HMS Hereward, named after Hereward the Wake, was an H-class destroyer built for the Royal Navy in the mid-1930s. She was assigned to the Mediterranean Fleet before and the ship spent four months during the Spanish Civil War in mid-1937 in Spanish waters, enforcing the arms blockade imposed by Britain and France on both sides of the conflict. When the Second World War began in September 1939, the ship was in the Mediterranean, but was shortly transferred to the South Atlantic to hunt for German commerce raiders and blockade runners, capturing one of the latter in November. Hereward was transferred to the Home Fleet in May 1940 and rescued Queen Wilhelmina of the Netherlands after the Germans had invaded.

The ship was transferred back to the Mediterranean Fleet later that month, and escorted convoys to Malta as well as escorting the larger ships of the fleet. She sank an Italian submarine in December before sinking the Italian torpedo boat  the following month. Hereward took part in the Battle of Cape Matapan in March 1941, and helped to evacuate Allied troops from Greece in April. In May the ship sank several small ships of a German convoy attempting to land troops on Crete. Later that month, she was bombed and sunk by German dive bombers as she was evacuating Allied troops from Crete. Her survivors and a number of evacuees were rescued by Italian vessels and they became prisoners of war.

Description
Hereward displaced  at standard load and  at deep load. The ship had an overall length of , a beam of  and a draught of . She was powered by Parsons geared steam turbines, driving two shafts, which developed a total of  and gave a maximum speed of . Steam for the turbines was provided by three Admiralty 3-drum water-tube boilers. Hereward carried a maximum of  of fuel oil that gave her a range of  at . The ship's complement was 137 officers and men in peacetime, but this increased to 146 in wartime.

The ship mounted four 45-calibre 4.7-inch (120 mm) Mk IX guns in single mounts. For anti-aircraft (AA) defence, Hereward had two quadruple Mark I mounts for the 0.5 inch Vickers Mk III machine gun. She was fitted with two above-water quadruple torpedo tube mounts for 21-inch torpedoes. One depth charge rail and two throwers were fitted; 20 depth charges were originally carried, but this increased to 35 shortly after the war began. Beginning in mid-1940, the ship's anti-aircraft armament was increased, although when exactly the modifications were made is not known. The rear set of torpedo tubes was replaced by a 12-pounder AA gun.

Service
The ship was laid down by the High Walker Yard of Vickers Armstrong at Newcastle-on-Tyne on 28 February 1935, launched on 10 March 1936 and completed on 9 December 1936. Excluding government-furnished equipment like the armament, the ship cost £249,591. She tested the twin-gun mounting intended for use on the  destroyers in January–March 1937 at Gibraltar. It was removed at the end of the trials and her two forward guns were replaced immediately afterwards. The ship was then assigned to the 2nd Destroyer Flotilla of the Mediterranean Fleet and began patrolling Spanish waters in the Mediterranean enforcing the Non-Intervention Agreement during the Spanish Civil War. Hereward was refitted in Malta from 30 September to 30 October 1937 and again a year later, this time in Portsmouth Dockyard in June–July 1939 and she returned to the Mediterranean afterwards.

Hereward was transferred to Freetown to hunt for German commerce raiders in the South Atlantic with Force K in October. The ship and her sisters, , , and , rendezvoused with the battlecruiser , the aircraft carrier , and the light cruiser  on 17 December. They refueled in Rio de Janeiro, Brazil, before proceeding to the estuary of the River Plate in case the damaged German pocket battleship  attempted to escape from Montevideo, Uruguay, where she had taken refuge after losing the Battle of the River Plate. Hereward captured the German blockade runner Uhenfels on 5 November. The ship was based at Trinidad from 20 November to 23 January 1940 and blockaded the German merchant ship Arauca in Port Everglades, Florida, whilst based there. She escorted the battleship  to Halifax, but suffered weather damage en route that required three weeks for repairs. Hereward then escorted the light cruiser  to the UK as the latter carried the ashes of John Buchan, Governor General of Canada, home. She required further repairs at Portsmouth upon arrival and missed the Battles of Narvik in April.

Hereward escorted ships into Scheveningen, Netherlands on 11 May to evacuate British citizens after the Germans invaded the previous day. She evacuated Queen Wilhelmina and her family from the Netherlands on 13 May, and was transferred to the Mediterranean Fleet a few days later. The ship arrived at Alexandria on 24 May and began escorting convoys and larger ships of the fleet. Hereward took part in the Battle of Calabria in July 1940, where she was hit by splinters from a near-miss of the Italian battleship . The ship escorted a convoy during Operation Collar and then fired at retreating Italians in Cyrenaica after the Battle of Sidi Barrani. Together with her sister , she sank the  on 13 December. Hereward escorted the battleships of the Mediterranean Fleet as they bombarded Valona on 19 December and then sortied into the North Atlantic when Convoy WS-5A reported that it had been attacked by the  on 25 December. She escorted three of the convoy's ship to Gibraltar on 29 December.

The ship took part in Operation Excess in early January 1941 and sank the  on 10 January with a torpedo in the Strait of Sicily. Together with the destroyer  and the gunboat , Hereward landed commandos on the island of Kastelorizo as part of Operation Abstention, but they were overwhelmed by an Italian counter-attack. Only a few survivors were taken off two days later. The ship took part in the Battle of Cape Matapan in early March 1941 and the evacuation of Greece in April 1941. Hereward, her sister ship , the destroyer  and cruiser  rescued all the crew and all 2,600 troops from the Dutch troop ship  on 27 April. She sank a number of fishing boats transporting German troops to Crete on 21 May, and helped evacuate the Allied garrison of Heraklion on 29 May carrying 450 troops on board. Later that day she was attacked by German Junkers Ju 87 "Stuka" dive bombers and hit by one bomb just in front of her forward funnel. She turned towards the nearby coast of Crete, but was sunk by further air attacks off Cape Sideros. The bomb that sank the ship was dropped by a Ju 87 belonging to III./Sturzkampfgeschwader 2 (StG 2–Dive Bomber Wing 2). Four officers and 72 crewmen were killed, but the 89 survivors, along with the majority of the evacuees were rescued and taken prisoner by Italian MAS torpedo boats and the destroyer .

Notes

References

G and H-class destroyers of the Royal Navy
Ships built on the River Tyne
1936 ships
World War II destroyers of the United Kingdom
World War II shipwrecks in the Mediterranean Sea
Maritime incidents in May 1941
Ships sunk by aircraft during the Battle of Crete
Ships sunk by German aircraft
Wilhelmina of the Netherlands
Ships built by Vickers Armstrong
Destroyers sunk by aircraft
Shipwrecks of Greece

HMS Hereward (H93)


Das Haus Bahnhofstraße 17 in der oberfränkischen Stadt Coburg ist ein Wohn- und Geschäftshaus, das 1899 der Architekt und Baumeister Carl Otto Leheis im Stil des Neurokoko neben der Bahnhofbrücke an der Itz errichtete. Es ist als Baudenkmal in der Bayerischen Denkmalliste eingetragen.

Geschichte

Die Coburger Bahnhofstraße wurde ab 1860 im Zuge des Bahnhofbaus angelegt. Dazu war der Neubau einer Itzbrücke notwendig und ein zuvor von der Stadt Coburg erworbenes Wohnhaus musste abgebrochen werden. Ende 1897 kaufte Otto Leheis das Grundstück an der Itz und errichtete darauf am Brückenkopf in der damaligen Bahnhofstraße 15b und dahinter in der Seifahrtshofstraße 8 jeweils ein Mietshaus im Villenstil. Das Erdgeschoss des repräsentativen, markanten Neubaus von 1899 in der Bahnhofstraße wählte Leheis als Wohn- und Geschäftssitz. Im Hinterhof waren die Stallungen und Lager seines Baugeschäfts untergebracht. Als 1907 Leheis zahlungsunfähig wurde, kam es am 7. August 1907 zur Zwangsversteigerung des mit 67.600 Mark taxierten Gebäudes. Den Zuschlag erhielt der Glastechniker Eduard Müller. Seit 2009 wird das Anwesen als privates Wohnhaus genutzt. In den Jahren 2013/14 wurden Dach und Fassade umfangreich saniert, insbesondere zahlreiche beschädigte Sandsteinornamente wiederhergestellt. Die Stadt Coburg würdigte die Sanierung mit einer Urkunde, der Verein Stadtbild Coburg e.V. mit einer Urkunde und einer Medaille.

Architektur
Das Gebäude mit 190 Quadratmetern Grundfläche steht auf einem schmalen und schräg geschnittenen 739 Quadratmeter großen Grundstück. Es besitzt ein Sockelgeschoss und darüber ein hochliegendes Erdgeschoss, ein Obergeschoss und ein ausgebautes, hohes Mansarddach. Die im Stil des Neurokoko gestaltete Fassade besteht aus rotem Klinkermauerwerk mit reicher Sandsteingliederung. Unter anderem ein dreiseitiger Erker sorgt für eine gestaffelte Hausstruktur. Seinen repräsentativen Charakter erhält die Villa durch an die frühen 1730er Jahre angelehnte Ornamente, Fensterrahmungen mit Pilastern, Schweifgiebel, Brüstungen mit Ziergitterfeldern, Masken und Puttenköpfe. Geschwungene stehende Gauben und aufgesetzte Ziergiebel schmücken das Dach. Den Hauszugang bildet ein Gartentor mit auf Pfeilern gesetzten Rocaillevasen.

Literatur
 Peter Morsbach, Otto Titz: Stadt Coburg. Ensembles-Baudenkmäler-Archäologische Denkmäler. Denkmäler in Bayern. Band IV.48. Karl M. Lipp Verlag, München 2006, ISBN 3-87490-590-X, S. 54.
 Renate Reuther: Villen in Coburg. Veste-Verlag Roßteuscher, Coburg 2011, ISBN 978-3-925431-31-9, S. 176–185.

Weblinks

Einzelnachweise

Bahnhofstrasse
Villa in Coburg
Erbaut in den 1890er Jahren
Coburg
Bauwerk des Historismus in Coburg
Wohn- und Geschäftshaus in Coburg

Bahnhofstraße 17 (Coburg)


Luciano Suriani (11 de janeiro de 1957) é um prelado italiano da Igreja Católica que atua como Núncio Apostólico na Sérvia desde 2015.

Suriani nasceu em 1957 em Atessa, Chieti. Foi ordenado sacerdote em 5 de agosto de 1981. Foi incardinado na diocese de Chieti-Vasto. Obteve um doutorado em direito canônico pela Pontifícia Academia Eclesiástica.

Ingressou no serviço diplomático da Santa Sé em 1º de junho de 1990, e trabalhou nas missões diplomáticas papais na Costa do Marfim, Suíça, na Seção de Relações com os Estados da Secretaria de Estado e na Nunciatura na Itália, período em que exerceu o posto de conselheiro.

Além do italiano, ele sabe espanhol, francês e inglês.

Em 22 de fevereiro de 2008 pelo Papa Bento XVI o nomeou Núncio Apostólico na Bolívia e arcebispo titular de Amiternum, Em 26 de abril de 2008 foi ordenado bispo pelo Cardeal Tarcisio Bertone.

Ele foi substituído como núncio na Bolívia depois de nove meses em 22 de setembro por Giambattista Diquattro. Suriani havia solicitado uma nova missão devido a problemas de saúde associados a altitudes elevadas. La Paz está localizada a 3.640 metros acima do nível do mar.

Em 24 de setembro de 2009, Suriani foi nomeado para um cargo sênior como Secretaria de Estado. Como Delegado dos Representantes Pontifícios, tem a responsabilidade de coordenar os assuntos dos diplomatas da Santa Sé.

Em 7 de dezembro de 2015, o Papa Francisco o nomeou núncio na Sérvia.

Ver também

Núncios apostólicos na Sérvia
Núncios apostólicos na Bolívia
Alunos da Pontifícia Academia Eclesiástica

Luciano Suriani


Revsfjorden er et lidt over 4 kilometer langt sund som går mod sydøst fra Mulneset i Steigen kommune og Måsøyodden på Prestmåsøya i Sørfold kommune til Lassodden hvor Måsøysundet fortsætter mod syd som en sammenhængende forbindelse mellem Folda og Sørfolda. Sundet ligger i Sørfold kommune i Nordland fylke i Norge, med kun en lille del ved indløbet i Steigen.

Mulneset, i nordøstenden af sunden, markerer også starten på Sørfolda og overgangen til Mulfjorden og Nordfolda. Sagfjorden går i østlig retning fra sundet på nordsiden af Revsnesodden. Husbyvika går mod øst fra sydsiden af odden. Fra sydenden af Husbyvika går det omtrent 850 meter lange Måsøysundet videre mellem Prestmåsøya og fastlandet.

Sundet ligger i et område uden bebyggelse eller vejforbindelser.

Kilder og henvisninger

 Billeder fra   Tennvika på Prestmåsøya på turliv.no . Besøgt 28. maj. 2019.

Fjorde i Nordland
Steigen
Sørland

Revsfjorden


مقبس پي  ويعرف أيضا باسم (mPGA478MN) وهو مقبس تم إنتاجه من قبل شركة إنتل والتي أتلقته في 9 مايو 2007 ليخلف مقبس أم في سلسلة وحدات إنتل من نوع كور 2, وهو يستخدم سرعة نقل 200 هرتز نقل رباعي 800 MT/s وهرتز 266 نقل رباعي 1066 MT/s الأسرع من مقبس أم، وباستطاعة الحاسوب إبطاؤه ليصل إلى 100 هرتز نقل رباعي 400 MT/s لتوفير الطاقة الكهربائية. وعلى الرغم من أنه يحوي نفس عدد الإبر مثل مقبس 478 ومقبس أم فإنهم لا يتوافقوا في ترتيبها، وبذلك يمنع استخدام أي وحدة معالج مركزية التابعة لمقبس من هذه المقابس أن تستخدم مقبسا آخر منهم.

مقابس وحدة المعالجة المركزية

مقبس پي


Le Birdwatcher est un film français réalisé par Gabriel Auer, sorti en 2000.

Synopsis
Octobre 1975, Charles Williamsen, ornithologue, arrive à Biarritz. Il tombe amoureux de Miranda Fernandez, fille d'un haut dignitaire du régime franquiste.

Fiche technique
 Titre : Le Birdwatcher
 Réalisation : Gabriel Auer
 Scénario : Gabriel Auer
 Musique : Olivier Bernard
 Photographie : Julio Ribeyro
 Montage : Christine Marier
 Production : António da Cunha Telles
 Société de production : 13 Productions, Forum Films, La Vie Est Belle Films Associés et Produções Cunha Telles
 Pays :  et
 Genre : comédie dramatique, thriller
 Durée : 84 minutes
 Dates de sortie :
 :

Distribution
 Thom Hoffman : Charles Williamsen
 Inês de Medeiros : Miranda Fernandez
 Catherine de Seynes : Beth Glassborough
 Javier Cruz : Ricardo Alcala
 Diane Bellego : Helena Borda
 Hans Meyer : Mitch Glassborough
 Carlos Andreu : Gutierrez
 Diego Asensio : Angel
 Pierre Laur : L'armurier
 Nancy Bragard : Peggy Williamsen (voix)
 Emilio Sánchez-Ortiz : Rafael Fernandez
 Thomas Mielecki : Ramon Socoa (enfant)

Accueil
Thomas Sotinel déplore des « faux raccords ». Louis Guichard pour Télérama évoque un « scénario [qui] mêle plaisamment un jeu de pistes politico-criminel, une quête identitaire et une intrigue amoureuse » mais une réalisation « trop timide ».

Notes et références

Liens externes

Film français sorti en 2000
Film portugais sorti en 2000
Comédie dramatique française
Comédie dramatique portugaise
Thriller (film) français
Thriller (film) portugais

Le Birdwatcher


Fedón de Elis (o Fedón; , gen.: Φαίδωνος) fue un filósofo griego originario de Elis,  activo en la primera parte del

Vida y obra

Según Diógenes Laercio fue capturado y vendido como esclavo en una guerra. Luego entró en contacto con Sócrates en Atenas, quien lo pudo recibir gracias a la ayuda económica de Alcibíades o Critón, y lo puso en libertad. Desde entonces se dedicó a la filosofía y fue discípulo de su liberador. Estuvo presente en la muerte de Sócrates, y de él recibe su nombre el diálogo platónico que relata este suceso: Fedón. Luego de retornar a Elis, fundó una escuela de filosofía, luego trasladada a Eretria por su discípulo y sucesor Menedemo. La antigüedad le atribuyó dos diálogos: Zapiro y Simón, que se han perdido.

Doctrina

No es fácil conocer la doctrina de este autor, de quien solo se conservan fragmentos o resúmenes recogidos por la antigüedad. Según algunos, sería un erista, amante de las discusiones (cf. Diógenes Laercio II,107). Según otros, habría sido un filósofo interesado, como Sócrates, en la temática ética (cf. Temistio, Orationes XXXIV,5).

Véase también
 Fedón (diálogo)

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

 Diógenes Laercio: Vidas, opiniones y sentencias de los filósofos más ilustres, II, 105 (Fedón).
 Texto español en la Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes.
 Texto español en Wikisource.
 Texto griego en Wikisource.

Filósofos de la Antigua Grecia del siglo V a. C.
Filósofos de la Antigua Grecia del siglo IV a. C.
Discípulos de Sócrates
Personajes de los diálogos de Platón

Fedón de Elis


Taraco (Taraso, Taraço) ist ein osttimoresischer Suco im Verwaltungsamt Railaco (Gemeinde Ermera).

Geographie

Vor der Gebietsreform 2015 hatte Taraco eine Fläche von 10,76 km². Nun sind es 10,95 km². Der Suco liegt im Nordosten des Verwaltungsamts Railaco. Südwestlich liegt der Suco Liho, südlich die Sucos Railaco Craic, Railaco Leten und Deleso und südöstlich der Suco Samalete. Im Norden grenzt Taraco an das zur Gemeinde Liquiçá gehörende Verwaltungsamt Bazartete mit seinen Sucos Ulmera und Tibar und im Nordosten an das zur Gemeinde Aileu gehörende Verwaltungsamt Laulara mit seinem Suco Fatisi. Die Grenze zu Railaco Craic und Liho bildet der Fluss Balele, der sich an der Grenze zur Gemeinde Liquiçá mit dem von Westen kommenden Mata Hare vereinigt und dann den Comoro bildet. Der Comoro folgt dann der Grenze zwischen Taraco und Liquiçá.

Im Süden von Taraco liegen die Dörfer Datoleo und Laqueco (Lakeko). In Laquco befindet sich die Grundschule Escola Primaria No. 249 Taraco.

Im Suco befinden sich die zwei Aldeias Datoleo und Laquco.

Einwohner
Im Suco leben 638 Einwohner (2022), davon sind 309 Männer und 329 Frauen. Im Suco gibt es 114 Haushalte. Fast 58 % der Einwohner geben Tetum Prasa als ihre Muttersprache an. 41 % sprechen Mambai und kleine Minderheiten Idalaka, Isní, Baikeno, Atauru oder Tetum Terik.

Geschichte

1975 flohen 70 Einwohner der Sucos von Taraco und Samalete nach Einschüchterungen durch UDT-Anhänger in die Wälder. Zur selben Zeit wurden sieben UDT-Mitglieder von FRETILIN-Anhängern ermordet. Die Ermordeten sollen selbst an Morden an FRETILIN-Anhängern beteiligt gewesen sein. Aus Rache wurde später wiederum ein FRETILIN-Anhänger durch UDT-Mitglieder umgebracht.

Politik
Bei den Wahlen von 2004/2005 wurde Augusto dos Santos zum Chefe de Suco gewählt. Bei den Wahlen 2009 gewann Graciano de Jesus und wurde bei den Wahlen 2016 in seinem Amt bestätigt.

Weblinks

 Ergebnisse des Zensus 2010 für den Suco Taraco (tetum; PDF; 8,5 MB)
 Seeds of Life: Suco information sheets Railaco (tetum)

Einzelnachweise

Suco in Ermera (Gemeinde)

Taraco (Railaco)


Menntaskólinn í Reykjavík (MR) er det ældste gymnasium i Island og ligger i landets hovedstad Reykjavík. Skolen har sin oprindelse i den lærde skole, der i 1056 blev grundlagt ved det sydlige Islands bispesæde i Skálholt og er stadig en af de ældste institutioner i Island. I 1786 blev skolen flyttet til Reykjavík i 1786, men dårlige pladsforhold gjorde det nødvendigt at forflytte undervisningen til gården Bessastaðir udenfor Reykjavík i 1805. I 1846 fik skolen sin nuværende placering i en bygning i hjertet af Reykjavík, der på det tidspunkt var øens største og tidligere havde været brugt af Altinget. Skolens hovedbygning er afbilledet på den islandsk femhundredekroneseddel.

Skolen var tidligere kendt under navnene "Lærði skólinn" (den lærde skole), "Latínuskólinn" (latinskolen), eller med det latinske navn "Scholae Reykjavicensis". Den fik sit nuværende navn i 1937. Skolen tilbyder fireårige uddannelser, der afsluttes med "stúdentspróf" (studentereksamen), der giver adgang til universiteter og andre højere læreanstalter. Det fireårige islandske gymnasium følger efter en tiårig grundskole, og niveauet i de ældste klasser svarer til førsteårsundervisning på danske universiteter.

Mange fremtrædende islandske politikere, herunder minister for Island Hannes Hafstein, nuværende præsident Guðni Th. Jóhannesson og forhenværende præsidenter Vigdís Finnbogadóttir og Ólafur Ragnar Grímsson er studenter fra MR. De fleste islandske statsministre har gået på skolen, heriblandt Halldór Ásgrímsson, Ólafur Jóhannesson, David Oddsson og Þorsteinn Pálsson.

Kendte elever

 Jónas Árnason (1923–1998), politiker og forfatter
 Ásgeir Ásgeirsson (1894–1972), statsminister og præsident
 Vigdís Finnbogadóttir (født 1930), præsident
 Niels Ryberg Finsen (1860–1904),nobelprismodtager
 Ólafur Ragnar Grímsson (født 1943), præsident
 Tómas Guðmundsson (1901–1983), forfatter
 Vilmundur Gylfason (1948–1983), politiker og journalist
 Geir Hilmar Haarde (født 1951), statsminister
 Guðmundur G. Hagalín (1898–1985), forfatter
 Guðrún Helgadóttir (født 1935), børnebogsforfatter
 Ögmundur Jónasson (født 1948), sundhedsminister
 Halldór Laxness (1902–1998), nobelprismodtager
 Davíð Oddsson (født 1948), statsminister
 Össur Skarphéðinsson (født 1953), politiker
 Davíð Stefánsson (1895–1964), forfatter

Rektorer
 1846-1851: Sveinbjörn Egilsson
 1851-1869: Bjarni Jónsson
 1869-1872: Jens Sigurðsson
 1872-1895: Jón Þorkelsson
 1895-1904: Björn M. Ólsen
 1904-1913: Steingrímur Thorsteinsson
 1913-1928: Geir Zoëga
 1928-1929: Þorleifur H. Bjarnason
 1929-1956: Pálmi Hannesson
 1956-1965: Kristinn Ármannsson
 1965-1970: Einar Magnússon
 1970-1995: Guðni Guðmundsson
 1995-2001: Ragnheiður Torfadóttir
 2001-2012: Yngvi Pétursson
 2012-2013: Linda Rós Michaelsdóttir
 2013- : Yngvi Pétursson

Kilder
 Vefsíða Menntaskólans í Reykjavík
 Nemendafélagið Framtíðin
 Lærði skólinn í Reykjavík; artikel i Lesbók Morgunblaðsins 1990
 Kelsallsgjöf; artikel i Lesbók Morgunblaðsins 1952
 Nemendur Latínuskólans vorið 1895; artikel i Lesbók Morgunblaðsins 1941
 Hundrað ára hátíð Menntaskólans í dag; artikel i Morgunblaðinu 1946
 Frumteikningin að húsi MR fundin í Kaupmannahöfn; artikel i Morgunblaðinu 1997
 Skólafélag Menntaskólans í Reykjavík

Eksterne henvisninger
 Skolens officielle netsted

Etableret i 1846
Bygninger, konstruktioner og anlæg på Island
Uddannelse i Island
Gymnasier

Menntaskólinn í Reykjavík


Eilen Jewell es una cantautora estadounidense nacida en Boise, Idaho. Aunque suele clasificarse a Eilen entre los músicos country contemporáneos, su estilo abarca desde la música folk al rockabilly, pasando por el góspel.

Primeros pasos y educación
Jewell nació en 1979, creció en la ciudad de Boise, Idaho, y estudió en la Universidad de Santa Fe, Nuevo México. En 2015 regresó a Boise, después de haber vivido en el área de Boston durante varios años. Su álbum Sundown Over Ghost Town, publicado en 2015, fue en gran parte inspirado por su regreso a Boise. Eilen Jewell además de ser angloparlante habla castellano. Una de las canciones del álbum "Queen of the minor key" se titula "Kalimotxo" en referencia a la popular bebida española (inspirada por el contacto con las comunidades de inmigrantes vascos en su ciudad natal).

Carrera musical
Jewell comenzó su carrera musical tocando por las calles de Santa Fe, Nuevo México, mientras iba a la Universidad. Después se trasladó a Los Ángeles California, y tocó en las calles de Venice Beach, California.

Jewell se mudó al este de EE.UU., concretamente a Massachusetts, para más tarde recalar en Boston donde empezó a actuar en clubs locales como el Club Passim, Plough & Stars, y Johnny D's. De 2005 a 2007 Jewell tocó regularmente en el Tír na nÓg pub de Somerville, Massachusetts.

En diciembre de 2005 Jewell grabó una maqueta en directo titulada "Nowhere in Time", y tiempo después grabó el álbum "Boundary Country" con Jason Beek en la percusión, Daniel Kellar al violín, Jerry Glenn Miller en las guitarras y Johnny Sciascia en el bajo.

Su álbum Letters From Sinners & Strangers, fue grabado en el estudio Signature Sounds en Pomfret, Connecticut.

En 2008 Jewell lanzó al mercado un álbum de música gospel con una banda llamada The Sacred Shakers en la cual estaban los músicos Jason Beek, Greg Glassman, Eric Royer, Jerry Miller, Johnny Sciascia, Daniel Kellar y Daniel Fram.

A comienzos de 2009 Jewell publicó el disco Sea of Tears, que fue calificado como un "asombroso punto de inicio" por un crítico musical del Sydney Morning Herald (Australia).

En el 2010 Jewell editó el álbum Butcher Holler, un disco de versiones de la cantante country Loretta Lynn, y en 2011 sacó a la venta su cuarto disco, en esta ocasión de música y letras compuestas por ella, titulado Queen of the Minor Key.

Jewell y su banda han hecho giras por Estados Unidos, Canadá, Europa, Reino Unido y Australia. Sus canciones han sido asimismo emitidas por un incontable número de cadenas de radio o televisión de todo el mundo, como la NPR, HBO, ABC, o en España Radio 3.

Discografía
 Boundary County (2005)
 Letters From Sinners & Strangers (2007)
 Heartache Boulevard (2007) EP
 The Sacred Shakers (Grupo paralelo) (2008)
 Sea of Tears (2009)
 Butcher Holler: A Tribute To Loretta Lynn (2010)
 Queen of the Minor Key (2011)
 Live (The Sacred Shakers) (2014)
 Live at The Narrows (2015) 2CD
 Sundown over Ghost Town (2015)
 Down Hearted Blues (2017)
 Gypsy (2019)

Referencias

Enlaces externos
 Página oficial de Eilen Jewell

Cantantes femeninas de Estados Unidos
Cantantes de americana de Estados Unidos
Nacidos en Boise

Eilen Jewell


Robert Leonardus "Rob" de Wit (Utrecht, 8 de setembro de 1963) é um ex-futebolista neerlandês que atuava como atacante.

Carreira
Revelado nas categorias de base do VV Utrecht, De Wit iniciou a carreira profissional no FC Utrecht em 1982. Após 2 temporadas, foi contratado pelo . Com alta popularidade entre os torcedores, venceu a Eerste Divisie de 1984–85 e a Copa dos Países Baixos en 1985–86

Pela Seleção Neerlandesa, estreou em maio de 1985, contra a Áustria, pelas eliminatórias da Copa do Mundo. 2 semanas depois, marcou o gol da vitória sobre a Hungria que garantiu a vaga na repescagem continental, onde a Oranje enfrentaria a Bélgica; mesmo perdendo por 2 a 1 (o segundo gol neerlandês foi marcado por De Wit), os Diables Rouges passaram pelo critério do gol fora de casa (venceram o primeiro jogo por 1 a 0). Em 8 jogos, De Wit fez 3 gols.

Aposentadoria precoce
Em 1986, quando passava férias na Espanha, De Wit sofreu uma hemorragia cerebral que forçou sua aposentadoria prematura dos gramados, embora inicialmente não tivesse consequências graves. Após um tratamento malsucedido na Suécia, o atacante descobriu que não poderia voltar a jogar profissionalmente, passando a trabalhar como olheiro no FC Utrecht e colunista no jornal De Telegraaf. Em 1993 e 2005, sofreu outras 2 hemorragias.

Títulos
Ajax
 Eerste Divisie: 1984–85
 Copa dos Países Baixos: 1985–86

Ligações externas
 Perfil de Rob De Wit - OGol.com.br

Futebolistas dos Países Baixos
Futebolistas do AFC Ajax
Futebolistas do FC Utrecht
Jogadores da Seleção Neerlandesa de Futebol
Naturais de Utreque

Rob de Wit


Fallout, Interplay tarafından 30 Eylül 1997 tarihinde piyasaya çıkartılmış ve oyuncular tarafından büyük bir ilgi ile karşılanmış bilgisayar oyunudur. "A Post Nuclear Role Playing Game" (Nükleer Savaş Sonrası Rol Yapma Oyunu) olarak da tanıtımı yapılmış ve bir nükleer savaş sonrasını konu almıştır. Tur bazlı strateji kategorisinde de yer alsa sadece savaş kısmı tur bazlı olup, diğer kısımlar gerçek zamanlı oynanabilmektedir. Oyuncu, bulunduğu sığınağın su üretici yongası bozulan ve yeni bir yonga aramak için yaşadığı vaulttan (sığınaktan) yeryüzüne çıkan bir karakteri canlandırmaktadır.

Oyun resmi olmayan Wasteland oyununun devamı olarak da sayılmaktadır. Ancak Electronic Arts şirketinin oyunun isim haklarını elinde bulundurması nedeni ile oyun farklı bir isim altında çıkarılmıştır. Oyunun içinde Wasteland dünyasına bazı göndermeler bulunması ile beraber farklı bir Fallout evreninde geçmektedir. Fallout'da, esas olarak Steve Jackson Games'in yarattığı "Generic Universal RolePlaying System" (GURPS) sistemini kullanması öngörülmüştü. Ancak, bir iddiaya göre, oyununun fazla şiddet öğeleri içerdiğini düşünen Steve Jackson Games şirketi Fallout'da kendi sisteminin kullanılmasına izin vermedi.

Genel açıklama

Evren

Oyun 22. yüzyılda geçmektedir. Oyunun ilginç yanlarından bir tanesi 1950 yıllarında baş gösteren paranoya ve (Retro-futurism) bilimkurgu öykülerinden etkilenmesidir. Öyle ki oyundaki 22. yüzyıl günümüz insanın hayal ürünü değil de 1950'de yaşayan birinin hayal gücünden çıkmışa benzemektedir.

Oyun 2161 yılında geçmektedir. 23 Ekim 2077'de meydana gelen ve sadece 2 saat süren "Büyük Savaş" tan sonra dünya karanlık bir çağa girmiştir. Savaşın en önemli sebebi dünyanın kaynakların gittikçe tükenmesi ve hızla azalan kaynaklardan daha fazla pay almak isteyen ülkelerin, bunun için birbirleri ile çatışmaya başlamalarıdır. Savaştan önce meydana gelen önemli olaylar arasında, Amerika Birleşik Devletleri'nin Kanada'yı ilhak etmesi, Alaska'da Çinliler ile Amerikalıların çatışmaları ve Birleşmiş Milletler'in varlığına son verilmesi gösterilebilir.

Savaşın yaklaştığını fark eden Amerika, Vault-Tec isimli bir kuruluşa kaynak sağlayarak, Vault isimli büyük yeraltı sığınakları inşa etmesini sağlamıştır. Ancak savaş başladığı zaman beklenmedik bir şekilde, ABD'nin yaptığı Vault'lar arasında bağlantı kopar. Bunun üzerine, bu sığınaklar dış dünya ile iletişimden yoksun olarak yerin altında yaşarlar. Buna karşın bazı sığınaklar planları doğrultusunda yıllar sonra açılır. Bir tanesi de deneyin bir parçası olarak asla kapanmaz.

Fallout Bible'ları (Fallout İncilleri) sayesinde Amerika'da toplam 122 Vault olduğu bilinmektedir. Buna rağmen 2077'de 400 milyon insanı bulunan Amerika'daki 122 Vault toplamda sadece 400.000 insan kapasitelidir. Vault'ların hepsi kendine özel bir kod numarasına sahip olup hepsinin kendi üniforması ve farklı ekipmanları vardır. Vault Experiment (Vault Deneyleri) planına göre Vault 0 diğer tüm Vault'ların kontrolünü elinde tutar, ama en önemlisi Vault'ların kontrolünün kısmen Amerika'nın gölge hükûmeti olan Enclave'in elinde olmasıdır.

Amerika Hükûmeti savaştan hemen önce Çinlilerin onları öldürmek için bir tür virüs keşfettiği paranoyasına kapılır. Bunun üzerine Power Armor'ları da keşfeden West-Tec, F.E.V (Forced Evolutionary Virus) adı verilen bir virüs geliştirmeye başlar. Ama virüs tam olarak bitirilmeden savaş başlar ve virüsün geliştirildiği Mariposa Üssü bombalanır. Yıllar sonra Harold, Richard Grey ve bir grup insan karavanlara zor anlar yaşatan Raider'ları etkisiz hale getirmek için yola çıkar ve izleri takip ederek Mariposa'ya ulaşırlar. Kısa süre sonra sadece Harold üsten canlı çıkar. Richard Grey yüksek dozda radyasyon ve F.E.V'e mağruz kalır ve mutasyon geçirerek oyundaki baş düşmanınız The Master haline gelir.

Konu özeti

Oyun Güney Kaliforniya bölgesindeki yeraltı sığınaklarından biri olan Vault 13'te başlamaktadır. Vault 13'te Water Chip adı (Su Çipi) verilen ve Vault'un su ihtiyacını gidermesini sağlayan parça bozulunca, yeryüzüne yedek parça bulmak için seçilen kişi gönderilir.

İlk olarak 150 gün içerisinde sığınağınızın su sorunu çözmek için görevler üstleniyorsunuz. Su sorununu çözmek için tamamladığınız görevlerden sonra, insanlığı tehdit eden mutant sorunu ile uğraşmak üzere görevler yapmaya çalışıyorsunuz. Amacınız 500 gün dolmadan mutantların lideri, "Efendi" (Master) olarak da adlandırılan, Richard Grey'i öldürmek. İkinci hedefiniz ise, Richard Grey'in insanları mutantlara çevirmek üzere tasarladığı Zorunlu Evrim Virüsü'nün depolandığı tesisleri imha etmek.

Dış bağlantılar

Fallout  Bethesda.net
Fallout  MobyGames

1997 video oyunları
MacOS oyunları
Konusu Amerika Birleşik Devletleri'nde geçen video oyunları
Amerika Birleşik Devletleri'nde geliştirilen video oyunları
Black Isle Studios oyunları
Microsoft Windows oyunları
DOS oyunları
Mac OS oyunları
Interplay Entertainment oyunları
Baş karakterlerinin cinsiyeti seçilebilen oyunlar
Savaş karşıtı video oyunları

Fallout (video oyunu)


ගණේමුල්ල ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටි, මධ්‍යම ප්‍රමාණයක විශාලත්වයෙන් යුතු නගරයකි. ගණේමුල්ල නගරයේ ආසන්නතම නගරය ගම්පහ වන අතර, එය කිලෝ මීටර 5 ක් පමණ දුරින් පිහිටයි. ගණේමුල්ල වට කරමින් පවතින අවට නගර වන්නේ කඩවත, ගම්පහ, ජා ඇල සහ කඳාන වේ. නගරයේ වෙසෙන බහුතරයක් සිංහල බෞද්ධාගමිකයන් වන අතර, සුළු ප්‍රමාණයක කතෝලික ප්‍රජාවක්ද මෙහි වාසය කරන කරයි.

ශ්‍රී ලංකා හමුදා කමාන්ඩෝ රෙජිමේන්තුව පිහිටුවා තිබෙන්නේද ගණේමුල්ල තුලයි.

ගණේමුල්ල එකමුතුව සමාජ සත්කාර පදනම පිහිටා තිබෙන්නේද ගණේමුල්ලේ වන අතර එය ගණේමුල්ල ප්‍රදේශයේ වෙසෙන ප්‍රදේශවාසීන් හා ප්‍රදේශය වෙනුවෙන් මහත් වූ සේවාවන් රැසක් සිදුකරන ස්වෙච්ඡා සාමාජ සේවා සංවිධානයකි.

පුරාවස්තු
මෑතකදී ගණේමුල්ල දුම්රිය ස්ථානය අසල ප්‍රදේශයකින් පැරණි පුරාවිද්‍යාත්මක වටිනාකමක් සහිත ජලය බැසයන අගල් පද්ධතියක් සොයාගැණුනු අතර, එය 18වන සියවසේදී පමණ ඉදිකරන ලද්දක් බව විශ්වාස කෙරෙයි. කෙසේ නමුදු ක්‍රමවත් පරික්ෂාවක් සහ සංරක්ෂණයක් සිදු නොවීම නිසා වර්ථමානයේ එය අබලන් තත්වයක පවතියි.

ගමනාගමනය
කොළඹ-පොල්ගහවෙල ප්‍රධාන දුම්රිය මාර්ගයේ, කොළඹ-කොටුව දුම්රිය ස්ථානයේ සිට 13 වැනියට පිහිටුවා තිබෙන්නේ ගණේමුල්ල දුම්රිය ස්ථානයයි.

223, කඩවත සහ ගණේමුල්ල ප්‍රධාන බස් මාර්ගය වන අතර, 218 කඩවත සහ ගණේමුල්ල අතර පවතින දෙවන බස් මාර්ගය වෙයි.
266 සහ 278 බස් මාර්ග ද්විත්වයම ගණේමුල්ල සහ ජා ඇල අතර දිවෙයි.
276 ගම්පහ-කඳාන බස් මාර්ගය සහ 979 ගම්පහ-රාගම බස් මාර්ගය දිවෙන්නේ ගණේමුල්ල නගරය හරහායි.

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැදි
 MSN Map - elevation = 16m

ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කය
ශ්‍රී ලංකාවේ බස්නාහිර පළාතේ ජනාකීර්ණ ප්‍රදේශ
ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන

ගණේමුල්ල


"Higher Ground" é uma canção funk escrita por Stevie Wonder que apareceu pela primeira vez em seu álbum de 1973 Innervisions . A música alcançou o número 4 na Billboard Hot 100 e o número 1 na parada de singles Hot R&B dos EUA.

Canções gravadas por Stevie Wonder

Higher Ground (canção)


Kasualisme er den filosofiske anskuelse at verden, dens opståen, og udvikling alene beror på tilfældigheder.

Begrebet kan spores tilbage til den græske filosof Epikur (341 f.Kr.-270 f.Kr.). Dog skal det bemærkes at mange af de originale værker, der omhandler kasualisme, er gået tabt og nutidens kilder baserer sig primært på Diogenes Laertius (ca. 3. Årh. e.Kr.) værk Fremragende filosoffers liv, samt afskrifter og videreudvikling, af Lukrets (ca. 99 f.Kr. – ca. 55 f.Kr.) og Cicero (3. januar 106 f.Kr. – 7. december 43 f.Kr.).

Kasualismen antager at universet er opstået ved en tilfældighed, altså ikke skabt af et omnipotent væsen, og tilhængere af kasualismen er derfor ofte blevet beskyldt for at være ateister. Kasualismen har en del ateistiske træk, men ingen af oldtidens filosoffer benægtede gudernes eksistens. Epikur postulerer at guderne simpelthen holder sig udenfor "driften" af universet, og slet ikke opfatter menneskets eksistens. Filosofien baserer sig på observationer af velkendte naturfænomener, såsom bølgerne på havet, og regndråbernes tilfældige fald mod jorden. Kasualisme er som sådan begrebet tilfældighed som filosofi.

Kilder

Filosofi
Filosofihistorie
Tilfældighed
Ateisme

Kasualisme


Jean-Pierre Gorkynian, né à Montréal en 1986, est un écrivain québécois. Dans son travail, il traite des enjeux identitaires liés à l'immigration, plus particulièrement chez les adolescents de parents expatriés d'origine arabe.

Biographie
Jean-Pierre Gorkynian est un écrivain québécois d'origine syrienne. Son premier roman Rescapé, publié en 2015, se remarque dans le paysage littéraire québécois et à l'international, notamment à Cuba, en Algérie et au Liban.

Il s'ouvre à d'autres registres de narration, en combinant son expérience en théâtre, ce qui l'amène à fonder sa compagnie dans le cadre du festival Fringe de Montréal, d'Ottawa et du Saguenay. Il complète une formation en écriture de long métrage à l'Inis en 2016. Il anime à la même époque une chronique mensuelle «les DésOrientés», avec Éric Chouan sur les ondes de CHOQ où il aborde les thèmes de « littératures migrantes et immigrantes » du Moyen-Orient et de l'Afrique du Nord sous l'angle des trajectoires identitaires.

En 2017 et 2018, il se rend à Alep, en Syrie, afin de documenter l'écriture de son deuxième roman Tireur embusqué. Il raconte cette aventure dans les pages du quotidien Le Devoir («Un Québécois, à la recherche de ses origines à Alep», «Sur la route d'Alep», ainsi que dans le Globe and Mail («A visit to Aleppo shows the story of Syria is still being written»).

En 2021, son roman Tireur embusqué est finaliste au Prix littéraire des collégiens. Invité à l'émission Plus on est de fous plus on lit sur la chaîne de Radio-Canada, il dit écrire pour réparer ses blessures identitaires, cherchant à comprendre la transmission intergénérationnelle du traumatisme lié à la violence depuis le génocide de 1915.

En 2023, il publie un nouveau roman intitulé Dissident. Ce livre appartient au genre du roman d'anticipation (science-fiction) et il aborde les thèmes de l'intelligence artificielle et de la rébellion dans une société de surveillance.

Œuvres

Romans
 2015 : Rescapé (VLB éditeur)
 2020 : Tireur embusqué (Mémoire d'encrier)
 2023 : Dissident (Mémoire d'encrier)

Collaborations

Notes et références

Écrivain syrien francophone
Écrivain québécois
Romancier québécois
Scénariste québécois
Naissance à Montréal
Naissance en 1986

Jean-Pierre Gorkynian


Nuuk Taxi er et taxaselskab i Nuuk i Grønland. Selskabet er en fusion af to taxaselskaber, Godthåb Taxa og Minitaxa. Selskabet har cirka 1 million kørsler om året og kører døgnet rundt, året rundt, kun afbrudt af ekstreme vejrfænomener.

Historie
Den første taxatjeneste i Nuuk blev oprettet den 5. august 1960. Taxatjenesten bestod i begyndelsen af en enkelt grøn folkevogn med lad som var konverteret til en taxa.

Den 1. august 1971 oprettedes så Minitaxa som havde åbningstider fra 06 til 01. Den 1. december 1971 blev styringen flyttet til Tuapannguit og blev nu døgnbemandet. Taxatjenesten var på dette tidspunkt ikke en rentabel forretning og selskabets regnskab var afhængig af Godthåb Olietransport og Godthåb Bådeforening, som begge blev serviceret af centralpasserne. Den 11. april 1984 slog to andre mindre taxaselskaber sig sammen og dannede Godthåb Taxa. Godthåb Taxa blev fusioneret den 6. juli 2004 med Minitaxa hvorved det nuværende selskab Nuuk Taxi bliver oprettet.

Referencer

Transport i Grønland
Etableret i 2004
Taxi
Taxiselskaber

Nuuk Taxi


في الكيمياء، التركيز المولي  ويسمى أيضا المولارية  هو قياس تركيز المادة المذابة في محلول، أو أي من الأنواع الكيميائية الذرية أو الشاردية أو الجزيئية الموجودة في حجم معروف.
في الديناميكا الحرارية يكون استخدام التركيز المولي غير مناسب لأن حجم معظم المحاليل يعتمد على درجة الحرارة بسبب التمدد الحراري. يمكن حل المشكلة عادة بإدخال معامل تصحيح لدرجة الحرارة، أو باستخدام قياس التركيز المتعلق بدرجة الحرارة مثل المولالية (المولية الوزنية) .

تعريف
يعرف التركيز المولي أو المولارية c بكمية المادة المذابة بالمول في وحدة الحجم من المحلول، أو في وحدة الحجم الموجودة في الأنواع الكيميائية:

حيث n، هي كمية المادة المذابة بالمولات،  و N هي عدد المولات الموجودة في الحجم V، والنسبة N/V هي التركيز العددي (number concentration)ا C، و NA هو عدد أفوغادرو، تقريبا مساوي 6.022 مول−1

الوحدات
وحدات التركيز المولي في نظام الوحدات الدولي هي مول/متر3. تستخدم معظم المراجع العلمية في مجال الكيمياء الوحدة التقليدية مول/دسم3، وهي تساوي مول/لتر. يرمز لهذه الوحدات التقليدية غالبا بالرمز M، وتسبق أحيانا ببادئة النظام الوحدات الدولي، كما يلي:

 مول/متر3 = 10-3 مول/دسم3 = 10-3 مول/لتر.

تشير الكلمات «ميلي مولار» إلى mM ، و «ميكرو مولار» إلى μM .

قائمة أجزاء الوحدة

أمثلة

مثال 1
 في محلول 98 مول لحامض الكبريتيك (الكتلة المولية لحامض الكبريتيك: 98 جرام/مول) نجد كمية 8و0 مول من H2SO4 في اللتر. وتبلغ الكتلة المساوية من H2SO4 الموجودة في حجم 3 لتر من المحلول:

مع ملاحظة أن l في المعادلة تعني لتر (وبالتالي 8و0 مول/لتر)، كما أن لدينا 0و3 لتر وليس 01و3 لتر! (لاحظ تجانس الوحدات).

مثال 2
 لنفرض محلول السكر في الماء: عدد الجزيئات N الموجودة في 2 سنتيمتر مكعب من محلول 3 مللي مولار (3 mM) من السكر:

حيث NA عدد أفوجادرو الذي يعطي عدد الجزيئات في 1 مول من السكر.

مثال 3
{مقالة رئيسيةمحلول هيدروكسيد الصوديوم}

محلول هيدروكسيد الصوديوم بتركيز 1 مولار (1 لتر من محلول مائي مذاب فيه 1 مول NaOH أي (40 جرام) من هيدروكسيد الصوديوم). هذا المحلول يحتوي على 9و3% (وزنية) من هيدروكسيد الصوديوم، ويبلغ أسه الهيدروجيني pH = 14.

1 لتر يساوي 1000 سم3

اقرأ أيضا
 تركيز
 عيارية Normality
 أسمولية Osmolarity
 كتلة جزيئية
 قانون فاعلية الكتلة
 محلول هيدروكسيد الصوديوم

المراجع

وصلات خارجية
 تجربة لتحديد التركيز المولي للخل باستخدام المعايرة-باللغة الإنكليزية

خصائص كيميائية
كمية المادة
كيمياء تحليلية
محاليل

تركيز مولي


El roble morado o roble negro (Trigonobalanus excelsa) es una especie de árbol de la familia de las fagáceas, endémica de Colombia.

Ecología
Forma consociaciones en áreas de bosque húmedo con fuertes pendientes, por lo general en terrenos adyacentes a bosques de roble propiamente dicho (Quercus humboldtii), entre los 1.500 y 2.200 m de altitud.

Características
Alcanza 35 m de altura. La corteza gruesa y quebradiza, fisurada por encima. Presenta raíces aéreas de 1,5 m.

Usos
La madera se usa para fabricar, vigas, pilotes y cuartones. La tala comercial ilegal y la deforestación amenazan la especie.

Taxonomía
El género fue descrito por Loz.-Contr., Hern.Cam. & Henao-S. y publicado en Caldasia 12(60): 519. 1979.

Referencias

Fagaceae
Flora de Sudamérica occidental
Flora de América del Sur continental
Plantas descritas en 1979
Plantas descritas por Loz.-Contr.

Trigonobalanus excelsa


Jennifer Lynn Affleck (24 Temmuz 1969, New York), Amerikalı oyuncu, şarkıcı, moda tasarımcısı, hayırsever, iş insanı, dansçı ve yapımcı.

Gösteri dünyasına katılmaya 1986'da oynadığı My Little Girl filminde aldığı küçük bir rolden sonra karar verdi. Lopez 1993'te oyuncu olmaya karar verinceye kadar kaldığı In Living Colorda Fly Girl dansçısı olarak 1991'de ilk büyük işini elde etmiştir. Lopez'in ilk başrol filmi 1997'de oynadığı Selena adlı biyografik bir filmdir. Gelecek yılda Lopez Out of Sight filmiyle 1 milyon $ üzerinde kazanan ilk Latin oyuncusu olmuştur. 1999'da ilk stüdyo albümü On the 6'le müzik kariyerine giriş yapmıştı.

2001'de ikinci stüdyo albümü J. Lo ve filmi The Wedding Plannerın aynı anda yayınlanmasıyla Lopez aynı haftada albümü ve filmi 1 numaralı olan ilk kişidir. 2002'deki remix albümü J to tha L–O! The Remixes tarihte ilk kez US Billboard 200'e 1 numaradan giriş yaparken 2007'deki beşinci stüdyo albümü Como Ama una Mujer Amerika'daki İspanyolca bir albüm için ilk haftada en yüksek satış rakamlarına sahip olmuştur. Lopez kendini film ve müzik endüstrilerinde önemli bir kişi olarak belirler. 75 milyon albüm satışlarıyla ve giderek artan 2 milyar $ film satışıyla Lopez Amerika'daki en etkili Latin sanatçı olmasının yanında aynı zamanda en çok para kazanan Latin oyuncudur.

Lopez'in halk imajı ve özel hayatı dünya basınının dikkatini çeker. Lopez'in en çok dikkat çeken ilk ilişkisi 2000 Grammy Ödülleri'nde eşilk ona eden Sean Combs'tur. Daha sonra This Is Me... Then üçüncü stüdyo albümünde ona esin kaynağı olan Ben Affleck ile ikinci kocası Chris Judd ile evliyken ilişkisi olmuştur. Lopez uzun süredir arkadaşı olan Marc Anthony ile 2004'te evlenmiştir ve 2008 yılında Emme ve Maximilian adlı ikizleri dünyaya gelmiştir. 2016'da Lopez'in net serveti 300 milyon $ olarak belirlenmiştir.

Jennifer Lopez Latin müziğin kadın öncüsü olup Latin müziğin patlama yapmasını sağlamıştır. 2000'li yılların en başarılı 3. kadın sanatçısıdır, 2000'li yılların en çok radyoda dinlenen 8. kadın sanatçısıdır, 2000'li yılların en başarılı 8. dans/club sanatçısıdır, "Ain't It Funny (Murder Remix)" şarkısı 2000'li yılların en popüler 2. şarkısı, en iyi 2. pop şarkısı ve en iyi 3. R&B şarkısı seçilmiştir. 2010 yılında Dünya Müzik Ödülleri'nde sanata üstün katkılarından dolayı efsane ödülünü kazanmıştır. 2013 yılında müziğe katkılarından dolayı Hollywood Bulvarı'ndaki Şöhret Yolu'nda 2500. yıldıza sahip olmuştur.

 İlk yılları

Jennifer Lynn Lopez 24 Temmuz 1969'da Bronx, New York'ta doğdu. Porto Rikolu ebeveynlerin Guadalupe Rodriguez ve David Lopez'in ortanca çocuğudur. Ablası Leslie ve kardeşi Lynda'dır. Lopez doğduğu sırada ailesi küçük bir apartman dairesinde yaşıyordu. Birkaç yıl sonra ailesi para biriktirip iki katlı bir eve taşındılar. Beş yaşındayken Lopez şan ve dans dersleri aldı. Yedi yaşındayken okuluyla birlikte New York'ta turneye gittiler. Lopez akademik kariyerinde Katolik okullara gitti. Okulda Lopez jimnastik, atletizm ve beyzbol sporlarını yaptı. 1984'te 15 yaşındayken ilk erkek arkadaşı David Cruz'la çıkmaya başladı.

Lise son sınıftayken Lopez bir film şirketinin küçük roller için birçok genç kızı aradığını öğrendi. Ve böylece My Little Girl filminin seçmelerine katıldı. Filmde Lopez Myra'yı canlandırdı. Filmden sonra Lopez ünlü bir film yıldızı olmak istediğini anladı. Lopez ailesine hayalinin bir film yıldızı olmak istediğini söyledi fakat onlar bunun aptalca bir fikir olduğunu ve hiçbir Latin'in bunu yapmadığını söylediler. Fikir ayrılıkları nedeniyle Lopez ailesinin yanından Manhattan'a taşındı.Bu sürede Lopez bölgesel müzikallerde Jesus Christ, Superstar! ve Oklahoma'da rol aldı. Buradan Golden Musicals of Broadway korosunda işe alındı ve 5 ay boyunca Avrupa'da turneye gittiler. Rolünden memnun değildi çünkü koro üyeleri içinde solo performansı olmayan tek kişiydi. Daha sonra Japonya'da dansçı, şarkıcı ve koreograf olarak Synchronicity şovunda işe girdi.

 Kariyeri

 1991-96: In Living Color ve film kariyerinin başlangıcı
Lopez 1991'de New Kids on the Block için arka dansçı seçildi ve Amerikan Müzik Ödülleri'nde Games performansıyla onlarla birlikte dans etti. Kısa bir süre sonra, In Living Color televizyon programında Fly Girl olarak ilk büyük çıkışını yapmış oldu. Ekipten bir üyenin şova devam edemeyeceğini öğrendikten sonra işe başvurdu. 2.000 başvurunun arasından Lopez finallere kalmayı başardı. İkinci olmuştu ama kazanan işi kabul edemeyince işi Lopez aldı. Şov için Cruz'la birlikte Los Angeles'a taşındı ve 1993'e kadar şovda görev aldı. Şovdan ayrılmasının sebebi oyuncu olmak istemesiydi. Şovdan ayrılmasının asıl sebebi ise kısa süreliğine Janet Jackson'ın dansçısı olmasıydı. 1993 sonlarında Lopez, Jackson'la birlikte dünya turnesine çıktı fakat "kendi şeyini" yapmak istediği için işini bıraktı.

Lopez ilk profesyonel oyunculuk teklifini Lost in the Wild (1993) filmiyle aldı. 1993 sonlarında CBS ile başrolünde oynayacağı Second Chances dizisi için anlaşma imzaladı. 1994 Northridge Depremi sete zarar verdiği için dizi 6 bölüm gösterildikten sonra iptal edildi. Aynı yıl Hotel Malibu adlı uyarlama dizisinin çekimleri başladı. Ayrıca çok kısa bir zamanda çekilen dizi Second Chances gibi olumsuz eleştiriler aldı. Lopez ilk büyük sinema rolünü Young Mariayı canlandırdığı Gregory Nava'nın 1995 drama filmi My Family ile aldı. Ayrıca Esai Morales, Jimmy Smits ve Edward James Olmos'ın da oynadığı film son derece beğenildi. Filmin rol listesinde adı geçmemesine rağmen Lopez Independent Spirit Award En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu ödülünü aldı. Kasım'da Lopez Wesley Snipes ve  Woody Harrelson ile Para Treni adlı filmde rol aldı. Film olumsuz eleştiriler aldı ve 68 milyon $ bütçesiyle istediği başarıyı yakalayamadı. Filmin dünya çapında gişe hasılatı 77 milyon $ olmuştur. 1996 Ağustos'ta Lopez Jack adlı komedi filminde yardımcı oyuncu olarak rol almıştır. 45 milyon $ bütçesiyle yurt içinde filmin hasılatı 59 milyon $ olmuştur. Film genellikle olumsuz eleştiriler almıştır.

 1997-2000: Selena filmi ve On the 6 albümüyle dönüm noktası
Şubat 1997'de Lopez Jack Nicholson ve Stephen Dorff ile birlikte Blood and Wine filminde rol aldı. Filmin yeteri kadar reklamını yapamadıkları için 26 milyon $ bütçeye sahip film yurt içinde 1 milyon $ gişe hasılatı yaptı. Fakat film eleştirmenlerden olumlu eleştiriler aldı. Mart'ta Lopez Selena adlı biyografik filmde rol aldı. Filmin yönetmeniyle daha önce My Family filminde çalışmasına rağmen Lopez filmde görev almadan önce yoğun bir ses geliştirici programına tabi tutuldu. 20 milyon $ bütçeyle, yurt içinde toplam 35 milyon $ hasılat yaptı. Selena çekildikten sonra Lopez "gerçekten Latin kökünü" hissetti ve demo olarak İspanyolca şarkı kaydetti. Lopez'in menajeri "Vivir Sin Ti" (Sensiz Yaşıyorum) başlıklı şarkıyı Lopez'e ilgi duyan Sony Music Entertainment'ın Work Group'una yolladı.

Nisan'da Ice Cube ve Jon Voight ile Anaconda adlı korku filminde rol aldı. 45 milyon $ bütçesiyle, film dünya çapında 137 milyon $ hasılat yaptı. Daha sonra Ekim'de Lopez Sean Penn ve Billy Bob Thornton ile U Turn adlı suç filminde rol aldı. John Ridley'in Stray Dogs romanından baz alınan film genellikle olumlu eleştiriler aldı. Temmuz'da Lopez George Clooney ile Out of Sight filminde rol aldı. Lopez filmdeki performansından dolayı övgü dolu eleştiriler aldı ve bir rol için 1 milyon $ üzerinde kazanan ilk Latin oyuncu oldu. 48 milyon $ bütçeyle, dünya çapında 78 milyon $ hasılat yaptı. Ekim'de Lopez Antz animasyon filminde Azteca'ya ses verdi. 105 milyon $ bütçeyle, dünya çapında 172 milyon $ hasılat yaptı.

Lopez'in ilk çıkış şarkısı If You Had My Love Mayıs 1999'da yayınlandı. Lopez çıkış şarkısıyla Billboard Hot 100'de birinci olan ilk şarkıcı olmuştur. On the 6 çıkış albümünün yapımı sırasında Lopez albüm kayıt sözleşmesini yaptığını ve daha önceden eğlence endüstrisinde bir isim oluşturduğunun farkındaydı, müzikal yeteneğini geliştirmek istiyordu. On The 6'''in üçüncü teklisi Waiting for Tonight Lopez'in en iyi şarkısı olarak düşünüldü. Şarkı sık sık festival marşı olarak kullanıldı. Lopez'in müzikal başarısı eleştirmenleri şaşkına uğrattı; müzik kariyerinin başlangıcı "popüler oyuncuyu daha da popüler" yaptı. 1999'un sonunda Lopez başarılı bir şekilde kendini bir film yıldızından bir pop yıldızına dönüştürdü. Bunu başaran azınlıktan biri oldu.

Almanya'da 2000 yılında, Uluslararası yılın gelecek vadedeni(Newcomer des Jahres international) ödülüne Jennifer Lopez aday gösterildi, diğer üç aday Tarkan, Britney Spears ve Bloodhound Gang idi.

Lopez 2000 Grammy Ödüllerine giydiği yeşil Versace elbisesiyle katıldı. Giydiği bu elbise medyanın ilgisini çekti ve törenden sonra 24 saat içinde Grammy'nin internet sitesinde yarım milyon kere tıklandı. Lopez bu ilgiden dolayı çok şaşırdı ve "elbisenin bu kadar olay olacağını bilmiyordum" dedi. Lopez Ağustos'ta Vincent D'Onofrio ile oynadığı psikolojik gerilim filmi The Cell ile sinemaya geri döndü. 33 milyon $ bütçesiyle, film dünya çapında 104 milyon $ hasılat yaptı.

 2001-03: Yükselen başarı, J.Lo ve This Is Me... Then
İkinci albümünü yaratma sürecinde Lopez imajını biraz değiştirmeye karar verdi. Çünkü bir seks sembolüne dönüşüyordu. Sahne ismini fanları tarafından verilen J.Lo ismiyle değiştirdi. Akabinde 22 Ocak 2001'de çıkan albümünün adını J. Lo koydu. Albümün çıkışıyla birlikte ABD'de Billboard 200 'de bir numara oldu. Aynı haftada Matthew McConaughey ile birlikte oynadığı romantik komedi filmi The Wedding Planner gişede bir numara oldu. Bu Lopez'i aynı anda albümü ve filmi 1 numarada olan ilk sanatçı yaptı. Albümden çıkan hit tekliler Love Don't Cost a Thing ve Play (şarkı)'dir. Nisan 2001'de Lopez J.Lo by Jennifer Lopez adlı kendi giyim markasını yarattı. Mayıs'ta gişede hayal kırıklığı yaratan romantik komedi Angel Eyesta rol aldı. Temmuz'da I'm Real/I'm Real (Murder Remix) şarkısını Ja Rule ile birlikte remiksini yaptı. Bu remiks Billboard Hot 100'de bir numaraya ulaştı. 11 Eylül saldırılarından sonra Lopez yardım aktivitelerinde daha fazla yer aldı. Diğer şarkıcıların katılımıyla What's Going On ve El Ultimo Adios (Son Elveda) yardım şarkılarında şarkı söylemiştir.

5 Şubat 2002'de J to tha L–O! The Remixes albümü yayınlandı. İlk çıkış teklisi Ja Rule'la düet yaptığı ve ABD'de bir numaraya yerleşen Ain't It Funny (Murder Remix) şarkısıdır. Remiks albümü çıktığı zaman Billboard 200'de bir numara olmuş ve ilk defa bir remiks albümü birinci olmuştur. ABD'de 1,5 milyon satışıyla tarihte en çok satan 3. remiks albüm olmuştur. Albümden çıkan diğer tekliler I'm Gonna Be Alright ve Alive'dır. Nisan 2002'de Lopez kendi restoranı Madrè'si açtı.

Mayıs 2002'de Lopez gerilim filmi Enough 'ta rol aldı. Olumsuz eleştirilere rağmen film gişede 52 milyon $ hasılat yaptı. Eylül'de Lopez Glow by J.Lo isimli ilk parfümünü çıkardı. Başarısız olması tahmin edilen parfüm Amerika'da en çok satılan parfümler arasına girdi. Ben Affleck'le nişanlandığı ay This Is Me... Then albümü yayınlandı. Lopez albümü nişanlısına ithaf etti. Dünya çapında başarılı olan teklileri Jenny from the Block ve All I Have oldu. Albümün içinde bulunan aşk temalı şarkılarıyla ve güçlü yorumlarıyla ABD'de 2,5 milyon satış rakamına ulaştı. Aralık 2002'de Ralph Fiennes'la romantik komedi filmi Maid in Manhattanda rol aldı. Film 55 milyon $ bütçeyle dünya çapında 155 milyon $ hasılat yaptı. Ağustos 2003'te Lopez Ben Affleck'le romantik komedi filmi Gigli'de rol aldı. 54 milyon $ bütçesiyle film dünya çapında toplam 7 milyon $ hasılat yaptı. Film evrensel olarak olumsuz eleştiriler aldı. Gigli ayrıca tüm zamanların en kötü filmleri arasındadır.

 2004-09: Film başarısının devam etmesi, Rebirth ve Como Ama una Mujer
Mart 2004'te Ben Affleck'le birlikte Jersey Girl filminde ufak bir rol aldı. 35 milyon $ bütçesiyle film toplamda 36 milyon $ hasılat yaptı. Fakat film genel olarak olumlu eleştiriler aldı. Ekim'de Richard Gere ile birlikte drama filmi Shall We Dance?de rol aldı. 50 milyon $ bütçesiyle film dünya çapında 170 milyon $ hasılat yaptı. Film genel olarak olumlu eleştiriler aldı.

2004'te Children's Hospital Los Angeles 'ta gösterişten uzak ziyaretinde Lopez 11 yaşında kanser hastası olan Paige Patterson'la arkadaş oldu. Patterson hastane için yapılan Noche de Niños açılış galasına katıldı. Ayrıca Lopez de o gecede ödül aldı. Fakat galadan sonraki sabah Patterson daha da hastalandı ve Kasım 2004'te öldü. Lopez "Patterson'ın ölümü bana hayır işinin ne kadar önemli olduğunu fark ettirdi" dedi. Lopez dördüncü stüdyo albümü Rebirth 'ü Patterson'a ithaf etti. Mayıs'ta Jane Fonda ile birlikte Vay Kaynanam Vay filminde rol aldı. Lopez, Charlie rolü için 15 milyon $ aldı. 43 milyon $ bütçesiyle film dünya çapında 155 milyon $ hasılat yaptı. Fakat film genellikle olumsuz eleştiriler aldı. Ağustos'ta Lopez Robert Redford ve Morgan Freeman'la birlikte An Unfinished Lifeta rol aldı. 30 milyon $ bütçesiyle film dünya çapında 18 milyon $ hasılat yaptı.

Lopez'in prodüktörlüğünü yaptığı ve oynadığı Bordertown 18 Mayıs 2006'da Cannes Film Festivali'nde filmin galası yapıldı. Film Avrupa'da belirli sinemalarda gösterime girdi ve bazı ülkelerde Amerika'da dahil sinemalarda gösterime girmeden CD şeklinde piyasaya sürüldü. 21 milyon $ bütçesiyle film dünya çapında 8 milyon $ hasılat yaptı. Albümün prodüktörü Estéfano'ya göre Lopez'in beşinci stüdyo albümü Como Ama una Mujer "büyük şarkılar iyi bir ses gerektirir" diyen eleştirilerin yanlış olduğunu kanıtlayacaktı. Bu söz Lopez'in "sınırlı bir ses aralığı var" diyen eleştirilere cevap niteliğindeydi. Como Ama una Mujer İspanyolca bir albüm için en yüksek bir haftalık satış rakamını ve en yüksek dijital satış rakamını elde etti. Lopez ve Marc Anthony 28 Eylül'de Güney Amerika'da turneye çıktılar. Turne tahmini olarak 10 milyon $ hasılat yaptı. Lopez'in altıncı stüdyo albümü Brave Ekim'de yayınlandı. Lopez'in dünya çapında en az satan albümü olmuştur.

 2010-12: Kariyerinin tekrar canlanması, American Idol ve turneye çıkması

Lopez Şubat 2010'da Epic Records'la yollarını ayırdı ve yedinci stüdyo albümü Love?'ı Island Records etiketi altında çıkardı. Nisan'da Lopez 3 yıl aradan sonra romantik komedi The Back-up Plan filminde rol aldı. Film dünya çapında 77 milyon $ hasılat yaptı. Eleştirmenler tarafından Lopez'in rolü övülmesine rağmen film olumsuz eleştiriler aldı. Eylül ayında Lopez'in American Idol 'ın 10. sezonuna jüri üyesi olarak katılacağı duyuruldu. Çoğu medya kuruluşu Lopez'i bu konuda destekledi. Ekim'de Lopez 14. parfümü Love and Glamourı çıkardı. Parfüm Lopez'in "sahneye geri dönüşü" ilham alınarak tasarlandı.

L'Oréal Paris Lopez'i yeni Global Temsilci ve markanın yüzü olarak seçti. 2011'in ilk aylarında Lopez'in EverSleek reklamı, Love? albümü ve American Idol'''e jüri olması onun sahnelere geri dönüşüydü. Onun bir sonraki geri dönüşü ise Venus markasının yeni Global Temsilcisi olmasıydı. Lopez'in geri dönüş teklisi On The Floor daha sonra aynı ayda yayınlandı. Şarkı dünya çapında 1 numara oldu ve yılın en başarılı şarkısı seçildi. Şarkı ayrıca Jenny from the Block'tan beri radyolarda en çok çalınan hit olmuştur. Love? albümünü Mayıs'ta yayınlandı. Lopez'in bir sonraki parfümü Love and Light Lopez'in en başarılı parfümü olmuştur ve 2.9 milyon $ üzerinde satmıştır.

Ocak 2012'de Lopez American Idol 'ın 11. sezonuna jüri olarak geri döndü ve 20 milyon $ aldı. Aynı ayın sonunda Lopez Simon Fuller tarafından tasarlanan yeni yetenek şovu ¡Q'Viva! The Chosena katıldı. Lopez, Anthony ve yönetmen-koreograf Jamie King ile birlikte Las Vegas şovu için yeni yetenek bulmak için 21 Latin Amerika ülkesini dolaştı. 18 Mayıs'ta Lopez Cameron Diaz, Elizabeth Banks, Matthew Morrison ve Dennis Quaid ile birlikte oynadığı What to Expect When You're Expecting filminde rol aldı. Olmusuz eleştirilere rağmen film 84 milyon $ hasılat yaptı. Mayıs'ın sonlarında Lopez Glowing by JLo parfümünü satışa sundu.

14 Haziran'da Lopez Dance Again World Tour adını verdiği dünya turnesine çıktı. Lopez Buz Devri 4: Kıtalar Ayrılıyor animasyon filmi için Shira isimli karaktere ses verdi. Film ABD gişesinde 1 numaradan giriş yaptı ve ayrıca film ilk haftasında 46 milyon $ hasılat yaptı. 95 milyon $ bütçesiyle film dünya çapında 877 milyon $ hasılat yaptı.

Lopez'in ilk toplama albümü Dance Again... the Hits 24 Haziran 2012'de yayınlandı. Albümün hit parçaları Dance Again ve Goin' In Billboard Hot Dance Club Songs listesinde 1 numaraya ulaştı. Böylece Lopez aynı listede 13 kere 1. olmuş oldu.

 2013-günümüz: A.K.A. ve diğer girişimleri
Ocak 2013'te Jason Statham'la birlikte Parker filminde rol aldı. Lopez'in performansı olumlu eleştiriler aldı. Fakat gişede film beklenilen sonucu alamadı. Bir sonraki ay Grammy Ödülleri'nde giydiği sağ bacağının tamamını açıkta bırakan siyah elbise olumsuz eleştiriler aldı. Mayıs'ta Lopez nunoTV'nin baş yapımcısı olduğunu duyurdu.

Yakın zamanda ölen eş cinsel teyzesinden ilham alarak evli lezbiyen çift ve onların beraber yetiştirdikleri biyolojik ve evlatlık çocuklarının anlatıldığı The Fosters dizisinin baş yapımcısı oldu. Lopez Human Rights Campaign tarafından Ally for Equality ödülüne layık görüldü. Haziran ayında Lopez Türkmenistan Cumhurbaşkanı Kurbankulu Berdimuhammedov'un doğum günü için konser verdi. Verdiği konser tepki çekti. Daha sonra Lopez'in medya sözcüsü özür diledi.

Lopez'in gelecek birçok projesi var. RedOne 8. stüdyo albümünün yapımcısı ve albüm birçok tarzı içinde bulunduracak. Albüm Capitol Records ve RedOne'nın 2101 Records şirketi adı altında 2014'ün ilk aylarında çıkması bekleniyor. Albümün ilk teklisi Pitbull'la düet yaptığı Live It Up şarkısıdır. Lopez 20. parfümü JLove by JLoyu satışa sundu. Lopez jüri olarak American Idol 'ın 13. sezonunda geri döndü ve 17.5 milyon $ aldı. 2015'te yayınlanacak düşük bütçeli The Boy Next Door ve Lila and Eve adlı filmde rol aldı. Aralık 2013'te bir sonraki albümü için Same Girl adlı şarkısına Castle Hill'de klip çekti. 8. stüdyo albümünde yayınlanacak iki şarkısı Girls'ü 22 Ocak ve Same Girl'ü 30 Ocak'ta yayınladı. Martta yayınlanacak olan yeni albümünün ilk teklisi olan ve French Montana'yla düet yaptığı I Luh Ya Papi adlı şarkısını yayınladı. Nisanda 2014 FIFA Dünya Kupası için Pitbull ve Claudia Leitte ile seslendirdiği We Are One (Ole Ola) şarkısını yayınladı. Lopez 2014 Billboard Müzik Ödülleri'nde "İkon Ödülü" verildi. Böylece bu ödülü alan ilk kadın sanatçı olmuş oldu.

Sanatçılık

Müzik Stili

Lopez'in sesi 2.2 oktavdır. Klasik soubrettedir.G3-G5 genişliğindeki bir ses aralığına   sahiptir. Lopez kariyeri boyunca birçok müzik türünde şarkı söylemiştir. Bunlar Latin pop, R&B, hip hop, Rock, funk, house ve salsadır. Lopez çocukken Latin pop müzik türlerinden salsadan bachataya kadar hepsinin etkisinde kalmıştır fakat 1979'da The Sugarhill Gang grubunun Rapper's Delight şarkısı hayatını değiştirmiştir. Bu yüzden müzik kariyeri başlarken büyüdüğü Latin müziği ile sevdiği hip hop'ı harmanlamıştır. İlk iki albümünde funk, dans ve urban müziğin yanında duygusal baladlar ve İspanyolca şarkılar yer almıştır.

This Is Me... Then albümü 70'lerin müziğinden ilham alınarak hazırlanmıştır. Rebirth albümünde daha çok hip hop ve pop rock kullanıldı. 6. ve 7. stüdyo albümlerinde Brave ve Love?'''da ise geleceğin dans müziği yönünü değiştirmiştir. Bazen şarkılarına kendi kişisel tecrübelerini aktarmıştır. Ben Affleck'le olan ilişkisini Dear Ben ve He'll Be Back şarkılarıyla anlatmıştır. Love? albümünde ise Until It Beats No More ve One Love şarkısı da Lopez'in hayatını anlatan şarkılardır.

Lopez Tina Turner, James Brown, Michael Jackson, Madonna, Barbra Streisand gibi sanatçılardan etkilenmiştir.

 Koreografi ve Sahnesi
Lopez çocukluğundan beri dansla arasında güçlü bir bağ vardı. Daha sonraki yıllarında bale, flamenko ve caz dansı türlerinde uzmanlaştı. Onun kariyeri komedi dizisi In Living Colourla başladı. Lopez kısa süreliğine Janet Jackson'ın dansçısı oldu ve onun koreografisinde büyük ölçüde etkisi oldu. Lopez Shall We Dance? filmi için salon dansını öğrendi.

Lopez sahnede enerjik dolu olmasıyla ve koreografileriyle tanınmıştır. Bazen performanslarında tek parça streç giysisi (bodysuit) giymektedir. Müzik kariyerinin ilk yıllarında playback yapmasıyla tanınmış olmasına rağmen Dance Again World Tour turnesinde canlı performans sergilemiştir.

 Toplumsal İmajı
Lopez seks sembolü oldu ve "dünyada en çok arzulanan kadın"lardan biri olmuştur. Buna rağmen Lopez krav magaya çalıştı ve profesyonel boksör seviyesine gelmesi için çalıştırıldı. Lopez ayrıca kıvrımlı hatlarından dolayı da medya tarafından büyük bir ün sahibi olmuştur.

Lopez'in seksapelliği kadınlarda kıvrımlı hatların kabul olunabileceğini gösterdi. Details dergisi tarafından Lopez 1998'de "Yılın En Seksi Kadını" seçilmiştir ve FHM dergisinin "En Seksi 100 Kadın" listesinde iki kez 1. olmuştur. 2011'de People dergisi tarafından "Dünyanın En Güzel Kadını" seçilmiştir. 2012'de Complex dergisi "Tüm Zamanların En Ateşli 100 Kadın Sanatçısı" listesinde 2. olmuştur. Bir sonraki yıl VH1 "100 Seksi Sanatçı" listesinde Lopez'i 4. sıraya koymuştur. Lopez modaya olan ilgisiyle bilinir ve kariyeri boyunca görüntüsünü birçok kez değiştirmiştir. Fakat kıyafetlerinde kürk kullandığı için hayvan hakları örgütü PETA tarafından eleştirilmektedir. Medya bazen Jennifer Lopez ve oyuncu Elizabeth Taylor'ı başarısız ilişkilerinden dolayı birbirine benzetir. Lopez'e medya tarafından "Günümüzün Liz Taylor'ı" ismi verilmiştir.

 Özel hayatı

Lopez'in özel hayatı medyanın dikkatini çekmiştir. 22 Şubat 1997'den Ocak 1998'e kadar Kübalı garson Ojani Noa'yla evli kaldı. Noa'yla ilgili hukuki problemler olması nedeniyle evlilikleri kısa sürdü. Lopez Noa'nın evlilikleri hakkında bir kitap yayınlamasını önlemek için Nisan 2006'da dava açtı. Bir sonraki yıl Lopez davadan 545.000 $ kazandı. Ayrıca Noa kitap hakkındaki tüm materyalleri Lopez veya avukatına göndermek zorunda kaldı.

İlk albümü On The 6 üzerinde çalışırken yapımcı ve rapçi Sean Combs'la çıkmaya başladı. 27 Aralık 1999'da New York'ta bir kulüpte gerçekleşen silah saldırısıyla bağlantısı olduğu için Lopez ve Combs tutuklandı. Daha sonra Lopez bu olaydan temize çıktı. Fakat Combs bu suçlamalardan kurtulamadı. Combs'tan ayrıldıktan sonra dansçısı Chris Judd'la çıkmaya başladı. Judd'la 29 Eylül 2001'den Haziran 2002'ye kadar evli kaldı. İkinci boşanmasından sonra oyuncu ve yönetmen Ben Affleck'le çıkmaya başladı ve Kasım 2002'e nişanlandılar.  Medya onları Bennifer olarak anmaya başladı ve medyada ve popüler kültürde öne çıkan muhteşem çift oldular. Bennifer popüler bir terim haline geldi ve konuşma diline ve yeni kelime sözlüğüne girdi. Böylece diğer ünlü çiftlerin adlarının baş harfi alınarak isim kombinasyonu yapma trendi başladı. Eylül 2003'teki düğünden önceki gün çift düğünü erteledi.

Affleck'le Ocak 2004'teki ayrılığından sonra Lopez uzun süredir arkadaşı olan Marc Anthony ile çıkmaya başladı. Çift o Haziran evlendi. 7 Kasım 2007'de çift ilk bebeklerini beklediğini açıkladı. 22 Şubat 2008'de New York Long Island'da Maximilian David ve Emme Maribel ismini verdikleri ikizlerini doğurdu. People dergisi 6 milyon $ karşılığında ikizlerin fotoğrafını çekti ve bu fotoğraf o zamana kadar çekilen en pahalı ünlü fotoğrafı oldu. 3 yıl sonra Haziran 2011'de çift ayrıldıklarını açıkladılar ve Nisan 2012'de boşandılar. Ekim 2011'den beri ilişkisi olan dansçısı Casper Smart'la ayrıldı. 2017 yılında beyzbol oyuncusu Alex Rodriguez ile aşk yaşamaya başladı, 2019 yılında çift nişanlandı ancak 2021 yılında anlaşmalı şekilde yollarını ayırdılar. 2021 yılında eski sevgilisi ve nişanlısı Ben Affleck ile ilişkilerine yeniden bir şans verdi. Nisan 2022'de çift ikinci kez nişanlandı. 16 Temmuz 2022 tarihinde Ben Affleck ile evlendi.

 Jennifer Lopez Diskografisi

 Albüm
 1999: On the 6
 2001: J. Lo
 2002: J to tha L-O!: The Remixes
 2002: This Is Me... Then
 2005: Rebirth
 2007: Como Ama una Mujer
 2007: Brave
 2011: Love?
 2012: Dance Again... the Hits
 2014: A.K.A.

 DVD
 2000: Feelin' So Good (DVD)
 2003: Let's Get Loud (DVD)
 2003: The Reel Me (DVD-CD)
 2007: Como Ama Una Mujer (DVD)

 Filmler
 1986: My Little Girl, Myra
 1993: Lost in the Wild, Rosie Romero
 1995: My Family, Young Maria
 1995: Money Train, Grace Santiago
 1996: Jack, Miss Marquez
 1996: Blood & Wine, Gabriela Gabby
 1997: Selena, Selena Quintanilla-Perez
 1997: U Turn, Grace McKenna
 1997: Anaconda, Terri Flores
 1998: Out Of Sight, Karan Sisco
 1998: AntZ,  Voice  Azteca
 2000: The Cell, Catherine Deane
 2001: The Wedding Planner, Mary Fiore
 2001: Angel Eyes, Sharon Pogue
 2002: Enough, Slim Hiller
 2002: Maid in Manhattan, Marisa Ventura
 2003: Gigli Ricki
 2004: Jersey Girl, Gertrude Steiney
 2005: Monster-in-Law, Charlie
 2005: Shall We Dance, Paulina
 2005: An Unfinished Life, Jean Gilkyson
 2006: El Cantante, Puchi
 2006: Bordertown, Lauren Adrian
 2010: The Back-up Plan, Zoe
 2012: Ice Age: Confinental Drift, Voice Shira
 2012: What to Expect When You're Expecting, Holly
 2013: Parker, Leslie Rogers
 2014: Home, Tip'in annesi
 2014: Lila and Eve, Eve Rafael
 2015: The Boy Next Door2018: Second Act, Maya
2019: Hustlers, Ramona
2022: Marry Me, Kat Valdez
2022: Shotgun Wedding, Darcy Rivera
2023: The Mother, The Mother
2023: Atlas''', Myra

Kaynakça

Dış bağlantılar

1969 doğumlular
Bronx doğumlular
Amerikalı kadın pop şarkıcıları
Amerikalı kadın dansçılar
Amerikalı kadın sinema oyuncuları
Amerikalı kadın dizi oyuncuları
Amerikalı kadın pop şarkıcı-söz yazarları
Porto Riko asıllı Amerikalılar
MTV Video Müzik Ödülü sahipleri
Latin pop şarkıcıları
Yaşayan insanlar
21. yüzyılda Amerikalı kadın oyuncular
Amerikalı film yapımcıları
Island Records sanatçıları
Amerikalı kadın hip hop şarkıcıları
20. yüzyılda Amerikalı kadın oyuncular
20. yüzyılda Amerikalı kadın şarkıcılar
21. yüzyılda Amerikalı kadın şarkıcılar
New York doğumlu kadın oyuncular
Amerikalı LGBT hakları aktivistleri
Amerikalı koreograflar
Amerikalı şirket kurucuları
Amerikalı çağdaş R&B şarkıcıları
Amerikalı dans müzisyenleri
Japonya'daki Amerikalı gurbetçiler
Amerikalı moda tasarımcıları
Amerikalı hip hop şarkıcıları
Amerikalı hayırseverler
Amerikalı sopranolar
Amerikalı kadın seslendirme sanatçıları
Amerikalı kadın şarkıcı-şarkı yazarları
New York doğumlu iş adamları
Capitol Records sanatçıları
Epic Records sanatçıları
HIV/AIDS aktivistleri
MTV Avrupa Müzik Ödülü sahipleri
New York doğumlu şarkıcılar
Sony Music Latin sanatçıları
Kaliforniya doğumlu televizyon yapımcıları
Dünya Müzik Ödülü sahipleri
Bronx doğumlu yazarlar
Satellite Ödülü sahipleri
İspanyol ve Latin Amerikalı müzisyenler
MTV Video Müzik Ödülleri En İyi Dans Video Klibi sahipleri

Jennifer Lopez


Fesleğen (Ocimum basilicum), ballıbabagiller (Lamiaceae) familyasından tek yıllık ve genellikle ılıman bölgelerde yetişen bir bitki türüdür.

Yemeklerde kullanılmak üzere tarımı yapılan fesleğenin kökeni Asya'nın dönenceler arasında kalan bölgelerine dayansa da günümüzde yeryüzünün öteki ılıman bölgelerine de yayılmıştır.

Morfolojik özellikleri

Yetişkin fesleğenlerin boyları genellikle 20 ile 60 cm arasında değişir. Renkleri açık yeşilden koyu yeşile kadar değişen yaprakları yumuşak olup, 1–5 cm arasında uzunlukta ve 1–3 cm arasında genişlikte olurlar. Soğuğa karşı çok duyarlı olan fesleğen bitkisi en çok sıcak ve kuru ortamları sever.

Yetiştirme

Yemeklik ve süs fesleğenlerinin çoğu Ocimum basilicum türünün çeşitleridir ancak diğer türler de yetiştirilir ve türler arasında birçok melez bulunur.

Geleneksel olarak yeşil bir bitkidir, 'Purple Delight' gibi bazı çeşitlerin mor görünen yaprakları vardır.

Fesleğen  boylarındadır ve karşılıklı, açık yeşil,  boyunda ve  eninde ipeksi yapraklara sahiptir. Çiçekleri küçük, beyaz renklidir ve bir terminal başak şeklinde düzenlenmiştir. Lamiaceae arasında olağan dışı, dört ercik ve pistil tacının üst kenarının altına itilmez ancak alt kenarın (İngilizce: lip) üzerinde uzanır. Entomofil tozlaşmadan sonra, taç yaprak düşer ve bilabiat kaliks içinde dört yuvarlak aken (İngilizce:achene) gelişir.

Fesleğen soğuğa duyarlıdır, en iyi şekilde sıcak ve kuru koşullarda gelişir. Don ihtimali varsa yıllık olarak davranır. Ancak fesleğen, popülaritesi nedeniyle dünyanın birçok ülkesinde yetiştirilmektedir. Üretim alanları arasında Akdeniz bölgesindeki ülkeler, ılıman bölge ve subtropikal iklimlerdeki ülkeler yer alır.

Kuzey Avrupa, Kanada, ABD'nin kuzey eyaletleri ve Yeni Zelanda'nın Güney Adası'nda en iyi şekilde, camın altına bir turba (bataklık kömürü) (İngilizce: peat) saksıya ekilir ve ardından ilkbahar sonu/yaz başında ekilir (donma ihtimali az olduğunda). Ayrıca don ihtimali geçtikten sonra toprağa ekilebilir. İyi drene edilmiş, güneşli maruziyette en iyi sonucu verir.

Fesleğen en iyi açık havada yetişmesine rağmen, iç mekanda saksıda yetiştirilebilir ve çoğu bitki gibi en iyi şekilde güneşe bakan bir pencere kenarında yetişir. Aşırı soğuk hava akımlarından uzak tutulmalıdır ve güçlü güneş ışığında en iyi şekilde büyür, bu nedenle bir sera veya sıra örtüsü varsa idealdir. Bununla birlikte, flüoresan ışıklar altında bodrum katında bile yetiştirilebilir.

Yaprakları susuzluktan solmuşsa, iyice sulanır ve güneşli bir yere konursa iyileşir. Bitkinin dibine doğru uzanan sarı yaprakları bitkinin gerildiğinin göstergesidir; genellikle bu daha az suya veya daha az veya daha fazla gübreye ihtiyaç duyduğu anlamına gelir.

Güney Avrupa, ABD'nin güney eyaletleri, Yeni Zelanda'nın Kuzey Adası ve Avustralya gibi daha güneşli iklimlerde, fesleğen dışarıya ekildiğinde gelişir. Aynı zamanda orta ve kuzey Amerika Birleşik Devletleri'nde yaz aylarında büyür ancak sıcaklıklar donma noktasına ulaştığında ölür. Tohuma gitmesine izin verilirse gelecek yıl tekrar büyür. Düzenli sulamaya ihtiyaç duyar ancak diğer iklimlerde gerektiği kadar özen gösterilmez.

Fesleğen ayrıca kısa kesimlerinin sapları iki hafta kadar suda kökler gelişene kadar askıda bırakıldığında güvenilir şekilde çoğaltılabilir.

Gövde çiçek ürettiğinde o gövdede yaprak üretimi durur, gövde odunsu hale gelir ve uçucu yağ üretimi azalır. Bunu önlemek için fesleğen yetiştiricisi herhangi bir çiçek sapını tamamen olgunlaşmadan koparabilir. Sadece çiçek açan sap bu kadar etkilendiğinden, bazı saplar yaprak üretimi için sıkıştırılabilirken, diğerleri dekorasyon veya tohumlar için çiçek açmaya bırakılır.

Bitkinin çiçek açmasına izin verildiğinde ertesi yıl saklanabilen ve ekilebilen küçük siyah tohumları taşıyan tohum kapsülleri üretebilir. Yaprakların bitkiden toplanması büyümeyi desteklemeye yardımcı olur çünkü bitki en üstteki yaprakların yanındaki yaprakçık çiftlerini yeni saplara dönüştürerek tepki verir.

Fesleğen, domates için yardımcı bitki olarak tavsiye edilir. Yaygın iddialar fesleğenin zararlıları caydırabileceği veya domates aromasını iyileştirebileceği yönündedir. Bununla birlikte, çift kör tat testlerinde fesleğen yanına ekildiğinde domateslerin tadını önemli ölçüde etkilememiştir.

Hastalıkları
Fesleğen, mahsulü mahvedebilecek ve verimi düşürebilecek çeşitli bitki patojenlerinden muzdariptir. Fusarium solgunluğu, genç fesleğen bitkilerini hızla öldürecek, toprak kaynaklı bir mantar hastalığıdır. Tohumlar Pythium sönümlemesi (İngilizce:damping off) tarafından öldürebilir.

Fesleğenin yaygın foliar hastalığı, "Botrytis cinerea" 'nın neden olduğu gri küf; hasat sonrası enfeksiyonlara neden olabilir ve tüm bitkiyi öldürebilir.

Siyah nokta, fesleğen yapraklarında görülebilir ve mantarlar cinsi Colletotrichum neden olur. "Peronospora belbahrii" nin neden olduğu tüylü küf, ilk olarak 2004 yılında İtalya'da bildirildiği üzere önemli bir hastalıktır. ABD'de 2007 ve 2008'de raporlanmıştır.

Fesleğen üzerinde bulunan patojenik olmayan bakteriler arasında  Novosphingobium türleri bulunur.

Fesleğenin kullanımı

Fesleğen en çok tariflerde taze olarak kullanılır. Genel olarak, pişirmek tadı hızla bozduğu için son anda eklenir. Taze ot, kaynar suda hızlı bir şekilde haşlandıktan sonra buzdolabında plastik torbalarda kısa bir süre veya dondurucuda daha uzun bir süre saklanabilir. Kurutulmuş otu da aromasının çoğunu kaybeder ve geriye kalanı az lezzetli, saman gibi az kumarin aromasıyla çok farklı bir tada sahiptir.
Bitkinin kullanılan kısımları taze çiçekli dallari ve tohumlarıdır. Uçucu yağ taşır. Bu yağ içinde estragol, linalol, cineol ve pinen vardır.
Fesleğen, yeşil bir İtalyan yağ ve bitki sosu olan pesto'nun ana malzemelerden biridir. Aynı zamanda popüler İtalyan marinara domates sosunun önemli bir bileşenidir.

En yaygın olarak kullanılan Akdeniz fesleğen çeşitleri "Genovese", "Purple Ruffles", "Mamut", "Tarçın", "Limon", "Globe" ve "African Blue" dur.
Çin çorbalarda ve diğer yiyeceklerde taze veya kuru fesleğen kullanır.
Tayvan da insanlar çorbaları koyulaştırmak için taze fesleğen yaprakları ekler. Ayrıca derin yağda kızartılmış fesleğen yapraklarıyla birlikte kızarmış tavuk yerler. Fesleğen (en yaygın olarak Tai fesleğeni), dondurma veya çikolatalarda (trüf mantarı gibi) ilginç bir tat oluşturmak için genellikle krema veya sütle demlenir. Yapraklar, mutfak uygulamalarında kullanılan fesleğenin tek parçası değildir, çiçek tomurcukları daha ince bir tada sahiptir ve yenilebilirdir.

Fesleğen bitkisi yerli bir Anadolu bitkisi değildir. Anavatanı olan İran dolaylarından gelmiştir. Akşamları açıkta yenilen yemeklerde masaların fesleğen ile süslenmesi, bebeklerin yanına fesleğen konulması, yaz aylarında evlerin açık camlarının önünde fesleğen saksılarının olmasının sebebi fesleğenin yaydığı güzel kokunun yanında sinekleri kovucu özelliği olmasıdır.

Hem taze, hem de kurutularak kullanılan fesleğen, pişirilerek ya da çiğ yenilen yemeklerde yaygın olarak kullanılır.  Pişirildiğinde tadını çabuk yitirdiği için, genellikle yemeklere son anda katılır.

Türk yemeklerinde ve salatalarda baharat olarak yaygın bir şekilde kullanılan fesleğen, öteki Akdeniz ülkelerinin ve kökeninin dayandığı güney, güneydoğu Asya ülkelerinin (özellikle de Tayland) yemeklerinde de önemli yer tutar.

Tohumlar
Birkaç fesleğen çeşidi tohumları suya batırıldığında jelatinimsi hale gelir ve Asya içeceklerinde ve faluda, sharbat-e-rihan veya "hột é" tatlılarında kullanılır.

Uçucu yağ araştırma çalışmaları sivrisineklere karşı muhtemel zehirliliği de dahil olmak üzere mantar önleyici ve böcek kovucu özellikler gösterdi.

Halk hekimliği
Ayurveda veya geleneksel Çin tıbbı gibi halk hekimliği uygulamalarında fesleğenin tedavi edici özelliklere sahip olduğu düşünülür.

Kültür
Fesleğenle ilgili birçok ritüel ve inanç vardır.Fransızlar bazen fesleğene "l'herbe royale" ("kraliyet bitkisi") derler, Yahudi folkloru oruç tutarken güç kattığını öne sürer.

Portekiz 'de cüce çalı fesleğeni geleneksel olarak bir şiir ve bir kağıt karanfil ile birlikte bir tencerede Aziz John ve Aziz Anthony'nin dini bayramlarında sevgiliye sunulur. Ancak fesleğen antik Yunanistan da nefreti temsil ederdi.

Tulsi olarak da adlandırılan kutsal fesleğen, Hinduizm 'de çok saygı görür.
Fesleğen, kutsal su serpmek için kullanıldığı Rum Ortodoks Kilisesi nde dini önemi vardır.  Bulgar Ortodoks Kilisesi, Sırp Ortodoks Kilisesi, Makedon Ortodoks Kilisesi ve Romanya Ortodoks Kilisesi kutsal su hazırlamak için fesleğen (Bulgarca and Makedonca: босилек; , ) kullanır ve fesleğen saksıları genellikle kilise sunaklarının altına yerleştirilir.
Hatta bazı Rum Ortodoks Hıristiyanlar Kutsal Haç Yükselmesi efsanesiyle ilişkisi nedeniyle yemekten bile kaçınırlar.

Avrupa'da güvenli bir yolculuk sağlamak için ölülerin eline fesleğen konulur. Hindistan'da Tanrı'ya ulaştıklarından emin olmak için fesleğeni ölenlerin ağzına koyarlar.
Eski Mısırlılar ve eski Yunanlar, fesleğenin vefat eden kişiye cennetin kapılarını açacağına inanırlardı.

Giovanni Boccaccio'nun 14. yüzyılında Decameron anlatısının beşinci öyküsünde dördüncü gün merkezi konu aracı olarak bir fesleğen saksısı vardır. Bu ünlü hikâye John Keats 'e 1814'teki "Isabella veya Fesleğen saksısı" adlı şiirini yazması için ilham verdi ve bu da Pre-Raphaelite Kardeşliği' nin şu iki resmine ilham kaynağı oldu: 1849'da John Everett Millais 'in Isabella  ve 1868'de William Holman Hunt tarafından yapılan Isabella ve Fesleğen saksısı tablosu].

Kaynakça

Dış bağlantılar

basilicum
Baharat bitkileri
1753'te tanımlanan bitkiler
Böcek kovucular
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Fesleğen


Orissi, also spelled Odissi ( oṛiśī) is an adjectival form of Odisha. It may refer to:
Odissi dance, the classical dance of Odisha
Orissi music, the classical music of Odisha
other aspects of Orissi culture
a person from Odisha

Orissi


Am EHF Challenge Cup 2012/13 nahmen 30 Handball-Vereinsmannschaften teil, die sich in der vorangegangenen Saison in ihren Heimatländern für den Wettbewerb qualifiziert hatten. Es war die 13. Austragung des Challenge Cups unter diesem Namen. Die Pokalspiele begannen am 12. Oktober 2012, das Finale fand am 25. Mai 2013 statt. Titelverteidiger des EHF Challenge Cups war der griechische Verein AC Diomidis Argous.
Sieger des EHF Challenge Cup 2012/13 ist SKA Minsk, der diesen Wettbewerb zum ersten Mal gewinnen konnte.

Runde 2

Qualifizierte Teams

Gruppen

Entscheidungen

Gruppe A
Das Turnier der Gruppe A fand vom 12.–14. Oktober 2012 in der Mesikäpa Hall in Põlva statt.
Der Gruppenerste und -zweite qualifizierte sich für die 3. Runde. Die zwei Letzten schieden aus dem Turnier aus.

Gruppe B
Das Turnier der Gruppe B fand vom 12.–14. Oktober 2012 in Chișinău statt.
Der Tabellenerste und -zweite qualifizierte sich für die 3. Runde. Die zwei Letzten schieden aus dem Turnier aus.

Runde 3
Es nahmen die Erst- und Zweitplatzierten der Gruppen A und B der 2. Runde teil sowie 16 gesetzte Mannschaften.Die Auslosung der 3. Runde fand am 24. Juli 2012 in Wien statt.Die Hinspiele fanden zwischen dem 24. November und 15. Dezember 2012 statt. Die Rückspiele fanden zwischen dem 25. November und 16. Dezember 2012 statt.

Qualifizierte Teams

Ausgeloste Spiele und Ergebnisse

Achtelfinale
Es nahmen die 10 Sieger der 3. Runde und die besten 6 gesetzten Teams teil.Die Auslosung des Achtelfinales fand am 6. Dezember 2012 in Wien statt.Die Hinspiele fanden zwischen dem 16. und 23. Februar 2013 statt. Die Rückspiele fanden am 23.–24. Februar 2013 statt.

Qualifizierte Teams

Ausgeloste Spiele und Ergebnisse

Viertelfinale
Es nahmen die 8 Sieger aus dem Achtelfinale teil.Die Auslosung des Viertelfinales fand am 26. Februar 2013 in Wien statt.Die Hinspiele fanden zwischen dem 16. und 22. März 2013 statt. Die Rückspiele fanden am 23. März 2013 statt.

Qualifizierte Teams

Ausgeloste Spiele und Ergebnisse

Halbfinale
Es nahmen die 4 Sieger aus dem Viertelfinale teil.Die Auslosung des Halbfinales fand am 26. Februar 2013 in Wien statt.Die Hinspiele fanden am 20. April 2013 statt. Die Rückspiele fanden vom 27.–28. April 2013 statt.

Qualifizierte Teams

Ausgeloste Spiele und Ergebnisse

Finale
Es nahmen die 2 Sieger aus dem Halbfinale teil.Die Auslosung des Finales fand am 30. April 2013 in Wien statt.Wegen des Tauschs der Termine fand das Hinspiel am 25. Mai 2013 statt. Das Rückspiel fand am 18. Mai 2013 statt.

Qualifizierte Teams

Ausgeloste Spiele und Ergebnisse

Hinspiel
 SKA Minsk – HB Esch  32 : 24 (16 : 11)

25. Mai 2013 in Minsk-Arena, Minsk, 5.200 Zuschauer.

SKA Minsk: Iwan Mazkewitsch, Artsem Padasinau, Maksim Lapitski, Barys Puchouski  (9), Sjarhej Schylowitsch  (6), Dzmitry Kamyshyk  (4), Aliaksei Haisa (4), Aljaksandr Zitou  (4), Raman Lukashuk (2), Wiktar Sajzau  (1), Eduard Strelets (1), Yauhen Kamarau (1), Yury Lukyanchuk, Dzianis Krytski, Artsiom Yauseyeu, Vitali Kisliuk.

HB Esch: Andy Mauruschatt, Sedin Zuso, Martin Muller (10), Christian Bock (4), Sascha Pulli  (3), Wouter Sas  (2),  Jeff Decker (2), Tom Krier (1), Sascha Marzadori  (1), Ben Weibel (1), Romain Labonte , Max Kohl, Marc Fischbach, Raoul Seresse, Daniel Linster,  Samuel Baum.

Schiedsrichter:  Bartosz Leszczynski und Marcin Piechota
EHF-Delegierter:  Nicolae Vizitiu
EHF-Repräsentant:  Predrag Boskovic

Quelle: Spielbericht

Rückspiel
 HB Esch – SKA Minsk  26 : 31 (11 : 14)

18. Mai 2013 in Centre sportif National, Luxemburg, 3.250 Zuschauer.

HB Esch: Andy Mauruschatt, Sedin Zuso, Martin Muller  (10), Sascha Pulli (5), Wouter Sas (3),  Jeff Decker   (3), Christian Bock   (2), Tom Krier (1), Max Kohl (1), Ben Weibel (1), Romain Labonte   , Marc Fischbach, Raoul Seresse, Daniel Linster, Sascha Marzadori  , Samuel Baum

SKA Minsk: Iwan Mazkewitsch, Artsem Padasinau, Barys Puchouski (11), Sjarhej Schylowitsch   (7), Raman Lukashuk (3), Aliaksei Haisa  (3), Eduard Strelets (2), Aljaksandr Zitou (2), Wiktar Sajzau  (1), Yury Lukyanchuk   (1), Dzianis Krytski (1), Yauhen Kamarau, Dzmitry Kamyshyk

Schiedsrichter:  Aleksandar Pandzic und Ivan Mosorinski
EHF-Delegierter:  Jesus Guerrero

Quelle: Spielbericht

Statistiken

Torschützenliste
Die Torschützenliste zeigt die drei besten Torschützen in der EHF Challenge Cup der Herren 2012/13.Zu sehen sind die Nation der Spieler, der Name, die Position, der Verein, die gespielten Spiele, die Tore und die Ø-Tore.Barys Puchouski ist Torschützenkönig der EHF Challenge Cup der Herren 2012/13.

Siehe auch
 EHF Champions League 2012/13
 EHF Europa Pokal 2012/13

Weblinks
 EHF Challenge Cup auf der offiziellen Seite des EHF (engl.)

Einzelnachweise

EHF European Cup
Handballsaison 2012/13

EHF Challenge Cup 2012/13


Hippias veya Elisli Hippias (Yunanca: Ἱππίας), Yunan Sofistlerden biridir. M.Ö. 460 yılı civarında Atina'da doğan Hippias, Protagoras ve Sokrates'in genç akranıdır. Hitabet sanatında etkili olduğu gibi, matematiğe de önem vermiştir. Kendine özgü bir felsefe geliştirmemiş, ancak var olan felsefi düşünceleri etkili bir şekilde değerlendirmiştir. Platon'un diyaloglarında etik konularla ilgili tartışmalarda Hippias yer alır. Kücük Hippias diyalogunda Sokrates ve Hippias arasında yalan üzerine tartışma geçer.

Bir açıyı üç eşit parçaya bölmek amacıyla icat ettiği quadratriks ile matematiğe katkıda bulunmuştur.

Aynı zamanda antik yunan matematikçileri olarak Arşimet ile birlikte çalışmışlardır.

Sofistler

Hippias


كسبة بسكون الكاف وكسر السين وتشديد الباء. هو أحد أنواع التمور التونسية، يكون جافا، ولذلك فقد كان يتاجر به. وهو ذو شكل مستدير، وبسره وتمره أصفران. وينضج في شهر سبتمبر.

تمور تونسية
نخيل

كسبة


Marc H. Choko, né le , est un professeur canadien, auteur, conférencier et commissaire d'exposition dans le domaine de l'affiche et du design graphique.

Biographie
Marc H. Choko est diplômé en architecture de l'Université de Montréal (1973), détenteur d'une maîtrise en aménagement toujours à l'Université de Montréal (1976), et détenteur d'un doctorat en urbanisme à l'Université Paris-VIII (1981). Il est professeur émérite à l'École de design de l'Université du Québec à Montréal, où il enseigne depuis 1977. Il a été directeur de recherche à l'Institut national de la recherche scientifique (INRS). De 1999 à 2008, il a dirigé le Centre de design de l'Université du Québec à Montréal.

Il est l'auteur de nombreux ouvrages, articles, et rapports sur le développement urbain et sur les questions du logement. Il a notamment traité ces questions en Chine, où il a été consultant et professeur associé de 1991 à 2000.

Il est passionné par les affiches. Depuis les années 1960, il en entretient une collection. Plus tard, il entreprend des recherches sur les affiches, notamment sur leur production au Québec et au Canada. Il a notamment organisé plusieurs expositions, dont plusieurs à titre de commissaire. À partir des années 1980, il publie plusieurs ouvrages traitant de l'affiche, l'urbanisation, le design, ainsi que sur la question du logement.

En 2008, l'artiste Alfred Halasa à créé une affiche en sérigraphie en son honneur.

De plus, ene bourse est décernée en son honneur : La bourse Marc H. Choko. En effet, depuis 2014, le Centre de design de l'Université du Québec à Montréal en partenariat avec le Musée McCord, Publicité Sauvage, et la Bibliothèque des archives nationales du Québec (BAnQ) organise un concours annuel de création d'affiches portant sur un thème social relié à l'actualité. Ce concours est ouvert à tous les étudiants en design graphique au niveau collégial ou universitaire. Il a pour objectifs de développer les aptitudes des futurs graphistes, de les inciter à œuvrer dans le domaine de l'affiche et à s'intéresser aux questions de société.

De 2016 à 2018, il est membre du jury Arts Visuels au Conseil des arts de Montréal. Il est également nommé Chevalier de l'Ordre des Palmes académiques en 2016. Depuis 2013, il compte parmi les membres honoraires de la Société des designers graphiques du Québec. Il est également membre de l'organisme la Tribu grafik.

Œuvre
 Crises du logement à Montréal, 1860-1939, Montréal, Éditions Coopératives Albert Saint-Martin, 1980, 282 p.
 Les grandes places publiques de Montréal, Montréal, Méridien, 1987, 215 p.
 Canadien Pacifique, Affiches 1883-1963, Montréal, Méridien, 1988, 186 p.
 Une cité-jardin à Montréal, Montréal, Méridien, 1989, 168 p.
 Affiches de guerre canadiennes. 1914-1918, 1939-1945, Montréal, Méridien, 1994, 199 p.
 Le défi du logement urbain en Chine, Montréal, Méridien, 1994, 253 p.
 Le développement de la ville et l'habitat au XXIe siècle (avec Guangting Chen) Beijing, Éditions scientifiques et techniques de Beijing, 1995, 304 p.
 Les Habitations Jeanne-Mance. Un projet social au centre-ville, Montréal, Éditions Saint-Martin, 1995, 128 p.
 L'affiche au Québec : des origines à nos jours, Montréal, Les éditions de l'homme, 2001, 286 p.
 Le design au Québec : industriel, graphique, de mode (avec Gérald Baril et Paul Bourassa), Montréal, Les éditions de l'homme, 2003, 381 p.
 Les affiches du Canadien Pacifique, Richmond Hill, Firefly Books, 2004, 222 p.
 25 ans de design : Centre de design de l'Université du Québec à Montréal, Montréal, Centre de design UQAM, 2006, 399 p.
 Imperial Tobacco Canada. 100 ans, Montréal, Imperial Tobacco Limited, 2008, 286 p.
 Lino (avec Lino), Québec, Éditions Alto, 2011, 222 p.
 Publicité sauvage : 25 ans et demi, Montréal, Publicité sauvage et Infopresse, 2012, 303 p.
 Canadian War Posters : Posters from the First and Second World Wars, Cambridge, Worth Press, 2012, 191 p.
 Destination Québec. Une histoire illustrée du tourisme (avec Michelle Lebfevre et Danielle Léger), Montréal, Les éditions de l'homme, 2013, 252 p.
 Le monde d'Alfred II : 40 ans d'affiches d'Alfred Halasa, Montréal, Éditions de l'homme et Infopresse, 2014, 223 p.
 Dans l'œil de Vittorio, Montréal, Musée McCord et Les éditions de l'homme, 2015, 238 p.
 Canadian Pacific. Creating a Brand, Building a Nation, Berlin, Callisto Publishers, 2015, 383 p.
 Posters : Les maîtres de l'affiche en sérigraphie, Suresnes, Éditions du Limonaire, 2021, 286 p.

Prix et honneurs

 2013 : Nommé membre honoraire de la Société des designers graphiques du Québec.
 2016 : Nommé Chevalier de l'Ordre des Palmes académiques.
 2016-2018 : Membre du jury Arts Visuels au Conseil des arts de Montréal.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Les Éditions de l'Homme
 Design graphique
 Développement urbain
 Alfred Halasa
 Publicité Sauvage
 Éditions Alto

Liens externes

Naissance en août 1947
Professeur québécois
Écrivain québécois
Designer québécois
Étudiant de l'Université de Montréal
Professeur à l'Université du Québec à Montréal
Écrivain suivi par le projet Arts littéraires québécois

Marc H. Choko


دنيبروفسكي (Дніпровське) هي مدينة في مقاطعة فيليكو تارنوفو في أوكرانيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 5538   نسمة.

مراجع

مدن أوكرانيا

دنيبروفسكي (فيليكو تارنوفو)


Ion Chinezu (n. 15 august 1894, Sântana de Mureș – d. 10 decembrie 1966, București) a fost un critic literar și traducător român. A fost o personalitate culturală transilvăneană a timpului său și a realizat numeroase traduceri din literatura maghiară și germană.

Biografie

Studii și cariera interbelică
S-a născut în satul Sântana de Mureș în familia țăranului Ion Chinezu și a soției sale, Ana (n. Hosu). A urmat școala primară în Sântana de Mureș, Liceul Romano-Catolic din Târgu Mureș, Facultatea de Teologie din Blaj și Facultatea de Litere a universităților din Budapesta și din București, obținând în 1920, după Unirea Transilvaniei cu România, licența în filologie română și romanică la București. Aflat în 1918 ca student la Budapesta el a revenit la Târgu Mureș și, împreună cu fostul coleg D. Antal, i-a mobilizat pe țăranii din satele mureșene să trimită delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918. A obținut în 1930 titlul de doctor în litere la Universitatea Regele Ferdinand I din Cluj, cu teza Aspecte din literatura maghiară ardeleană. 1919-1929, apoi a fost timp de doi ani (1930-1932) bursier la Universitatea Sorbona din Paris. Profesorul Nicolae Iorga îl considera pe Chinezu drept unul dintre cei mai apreciați exegeți ai literaturii maghiare din acea vreme.

După absolvirea studiilor universitare a lucrat ca profesor de limba română la Liceul "Al. Papiu-Ilarian" din Târgu Mureș (1920-1925) și la Liceul "George Barițiu" din Cluj (1925-1940). A fost numit asistent onorific la Catedra de istoria culturii românești a Universității din Cluj, creată în 1931 pentru Octavian Goga. A fost prieten o lungă perioadă cu poetul Lucian Blaga. În perioada interbelică a fost influențat de mișcarea de extremă dreapta, fiind stimulat în această direcție de creșterea agresivității mișcărilor revizioniste și a mișcărilor politice de stânga. În calitate de lider provincial al Gărzii de Fier, profesorul Chinezu s-a ascuns la una din moșiile familiei Hațieganu din județul Alba pentru a scăpa de represaliile autorităților române cauzate de asasinarea în septembrie 1939 a primului ministru Armand Călinescu.

Activitatea diplomatică
În toamna anului 1940, după ce Transilvania de Nord a fost cedată Ungariei prin Dictatul de la Viena, iar Clujul s-a aflat în teritoriul ocupat de maghiari, profesorul Ion Chinezu s-a mutat la București. A fost numit profesor la Liceul "Spiru Haret" din București, dar nu a apucat să profeseze deoarece a intrat în serviciul diplomatic, fiind detașat temporar în Ministerul de Externe. A fost trimis mai întâi pe post de consul general la Cluj (1940-1943) și apoi la Ambasada României de la Budapesta (1943-1944). Profesorul Chinezu a susținut ulterior că a fost chemat în Ministerul de Externe în calitate de specialist în problemele maghiare pentru a ajuta populația românească din nordul Transilvaniei, care era atunci încolțită "din toate părțile, zbătându-se în suferință și umilință". "N-am servit un regim, n-am servit un om și cu atât mai puțin o dictatură. Am servit poporul asuprit de un regim oligarhic care stăpânea în acest moment în Ungaria", a afirmat el. În perioada cât a lucrat ca diplomat a continuat să facă parte din personalul Ministerului Culturii, fiind transferat prin adresa nr. 1131145 din toamna anului 1943 ca profesor la Liceul "Aurel Vlaicu" din București.

După ce România a întors armele împotriva Germaniei, la 23 august 1944, a fost arestat, iar în noiembrie 1944, când trupele Germaniei Naziste au ocupat Ungaria în cadrul Operațiunii Margarethe, a fost deportat de Gestapo în Germania în calitate de diplomat al unui stat cu care Germania se afla în război. A fost internat timp de un an în lagărele Oberschreiberhau (Silezia) și Hochbruck (Bavaria). A revenit în România în octombrie 1945 cu primul tren de repatriați din Germania și a continuat să lucreze în Ministerul de Externe până în 1947 ca membru al comisiei de elaborare a materialelor pentru încheierea Tratatelor de Pace de la Paris din 1947. A fost pensionat în 1947 și, prin decizia nr. 188030 din 2 noiembrie 1948, a primit o pensie pentru munca sa de profesor și de consul general. Regimul comunist l-a marginalizat din cauza orientării sale de dreapta și nu i-a permis să fie angajat nicăieri. Pensia i-a fost sistată în ianuarie 1960 pe motiv că a deținut funcția de consul general, în timpul regimului antonescian.

Activitatea de traducător
A fost nevoit să lucreze ca traducător, fără a i se permite să semneze cu numele lui. Cunoștea excelent limbile și literaturile maghiară și germană. A tradus, din 1948 până în 1964, un număr mare de nuvele, piese de teatru și romane din literatura maghiară clasică și contemporană, semnând cu pseudonimele P. Mureșanu, Andrei Aldea și Alexandru Aldea, iar apoi a tradus unele opere scrise în limba germană printre care romanul Mai întâi a tradus din limba maghiară, iar apoi a tradus din limba germană romanul Casa Buddenbrook al lui Thomas Mann. Verile venea deseori la Blaj, unde era găzduit de sora lui și de cele două nepoate (profesoarele Emilia și Viorica Viciu) în locuința lor de pe strada Inocențiu Micu Klein (numită pe atunci Învățătorilor) nr. 9 și avea condiții prielnice pentru desfășurarea activității de traducător.

A fost căsătorit cu o profesoară. În ultimii ani de viață Ion Chinezu a fost aproape orb și nu se mai putea deplasa. A murit în anul 1966.

Activitatea publicistică
În paralel cu activitatea didactică a desfășurat și o intensă activitate publicistică, colaborând la revistele Mureșul, Dacoromania, Erdély Helikon, Societatea de mâine, Boabe de grâu, Revista Fundațiilor Regale etc. A colaborat la elaborarea unor lucrări editate de Muzeul Limbii Române din Cluj, printre care Dicționarul limbii române, Atlasul lingvistic al României sau bibliografiile Dacoromaniei. E fondat publicația Mureșul, care a avut o existență scurtă.

Împreună cu Victor Papilian a editat revista Darul vremii (1930), în care a scris cronici literare, și a condus prestigioasa revistă transilvăneană interbelică Gând românesc (1935-1940), inițiind totodată și ciclul de conferințe "Energii ardelene". În calitate de promotor al literaturii române din Transilvania a susținut și promovat scrierile lui Pavel Dan și ale altor scriitori transilvăneni din perioada interbelică. Jurnalul prozatorului Pavel Dan s-a aflat o lungă perioadă în posesia lui Ion Chinezu, care l-a menționat în prefața ediției princeps a volumului Urcan bătrânul (1938) al lui Pavel Dan.

A fost preocupat, de asemenea, de raporturile literare româno-maghiare și a susținut necesitatea cunoașterii operei literare a popoarelor vecine, precum și a populațiilor minoritare, pentru înțelegerea ambianței  istorice, geografice, sociale și culturale. "Am socotit totdeauna că a cunoaște literaturile popoarelor care ne înconjoară, e un lucru tot atât de important pentru noi ca și familiarizarea cu marile curente ale Occidentului…", a scris într-un articol publicat în 1935 în revista clujeană Gând românesc.

Teza sa de doctorat, Aspecte din literatura maghiară ardeleană. 1919-1929, publicată la Cluj în 1930 de editura revistei "Societatea de mâine", este primul studiu cuprinzător dedicat literaturii maghiare din România.

Opera
 Aspecte din literatura maghiară ardeleană. 1919-1929, Cluj, 1930;
 Poezii patriotice, antologie, în colaborare cu Ion Breazu, Cluj, 1958;
 Pagini de critică, ediție îngrijită și prefață de Ion Negoițescu, București, 1969.

Traduceri

 István Asztalos, Vântul nu se stârnește din senin, București, 1949;
 Zsigmond Moricz, Rubedenii, București, 1949;
 György Kovács, Cu ghearele și cu dinții, București, 1950;
 Zoltan Vas, Șaisprezece ani de închisoare, în colaborare cu Emil Giurgiuca, București, 1951;
 Kálmán Mikszáth, Două alegeri în Ungaria, București, 1951;
 Anna Seghers, Morții rămân tineri, București, 1952;
 Zsigmond Moricz, Haiducul își joacă murgul, București, 1952 (ed. a II-a, 1962);
 Klara Fehér, Insula cutremurelor, București, 1953;
 Péter Veres, Încercarea, București, 1953;
 András Sütő, Pornesc oamenii, București, 1953;
 András Sütő, A șaptea bucurie, în colaborare, București, 1954;
 István Horváth, Brazdă peste haturi, București, 1954;
 Mór Jókai, Crăișorii, București, 1955;
 Péter Veres, Nevastă rea, București, 1955;
 László Ferencz, Ceața, București, 1956;
 Thomas Mann, Casa Buddenbrook, introducere de Hans Mayer, București, 1957 (alte ed., I-II, 1972; 1993; 1997);
 István Asztalos, Jóska, București, 1957;
 István Horváth, Berbecul brumăriu, în colaborare cu Gelu Perian-Păteanu, București, 1957;
 György Kovács, Buchetul, București, 1957;
 László Ferencz, Umbra, București, 1957;
 Zsigmond Moricz, Opere alese, I-V, prefață de Pal Nagy, București, 1957-1970;
 István Nagy, Dincolo de barieră, București, 1958;
 István Korda, Drumul cel mare, prefață de Vlaicu Bârna, București, 1958;
 Ferenc Szemlér, Muntele cu trei cocoașe, București, 1959;
 György Kovács, Fata din Ojdula, București, 1960;
 István Asztalos, Omenie, București, 1960;
 András Sütő, Aripă de rândunică, București, 1960;
 Ervin Mikó, Asalt în țara stufului, București, 1961;
 Kálmán Mikszáth, Căsătorie ciudată, prefață de M. N. Tudor, București, 1961;
 Ferenc Szemlér, Solstițiul, prefață de Remus Luca, București, 1961;
 István Asztalos, Povestind copiilor, prefață de Mihai Gafița, București, 1961;
 István Asztalos, Duminecă cu dragoste, în colaborare cu Constantin Olariu, prefață de Ion Oarcăsu, București, 1962;
 Zsigmond Moricz, Rubedeniile. Un om fericit, prefață de Pop Simion, București, 1962 (ed. a II-a, 1964);
 János Szász, Primii și ultimii, București, 1963;
 György Kovács, Comoara Cristofilor, București, 1965;
 János Szász, Cei dintâi și cei din urmă, I-III, București, 1973.

Note

Bibliografie
 Aurel Sasu, Dicționar biografic al literaturii române A-L, vol. I, București - Pitești, Ed. Paralela 45, 2004, p. 322. ISBN: 973-697-758-7
 Dicționarul general al literaturii române, coordonator general Eugen Simion, ediția a II-a revizuită, adăugită și adusă la zi, vol. II, C, București, Editura Muzeul Literaturii Române, 2016, p. 311–312. ISBN: 978-973-167-382-0
 Muzeul Limbii Române și muzeiștii, ediție îngrijită și prefață de Eugen Pavel , Cluj-Napoca, Ed. Scriptor – Argonaut, 2019, p. 513–554. ISBN: 978-973-109-930-9

Lectură suplimentară
 Ion Chinezu et le transylvanisme. Une première approche, în Austrian Influences and Regional Identities in Transylvania. Editat de François Bréda, Valentin Trifesco, Luminița Ignat-Coman, Giordano Altarozzi, Editura AB-ART – Grenzenlose Literatur, Bratislava – Frauenkirchen, 2012, pp. 159-167.

Nașteri în 1894
Decese în 1966
Critici literari români
Traducători români

Ion Chinezu