El  rio Pindaré es un río del norte de Brasil que baña el estado de Maranhão. Tiene una longitud total de 686 km, drena una cuenca de km² y pertenece a la Región Hidrográfica del Atlântico Nordeste Ocidental - Mearim/Pindaré. El río Pindaré es el principal afluente del río Mearim, aunque a veces suele considerarse un río independiente, ya que desagua al inicio de una zona de estuario, cerca de la desembocadura del Mearim en la bahía de São Marcos.

Su recorrido total es de aproximadamente 686 km, siendo navegable en el tramo comprendido entre su desembocadura en el kilómetro 41 del Mearim hasta la confluencia con el río Buriticupu, en el kilómetro  456.

Geografía

Río genuinamente maranhense, nace en la sierra de Gurupi, a una altitud de aproximadamente 300 m, en las colinas que forman la divisoria entre las cuencas hidrográficas de los ríos Mearim y Tocantins, en el Área Índigen Krikati, algo al suroeste de la ciudad de Amarante do Maranhão (37.894 hab. en 2010).

El río se encamina primera en dirección norte en un tramo en el que apenas hay poblaciones de importancia, hasta volverse hacia el noreste al alcanzar la sierra de Tiracambu, que bordeara dejándola al noroeste, y que separa la cuenca del Pindaré de la cuenca del río Gurupi. A partir de aquí el río está acompañado en el valle por el ferrocarril de Carajás (Estrada de Ferro Carajás) y la rodovia BR-222. Llega a la ciudad de Bom Jesus das Selvas (28.456 hab.), y luego a Buriticupu (65.226 hab.) donde recibe por la derecha al primero de sus afluentes de importancia, el río Buriticupu. Tras recibir por la izquierda al río Caru, llega a Alto Alegre do Pindaré (31.028 hab.), donde recibe al pequeño Aqua Preta, y alcanza luego las ciudades de Santa Inês (78.182 hab.) (donde recibe al río Zutiua) y  Pindaré Mirim (31.145 hab.). El ferrocarril, tras un tramo de algo más de 200 km, sigue hacia el este mientras el río, ya en su tramo final se encamina más hacia el norte, en una zona con muchos y tortuosos meandros y lagunas. Sigue por las localidades de Monçao (31.748 hab.) (donde está la laguna Jacarei), Boa Vista do Pindaré y Cajari (18.348 hab.), donde recibe por la derecha al emisario de la laguna Cajari, en cuya orilla está la ciudad de Penalva (34.246 hab.). Al poco desagua por la izquierda en el río Mearim, al inicio de una zona de estuario que acaba en la bahía de São Marcos, por lo que algunos consideran que ambos ríos alimentan el estuario y que son independientes.

El río Pindaré, uno de los ríos más importantes en el estado de Maranhao, está por desgracia seriamente sedimentado y sus márgenes destruidas como consecuencia de la deforestación desenfrenada que destruye gradualmente la gran Amazonia brasileña. La cuenca del Pindaré está cubierta por bosques tropicales húmedos latifoliados, y el río divide la zona de la selva húmeda Tocantins-Araguaia-Maranhão, al oeste, de la de las selvas Maranhão Babaçu (palmeral de Maranhão), hacia el este.

Notas

Referencias

Pindaré

Río Pindaré


An Dendrochilum ophiopogonoides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith. An Dendrochilum ophiopogonoides in nahilalakip ha genus nga Dendrochilum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Sumatera.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 D. o. kerintjiense
 D. o. merapiense
 D. o. ophiopogonoides

Mga kasarigan

Dendrochilum

Dendrochilum ophiopogonoides


Pisagor teoremi () veya Pisagor bağıntısı, Öklid geometrisinde üçgenin kenarları arasındaki temel ilişkiyi kuran ilk teoremlerden biridir. Teoreme gerçek hayattan örnek olarak telli çalgıları gösterilebilir; 'telin uzunluğu arttıkça titreşim artar' prensibine dayanır. Pisagor'un denklemi olarak da isimlendirilen bu teorem, a, b ve c kenarlarının arasındaki ilişkiyi şu şekilde açıklar:

burada c hipotenüsün uzunluğunu, a ve b üçgenin diğer iki tarafının uzunluklarını temsil eder. Tarihî anlamda çok tartışılan teorem, adını eski Yunan filozof ve matematikçi Pythagoras'dan (Πυθαγόρας, MÖ 570 – MÖ 495) almıştır.

Bu teorem, birçok matematiksel teoremin ispatlanmasını sağlamıştır. Binlerce yıl öncesine dayanan geometrik ispatlar ve cebirsel ispatlar da dahil olmak üzere bu, çok çeşitlidir. Bu teorem, yüksek boyutlu uzaylardan, Öklid olmayan uzaylara, doğru üçgen olmayan nesnelere ve aslında hiç üçgen olmayan nesnelere, n boyutlu katılara çeşitli şekillerle entegre edilip genelleştirilebilir. Pisagor teoremi, matematiksel soyutlamanın, mistik ya da entelektüel gücün sembolü olarak matematiğin ilgisini çekmiştir; edebiyat, sinema, müzikal, şarkı ve çizgi filmlerde de popüler olmuştur.

Yeniden düzenleme ispatı

Şekilde gösterilen iki büyük karenin her biri dört özdeş üçgen içerir ve iki büyük kare arasındaki tek fark, üçgenlerin farklı şekilde konumlandırılmasıdır. Bu nedenle, iki büyük karenin her birinin içindeki beyaz boşluk eşit alana sahip olmalıdır. Beyaz boşluğun alanını eşitlemek Pisagor teoremini verir, Q.E.D.

Heath, Öklid'in Elementler'i'ndeki Önerme I.47 üzerine yaptığı yorumda bu kanıtı verir ve Bretschneider ve Hankel'in, Pisagor'un bu ispatı biliyor olabileceğine dair önerilerinden bahseder. Heath, Pisagor teoreminin ispatı için farklı bir öneriyi destekliyordu, ancak tartışmasının başlangıcından itibaren şunu kabul ediyor: "Pisagor'dan sonraki ilk beş yüzyıla ait olan Yunan edebiyatı, bu veya buna benzer herhangi büyük bir keşfi belirten hiçbir ifade içermiyor." Son araştırmalar Pisagor'un, matematiğin babası olma rolünde yüksek olasılık gösterdi ancak bu konudaki tartışmalar devam ediyor.

Teoremin diğer biçimleri
Eğer c hipotenüs uzunluğunu, a ve b diğer iki tarafın uzunluğunu gösteriyorsa Pisagor teoremi, cebirsel olarak şöyle ifade edilir:

Hem a hem de bnin uzunlukları biliniyorsa, c şu şekilde hesaplanır:

Hipotenüs cnin ve en az bir tarafın (a veya b) uzunluğu biliniyorsa, diğer tarafın uzunluğu şu şekilde hesaplanır:

veya

Pisagor denklemi, dik üçgenin kenarlarını basit bir şekilde ilişkilendirir. Böylece herhangi bir iki tarafın uzunluğu biliniyorsa üçüncü tarafın uzunluğu bulunabilir. Teoremin başka bir sonucu, herhangi bir dik üçgende hipotenüsün diğer taraflardan herhangi birinden daha büyük, ancak toplamlarından daha az olmasıdır.

Bu teoremin genelleştirilmesi, diğer iki tarafın uzunlukları ve aralarındaki açı göz önüne alındığında, herhangi bir üçgenin herhangi bir tarafının uzunluğunun hesaplanmasını sağlayan kosinüs yasasıdır. Diğer taraflar arasındaki açı dikaçı ise, kosinüs yasası Pisagor denklemine indirgenir. Matematikte Pisagor teoremi, Öklid geometrisinde bir dik üçgenin 3 kenarı için bir bağıntıdır. Bilinen en eski matematiksel teoremlerden biridir. Teorem sonradan MÖ 6. yüzyılda Yunan filozof ve matematikçi Pisagor'a atfen isimlendirilmiş ise de, Hindu, Yunan, Çinli ve Babilli matematikçiler teoremin unsurlarını, o yaşamadan önce bilmekteydiler. Pisagor teoreminin bilinen ilk ispatı Öklid'in Elementler eserinde bulunabilir.

Teoremin diğer ispatları

Bu teoremin, diğer birçok teoremden daha fazla ispatı olabilir (ikinci dereceden karşılıklılık yasası, bu ayrım için başka bir rakiptir); sadece The Pythagorean Proposition kitabı 370 ispat içeriyor.

Üçgende benzerliği kullanarak ispat

Bu ispat, benzer iki üçgenin kenar oranlarına, yani benzer üçgenlere karşılık gelen herhangi iki kenarın birbirine oranına, üçgenlerin boyutuna bakılmaksızın aynı olmasına dayanmaktadır.

ABC, şekilde gösterildiği gibi Cye uzanan dik açılı bir dik üçgeni temsil etsin. Yüksekliği, C noktasından olsun ve H ile, AB doğrusu üzerinde kesişsin. H, hipotenüs cnin uzunluğunu d ve eye bölsün. Yeni ACH üçgeni, ABC üçgeni ile benzer olsun, çünkü her ikisi de bir dik açıya sahip (yükseklik tanımına göre) ve açıyı Ada paylaşsınlar (bu, üçüncü açı θnın her iki üçgende de aynı olacağı anlamına gelir). Üçgenlerin benzerliğinin ispatı, üçgen varsayımını gerektirir: "Bir üçgendeki açıların toplamı iki dik açıya eşit ve paralel postülata eşdeğerdir" varsayımla eşdeğerdir. Üçgenlerin benzerliği, karşılık gelen tarafların oranlarının eşitliğine yol açar:

İlk sonuç θ açısının kosinüslerine eşittir, ikinci sonuç ise sinüslerine eşittir.

Bu iki eşitliğin toplanması,

birkaç basitleştirmeden sonra, Pisagor teoremini şöyle ifade eder:

Sayısal örnekler

En yaygın olarak karşılaşılan örneklerden biri "3-4-5" üçgenidir.

Bu, komşu kenarları sırasıyla 3 birim, 4 birim ve karşı kenarı 5 birim olan bir dik üçgeni temsil eder.

Diğer örnekleri ise ...

Notlar

Teorem
Öklid geometrisi teoremleri
Yunan icatları
Kanıt içeren maddeler
Geometri tarihi

Pisagor teoremi


La Segunda División de Chipre (en griego, Πρωτάθλημα Β΄ Κατηγορίας) es la segunda división de fútbol más alta del sistema de ligas de Chipre. Administrado por la Asociación de Fútbol de Chipre, es disputado por 16 equipos, la cual, al finalizar, promueve a los dos primeros equipos a la Primera División de Chipre y los cuatro últimos equipos son relegados a la Tercera División de Chipre.

Estructura
La estructura del campeonato fue cambiando a través de los años. De 1953-54 hasta 1967-68 el campeonato se dividió en dos o tres grupos geográficos, dependiendo de que distrito de Chipre era cada equipo participado. Los ganadores de cada grupo jugaron entre sí en la fase final de la competición y el ganador era el campeón de la Segunda División.

El campeonato se celebró por primera vez como una división única en la temporada 1968-69. Todos los equipos jugaron unos contra otros dos veces, una vez en su casa y una vez fuera. El equipo con más puntos al final de la temporada se corona campeón. Este es el formato actual de la liga hasta la actualidad. Las excepciones fueron:
 La temporada 1974-75, debido a la invasión turca de Chipre que obligó a muchos equipos que tenían su sede en el norte de Chipre a ser cerrados temporal o permanentemente, por lo cual la CFA decidió tener un campeonato mixto especial de segunda y tercera división. En este campeonato podían participar todos los equipos de la Segunda y Tercera División. La participación era opcional. El campeonato tenía dos grupos geográficos. Los ganadores de cada grupo jugaron unos contra otros en la fase final y los ganadores fueron los campeones de la liga. El ganador fue considerado campeón de la Segunda División de Chipre en 1974-75.
 La temporada 1994-95, la liga consistió en tres rondas. En las dos primeras rondas todos los equipos jugaron unos contra otros dos veces, una vez en su casa y una vez fuera. Los equipos locales para los partidos de la tercera ronda fueron determinados con base en su posición en la tabla de la liga luego del final de la segunda ronda.
 Las temporadas 2009-10, 2010-11, 2011-12 y 2012-13, cada equipo jugó uno contra el otro dos veces, una vez en casa y una vez fuera. Después de estos partidos, los cuatro primeros equipos se clasificaron para el Grupo de Promoción. En el Grupo de Promoción cada equipo jugó dos veces, una vez en casa y una vez fuera. Los equipos con los mejores puntajes fueron promovidos a la Primera División. Los registros de la temporada regular se llevaron a cabo sin ninguna modificación.
 La temporada 2013-14, la liga se dividió en un sistema de dos niveles, Grupo B1 y Grupo B2 con 8 equipos que participan en cada división. Todos los equipos (de cada grupo) jugaron unos contra otros cuatro veces, dos veces en casa y dos veces fuera. Los dos primeros equipos del Grupo B1 fueron promovidos a la Primera División chipriota, mientras que los dos primeros del Grupo B2 fueron promovidos al Grupo B1. Los últimos cuatro equipos del Grupo B1 quedaron relegados al Grupo B2, mientras que los cuatro últimos equipos del Grupo B2 quedaron relegados a la Tercera División chipriota. Sin embargo, después del final de la temporada la CFA fusionó los dos grupos, con la consiguiente creación de una segunda división unificada. Así que todos los equipos que fueron relegados de B1 a B2 y los equipos que promovieron de B2 a B1 participaron en la nueva Segunda División unificada. Los dos grupos no estaban en el mismo nivel, ya que el grupo B1 estaba por encima del grupo B2. El campeón de la Segunda División de esa temporada fue el mismo ganador del Grupo B1.

Formato actual (2016-17)
Catorce clubes compiten en la liga, jugando uno contra el otro dos veces, una vez en casa y una vez fuera, con un total de 26 partidos por equipo. Los tres primeros equipos son promovidos a la primera división chipriota y los tres inferiores quedan relegados a la tercera división.

Sistema de puntos
El sistema de puntos de la segunda división cambió tres veces durante su historia: de 1953-54 hasta la temporada 1959-60, los equipos recibieron dos puntos por ganar, un punto por empate y cero puntos por una derrota. De 1960-61 a 1969-70, a los equipos le fueron concedidos tres puntos por un triunfo, dos puntos por un empate y un punto por una derrota. De 1970-71 a 1990-91, los equipos ganaban dos puntos por un triunfo, un punto por un empate y cero puntos por una derrota. Desde la temporada 1991-92 hasta la fecha, los equipos reciben tres puntos por ganar, un punto por empate y cero puntos por una derrota.

Equipos
Los dieciséis equipos que participan en la Segunda División de Chipre de 2021-22 son:

Campeones (competencia no oficial: 1935-1953)
El cuadro presenta a los ganadores de la competición durante el período 1935-1953, en el que la competencia no era oficial. Durante ese período, la liga consistía en los equipos de reserva de los clubes de la Primera División chipriota (que logró ganar todos los títulos) y otros equipos que no participaron en la Primera División.

El período 1941-1944 el campeonato no se celebró debido a la Segunda Guerra Mundial. Muchos chipriotas fueron alistados como voluntarios en el ejército griego e inglés, y también formaron una constitución chipriota. La mayoría de los equipos se dispusieron a emprender un proyecto nacional recaudando dinero y ropa para ser enviados a Grecia, con el objetivo de ayudar al pueblo griego y al ejército. Además, muchos refugiados griegos huyeron a Chipre. Debido a las condiciones de guerra prevalecientes, el CFA decidió suspender todas las competiciones.

Ganadores

Rendimiento por club

Participaciones por club
Hasta ahora, 86 equipos participaron en la segunda división chipriota desde 1953-54 (incluyendo la temporada 2016-17).

1El equipo tiene 15 participaciones como PAEK, 3 participaciones como PAEK/AEK y 27 participaciones como PAEEK.
2El equipo tiene algunas participaciones como Enosis-Keravnos.
3El equipo tiene 3 participaciones como APEP Limassol y 18 participaciones como APEP Pitsilias.

Liga o estatus en 2016-17:

Referencias

Fuentes

Enlaces externos
 Asociación de Fútbol de Chipre

Chipre
Campeonatos de fútbol entre clubes de Chipre

Segunda División de Chipre


Lewis Capaldi (n. 7 octombrie 1996, Glasgow ) este un cântăreț și compozitor scoțian.

Carieră
Capaldi a primit lecții de chitară la vârsta de nouă ani și de la doisprezece, își face apariția ca cântăreț în pub-uri.

Pe 31 martie 2017 a lansat prima sa melodie Bruises. Cântecul a fost într-un timp scurt redat internațional de aproape 28 de milioane de ori pe Spotify.  La scurt timp după aceea, el a semnat un contract cu Virgin Records si Capitol Records  și a publicat pe 20  octombrie 2017 primul său EP Bloom  în colaborare cu producătorul premiat cu Grammy, Malay.

La Music Award 2017 scoțian, a fost numit Breakthrough Artist of the Year.

În prima jumătate a anului 2018, a făcut un turneu prin America de Nord și Europa și apoi a lansat single-urile sale, Rush și Though. Single-ul său, din noiembrie 2018,  Someone You Loved a fost plasat în 2019, în topul britanic (UK music charts) pe primul loc.

Premii pentru vânzări

Note

Legături externe
 website

Nașteri în 1996
Cântăreți scoțieni
Oameni din Glasgow

Lewis Capaldi


A Fistful of...4-Skins drugi je album engleskog punk rock/oi! sastava The 4-Skins. Objavio ga je Secret Records lipnja 1983. godine. U usporedbi s prijašnjim albumom, "A Fistful Of...4-Skins" imao je sporiji, teži, više melodični zvuk, na osnovama hard rocka.

Naslov albuma je šaljiva aluzija na legendarni špageti-vestern Sergija Leonea Za šaku dolara (eng. A Fistful of Dollars).

Popis pjesama
Izvor: Amazon

Osoblje
Roi Pearce – vodeći vokal
Hoxton Tom McCourt – bas gitara, vodeći vokal na "New War"
Ian Bransom – bubnjevi
Paul Swain – gitara
Keith Bollock Brother – pozadinski vokal
Neil Barker – pozadinski vokal

Izvori

Punk
Albumi iz 1983.
Britanski glazbeni albumi

A Fistful Of...4-Skins


الحَاكُومُ أو جِهَازُ التَّحَكُّمِ عَنْ بُعْد  هو جهاز إلكتروني يسمح في التحكم عن بعد في أجهزة مختلفة. لنقل التعليمات تعمل بعدة وسائط غير سلكية كموجات الكهرومغناطيسية أو الأشعة تحت الحمراء.

ويستعمل جهاز التحكم مع عدة أجهزة أشهرها المرناة (التلفاز)، وأجهزة أخرى متعددة، منهاالمكيفات إلى السيارات وغيرها.

التسمية
أقر مجمع اللغة العربية الأردني استخدام هذه الكلمة بناء على رسالة من الدكتور حامد صادق قنيبي، وحاكوم على وزن اسم الآلة «فاعول» كقولنا: حاسوب، صاروخ.

لكن الاسم الأكثر شيوعاً في العالم العربي للحاكوم هو جهاز التحكم أو الريموت كونترول وأحيانا كباسة.

التاريخ
من أوائل أجهزة التحكم عن بعد ذلك الذي طوره العالم نيكولا تسلا سنة 1898. براءة الاختراع  المعنونة بـ  وضعت وصف كاملا للجهاز. في سنة 1898 عرض تسلا للجمهور تجربة تحكم عبر الراديو بقارب أثناء معرض إلكترونيات في الحديقة المربعة لماديسون. أطلق تسلا على قاربه اسم "teleautomaton".

سنة 1903، عرض ليناردو توريس كفيدو ما سماه Telekino في أكاديمية باريس للعلوم مرفوقا بعرض تجريبي. في نفس الوقت حصل على براءة اختراع في كل من فرنسا وإسبانيا والمملكة المتحدة والولايات المتحدة. Telekino هو عبارة عن آلة تنفذ أوامر تتلقاها موجات كهرومغناطيسية.

بعد ثلاثينيات القرن العشرين بدأ الكثير من منتجي أجهزة الراديو باقتراح حاكوم لبعض الموديلات المتطورة. معظمها مرتبط بالجهاز بخيط. لكن جهاز التحكم فيلكو ميستري (1939) فكان مزود ببطارية ومرسل موجات راديو ضعيفة التردد وبذلك شكل أول جهاز تحكم عن بعد لجهاز إلكتروني بدون كابل.

مبدأ العمل
يقوم مبدا العمل على أساس مرحلتين مرحلة إرسال ومرحلة استقبال في حين أنه يستعمل عدة وسائط كالأشعة الضوئية أو موجات الصوت أو الراديو.

حاكوم بالأشعة تحت الحمراء

عبر أشعة تحت حمراء تصدر عن ديود أشعة تحت الحمراء وهو مكون إلكتروني صغير يحول إشارة كهربائية بجهد نحو 1.6 فولط إلى أشعة ضوئية تحت الحمراء (800—1000 نانومتر وهو ضمن مجال الطيف غير المرئي بالعين المجردة). ذروة الإرسال تقارب 940 نانومتر (0.94 ميكرون).

تنقل البيانات على شكل سلسلة من الأصفار والوحدات لتشكل شفرة رقمية خاصة بكل زر على الحاكوم، فيقوم النظام الرقمي عند المستقبل بتلقي هذه الإشارات واستخلاص الشفرة الرقمية واستنتاج الزر المضغوط وبالتالي تنفيذ الأمر المطلوب (زيادة شدة الصوت مثلا).

يتم إرسال الأصفار والوحدات لتكوين الشفرة بطريقة قد تختلف من جهاز لآخر ومن شركة لأخرى: ما يعرف باسم البروتوكول.

بعض البروتوكولات المستعملة
 بروتوكول NEC
 بروتوكول صوني SONY
 بروتوكول PHILIPS

عادة ترسل شفرة أخرى مباشرة قبل الشفرة الخاصة بالزر تسمى شفرة العنوان address وهي خاصة بكل شركة، وضعت لتفادي تأثير حاكوم من شركة أخرى على الجهاز، حيث يقوم المستقبل بالتأكد من كود العنوان إن كان مطابقا أم لا قبل أن يستجيب.

أصبح هذا النظام شائع في عصرنا، ويستخدم لإعطاء أوامر لأجهزة مختلفة من باب مرآب السيارات الألي إلى للتحكم أجهزة التلفاز، إلى لنقل الصوت إلى سماعات الرأس بالأشعة تحت الحمراء.

أحد مساوئ الأشعة تحت الحمراء هو طريقة انتشارها : حيث تنعكس الأشعة داخل الغرف على الجدران، أما في الخارج فيجب استهداف المتلقي والتصويب نحوه لضمان استلامه الأمر. رغم من التضمين ما بين 30 و40 كيلوهرتز، إلا أنه يمكن لمصابيح النيون أو أشعة الشمس أن تحد من عمله إلى بضعة أمتار قليلة. إلى جانب أنه ينبغي أن لا يعيق شعاع أي عائق غير شفاف.

حاكوم بموجات فوق الصوتية

في ثمانينيات القرن العشرين، سوقت شركة Telefunken نموذج حاكوم بموجات فوق الصوتية. وإن كان للإنسان صامت تماما إلا أن الأمر ليس كذلك بالنسبة لبعض الحيوانات كالكلب.

حاكوم بموجات الراديو

حاكوم «موجات الراديو أو الهرتيزية» يستعمل موجات الراديو (وهو نطاق أكبر بكثير من الأشعة تحت الحمراء) لنقل إشارة الكهربائية المستخدمة بصورة غير مرئية. وتعبر هذه الموجات خلال الحواجز الصغيرة كالجدارن أو الأبواب أو الستارة الخفيفة. أما نقل الأوامر فلا يتطلب التصويب لانتشار الأمواج في كل الإتجاهات.

الاستعمالات
للحاكوم استعمالات متنوعة، فهو كالوسيط بين المُسْتَعْمل والآلة التي يريد تشغيلها، فهو يرسل إشارة حدّدها المستعمل بضغطه زرًّا معيّنًا. تُرْسَلُ الإشارة على شكل رقميٍّ (أصفار ووُحْدَان) للجهاز الذي يفك الشفرة الرقمية وينفذ الأمر المطلوب.

انظر أيضًا
 مركبة تحكم عن بعد

وصلات خارجية

  وصف لبروتوكولات للتحكم بالأشعة تحت الحمراء
  مبدأ عمل أجهزة التحكم بالأشعة تحت الحمراء

مراجع

أجهزة كهربائية
اختراعات بريطانية
تفاعل الإنسان مع الآلة
إلكترونيات استهلاكية
تحكم من بعد
تقنيات الأشعة تحت الحمراء
تقنيات تلفزة
تقنية مساعدة

جهاز تحكم عن بعد


Olaylar
 Macaristan Prensliği kuruldu.

Doğumlar
 Muktedir, Abbâsî halifesi (ö. 932)

Ölümler
 Álmos, Macar kabilelerinin öncüsü, hükümdarı (d. 820)

895


Sir Horace Walter Cutler  (28 July 1912 – 2 March 1997) was a British Conservative politician who served as leader of the Greater London Council from 1977 to 1981. He was noted for his showmanship and flair for publicity and was, in several ways, a forerunner of Thatcherism.

Early life
Cutler was born in Stoke Newington, London, into a large but rich family. He went to Harrow County School for Boys and Hereford Cathedral School, later joining his father's building business. He spent World War II in the Royal Naval Volunteer Reserve, and after the war became a businessman.

Local politics
In 1952 he first went into politics when he was elected as a Conservative member of Harrow Borough Council, where he became Leader of the Council in 1961. He was also elected to Middlesex County Council and was its last Leader, in 1963, before it was abolished to make way for the Greater London Council.

GLC membership

Cutler took one of the Harrow seats on the GLC at its first election, switching to Harrow West from 1973. He remained a member of it throughout its existence, one of only eight people to do so. His prominence at Middlesex made him well-known and he served as Deputy Leader under Sir Desmond Plummer when the Conservatives were in control from 1967. Plummer gave Cutler the Chairmanship of the Housing Committee which gave him responsibility for the GLC's hundreds of thousands of units of council housing. Cutler believed that local authorities had no role in housing, and instituted a scheme to allow tenants to buy their own homes at a discounted price – which later became one of the tenets of Thatcherism. He also forcibly transferred much of the GLC housing stock to the London Boroughs. Cutler was for many years a member of the Conservative Monday Club, and wrote a booklet in 1970 entitled Rents – Chaos or Commonsense? for the club.

Leader of the GLC
When the Conservatives lost control of the GLC in 1973 and Sir Desmond Plummer resigned as their Leader in 1974, Cutler was chosen as his successor. He was a populist and a showman who delighted in stunts, and when he won the 1977 GLC elections he became a very flamboyant Leader.  He was sceptical of the merits of the GLC, seeing it as "too big, too remote and too shadowy", and set up an inquiry under Sir Frank Marshall into its powers and existence; Marshall found enough to justify the continuation of the GLC.

Cutler wanted to extend the Jubilee line into Docklands but was refused the money by the Labour Government. Investment on the London Underground was not substantial and decisions taken during his period of office have been much criticised subsequently for leading to poor infrastructure in the long term. Cutler was also noted for meddling in detailed Underground management, which London Transport Chairman Sir Peter Masefield had to persuade him to stop.  He also made a bid to host the Olympic Games of 1988, being a sports fanatic, but the national government were not supportive of this.

Horace Cutler was knighted in the 1979 Birthday Honours.

Cutler would end up being the last Conservative leader of the GLC, and the last elected leader of the party in London-wide government until Boris Johnson in 2008.

Loss of power

In the 1981 GLC elections, Cutler made a great deal of the fact that Andrew McIntosh was likely to be deposed by the much more left-wing Ken Livingstone if the Labour Party won. He concentrated on attacking Livingstone during the campaign, saying that he wished to establish a Marxist power-base in London. Nevertheless, Labour won, and McIntosh was duly voted out in favour of Livingstone. Cutler gave up the Conservative Leadership in 1982, and left politics when the GLC was abolished in 1986.

Personal life
He died in Gerrards Cross, Buckinghamshire at age 84 in 1997.

References

External links
 Extract from televised debate between Sir Horace Cutler and Ken Livingstone from 1982

1912 births
1997 deaths
20th-century English businesspeople
20th-century English politicians
Conservative Party (UK) councillors
Councillors in Greater London
English justices of the peace
Knights Bachelor
Leaders of local authorities of England
Members of the Greater London Council
Officers of the Order of the British Empire
People educated at Harrow High School
People educated at Hereford Cathedral School
People from Stoke Newington
Royal Naval Volunteer Reserve personnel of World War II
Deputy Lieutenants of Greater London

Horace Cutler


Joan Nogué i Font (* 24. Mai 1958 in La Vall d'en Bas, Garrotxa) ist ein spanischer Humangeograph aus Katalonien.

Nogué i Font ist Professor an der Universität Girona (und war Lehrbeauftragter an der University of Western Ontario). Seit 2014 ist er Mitglied des Institut d'Estudis Catalans.

Werke
 El paisaje en la cultura contemporánea. Madrid: Biblioteca Nueva.

Weblinks

 Literatur von und über Joan Nogué im Katalog des Ibero-Amerikanischen Instituts Preußischer Kulturbesitz, Berlin

Einzelnachweise

Geograph (20. Jahrhundert)
Geograph (21. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Universität Girona)
Spanier
Geboren 1958
Mann

Joan Nogué i Font


Consum este o cooperativă spaniolă din sectorul de distribuție, cu sediul în Silla, Valencia.

Istoria
Născută (înființată) în 1975 în Valencia cu deschiderea primului său stabiliment în Alacuás. De atunci, evoluția sa a fost caracterizată de o creștere continuă, până la a se poziționa, în momentul de față, ca fiind una dintre cele mai importante intreprinderi ale sectorului de distribuție din Spania.

Începând din 1987 se produce un punct de cotitură în politica de expansiune a acestei entități economice numite Consum. Acest "lanț de supermarketuri" absoarbe companii din sectorul de distribuție care aveau deja o anvergură de dezvoltare deja considerabilă: Vegeva (1988), Ecoben, Alihogar (1991) și Jobac (1991), în Comunitatea Valenciană dupa cum Distac (1998) și Disbor (1999) în Catalonia.

La începutul decadei anilor 90, Consum constituie împreună cu  (în calitate de asociat fondator), o alianță comercială. Acest parteneriat se încheie în februarie 2004, după ce "Consum" a decis să se disocieze de acest proiect, din cauza diferențelor privitoare la modelul de organizare.

În 2007, Consum își face afirmată prezența în Catalonia, cu 53 de supermarket-uri Supersol, rețeaua de supermarketuri "Consum" și "Consum Basic" de care dispune în Catalonia. În același an, Cooperativa, achiziționează 62 de supermarket-uri Caprabo, distribuite pe teritoriul Comunității Valenciene, al Murciei, al Castiliei-La Mancha și Andaluzia. În luna mai 2010 dobândește proprietate si pe  12 supermarketuri Vidal Europa și unul ce aparținea grupului Eroski.
La data de 2017, Consum conta cu 680 de supermarket-uri proprii și francize Charter, cu o structură organizatorică cuprinzând 13,504 lucrători și 2,7 milioane de clienți, avand si calitatea de acționari. Cooperativa Consum, este prezentă în Comunitatea Valencia, Catalonia, Regiunea Murcia, Castilla-La Mancha, Andaluzia și Aragon. Aceasta cooperativa (Consum) are sediul în  și dispune de 5 platforme logistice în Silla (Valencia), , Riba-roja (Valencia), Sant Boi de Llobregat (Barcelona), el Prat de Llobregat (Barcelona) și . În 2016, a înregistrat o creștere a cifrei de afaceri de 10,5% în raport cu datele obținute în 2015, ajungând la 2.344 de miliarde de Euro și un profit de 46,8 milioane de Euro. Cooperativa "Consum" și-a crescut în 2016, cota de piață. la nivel național cotându-se la 4% clasându-se pe locul 6 in clasamentul național al companiilor de distribuție. În 2016, Consum implementează faza sa inițială ca "magazin cu comerț electronic", modalitate care permite achiziționarea a mai mult de 9.000 de produse.

Resurse Umane
În 2007, Consum primește certificatul de "Întreprindere Familiarmente-Responsabilă" din partea fundației numite "Fundación Másfamilia" pentru politica sa fată de ocuparea forței de muncă. În 2015, și 2016 Consum Cooperativa, a fost recunoscut cu certificatul "Top Employers" (Angajatori de Top), pentru eforturile sale în gestionarea resurselor umane și se clasează printre cele 63 dintre cele mai bune companii. în ce privește condițiile de lucru, din Spania. Aproximativ 95% din forța de muncă de Consum sunt "acționari cu drept de a participa la gestionarea și la profiturile" acestei intreprinderi.

Referințe

Link-uri externe
 Web de Cooperativa Valenciana Consum

Consum (Spania)


Gustav Franz Hüttig (Praga, 13 de mayo de 1890 - Graz, 1 de diciembre de 1957) fue un químico y profesor bohemio.

Biografía
Hüttig estudió química en la Universidad de Leipzig bajo la tutela de Arthur Hantzsch. Entre los años 1914 y 1922 fue profesor asistente en la Academia Minera de Clausthal. Después de ese período, Hüttig trabajó en lugares como Jena, Leipzig y Bonn. En 1926 se convirtió en profesor de química inorgánica y química analítica en la Universidad Técnica Alemana de Praga. En 1946 fue expulsado de Praga, por ser de etnia alemana.

Tras la Segunda Guerra Mundial, en 1946 Hüttig se hizo cargo del Instituto de Química Inorgánica y Química Física de la Universidad Técnica de Graz (la actual Universidad Tecnológica de Graz), de la cual fue rector en 1953-1954.

Algunas publicaciones
Las publicaciones más destacadas de Hüttig son las siguientes:

 "Das Ideal der Kunst" (Berlín. Wigand, 1913).
 "Über Gitterbestandteile, die im Kristallgitter vagabundieren" (Berlín. Gebr. Borntraeger, 1924).
 "Sammlung elektrochemischer Rechenaufgaben mit e. kurzen Übersicht über die wichtigsten Lehrsätze u. Konstanten" (Berlín. de Gruyter & Co., 1924).
 "Ueber die Zustände, welche während des Ueberganges von festen Stoffen in andere feste Stoffe durchschritten werden, und über die Wechselwirkung dieser Zustände mit dem gasförmigen Medium, in welchem sich die Veränderungen der festen Stoffe vollziehen" (Gotemburgo. Elander, 1937).
 "Das Erinnerungsvermögen der festen Materie und seine Einordnung in die Lehre von den aktiven Zuständen" (Praga. Deutsche Akademie d. Wissenschaften, 1944).
 "Anorganische Chemie" (Heidelberg. Winter, 1948).
 "Die Beeinflussung der elektrischen Leitfähigkeit sehr dünner Metalldrähte durch das umgebende Medium" (Berlín. Verl. Technik, 1951).

Reconocimientos
Hüttig recibió en 1936 la medalla Liebig, concedida por la Sociedad Alemana de Química. En 1954 le fue otorgada la medalla Wilhelm-Exner, premio concedido por la Fundación Wilhelm-Exner de la Asociación de Comercio de Austria.

Referencias

Químicos de la República Checa
Checos del siglo XX
Profesores de la Universidad de Graz
Profesores de la Universidad Técnica de Graz
Medalla Liebig
Miembros de la Leopoldina
Nacidos en Praga

Gustav F. Hüttig


Tetiana Mykhailivna Reshetniak (; nascida em 29 de setembro de 1984), mais conhecida por seu nome artístico Tayanna, é uma cantora, atriz e compositora ucraniana.

Biografia

Vida pregressa
Reshetniak nasceu na cidade de Chernivtsi. Aos oito anos, seus pais a incentivaram a ir para uma escola de música, na aula de acordeon, mas ela abandonou a escola cerca de um ano depois. Treze anos depois, Tatiana começou a estudar canto, primeiro em conjunto, e depois teve aulas individuais. Em 2001, durante uma visita a Lviv, Tatyana teve a oportunidade de se apresentar como conjunto antes da aparição do Papa João Paulo II. O primeiro evento significativo para ela foi uma viagem a Skadovsk para o festival dos Jogos do Mar Negro, onde conquistou o terceiro lugar. Tatyana tem três irmãos, dois gêmeos que são confeiteiros, um deles trabalhando também como cantor, e Misha Marvin que é cantor e muito conhecido na Ucrânia. Seus pais são Natalia e Mikhail. Quando Tatyana tinha 18 anos, ela se casou com o famoso produtor Dmitry Klimashenko.

2008–2011: Hot Chocolate
Em 2008, Tatyana tornou-se membro do girl group Hot Chocolate (Горячий Шоколад). Três anos depois, ela decidiu terminar com Dmitry Klimashenko. Dmitry não aceitou a decisão dela e eliminou Tatyana da girl band obrigando-a a pagar 50.000 $.

2014–2016: The Voice of Ukraine
Em 2014, Reshetniak participou da quarta temporada do The Voice of Ukraine (Голос країни), mas nenhum dos treinadores virou a cadeira. No verão do mesmo ano, ela lançou seu videoclipe para a música "Znayu i veryu" (Знаю и верю). Em 2015, voltou ao The Voice of the Ukraine, onde fez todos os treinadores virarem as cadeiras nas edições cegas, interpretando a tradicional canção ucraniana "Kray miy ridnyy kray" (Край мій рідний край). Reshetniak escolheu Potap como seu treinador e chegou até o último show da quinta temporada, onde conquistou o segundo lugar perdendo para Anton Kopitin na superfinal.

2017–presente
Em 2017, Tayanna competiu na seleção nacional ucraniana Vidbir 2017 para o Eurovision Song Contest 2017 com a música "I Love You". Apesar de ter obtido o mesmo número de pontos no total com O.Torvald em primeiro lugar, ela não conseguiu pontos suficientes por televoto e, portanto, não conseguiu representar a Ucrânia no Eurovision 2017.

Em 17 de novembro de 2017, ela lançou seu segundo álbum "Trymay mene (Тримай мене) ", em colaboração com o produtor Alan Badoev. O álbum consistia em sete faixas em ucraniano. Em dezembro de 2017, Tayanna com a música "Skoda (Шкода)" se apresentou no programa anual de música ucraniana M1 Music Awards 2017 e ganhou o prêmio "Proryv (Прорив року)" do ano.

Em fevereiro de 2018, Tayanna participou do Vidbir 2018 com a música "Lelya (Леля)" fazendo sua segunda tentativa de representar a Ucrânia no Festival Eurovisão da Canção. Apesar de ser favorita à vitória, acabou ficando na 2ª colocação perdendo por apenas 1 ponto para Mélovin.

Na primavera de 2018, ela fez sua turnê na Ucrânia. No dia 19 de maio de 2018, foi convidada a assistir à cerimónia dos Golden Firebird Awards, onde recebeu as estatuetas de "Clip do Ano" e "Cantora do Ano". Em 10 de dezembro, ela foi convidada especial no Prêmio Mulher do Terceiro Milênio, onde apresentou seu novo single "Fantastychna zhinka (Фантастична жінка)" e recebeu o prêmio na indicação "Rating".

Em novembro de 2018, Tayanna afirmou que tentaria novamente representar a Ucrânia no Festival Eurovisão da Canção. Em 10 de janeiro de 2019, ela se classificou para as semifinais do Vidbir 2019 com a música "Ochi (Eyes) ". Em 22 de janeiro, Tayanna anunciou por meio de suas contas nas redes sociais que se recusava a continuar na seleção ucraniana. Em 8 de fevereiro, ela lançou sua canção que iria disputar a seleção nacional, para representar a Ucrânia no Festival Eurovisão da Canção 2019, em Tel Aviv, Israel.

Em maio de 2021, ela foi anunciada como a porta-voz ucraniana do Eurovision Song Contest 2021, lendo os pontos do júri do país na final.

Discografia

Álbuns de estúdio

 9 песен из жизни ("9 canções da vida") (2016)
 Тримай мене ("Segure-me") (2017)

EPs

 TAYANNA. Портреты ("Retratos") (2016)

Singles

 "Я или она" ("Eu ou ela") com Lavika (2014)
 "Только Ты" ("Only You") (2014)
 "Самолёты" ("Aviões") (2014)
 "Обними" ("Abraço") (2014)
 "Любви больше нет" ("Não há mais amor") (2014)
 "Знаю и верю" ("Eu sei e acredito") (2014)
 "Забудь" ("Esquecer") (2014)
 "Если ты ждёшь" ("Se você está esperando") (2014)
 "Дышим" ("Respire") (2014)
 "Pretty Lie" com Lavika (2014)
 "Eu sou o único" (2014)
 "A!" ("Sim") (2015)
 "9 жизней" ("9 vidas") (2015)
 "Осень" ("Outono") (2016)
 "Eu te amo" (2017)
 "Шкода" ("É uma pena") (2017)
 "Квітка" ("Flor") (2017)
 "Леля" ("Lelya") (2018)
 "Фантастична жiнка" ("Mulher fantástica") (2018)
 "Очі" ("Olhos") (2019)
 "Як плакала вона" ("Como ela chorou") (2019)
 "Мурашки" ("Assustador") (2019)
 "Ейфорія" ("Euforia") (2020)
 "Жіноча cила" ("Força feminina") (2020)
 "Плачу і сміюся" ("Eu choro e rio") (2020)
 "Вийди на свiтло" ("Venha para a luz") (2020)
 "100 днiв" ("100 dias") (2020)

Ligações externas

Atrizes da Ucrânia
Compositores da Ucrânia
Cantores da Ucrânia

Tayanna


1914 je ukrajinski blackened death metal-sastav iz Lavova. Tekstovi njihovih pjesama tematski su vezani uz Prvi svjetski rat.

Povijest sastava

Sastav je osnovan 2014. godine, točno 100 godina od početka Prvog svjetskog rata. Nakon nekoliko singlova, prvi studijski album Eschatology of War objavljuju 2015. godine za ukrajinsku izdavačku kuću Archaic Sound. Na albumu se nalaze pjesme o bitci za Verdun, Božićnom primirju, talijanskoj postrojbi Arditima, a uvodna i posljednja pjesma "It's a Long Way to Tipperary" te "The Last Long Mile" su skladbe nastale za vrijeme Prvog svjetskog rata. Nakon toga objavljuju split album Ich hatt einen Kameraden s američkim sastavom Minenwerfer, te EP Für Kaiser, Volk und Vaterland! na kojem se nalazi obrada Nirvaninog hita "Something in the Way". Veću popularnost stječu svojim idućim, kritički hvaljenom studijskim albumu The Blind Leading the Blind, objavljenog 11. studenog 2018. u 11 sati i 11 minuta, točno na stotu godišnjicu proglašenja kraja prvog svjetskog rata. Na albumu se nalaze pjesme o Stodnevnoj i ofenzivi Meuse-Argonne, obrada pjesme "Beat the Bastards" škotskog punk sastava The Exploited, te su snimili videospot za pjesmu "C'est mon dernier pigeon". Zbog uspjeha albuma, potpisuju za austrijsku izdavačku kuću Napalm Records koja objavljuje reizdanje 2019. godine. Svoj treći studijski album, nazvan Where Fear and Weapons Meet objavljuju u listopadu 2021. godine. Članovi sastava su više puta eksplicitno izjavili da nemaju poveznica s nikakvim političkim ideologijama, već samo žele ispričati priče o užasima Prvog svjetskog rata.

Članovi sastava

(uz pseudonime članovi sastava koriste i nazive divizija kojima "pripadaju" te činove)
Trenutačna postava
5. divizija, Ulanen-Regiment Nr.3, Sergeanten - Vitalis Winkelhock - gitara
9. divizija, Grenadier-Regiment Nr.7, Unteroffiziere - Armin fon Heinessen - bas gitara (2014.-danas)
37. divizija, Feldartillerie-Regiment Nr.73, Wachtmiester - Liam Fessen - gitara (2014.-danas)
2. divizija, Infanterie-Regiment Nr.147, Oberleutnant - Ditmar Kumarberg - vokal (2014.-danas)
33. dvizija, 7.Thueringisches Inf.-Reg't. Nr.96, Gefreite - Rusty Potoplacht - bubnjevi (2016.-danas)

Bivši članovi
1Lt. Serge Russell (C Company 306th Machine Gun Battalion) - bubnjevi (2014. – 2016.)
Sgt. Andrew Knifeman (157th Field Artillery Regiment\40th Infantry Div.) - gitara (2014. – 2015.)
5. divizija, Ulanen-Regiment Nr.3, Sergeanten - Basil Lagenndorf - gitara (2015.)

Diskografija
Studijski albumi
Eschatology of War (2015.)The Blind Leading the Blind (2018.)Where Fear and Weapons Meet (2021.)

Split albumIch hatt einen Kameraden s Minenwerferom (2016.)

KompilacijaEschatology of War / Für Kaiser, Volk und Vaterland (2016.)

EP
 Für Kaiser, Volk und Vaterland!'' (2016.)

Izvori

Vanjske poveznice
Službena Facebook stranica

Sastavi heavy metala
Ukrajinski glazbeni sastavi
Sastavi black metala
Sastavi death metala
Sastavi doom metala

1914 (sastav)


Toma Budislavić (tal. Tommaso Nadal; Dubrovnik, 1545. – Napulj, 1608.) bio je prelat Katoličke Crkve koji je služio kao biskup trebinjsko-mrkanski od 1606. do 1608. godine. Osim toga bavio se liječništvom.

Životopis

Podrijetlom je iz Nevesinja. Rođen je u Dubrovniku 1545. godine, u obitelji Vice i Pere (rođ. Babić sa Šipana). Živjeli su u kući koja se nalazila kod Crkva sv. Vlahe u Dubrovniku. Otac mu je bio brijač–ranarnik u Dubrovniku. Godine 1569. Toma i stariji brat Leonard dobivaju stipendiju dubrovačkog Senata te odlaze na Sveučilište u Padovu. Godine 1572. prelazi u Bolognu, gdje je iste godine doktorirao filozofiju, medicinu i teologiju. Tako je petogodišnji studij svršio za svega tri godine. U rukopisnom priručniku "Svaštice" iz prirodoslovlja, njegova strica Grgura, koji je upotrebljavao za studij, pribilježio je i nekoliko naziva biljaka na hrvatskom jeziku. Taj se rukopis čuva u Sveučilišnoj knjižnici u Bologni.

Po povratku u Dubrovnik nastavlja obavljati liječničku službu. Zatim odlazi u Rim te po nekom poslu Rimske kurije u Carigrad. Tamo je liječio sultana Murata III. od astme. Za nagradu je dobio posjed Bobani kod Trebinja te je nagrađen doživotnim novčanim dohotkom. Od 1582. do 1585. boravi u Krakovu. Tamo je službovao kao osobni liječnik biskupa Petra Myszkowskog. Godine 1583. imenovan je kanonikom krakovske biskupije, a 1585. kralj Stjepan Báthory mu dodjeljuje plemićki status i naslov kraljevskog liječnika. Budislavić je bio pobornik sveslavenskog saveza, koji bi pod vodstvom poljske predvodio oslobođenje od Turaka. Od kralja Stjepana Báthoryja i kraljice Ane Jagelović dobio je preporuke za vlast na svome putovanju u Dubrovnik kako ne bi morao prolaziti razne karantene i pritvore zbog kuge. U Dubrovniku je od 1587. do 1606. bio službeni gradski liječnik.

Od 1587. do 1606. živi i djeluje u Dubrovniku te povremeno odlazi u Bosnu i Hercegovinu gdje liječi turske dužnosnike i velikodostojnike, usputno obavljajući i diplomatske misije za Dubrovačku Republiku.

U Dubrovniku je prijateljevao s humanistom Didakom Pirom, koji navodi da je Budislavić napisao raspravu o prirodi i umjetnosti (lat. "Tractatus de natura et arte"). Svojevremeno se dopisivao s prirodoslovcem Ulissom Aldrovandijem i slao mu podatke o flori i fauni Dubrovnika, Bosne i Hercegovine te Carigrada i okolice.

Zbog svoga društvenog napretka, gdje je od pučanina postao priznati liječnik, plemić i vitez, kod pojedinih dubrovačkih mladića izazivao je zavist. Poznate su satirične pjesme njegovih suvremenika Paške Primovića, Dominka Zlatarića i Valentina Sorkočevića. Najžešće je rasprave vodio sa Sorkočevićem (Valo Valović) koji je, u atriju Franjevačkog samostana u Dubrovniku, na ploči Budislavićevog groba, kojeg je dao za života podignuti, uništio njegov plemićki naslov (equum – konjanik).

Zajedno s Marom Battitorreom, 1599. godine u Veneciji, izdaje "Jeđupku". Kao autora naveden je dubrovčanina Andrija Čubranović. Neki su autori smatrali da je Čubranovića izmislio Budislavić, kojemu je posvećeno mletačko izdanje iz 1599., zbog vlastitog društvenog probitka. Slovo "N" koje stoji u naslovu pohvalne pjesme tendenciozno je atribuiran njegovu prezimenu Natalis. Također, Toma nikada nije uporabljivao inačicu svoga prezimena Budisaljić, kako je oslovljen u posljednjem stihu iste.

Nakon smrti biskupa Šimuna Menčetića, za trebinjsko-mrkanskog biskupa, imenovan je dominikanac Arkanđeo Gučetić. On je godinama odgađao odlazak u Rim na papinu potvrdu i biskupsko posvećenje pa se 1606. konačno odrekao biskupske časti.

I sam je Budislavić više puta odbijao biskupsku čast. Ipak, na prijedlog dubrovačkog Senata od 18. travnja 1606., papa Pavao V. ga imenuje, 25. rujna 1606., trebinjsko-mrkanskim biskupom. Tada je od pape dobio oprost da u roku od 6 mjeseci može biti promaknut u svete redove. Tako je u kratko vrijeme primio sve niže i više redove – od ostijarija do biskupstva. Krajem iste godine odlazi u Rim na biskupsko posvećenje. U bazilici sv. Lovre u Rimu prima red subđakonata iste godine. Umro je u Napulju u srpnju 1608. godine te je pokopan u jednoj od gradskih crkava.

Oporučno je ostavio 7.470 srebrnih dukata za podizanje Zavoda u Dubrovniku koji će služiti za odgoj klerika Trebinjske biskupije. Dvije kuće u svome vlasništvu oporučno je ostavio na raspolaganje nasljednicima na stolici trebinjsko-mrkanskih biskupa. Iz oporuke se vidi kako se zauzimao za uporabu slavenskog bogoslužja.

U literaturi mu se prezime navodi i kao: Budisaljić, Budislav, Natalić, Natalis, Nadal''.

Počasti

 Na svetkovinu Velike Gospe 2018. u Nevesinju je postavljena spomen-ploča na pročelju župne crkve u čast biskupa Budislavića, o 410. obljetnici njegove smrti.

Izvori

Literatura

Knjige

Članci

Mrežna sjedišta

Životopisi, Nevesinje
Životopisi, Dubrovnik
Hrvatski liječnici
Trebinjsko-mrkanski biskupi

Toma Budislavić


Šahovski savez Slovenije (slo. Šahovska Zveza Slovenije), krovno tijelo športa šaha u Sloveniji. Osnovan je 1990. godine. Sjedište je u Ljubljani, Bravničarjeva 33. Član je nacionalnog olimpijskog odbora. Slovenija pripada europskoj zoni 1.2a. Predsjednik je Milan Brglez (ažurirano 26. listopada 2019.).

Izvori

Vanjske poveznice
Službene stranice

Šah u Sloveniji
Slovenija

Šahovski savez Slovenije


Ksi (Ξ ξ) (Yunanca: Ξι, Ksi) Yunan alfabesinin ondördüncü harfidir. Fenike alfabesi'nin samekh  harfinden gelmektedir. Ksi harfi tek bir sesin değil /k/ ve /s/ seslerinin birleşimini temsil eder. Türkçede bu harfi temsil eden tek bir harf yoktur, fakat yazı dilinde bazen kullanılan X (x [iks]) ile aynı görevdedir.

Örnekler
ταξί (taksi) = taksi

ξαδέλφια (ksadélfia) = kuzenler

Μεξικό (Meksiko) = Meksika

ξύλο (ksýlo) = tahta

εξάνιο (eksánio) = hekzan

Ξ

Ksi


Hemolitik üremik sendrom (HÜS), kılcal damar kanaması sonucu Anemi, akut böbrek yetmezliği ve düşük trombosit seviyesi ile  tanımlanır.  En sık görülen şekli, kanamalı ishal yapan E. coli (başlıca O157:H7 serotipi) enfeksiyonlarının bazılarında  görülen bir komplikasyondur.

Belirtileri
Çocuklarda görülen klasik HÜS vakaları E. coli O157:H7 serotipinin nedenolduğu kanlı ishalden sonra meydana gelir.  Etiyolojide çoğunlukla verotoksin ( E.Coli) ve shiga toksin
( Shigella dysanteria tip 1) sorumludur.  Bakterinin neden olduğu yangı tepkisi sonucu gelen polimorfonükleer nötrofillere (PMN) bağlanan toksin molekülleri bu hücreler tarafından taşınarak kanda yayılır.  Toksin, Gb3 adlı reseptörler taşıyan hücrelere gelince onlara bağlanır, içlerine girip onları öldürür (PMN'lerde Gb3 reseptörü yoktur).  Kılcal damarların epitelleri bu reseptörleri taşıdığı için hastalığın birinci aşamasında kalın bağırsağı çevreleyen damarlar hasar görüp kanarlar, ishalin kanlı olması bu yolla olur.

İkinci aşamada, böbrek kılcal damarlarına ve böbrek endoteline bağlanan toksin orada bir enflamasyon reaksiyona neden olup akut böbrek yetmezliğine neden olur.  Bunun sonucu kan temizlenemez, idrar üretimi azalır veya durur, ödem, yüksek tansiyon ve akciğer ödemi meydan gelir.

Kan damarlarının hasara uğraması pıhtılaşma mekanizmasını harekete geçirir.  Bunun sonucu kandaki trombosit sayısı azalır.  Eğer çok büyük bir azalma olursa başka kanamalar durdurulamaz, deri altında kanamalar (hematom ve purpuralar) görülür, ama iç kanamalar enderdir.

Trombositlerin damar duvarlarında birikmesi duvar yüzeyinin artık düzgün olmamasına neden olur.  Kan akışı sırasında geçen alyuvarlar bu çıkıntılara takılarak yırtılırlar veya hasar görürler.  Alyuvar sayısındaki bu düşüşe hemolitik anemi denir.  Eğer bu anemi önemli bir düzeyde olursa dokulara yeterince oksijen gitmemesine neden olur, kan nakli gerekir.

Diğer organlar
Toksin diğer kılcal damarlara da ulaşabildiği için diğer organlar da etkilenebilir.  Bu yüzden nörolojik sorunlar (havale, baş ağrıları, koma, afazi vs.), karaciğer, pankreas, kalp sorunları olabilir.  Genelde bu tür sorunlar enderdir ve en ciddi vakalarda görülürler.

Türleri
HÜS, E. coli O157:H7 enfeksiyonlarının %2,7'sinin ardından görülür. Ender olarak Shigella enfeksiyonlarının ardından da görülebilir.

Yetişkinler de HÜS benzer belirtiler ve patoloji gösterir ama bu, Şiga toksininin değil, aşağıda sıralanan hastalıkların ender bir sonucudur: AIDS, antifosfolipit sendromu (Lupus ve genelleşmiş aşırı pıhtılaşma ile ilişkili), doğum sonrası böbrek yetmezliği, malign hipertansiyon, skleroderma ve kemoterapi (mitomisin, siklosporin, sisplatin ve bleomisin).

Üçüncü bir HÜS türü Kalıtsal HÜS'tur.  HÜS vakalarının %5,10'nu oluşturur, kompleman sisteminin kontrol dışı etkinleşmesine neden olan kalıtsal bir sorundur. Sık tekrarlanan trombozlar yüzünden ölüm oranı yüksektir.

HÜS en çok 6 ay ile 4 yaş arasında görülür.

Tanı
Klinik olarak HÜS ile trombotik trombositopenik purpuranın  (TTP) birbirlerinden ayırdedilmesi çok zordur.  Laboratuvar özellikleri birbirlerine çok benzer,  ve TTP'de genelde ishal olmasa da her HÜS vakasından evvel de ishal olmayabilir.

Tedavi
Böbrek kendini onarana kadar destek tedavi ve ihtiyaca göre dializ yapılır.  Trombosit transfüzyonu sonucu kötüleştirebilir.  Ağır vakalarda ve HÜS ile TTP arasında karar verilemediğinde plazmaferesis önerilir.

Antibiyotik tedavisi bir işe yaramaz çünkü hastalığın tanısı konduğunda toksin artık üretilmiştir.  Hatta bakteriyi öldürerek daha fazla toksin salgılanmasına neden olunabilir.  İshal ilaçları da önerilmez çünkü bakterinin doğal olarak atılmasını yavaşlatırlar.

Opioit ağrı kesiciler de kötü etkilidirler çünkü onlar da ishali azaltırlar. Non-steroid antienflamatuar ilaçlar da (aspirin gibi) böbrek işlevini bozup kanamaları artırabilirler.

Prognoz
Hemolitik üremik sendromlu kişilerin üçte birinin böbrek fonksiyonunda yıllar sonra bozulma meydana gelebilir ve bazıları uzun dönemli dialize gerek duyarlar. İyileşen çocukların uzun süre kontrolü gereklidir.  Vakaların %8'inde hayat boyu süren komplikasyonlar görülür: yüksek tansiyon, titreme nöbetleri (havale), körlük, felç ve kalın bağırsağı alınmışsa bunun etkileri.  HÜS'un genel mortalite oranı %5,15'tir.  Büyük çocuklar ve yetişkinlerin prognozu daha kötüdür.

Dış bağlantılar
 Online Inheritance in Man:   Kalıtsal HÜS (İngilizce)
 About HUS   (İngilizce)
 Proulx et al. (2001) Pediatric Research 50:163-171. Pathogenesis of Shiga Toxin-Associated Hemolytic Uremic Syndrome
 Goodship, T.J. (2004) Génétique et Physiopathologie du Syndrome Hémolytique et Urémique (SHU) et du Purpura Thrombotique Thrombocytopénique (PTT)  (Fransızca)
  GeneReviews/NCBI/NIH/UW entry on Atypical hemolytic-uremic syndrome

Kaynakça

Kan hastalıkları
Nefroloji

Hemolitik üremik sendrom


Herms is a surname and given name. Notable people with the name include:

George Herms (born 1935), American artist
René Herms (1982-2009), German middle-distance runner
Herms Niel (1888-1954), German composer of military songs and marches

See also
Herm (disambiguation)

Herms


El Bell 525 Relentless es un helicóptero en proceso de desarrollo por parte de la compañía estadounidense Bell Helicopter, para uso civil. Se trata de un helicóptero de tamaño medio de 8 toneladas de peso máximo al despegue, bimotor y polivalente. Este helicóptero se convertirá en la aeronave de mayor tamaño fabricada en solitario por la compañía, sucediendo al Bell 214ST.

Diseño y desarrollo
El Bell 525 será desarrollado para cubrir un requerimiento de un helicóptero medio. Será construido principalmente de materiales compuestos y metal, y será el primer helicóptero comercial en incorporar controles de vuelo fly-by-wire, con señales táctiles. El sistema el de triple redundancia, y se desarrolla en dos ambientes de simulación. El 525 estará propulsado por una pareja de motores turboeje GE CT7-2F1, con un nuevo sistema de rotor de materiales compuestos de cinco palas. El coste del 525 todavía no ha sido determinado, pero se espera que sea competitivo en misiones de entre los 92,6 km y los 740,8 km, realizadas por helicópteros como el AgustaWestland AW139 y el Sikorsky S-92.

El Bell 525 está diseñado para cubrir la emergente categoría de tamaño "Super Medio" adecuada para apoyar operaciones costeras de petróleo y gas, proviniendo el 50% de los clientes de ese sector. Los helicópteros en desarrollo de la misma clase son el Airbus Helicopters H175 y el AgustaWestland AW189.  El primer vuelo del Bell 525 estaba planeado para finales de 2014. PHI, Inc. es el cliente de lanzamiento del modelo.

Tras un retraso de seis meses, el Bell 525 realizó su primer vuelo el 1 de julio de 2015. Bell espera la certificación en 2017. La FAA recomendó reglas especiales en mayo de 2016. El 6 de julio de 2016, un Bell 525 se estrelló durante un vuelo de pruebas, muriendo ambos tripulantes. La aeronave se despedazó en vuelo mientras viajaba a alrededor de 368,54 km/h a una altitud de alrededor de 609,6 m. El accidente retrasó la certificación.

Capacidades
El Bell 525, se caracteriza por su capacidad de helicóptero de alcance medio en su eso comercial, siendo interesante su análisis de capacidad. Teniendo un área del piso de pasajero de 8.2 [m2] podremos tener una capacidad de pasajeros: 2 de tripulación de cabina y 16 pasajeros en distribución de asientos estándar, mientras que en alta densidad podemos llegar a los 20 pasajeros. Mientras que el volumen del compartimiento de equipaje puede llegar a considerarse de 3.6 [m3].

Componente Garmin G5000H
Bell 525 es el primer helicóptero comercial que cuenta con el componente Garmin G5000H, un conjunto de aviónica con pantalla táctil que permite la correcta configuración del  fly-by-wire, permitiendo de esta forma disminuir la carga de trabajo del piloto mediante fácil sintonización de las frecuencias de comunicación y navegación permitiendo una fácil planificación del vuelo. El sistema tiene dos ranuras para tarjeta SD, facilitando las tareas de entrada y salida de datos, facilitando el bus de datos digital para la carga de planes de vuelo, bases de datos, datos de vuelo crítico, etc.

Mediante la aviónica Garmin G5000H, incorpora la primera cabina de mando de vidrio con pantalla táctil diseñada para helicópteros, que cuenta con los siguientes subcomponentes tecnológicos:

 Indicador de situación de potencia (PSI): Integrado en la pantalla de comando, basada en información instantánea y concreta de la situación de potencia. Puede estar en verde, amarillo o rojo dependiendo de la potencia necesaria y exigida durante la actuación.
 Comunicación y navegación:  Basado en la integración del Garmin 6300H que permite incluir un GPS/WAAS, transceptor VHF COM y receptores VHF NAV. Pero también permite un procesador de audio para la alerta auditiva.
 Software Garmin: Sistema considerado "Under Glass" al que podemos acceder y controlar a través de la pantalla táctil GTC 575H, controlamos por ejemplo: Circuitos eléctricos, limpiaparabrisas, iluminación de la cabina, iluminación externa, cámara de video, sistema ambiental, sensores de nivel de aceite estático
 Pantalla: Conocida como "Primary Flight Display (PFD) Typical User Selected Formats", pantalla intuitiva que permite un fácil escaneo visual de parámetros como actitudes, velocidad del aire, HSI, altitud y VSI. Cuenta con cuatro pantallas para ambos tripulantes de cabina.
 Tecnología de visión sintética del helicóptero (HSVT): permite una representación en 3D del terreno, los obstáculos, el tráfico y más en cualquier condición de visibilidad.

Electrónica

Especificaciones

Aeronaves relacionadas

Referencias

Enlaces externos
 Bell 525 web site
 ANALYSIS: Bell 525 Relentless cutaway and technical description
 Cutaway drawing of 525
 Web oficial del Bell 525 (en inglés)

525
Helicópteros biturbina
Helicópteros civiles utilitarios de Estados Unidos de los años 2010

Bell 525


Skilloundía, en , est un village et un ancien dème du district régional d'Élide, en Grèce-Occidentale. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème d'Andrítsena-Kresténa.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte  tandis que celle du village s'élève à .

La localité tire son nom de la cité antique de Scillonte.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Grèce-Occidentale
Village en Grèce-Occidentale
Élide

Skilloundía


بلدية سان فيرناندو ، هي إحدى بلديات مقاطعة قادس, التي تقع في منطقة الأندلس جنوب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 88.333 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

بلديات قادس
صفحات توضيح أسماء أماكن

سان فيرناندو (قادس)


Marcelinho Carioca (født 31. december 1971) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Brasiliens fodboldlandshold

|-
|1998||2||2
|-
|1999||0||0
|-
|2000||0||0
|-
|2001||1||0
|-
!Total||3||2
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Marcelinho Carioca


Marvin Lee Minsky (født 9. august 1927, død 24. januar 2016) var en amerikansk matematiker, datalog og kognitionsvidenskabsmand, der især er kendt for sin forskning inden for kunstig intelligens (Artificial Intelligence, AI). Han var en af grundlæggerne af AI-laboratoriet på Massachusetts Institute of Technology (MIT), ligesom han var forfatter til en række skrifter vedrørende AI og filosofi.

Karriere
Minsky er uddannet matematiker fra Harvard (B.A. 1950) og Princeton (Ph.D. 1954). I 1958 blev han ansat på MIT, og året efter etablerede han sammen med John McCarthy Computer Science and Artificial Intelligence Laboratory på stedet.

Blandt hans bidrag inden for teknologi og it var opfindelsen af det konfokale mikroskop (en forløber for vore dages konfokale laserskanningsmikroskop, 1957) samt en hovedmonteret grafisk skærm (som man selv ser i, 1963). Sammen med Seymour Papert udviklede han også den første Logo-"skildpadde". Så tidligt som 1951 konstruerede han sammen med Dean Edmonds den første tilfældigt forbundne neurale netværkslæringsmaskine kaldet SNARC.

Sammen med Papert skrev Minsky bogen Perceptrons (udgivet 1969), der kom til at blive grundlaget for analyse af kunstige neurale netværk. Bogen var kontroversiel inden for AI-forskningen, og nogle forskere mener, at den var med til at hæmme forskningen i neurale netværk i 1970'erne.

I 1970'erne fremlagde Papert og Minsky en teori, som de kaldte The Society of Mind, som søger at forklare, hvordan det vi kalder intelligens, kunne være et produkt af interaktionen mellem ikke-intelligente dele. Han skrev også senere om, hvordan den menneskelige intelligens fungerer, og han kritiserede mange teorier herom, samtidig med at han skabte egne nye, ofte mere komplicerede, teorier om emnet.

Privatliv
Marvin Minsky var søn af jødiske forældre, men selv var han ateist. Han var en talentfuld pianist, der gerne improviserede i sit spil.

Han var gift med børnelægen Gloria Rudisch. Parret fik tre børn.

Referencer

Matematikere fra USA
Dataloger fra USA
Personer fra New York City

Marvin Minsky


Aylette Buckner (* 21. Juli 1806 in Greensburg, Kentucky; † 3. Juli 1869 in Lexington, Kentucky) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1847 und 1849 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Leben
Aylette Buckner, Sohn des Kongressabgeordneten Richard Aylett Buckner (1763–1847), besuchte das New Athens Seminary. Nach einem anschließenden Jurastudium und seiner Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Greensburg in diesem Beruf zu arbeiten. Politisch wurde er Mitglied der Whig Party. In den Jahren 1842 und 1843 saß er als Abgeordneter im Repräsentantenhaus von Kentucky.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1846 wurde Buckner im vierten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1847 die Nachfolge von Joshua Fry Bell antrat. Da er bei den folgenden Wahlen dem Demokraten George Caldwell unterlag, konnte er bis zum 3. März 1849 nur eine Legislaturperiode im Kongress absolvieren. In dieser Zeit endete der Mexikanisch-Amerikanische Krieg. Nach seiner Zeit im US-Repräsentantenhaus zog Buckner nach St. Louis in Missouri, wo er als Anwalt praktizierte. Im Jahr 1864 kehrte er nach Lexington zurück. Dort ist er am 3. Juli 1869 auch verstorben.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied des Repräsentantenhauses von Kentucky
Mitglied der United States Whig Party
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1806
Gestorben 1869
Mann

Aylette Buckner


Suppe på en pølsepind er en tegnefilm i serien Der var engang... (eng. titel The Fairytaler), der blev udsendt i forbindelse med H.C. Andersens 200 års fødselsdag i 2005.

Danske Stemmer:
 H.C. Andersen Henrik Koefoed
 Musekonge Gordon Kennedy
 Køkkenmus Trine Dyrholm
 Prinsesse grå Michelle Bjørn-Andersen
 Prinsesse hvid Puk Scharbau
 Prinsesse brun Iben Hjejle
 Musekongens mor Anne Marie Helger
 Ugle Kirsten Olesen
 Myredronning Pauline Rehne

Øvrige stemmer:
 Peter Belli
 Birgitte Raaberg
 Henrik Lykkegaard
 Mette Marckmann
 Kaya Brüel
 Timm Mehrens

Bagom:
 Instruktør: Jørgen Lerdam
 Original musik af: Gregory Magee
 Hovedforfatter: Gareth Williams
 Manuskriptredaktører: Linda O' Sullivan, Cecilie Olrik
 Oversættelse: Jakob Eriksen
 Lydstudie: Nordisk Film Audio
 Stemmeinstruktør: Steffen Addington
 Animation produceret af: A. Film A/S
 Animationsstudie: Wang Film Production

En co-produktion mellem
Egmont Imagination, A. Film & Magma Film

I samarbejde med:
Super RTL & DR TV

Eksterne henvisninger

Der var engang
Film fra Danmark (administrationskategori)

Suppe på en pølsepind (Der var engang...)


Grekçe () veya Antik Yunan dili (), Antik Yunanistan'da ve Doğu Akdeniz havzasında MÖ 9. yüzyıldan MS 6. yüzyıla kadar konuşulmuş olan ölü bir dildir. Arkaik, Klasik ve Helenistik dönemleri vardır. Antik Yunanca olarak da bilinir.

Bugünkü Yunancanın atası sayılmakla beraber gerek farklı harfler kullanması gerek telaffuz farkları gerekse dil bilgisi ve oldukça gelişmiş bir vurgu sistemi ile bugünkü Yunancadan oldukça farklıdır.

Grekçe Dilbilgisi

Fiiller

Grekçede fiiller mastar, emir, dilek - şart ve istek kipi olmak üzere dört farklı forma sahiptir.

Mastar
Çekimlenmemiş fiiller -σαι, -ειν, -σθαι, -ναι eklerinden mutlaka birisine sahiptirler ve bu ekler fiillerin hangi zamana ait olduklarını da bildirirler. Bütün mastarlar ön eksiz olmakla birlikte, edilgen yapıdaki bütün fiiller -σθαι ekiyle bitmektedir.

Emir kipi
Emir kipi, komuta verirken kullanılan bir fiil formudur. Sıklıkla ikinci tekil ve çoğul şahıslarda kullanılır. Olumsuz bir komuta verilmek istendiğinde, cümleye μή negasyonu eklenir.

Dilek - Şart kipi (Konjunktiv ya da Subjonktiv)
Dilek - Şart kipi ile çekimlenen fiillerin eklerinde mutlaka ω (ō) ya da η (ē) harfi bulunur. Nadiren bazı durumlarda ikinci ve üçüncü tekil şahısta bu harfler görünmez. Dilek - şart kipi yalnızca geniş zaman, aorist ve geçmiş zaman'da olsa da, geçmiş zamanda dilek - şart kipi oldukça nadir kullanılmaktadır. Aşağıda geniş zamanda dilek - şart kipiyle çekimlenen bazı fiiller listelenmiştir

Bu fiil türü ana cümlede kullanıldığından, çevirisinde 3 farklı duruma dikkat etmek gerekmektedir.

 Adhortativ: şiddetli tavsiye ve öneri, genellikle birinci çoğul şahıs ile birlikte kullanılır. Örnek: ἄγε νῡν, ἴωμεν (áge nūn, íōmen): Hadi gel, gidelim.
 Dubitativ: şüpheli, ihtiyatlı, onay bekleyen, genellikle fiilin soru olarak formüle edildiği cümlelerde görülür. Örnek: εἴπωμεν ἢ σῑγῶμεν (eípōmen ḕ sīgômen?): Konuşmalı mıyız?
 Prohibitiv: yasaklayıcı ifadeler, olumsuz buyruklar. Örnek: μὴ θαυμάσῃς (mḕ thaumásēis): Şaşırma!.
Bu fiil türü yan cümle olarak kullanıldığında genellikle tam olarak belirli olmayan gelecek bir zamana ya da mevcut zaman içerisinde tekrarlayan bir olaya işaret etmektedir. Aşağıda listelenen üç farklı duruma dikkat etmek gerekir.

 Cümle içerisinde ἄν (án) ya da ἐάν (eán) kelimecikleri varsa, çeviri "şayet, ise, -inde" gibi şartlı kip ile yapılmalıdır. Bu çeviriler genellikle sürekli tekrar eden olaylara işaret ettiğinden geniş zaman ya da tek seferlik gelecek bir olaya işaret ettiğinden gelecek zaman dahilinde yapılır. Geçmiş zamanın ifade edilmesi gerektiği durumlarda bu kelimecikler olmaksızın optativ kullanılır. Örnek: ἢν μὲν ἀνάγκη ᾖ, πολεμήσομεν (ḕn mèn anánkē êi, polemḗsomen): Eğer gerekliyse, savaşacağız.
 Cümle içerisinde ινα, ως, οπως kelimecikleri varsa, bu cümleler belirli bir amaç bildirir. Örnek: δίδαξον καὶ ἐμέ, ἵνα σοφώτερος γένωμαι (dídaxon kaì emé, hína sophṓteros génōmai): Bana da öğret ki, daha bilge olabileyim.
Bir şeyin bilinmediği ifade edildiğinde ve korku ya da şüphe bildiren fiiller ile başlayan cümlelerde yan cümlede görülür. Örnek: φοβεῖται μὴ πολιορκώμεθα (phobeîtai mḕ poliorkṓmetha): Kaybetmiş olmaktan korkuyor.
Latincede "olurdu" ya da "olmuş olurdu" gibi cümleleri ifade etmek için bu kip kullanılmasına karşın, Grekçede bunun gibi ifadeler için aorist ya da imperfekt kullanılır.

İstek kipi (Optativ)

Kaynakça

Grekçe


أنوار العقول من أشعار وصي الرسول هو ديوان شعر ينسب لعلي بن أبي طالب جمعه قطب الدين الكيدري، وبه أشعار بقوافي جميع أحرف الهجاء. وقد كان الكيدري جمع قبل ذلك شعر علي بن أبي طالب في المواعظ خاصة وسماه « الحديقة الأنيقة » ثم ظفر بديوان له مما جمعه هبة الله بن محمد الحسيني فرتبها كلها في ديوان واحد وسماه « أنوار العقول في أشعار وصي الرسول». وبعد كتاب أنوار العقول في أشعار وصي الرسول مع الترجمة الفارسية خلال السطور بنفس الخط إلا عدة أوراق من آخرها فإنها كانت ساقطة فتممت فيما بعد، والخطوطة مقروءة على المجلسي، قرأها عليه محمد مؤمن الرازي سنة 1092 ، فكتب له الإنهاء والإجازة بخطه.

قطب الدين الكيدري
أبوالحسن محمد بن حسین بن تاج الدین حسن بن زین الدین محمد بن حسین بن أبي المحامد البیهقي النیشابوري يعد من أشهر جامعي أشعار علي بن أبي طالب، وهو كما يتضح من اسمه ينتسب إلى ناحية بيهق خراسان، عاش في القرن السادس في مجتمع تملؤه المعتقدات الشيعية، ولاتتوفر معلومات كثيرة عن حياته.

منهجية الكتاب
 المقدمة : يتعرض فيها المصنف إلى أسانيد الأشعار واعتبار صحة نسبتها إلى علي بن أبي طالب ومدى تعلقه بهذه الأشعار .
 الأشعار : ابتدأ ذكر الأشعار بعبارة : (قال أمیرالمومنین وإمام المتقین، ووصي رسول رب العالمین، وقائد الغر المحجلین، ووارث علوم الأنبیاءوالمرسلین، یعسوب الأمة وأفضل الخلائق أجمعین، علی بن أبي طالب رضی الله عنه وأولاده أجمعین) .
 توضيحات : حيث كان يقدم لبعض الأشعار توضيحات مختصرة أو مطولة قد تصل لعدة أسطر أحيانا حول الأبيات ثم ذكرها .
 مواضيع الأشعار : كان أحيانا يتعرض إلى مواضيع الأبيات الشعرية مثل (في أیام الأسبوع) ، (في المناجاة) ، (في مرثیة النبي )وغيرها .
 زمان الأشعار : كان أحيانا يقدم تقريرا لزمن إلقاء الأشعار مثل : (وقال رضي الله عنه عند قبر فاطمة رضي الله تعالی عنهما) ، (وقال حین قتل عنترة بن الصامت یوم بدر) ، (وقال حین قتل صحیح الیهودي) وغيرها .
 ذكر المخاطب : في بعض الموارد كان يذكر المخاطب الذي وجهت له الأبيات الشعرية، مثل (یوصي ابنه الحسین رضي الله عنهما) ، (روي أنه رضي الله عنه وقف علی قبر النبي (ص) وقال : بابي أنت وأمي یا رسول الله ! إن الجزع لقبیح إلا علیك، وأن الصبر جمیل إلا عنك . ما فاض دمعي عند نائبة / إلا جعلتك للبكاء مسببا )وغيرها .
 الرواة : كان أحيانا ما ينقل عن الرواة بذكر اسمائهم، مثل (روى الشیخ أبوجعفر الطوسي بإسناد عن أبي الأسود الدؤلي ، وقد وأردهاغیر أبي جعفر بألفاظ مختلفة) .
 شعراء آخرون : يذكر أحيانا اشعار قد نسبت لعلي بن أبي طالب وإلى شعراء آخرين، مثل (وله وقیل للحضرمي) ، (ومما نسب إلیه، وقیل هما لأبي نواس) .
 شعرالرجز : قدم المصنف توضيحا عند ذكر الأشعار الارتجازية تبين من خلالها الطرف الثاني للحوار، مثل (قال مرحب الیهودي : ؛ فأجابه علي رضي الله عنه:).
 الخاتمة : وتتضمن بيتين من الشعر في مدح هذا الديوان.

انظر أيضًا
 نهج البلاغة
 الخطبة الشقشقية
 الخطبة المونقة
 الخطبة القاصعة
 الخطبة غير المنقوطة
 خلافة محمد (كتاب)

مصادر

دواوين شعر

أنوار العقول من أشعار وصي الرسول


Alain Juppé (; )  un om politic francez, membru al Uniunii pentru o Mișcare Populară (UMP). A fost prim-ministrul Franței din 17 mai 1995 până în 2 iulie 1997 în cadrul președinției lui Jacques Chirac. Din 2006 este primar al orașului Bordeaux.

Note

Legături externe
  Blog-ul lui Alain Juppé
  Pagina pe site-ul al Adunării Naționale (arhivă)

Nașteri în 1945
Prim-miniștri ai Franței
Absolvenți ai École Normale Supérieure
Absolvenți ai Lycée Louis-le-Grand

Alain Juppé


Strumparnir 3 (enska: Smurfs: The Lost Village) er bandarísk-kvikmynd frá árinu 2017.

Tenglar

Bandarískar kvikmyndir
Kvikmyndir frumsýndar 2017

Strumparnir 3


Benno von Massow ist der Name folgender Personen:

* Benno von Massow (Generalleutnant, 1827) (1827–1904), deutscher Generalleutnant
 Benno von Massow (Generalleutnant, 1859) (1859–1938), deutscher Generalleutnant

Benno von Massow


An Leiothrix mendesii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Harold Norman Moldenke. An Leiothrix mendesii in nahilalakip ha genus nga Leiothrix, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Leiothrix (Eriocaulaceae)

Leiothrix mendesii


Pabo, usa na darako na tamsi sa genus Meleagris sakob san pamilya phasianidae, sa ordo galliformes. Lumad ini sa Amerika. An usa na specie, an Meleagris gallopavo o wild turkey, amo in lumad ngan mahihiagian sa kagurangan san North America. Usa na descendant sini na specie an domestik na pabo. An usa pa na living specie amo an Meleagris ocellata o ocellated turkey, na mahihiagian sa kagurangan san Yucatán Peninsula.

Taxonomiya
Sakob san pamilya Phasianidae an pabo. Kaarangay sini an pheasant, partridge, francolin, manok, grouse ngan pogo ilarum san ordo Galliformes. An genus na Meleagris amo in nagsasayuan na genus sa Meleagridinae subfamily, dati na kilala na Meleagrididae family, kudi yana adi na skob san pamilya san Phasianidae.

Mga kasarigan

tamsi

Pabo


Justin Boyd Wilson (Moorgate, Južni Yorkshire, Engleska, 31. srpnja 1978. − Allentown, Pennsylvania, SAD, 24. kolovoza 2015.) je bio britanski vozač automobilističkih utrka. Godine 1998. osvojio je naslov prvaka u Formuli Palmer Audi, a 2001. naslov u International Formula 3000 prvenstvu. U Formuli 1 je nastupao 2003. prvo u Minardiju gdje mu je momčadski kolega bio Jos Verstappen, da bi na sredini sezone prešao u Jaguar gdje mu je momčadski kolega bio Mark Webber. Najbolji rezultat je ostvario na predzadnjoj utrci na Velikoj nagradi Sjedinjenih Američkih Država kada je na Indianapolisu osvojio osmo mjesto. Od 2004. do 2015. je u nastupao u IndyCaru, gdje je skupio ukupno sedam pobjeda, a najbolje rezultate je ostvario 2006. i 2007. kada je osvojio titulu viceprvaka, oba puta iza prvaka Sébastiena Bourdaisa. Od 2008. do 2015. je upisao osam nastupa na 500 milja Indianapolisa, a najbolji rezultat je ostvario 2013., kada je u bolidu Dallara-Honda za momčad Dale Coyne Racing osvojio peto mjesto. Na utrci 24 sata Daytone je nastupio sedam puta, a 2012. je zajedno s A.J. Allmendingerom, Oswaldom Negrijem Jr. i Johnom Pewom, pobijedio na utrci.
Dana 23. kolovoza 2015. na utrci IndyCara na stazi Pocono Raceway, vodeći u utrci Sage Karam je u 180. krugu udario u zid, a Wilsona je pogodila krhotina koja je otpala s Karamovog bolida. Wilson je odmah nakon toga zračnim putem prevezen u Lehigh Valley bolnicu u Allentownu, gdje je prvo bio u komi, da bi sutradan preminuo od ozljeda.

Izvori

Vanjske poveznice
Justin Wilson - Driver Database
Justin Wilson - Stats F1
Justin Wilson - Racing Sports Cars

Britanski vozači Formule 1

Justin Wilson


Walter Pauli ist der Name folgender Personen:

* Walter Pauli (Unternehmer) (1898–1991), deutscher Unternehmer
 Walter Pauli (Polizist) (1953–1975), deutscher Polizist

Siehe auch:
 Walter Pauly

Walter Pauli


Türk tarihinde Halil Paşa olarak anılan birden fazla kişi bulunmaktadır. Bunlar;

 Çandarlı Kara Halil Hayreddin Paşa
 Osmancıklı İmamzade Halil Paşa
 Çandarlı (2.) Halil Paşa
 Damat Halil Paşa
 Koca Halil Paşa
 Hacı Halil Paşa
 İvazzade Halil Paşa
 Halil Hamid Paşa
 Halil Rıfat Paşa
 Gürcü Halil Rifat Paşa
 Enver Paşa'nın amcası Halil Kut
 Ressam Halil Paşa
 Halil Kamili Paşa

Halil Paşa


101P/Černyh-B, komet Jupiterove obitelji.

1992. je godine uočeno da se 101P/Černyh raspolovio. JPL zaključio je da se to zbilo travnja 1991. kad je bio na 3,3 AJ od Sunca. Tad je nastao 101P/Černyh-B.

Izvori

Kometi

101P/Černyh-B


Onthophagus tnai é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Nithya & Sabu em 2012.

Referências

Ligações externas

tnai
Coleópteros descritos em 2012

Onthophagus tnai


Onthophagus susterai é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Balthasar em 1952.

Referências

Ligações externas

susterai
Coleópteros descritos em 1952

Onthophagus susterai


An Bromus pseudosecalinus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Philip Morgans Smith. An Bromus pseudosecalinus in nahilalakip ha genus nga Bromus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Bromus

Bromus pseudosecalinus


Aaron Temkin Beck (July 18, 1921 – November 1, 2021) was an American psychiatrist who was a professor in the department of psychiatry at the University of Pennsylvania. He is regarded as the father of cognitive therapy and cognitive behavioral therapy (CBT). His pioneering methods are widely used in the treatment of clinical depression and various anxiety disorders. Beck also developed self-report measures for depression and anxiety, notably the Beck Depression Inventory (BDI), which became one of the most widely used instruments for measuring the severity of depression. In 1994 he and his daughter, psychologist Judith S. Beck, founded the nonprofit Beck Institute for Cognitive Behavior Therapy, which provides CBT treatment and training, as well as research. Beck served as President Emeritus of the organization up until his death.

Beck was noted for his writings on psychotherapy, psychopathology, suicide, and psychometrics. He published more than 600 professional journal articles, and authored or co-authored 25 books.  He was named one of the "Americans in history who shaped the face of American psychiatry", and one of the "five most influential psychotherapists of all time" by The American Psychologist in July 1989. His work at the University of Pennsylvania inspired Martin Seligman to refine his own cognitive techniques and later work on learned helplessness.

Early life and career
Aaron Temkin Beck was born in Providence, Rhode Island, on July 18, 1921. He was the youngest of four children born to Elizabeth Temkin and Harry Beck, Jewish immigrants from Ukraine. Harry worked as a printer and Elizabeth's family found financial success in tobacco wholesaling; the family belonged to the upwardly-mobile vanguard of Providence's Eastern European-Jewish immigrant community. At the time of Aaron's birth, the Temkin-Becks lived a "comfortable, lower-middle class lifestyle" and were in the process of putting down roots on Providence's East Side. In 1923, when Aaron was two years old, the family purchased a house at 43/41 Sessions Street in the city's Blackstone neighborhood.

Beck attended John Howland Grammar School, Nathan Bishop Junior High, and Hope Street High School, where he graduated as valedictorian in 1938. As an adolescent, Beck dreamed of becoming a journalist. Beck matriculated at Brown University, where he graduated magna cum laude in 1942. At Brown, he was elected a member of the Phi Beta Kappa Society, was an associate editor of The Brown Daily Herald, and received the Francis Wayland Scholarship, William Gaston Prize for Excellence in Oratory, and Philo Sherman Bennett Essay Award. Beck attended Yale Medical School, planning to become an internist and work in private practice in Providence. He graduated from Yale with a Doctor of Medicine in 1946.

After receiving his M.D., Beck completed a six-month junior residency in pathology at Rhode Island Hospital and a three-year residency in neurology at Cushing Veterans Administration Hospital in Framingham, Massachusetts. During this time, Beck began to specialize in neurology, reportedly liking the precision of its procedures. However, due to a shortage of psychiatry residents, he was instructed to do a six-month rotation in that field, and he became absorbed in psychoanalysis, despite initial wariness.

After completing his medical internships and residencies from 1946 to 1950, Beck became a fellow in psychiatry at the Austen Riggs Center, a private mental hospital in the mountains of Stockbridge, Massachusetts, until 1952. At that time, it was a center of ego psychology with an unusual degree of collaboration between psychiatrists and psychologists, including David Rapaport.

Beck then completed military service as assistant chief of neuropsychiatry at Valley Forge Army Hospital in the United States Military.

Penn psychiatry
Beck then joined the Department of Psychiatry at the University of Pennsylvania in 1954. The department chair was Kenneth Ellmaker Appel, a psychoanalyst who was president of the American Psychiatric Association, whose efforts to expand the presence and relatedness of psychiatry had a big influence on Beck's career. At the same time, Beck began formal training in psychoanalysis at the Philadelphia Institute of the American Psychoanalytic Association.

Beck's closest colleague was Marvin Stein, a friend since their army hospital days to whom Beck looked up to for his scientific rigor in psychoneuroimmunology. Beck's first research was with Leon J. Saul, a psychoanalyst known for unusual methods such as therapy by telephone or setting homework, who had developed inventory questionnaires to quantify ego processes in the manifest content of dreams (that which can be directly reported by the dreamer). Beck and a graduate student developed a new inventory they used to assess "masochistic" hostility in manifest dreams, published in 1959. This study found themes of loss and rejection related to depression, rather than inverted hostility as predicted by psychoanalysis. Developing the work with funding from the National Institute of Mental Health, Beck came up with what he would call the Beck Depression Inventory, which he published in 1961 and soon started to market, unsupported by Appel. In another experiment, he found that depressed patients sought encouragement or improvement following disapproval, rather than seeking out suffering and failure as predicted by the Freudian anger-turned-inwards theory.

Through the 1950s, Beck adhered to the department's psychoanalytic theories while pursuing experimentation and harboring private doubts. In 1961, however, controversy over whom to appoint the new chair of psychiatry—specifically, fierce psychoanalytic opposition to the favored choice of biomedical researcher Eli Robins—brought matters to a head, an early skirmish in a power shift away from psychoanalysis nationally. Beck tried to remain neutral and, with Albert J. Stunkard, opposed a petition to block Robins. Stunkard, a behaviorist who specialized in obesity and who had dropped out of psychoanalytic training, was eventually appointed department head in the face of sustained opposition which again Beck would not engage in, putting him at bitter odds with his friend Stein.

On top of this, despite having graduated from his Philadelphia training, the American Psychoanalytic Institute rejected Beck's membership application in 1960, skeptical of his claims of success from relatively brief therapy and advising he conduct further supervised therapy on the more advanced or termination phases of a case, and again in 1961 when he had not done so but outlined his clinical and research work. Such deferments were a tactic used by the institute to maintain the orthodoxy in teaching, but Beck did not know this at the time and has described the decision as stupid and dumb.

Beck usually explained his increasing belief in his cognitive model by reference to a patient he had been listening to for a year at the Penn clinic. When he suggested she was anxious due to her ego being confronted by her sexual impulses, and asked her whether she believed this when she did not seem convinced, she said she was actually worried that she was being boring, and that she thought this often and with everyone.

Private practice
In 1962, Beck requested a sabbatical and would go into private practice for five years. In that same year, he was already making notes about patterns of thoughts in depression, emphasizing what can be observed and tested by anyone and treated in the present. He was engaged by George Kelly's personal construct theory and Jean Piaget's schemas. Beck's first articles on the cognitive theory of depression, in 1963 and 1964 in the Archives of General Psychiatry, maintained the psychiatric context of ego psychology but then turned to concepts of realistic and scientific thinking in the terms of the new cognitive psychology, extended to become a therapeutic need.

Beck's notebooks were also filled with self-analysis, where at least twice a day for several years he wrote out his own "negative" (later "automatic") thoughts, rated with a percentile belief score, classified and restructured.

The psychologist who would become most important for Beck was Albert Ellis, whose own faith in psychoanalysis had crumbled by the 1950s. He had begun presenting his "rational therapy" by the mid-1950s. Beck recalled that Ellis contacted him in the mid-1960s after his two articles in the Archives of General Psychiatry, and therefore he discovered Ellis had developed a rich theory and pragmatic therapy that he was able to use to some extent as a framework blended with his own, though he disliked Ellis's technique of telling patients what he thought was going on rather than helping the client to learn for themselves empirically. Psychoanalyst Gerald E. Kochansky remarked in 1975 in a review of one of Beck's books that he could no longer tell if Beck was a psychoanalyst or a devotee of Ellis. Beck highlighted the classical philosophical Socratic method as an inspiration, while Ellis highlighted disputation which he stated was not anti-empirical and taught people how to dispute internally. Both Beck and Ellis cited aspects of the ancient philosophical system of Stoicism as a forerunner of their ideas. Beck cited Epictetus as an influence from Stoicism.

In 1967, becoming active again at University of Pennsylvania, Beck still described himself and his new therapy (as he always would quietly) as neo-Freudian in the ego psychology school, albeit focused on interactions with the environment rather than internal drives. He offered cognitive therapy work as a relatively "neutral" space and a bridge to psychology. With a monograph on depression that Beck published in 1967, according to historian Rachael Rosner: "Cognitive Therapy entered the marketplace as a corrective experimentalist psychological framework both for himself and his patients and for his fellow psychiatrists."

Cognitive therapy

Working with depressed patients, Beck found that they experienced streams of negative thoughts that seemed to arise spontaneously. He termed these cognitions "automatic thoughts", and discovered that their content fell into three categories: negative ideas about oneself, the world, and the future. He stated that such cognitions were interrelated as the cognitive triad. Limited time spent reflecting on automatic thoughts would lead patients to treat them as valid.

Beck began helping patients identify and evaluate these thoughts and found that by doing so, patients were able to think more realistically, which led them to feel better emotionally and behave more functionally. He developed key ideas in CBT, explaining that different disorders were associated with different types of distorted thinking. Distorted thinking has a negative effect on a person's behavior no matter what type of disorder they had, he found. Beck explained that successful interventions will educate a person to understand and become aware of their distorted thinking, and how to challenge its effects. He discovered that frequent negative automatic thoughts reveal a person's core beliefs. He explained that core beliefs are formed over lifelong experiences; we "feel" these beliefs to be true.

Since that time, Beck and his colleagues worldwide have researched the efficacy of this form of psychotherapy in treating a wide variety of disorders including depression, bipolar disorder, eating disorders, drug abuse, anxiety disorders, personality disorders, and many other medical conditions with psychological components. Cognitive therapy has also been applied with success to individuals with schizophrenia. He also focused on cognitive therapy for schizophrenia, borderline personality disorder, and for patients who have had recurrent suicide attempts.

Beck's recent research on the treatment of schizophrenia has suggested that patients once believed to be non-responsive to treatment are amenable to positive change.  Even the most severe presentations of the illness, such as those involving long periods of hospitalization, bizarre behavior, poor personal hygiene, self-injury, and aggressiveness, can respond positively to a modified version of cognitive behavioral treatment.

Although Beck's approach has sometimes been criticized as too mechanistic, modern CBT stresses the importance of a warm and encouraging therapeutic relationship and tailoring treatment to the specific challenges of each individual. Beck's work was presented as a far more scientific and experimentally-based development than psychoanalysis (while being less reductive than behaviorism), Beck's key principles were not necessarily based on the general findings and models of cognitive psychology or neuroscience developing at that time but were derived from personal clinical observations and interpretations in his therapy office. And although there have been many cognitive models developed for different mental disorders and hundreds of outcome studies on the effectiveness of CBT—relatively easy because of the narrow, time-limited and manual-based nature of the treatment—there has been much less focus on experimentally proving the supposedly active mechanisms; in some cases the predicted causal relationships have not been found, such as between dysfunctional attitudes and outcomes.

Organizations
Beck was involved in research studies at the University of Pennsylvania, and conducted biweekly Case Conferences at Beck Institute for area psychiatric residents, graduate students, and mental health professionals. He met every two weeks with conference participants and generally did two to three role plays. He was elected a Fellow of the American Academy of Arts and Sciences in 2007.

Beck was the founder and President Emeritus of the non-profit Beck Institute for Cognitive Behavior Therapy, and the director of the Aaron T. Beck Psychopathology Research Center, which was the parent organization of the Center for the Treatment and Prevention of Suicide, which is now known as the Penn Center for the Prevention of Suicide. In 1986, he was a visiting scientist at Oxford University.

He was a professor emeritus at Penn since 1992, and an adjunct professor at both Temple University and University of Medicine and Dentistry of New Jersey. During his time at Penn, he pioneered the development of Recovery-Oriented Cognitive Therapy. While the Center for CT-R was created at Penn, it was later absorbed by Beck Institute.

Personal life
Beck was married in 1950 to Honorable Phyllis W. Beck (ret.), and they had four children together: Roy, Judy, Dan, and Alice. Phyllis was the first woman judge on the appellate court of the Commonwealth of Pennsylvania. Her youngest daughter, Alice Beck Dubow, is a judge on the same court, while the older daughter Judith is a prominent CBT educator and clinician, who wrote the basic text in the field and is a co-founder of the non-profit Beck Institute. He turned 100 on July 18, 2021, and died later in the year on November 1 in his sleep at his home in Philadelphia.

Questionnaires
Along with the Beck Depression Inventory (BDI), Beck developed the Beck Hopelessness Scale, Beck Scale for Suicidal Ideation (BSS), Beck Anxiety Inventory (BAI), Beck Youth Inventories, Clark-Beck Obsessive-Compulsive Inventory (CBOCI), Personality Belief Questionnaire (PBQ), Dysfunctional Attitude Scale (DAS), Suicide Intent Scale (SIS), Sociotropy-Autonomy Scale (SAS), Cognitive Therapy Rating Scale (CTRS), Beck Cognitive Insight Scale (BCIS), Satisfaction with Therapy Questionnaire (STQ) and BDI–Fast Screen for Medical Patients.

Beck collaborated with psychologist Maria Kovacs in the development of the Children's Depression Inventory, which used the BDI as a template.

Selected awards and honors

 The 7th Annual Heinz Award in the Human Condition
 The 1992 James McKeen Cattell Fellow Award
 The 1999 Joseph Zubin Award
 The 2004 University of Louisville Grawemeyer Award for Psychology
 The 2006 Lasker-DeBakey Clinical Medical Research Award
 The 2010 Bell of Hope Award
 The 2010 Sigmund Freud Award
 The 2010 Scholarship and Research Award
 The 2011 Edward J. Sachar Award
 The 2011 Prince Mahidol Award in Medicine
 The 2013 Kennedy Community Mental Health Award

Beck received honorary degrees from Yale University, University of Pennsylvania, Brown University, Assumption College, and Philadelphia College of Osteopathic Medicine.

In 2017, Medscape named Beck the fourth most influential physician in the past century.

Works

Selected books
Beck, A.T. (1967).  The diagnosis and management of depression. Philadelphia, PA: University of Pennsylvania Press.
Beck, A.T. (1972).  Depression: Causes and treatment. Philadelphia, PA: University of Pennsylvania Press.
Beck, A.T. (1975).  Cognitive therapy and the emotional disorders. Madison, CT: International Universities Press, Inc.
Beck, A.T., Rush, A.J., Shaw, B.F., & Emery, G. (1979).  Cognitive therapy of depression. New York, NY: Guilford Press.
Beck, A.T., Wright, F.D., Newman, C.F., & Liese, B.S. (1993). "Cognitive therapy of substance abuse." New York: Guilford Press.
Beck, A.T. (1999).  Prisoners of hate: The cognitive basis of anger, hostility, and violence. New York, NY: HarperCollins Publishers.
Newman, C., Leahy, R. L., Beck, A. T., Reilly-Harringon, N. A., Gyulai, L. (2002). Bipolar disorder: A cognitive therapy approach. Washington, DC: American Psychological Association.
Beck, A.T., Freeman, A., & Davis, D.D. (2003).   Cognitive therapy of personality disorders. New York, NY: Guilford Press.
Beck, A.T., Emery, G., & Greenberg, R.L. (2005).  Anxiety disorders and phobias: A cognitive perspective. New York, NY: Basic Books.
Beck, A.T., Rector, N.A., Stolar, N., & Grant, P. (2008).  Schizophrenia: Cognitive theory, research, and therapy. New York, NY: Guilford Press.
Beck, A. T. & Alford, B. A. (2009). Depression: Causes and Treatments (2nd ed). Philadelphia: University of Pennsylvania Press.

Selected articles
Beck, A.T., & Haigh, E. A.-P. (2014). "Advances in Cognitive Theory and Therapy: The Generic Cognitive Model". Annual Review of Clinical Psychology, 10, 1–24.
Beck, A. T., & Bredemeier, K. (2016). "A Unified Model of Depression Integrating Clinical, Cognitive, Biological, and Evolutionary Perspectives". Clinical Psychological Science, 4(4), 596–619.
Beck, A. T. (2019). "A 60-Year Evolution of Cognitive Theory and Therapy". Perspectives on Psychological Science, 14(1), 16–20.

See also
 David D. Burns

References

External links

Beck Institute for Cognitive Therapy and Research
Cognitive Therapy Today (Beck Institute's Blog)
Academy of Cognitive Therapy
Aaron T. Beck Psychopathology Research Center
Centro de Psicología Aaron Beck España
The International Institute for the Advanced Studies of Psychotherapy and Applied Mental Health
Charlie Rose interview of Aaron T. Beck and others (video)
Aaron T. Beck interviewed by daughter Judith Beck (video)

1921 births
2021 deaths
American psychiatrists
American centenarians
Men centenarians
American people of Ukrainian-Jewish descent
American Ashkenazi Jews
Brown University alumni
American cognitive scientists
Cognitive therapy
Cognitive-behavioral psychotherapists
Fellows of the American Academy of Arts and Sciences
Jewish psychiatrists
Writers from Providence, Rhode Island
University of Pennsylvania faculty
Yale School of Medicine alumni
20th-century American Jews
Recipients of the Lasker–DeBakey Clinical Medical Research Award
21st-century American Jews
Members of the National Academy of Medicine

Aaron Beck