Adventures states that it is the first US travel company to introduce that type of program. REI has pledged to be a climate neutral and zero waste to landfill company in 2020 by focusing on the five areas of its business: green buildings, product stewardship, proper paper usage, reducing waste and energy efficiency. As of 2020, REI has also pledged to halve its carbon footprint, and has begun to offset its emissions by cutting emissions throughout its business processes, especially in the supply chain.

To support local communities, REI offers meeting space free of charge to non-profit organizations, supports conservation efforts, and organizes yearly outdoor service outings. REI donates annually to conservation groups in the US. Its 2007 giving of $3.7 million represented about 0.28% of its $1.3 billion in gross sales. It also sends volunteers to help groups with cleaning up the environment, building new trails, and teaching children the importance of caring for the environment.

REI is a key sponsor of The Access Fund, a non-profit organization committed to keeping America's climbing areas open by education, environmental protection, and advocacy.

After the Stoneman Douglas High School shooting, REI joined the 2018 NRA boycott and suspended orders from Vista Outdoor, a maker of outdoor products and rifles.

See also

References

External links

1938 establishments in Washington (state)
American companies established in 1938
Clothing companies established in 1938
Manufacturing companies established in 1938
Retail companies established in 1938
Camping equipment manufacturers
Clothing retailers of the United States
Companies based in Kent, Washington
Consumers' cooperatives
Cooperatives in the United States
Mail-order retailers
Climbing and mountaineering equipment companies
Online retailers of the United States
Outdoor clothing brands
Sporting goods retailers of the United States
Recreational Equipment, Inc.

REI


1512 Oulu este un asteroid din  centura principală de asteroizi.

Descriere
1512 Oulu est un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit de către astronomul finlandez H. Alikoski, la 18 martie 1939, la Observatorul Astronomic din Turku, Finlanda. Prezintă o orbită carcterizată de o semiaxă majoră egală 3,95 u.a., o excentricitate de 0,149 și de o înclinație de 6,489° în raport cu ecliptica.

Denumirea asteroidului

Asteroidul a fost denumit pentru omagierea orașului natal al descoperitorului, Oulu, situat în nordul Finlandei.

Note

Vezi și
 Centura de asteroizi

Familia Hilda
Obiecte astronomice descoperite în 1939
Centura de asteroizi
Asteroizi cu nume de locuri

1512 Oulu


නාගරීකරණය රටක සමාජ ආර්ථික සංවර්ධනයෙහි කැඩපතයි.ශ්‍රී ලංකාව සමාජ සංවර්ධනයෙහිලා ඉහළ ස්ථානයක පසු වුවද වාර්තාගත දත්ත වලට අනුව නාගරීකරණය ආශ්‍රීතව මන්දගාමී වර්ධනයක් පෙන්නුම් කරයි.නමුත් පසුගිය දශකය අවසානයේ පමණ සිට රට තුල සිදුවෙමින් පවත්නාවු නොයෙකුත් සංවර්ධන ක්‍රියාදාම මෙන්ම ප්‍රජා විද්‍යාත්මක හා සමාජීය වෙනස්කම් නිසා 21 වන සියවස ආරම්භයේ දී ශ්‍රී ලංකාවේ නාගරීකරණ රටාවේ ශීඝ්‍ර වර්ධනයක් පෙන්නුම් කරයි.විදුලිය,ගමනාගමනය,සන්නිවේදනය,සෞඛ්‍ය කටයුතු හා අධ්‍යාපන ක්‍ෂේත්‍රවල වර්ධනය මෙන්ම කර්මාන්ත වෙළඳම් වැනි ක්‍ෂේත්‍ර පුළුල් වීම සමග නාගරීකරණය වේගවත් වී ඇත.විවිධ සාධකවල බලපෑම හේතුවෙන් වැඩි පහසුකම් වලින් යුත් ප්‍රදේශ වලින් ජනයා සංක්‍රමණය වීම නිසා මෑතකාලීනව නාගරීකරණයට ලක් වු ප්‍රදේශ රාශියක් රට තුල වර්ධනය විය.නමුත් සැබවින්ම රට තුල පවතින නාගරීක වර්ධනය වාර්තාගත දත්ත මගින් පිළිබිඹු නොවීමේ ගැටලුවක් ද පවතී.

නගර හඳුනාගැනීම

ශ්‍රී ලංකාවේ නාගරීකරණය පිළිබඳ අධ්‍යනය කිරීම ඉතාමත් අපහසු කාර්යයක් වී ඇත.නාගරික ප්‍රදේශ නිවැරදිව අර්ථ දක්වා නොමැතිවීම හා නාගරික ප්‍රදේශ හඳුනාගත් නිර්ණායක වරින් වර වෙනස්වීම සෘජුවම මේ සඳහා බලපෑම් කරයි. ශ්‍රී ලංකා‍වේ නගර හඳුනා ගන්නේ පරිපාලන ඵ්කක ආශ්‍රයෙනි.ඵ් අනුව වර්තමානයේ නගර සභා සහ මහනගර සභා පමණක් නාගරික තත්වයෙහිලා සලකයි.

1971 සිට 1901 දක්වා මහනගර සභා සහ නගර සභා නාගරික ප්‍රදේශ ලෙස සැලකූ අතර 1901 දී පිහිටුවනු ලැබූ ප්‍රාදේශීය මණ්ඩල අහෝසි කරනු ලැබූ අතර නැවත මහනගර සභා සහ නගර සභා නාගරික තත්වයෙහිලා නම් කෙරිණි. 1956 දී සුළු නගර සභා පිහිටුවා නාගරික ප්‍රදේශ ලෙස නම් කරන ලද අතර ඵ් අනුව 1693 හා 1971 දී මහනගර සභා,නගර සභා සහ සුළු නගර සභා නාගරික තත්වයෙහිලා සලකන ලදී. නැවත 1987 වන විට සුළුනගර සභා නාගරික තත්වයෙන් ඉවත් වීමත් සමග මහනගර සභා සහ නගර සභා පමණක් නාගරික ප්‍රදේශ ලෙස නම් කරන ලදී.

මෙලෙස නාගරික ප්‍රදේශ හඳුනා ගන්නා නිර්ණායකය කලින් කලට වෙනස්වීම හේතුවෙන් රට තුළ සිදු වු නාගරිකරණ ක්‍රියාවලිය ඇස්තමේන්තු කිරීම අපහසු වී ඇත. මේ සඳහා පරිපාලන තීරණ සෘජුවම හේතු වී ති‍බේ.ඵමෙන්ම අඩු ජන සංඛ්‍යාවක් සහිත ප්‍රදේශ නගර ලෙස නම් කිරීමෙන් හා වැඩි ජනගහනයක් සහිත ප්‍රදේශ ග්‍රාමීය ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කිරීමෙන් ද නාගරීකරණය ආශ්‍රිතව යථා ස්වරූපය හඳුනා ගැනීම දුෂ්කර වී ඇත.
නාගරික ප්‍රදේශ හඳුනා ගැනීමේ දී ප්‍රජා විද්‍යාත්මක හා සමාජීය ගති ලක්ෂණ,ජනයාගේ ඵ්කරාශි වීම, රැකියා ආදිය පිළිබඳව අවධානය යොමු කල යුතුව ඇත.

ශ්‍රී ලංකා‍වේ නාගරීකරණය ආශ්‍රිත ලක්ෂණ
	පහත ලක්ෂණ යටතේ විග්‍රහ කළ හැකිය.

 නගර සංඛ්‍යාව හා නාගරික ජන සංඛ්‍යාව
නගරවල විශාලත්වය
 දේශගුණික කලාප වශයෙන් නාගරික මධ්‍යස්ථානවල ව්‍යාප්තිය
කොළඹ නගරය ආශ්‍රිතව අග්‍ර නාගරික ව්‍යාප්තිය
 වේගයෙන් වර්ධනය වන කොළඹ නාගරික පරිධි කලාපය
නාගරික සමූහයන්ගේ වර්ධනය
 නව නගර සංකල්පය හා වර්ධනය

නගර සංඛ්‍යාව හා නාගරික ජන සංඛ්‍යාව

ශ්‍රී ලංකාව තුළ නාගරික සංකල්පය මුලින්ම හමුවන්නේ රාජධානි සමය තුළදී ය. ඵෙතිහාසික මූලාශ්‍ර අනුව ලංකාවේ මුල්ම ප්‍රධාන නගරය අනුරාධපුරය විය. පැරණි නාගරික සංකල්පය නූතන නාගරික සංකල්පයට වඩා වෙනස් වූ ස්වරූපයක් ගනී. මුල්කාලීනව ගංගා නිම්න ආශ්‍රිතව වර්ධනය වූ ලාංකීය නගර පසුකාලීනව වැව් ජනාවාස දෙසට ද ව්‍යාප්ත විය.

ලංකාවේ නූතන නගර හා බැඳුණු වානිජ කාර්ය මත පදනම් වු නගර බිහි වීම ආරම්භ වන්නේ යටත් විජිත සමය වන පෘතුගීසි හා ලන්දේසි පාලන සමය තුළදී ය. ඵකල කොළඹ, යාපනය, මන්නාරම, මඩකලපුව හා ගාල්ල නාගරික මධ්‍යස්ථාන වශයෙන් වර්ධනයක් පෙන්නුම් කල අතර මේ නගර මුහුදු බඩ වරාය නගර වීම විශේෂත්වයකි. බ්‍රිතාන්‍ය පාලන සමයේදී වැවිලි කෘෂිකර්මන්තය සංවර්ධනයෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ප්‍රවාහන මාර්ග කොළඹ සමග සම්බන්ධ වීම නිසා කොළඹ නගරය දිවයිනේ ප්‍රධාන ආර්ථික නාගරික මධ්‍යස්ථානය බවට පත් විය.

මීට අමතරව ගොවිජනපදකරණය ආශ්‍රයෙන් බිහිවු නාගරික පද්ධතියක් වියලි කලාපීය ප්‍රදේශ ආශ්‍රිතව දකින්න විය. නිදහස ලැබීමෙන් පසු ප්‍රධාන වරාය නගර වල වර්ධනය ක්‍රමයෙන් අඩු වු අතර ඵහෙත් රට අභ්‍යන්තරයේ මහාමාර්ග හා දුම්රිය මාර්ග සමග බද්ධ වු නගර වල ජනසංඛ්‍යාව ක්‍රමයෙන් වර්ධනය විය. ශ්‍රී ලංකාවේ නාගරීකරණය ආශ්‍රිත මූලිකම ලක්ෂණයක් වන්නේ ඵ්කාකාර වර්ධන රටාවක් නොදැක්වීමයි. ඵය අඩු වැඩි වෙමින් යන සිද්ධියක් බවට පත්ව ඇත.

13 වන ආණ්ඩුක්‍රම සංශෝධනයත් සමගම ඵ් දක්වා පැවති සුළුනගර සභා නාගරික තත්වයෙන් ප්‍රාදේශීය සභා බවට පරිවර්තනය වීමත් සමග ලංකාවේ මුළු නගර සංඛ්‍යාව 55 දක්වා අඩු විය. මේ නාගරික ප්‍රදේශ 55 අතරින් 2001 සංගණනය මඟින් දත්ත රැස් කරනු ලැබුයේ නාගරික ප්‍රදේශ 51 ක පමණි.අයහපත් දේශපාලන වාතාවරණය නිසා යාපනය දිස්ත්‍රික්කයේ ප්‍රධාන නාගරික මධ්‍යස්ථාන හතර වන යාපනය මහනගර සභාව, චාවකචිචේරි,පේදුරුතුඩුව සහ වැලිවැටිතුරේ යන ප්‍රදේශ 2001 සංගණනය මගින් ආවරණය නොවීය. ඵ් සමග 1981 දී 12ක් ව තිබූ මහනගර සභා සංඛ්‍යාව 2001 සංගණනයේදී 18 ක් දක්වා වර්ධනය විය.නගරසභා සංඛ්‍යාව 37ක් බවට පත් විය.

නගර විශාලත්වය

ජන සංඛ්‍යාව පාදක කොටගෙන ශ්‍රී ලංකාවේ නගර පද්ධතිය ප්‍රධාන වශයෙන් කොටස් 3 කට වර්ග කල හැකිය.
විශාල නගර (ජනසංඛ්‍යාව 50000 ට වැඩි)
මධ්‍යම ප්‍රමාණයේ නගර (ජනසංඛ්‍යාව 10000-49999)
කුඩා නගර (ජන සංඛ්‍යාව 10000 ට අඩු)

1981 දී ශ්‍රී ලංකාවේ සමස්ත නාගරික ජනසංඛ්‍යාවෙන් 44.2% ක් විශාල නගරවල ඵ්කරාශි වී සිටි අතර 2001 වන විට  ඵය 59.7 % ක් දක්වා වර්ධනය විය. 1981 දී ජනසංඛ්‍යාව 100,000 ඉක්මවන නගර සංඛ්‍යාව 6 ක් විය. ඵහි 2001 වන විට ද  කැපී පෙනෙන වෙනසක් නොතිබිනි. 2001 සංගණන දත්ත අනුව ලංකාවෙහි මුළු ජනසංඛ්‍යාවෙන් 9.6 % ක් විශාල නගරවල වාසය කරනු ලබයි. ලංකාවේ විශාල නගර වර්ධනයට සාපේක්‍ෂව මධ්‍යම හා කුඩා නගර සීඝ්‍රයෙන් වර්ධනය වීම දක්නට ලැබෙන ප්‍රමුඛ ලක්ෂණයකි.නාගරික ජනතාව ක්‍රමයෙන් විශාල නගර වලින් ඈත්වන අතර මධ්‍යම හා කුඩානගර වලට සංකේන්ද්‍රණය වේ.

දේශගුණික කලාප අනුව නාගරික මධ්‍යස්ථාන ව්‍යාප්තිය

ගොවි ජනපදකරණය වැනි රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති නිසාවෙන් මුල්කාලීනව වියලි කලාපීය නාගරික ජන සංඛ්‍යා වර්ධනය තෙත් කලාපීය නාගරික ජනසංඛ්‍යා වර්ධනයට වඩා ඉතා ඉහළ අගයක් ගනු ලැබීය. 1953-1963 අවධිය තුල වියලි කලාපීය නාගරික ජනසංඛ්‍යා වර්ධන වේගය තෙත් කලාපීය නාගරික ජනසංඛ්‍යා වර්ධන වේගයට වඩා දෙගුණයකින් වර්ධනය වී ඇත.ඵහෙත් ඵය ක්‍රමයෙන් අඩු වී ඇත.

කොළඹ නගරය ආශ්‍රිත අග්‍ර නාගරිකත්වය

කොළඹ නගරය නාගරික පද්ධතිය තුළ සුවිශේෂ ස්ථානයක් හිමිකර ගෙන තිබීම මින් අදහස් වේ. අනෙක් නගර අභිබවා අනෙක් නගර සූරාකමින් මේ නගරය වර්ධනය වූ බව පෙනී යයි. යටත් විජිතයක් වීම හා ඵ් තුලින් නිර්මාණය වු ආයාත-නිර්යාත රටාව හා ඵ්හා බද්ධව වර්ධනය වූ කොළඹ දිශාමුඛ මාර්ග ජාලය මේ අග්‍ර නාගරික ව්‍යාප්තියට හේතු වී ඇත.

විශාලතම නගරය වු කොළඹ නගරයේ ප්‍රමුඛත්වය හා ප්‍රබලත්වය ක්‍රමයෙන් හීන වන බවක්  පෙනී යයි. 1981 සිට 2001 දක්වා කොළඹ නගරයේ ජනසංඛ්‍යාව වර්ධනය වී ඇත්තේ 10.1 %ක් පමණි.නමුත් දෙවන නගරය වන දෙහිවල-ගල්කිස්ස 21.3 %ක් ද මොරටුව නගරය 31.7 % ක් ද වර්ධනය වී ඇත.මෙලෙස අගනගරය මන්දගාමීව වර්ධනය වීමත් සමග උපනාගරිකරණ ක්‍රියාවලියේ වර්ධනය වේගවත් වීමේ රටාවක් හදුනාගත හැකිය. ඵ් අනුව මොරටුව, දෙහිවල, කෝටිටේ, කොලොන්නාව, පෑලියගොඩ, වත්තල-මාබෝල, හැඳල, වැලිසර, රාගම, කඳාන, ජා ඇල වැනි උපනාගරික කලාපවලත් මහරගම, බත්තරමුල්ල, කොටිකාවත්ත, මුල්ලේරියාව, කැළණිය,දළුගම වැනි උපනාගරික කලාපවලත් නාගරික ජනසංඛ්‍යාවේ සීඝ්‍ර වර්ධනයක් සිදුවන බව පෙනී යයි.

නාගරික සමූහිතයන්ගේ වර්ධනය

නාගරික සංකීර්ණ ශ්‍රි ලංකාවේ නාගරීකරණය ආශ්‍රිතව මෑතකාලීනව හඳුනාගැනීමට හැකි මූලික ලක්ෂණයකි. ජනසංඛ්‍යාව 150,000 ට වඩා වැඩිවීම හා ජනඝනත්වය ව.කි.මී. 300 ට වඩා වැඩි වීම යන සාධකවලට අනුකූලව ලංකාවේ ප්‍රධාන නාගරික සංකීර්ණ 4 ක් හඳුනාගත හැකිය.

 කොළඹ- කළුතර නාගරික සංකීර්ණය
යාපනය නාගරික සංකීර්ණය
ගාල්ල නාගරික සංකීර්ණය
 නුවර නාගරික සංකීර්ණය
විශාලම නාගරික සංකීර්ණය කොළඹ-කළුතර නාගරික සංකීර්ණය යි.කොළඹ මෙට්‍රොපොලිටන් කලාපය ලෙස මෙය හඳුන්වයි. මහනුවර රට අභ්‍යන්තරයේ වර්ධනය වූ ඵකම නාගරික සංකීර්ණය ලෙස අතිශය වැදගත් වේ.

නව නගර සංකල්පය වර්ධනය

ලංකාව තුල විවිධ අරමුණු මත නව නගර නිර්මාණයට යොමු වී ඇත. නගර තුල සිදුවන ක්‍රියාවලි  නිසා දිනෙන් දින භූමිය අධික තදබදයකට හා සංකීර්ණත්වයකට පත් වන බැවින් මේ නිසාම අලුතින් නව නාගරික ප්‍රදේශ බිහිවීමේ ප්‍රවණතාව ඉහළ මට්ටමක පවතී. කෘෂිකාර්මික ඉඩම් හා මුහුදුකරයේ භූමි ප්‍රදේශ ද තෙත් හා වගුරු බිම් ගොඩකරමින් ද නව නාගරික ප්‍රදේශ ඉඳිවෙමින් පවතී.
ශ්‍රි ලංකාවේ නාගරික ධූරාවලිය තුළ නවනගර සඳහා විශේෂ ස්ථානයක් හෝ වෙන්කර හඳුනා ගැනීමක් සිදුකර නැත. බොහෝ විට මහනගර සභා හෝ නගර සභාවේම කොටසක් ලෙස නව නගර වර්ධනය වේ. මේ දක්වා ලංකාව තුල නවනගර 31 ක් ඉදිකර ඇත.
වැඩිම නව නගර ප්‍රමාණයක් ඉදිකර ඇත්තේ අනුරාධපුර දිස්ත්‍රික්කයේය. ගල්නෑව, මිගලෑව,අනුරාධපුරය,මිහින්තලේ හා තඹුත්තේගම වශයෙනි. පොලොන්නරුව දිස්ත්‍රික්කයේ නවනගර 4 ක් පිහිටුවා ඇත. ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටා ඇති සීදුව, කටාන හා කටුනායක යන නවනගර අපනයන අර්ථක්‍රමය මුල්කරගත් නගර වේ.

ශ්‍රි ලංකාවේ නාගරීකරණය ආශ්‍රිත ගැටළු

ලංකාවේ නාගරීකරණය ආශ්‍රිතව ප්‍රධාන ගැටළු කිහිපයක් හඳුනා ගැනීමට හැකි අතර ඵ්වා ආර්ථික, සාමාජීය හා පාරිසරික වශයෙන් ප්‍රධාන අංශ 03 ක් යටතේ ගොනුකල හැකිය. නාගරික ප්‍රදේශයක් තුල මෙම ගැටළු වෙන්කොට හඳුනා ගැනීමට නොහැකි වන්නේ ඵකකට ඵකක් බද්ධ වූ ගැටළු රාශියක් නාගරික ප්‍රදේශ තුල වර්ධනය වී ඇති බැවිනි.

සමාජීය ගැටළු
ජනාවාස ගැටළු-
මන්දපෝෂණය
ජල හා විදුලි පහසුකම් හිඟය
ජාතිවාදය හා පන්තිභේදය
සෞඛ්‍ය ගැටළු
සංස්කෘතික පරිහානිය
සමාජ පරිහානිය (අපරාධ/ මත්ද්‍රව්‍ය/ අවිආයුධ/ ළමා අපචාර)

පාරිසරික ගැටළු-
ජල දූෂණය
වායු දූෂණය
ශබ්ද දූෂණය
ගොඩබිම් දූෂණය
රථවාහන තදබදය
ඝන අපද්‍රව්‍ය

ආර්ථික ගැටළු-
දරිද්‍රතාවය
විරැකියාව
ඉඩම් මිළ ඉහළයාම
ඇති-නැති පරතරය වැඩිවීම
අධික ජීවනබර
ආදායම් ව්‍යාප්ති විෂමතාව

මූලාශ්‍ර

ලසන්ත මානවඩු,නිරෝෂා ලියනගේ,තෙවන ලොව නාගරීකරණය
මහාචාර්ය ඉන්ද්‍රලාල් ද සිල්වා, ජනගහන අධ්‍යයනය

ආශ්‍රිත ලිපි
 නාගරීකරණය

නාගරීකරණය - ශ්‍රී ලංකා


São Martinho de Escariz Portekiz'de Vila Verde belediyesine bağlı olan, 1,87 km2 yüzölçümüne sahip, 354 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Vila Verde'nin bucakları

São Martinho de Escariz


Monika und die Sechzehnjährigen ist ein deutscher Erotikfilm aus dem Jahre 1975. Regie führte Charly Steinberger.

Handlung
Die hübsche aber ein wenig scheue Monika ist Schülerin in einem noblen Internat. Sie plant, die anstehenden Herbstferien vor Ort zu bleiben, um zusammen mit vier Freundinnen Naturstudien zu betreiben. Sie wollen das Wesen von Fröschen erforschen, um mit ihren Erkenntnissen an einem "Jugend forscht"-Wettbewerb teilzunehmen. Doch bald gilt das Interesse der pubertierenden Mädchen nur noch dem gutaussehenden Sohn der Internatsleiterin, der soeben eingetroffen ist, um seiner Mutter einen Besuch abzustatten. Die Mädchen setzen all ihre Reize ein, um Johannes zu verführen.

Zu ihrem Schrecken müssen die fünf Mädels erfahren, dass der schüchterne Johannes Priester werden möchte und daher auch mit Monsignore Viktor Berend, dem Bruder der Direktorin, Kontakt aufgenommen hat. Dieser bestärkt ihn zum Theologiestudium. Fortan versuchen Monika und die Sechzehnjährigen alles, damit der junge Mann der Frauenwelt nicht verloren geht. Nach langem Hin und Her gelingt es schließlich Monika, das Herz des schüchternen und unerfahrenen Johannes für sich zu gewinnen…

Produktionsnotizen
Der Film entstand im Herbst 1974 nach einer Vorlage von Willibald Eser und ist die einzige Kinofilmregie des österreichischen Kameramanns Charly Steinberger. Die Uraufführung fand am 20. Juni 1975 statt.

Neben einer Reihe von weitgehend filmunerfahrenen Teenagern konnte Steinberger die bekannten Schauspieler Liselotte Pulver, Klausjürgen Wussow und die Ungarin Terry Torday verpflichten, die auch einen Nacktauftritt hat.

Kritik
Kay Wenigers Das große Personenlexikon des Films nannte Monika und die Sechzehnjährigen einen "albernen Softsexfilm"

Filme 1971–76 urteilte: "Gespreizter, mit alberner Symbolik überfrachteter, in seinem weltanschaulichen Hintergrund ärgerlicher Film der weichen Pornowelle".

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1975
Deutscher Film
Liebesfilm
Erotikfilm

Monika und die Sechzehnjährigen


Rare groove is music that is very hard to source or relatively obscure. Rare groove is primarily associated with funk, R&B and jazz funk, but is also connected to subgenres including jazz rock, reggae, Latin jazz, soul, rock music, northern soul, and disco. Vinyl records that fall into this category generally have high re-sale prices. Rare groove records have been sought by not only collectors and lovers of this type of music, but also by hip hop artists and producers.

Online music retailers sell a wide selection of rare groove at more affordable prices, offering fast downloads in digital format. This availability and ease of access has brought about a resurgence of the genre in recent years.

History and development

In UK the term 'rare groove' was originally coined by the British DJ Norman Jay, after his The Original Rare Groove Show on pirate radio station Kiss 94 FM (the progenitor of Kiss 100 London).  While Norman Jay was actually a witness to, and participant in, the 1970s underground sub-culture of American obscure import music; the person who actually gave rise to the genre (some even credit him with the revival of James Brown's career), although there was no name for it at the time, was underground DJ Barrie Sharpe and Lascelles Gordon (previously with the Brand New Heavies).  Both played that brand of obscure American import records, 7" and albums ("looking back retrospectively"), that they had in their collection.  These were bought from such specialist import record shops such as Moondogs in East Ham, and Contempo record shop at 42 Hanway Street in the West end of London, owned by John Abbey, founder of Blues & Soul magazine. The magazine also had their own record label (also called Contempo), releasing music from the 1970s which, starting in 1984, played at a club previously known as Whisky-A-Go-Go, founded by Rene Gelston in Wardour Street, Soho (which would later become known as The Wag).

Norman Jay's show was a collaboration with DJ Judge Jules and featured a mainly urban soundtrack from the 1970s and 1980s mixed with early house music. Tracks similar to "rare grooves" had begun to see a following in the 1970s Northern soul movement, which curated a collection of rare and obscure soul records for play in dance clubs.

The rare groove scene began when DJs presented an eclectic mix of music, that placed a particular emphasis on politically articulate dance-funk recordings, connected to the US Black Power movement. Pirate radio stations and DJs participated in a "recovery, repackaging and retrieval" of obscure music that reflected, related to or translated inequalities of race and gender and the struggles of the civil rights movement.  Music that had failed to gain acceptance in a previous time was given a "new lease on life" by DJs on pirate radio stations.  Rare groove also provided a musical space where the "symbolic capital" of the music became very important. Northern soul is a part of the rare groove scene since the term was first given by deep soul collector Dave Godin from the record shop Soul City in Covent Garden, London. The scene has many record collectors and DJs who pay large sums of money for rare songs from the 1960s/'70s/'80s/'90s that are original copies.

In America, DJ Kool Herc, Grandmaster Flash and Africa Bambaataa played 70s rare groove records. James Brown , Jimmy Castor Bunch, and Incredible Bongo Band were on their playlist. Popular breakbeats source was bootleg series "Ultimate Breaks and Beats". The longest-running rare groove radio show in the United States is Soul Power on WWOZ 90.7 FM (New Orleans) and wwoz.org, and is hosted by DJ Soul Sister, who is cited as the "queen of rare groove". The show began in 1996.

Sampling
Sampling is one of the biggest aspects of hip hop and rap, and these types of records provide breaks for artists to use in their songs. Examples of rare groove samples, such as Eazy-E's "Eazy Duz It" (which samples the Detroit Emeralds, Bootsy Collins, Funkadelic, Isley Brothers, Sly & the Family Stone, the Temptations and even Richard Pryor), can be found in modern hip hop (notably G-funk's heavy sampling of Funkadelic).

Schoolly D used samples such as James Brown, Lyn Collins, The JB's, and Maceo & the Macks on album "Am I Black Enough for You"(1989). DJ Chuck Chillout used samples such as Kool & the Gang, Cameo, Cymande, Talking Heads and Incredible Bong Band. Stezo also used Lyn Collins, George Clinton, Kool and the Gang and Spoonie G.

After the 70's disco boom was over, many musicians (Bee Gees, Donna Summer, Village People, etc.) who had fame and spotlight in Disco's heyday faded away. Much of the obscure music rediscovered as samples in newer house or hip-hop tracks is labeled "rare groove" retroactively.

See also
 Lost media
 Ready 'n' Steady
 The Most Mysterious Song on the Internet
 Funk
 James Brown
 George Clinton
 Bootsy Collins
 P-Funk

References

External links
 Links to mixes of Rare Groove music and its derivatives

Sampling (music)
DJing

Rare groove


نادي غرونوبل  نادي كرة قدم فرنسي يلعب في دوري الدرجة الأولى. تم تأسيس النادي في سنة 1892.

مراجع

أندية كرة قدم أسست في 1892
أندية كرة قدم أسست في 1911
تأسيسات سنة 1892 في فرنسا
تأسيسات سنة 1911 في فرنسا

نادي غرونوبل


Chevrolet (), Chevy veya Chevrolet Division of General Motors Company, 1911'de kurulmuş olan ABD merkezli bir otomobil şirketidir. Adını Kurucusu Louis Chevrolet'in soyadından almaktadır. 1918'de %54.6'sını satın alan General Motors bünyesine geçmiştir. 2015 sonu itibarıyla Batı ve Doğu Avrupa'dan çekilme kararı almıştır. Chevrolet araçları için servis hizmeti vermeye ve orijinal Chevrolet parçalarını tedarik etmeye devam etmektedir. Türkiye genelinde 66 adet yetkili servis bulunmaktadır. 7 yıllık aradan sonra çok yakında yeniden Avrupa pazarında olacağını açıklamıştır.

Şirket ilk olarak 1914 yılında papyon şeklindeki logosunu kullanmıştır. General Motors'un amiral gemisi olan markalarından birisidir. Türkiye'de 2005 yılında 1.5 Milyar $ kazanç elde etmiştir. sadece otomobil değil kamyon ve kamyonet üretimi de yapmaktadır.

Chevrolet markalı araçlar dünya çapında birçok otomotiv pazarında satılmaktadır. Okyanusya'da Chevrolet'in Camaro ve Silverado model kamyonetlerinin piyasaya sürülmesiyle 50 yıllık bir devamsızlıktan sonra 2018'de bölgeye geri dönen Holden Özel Araçlar tarafından tekrar hareketlendi.

General Motors'un Chevrolet etrafında küresel bir marka oluşturma girişiminde köklü bir hareket olan "Daewoo, Chevrolet olacak kadar büyüdü" etiketiyle Güney Kore'den GM Daewoo tarafından üretilen araçları Avrupa'ya satarak Avrupa'da yeniden hizmete soktu. Chevrolet'in Avrupa'ya yeniden kazandırılmasıyla GM, Chevrolet'in ana değer markası olmasını amaçlarken, GM'in geleneksel Avrupa standart taşıyıcıları, Almanya'dan Opel ve Birleşik Krallık'tan Vauxhall üst sıralara taşınacak. Ancak GM, bu hamleyi 2013 yılının sonlarında tersine çevirerek markanın 2016'dan itibaren Camaro ve Corvette hariç Avrupa'dan çekileceğini açıkladı. Chevrolet araçları Rusya dahil BDT ülkelerinde pazarlanmaya devam edecekti. General Motors, 2011 yılında GM Kore'yi oluşturmak için GM Daewoo'yu tamamen satın aldıktan sonra, Daewoo otomotiv markasının son kullanımı Güney Kore'de kullanımdan kaldırıldı ve Chevrolet'in yerini aldı.

Geçmiş

İlk defa Chevrolet Motors Co. ismi ile 3 Kasım 1911'de İsviçreli yarış arabası sürücüsü ve otomotiv mühendisi Louis Chevrolet ve William C. Durant uğraşları doğrultusunda kuruldu. Başlangıçta yatırımcı olan William Little'de finansal destek verdi. Fakat sonrasında anlaşamayınca parasını geri çekti.

Galeri

Kaynakça

Amerika Birleşik Devletleri merkezli otomotiv şirketleri
Chevrolet otomobilleri
General Motors markaları
Kamyon üreticileri
1911'de Amerika Birleşik Devletleri'nde kurulan oluşumlar
1911'de kurulan şirketler
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki otomobil üreticileri
General Motors

Chevrolet


Die Freie Scholle ist eine Wohnungsbaugenossenschaft in der ostwestfälischen Stadt Bielefeld. Sie wurde am 21. Juni 1911 gegründet und entwickelte sich aus einer Gruppierung zum Turnhallenbau zu der größten Wohnungsbaugenossenschaft in der Stadt und verwaltet heute rund 5200 Wohnungen und hat 8200 Mitglieder.

Geschichte

Gründung und Aufbruch zur neuen Wohnkultur 1911–1933
Gegründet wurde die Baugenossenschaft Freie Scholle am 21. Juni 1911 von Arbeitersportlern, denen es durch die Stadt Bielefeld verwehrt wurde, in städtischen Turnhallen zu turnen. Der Bevormundung durch die Obrigkeit überdrüssig und nicht willens, weiter in den Hinterzimmern von Gastwirtschaften ihrem Sport nachzugehen, beschlossen die Mitglieder der "Freien Turnerschaft Bielefeld" eigene Turnhallen zu bauen. Als Vorbild dienten ihnen die Arbeitersportler aus Gera, Bremen und Hamburg. In den Anfangsjahren war es das oberste Ziel der Mitglieder der Baugenossenschaft Freie Scholle, weitere Mitglieder zu gewinnen und das Geld für den Bau der ersten Turnhalle zusammenzutragen. 1912 gelang es trotz der wirtschaftlich schlechten Lage, für 80.000 Mark eine eigene Turnhalle zu errichten.

Nachdem die SPD 1914 im Vorfeld des Ersten Weltkrieges den Kriegskrediten zugestimmt hatte, wurden die Sanktionen gegen die Arbeiterbewegung dann aber aufgehoben. Die Bielefelder Arbeiterturner konnten wieder städtische Turnhallen benutzen, und der Bau weiterer genossenschaftlicher Turnhallen erübrigte sich. Daraufhin setzte die Freie Scholle ihre gewonnene wirtschaftliche Kraft für den Bau von Kleinwohnungen ein und begann im Mai 1914 am Niedermühlenhof mit dem Bau ihrer ersten Siedlung mit 138 Wohnungen für Arbeiterfamilien. Diese setzten schon damals mit der Ausstattung eines WCs, elektrischer Beleuchtung, Gasanschluss und fließend Wasser in der Wohnküche sowie einem Gemeinschaftsbad im Keller neue Maßstäbe im Arbeiterwohnungsbau. Die Siedlung wurde erst nach dem Ersten Weltkrieg fertiggestellt.

Expressionistische Baukultur in der Freien Scholle

Während der Inflation 1914 bis 1923 kam die Bautätigkeit in der Freien Scholle angesichts der finanziell knappen Mittel vollständig zum Erliegen. Erst mit dem einsetzenden Wirtschaftsaufschwung konnte man die Bautätigkeit für die Mitglieder fortsetzen. Zwischen 1924 und 1930 entstanden mit den Siedlungen Heeper Fichten und Im Siekerfelde zwei Reformsiedlungen, die sowohl wegen ihrer Infrastruktur als auch wegen ihrer Bauweise noch heute Beachtung finden. Das Bauen hatte in dieser Zeit durchaus auch eine politische Komponente. So vermitteln die von Gustav Vogt geplanten Gebäude mit ihren Torbögen und einer Backsteinmauer nicht ohne Grund den Charakter einer Burg. Der über Bielefeld hinaus anerkannte Architekt wollte damit die Wehrhaftigkeit der Arbeiterschaft gegen den Kapitalismus zum Ausdruck bringen. Dementsprechend sollten die mit roten Backsteinziegeln geklinkerten Hauseingänge das Aufstreben der Arbeiterbewegung in dieser Zeit darstellen. Aber auch die großzügig angelegten Innenhöfe stellten im damaligen Geschosswohnungsbau etwas Besonderes dar, boten sie den Bewohnern doch neben den üblichen Wäschebleichen auch großzügig gestaltete Räume für die Erholung.

Neben dem Bau von Wohnungen war es zu jeder Zeit das Bestreben der Freien Scholle, Gemeinschaftseinrichtungen zur Steigerung der Wohnqualität zu schaffen. So errichtete sie in ihrer Siedlung Heeper Fichten 1928/29 eine Waschhaus mit Waschmaschinen, Trockenkulissen und Heißmangeln. Im selben Haus wurde die Einrichtung eines "Kinderhorts und Jugendheims mit Bibliothek, Lesezimmer, Vortragszimmer usw." untergebracht. In den folgenden Jahren entwickelte sich hier ein Treffpunkt der Organisationen der Arbeiterbewegung. Den Abschluss des Bauvorhabens stellte der Bau des Friedrich-Ebert-Hauses dar. In den Jahren nach seiner Fertigstellung entstand hier ein kultureller Mittelpunkt des Bielefelder Ostens, der bis zur Gleichschaltung der Freien Scholle durch die Nazis auch Ausgangspunkt des Widerstands gegen den aufziehenden Nationalsozialismus war.

Allerdings hatte auch die Freie Scholle unter der Weltwirtschaftskrise zu leiden. So verschlechterte sich die Lage der Bielefelder Arbeiter zusehends. Immer mehr von ihnen gerieten in den Sog der Krise und waren nicht mehr in der Lage, die Mieten für eine Neubauwohnung aufzubringen. Eine Vielzahl von Wohnungsbewerbern ließ sich daraufhin zurückstellen. Um dennoch der große Nachfrage nach Wohnraum zu begegnen, ging die Genossenschaft dazu über, wieder kleinere und in ihrer Ausstattung einfachere Wohnungen zu errichten.

Nationalsozialismus und Zweiter Weltkrieg 1933–1945

Nachdem der Vorstand der Genossenschaft am 26. Juni 1933 in der Generalversammlung für abgesetzt erklärt worden war, wurde die Freie Scholle wie alle anderen Organisation der Arbeiterbewegung gleichgeschaltet. Der Bruch mit dem Genossenschaftsgedanken war damit unübersehbar vollzogen, und das Ende der demokratisch gewählten Strukturen bis auf Weiteres besiegelt. Doch die Mitglieder der Freien Scholle zeigten dem neuen Vorstand deutlich, dass sie kein Vertrauen in dessen Arbeit hatten. Unter anderem kündigten sie ihre Sparkonten, so dass Ende der 30er Jahre die Spareinrichtung ihren Betrieb einstellen musste. Gleichzeitig kündigten zahlreiche Mitglieder ihre Mitgliedschaft – zum einen zweifellos der wirtschaftlichen Not gehorchend, zum anderen aber auch aus Protest gegen die "Nazi-Verwaltung". Allein zwischen 1933 und 1935 traten 324 Mitglieder aus der Genossenschaft aus. Damit hatte sich die Mitgliedschaft in zwei Jahren um 18 Prozent verringert. Für die Genossenschaft bedeutete das, dass sie weitere 40.000 Reichsmark auszahlen musste.

Für die Vergabe der Wohnungen war die politische Gesinnung ein ausschlaggebendes Kriterium. So hatten Sozialdemokraten kaum eine Chance, eine freie Wohnung in der Freien Scholle zu bekommen. Die nachbarschaftliche Solidarität unter den Arbeitern war für die Verwaltung ein nicht kalkulierbares Risiko. Der nationalsozialistische Vorstand versuchte dem dadurch zu begegnen, dass er möglichst nur Mitglieder aus den eigenen Reihen versorgte.

Doch auch im Wohnungsbau waren deutliche Rückschritte zu verzeichnen. War es bisher das Ziel, qualitativ hochwertige Wohnungen zu erbauen, so wurden ab sofort nur noch minderwertiger "Volkswohnungsbau" ohne Gemeinschaftseinrichtungen betrieben, bei dem beispielsweise auf den Einbau von Bädern verzichtet wurde. Wegen des Krieges wurde 1939 die Bautätigkeit komplett eingestellt, da nicht mehr genügend Bauarbeiter und auch kein Baumaterial zur Verfügung standen.

Wohnungsnot und Wiederaufbau 1945–1953

Mit der Besetzung Bielefelds am 4. April 1945 ging auch für die Freie Scholle "das Tausendjährige Reich" zu Ende. Nachdem die Alliierten das Versammlungsverbot aufgehoben hatten, wurden die genossenschaftlichen Gremien schnellstmöglich demokratisch besetzt. Der Krieg und die damit verbundenen Bombenangriffe hatten auch vor Bielefeld nicht halt gemacht. Die Lage am Wohnungsmarkt war katastrophal. Gleichwohl zog es viele Flüchtlinge in die Stadt, da sie in den Bielefelder Fabriken Arbeit fanden. Lag die Einwohnerzahl im Mai 1945 noch bei 69.000, hatte sie sich bis Ende 1946 mit rund 135.000 fast verdoppelt. Die Behörden versuchten, der Wohnungsnot mit Beschlagnahmungen und Zwangseinquartierungen Herr zu werden. Auch die Wohnungen in den Siedlungen der Freien Scholle waren zeitweise doppelt belegt. Allen Verantwortlichen war klar, dass dem Bau von Wohnungen oberste Priorität eingeräumt werden musste. Die Zeit für Neubau- und Wiederaufbau war aufgrund fehlender Baustoffe jedoch äußerst schwierig.

Die Verhältnisse änderten sich mit der Währungsreform im Juni 1948. War bis dahin Baumaterial nur sehr schwer zu bekommen, fehlte seit der Einführung der D-Mark das Geld, um die dringend notwendigen Baumaßnahmen durchführen zu können. Dank der Selbsthilfe der "Wohnungsbau-Notgemeinschaft Metall" konnte die Freie Scholle dennoch 76 Wohneinheiten fertigstellen. Zur Linderung der Wohnungsnot reichten diese Anstrengungen jedoch nicht aus. Erst als der Staat den Wohnungsbau mit öffentlichen Mitteln förderte, konnte auch die Freie Scholle in größerem Umfang bauen. Von 1950 bis 1954 baute sie Auf dem Langen Kampe, an der Spindelstraße und Im Siekerfelde rund 1000 neue Wohnungen.

Wirtschaftswunder 1954–1982
Mit Einsetzen des Wirtschaftswunders in der Bundesrepublik verbesserte sich auch bei der Freien Scholle nach und nach die finanzielle Situation. Neue Wohnungen wurden nun mit Balkonen und Bädern besserer Ausstattungen gebaut. Realisiert werden konnte das allerdings nur mit einer erhöhten Selbsthilfeleistung der Mitglieder. Da das Bauland innerhalb Bielefelds mit zunehmender Bautätigkeit immer knapper wurde, verlagerte die Baugenossenschaft gegen Ende der 50er Jahre ihre Neubauvorhaben an den Rand der Stadt und errichtete ihre Siedlungen hier quasi auf der grünen Wiese. Die Presse zeigte sich angesichts der neuen Siedlungen positiv beeindruckt: "Wenn alles fertig ist, dürfte der Flehmannshof, wo man mit freundlichen Farben, Gärten und Grünanlagen nicht spart, ein Schmuckstück im Bielefelder Wohnungsbau darstellen."

Im März 1968 feierte die Freie Scholle die Fertigstellung ihrer 5000. Wohnung. Aufgrund der hohen Bodenpreise in dieser Zeit wurden zumeist Hochhäuser gebaut. Diesem Trend schloss sich die Baugenossenschaft aber nicht an. Vielmehr setzte sie auf Einsparungen bei den Baukosten, indem sie auf Waschkeller verzichtete und stattdessen zentral in der Siedlung ein Waschhaus errichtete. Da Haushaltsgeräte für die breite Masse der Bevölkerung eher unerschwinglich waren, erfreute sich die Gemeinschaftseinrichtung mit Waschmaschinen, Wäschetrocknern und Heißmangeln großer Beliebtheit und steigerte den Wohnkomfort erheblich.

Anfang der 80er Jahre stellte die Freie Scholle ihre Neubautätigkeit ein. Anlass dafür waren die unverändert hohen Bau- und Bodenpreise, aber auch die geänderten Förderbedingungen für den Sozialwohnungsbau. Diese machten es der Freien Scholle immer schwerer, ihre genossenschaftliche Identität zu wahren. Unwirtschaftliche Förderbedingungen, Fehlbelegerabgabe und das Belegungsrecht der Stadt Bielefeld waren Gründe dafür, warum sich die Genossenschaft schließlich aus dem sozialen Wohnungsbau zurückzog. Nur so konnte sie sicherstellen, dass die genossenschaftlichen Grundprinzipien wie Selbstverwaltung, Selbstverantwortung und Selbstverständnis gewahrt blieben.

Bestandsmodernisierung und Förderung des Genossenschaftsgedankens 1983–1995
Bevor die Bielefelder Wohnungsunternehmen die Entspannung auf dem Wohnungsmarkt zu spüren bekamen, wirkte die Freie Scholle einer drohenden Fluktuation weit im Vorfeld entgegen. Indem sie ihre Wohnungsbestände nicht nur aus den 20er und 30er Jahren, sondern auch die Bauten, die sie nach dem Krieg in kürzester Zeit und mit minderwertigen Baumaterialien errichtet hatte, modernisierte, sorgte sie so für eine hohe Wohnzufriedenheit ihrer Mitglieder. Auch wenn die Genossenschaft hierfür oftmals Überzeugungsarbeit zu leisten hatte, so wussten die Bewohner die Verbesserung des Wohnkomforts zu schätzen. Auf Wunsch der Mitglieder begann man in den laufenden Modernisierungsprogrammen außerdem mit dem Einbau von Etagenheizungen. Mitte der 70er Jahre gehörte dann der Einbau von Zentralheizungen und isolierverglasten Kunststofffenstern zum Standard einer Modernisierung. In der Ölkrise waren seit Oktober 1973 die Energiepreise erstmals explosionsartig angestiegen. Energie sparen rückte in den Mittelpunkt der Bautätigkeit.

1988 begann die Freie Scholle dann damit, kleine Wohnungen innerhalb eines Hauses zusammenzulegen und auf diese Weise größere familiengerechte Wohnungen zu schaffen. Die vorausgegangene Strukturanalyse im gesamten Hausbesitz hatte ergeben, dass diese Wohnungstypen stark nachgefragt waren. Die gewählten Vertreter der Genossenschaft entschieden daher, dass Größe, Zuschnitt und Ausstattung der Wohnung den sich verändernden Lebensumständen und Wohnvorstellungen Rechnung zu tragen hätten. Kleinwohnungen der Nachkriegszeit waren nicht mehr familiengerecht.

Auch reagierte die Genossenschaft auf die gestiegene Nachfrage nach altengerechten Wohnungen und baute sie dort barrierefrei um, wo dies die technischen Vorsetzungen zuließen. Nach der Wende in den 90er Jahren stieg auch die Nachfrage nach Wohnungen in Bielefeld deutlich wieder an. An eine Aufnahme der Neubautätigkeit – ohne die Aufnahme öffentlicher Mittel – war allerdings erst nach dem entsprechenden Wachstum der 1989 gegründeten Spareinrichtung zu denken.

Um ihren genossenschaftlichen Grundgedanken wieder beleben und in der Folge konsequent weiter ausbauen zu können, erarbeitete die Freie Scholle für ihre Mitglieder eine Seminarkonzeption. Für die Kommunikation zwischen Mitgliedern, Aufsichtsrat und Vorstand wurden Anfang der 80er Jahre so genannte Hauswarteseminare angeboten. Aufgrund der sehr guten Resonanz und um das nachbarschaftliche Miteinander in den Siedlungen zu fördern, wurden die Seminare 1990 für alle interessierten Mitglieder und Bewohner geöffnet. Bis zum Jahr 2011 nutzten rund 3.500 Mitglieder das über die satzungsgemäße Mitbestimmung hinausgehende Kommunikationsangebot.

Als Informationsmedium brachte die Genossenschaft 1985 eigens für ihre Bewohner eine Hauszeitung heraus. Bis heute berichtet sie drei Mal jährlich über die Arbeit der Genossenschaft, macht die getroffenen Entscheidungen transparent und erläutert nachvollziehbar die Geschäftspolitik. Darüber hinaus fördert sie den Genossenschaftsgedanken und informiert über alle Fragen rund ums Wohnen in der Freien Scholle.

Gegenwart
Im Jahr 2002 sorgte die von der Bielefelder Wohnungswirtschaft in Auftrag gegebene Studie des Instituts für Pflegewissenschaften für erhebliche Aufmerksamkeit. Nicht nur einen deutlichen Rückgang der Bevölkerungszahlen, sondern auch einen drastischen Anstieg des Anteils alter Menschen sowie einen immer größeren Anteil von Menschen mit Migrationshintergrund sagte der Demografieforscher Professor Herwig Birg bis zum Jahr 2050 voraus. Gleichzeitig warnte er vor dramatischen Folgen für die Wohnungswirtschaft, die städtische Infrastruktur und die Stadtentwicklung. Von der "Birg-Studie" ging auch ein Impuls hin zur partnerschaftlichen Stadtentwicklung aus. Der Masterplan Wohnen und das "Stadtentwicklungsszenario Bielefeld 2050", die beide unter Mitwirkung der Freien Scholle entstanden, sind Beispiele für eine zukunftsorientierte Zusammenarbeit in der Stadt Bielefeld. Die Genossenschaft selbst bezog die Ergebnisse der Studie seitdem in ihre Zukunftsplanung ein. Dementsprechend erfolgen der Stadtumbau der Siedlungen Albert-Schweitzer-Straße und Allensteiner Straße.

Genossenschaftliche Selbsthilfe
Genossenschaften sind Selbsthilfeeinrichtungen. Das hatten die Gründer der Freien Scholle 1911 mit ihrem Bau einer eigenen Turnhalle bewiesen. Das Kapital dafür brachten sie durch ihre gezeichneten Anteile von zu Beginn 30 Mark und den Erwerb symbolischer "Bausteine" im Wert von 35 Pfennigen pro Woche auf. Um weiteres Kapital für die Verwirklichung der gestreckten Ziele zu sammeln, hatte in dieser Zeit die Werbung neuer Mitglieder Priorität. So stieg die Zahl der Mitglieder im Jahr der Gründung von 140 auf 437 an.

Auch in wirtschaftlich schweren Zeiten nahm die Freie Scholle weitere Mitglieder auf, waren doch die Wohnungen, wie sie die Freie Scholle anbot, bei den Bielefelder Arbeitern sehr begehrt. Als weiteres Finanzierungsinstrument griff die Genossenschaft im Jahr 1928 eine Idee aus dem Jahr 1913 auf und eröffnete eine eigene Spareinrichtung. Sie sollte dazu beitragen, die Freie Scholle vom Geldmarkt unabhängig zu machen. Nach Gleichschaltung der Freien Scholle durch die Nationalsozialisten verloren die Mitglieder ihr Vertrauen in die Genossenschaft und zogen ihre Spareinlagen ab. Ende der 1930er Jahre wurde die Spareinrichtung deshalb geschlossen.

Wie bereits in den Anfängen spielte auch in den 1980er Jahren bei der Finanzierung der Modernisierungsmaßnahmen die genossenschaftliche Selbsthilfe eine zentrale Rolle. Um der kontinuierlich steigenden Nachfrage der Mitglieder nach größeren und altengerechten Wohnungen mit moderner Ausstattung nachzukommen, benötigte die Genossenschaft zusätzliches Kapital. Nachdem sich die Freie Scholle aus dem öffentlich geförderten Wohnungsbau zurückgezogen hatte, eröffnete die Freie Scholle im Jahr 1989– zum zweiten Mal in ihrer Geschichte – eine eigene Spareinrichtung. Die Mitglieder unterstützten das neu geschaffene Selbsthilfeinstrument von Beginn an, so dass die Spareinrichtung von Jahr zu Jahr mehr Mittel für die Bautätigkeit bereitstellen konnte. Seitdem bietet die Spareinrichtung der Freien Scholle einen dreifachen Vorteil: Die Spareinlagen garantieren die laufende Verbesserung der Wohnqualität zu angemessenen Preisen, gleichzeitig gewährt sie den Sparern attraktive Konditionen, und schließlich sichert sie die Unabhängigkeit der Freien Scholle vom Kapitalmarkt, so dass ihr selbst die Bankenkrise im Jahr 2008 nichts anhaben konnte.

Neben der Spareinrichtung ist der Verein Freie Scholle Nachbarschaftshilfe ein weiteres Instrument genossenschaftlicher Selbsthilfe. Der im Jahr 1990 gegründete Verein unterhält wohnbegleitende Dienstleistungen.

Aufbau der Altenarbeit
Eine im Jahr 1987 durchgeführt Strukturanalyse im Hausbesitz der Freien Scholle ergab, dass sich die Genossenschaft auf eine zunehmende Alterung ihrer Mitglieder einzustellen hatte. Die daraufhin von den Vertretern geforderten Strukturen für ein möglichst langes selbständiges Wohnen im eigenen Zuhause, waren der Auftakt für die Entwicklung des Konzept "Alt werden mit der Freien Scholle". Damit legte die Freie Scholle als erstes bundesdeutsches Wohnungsunternehmen den Grundstein für den Aufbau einer unternehmenseigenen Altenarbeit. Mit der Gründung des Freie Scholle Nachbarschaftshilfe e.V. im Jahr 1990 entsprach die Freie Scholle der ständig steigenden Nachfrage nach den Angeboten in diesem Bereich. In den folgenden Jahren konnte sie das Angebot ihrer wohnbegleitenden Dienstleistungen kontinuierlich erweitern.

Parallel dazu entwickelte die Genossenschaft 1992 in der Arbeitsgemeinschaft Meinolfstraße zusammen mit Arbeiterwohlfahrt, Evangelischem Gemeindedienst und Stadt Bielefeld für ihr größtes Siedlungsgebiet Auf dem Langen Kampe das Konzept des Nachbarschaftszentrums Meinolfstraße. Dem Altenhilfeplan der Stadt Bielefeld zufolge war hier ein Gebiet mit dem größten Mangel an Einrichtungen für ältere Menschen. Mit dem Bau des Nachbarschaftszentrums behob die Genossenschaft diesen Strukturmangel und kam gleichzeitig der ständig steigenden Nachfrage nach den Leistungsangeboten der Wohn- und Altenberatung und des Nachbarschaftshilfevereins nach. Für ihr Konzept des Nachbarschaftszentrums an der Meinolfstraße zeichneten die Bertelsmannstiftung und das Kuratorium Deutsche Altenhilfe (KDA) die Freie Scholle im Jahr 2005 mit dem ersten Preis des "Werkstatt-Wettbewerbs Quartier" aus. In der gemeinsamen Pressemitteilung der Wettbewerbsveranstalter hieß es: "Die Freie Scholle in Bielefeld zählt zu den 'Pionieren des Quartierskonzepts' und hat als Wohnungsunternehmen eine eigene Altenhilfe für und mit ihren Bewohnern aufgebaut." Ein weiteres Nachbarschaftszentrum entstand im Zuge der Vollmodernisierung des Siedlungsgebietes Spindelstraße.

Unternehmensverbund Freie Scholle
Bestandteil des Konzepts Lebensgerechtes Wohnen in der Freien Scholle sind wohnbegleitende Dienstleistungen, die der Unternehmensverbund Freie Scholle für die Mitglieder der Genossenschaft erbringt.

Freien Scholle Nachbarschaftshilfeverein e.V.
Der Verein unterstützt die Wohn- und Altenberatung. Auf diese Weise schafft der Verein die Voraussetzung dafür, dass die Mitglieder der Freien Scholle und deren Angehörige in ihrer vertrauten Wohnung und Wohnumgebung bleiben können, wenn im Alter Krankheit und Pflegebedürftigkeit auftreten. Darüber hinaus fördert er die Nachbarschaften in den Stadtteilen.

Gemeinschaftsstiftung Freie Scholle
Die Stiftung unterstützt Selbsthilfeprojekte innerhalb des Bielefelder Stadtgebietes.

Haus-Service-GmbH (HSG)
Seit der Gründung im Jahr 2002 ist die HSG eine Tochtergesellschaft der Freie Scholle Bau- und Dienstleistungsgesellschaft und übernimmt für die Genossenschaftsmitglieder Außenreinigung und Winterdienst und auf Wunsch die Reinigung der Gemeinschaftsflächen im Haus. Außerdem kümmert sich die Servicegesellschaft um die Pflege der Grünanlagen.

Haus-Media-GmbH (HMG)
Mit der 2007 gegründeten HMG, will die Baugenossenschaft ihre Unabhängigkeit im Bereich Fernseh- und Radioversorgung sicherstellen und so ihre Mitglieder vor unvorhersehbaren Preisentwicklungen bewahren. Für die Zukunft plant die HMG darüber hinaus die automatische Erfassung der Heiz- und Wasserverbräuche und schafft hierfür im Zuge ihrer Modernisierungs- und Neubautätigkeit die Voraussetzungen.

Konzept "Lebensgerechtes Wohnen in der Freien Scholle"
Ende der 90er Jahre entwickelte die Freie Scholle ihr Konzept Lebensgerechtes Wohnen in der Freien Scholle. Ziel dieser Konzeption ist es, Wohnungen und Wohnumfeld in einer Siedlung für die Bedürfnisse aller Altersgruppen so nachhaltig zu gestalten, dass stabile Nachbarschaften gefördert und gepflegt werden. Ihre Konzeption setzt die Freie Scholle um, indem sie durch Wohnraumanpassung, umfassende Modernisierung und bestandsersetzenden Neubau die Wohnungsstrukturen so optimiert, dass die Mitglieder auch dann in ihrer Siedlung wohnen bleiben können, wenn sich ihre Lebenssituation – beispielsweise durch Familiengründung oder Tod des Ehepartners – verändert.

Bestandteil des Lebensgerechten Wohnens sind wohnbegleitende Dienstleistungen. Wohn- und Altenberatung, der Verein Freie Scholle Nachbarschaftshilfe, die Freie Scholle Bau- und Dienstleistungsgesellschaft, die Haus-Service-GmbH und die Haus-Media-GmbH bilden zusammen den Unternehmensverbund Freie Scholle. Dessen Aufgabe ist es, durch die Erfüllung des genossenschaftlichen Förderauftrages für eine Wohnzufriedenheit der Mitglieder zu sorgen.

Literatur
 Baugenossenschaft Freie Scholle eG (Hrsg.); Frank Karthaus (Bearb.): 75 Jahre Freie Scholle 1911–1986. Bielefeld 1986, ISBN 3-88918-043-4.
 Baugenossenschaft Freie Scholle eG (Hrsg.); Michael Seibt (Bearb.): 90 Jahre Freie Scholle 1911–2001. Bielefeld 2001, ISBN 3-00-008032-5.
 Baugenossenschaft Freie Scholle eG (Hrsg.): 100 Jahre Freie Scholle. Genossenschaft ist Nachbarschaft. Bielefeld 2011, ISBN 978-3-00-033788-8.
 Georg Wagner: Kommunalpolitik und Wohnungsbau in Bielefeld 1918–1960. In: Günther Schulz: Wohnungspolitik im Sozialstaat: deutsche und europäische Lösungen, 1918–1960. Düsseldorf, Droste 1993, ISBN 3-7700-0974-6.
 Wagner, Bernd J., 18. Juni 1911: Gründung der Baugenossenschaft Freie Scholle, online verfügbar.

Einzelnachweise

Unternehmen (Bielefeld)
Wohnungsbaugenossenschaft (Nordrhein-Westfalen)
Gegründet 1911

Freie Scholle (Bielefeld)


إمارة صقلية كانت إمارة اسلامية تابعة للدولة الفاطمية أسسها حسن الكلبي في جزيرة صقلية دامت خلال أعوام 965 حتى 1072.

الغزوات
في عام 535 م جعل الإمبراطور جستنيان الأول من صقلية مقاطعة بيزنطية، وللمرة الثانية بتاريخ الجزيرة تصبح اللغة اليونانية هي اللغة الدارجة بين الأهالي. وبعد ضعف الإمبراطورية البيزنطية تعرضت صقلية لغزو المسلمين زمن الخليفة عثمان بن عفان عام 31 هـ/ 652 م، ولكنه لم يدم طويلا وتركوها. ثم تم فتح قرطاجة مما مكن المسلمين من بناء اسطول قوي وعمل قاعدة بحرية دائمة تجعلهم يتحكمون بالطرق البحرية.

في عام 80 هـ/ 700 م دخل العرب جزيرة قوصرة (بانتلريا حاليا Pantelleria)، وقد كان مايحدث من غارات الأساطيل الإسلامية على صقلية حتى النصف الأول من القرن الثامن، لم يؤد إلا إلى الحصول على بعض الغنائم، فلم يستقر المسلمون بهذه الجزيرة بعد. فقد غزاها عبد الله بن قيس الفزاري من قبل معاوية بن حديج والي أفريقيا من قبل معاوية، ثم محمد بن ادريس الأنصاري أيام يزيد بن عبد الملك فغنم منها غنائم كثيرة ثم عاد، ثم غزاها بشر بن صفوان الكلبي والي أفريقيا أيام هشام بن عبد الملك عام 109هـ/737م. ثم حاول عبيد الله بن الحبحاب الفهري والي أفريقية إرسال قائد جيوشه حبيب بن أبي عبيدة القيام بهجوم شامل على صقلية وسردينية وذلك عام 122 هـ/ 740 م، فاستولى على سراقوسة على الساحل الشرقي للجزيرة، ولكن بسبب الفتن الداخلية فقد حالت دون اكمال محاولة غزو صقلية. وتهيأ للبيزنطيين الفرصة لتحصين الجزيرة واعداد اسطول لحمايتها، فلم تتعرض الجزيرة لهجمات المسلمين فترة تزيد عن 50 عاما، ولكن صارت هناك اتفاقيات تجارية ما بين المسلمين والبيزنطيين والسماح لهم باستخدام الموانئ الصقلية.

عقد إبراهيم الأغلبي هدنة ومعاهدة مع حاكم صقلية المسمى قسطنطين مدتها عشر سنوات وذلك عام 189هـ/805م، ولم يطل أمر هذه المعاهدة بسبب مخالفة ونقض البيزنطيين الصقليين لأهم بنودها، ألا وهو رد الأسرى المسلمين إلى ديارهم، فأرسل الأغالبة عام 197هـ/812م أسطولاً هاجم بعض الجزر التابعة لصقلية، وأرسل الإمبراطور البيزنطي أسطولاً من المدن الإيطالية الساحلية غير أن المسلمين استطاعوا أن يهزموا الأسطول البيزنطي وغنموا بعض سفنه. عاود البيزنطيون الكرَّة، فأرسلوا أسطولاً جديداً، فانتصروا على الأسطول الإسلامي، مما أدى إلى تجديد الهدنة مرة أخرى ما بين أبو العباس عبد الله بن الأغلب وبين جريجوري بطريق صقلية (الحاكم) عام 198هـ/ 813م لمدة عشر سنوات أخرى، ولكن أمدها لم يطل، فقد أرسل زيادة الله الأغلبي -ثالث حكام الأغالبة في أفريقية- أسطولاً لفتح صقلية بقيادة ابن عمه، فلم يفلح في فتحها، ولكنه استطاع أن يرد الأسرى المسلمين.

فتحها على يد المسلمين

ثورة فيمي
في عام 211هـ/826م حاول فيمي أو يوفيميوس (Euphemius) وهو قائد الإسطول البيزنطي في صقلية بإجبار راهبة على الزواج منه. وقد اثار الإمبراطور البيزنطي مايكل الثاني موجة من الغضب وأمر حاكم الجزيرة قسطنطين بإنهاء حالة الزواج تلك وقطع أنف فيمي، فثار فيمي فسار في مراكبه إلى صقلية، واستولى على مدينة سرقوسة، فسار إليه قسطنطين فالتقوا واقتتلوا فانهزم قسطنطين إلى مدينة قطانية، فسير إليه فيمي جيشًا فهرب منهم، فأخذ وقتل، وخوطب فيمي بالملك، واستعمل على ناحية من الجزيرة رجلاً اسمه بالطة، فخالف على فيمي، واتفق هو وابن عم له اسمه ميخائيل، وهو والي مدينة بلرم، وجمعا عسكرًا كثيرًا فقاتلا فيمي وطرداه إلى شمال أفريقيا، واستولى بالطة على مدينة سرقوسة. فاستنجد فيمي بزيادة الله الأغلبي أمير تونس عارضا عليه الجزية مقابل جعله حاكما عليها. فأرسل زيادة الله جيش المسلمين من العرب والبربر والأندلسيون والكريت وخراسانيين بقيادة أسد بن الفرات.

البداية
دخل أسد بن الفرات مرسى مزارا بجنوب غرب صقلية يوم الثلاثاء 18 ربيع الأول 212 هـ / 17 يونيو 827 م بعشرة آلاف راجل وتسعمائة فارس وقيل سبعمئة فارس ومئة سفينة. وحاصر سرقوسة طوال شتاء 827-828 وحتى الصيف. وعانى المسلمون من نقص الغذاء والمرض الذي فتك بأسد بن الفرات مما دفعهم للانسحاب.

وقد استغرق احتلال الجزيرة بالكامل وقت طويلا بسبب مقاومة الأهالي والنزاعات الداخلية، ثم سقطت تورينو عام289هـ/ 902م ولم يكتمل احتلال كامل الجزيرة إلا عام 965م.

حكم الإمارة
تولى حكم الجزيرة كلا من الأغالبة من تونس ثم الفاطميين من تونس ومصر. وقد استفاد البيزنطيون من فترة خلافات بين المسلمين فاحتلوا الطرف الشرقي من الجزيرة ولعدة سنوات. بعد إقماع ثورة بالجزيرة بواسطة الخليفة المنصور الفاطمي عين حسن الكلبي كأمير على صقلية 363-342هـ/948-954م، وقد نجح بالسيطرة على ثورات البيزنطيين بالجزيرة وانشاء سلالة بني كلب الحاكمة بها. وغزا جنوب إيطاليا واستمر حكم تلك الأسرة لمدة قرن من الزمان، وفي عام 372هـ/982م غزا أبو القاسم بجيشه جنوب إيطاليا والتحم مع جيش أوتو الثاني إمبراطور الإمبراطورية الرومانية المقدسة فهزمه بالقرب من كروتوني في كالابريا ولكنه قتل بالمعركة.

بفترة حكم الأمير يوسف الكلبي 379-387هـ/ 990-998م بدأ فترة الإضمحلال. فحكم أحمد الأكحل بن يوسف (410-427هـ / 1019-1037) مما بدأت المشاكل تطفو خاصة مع باقي الأسرة الحاكمة بتحالفاته مع البيزنطيون والزيريون. وماأن استلم الأمير الحسن الصمصام حتى أطلق إمارة بنو الصمصام إلا أنه في اخر عهد الدولة جرى اختلاف بين أهل الجزيرة وتشتتت إلى دويلات مختلفة.

وقد قسم العرب الجزيرة إلى ثلاث مناطق أساسية: إقليم وادي المزارة (أو مازر) الواقعة في الغرب وقد انتشر فيها الإسلام إلى حد كبير عندما غير السكان دينهم المسيحي واعتنقوا الإسلام. وإقليم وادي دي نوتو (نوطس) في الجنوب الشرقي، وإقليم وادي ديمونا (دمنش) في الشمال الشرقي حيث بقيت أقلية مسيحية معتصمة في أعالي الجبال. ومن هناك كانت تقود المقاومة ضد المسلمين. وكانت مقاومة على هيئة فدائيين أو مغاوير. ومعلوم أن الجبال الوعرة تساعد على هذا النوع من المقاومة.

الإرث

الاقتصاد
دشن العرب هناك سياسة الإصلاح الزراعي مما أعطى زيادة بالإنتاج الزراعي، وشجعوا بتقوية المشاريع الصغيرة، كالملكيات الفردية للمزارعين، ورغبوا بتقوية سوق العقار. وطوروا أيضا نظام الري وحسنوه، وشجعوا السكان المحليين على زرع الحمضيات التي لم تكن معروفة في تلك البلاد مثل البرتقال والليمون والفستق وقصب السكر. كما أدخلوا إلى هناك زراعة القطن، وشجر التوت. وكان هذا الأخير يستخدم من أجل تربية دودة القز والحصول على الحرير. كما أدخلوا إلى صقلية شجرة النخيل لأول مرة وكذلك زراعة البطيخ الأحمر والأصفر.

وبما أن هذه الزراعات الجديدة كانت تتطلب الكثير من الماء. ولذلك استخدم المسلمون نظام الريّ الروماني بعد أن أدخلوا عليه تحسينات كبيرة. فقد أضافوا النواعير والقناطر وأشياء أخرى. وبالتالي فالمسلمون لم يكونوا فقط ناقلين للحضارة وإنما كانوا صانعين لها ومضيفين إليها أيضا.

حسن المسلمون أيضا تقنيات استخراج المعادن من الأرض كالكبريت، والرصاص، والفضة الخ. وراحوا يعلمون الناس كيف يمكن أن يستخرجوا الملح من ماء البحر، وكيف يصطادون السمك بكل أنواعه. زار ابن حوقل مدينة باليرمو ووصفها عام 950م، حيث يوجد حي مسور يسمى القصر وهو بوسط المدينة إلى اليوم، وكذلك الجامع الكبير الذي حول إلى كاثدرائية، وأيضا حي الخالصة أو كالسا الذي به قصر السلطان ومكاتب الدولة والسجن الخاص. وقد عد ابن حوقل 7,000 جزار يعملون في 150 محل جزارة.

وزار المنطقة أيضا الجغرافي ابن جبير 578هـ/1183م ووصف أحياء القصر والخالصة "العاصمة التي تحتوي على القوة والثروة. ويوجد بها كل الجمال الحقيقي والخيال الذي يتمناه المرء. آثار النعمة والجاه تزدان بها الميادين والريف، الشوارع والطرق العامة فسيحة، جمال الطبيعة تبهر الأبصار. إنها مدينة العجائب، البيوت شبيهة ببيوت قرطبة، مبنية من حجر الجير، تيار دائم من الماء يأتي من الينابيع الأربع يمر خلال المدينة. والمساجد الكثيرة بحيث لايمكن عدها. ومعظمها يوجد بها مدارس. العيون تمتلأ بالجاه والعز."

سقوطها في يد المسيحيين
وقد سمح للأهالي من أتباع المسيحية بحرية ممارسة شعائرهم وإن كان يجب عليهم الجزية. وقد بدأ التفكك بالإمارة عندما ظهرت الخلافات داخل العائلة الحاكمة المسلمة. وبدخول القرن الحادي عشر تعرضت جنوب إيطاليا لهجمة شرسة من المرتزقة النورمان، وهم السلالة المسيحية من الفايكنج، وكانوا بقيادة الملك روجر الأول الذي أخذ الجزيرة من المسلمين. روبرت جيسكارد النورماندي غزا الجزيرة عام 1060، وقد كانت منقسمة إلى ثلاث إمارات إسلامية مما ساعد على تقوية المسيحيين أمام المسلمين. فبعد أن احتل روجر الأول بوليا وكالابريا بجنوب إيطاليا تم من أخذ ميسينا ب700 فارس. ثم هزم المسلمين في ميسلميري بالقرب من باليرمو عام 1068، ولكن تبقى المعركة الحاسمة وهي حصار باليرمو والتي أدى سقوطها إلى سقوط كامل الجزيرة بيد النورمان عام 1091. وبعد أن تمت له الجزيرة أزاح منها حاكمها المحلي وهو يوسف بن عبد الله من الحكم ولكن تم ذلك من خلال احترام العادات العربية.

خسارة تلك المدن مع يعتبر ضربة قوية لهيمنة المسلمين على الجزيرة، وإن بقيت بعض المدن تحت الحكم الإسلامي مثل إنا التي ظلت تحت حكم ابن الحواس ولفترة طويلة. ولكن خليفته قد استسلم وتحول إلى الديانة المسيحية عام 1087. فأعطيت له الألقاب المسيحية وانتقل مع أهله إلى اقطاعية في كالابريا كان قد اعطاها له روجر الأول. في عام 1091 سقطت كل من بوتيرا ونوتو في أقصى الجنوب من صقلية ثم جزيرة مالطا آخر معاقل المسلمين بيد النورمان. وبنهاية القرن الحادي عشر ضعفت هيمنة المسلمين على البحر المتوسط.

قائمة الأمراء

الأمراء
 984 - 953: الحسن بن علي الكلبي
 953 - 969: يعيش (غاصب)
 969 - 970: أحمد بن الحسن المعزية
 970 - 982: أبو القاسم علي بن الحسن الكلبي
 982 - 983: جابر بن علي
 983 - 986: جعفر بن محمد الكلبي
 986: عبد الله بن محمد الكلبي
 986 - 998: يوسف الكلبي
 998 - 1019: جعفر الكلبي الثاني
 1017 - 1037: أحمد الثاني الأكحل
 1035 - 1040: عبد الله أبو حفص (غاصب، انتصر وقتل أحمد الثاني في 1037)
 1040 - 1044: حسان السمسم (توفي في 1053)

مرحلة الطوائف
 قطانية (1053-؟): ابن المقلاطي (هزم من قبل ابن الثمنة)
 سرقوسة ثم معها قطانية (1053-1062): محمد بن إبراهيم (اشتهر ابن الثمنة)
 جرجنت وإنا (1053-1065): علي ابن نيمة (اشتهر ابن الحواس)
 طرابنش ومازر (1053-1071): عبد الله بن منقوط
 أيوب بن تميم (زيريون)، وحد كل الطوائف بين 1065 و1068.
 باليرمو كانت جمهورية بين 1068 و1071.
 جرجنت وإنا (1065-1087): حمود
 سرقوسة وقطانية (1071-1086): ابن عباد
 نوتو وبوتيرا (1086-1091): لجأ إليهما من بقي من المسلمين قبل أن يسقطا نهائيا ومعهما حكم المسلمين في صقلية.

انظر أيضا
 إمارة بني كلب في صقلية
 الأغالبة
 تاريخ الإسلام في جنوب إيطاليا
 مستوطنة لوسيرا المسلمة
 الإسلام في إيطاليا
 قائمة حكام صقلية

مراجع

وصلات خارجية
 تاريخ جزيرة صقلية

الحروب الإسلامية البيزنطية
انحلالات القرن 11 في إيطاليا
انحلالات سنة 1091 في أوروبا
انحلالات سنة 1091 في إيطاليا
أغالبة
أنظمة ملكية سابقة في أوروبا
إمارات سابقة
تاريخ صقلية الإسلامي
تاريخ مالطا
تأسيسات القرن 9 في إيطاليا
تأسيسات سنة 831
دول إسلامية سابقة في أوروبا
دول عربية سابقة
دول وأقاليم انحلت في القرن 11
دول وأقاليم أسست في عقد 830
سلالات حاكمة مسلمة شيعية
فتوحات إسلامية

إمارة صقلية


Los Marines, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden en çok nüfusa sahip olan, ülkenin güneybatı köşesindeki Endülüs otonom bölgesinin 8 eyaletinden Portekiz ve Atlas Okyanusu'na kıyısı bulunan Huelva eyaletine bağlı belediyesi. Los Marines belediyesinin nüfusu, 2005 yılı nüfus sayımlarına göre 329 kişidir.

Huelva'nın belediyeleri

Los Marines


Attica is a village in Wyoming and Genesee counties, New York, United States. The population was 2,547 at the 2010 census.

The village is on the northern border of Wyoming County. The village lies mostly within the town of Attica, but the northern part of the village is within the adjacent town of Alexander in Genesee County.

History
In 1802, Zerah Phelps became the first European-American landowner in the Attica area, which had  for centuries been part of territory of the Seneca Nation, one of the Five Nations of the Iroquois Confederacy. As allies of the British, they were mostly forced out of New York after the American Revolution, when the Crown ceded control of its territory to the new United States.

He built and owned a gristmill, and was also the first business owner in Attica. By 1810 the settlement had grown into a town., Malaria and plague drove the settlers to higher ground. During the War of 1812, many people fled to this area from Buffalo, which was vulnerable to British attack from the Great Lakes.

In 1837, Phelps' Settlement was incorporated, becoming the village of Attica. The village is named after a region in Greece.

In 1854, Dr. Orin Davis established a health institute to which people from around the country traveled for treatment.

In 1883, Eugene Norton created what became known as the Pineapple Cheese Factory. In 1918 the company's molds and patents were sold to the Kraft Cheese Company. The Stevens family has bred and raised thoroughbred livestock. One of their horses took first prize at the World's Fair. Agriculture remains an important element of community culture and economy.

As New York State began to expand its penal system, a group of citizens worked to get a state prison in the town of Attica, as employment opportunities were limited in the rural area. In March 1929, roughly  south of the village were acquired for the prison, and construction began in October. After two years the first inmates were transferred to Attica.

Geography
The village of Attica is located in the northern part of the town of Attica in Wyoming County at  (42.865138, -78.276885). The village limits extend north into the town of Alexander in Genesee County. According to the United States Census Bureau, the village has a total area of , all land.

Tonawanda Creek, a tributary of the Niagara River, flows northward through the center of the village. New York State Route 98 passes through the village along the west side of Tonawanda Creek, leading north  to Batavia and south  to Arcade. New York State Route 238 (Main Street) passes through the center of Attica, leading southeast  to Warsaw and northwest  to U.S. Route 20 in Darien. New York State Route 354 (West Main Street) leads west from Attica  to Buffalo.

Climate

The warmest temperatures in Attica typically occur in July and August. The highest temperature recorded near Attica is 103 °F in July 1936. The lowest ever recorded was -28 °F in February 1934. Snowfall is typically from November through March. The highest recorded snowfall amount is 23 inches in January 1966. In December 2012, the area experienced heavy snowfall as part of the late December 2012 North American storm complex. During this time, approximately 15 to 17 inches of snow was dropped in record time.

Demographics

As of the census of 2000, there were 2,597 people, 1,072 households, and 709 families residing in the village. The population density was . There were 1,158 housing units at an average density of . The racial makeup of the village was 98.81% White, 0.15% African American, 0.35% Native American, 0.15% Asian, 0.12% from other races, and 0.42% from two or more races. Hispanic or Latino of any race were 0.62% of the population.

There were 1,072 households, out of which 33.1% had children under the age of 18 living with them, 49.3% were married couples living together, 13.1% had a female householder with no husband present, and 33.8% were non-families. 29.8% of all households were made up of individuals, and 11.8% had someone living alone who was 65 years of age or older. The average household size was 2.42 and the average family size was 3.00.

In the village, the population was spread out, with 25.8% under the age of 18, 8.9% from 18 to 24, 29.8% from 25 to 44, 21.9% from 45 to 64, and 13.6% who were 65 years of age or older. The median age was 36 years. For every 100 females, there were 95.7 males. For every 100 females age 18 and over, there were 91.8 males.

The median income for a household in the village was $40,234, and the median income for a family was $47,049. Males had a median income of $35,729 versus $22,007 for females. The per capita income for the village was $18,732. About 6.9% of families and 9.9% of the population were below the poverty line, including 15.4% of those under age 18 and 6.9% of those age 65 or over.

Arts and culture

Annual cultural events
In 1957, the Attica Rodeo and Show Association was formed. Every year a rodeo is held at the grounds in Attica, and it has been voted best rodeo by the American Professional Rodeo Association.

Tourism
The Exchange Street Historic District, Augustus A. Smith House and U.S. Post Office are listed on the National Register of Historic Places.

Education

The Attica Central School District (ACSD) serves the village. The physical campuses of the ACSD include Attica Senior High School, Attica Junior High School, and Prospect Elementary, Sheldon Elementary is no longer in use.

Higher education in the area is available at Genesee Community College, with its main campus located just north of Attica in nearby Batavia.  Additional colleges and universities nearby include Monroe Community College, State University of New York at Brockport, University at Buffalo, and University of Rochester.

State institutions
Attica Correctional Facility and Wyoming Correctional Facility are located south of the village in the Town of Attica.

Notable people

 Parmenio Adams (1776–1832), U.S. congressman from New York, lived here
 Charles B. Benedict (1828-1901), congressman from New York, lived here
 George Gilbert Hoskins (1824-1893), congressman from New York and lieutenant governor of New York, lived here
 Harold C. Ostertag (1896-1985), congressman from New York, born here
 James O. Putnam (1793-1855), U.S. congressman from New York and New York state senator, lived here
 James Edward Quigley (1854-1915), Bishop of Buffalo and Archbishop of Chicago, lived here
 Leo Richard Smith (1905-1963), Bishop of Ogdensburg, born here
 Frederick C. Stevens (1856-1916), New York state senator, born here
 Robert S. Stevens (1824-1893), congressman from New York, born here

References

External links

1837 establishments in New York (state)
Populated places established in 1837
Villages in Genesee County, New York
Villages in Wyoming County, New York
Villages in New York (state)

Attica (village), New York


est un film américain réalisé par Bruce M. Mitchell et sorti en 1928.

Le film a été produit par Universal Pictures, avec le pilote cascadeur Al Wilson dans le rôle principal.

Synopsis
Un fermier et sa famille se retrouvent en conflit avec une éleveuse de bétail, à propos de leurs droits sur l'eau.

Fiche technique
 Réalisation : Bruce M. Mitchell
 Scénario :  Bruce Mitchel
 Photographie : William Adams
 Production : Universal Pictures
 Durée : 5 bobines - 45 minutes
 Genre : Western
 Date de sortie :  (USA)

Distribution
 Al Wilson : Dick Stanton
 Lillian Gilmore : Mary Crandall
 Buck Connors : James Crandall
 Billy « Red » Jones : Nick Crandall
 Don Fuller : « Slim » Decker
 Myrtis Crinley : Isabella Pipp, The Cook
 Mary Cornwallis : Julia Hart
 Larry Steers : Joe Calvert

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
  Pendo, Stephen. Aviation in the Cinema. Lanham, Maryland: Scarecrow Press, 1985. .
  Wynne, H. Hugh. The Motion Picture Stunt Pilots and Hollywood's Classic Aviation Movies. Missoula, Montana: Pictorial Histories Publishing Co., 1987. .

Liens externes

Film américain sorti en 1928
Western américain
Film américain en noir et blanc
Film muet américain
Film d'Universal Pictures
Film sur l'aviation

The Phantom Flyer