Masculino/femenino II: disolver la jerarquía es la traducción al español de Masculin / féminin : dissoudre la hiérarchie, obra de Françoise Héritier publicada en francés por la editorial Odile Jacob en 2002. Esta obra aborda la diferencia entre los géneros masculino y femenino, poniendo particular énfasis en las representaciones sobre las que se encuentra construida la relación y la universal subordinación de lo femenino a lo masculino. A decir de la autora, Masculino/femenino II nace de la «insatisfacción» que le producía el argumento de Masculino/femenino, de acuerdo con el cual la relación jerárquica entre los géneros es producto de una condición fisiológica y en un contexto histórico que sería demasiado complicado subvertir. Así, Masculino/femenino II constituye una contribución a la discusión sobre las relaciones entre los géneros y hacia el establecimiento de relaciones más equitativas entre hombres y mujeres.

Contenido

En la introducción, intitulada «Lo femenino vivo», Héritier da cuenta de las insatisfacciones que le dejó la lectura en retrospectiva de su obra Masculino/femenino (1996). Básicamente se trata de dos asuntos. En primer lugar, porque el argumento de su obra anterior conduce a que la base de la jerarquía entre los géneros se encuentra en que las mujeres pierden sangre sin tener control sobre ella —la sangre de la menstruación—, mientras que los hombres pueden perderla y hacerla perder a otros individuos a voluntad —básicamente mediante la guerra—. De acuerdo con Masculino/femenino, estos dos hechos se convierten en símbolos a los que se atribuyen significados, pero la relación jerárquica entre ambos no es natural sino construida socialmente. En segundo lugar, Héritier dice que el panorama histórico presentado en su libro anterior es tan agobiante que difícilmente se podrían encontrar alternativas que conduzcan progresivamente a una mayor igualdad entre ambos géneros.

Una vez planteadas las motivaciones que la autora tuvo para emprender la escritura de este libro, se plantea unas preguntas acerca de la jerarquía masculino/femenino:

Héritier considera que la base objetiva e incontrovertible de los sistemas de clasificación la constituye la oposición entre lo idéntico y lo diferente. Sin embargo, es muy explícita en señalar que las relaciones jerárquicas entre las categorías de un sistema de clasificaciones no es natural, sino producto de la historia y de los procesos culturales y sociales. En esto, Héritier se encuentra completamente de acuerdo con otros antropólogos estructuralistas, entre cuyos intereses se encuentran las operaciones simbólicas que conducen al establecimiento de categorías. Considera que las representaciones sobre las que se sustenta la organización jerárquica del género tienen un origen arcaico, transhistórico, pero no imposible de erradicar o modificar; en contraste, asume que en tanto que el equilibrio es una noción abstracta que no nace de la naturaleza, las oposiciones binarias —que constituyen la estructura de pensamiento común a todas las sociedades— como la de género tienen en su origen un carácter desigual.

La valencia diferencial de los sexos —que es el valor simbólico que se asocia a la diferencia fisológica entre el cuerpo del hombre y el cuerpo de la mujer— se haya instalada en los fundamentos de los sistemas de parentesco que constituyen, de acuerdo con la teoría de la alianza, la base de la sociedad. Estos elementos suponen una organización jerárquica articulada en torno a lo anterior y lo posterior, donde lo primero tiene un valor superior y lo segundo un valor inferior. Los sistemas de parentesco se construyen sobre la prohibición del incesto, que motiva el intercambio de las mujeres y su poder reproductor; aunque no hay nada natural en que el intercambio sea de mujeres y no de hombres. Esto es así por una apropiación simbólica por parte de los hombres de la capacidad de las mujeres para reproducir lo idéntico y lo diferente —para dar a luz mujeres y hombres—,lo que obliga a los primeros a pasar por el cuerpo de las segundas si quieren reproducirse.

De esta manera, la dominación masculina se basa en una representación muy arcaica de la mujer como reproductora de los hombres, y no como una persona en todo el sentido de la palabra. A lo largo de todos los capítulos del libro, Héritier va a mostrar evidencia de ello, y de cómo esta representación trasciende en la historia de la humanidad y de una sociedad a otra, incluso en la sociedad occidental contemporánea donde el parentesco ha perdido su papel como organizador de la sociedad. En consecuencia con lo anterior, Héritier considera que el derecho a la anticoncepción es una «palanca» que puede contribuir a romper la jerarquía, al poner completamente en manos de las mujeres la voluntad de ejercer la maternidad o no.

Véase también

Masculino/femenino
Antropología estructuralista
Antropología del parentesco
Género (sociología)
Violencia de género
Estudios de género

Notas

Fuentes

Libros de antropología estructuralista
Libros de antropología del parentesco
Género
Libros de Françoise Héritier

Masculino/femenino II


San Cristóbal es el distrito número ocho del cantón de Desamparados, de la provincia de San José, en Costa Rica, fundado en el año de 1950.

El distrito se caracteriza por formar parte de la Zona de los Santos, una serie de valles intermontanos del centro-sur de Costa Rica con alta producción de café. También se caracteriza por ser el lugar en donde fue sepultado el expresidente de Costa Rica, José Figueres Ferrer, y donde hay un Homenaje a los Caídos de Ambos Bandos de la Guerra Civil de 1948.

Toponimia
El nombre del distrito proviene en honor a Cristóbal de Licia, patrono del distrito de San Cristóbal y de la Iglesia de San Cristóbal Norte, localizada en el centro del distrito.

Historia
Las primeras ocupaciones recordadas de este territorio fueron por indígenas del antiguo Reino Huetar de Occidente, el cual se encontraba encabezado por el Cacique Garabito. Los indígenas que habitaron esta región fueron los mismos que habitaron la región de Aserrí, sobresaliendo entre ellos el Cacique Accerrí, originario de la tribu Quepoa.

Los primeros pobladores ubicaron sus casitas a lo largo de un camino que unía San José con Aserrí, y separaron sus propiedades con cercas, ya sea de piedra o árboles naturales, por lo que antiguamente se llamó a esta región Dos Cercas.

En aquella época, Dos Cercas, que era un distrito de San José, se conformaba por los barrios de Patarrá, Salitral (hoy San Antonio), San Felipe (hoy San Miguel), Palo Grande (hoy San Rafael) y El Molino (hoy San Juan de Dios).

En 1821, el caserío Dos Cercas ya tenía gran importancia y se había planificado muy bien sus primeros cuadrantes, de conformidad con las normas que ordenaba la vetusta "Ley de Indias para la formación de cabildos", además de que ya contaba con más población que otros asentamientos como Patarrá, San Antonio, Aserrí y el mismo Curridabat.

En 1841, Desamparados ya era un barrio de San José, y se conformaba por los cuarteles de El Centro, El Molino (hoy San Juan de Dios), Palo Grande (hoy San Rafael), Patarrá, San Antonio y San Felipe (hoy San Miguel).

Durante la Guerra Civil de 1948, San Cristóbal funcionó como centro de refugio y de lucha contra el gobierno de entonces. Además, fue en San Cristóbal donde José Figueres fundó la Sociedad Industrial.

El 4 de noviembre de 1962, se funda el cantón de Desamparados, número tres de la provincia de San José, mediante la Ley de Ordenanzas Municipales.

En 1950, el distrito de San Cristóbal es segregado del distrito de Frailes.

Ubicación
Se ubica en el sur del cantón y limita al norte con los cantones de El Guarco y Cartago, al oeste con el distrito de Frailes y al sur con los cantones de León Cortés Castro y Dota.

Geografía

Demografía

Concejo de distrito
El concejo de distrito de San Cristóbal vigila la actividad municipal y colabora con los respectivos distritos de su cantón. También está llamado a canalizar las necesidades y los intereses del distrito, por medio de la presentación de proyectos específicos ante el Concejo Municipal. El presidente del concejo del distrito es el síndico propietario del partido Liberación Nacional, Emmanuel Eduardo Vega Serrano.

El concejo del distrito se integra por:

Organización territorial
El distrito de San Cristóbal se conforma por las siguientes comunidades o barrios:

 Barrio Bellavista
 Barrio Cristo Rey
 Barrio La Amistad
 Barrio Linda Vista
 Barrio La Lucha
 Barrio Potrero
 Barrio San Cristóbal Norte
 Barrio San Cristóbal Sur
 Barrio La Sierra

Cultura

Educación
Ubicadas propiamente en el distrito de San Cristóbal se encuentran los siguientes centros educativos:

 Escuela San Cristóbal Norte
 Escuela Entrada La Lucha
 Escuela Mixta San Cristóbal Sur
 Colegio Técnico Profesional (C.T.P.) José Figueres Ferrer
 Escuela Cecilia Orlich Figueres

Transporte

Carreteras
Al distrito lo atraviesan las siguientes rutas nacionales de carretera:
 Ruta nacional 222
 Ruta nacional 226
 Ruta nacional 406

Referencias

Enlaces externos

 Municipalidad de Desamparados

Distritos del cantón de Desamparados
Zona de los Santos

San Cristóbal (Costa Rica)


A temporada 2021 da Major League Soccer foi a 109ª temporada de futebol sancionada pela FIFA nos Estados Unidos e no Canadá, a 43ª como primeira divisão nacional na América do Norte e a 26ª temporada da Major League Soccer. A temporada regular começou em 16 de fevereiro de 2022 e terminará em 11 de dezembro.

Austin FC ingressou na liga como uma franquia de expansão, elevando o número total de clubes para 27.

O Columbus Crew é o atual campeão competição, enquanto que o Philadelphia Union é o atual vencedor do Supporters' Shield. A temporada foi ganha pelo New York City FC, sendo assim, o time conseguiu a sua primeira MLS Cup.

Regulamento

Formato da temporada regular
Os 27 clubes se dividem em 2 conferências (Oeste e Leste) de 13 e 14 clubes cada. Assim, cada clube jogará 34 jogos, incluindo 17 jogos em casa e 17 jogos fora. Devido a diferença de times nas conferências, cada uma adotou um sistema de jogos diferente, sendo esses:
 Cada um dos 14 times da Conferência Leste irá enfrentar seis times da própria conferência três vezes e jogará contra os sete times restantes da conferência duas vezes. E para completar jogará dois jogos contra times da outra conferência.
 11 times dos 13 da Conferência Oeste jogará contra oito times da conferência três vezes, e contra os quatros times restantes irá jogar duas vezes. Como também, jogarão dois jogos contra times da outra conferência.
 Os 2 times restantes da Conferência Oeste irá jogar contra sete times da conferência três vezes, e contra os cinco times restantes irá jogar duas vezes. Cada um também irá enfrentar três times da outra conferência.

O mais bem colocado de cada conferência está garantido nas semifinais de conferência da MLS e classificado para a Liga dos Campeões da CONCACAF de 2021. Do 2º aos 7º colocados de cada conferência jogam as quartas de final de conferência da MLS.

Critérios de desempate

Os critérios de desempate são, nessa ordem:
Pontos
Total de vitórias
Saldo de gols
Gols marcados
Menos pontos disciplinários
Gols marcador como visitante
Gols marcados como mandante
Cara ou coroa (2 times) ou sorteio (3 ou mais clubes)

Pontos disciplinários foram decididos como segue:
Falta (1 ponto)
Aviso da área técnica (2 pontos)
Cartão amarelo (3 pontos)
Segundo cartão amarelo (7 pontos)
Cartão vermelho (7 pontos)
Demissão do técnico (7 pontos)
Alguma disciplina suplementar (8 pontos)

Participantes

Temporada regular

Conferencia Oeste

Conferência Leste

Playoffs

Classificação Geral
O time que terminar em primeiro lugar na tabela geral ganha o título Supporters' Shield.

Premiação

2021

Major League Soccer de 2021


An Chloris cucullata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gottlieb Wilhelm T.G. Bischoff. An Chloris cucullata in nahilalakip ha genus nga Chloris, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Chloris

Chloris cucullata


Petty officer second class (PO2) is a rank found in some navies and maritime organizations.

Canada

Petty officer, 2nd class,  PO2, is a Naval non-commissioned member rank of the Canadian Forces. It is senior to the rank of master sailor (formerly master seaman) and its equivalents, and junior to petty officer 1st-class and its equivalents. Its Army and Air Force equivalent is sergeant (Sgt); together, Sgts and PO2s make up the cadre of senior non-commissioned officers.

The rank insignia of the PO2 is three gold chevrons, point down, surmounted by a gold maple leaf. PO2s are generally initially addressed as "Petty Officer Bloggins", or "PO Bloggins", and thereafter as "PO", although in correspondence the full rank or abbreviation is used before the member's name. The full appellation "Petty Officer 2nd-Class" or "PO2" in speech is generally used only when the "second-class" distinction be made, such as to distinguish between members with similar names but differing ranks, or on promotion parades. The corresponding NATO rank is OR-6. However, "Petty Officer 2nd-Class" with less than 3 years seniority are considered OR-5.

PO2s generally mess and billet with chief petty officers and other petty officers, and their army and air-force equivalents, warrant officers and sergeant. Their mess on naval bases or installations is generally named the "Chiefs and POs Mess".

United States

Petty officer second class is the fifth enlisted rank in the U.S. Navy  and the U.S. Coast Guard, just above petty officer third class and below petty officer first class, and is a non-commissioned officer. It is equivalent to the rank of sergeant in the Army and Marine Corps, and staff sergeant in the Air Force.

Overview
Similar to petty officer third class, advancement to petty officer second class is dependent on time in service, performance evaluations by superiors, and rate (technical specialty) examinations.  The advancement cycle is currently every 6 months.  Only a certain number of billets (job openings for this rate) open up biannually and all third-class petty officers compete.  The top scorers are chosen for advancement, but only in sufficient quantities to fill the billets available.

Job description
Petty Officers serve a dual role as both technical experts and as leaders.  Unlike the sailors below them, there is no such thing as an "undesignated Petty Officer."  Every Petty Officer has both a rate (rank) and rating (job, similar to an MOS in other branches).  A Petty Officer's full title is a combination of the two.  Thus, a Petty Officer Second Class, who has the rating of interior communications electrician would properly be called an Interior Communications Electrician, Second Class.  The term Petty Officer is, then, only used in abstract, the general sense, when referring to a group of Petty Officers of different ratings, or when the Petty Officer's rating is unknown. Often, the Petty Officer is just referred to by the shorthand designation, without using the surname. Thus EM2 Reyes would just be called EM2. A Petty Officer Second Class may be generically referred to as PO2 when the sailor's rating is not known, although some prefer to be called simply "Petty Officer (Martinez)."  To address a Petty Officer, one would say, "Petty Officer Meyer", "Meyer", or "Sailor" (the latter two forms being acceptable for use by those equal or greater in rate than the Petty Officer unless in a familiar setting, such as by those who work closely with the Petty Officer). It is uncommon to address a petty officer as simply "Petty Officer", the way one might address an NCO in the Marine Corps as "Sergeant". Also acceptable, but archaic, would be to address a Petty Officer or Chief Petty Officer of any grade as "Mister Meyer" or "Ms. Meyer". The use of "Ms." or "Mister" is commonly only in reference to junior commissioned officers or warrant officers.

Short form naming
Each rating has an official abbreviation, such as GM for gunner's mate, BU for builder, or BM for boatswain's mate.  When combined with the petty officer level, this gives the shorthand for the petty officer's rate, such as IT2 for "information systems technician second class".  It is common practice to refer to the petty officer by this shorthand in all but the most formal correspondence (such as printing and inscription on awards). Unlike most rates, the Aircrew survival equipmentman rate uses their former title of parachute rigger for abbreviation and are still referred as PRs and parachute riggers in the military community after undergoing a rating name change in 1986.

Promotion system
The Navy uses promotion points that they call "final multiple score" system, which considers the whole person by calculating a candidate's performance, experience, and knowledge into the individual's final multiple score. To advance a candidate must meet the time in rate eligibility, pass the advancement test, and have a final multiple higher than the minimum required to advance.

Among enlisted sailors, 12 consecutive years of good conduct (categorized as no court-martial convictions and no non-judicial punishments) entitles the sailor to wear a good conduct variation of their rate insignia: the chevrons which are normally red are replaced with gold.  The perched eagle remains silver. However, the high year tenure initiative mandates that a petty officer second class may only have 16 years of service. If a PO2 fails to make petty officer first class within that time, the petty officer is involuntarily separated for not meeting advancement requirements. However, this may be waived in the event the sailor holds a critical rate, Navy Enlisted Classification or security clearance.

Uniform
All U.S. Coast Guard petty officers wear red chevrons and red service stripes, until the rate of chief petty officer, where both chevrons and service stripes are gold.

In the US Navy, all petty officers wear red stripes and chevrons until they reach 12 consecutive years of service with good conduct (as determined by eligibility for the Navy Good Conduct Medal as its criteria).

Gallery

See also
 Petty officer
 U.S. Navy enlisted rate insignia
 Comparative military ranks

References

Petty Officer 2
Military ranks of the United States Coast Guard
United States military enlisted ranks
Marine occupations

Petty officer second class


Vog steht für:
 Vog (Einheit)

VoG ist die Abkürzung von:
 die Vereinigung ohne Gewinnerzielungsabsicht in Belgien
 den Verein ohne Gewinnzweck in Luxemburg
 die Verkehrsbetriebe Osthannover, eine Tochtergesellschaft der Osthannoverschen Eisenbahn

VOG ist die Abkürzung von:
 Vereinigte Großmärkte für Obst und Gemüse Rheinhessen
 Vereinigung Oberösterreichischer Großzuckerhändler, heute VOG Einfuhr und Großhandel mit Lebensmitteln und Bedarfsgütern Aktiengesellschaft, siehe VOG AG

VOG

Vog


Lafayette "Fat" Lever (Pine Bluff, 18 de agosto de 1960) é um ex-jogador norte-americano de basquete profissional.

Ele jogou basquete universitário na Universidade Estadual do Arizona e foi selecionado pelo Portland Trail Blazers como a 11º escolha geral no draft da NBA de 1982. Ele foi selecionado duas vezes para o All-Star Game e tem a sua camisa de número 12 aposentada pelo Denver Nuggets.

Mais tarde, ele atuou como diretor de desenvolvimento de jogadores do Sacramento Kings e como analista para transmissões de rádio do time.

Primeiros anos
Filho de Elmer e Willie Lever, Fat nasceu em Pine Bluff, Arkansas. O segundo de três filhos, ele foi apelidado de Fat por seu irmão mais novo, Elmer Jr., que tinha problemas para dizer todas as sílabas em seu nome. Seu pai nunca morou com a família. Em 1970, sua mãe, Willie, foi trabalhar no oeste, enquanto os irmãos moravam com os avós. Um ano depois, as crianças se juntaram à mãe em Tucson, Arizona.

Carreira profissional

Portland Trail Blazers
Lever foi selecionado pelo Portland Trail Blazers como a 11ª escolha geral no draft da NBA de 1982. Em sua estreia na NBA, Lever registrou 9 pontos, 7 assistências e 4 roubos de bola em uma derrota contra o Kansas City Kings. Em 20 de janeiro, Lever registrou seu primeiro duplo-duplo da carreira com 14 pontos e 13 assistências em uma derrota contra o Dallas Mavericks. Três dias depois, ele registrou seu segundo duplo-duplo na carreira com 11 pontos e 10 assistências em uma vitória sobre o San Antonio Spurs.

Durante sua temporada de estreia, Lever jogou em 81 jogos e teve médias de 7,8 pontos, 2,8 rebotes, 5,3 assistências e 1,9 roubadas de bola.

Denver Nuggets
Lever foi considerado um dos melhores armadores da NBA no final dos anos 1980 enquanto jogava pelo Denver Nuggets.

Em sua estreia com os Nuggets, Lever registrou 14 pontos e 12 assistências na vitória sobre o Golden State Warriors. Em 6 de novembro, Lever registrou um duplo-duplo de 24 pontos e 18 assistências em uma vitória sobre o Los Angeles Lakers, a primeira vez que isso aconteceu na história dos Nuggets. Em 9 de março contra o Indiana Pacers, ele registrou seu primeiro triplo-duplo da carreira com 13 pontos, 15 assistências e 10 roubos de bola. Em 10 de abril, Lever registrou um duplo-duplo de 26 pontos e 18 assistências em uma derrota contra o Los Angeles Clippers. Naquela época, ele se juntou ao Magic Johnson (em 1982-83) como o único jogador desde a fusão ABA-NBA a ter pelo menos 2 jogos na temporada com 24 pontos e 18 assistências.

Em sua primeira temporada com os Nuggets, Lever jogou em 82 jogos e teve médias de 12,8 pontos, 5,0 rebotes, 7,5 assistências e 2,5 roubos de bola. Na temporada seguinte, Lever continuou seu desempenho impressionante. Em 12 de novembro de 1985, ele registrou seu primeiro duplo-duplo de 30 pontos ao registrar 31 pontos e 12 assistências em uma derrota para o Houston Rockets.

Apesar de seu tamanho (1.91 m), Lever liderou regularmente os Nuggets em rebotes. Ele é o líder de todos os tempos da franquia em roubos de bola e foi o 2º em assistências. Ele é um dos três únicos jogadores na história da NBA a registrar mais de 15 pontos, rebotes e assistências em um único jogo de playoffs (os outros são Wilt Chamberlain e Jason Kidd).

Dallas Mavericks
Em 1990, Lever foi negociado para o Dallas Mavericks em troca da 9ª escolha geral em 1990 e uma escolha de primeira rodada em 1991.

Lever ficou de fora durante toda a temporada de 1992-93 devido a uma lesão no joelho. Ele terminou sua carreira com os Mavericks em 1994 com médias de 6,9 pontos, 3,5 rebotes, 2,6 assistências e 2,0 roubos de bola.

Realizações na carreira
Entre as conquistas da carreira de Lever estão: dois All-Star Game, uma Segunda-Equipe All-NBA em 1987 e uma Segunda-Equipe Defensiva em 1988.

No final da temporada de 2021-22, ele ocupava o 11º lugar na lista de mais triplos-duplos em todos os tempos na temporada regular com 43 em 11 temporadas, à frente de jogadores como Michael Jordan (28), Clyde Drexler (25 ) e Kareem Abdul-Jabbar (21).

Ele encerrou sua carreira como o segundo com mais assistências dos Nuggets, atrás do companheiro de equipe Alex English e o terceiro em rebotes, atrás de Dan Issel e English.

Em 2 de dezembro de 2017, os Nuggets aposentaram a camisa número 12 de Lever durante seu jogo contra o Los Angeles Lakers.

Estatísticas da NBA

Temporada regular

Playoffs

Basquetebolistas do Portland Trail Blazers
Basquetebolistas do Denver Nuggets
Basquetebolistas do Dallas Mavericks
Basquetebolistas do Arkansas
Afro-americanos do século XXI
Pessoas vivas
Nascidos em 1960
Naturais de Pine Bluff

Fat Lever


මාධ්‍යවේදීන්ගේ අයිතිවාසිකම් සහ පුද්ගලයන් හා ආයතන වල අයිතිවාසිකම් .

පුද්ගලයන් සහා අායතන මෙන්ම මාධ්‍යවේදීන් ද යම්  බලයක් සහ වරප්‍රසාද භුත්ත විදිත මාධ්‍ය වේදීන්ට පුද්ගලයන් වෙත එල්ලකර හැකි බලය , පුද්ගලයාගේ නිදහස නිසා සිමා වේ. ජනමාද්‍ය තුල හොද නම රැක ගැනිමට අවශ්‍ය සමහරුන් මාධ්‍ය ට වැඩි නිදහසක් ලබා දෙයි. එහෙත් සාමාන්‍යදන තමන් ගේ ක්‍රියාවක් නිසා හෝ  පොදු කටයුත්තකට සම්බන් ද වීම නිසා පුද්ගලයෙකු මහජන දෘෂ්ටියට පැමිණිමෙන් ඔහු ගේ පද්ගලක නිදහස සීමාවේ.

සමහර හෝ සියලු මාද්‍යවේ දීන් සමග ගනු දෙනු කිරීම ප්‍රතිෂේප කිරීමට පුද්ගලයන්ට  ආයතන වලට හැක. එහෙත් බොහෝ රට වල මාධ්‍ය අයිති වාසිකම් නිසා මේ හැකියාව යටපත් වී ඇත. මාධ්‍ය මගින් අප කිර්තයට ලක් කිරීමට එරහිව ක්‍රියා කිරීමට පුද්ගලයන්ට අයිතියක් ඇත.   තමන් අපකිර්තයට ලක් කල මාධ්‍යවේදියාට එරහිව නඩු පැවරිය හැක.  මෙවෙන විටක මාධ්‍යවේදියාගේ ප්‍රකාශන අයිතිය සහ පුරවැසියාගේ ප්‍ුද්ගලික නිදහස පිළිබද අයිතිය අතර ගැටුමක් ඇති විය හැක. සමහර මාධ්‍යවේදීන් පවසන්නේ මෙවෙන නඩු වල දී  සමහර විට පැමිණිලි කරු ජය නොලැබුව ද එමගන් තමන් ගේ ක්‍රියාකාරීත්වය පාලනය කිරීමට උත්සාහ දරන බවය.

බොහෝ රට වල සාදන භාවය පවතන්නේ අයිති වාසකම් කඩ කෙරුනේ යැයි පවසන පුද්ගලයා මතය.  එහෙත් එක්සත් රාජධානයේ එය පවතින්නේ ජනමාධ්‍ය වේදියා හෝ පුවත් පත් ආයතනය මතය.

 බොහෝ රට වල මාධ්‍ය වේදීන් පුරවැසියන්ගෙන්,ආයතන වලින් මෙන්ම රජයෙන් ද තර්ජන පවති. එසේම ඔවුහු අපරාද කරුවන් ගේ අපරා ද කල්ලි වල , දේශපාලන පක්ෂ වල, සමහර ආගමික කන්ඩායම් වල තර්ජනනයට සහ දඩුවමට ලක් විය හැක. තර්ජන, ශාරීරික හින්සනය, දේපල හානිය, පහර දීම සහ මරාදැමීම මෙම දඩුවම්‍ය.


L'Androsace à feuilles obtuses (Androsace obtusifolia) est une espèce de plantes à fleurs de la famille des Primulacées.

Liens externes

+
Espèce de Primulaceae (nom vernaculaire)

Androsace à feuilles obtuses


الخطوط التركية رحلة 1951 هو حادث لطائرة تابعة للخطوط التركية من نوع بوينغ 737-800، ورقم التسجيل TC-JGE. كانت في رحلة منتظمة بين إسطنبول بتركيا وأمستردام في هولندا بتاريخ 25 فبراير 2009. وقد سقطت بالقرب من مطار سكيبول (أمستردام) بعد هبوط اضطراري لأن الطيار تعمد الهبوط على مقربة من المطار في أرض زراعية رخوة بعد توقف محركها تجنبا لانفجارها أو سقوط عدد كبير من الضحايا، وقد تسبب ذلك بمقتل 9 أشخاص وجرح 50 شخصا.

وسقطت الطائرة المسماة «تيكيرداغ» في حقل يبعد 500 ياردة (460 متراً) شمال مدرج بولدربان الساعة 9:31 بالتوقيت العالمي (10:31 توقيت وسط أوروبا) بعيد قيامها برحلة من إسطنبول. وانقسمت الطائرة إلى ثلاثة أجزاء وانفصل ذيلها وحدث صدع واسع في جسمها خلف قمرة القيادة مباشرة. ولم تشتعل النيران في الطائرة.

الخلفية

الطائرة
تم بناء الطائرة عام 2002 وهي أحدث جيل لطائرات البوينغ 737-800 ورقم تسجيل TC-JGE واسمها تيكيرداغ. وهي من النوع المرقم ب 8F2 والمستخدم بكثرة من قبل الخطوط التركية.

الرحلة
مجموع من كان بالطائرة هم 127 راكب بالإضافة إلى 7 من الطاقم الطائر. وقد اقلعت من إسطنبول بالساعة 8:22 صباحا بالتوقيت المحلي، (0622 ت ع م) تحت قيادة الكابتن حسن تحسين أريسان، والذي يعتبر من أكثر الطيارين خبرة بالشركة ولديه 15,000 ساعة طيران. وقد عمل بالشركة منذ عام 1996، وعمل قبلها بسلاح الجو التركي، ولديه أكثر من 5,000 ساعة طيران على المقاتلة فانتوم اف-4 II، ومعه مساعده وطيار متدرب.

الهبوط والحادث

سمح للطائرة بالهبوط على المدرج 18R (ويسمى أيضا مدرج بولدربان) ولكنها نزلت قبل حافة المدرج بمسافة قليلة، حيث انزلقت على الطين داخل أرض زراعية.
وقد تضررت الطائرة بشكل واضح. وانشطر هيكل الطائرة إلى 3 قطع ولكنها لم تحترق. فكلا المحركين أفصلا ووقعا قريبا منها بحوالي .

سلطات مطار سخيبول اكدوا وفاة 9 ركاب و86 مصابا خلال مؤتمر صحفي. فالتسعة كانوا 5 مواطنين أتراك و4 مواطنين أمريكان. ومن بين القتلى الكابتن ومساعده وطيار متدرب. وكما يوجد 6 من الركاب حالتهم خطرة، و25 منهم إصابة مستديمة، 24 اصابات طفيفة، أما الباقي وعددهم 31 فلم يتم تقييم درجة الإصابة لديهم بشكل مؤكد.

بعد الحادث

أشار الناجون وشهود العيان بأن سيارات الإنقاذ قد اخذت من 20 إلى 30 دقيقة للوصول إلى موقع الحادث. بينما ذكر آخرون بأن الإنقاذ قد وصل بسرعة إلى المكان. وقد وصلت 60 سيارة إسعاف بالإضافة إلى 3 مروحيات على الأقل واسطول من سيارات المطافئ.
وقد تم إزالة جثتي الطاقم الطائر كآخر ماتم نقله من الطائرة، أي حوالي الساعة 20:00، وذلك لأن قمرة القيادة يجب فحصها قبل عمل أي قطع لها للوصول إلى الكابتن ومساعده. وفي حين ادعى بعض الناجين بأن أحد الطيارين كان لايزال حيا بعد الحادث مباشرة. وتم إغلاق الخطوط السريعة المجاورة للمطار للسماح بمرور خدمات الإسعاف والطوارئ من الوصول بسرعة إلى موقع الحادث. وقد تم إرسال أقارب ضحايا الطائرة إلى أمستردام على متن الخطوط التركية بعد الحادث بفترة بسيطة. وتم تعليق جميع الرحلات من وإلى مطار سخيبول حسب الناطق باسم المطار، وحولت بعض الرحلات إلى مطار روتردام.

وقد ادعى وزير النقل التركي وكذلك الإعلام بالبداية بأنه لايوجد قتلى بهذا الحادث ، وهو ماقد ناقضته سلطات المطار في أمستردام. وقد عدل التقرير الأخير بعدد الضحايا وتم التزويد بأرقام أهالي وأصدقاء الضحايا للاتصال بهم.

قصة الأسرار العسكرية الأمريكية
اتصلت البوينغ بعيد الحادثة بالسفارة الاميركية في لاهاي لابلاغها ان أربعة من موظفيها كانوا عائدين من مهمة في تركيا لحساب وزارة الدفاع الأمريكية، وقد ماتوا جميعا وهم على متن الطائرة التي تحطمت قرب امستردام. وقالت المتحدثة باسم النيابة العامة بهارلم قرب امستردام: انه «بحسب بوينغ، كانت في حوزتهم أربعة أجهزة كومبيوتر محمول تحتوي على معلومات سرية وحساسة»، مؤكدة ان «الولايات المتحدة طلبت منا ان نعيدها إليها». هذه الأجهزة الاربعة تحتوي على مخططات تستخدمها بوينغ لمحطة رادار طائرة عالية التطور تدعى «بيس ايغل» يفترض ان يكون تم تركيبها على طائرة بوينغ 737 تابعة لسلاح الجو التركي.واكدت الصحيفة ان عملاء من مكتب التحقيقات الفدرالي الاميركي «اف بي آي» ارسلوا على وجه السرعة إلى فرانكفورت بألمانيا حيث تمركزوا لحماية هذه الأجهزة. ولكن «ايا من ممثلي الحكومة الاميركية لم يصعد على متن الطائرة» المحطمة.

التحقيقات
فريق التحقيقات كانت بقيادة المجلس الهولندي للسلامة (بالهولندي: Onderzoeksraad voor Veiligheid)أو (OVV)وبمساعدة خبراء من الخطوط التركية وفريق من المجلس الوطني لسلامة النقلالأمريكي (NTSB) مكون من مستشاري البوينغ ووكالة الطيران الفدرالية، والإدارة العامة للطيران المدني التركي (SHGM)، والمشغل وفرع التحقيق في الحوادث الجوية البريطاني التابع لوزارة النقل، ومكتب التحقيق والتحليل لأمن الطيران المدني التابع للحكومة الفرنسية.
تم أخذ جهاز التسجيل الصوتي (CVR) وجهاز تسجيل معطيات الرحلة (FDR) -وهما مايسمى بالصندوق الأسود- بعد الحادث مباشرة حيث تم نقلهما إلى باريس لقراءة المعلومات المتاحة فيه حول الحادث. وقد طلبت النيابة العامة التابعة لوزارة العدل الهولندية استلام الصندوق الأسود من المجلس الهولندي للسلامة (OVV) وقد رفض المجلس إعطائهم بحجة أن النيابة لها الحق بالتحقيق على الصناديق السوداء فقط في حالات القتل أو القتل العمد أو الاختطاف أو شبهة إرهاب الذي من شأنه أن يبرر إجراء تحقيق من قبل النيابة العامة وهي ليست متوافرة هنا.

تحقيقات الفريق الأولية حسب المعلومات المعطاة والتي تم اعلانها في 4 مارس 2009 تقول بأن عند المرحلة النهائية للوصول في الهبوط، كانت الطائرة مسرعة وفوق مؤشر الانحدار Glideslope، أي  فوق الأرض، فجأة عداد مقياس الارتفاع الراداري الذي بجهة اليسار (جهة الكابتن) تغير من قراءة ارتفاع  إلى قراءة ، بينما الذي بجهة اليمين (مساعد طيار) ظل يعمل بشكل صحيح. وأظهر التسجيل الصوتي بغرفة القيادة بأن هناك إشارة إنذار صوتي ("TOO LOW!, GEAR!") تنبه بأن عجلات هبوط الطائرة يجب أن تكون خارجة عندما تكون الطائرة بارتفاع منخفض جدا.

تم سحب ذراع الوقود إلى حالة الدفع الخامل (idle thrust)، ولكن جهاز الدفع الآلي (autothrottle) وبطريقة غير متوقعة أعاد ذراع الوقود إلى حالة التثبيط (retard mode)، والتي هي مصممة بشكل آلي لتقليل دفع المحركات قبل لمس الأرض بفترة بسيطة جدا وعلى ارتفاع  فوق المدرج. حاول الطيار مرة أخرى زيادة دفع المحرك ولكن الدفع الآلي أعاد الذراع إلى حالة الخمول (idle power) كما لو أن الطائرة ستلمس الأرض جدا. أذرعة الوقود للطيار ومساعده بقيت على حالة الخاملة لمدة 100 ثانية وانخفضت سرعة الطائرة إلى 83 عقدة أي أقل ب40 عقدة (75كم/س) عن السرعة الأساس لهبوط الطائرة من خلال مؤشر الانحدار Glideslope. وبدأ هزاز المقود بالاهتزاز عند ارتفاع  مؤشرا لسقوط الطائرة، فعزز الدفع الآلي ذلك وحاول الكابتن إعطاء أقصى قوة، فتفاعل المحرك مع القوة المعطاة. ولكن لم تتمكن الطائرة من الخروج من المأزق لعدم وجود الارتفاع الكافي للطائرة ولا السرعة المعطاة، فاصطدمت مؤخرة الطائرة بالأرض على سرعة 95 عقدة (176 كم/س; 109 م/س).

لم يكن من المعلوم إن كان الطاقم الطائر مدركين للتناقص القوي في السرعة، أو كانوا يعلمون بأن خطأ قراءة الارتفاع أدى إلى ردة الفعل لدى جهاز الدفع الآلي. فبالإمكان أن يُلغى تأثير الدفع الآلي بإغلاقه عن طريق مفتاحي A/T disengage (أي عزل الدفع الآلي) أو (TO/GA). المعلومات المسجلة بالصندوق الأسود اثبتت بأن هذا الخطا قد تكرر مرتين خلال الثمان عمليات هبوط سابقة، ولكن طاقم ذلك الوقت تصرف بشكل صحيح تجاه ذلك الخطأ وهو فصل الطيران الآلي وزيادة ضخ الوقود. فالتحقيقات جارية لمعرفة لماذا لم يبادر الطاقم بأي تصرف صحيح بعد أن اكتشفا الخلل بعداد مقياس الارتفاع الراداري. وفي ردة فعل تجاه الاستنتاجات الأولية أصدرت البوينغ نشرتها (Multi-Operator Message (MOM) 09-0063-01B)، تحث طياري سلسلة طائرات البوينغ 737 بأهمية مراقبة عدادات السرعة الجوية والارتفاع، وتنصح بعدم استخدام الهبوط الآلي عند حدوث اختلافات في قراءة مقياس الارتفاع الرإداري خلال مرحلة هبوط الطائرة. بعد ظهور التقارير الأولية تجاه الحادث، خلصت الصحافة الهولندية والعالمية بأن سبب الحادث هو تجاهل الطيار. بينما أصرت صحف تركية عديدة بأن هناك أسباب أخرى للحادث.

بدأت عملية استرداد الحطام بتاريخ 9 مارس 2009. وتم نقل جميع اجزاء الطائرة إلى حظيرة مطار سخيبول الشرقية لإعادة ترميمها.

الركاب

أكدت سلطة مطار سخيبول خلال المؤتمر الصحفي بأن عدد القتلى هو 9 ومجموع الجرحى هم 86. خمسة من القتلى هم مواطنون أتراك، وهم الطيار ومساعده وطيار متدرب وأحد طاقم الضيافة. والأربعة الباقون أمريكان، وهم موظفون بشركة البوينغ ويعملون ببرنامج نظام الإنذار المبكر والتحكم أو مايسمى الأواكس لدى الجيش التركي. وقالت التقارير الأولية بأن هناك 6 ركاب بحالة حرجة، و25 أصاباتهم مستديمة، 24 جروح طفيفة، و31 مصاب لم تتأكد خطورة اصابتهم. وقد أعطت الخطوط التركية قائمة بأسماء الركاب بعد ساعات من الحادث. وحددت السلطات الهولندية في اليوم التالي بأن الطائرة كانت تحمل 53 راكبا هولنديا و51 تركيا و7 أمريكان و3 بريطانيون، وألماني وبلغاري وإيطالي وشخص ربما كان تايلندي أو تايواني.

انظر أيضاً
 الخطوط الجوية التركية الرحلة 981
 قائمة حوادث الطائرات المدنية

مصادر

وصلات خارجية
 إصدار خاص للخطوط التركية (إعلانات رسمية)
 قائمة الركاب
 جوجل إيرث مسار الرحلة

هولندا في 2009
أحداث فبراير 2009 في أوروبا
العلاقات الهولندية التركية
النقل في أمستردام
تاريخ شمال هولندا
حوادث الخطوط الجوية التركية
حوادث طائرات بسبب خطأ الطيار
حوادث طائرات بوينغ 737
حوادث طيران في 2009
حوادث طيران في هولندا
حوادث طائرات بسبب الانهيار

الخطوط الجوية التركية الرحلة 1951


Henderson Field is the name of several airports:

 Henderson Field (Guadalcanal), a former military airfield on Guadalcanal Island in the Solomon Islands
 Henderson Field (Midway) (originally Naval Air Station Midway Islands), a former World War II airfield on East Midway Island
 Henderson Field (Midway Atoll) on Sand Island in Midway Atoll, an unincorporated territory of the United States.
 Henderson Field (North Carolina) in Wallace, North Carolina, United States.

Henderson Field


Bocskaikert é um município da Hungria, situado no condado de Hajdú-Bihar. Tem  de área e sua população em 2015 foi estimada em 3.192 habitantes.

Localidades de Hajdú-Bihar

Bocskaikert


Wolfgang-Charles de Gingins (* 25. Januar 1728 in La Sarraz; † 13. März 1811 in Bern) war ein Schweizer Offizier und Welschseckelmeister.

Leben
Wolfgang-Charles de Gingins war der Sohn des Joseph-Salomon de Gingins und der von Marie von Mülinen (Enkel des Wolfgang von Mülinen und der Anna Manuel). Die Gingins waren ein Adelsgeschlecht der Waadt, welches bereits 1523 ins bernische Burgerrecht eintrat. Er erbte vom Vater die waadtländischen Herrschaften Chevilly, Orny und Moiry und heiratete 1761 Elisabeth Tillier. Er diente als Offizier in französischen Diensten. 1764 gelangte er in den Grossen Rat, 1766 war er Major der bernischen Milizen und 1769 wurde er Landvogt zu Trachselwald. 1780 wurde er in den Kleinen Rat gewählt. Von 1795 bis zum Ende der Stadt und Republik Bern bekleidete er das Amt des Welschseckelmeisters.

Literatur
 Véronique Antille: Les de Gingins face à la révolution vaudoise. Vie quotidienne, bouleversememnts et résistances d'après la correspondance entre Wolfgang Charles de Gingins et son fils Antoine Charles (1798–1804). Lausanne 2005.

 Henry B. de Fischer: Le portrait bernois à travers les siècles, Band I. Bern 1920, Nr. 50.

Weblinks

 Urteil im Prozess von Gingins gegen die Räte von Mont-la-Ville und La Coudre (1781) (Burgerbibliothek Bern)
 Schloss Orny auf swisscastles.ch

Politiker (Schweiz vor 1848)
Mitglied des Grossen Rats vor 1798 (Bern)
Mitglied des Kleinen Rats vor 1798 (Bern)
Schweizer Offizier in fremden Diensten
Schweizer
Geboren 1728
Gestorben 1811
Mann

Wolfgang-Charles de Gingins


Giovanni Simeoni (Paliano, 12. srpnja 1816. – Rim, 14. siječnja 1892.) bio je talijanski prelat Rimokatoličke Crkve, kardinal i prefekt Kongregacije za širenje vjere.

Godine 1875. imenovan je kardinalom.

Izvori

Talijanski kardinali
Talijanski biskupi
Biskupi u Italiji

Giovanni Simeoni


ليون شليسنجر  ولد وتوفي (20 مايو 1884- 25 ديسمبر 1949). كان منتج أفلام أمريكي، اشتهر بشركته ليون شليسنجر برودكشنز التي أنتجت سلسلة لووني تونز وميري ميلوديز لمصلحة وارنر براذرز، في الفترة التي يقال عنها العصر الذهبي للرسوم المتحركة الأمريكية.

بدايات العمل
ولد في فيلادلفيا، عمل في المسارح كمرشد، ممثل، ومدير مسرح بالس ثيذر في بوفالو، نيويورك، أسس شركة باسيفك تايتل آند آرت في 1919، حيث أنتج لوحات العنوان للأفلام الصامتة، وبعد تصاعد انتشار الأفلام «المتكلمة» في 1929، بحث شليسنجر عن طريقة للاستثمار في التقنية الجديدة والبقاء في العمل، يدعي البعض مساعدته لوارنر براذرز في فيلم ذا جاز سينغر، ثم وقع عقدا معهم لإنتاج سلسلة لووني تونز، ليتعاقد مع الرسامين هيو هارمن ورودي آيزينغ لإنتاج الكارتون ببطولة بوسكو.

شليسنجر رجل الأعمال
كان شليسنجر رجل أعمال يستبصر المهارات، عندما غادره هارمن وآيزينغ ومعهما شخصية بوسكو في 1934، وضع رساميه بعيدا عن الآخرين في استوديو وارنر، عين شليسنجر الرسام فريز فريلينغ كمخرج لإكمال سلسلة لووني تونز وإنتاج سلسلة شقيقة لها هي ميري ميلوديز، كانت مهارة فريلينغ وتوظيف شليسنجر لتيكس أيفري، كارل ستالينغ، وفرانك تاشلين سببا في زيادة إنتاجات الاستوديو، ثم عين بوب كلامبيت، تشاك جونز، وميل بلانك ليتعاونوا في ابتكار شخصيات مثل بوركي بيغ، دافي داك، وباغز باني. أعطى شليسنجر للمخرجين الحرية في إنتاج ما يريدونه شرط أن تنال الرضا في المسارح. باع شليسنجر شركته باسيفك تايتل آند آرت في 1935 ليركز على عمله في استديو الرسوم المتحركة.

إدارته في العمل
شليسنجر وضع وحدة المخرج أيفري للعمل في استوديو متهالك (أطلقت الوحدة عليه اسم بيت النمل الأبيض «تيرمايت تيراس»)، شليسنجر أغلق مؤقتا ولفترة بسيطة الاستوديو عامي 1941 و1942 عندما طالب موظفيه زيادة في الأجر، كما وقاطع جوائز الأكاديمية لما ادعى أنها تميز في التعامل مع والت ديزني، كما وتعاقد مع أخ زوجته راي كاتز لإنتاج بعض عروض لووني تونز كطريقة للتحايل على الضريبة، عرف شليسنجر (بين رساميه على الأقل) بلثغته، فكان ميل بلانك يؤدي صوتي دافي داك وسيلفستر ذا كات كتقليد لصوت شليسنجر. يجده الرسامون متعجرفا مسرفا في الأناقة، يضع الكثير من الكولونيا ويرتدي أفخم الملابس.

ظهوره في الأفلام القصيرة
ظهر شليسنجر ممثلا نفسه في الفيلم القصير يو أوت تو بي إن بكشرز (1940)، الذي جمع بين التمثيل البشري الحي والرسوم المتحركة، وفيه أن دافي داك يريد أن يصبح النجم الأول في الاستوديو (قبل ظهور باغز باني)، مقنعا بوركي بيغ بأن لديه مستقبلا في الأفلام بدلا من الكارتون، ليقدم بوركي استقالته من عمله من رئيسه شليسنجر بنفسه.

السنوات الأخيرة
بقي شليسنجر على رأس الاستوديو حتى عام 1944 عنما باعه إلى وارنر براذرز، استمر في تسويق الشخصيات حتى وفاته بسبب تلوث فيروسي في عيد الكرسماس لعام 1949 في عمر 65. بعد تركه للاستوديو، عينت وارنر براذرز إيدي سيلزر مكانه.

معلومات طريفة
في فيلم سبيس جام، كان اسم ملعب كرة السلة في عالم الكارتون هو «شليسنجر».

مراجع

وصلات خارجية

 تاريخ باسيفيك تايتل آند آرت

أشخاص من بوفالو (نيويورك)
أصحاب أعمال أمريكيون في القرن 20
أصحاب أعمال من بنسيلفانيا
أصحاب أعمال من بوفالو (نيويورك)
أصحاب أعمال من فيلادلفيا
أصحاب أعمال من لوس أنجلوس
أمريكيون في القرن 19
أمريكيون من أصل يهودي ألماني
مدفونون في مقبرة هوليوود فورايفر
مديرو استوديوهات أفلام أمريكيون
منتجو أفلام رسوم متحركة أمريكيون
منتجو أفلام من بنسيلفانيا
منتجو أفلام من ولاية نيويورك
منتجو تلفزيون أمريكيون
منتجو تلفزيون من كاليفورنيا
منتجو تلفزيون من ولاية نيويورك
منتجون سينمائيون من كاليفورنيا
مواليد 1884
مواليد في فيلادلفيا (بنسيلفانيا)
وفيات 1949
وفيات في لوس أنجلوس
يهود أمريكيون

ليون شليسنجر


Süveyş Körfezi (Arapça: خليج السويس Haliç es-Süveyş) Sina Yarımadası'nın batısında kalan körfezdir. Güneyde Gubal Boğazı'ndan başlayıp kuzeydoğuya doğru kıvrılarak Mısır'ın Süveyş kentinde Süveyş Kanalı'nın girişinde son bulur. Güneyden kuzeye 280 kilometre uzunluğundadır. Sina Yarımadası Kızıl Deniz´i ikiye ayırır. Yarımadanın doğusunda Akabe Körfezi bulunur.

Süveyş Körfezi jeolojik açıdanda büyük önem taşır. Nedeni, tam buradan Afrika´yı Asya´dan ayırır. Bu jeolojik kopma ve ayrılma, jeolojik zaman açısından bayaii genç olmasıdır. Tahminen 40 milyon yıl önce meydana gelmiştir ve hâlen jeolojik olarak aktif haldedir.

Yerel Körfez ekonomisi
Körfezin kıyılarında Mısır´a ait büyük hacimli ve önemli Petrol yatakları bulunur.
Bu yatakların en eskisi ve hâlen faaliyette bulunanı Gemsa Petrol yatağı´dır. 1869 yılında keşfedilmiştir ve 1910 senesinden itibaren bu güne kadar farklı boyutlarda ham petrol elde edilir. Son senelerdir, dünyada doğalgaz ticareti artmasından, bugün ham petrolün yanında hem ulusal hem de uluslararası tüketim için Doğalgaz´da elde edilir.

Ayrıca bakınız
 Ayrık deniz
 Deniz
 Göl
 İç deniz
 Körfez
 Nehir
 Okyanus
 Türkiye'deki körfezler listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Süveyş körfezinin yüksek çözünürlü haritası
 Körfez ve Süveyş kanalının uydu resmi
 Körfeze teferruatlı jeolojik bilgiler ve bir Apollo 7 resmi

Kızıldeniz'deki körfezler
Mısır'daki su kütleleri

Süveyş Körfezi


Die Liste amtlicher Lawinenwarndienste ist eine Aufstellung von amtlichen Lawinenwarndiensten. Daran beteiligt sind nationale Schneeforschungsinstitute, spezielle Lawinenmonitoring-Behörden, der meteorologische Dienst oder Institutionen wie die Bergrettung. Dienste der Länder und Regionen sind im Allgemeinen nicht hier angegeben, sondern beim nationalen Verbund.

Liste der Europäischen Lawinenwarndienste

Liste der internationalen Dienste

Wichtige andere Dienste

 : Club Andino Bariloche (CAB), Comisión de Auxilio del Club Andino Bariloche (CAX) gegr. 1934, San Carlos de Bariloche; zentrale Cordillera de la Costa O es
 :  (SVI), gegr. 1966 (Mailand), Organo Tecnico Centrale des Club Alpino Italiano (CAI), it, Bollettini valanghe Italia, übersetzt auch ausländische Berichte
  snörraporten der SLAO, Portal der Schigebiete Schwedens, sv
 : National Snow and Ice Data Center (NSIDC), 1976, Boulder CO; heute Teil des Cooperative Institute for Research in Environmental Sciences (CIRES) der University of Colorado, Datenbank der Schneeforschung National Snow and Ice Data Center Distributed Active Archive Center (DAAC) in Kooperation mit NOAA und NASA, en
 CyberSpace Avalanche Center (CSAC)/avalanche-center.org, privat, gegr. 1994, weltweit verlinkte Lawinenbulletins en

Siehe auch
 Liste nationaler meteorologischer Dienste
 Liste von Schnee- und Lawinenforschungszentren
 Liste der Abkürzungen in der Meteorologie

Einzelnachweise

Lawinendienst
Lawinendienst
Lawinenwarndienst
Lawine

Liste amtlicher Lawinenwarndienste


The Russian Revolution was a series of uprisings that led to the fall of the Russian Empire, the end of Russian involvement in the First World War (1914-1918), the Russian Civil War (1917-1923), and the establishment of the Union of Soviet Socialist Republics (USSR).

Russian Revolution may also refer to:
 1905 Russian Revolution, a failed uprising in the Russian Empire but with some reforms and lasting effects
 February Revolution (disambiguation) (1917), the first phase of the Russian Revolution that led to the dissolution of the Russian Empire
 October Revolution (disambiguation) (1917), the second phase of the Russian Revolution that established the Bolshevik communist regime
 The series of left-wing uprisings against the Bolsheviks, sometimes referred to as the Third Russian Revolution (after February and October 1917)
 1991 Soviet coup d'état attempt, popular resistance to the coup sometimes referred to as the Russian Revolution of 1991

Russian Revolution (disambiguation)


Paul Bindel fue un pintor , escultor y dibujante alemán, nacido el 7 de enero de 1894 en Magdeburgo y fallecido en 1973 en Düsseldorf. De este artista, sin embargo, se sabe muy poco.

Datos biográficos
Fue declarado artista degenerado por los nazis y su obra expuesta en 1937 en la exposición Entartete Kunst de Múnich. Sirvió en las dos guerras mundiales y terminó en 1945 como prisionero de guerra ruso. Después de la guerra se convirtió en profesor en la Academia Estatal de Bellas Artes de Düsseldorf.

Notas y referencias

Enlaces externos
 Obras de Paul Bindel en el Stadtmuseum Landeshauptstadt Düsseldorf

Escultores de Alemania del siglo XX
Caricaturistas de Alemania
Militares alemanes de la Primera Guerra Mundial
Militares alemanes de la Segunda Guerra Mundial
Escultores de Sajonia-Anhalt
Escultores de Renania del Norte-Westfalia
Nacidos en Magdeburgo

Paul Bindel


Platform oyunu, kullanıcının ekrandaki hareketli karakteri (kahramanı) çeşitli düzlemler (platformlar) arasında koşarak, zıplayarak veya tırmanarak ilerlettiği iki boyutlu bir video oyunu türü. Bilgisayar Oyunları tarihinde önemli bir yer tutan platform oyunları genelde oyuna konu olan kahramanın çeşitli engeller üzerinden geçirilerek bölümün tamamlanması ve bir sonraki bölüme geçilmesi üzerine kurulmuş bir algoritmaya dayanır. Bu tip oyunlarda kahramanın karşısına çıkan düşmanlar çeşitli silahlar yardımıyla veya düşmanın üzerinde zıplanarak alt edilir.

En çok bilinen platform oyunu Super Mario Kardeşler'dir. Nintendo firmasının geliştirdiği bu oyunda kahramanlar Mario ve Luigi adında iki su tesisatçısı kardeştir. Genelde bu tip oyunların bölüm sonlarında oyuncuyu daha büyük ve yenilmesi zor bir düşman bekler, fakat bu düşman oyunun en son bölümünün bitişinde de ortaya çıkabilir. Platform oyunları oyuncuya genelde birkaç hak (veya can) verir fakat genellikle oyun içerisinde fazladan hak elde etmek mümkündür. Ayrıca bazı oyunlarda çoğunlukla kalp simgesiyle veya birbiri ardına sıralanmış düz çizgiyle gösterilen enerji göstergesi de yer almaktadır. Bu gösterge sıfıra ulaştığında oyuncu bir hakkını kaybeder.

Bilgisayar ve görüntü işlemcilerinin gelişimiyle beraber 1994 yılından sonra bu tür oyunların TV ve bilgisayar için üretimi önemli ölçüde azalmıştır. Bu tarihten itibaren oyun piyasasında daha çok yüksek performanslı işlemciye ihtiyaç duyan ve 3 boyutlu grafiklere sahip oyunlar hakim olmuştur. Bu gelişmeler sonucu büyük ekranlardaki yerini 3 boyutlu oyunlara bırakan platform oyunları varlığını el konsollarında sürdürmektedir.

Bilinen bazı platform oyunları şunlardır:
 Super Mario Brothers
 Sonic the Hedgehog
 Rayman
 Giana Sisters
 Chuck Rock
 Little Big Planet
 Donkey Kong Country
 Prince Of Persia
 Yoshi's Island
 Shadow the Hedgehog
 Kirby
 Transformice

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Commodore/Amiga ve nostaljik sistemler sitesi(Türkçe)
 Bilgisayar Müzesi Sitesi

Video oyunu türleri

Platform oyunu


Yodrak Salakjai (în , )  un actor și cântăreț thailandez.

Tinerețe
Yodrak Salakjai s-a născut pe 8 februarie 1956 într-o familie săracă din provincia Phichit și și-a început cariera muzicală în 1975, colaborând cu RS Promotion.

Discografie

Album
 Jod Mai Jak Neaw Na (จดหมายจากแนวหน้า)
 Hom Tong Non Tay (ห่มธงนอนตาย)
 Khad Khon Hung Kaw (ขาดคนหุงข้าว)
 Ai Num Too Pleang (ไอ้หนุ่มตู้เพลง)
 Khad Nguen Khad Rak (ขาดเงินขาดรัก)
 Sam Sib Yang Jeaw (สามสิบยังแจ๋ว)
 Aao Nae (เอาแน่)
 Jam Jai Doo (จำใจดู)
 Long Luea Ha Rak (ล่องเรือหารัก)
 Kha Tha Ma Ha Ni Yom (คาถามหานิยม)
 Ar Ray Koe Koo (อะไรก็กู)
 Khob Khun Fan Pleang'' (ขอบคุณแฟนเพลง)

Note

Nașteri în 1956
Decese în 2008
Actori thailandezi
Cântăreți thailandezi
Cântăreți din secolul al XX-lea
Cântăreți din secolul al XXI-lea

Yodrak Salakjai


Ein Realvertrag (auch: Realkontrakt; lat. contractus re) war im römischen Recht ein Vertrag, bei dem zur konsensualen Verpflichtung eine Sachhingabe als Realakt hinzutrat. Die Sachübergabe diente nicht – wie bei den Konsenualverträgen – der Eigentumsverschaffung, sondern der Übergabe einer Darlehensvaluta oder zum Zwecke der Besitzmittlung einer Sache.

Charakteristische Realverträge waren das Darlehen (mutuum), die Verwahrung (depositum), die Leihe (commodatum) und das Faustpfand (pignus). Die Rückzahlung der Darlehensvaluta beziehungsweise der Rückerhalt der verliehenen oder verwahrten Sache, konnte durch eine Bereicherungsklage eingefordert werden.

Realverträge lassen sich bis ins 3. Jahrhundert v. Chr. zurückverfolgen, als mit einer lex Silia die erste Kondiktion geschaffen wurde. Bei abstrakter Fassung des (offenen) Schuldgrundes, diente sie dem Rückforderungsrecht. Die obligatio re contracta geht auf die spätere Republik zurück.

Geschichte
Das römische Recht unterschied den Realvertrag vom Konsensualvertrag, der hinsichtlich seines Begründungsaktes an keine Sachhingabe gebunden war, dem Litteralvertrag, der von einer Buchung im Hausbuch abhing und dem Verbalvertrag, der an eine Wortformel gebunden war.

Ausführungen zum Realvertrag finden sich in den Institutionen des hochklassischen Juristen Gaius, der innerhalb des Sachenrechts (res) auch das Schuldrecht (obligationes) ausgeführt hatte. Der Vertrag bildete einen schuldbegründenden Tatbestand, war also konstitutiv, wobei "jede Obligation aus Kontrakt oder aus Delikt" entstand.

Die Idee des Realvertrags ist jedoch noch älter, so sind bereits die šubanti-Urkunden in altbabylonischer Zeit diesem Typus zuzurechnen. Im heutigen deutschen Recht kennt man den Realvertrag nicht mehr. Das österreichische ABGB hat hingegen die Regelung des römischen Rechts übernommen. So sind der Leihvertrag, der Verwahrungsvertrag und der Trödelvertrag (contractus aestimatorius) Realverträge. Das Erfordernis der "Übergabe" der Leistung für den Darlehensvertrag wurde 2010 abgeschafft.

Literatur
 Jan Dirk Harke: Römisches Recht. Von der klassischen Zeit bis zu den modernen Kodifikationen. Beck, München 2008, ISBN 978-3-406-57405-4 (Grundrisse des Rechts), § 4.
 Herbert Hausmaninger, Walter Selb: Römisches Privatrecht, Böhlau, Wien 1981 (9. Aufl. 2001) (Böhlau-Studien-Bücher) ISBN 3-205-07171-9, S. 224 f.
 Heinrich Honsell: Römisches Recht. 5. Auflage, Springer, Zürich 2001, ISBN 3-540-42455-5, S. 102.
 Max Kaser: Divisio obligationum. In: Max Kaser: Rämische Rechtsquellen und angewandte Juristenmethode. Köln, u a. 1986. S. 155–172.

Anmerkungen

Vertragstyp
Römisches Recht
Vertragsrecht
Obligationenrecht (Römisches Recht)
Privatrechtsgeschichte

Realvertrag


Afroinsectivora est un clade de mammifères placentaires proposé pour rassembler, au sein des Afrotheria, les ordres des Macroscelidea et des Afrosoricida. Le nom choisi fait allusion aux Insectivores, un regroupement historique dans lequel étaient classés les deux ensembles d'espèces.

Notes et références

Liens externes
 .

Afrotheria
Clade de mammifères (nom scientifique)
Insectivore (nom scientifique)

Afroinsectivora


Le  ou  est un funiculaire situé sur les pentes du col de Jukkoku à Kannami, dans la préfecture de Shizuoka au Japon. Il est exploité par la compagnie Jukkokutoge Co., Ltd., une filiale de Fuji Kyuko.

Description

Le funiculaire se compose d'une voie unique avec évitement central.

Histoire
Le funiculaire est ouvert le  par le chemin de fer Sunzu, qui est absorbé par la compagnie Izuhakone Railway en 1957. Le funiculaire est transféré à la compagnie Jukkokutoge Co., Ltd. en 2021.

Caractéristiques

Ligne
 Longueur :
 Dénivelé :
 Pente : 40,8 %
 Écartement rails :
 Nombre de gares : 2

Liste des gares

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste de funiculaires dans le monde
 Liste des chemins de fer japonais

Lien externe

Jukkokutoge

Funiculaire Jukkokutōge


Pescennius Niger (d. 140 – ö. 194), 193'teki Beş İmparator Yılı imparatorlarındandır. "Siyah" anlamına gelen "Niger" adı, taht üzerinde hak iddia eden rakibi Clodius Albinus'la (Albinus=Beyaz) tam bir tezat oluşturur.
(Tarihçi Cassius Dio'nun 75. kitabında equestrian bir İtalyan ailesinden olduğu yazar ve bazı çevirilerde "esmer adam" olarak tanımlanır. İtalyanların etnik yapılarının oluştuğu Hint-Avrupalılar ve Etrükslerin iç içe geçtiği çağda deri rengini ima etmek ırksal geçmişten daha fazla tercih ediliyordu. Her halükarda, bu belki de sadece bir kelime oyunu idi ve tarihçi Cassius Dio'nun anlattığı bir rahibin kerametinde "Esmer Adam"ın tahtı ele geçireceği  ve sonunun şiddetle biteceği kehanetinden etkilenen insanlar  isminden dolayı bu öngörüyü ona isnat etti.)

Niger, Equestrian hizmetinde bir İtalyan olarak Suriye valiliği yaptığı sırada Pertinax'ın ölümü ve İmparatorluk unvanının mezatta Didius Julianus tarafından alınması üzerine doğu lejyonları tarafından İmparator ilan edildi.Eyaletlerden Aegyptus doğrudan kontrolü altına girerken Asia Eyaleti yönetimi tarafından da desteklenmenin keyfini çıkardı.Bu Eyaletler büyük zenginliklere sahip olduğu halde diğer bir asi general Septimius Severus, önce Roma'da tahtın varis oldu ardından da  doğuya ilerleyerek Niger'le yüz yüze geldi. Niger 193 Cyzicus Savaşı'nda ve Nicea Savaşı'nda ardından da son olarak (194) Issus Savaşı'nda bozguna uğradı, 194'te Antakya'ya çekilen Niger Parthia'ya kaçmaya denerken öldürüldü.

Kaynakça
 Southern, Pat.  Severus'tan Constantine'e kadar Roma İmparatorluğu .  London and New York:  Routledge, 2001, İngilizce.

Birincil kaynaklar
 Historia Augusta: Pescennius Niger'in Hayatı İngilizce
 Cassius Dio Kitap 75; İngilizce
 Livius.Org'de Pescennius Niger

140 doğumlular
194 yılında ölenler
2. yüzyıl Romalı gaspçıları
Antik Romalı Suriye valileri

Pescennius Niger


පාකර් සූර්ය ගවේෂණය (සංක්ෂිප්ත පීඑස්පී; මීට පෙර සූර්ය ප්‍රෝබ්, සූර්ය ප්‍රෝබ් ප්ලස් හෝ සූර්ය ප්‍රෝබ් +) යනු නාසා අභ්‍යවකාශ පරීක්ෂණයක් වන අතර එය සූර්යයාගේ පිටත කොරෝනය නිරීක්ෂණය කිරීමේ මෙහෙවර සමඟ 2018 දී දියත් කරන ලදී. එය සූර්ය කේන්ද්‍රයේ සිට සූර්ය විකිරණ 9.86 ක් (කිලෝමීටර මිලියන 6.9 ක් හෝ සැතපුම් මිලියන 4.3 ක්) කරා ළඟා වන අතර 2025 වන විට පැයට කිලෝමීටර 690,000 (පැයට සැතපුම් 430,000) තරම් වේගයෙන් හෝ 0.064% ආලෝකයේ වේගය.

මෙම ව්‍යාපෘතිය 2009 මුදල් වර්ෂයේ අයවැය වර්ෂයේදී ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. ව්‍යාපෘතියේ පිරිවැය ඇමරිකානු ඩොලර් බිලියන 1.5 කි. ජෝන්ස් හොප්කින්ස් විශ්ව විද්‍යාලයේ ව්‍යවහාරික භෞතික විද්‍යාගාරය විසින් අභ්‍යවකාශ යානය 2018 අගෝස්තු 12 වන දින දියත් කරන ලදී. එය ජීවමාන පුද්ගලයෙකුගේ නමින් නම් කරන ලද පළමු නාසා අභ්‍යවකාශ යානය බවට පත්විය.

මිලියන 1.1 කට වැඩි පිරිසකගේ නම් ඇතුළත් මතක කාඩ්පතක් 2018 මැයි 18 වන දින සමරු que ලකය මත සවි කර ඇති අතර අභ්‍යවකාශ යානයේ ඉහළ ලාභ ඇන්ටෙනාවට පහළින් ස්ථාපනය කර ඇත. මෙම කාඩ්පතේ පාකර්ගේ ඡායාරූප සහ සූර්යයාගේ වැදගත් අංගයන් පුරෝකථනය කරන 1958 විද්‍යාත්මක පත්‍රිකාවේ පිටපතක් ද අඩංගු වේ භෞතික විද්‍යාව.

2018 ඔක්තෝබර් 29 වන දින යූටීසී 18:04 ට පමණ අභ්‍යවකාශ යානය සූර්යයාට ආසන්නතම කෘතිම වස්තුව බවට පත්විය. සූර්යයාගේ මතුපිට සිට කිලෝමීටර

මිලියන 42.73 ක් (සැතපුම් 26.55 × 106) මීට පෙර වාර්තාව 1976 අප්‍රියෙල් මාසයේදී හීලියෝස් 2 අභ්‍යවකාශ යානය විසින් පිහිටුවන ලදී. 2020 සැප්තැම්බර්ර 27 වන දින එහි පරිමිතිය අනුව පාකර් සූර්ය ගවේෂණයේ ආසන්නතම ප්‍රවේශය කිලෝමීටර් මිලියන 13.5 (8.4) × 106 සැතපුම්). සිකුරුගේ එක් එක් පියාස

පියාසර කිරීමෙන් පසු මෙය අභිබවා යනු ඇත.නම් සූර්ය ගවේෂණය (2002 ට පෙර)සූර්ය පරීක්ෂණ ප්ලස් (2010–2017)පාකර් සූර්ය ගවේෂණය (2017 සිට)මෙහෙවර වර්ගය හෙලියෝ භෞතික විද්‍යාවක්‍රියාකරු නාසා / ව්‍යවහාරික භෞතික විද්‍යාගාරයCOSPAR ID 2018-065Aසැට්කැට් අංක. 43592වෙබ් අඩවිය

රොකට් ඩෙල්ටා IV හෙවි / ස්ටාර් -48 බීවී [5] වෙබ් අඩවිය දියත් කරන්න කේප් කැනවරල්, එස්එල්සී -37 කොන්ත්‍රාත්කරු එක්සත් දියත් කිරීමේ සන්ධානය කක්ෂීය පරාමිතීන්වි මර්ශන පද්ධතිය හීලියෝ කේන්ද්‍රීය කක්ෂය අර්ධ ප්‍රධාන අක්ෂය 0.388 AU (කි.මී. මිලියන 58.0; සැතපුම් මිලියන 36.1) Perihelion උන්නතාංශය 0.046 AU (කිලෝමීටර මිලියන 6.9; සැතපුම් මිලියන 4.3; 9.86 R☉) [සටහන 1] ඇෆෙලියන් උන්නතාංශය 0.73 AU (කිලෝමීටර් මිලියන 109; සැතපුම් 68) [6] නැඹුරුව 3.4 ° කාලය දින 88 කි කහ පැහැති මායිමක් සහිත රවුමක කොටා ඇති සූර්යයා අසල ඇති අභ්‍යවකාශ යානයේ කලා කෘති. "පාකර් සූර්ය ගවේෂණය" යන වචන දේශ සීමාවේ අභ්‍යන්තරය වටා තබා ඇති අතර "සූර්යයා ස්පර්ශ කිරීමේ මෙහෙයුමක්" යන වචන රූපයේ පහළ දකුණේ කුඩා අකුරු වලින් පේළිගතව ලියා ඇත.

ඉතිහාසය                                                                                (History)
පාකර් සූර්ය ගවේෂණ සංකල්පය ආරම්භ වන්නේ 1958 දී ක්ෂේත්‍ර හා අංශු සමූහය (ජාතික විද්‍යා ඇකඩමියේ අභ්‍යවකාශ විද්‍යා මණ්ඩලයේ 8 වන කමිටුව) විසින් කරන ලද වාර්තාවකිනි. එය අධ්‍යයනය කිරීම සඳහා බුධ ග්‍රහයාගේ කක්ෂය තුළට ගමන් කිරීම සඳහා සූර්ය පරීක්ෂණයක් ඇතුළු අභ්‍යවකාශ මෙහෙයුම් කිහිපයක් යෝජනා කළේය. සූර්යයා ආසන්නයේ ඇති අංශු සහ ක්ෂේත්‍ර "1970 සහ 1980 ගණන්වල කරන ලද අධ්‍යයනයන් එහි වැදගත්කම යළිත් තහවුරු කළ නමුත් පිරිවැය හේතුවෙන් එය සැමවිටම කල් දමා ඇත. 1990 ගණන්වල පිරිවැය අඩු කරන ලද සූර්ය කක්ෂීය මෙහෙයුමක් අධ්‍යයනය කරන ලද අතර වඩාත් දක්ෂ සූර්ය ගවේෂණ මෙහෙයුමක් 1990 දශකයේ අග භාගයේදී නාසා ආයතනය විසින් සකස් කරන ලද පිටත ග්‍රහලෝක / සූර්ය ගවේෂණ (OPSP) වැඩසටහනේ කේන්ද්‍රස්ථානයක් ලෙස සේවය කළේය. වැඩසටහනේ පළමු දූත මණ්ඩල තුන වනුයේ: සූර්ය කක්ෂය, ප්ලූටෝ සහ කුයිපර් පටි නිරීක්ෂණ මෙහෙයුම ප්ලූටෝ කුයිපර් එක්ස්ප්‍රස් සහ යුරෝපා කේන්ද්‍රගත වූ යුරෝපා කක්ෂීය තාරකා ජීව විද්‍යා මෙහෙයුමයි.

මුල් සූර්ය ගවේෂණ සැලසුම බ්‍රහස්පතිගේ ගුරුත්වාකර්ෂණ ආධාරයෙන් ධ්‍රැවීය කක්ෂයකට ඇතුළු වීමට සෘජුවම පාහේ සූර්යයා දෙසට ඇද වැටුනි. මෙය වැදගත් සූර්ය ධ්‍රැව ගවේෂණය කර පෘෂ් to යට වඩාත් සමීප වූ අතර (3 R of, 4 R☉ ක පරිමිතියකි), සූර්ය ප්‍රකිරණයෙහි අතිශය විචලනය මිල අධික මෙහෙයුමක් සඳහා සාදන ලද අතර විදුලිය සඳහා විකිරණශීලී සමස්ථානික තාප ජනක යන්ත්‍රයක් අවශ්‍ය විය. බ්‍රහස්පතිගේ චාරිකාව ද දිගු මෙහෙයුමක් සඳහා (අවුරුදු 3 1⁄2 සිට පළමු සූර්ය පර්යන්තය දක්වා, අවුරුදු 8 සිට දෙවන දක්වා) සිදු විය.

නාසා හි පරිපාලක ලෙස ෂෝන් ඕ'කීෆ් පත් කිරීමෙන් පසුව, 2003 එක්සත් ජනපද ෆෙඩරල් අයවැය සඳහා ජනාධිපති ජෝර්ජ් ඩබ්ලිව්. බුෂ්ගේ ඉල්ලීමෙහි කොටසක් ලෙස OPSP වැඩසටහනම අවලංගු කරන ලදී. නාසා ආයතනය සහ එහි ව්‍යාපෘති ප්‍රතිව්‍යුහගත කිරීමේ අවශ්‍යතාව පරිපාලක ඕ'කීෆ් සඳහන් කළේ, "පර්යේෂණ හා සංවර්ධනය සහ කළමනාකරණ අඩුපාඩු සපුරාලීම" කෙරෙහි නාසා ආයතනය අවධානය යොමු කිරීම බුෂ් පරිපාලනයේ අභිලාෂයට අනුකූලවය.

වැඩසටහන අවලංගු කිරීමේ ප්‍රති ulted ලය වූයේ කලින් පැවති ඕපීඑස්පී වැඩසටහනේ ප්ලූටෝ කයිපර් එක්ස්ප්‍රස් වෙනුවට ආදේශ කිරීමේ තරඟය ජයග්‍රහණය කළ නිව් හොරයිසන්ස් හි මූලික අවලංගු කිරීමයි. එම මෙහෙයුම අවසානයේ නිව් ෆ්‍රොන්ටියර්ස් වැඩසටහනේ පළමු මෙහෙයුම ලෙස දියත් කෙරේ. OPSP වැඩසටහනේ සංකල්පීය අනුප්‍රාප්තිකයෙකු වන එය දියත් කිරීම සඳහා අරමුදල් ලබා ගැනීම සඳහා දීර් political දේශපාලන සටනකට භාජනය වනු ඇත.

2010 දශකයේ මුල් භාගයේදී සූර්ය ගවේෂණ මෙහෙයුම සඳහා වූ සැලසුම් අඩු වියදම් සූර්ය ගවේෂණ ප්ලස් සඳහා ඇතුළත් කරන ලදී. ප්‍රතිනිර්මාණය කරන ලද මෙහෙයුම වඩාත් සෘජු පියාසැරි මාර්ගයක් සඳහා සිකුරු ගුරුත්වාකර්ෂණ ආධාරක භාවිතා කරයි, එය සූර්ය පැනල මගින් බල ගැන්විය හැකිය. තාප ආරක්ෂණ පද්ධතියේ ඉල්ලුම අඩු කරමින් ඉහළ පර්යන්තයක් ද එහි ඇත.

"සූර්ය සුළඟ" යන යෙදුම නිර්මාණය කළ තාරකා භෞතික විද්‍යා ist ඉයුජින් නිව්මන් පාකර්ට ගෞරවයක් වශයෙන් 2017 මැයි මාසයේදී අභ්‍යවකාශ යානය පාකර් සූර්ය ගවේෂණය ලෙස නම් කරන ලදී. සූර්ය ගවේෂණය සඳහා නාසා හි වියදම ඇමරිකානු ඩොලර් බිලියන 1.5 කි. දියත් කිරීමේ රොකට්ටුව ව්‍යාපෘතියේ වැඩ කළ ඒපීඑල් ඉංජිනේරු ඇන්ඩ rew ඒ. ඩැන්ට්ස්ලර්ගේ මතකයේ කැපවීමක් ඇති කළේය.

අභ්‍යවකාශ යානා

පාකර් සූර්ය ගවේෂණය අඩු සූර්ය කිරීටයට පියාසර කළ පළමු අභ්‍යවකාශ යානයයි. එය සූර්යයාගේ කිරීටක ප්ලාස්මා හා චුම්බක ක්ෂේත්‍රයේ ව්‍යුහය හා ගතිකතාවයන්, සූර්ය කිරීටය රත් කර සූර්ය සුළඟට පොළඹවන ශක්ති ප්‍රවාහය සහ ශක්තිජනක අංශු වේගවත් කරන යාන්ත්‍රණයන් තක්සේරු කරනු ඇත.

සූර්ය පලිහකින් සූර්යයා අසල ඇති අධික තාපය හා විකිරණ වලින් අභ්‍යවකාශ යානා පද්ධති ආරක්ෂා වේ. Perihelion හි සිදුවන සූර්ය විකිරණය දළ වශයෙන් 650 kW / m2, හෝ පෘථිවි කක්ෂයේ තීව්‍රතාව 475 ගුණයක් වේ. අඩි 7 in) විෂ්කම්භය, සෙන්ටිමීටර 11.4 (අඟල් 4.5) thick නකමකින් යුක්ත වන අතර එය ශක්තිමත් කරන ලද කාබන්-කාබන් සංයුක්තයකින් සාදා ඇති අතර එය අභ්‍යවකාශ යානයෙන් පිටත උෂ්ණත්වය 1,370 (C (2,500 ° F) ට ඔරොත්තු දෙන පරිදි නිර්මාණය කර ඇත.

සුදු පරාවර්තක ඇලුමිනා මතුපිට තට්ටුවක් අවශෝෂණය අවම කරයි. අභ්‍යවකාශ යානා පද්ධති සහ විද්‍යාත්මක උපකරණ පිහිටා ඇත්තේ පලිහෙහි සෙවනැල්ලේ මධ්‍යම කොටසෙහි වන අතර එහිදී සූර්යයාගේ සෘජු විකිරණ සම්පූර්ණයෙන්ම අවහිර වේ. පලිහ අභ්‍යවකාශ යානය සහ සූර්යයා අතර නොතිබුනේ නම්, පරීක්ෂණයට හානි වී තත්පර දසයක් ඇතුළත අක්‍රිය වනු ඇත. පෘථිවිය සමඟ ගුවන්විදුලි සන්නිවේදනය සෑම දිශාවකටම මිනිත්තු අටක් පමණ ගත වන බැවින්, පාකර් සූර්ය ගවේෂණයෙන් ආරක්ෂා වීමට ස්වයංක්‍රීයව හා වේගයෙන් ක්‍රියා කිරීමට සිදුවනු ඇත. පලිහ සීමාවන්ගෙන් සෘජු හිරු එළිය ලැබෙන පළමු සලකුණු හඳුනා ගැනීමට සහ ප්‍රතික්‍රියා රෝදවල චලනයන් සෙවනැල්ල තුළ නැවත ස්ථානගත කිරීම සඳහා ආලෝක සංවේදක හතරක් භාවිතා කරමින් මෙය සිදු කෙරේ. ව්‍යාපෘති විද්‍යා ist නිකී ෆොක්ස් පවසන පරිදි කණ්ඩායම එය "මෙතෙක් පියාසර කර ඇති වඩාත්ම ස්වයංක්‍රීය අභ්‍යවකාශ යානය" ලෙස විස්තර කරයි.

මෙහෙයුම සඳහා මූලික බලය වන්නේ සූර්ය පැනල ද්විත්ව පද්ධතියකි (ප්‍රකාශ වෝල්ටීයතා අරා). 0.25 au ට පිටතින් මෙහෙයුමේ කොටස සඳහා භාවිතා කරන ප්‍රාථමික ඡායා වෝල්ටීයතා අරාව, සූර්යයාට සමීප ප්‍රවේශයේදී සෙවනැලි පලිහ පිටුපසින් ඇද ගන්නා අතර ඊට වඩා කුඩා ද්විතියික අරා අභ්‍යවකාශ යානයට සමීපතම ප්‍රවේශය හරහා බලගන්වයි. මෙම ද්විතියික අරාව සූර්ය පැනල සහ උපකරණවල මෙහෙයුම් උෂ්ණත්වය පවත්වා ගැනීම සඳහා පොම්ප කරන ලද තරල සිසිලනය භාවිතා කරයි.

ගමන් පථය

පාකර් සූර්ය ගවේෂණ මෙහෙයුම් සැලසුම සිකුරු ග්‍රහයාගේ පුනරාවර්තන ගුරුත්වාකර්ෂණ ආධාරක භාවිතා කරමින් සූර්ය විකිරණ 8.5 ක ආසන්න උන්නතාංශයක් (මතුපිටට ඉහළින්) ළඟා කර ගැනීම සඳහා එහි කක්ෂීය පර්යන්තය වැඩි කිරීම අඩු කරයි. වසර හතකට ආසන්න කාලයක් පුරා සිකුරු පියාසර ගුවන් යානා හතක් අභ්‍යවකාශ යානා පථයට ඇතුළත් වන අතර සූර්යයා වටා ඉලිප්සාකාර කක්ෂය ක්‍රමයෙන් හැකිලීමට හැකි වේ. ආසන්න සූර්ය විකිරණ පරිසරය අභ්‍යවකාශ යානා ආරෝපණ බලපෑම්, ද්‍රව්‍ය හා ඉලෙක්ට්‍රොනික උපකරණවල විකිරණ හානි හා සන්නිවේදන බාධා කිරීම් වලට හේතු වනු ඇතැයි පුරෝකථනය කර ඇත, එබැවින් කක්ෂය සූර්යයා අසල කෙටි කාලයක් ගත කිරීමත් සමඟ ඉතා ඉලිප්සාකාර වනු ඇත.

මෙම ගමන් පථයට ඉහළ දියත් කිරීමේ ශක්තියක් අවශ්‍ය වන අතර එම නිසා ඩෙල්ටා IV හෙවි පංතියේ දියත් කිරීමේ වාහනයක සහ ස්ටාර් 48 බීවී rock න රොකට් මෝටරය මත පදනම් වූ ඉහළ වේදිකාවක ගවේෂණය දියත් කරන ලදී. අන්තර් ග්‍රහ ගුරුත්වාකර්ෂණ ආධාරක මගින් එහි හීලියෝ කේන්ද්‍රීය කක්ෂයට සාපේක්ෂව තවදුරටත් පිරිහීමක් ලබා දෙන අතර එමඟින් පෙරිහෙලියන් හි හීලියෝ කේන්ද්‍රීය වේග වාර්තාවක් ලැබෙනු ඇත. ගවේෂණය සූර්යයා වටා ගමන් කරන විට එය තත්පරයට කිලෝමීටර 200 (120 සැතපුම් / තත්පර) දක්වා වේගයක් ලබා ගනී. , එය තාවකාලිකව මිනිසා විසින් සාදන ලද වේගවත්ම වස්තුව බවට පත් කරනු ඇත, එය පෙර වාර්තා තැබූ හිමිකරු වන හීලියෝස් -2 මෙන් තුන් ගුණයකින් වේගවත් වේ. නැවත වරක් එය එහි විවරය කරා ළඟා වන තුරු.

මෙහෙවර

සූර්යයා වටා ඇති පාකර් සූර්ය ගවේෂණයේ සෑම කක්ෂයක් තුළම, 0.25 AU තුළ ඇති කොටස විද්‍යා අවධිය වන අතර, එම පරීක්ෂණය සක්‍රීයව හා ස්වයංක්‍රීයව නිරීක්ෂණ සිදු කරයි. පරීක්ෂණය සමඟ සන්නිවේදනය බොහෝ දුරට එම අවධියේදී කපා හැර ඇත. 4 විද්‍යා අවධීන් එක් එක් පර්යන්තයට පෙර සහ පසුව දින කිහිපයක් ක්‍රියාත්මක වේ. මුල්ම perihelion සඳහා ඒවා දින 11.6 ක් පැවති අතර අවසාන, ආසන්නතම perihelion සඳහා දින 9.6 දක්වා පහත වැටෙනු ඇත.

එක් එක් කක්ෂයේ ඉතිරි කොටසෙන් වැඩි ප්‍රමාණයක් විද්‍යා අවධියේ සිට දත්ත සම්ප්‍රේෂණය සඳහා කැප කර ඇත. නමුත් එක් එක් කක්ෂයේ මෙම කොටස තුළ සන්නිවේදනය කළ නොහැකි කාල පරිච්ඡේද තවමත් පවතී. පළමුව, පරීක්ෂණයේ තාප පලිහ සූර්යයා දෙසට යොමු කළ යුතුය; එය ඇන්ටෙනාව සහ පෘථිවිය අතර තාප පලිහ තබන අවස්ථා තිබේ. දෙවනුව, ගවේෂණය විශේෂයෙන් සූර්යයාට ආසන්න නොවන විට පවා, ගවේෂණය සහ සූර්යයා අතර කෝණය (පෘථිවියේ සිට පෙනෙන පරිදි) ඉතා කුඩා වූ විට, සූර්යයාගේ විකිරණ මගින් සන්නිවේදන සම්බන්ධතාවය අභිබවා යා හැකිය.

විද්‍යා අරමුණු
මෙහෙයුමේ අරමුණු:

 කොරෝනා රත් කර සූර්ය සුළඟ වේගවත් කරන ශක්ති ප්‍රවාහය සොයා ගන්න.

 සූර්ය සුළං ප්‍රභවයන්හි චුම්බක ක්ෂේත්‍රවල ව්‍යුහය හා ගතිකය තීරණය කරන්න.

 ශක්තිජනක අංශු වේගවත් කිරීම හා ප්‍රවාහනය කරන්නේ කුමන යාන්ත්‍රණද යන්න තීරණය කරන්න

විමර්ශන
IS☉IS සඳහා EPI-Lo මෙවලම සකස් කර ඇත.මෙම අරමුණු සාක්ෂාත් කර ගැනීම සඳහා, මෙහෙයුම ප්‍රධාන අත්හදා බැලීම් හෝ පරීක්ෂණ පහක් සිදු කරනු ඇත:
විද්‍යුත් චුම්භක ක්ෂේත්‍ර විමර්ශනය (FIELDS) - මෙම පරීක්ෂණය මඟින් විද්‍යුත් හා චුම්භක ක්ෂේත්‍ර, ගුවන් විදුලි තරංග, පොයින්ටිං ප්‍රවාහය, නිරපේක්ෂ ප්ලාස්මා ity නත්වය සහ ඉලෙක්ට්‍රෝන උෂ්ණත්වය මැනිය. එය ෆ්ලක්ස්-ගේට් චුම්බක මාන දෙකකින්, සෙවුම්-දඟර චුම්බක මානකයකින් සහ ප්ලාස්මා වෝල්ටීයතා සංවේදක 5 කින් සමන්විත වේ. ප්‍රධාන විමර්ශකයා වන්නේ බර්ක්ලි හි කැලිෆෝනියා විශ්ව විද්‍යාලයේ ස්ටුවර්ට් බේල් ය.

සූර්යයාගේ ඒකාබද්ධ විද්‍යා විමර්ශනය (IS☉IS) - මෙම පරීක්ෂණයෙන් ශක්තිජනක ඉලෙක්ට්‍රෝන, ප්‍රෝටෝන සහ බර අයන මැනිය හැක. උපකරණ කට්ටලය ස්වාධීන ශක්ති අංශු උපකරණ දෙකකින් සමන්විත වන අතර ඊපීඅයි-හායි සහ ඊපීඅයි-ලො ඉහළ හා පහළ බලශක්ති අංශු අධ්‍යයනය කරයි. ප්‍රධාන විමර්ශකයා වන්නේ ප්‍රින්ස්ටන් විශ්ව විද්‍යාලයේ ඩේවිඩ් මැකෝමාස් ය.

සූර්ය ගවේෂණය සඳහා පුළුල් ක්ෂේත්‍ර රූප (WISPR) - මෙම දෘශ්‍ය දුරේක්ෂ මගින් කොරෝනා සහ අභ්‍යන්තර හීලියෝ ගෝලයේ රූප ලබා ගනී. ප්‍රධාන විමර්ශකයා වන්නේ නාවික පර්යේෂණාගාරයේ රසල් හොවාර්ඩ් ය.

සූර්ය සුළං ඉලෙක්ට්‍රෝන ඇල්ෆාස් සහ ප්‍රෝටෝන (SWEAP) - මෙම පරීක්ෂණයෙන් ඉලෙක්ට්‍රෝන, ප්‍රෝටෝන සහ හීලියම් අයන ගණනය කෙරෙන අතර ප්‍රවේගය, ity නත්වය සහ උෂ්ණත්වය වැනි ඒවායේ ගුණාංග මනිනු ලැබේ. එහි ප්‍රධාන උපකරණ වන්නේ සූර්ය පරීක්ෂණ විශ්ලේෂක (SPAN, විද්‍යුත් ස්ථිතික විශ්ලේෂක දෙකක්) සහ සූර්ය පරීක්ෂණ කුසලානය (SPC, ෆැරඩේ කෝප්පයක්) ය. ප්‍රධාන විමර්ශකයා වන්නේ මිචිගන් විශ්ව විද්‍යාලයේ ජස්ටින් කැස්පර් සහ ස්මිත්සෝනියානු තාරකා භෞතික නිරීක්ෂණාගාරයයි.

සූර්ය ප්‍රෝබ් ප්ලස් (හෙලියෝඑස්පීපී) සමඟ හීලියෝස්පරික් සම්භවය - මෙහෙයුමෙන් විද්‍යාත්මක ප්‍රතිලාභ උපරිම කිරීම සඳහා න්‍යායක් සහ ආකෘති නිර්මාණ පරීක්ෂණයක්. ප්‍රධාන විමර්ශකයා වන්නේ කැලිෆෝනියා විශ්ව විද්‍යාලයේ, ලොස් ඇන්ජලීස් (යූසීඑල්ඒ) සහ ජෙට් ප්‍රචාලන විද්‍යාගාරය (ජේපීඑල්) හි මාකෝ වෙලි ය.

කාල නියමය

පළමු සිකුරු පියාසර කිරීමෙන් පසුව, ගවේෂණය දින 150 ක (සිකුරු කාලයෙන් තුනෙන් දෙකක) කාල පරිච්ඡේදයක් සහිත ඉලිප්සාකාර කක්ෂයක පිහිටා ඇති අතර, කක්ෂ තුනක් සිදු කරන අතර සිකුරු දෙකක් සාදයි. දෙවන පියාසර ගමනේදී, කාලය දින 130 දක්වා කෙටි වේ. කක්ෂ දෙකකට වඩා අඩු කාලයකට පසු (දින 198 කට පසුව) එය සිකුරුගේ කක්ෂයේ තුන්වන වතාවට සිකුරු හමුවෙයි. මෙම හමුවීම සිකුරුගේ කාලයෙන් අඩක් හෝ දින 112.5 ක් දක්වා කෙටි කරයි. කක්ෂ දෙකකට පසු එය සිකුරු සිව්වන වරටත් එකම ස්ථානයකදී හමු වන අතර එහි කාල සීමාව දින 102 ක් දක්වා කෙටි කරයි. දින 237 කට පසු, එය පස්වන වරටත් සිකුරු හමුවන අතර එහි කාල සීමාව දින 96 ක් දක්වා කෙටි වේ, සිකුරුගේ කාලයෙන් හත්වන තුනෙන් තුනකි. ඉන්පසු එය කක්ෂ හතක් කරන අතර සිකුරු තුනක් සාදයි. හයවන හමුවීම, පස්වන වසරට ආසන්න කාලයකට පසුව, එහි කාලසීමාව දින 92 දක්වා අඩු කරයි, සිකුරුගේ කාලයෙන් පහෙන් දෙකකි. තවත් කක්ෂ පහකට පසු (සිකුරුගේ කක්ෂ දෙකක්), එය හත්වන සහ අවසාන වරට සිකුරු හමුවෙයි, එහි කාල සීමාව දින 88 හෝ 89 දක්වා අඩු කර සූර්යයාට සමීප වීමට ඉඩ සලසයි

මෙහෙයුම් ඉතිහාසය

දියත් කිරීම 2018 අගෝස්තු 12 දින 07:31 යූටීසී හි සිදු විය. අභ්‍යවකාශ යානය දියත් කිරීමෙන් පසු නාමිකව ක්‍රියාත්මක විය. අභ්‍යවකාශයේ පළමු සතිය තුළ එය ඉහළ ලාභයක් සහිත ඇන්ටෙනාව, චුම්බකමාන මිනුම් උත්පාතය සහ විද්‍යුත් ක්ෂේත්‍ර ඇන්ටනා යෙදවීය. අභ්‍යවකාශ යානය සිය පළමු නියමිත ගමන් පථය නිවැරදි කිරීම 2018 අගෝස්තු 20 වන දින සිදු කළ අතර එය පෘථිවියේ සිට කිලෝමීටර් මිලියන 8.8 ක් දුරින් වූ අතර පැයට කිලෝමීටර් 63,569 ක වේගයෙන් (පැයට සැතපුම් 39,500)

උපකරණ සක්‍රීය කිරීම සහ පරීක්ෂා කිරීම 2018 සැප්තැම්බර් මස මුලදී ආරම්භ විය. 2018 සැප්තැම්බර් 9 වන දින WISPR දුරේක්ෂ කැමරා දෙක සාර්ථක පළමු ආලෝක පරීක්ෂණයක් සිදු කළ අතර පසුබිම් අහසේ පුළුල් කෝණ රූප මන්දාකිණි කේන්ද්‍රය දෙසට සම්ප්‍රේෂණය කළේය.

2018 ඔක්තෝම්බර් 3 වන දින සැලසුම් කරන ලද සිකුරු පියාසර ගුවන් යානා හතෙන් පළමු පරීක්ෂණය සාර්ථකව සිදු කරන ලද අතර, එය සිකුරු සිට කිලෝමීටර් 2,400 ක් (සැතපුම් 1,500 ක්) ඇතුළත පැමිණියේ ගවේෂණයේ වේගය අඩු කිරීම සහ සූර්යයාට සමීප කක්ෂය ලබා ගැනීම සඳහා ය.

පළමු විද්‍යාත්මක නිරීක්ෂණ 2018 දෙසැම්බර් මාසයේදී සම්ප්‍රේෂණය විය.

නාසා ආයතනය නිවේදනය කළේ 2019 ජනවාරි 19 වන දින පාකර් සූර්ය ගවේෂණය එහි පළමු සම්පූර්ණ කක්ෂය සම්පූර්ණ කර ඇති බවයි. හොරයිසන්ස් පද්ධතියට අනුව, [65] 2019 ජනවාරි 20 දින 01:12 යූටීසී වෙත අභ්‍යවකාශ නෞකාව දුරක් 0.9381 au.

2019 නොවැම්බර් 12 වන දින සූර්යයාගේ පළමු පියාසර දෙකෙන් (2018 ඔක්තෝබර් 31 - 12 නොවැම්බර් සහ 2019 මාර්තු 30 - 19 අප්‍රේල්) දත්ත මහජනතාව වෙත නිකුත් කරන ලදී.

2020 සැප්තැම්බර් 15 වන දින සූර්යයා වටා ඇති සිව්වන කක්ෂයේ දත්ත සහ එහි පළමු සිකුරු පියාසර ගුවන් යානා දෙක මහජනතාව වෙත මුදා හරින ලදි.

සොයා ගැනීම්
2019 දෙසැම්බර් 4 වන දින සූර්යයා අසල අභ්‍යවකාශ යානයේ පළමු කිමිදුම්කරුවන් දෙදෙනාගේ සොයාගැනීම් විස්තර කරමින් පළමු පර්යේෂණ පත්‍රිකා හතර ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. ඔවුන් සූර්යයාගේ චුම්බක ක්ෂේත්‍රයේ දිශාව හා ශක්තිය වාර්තා කළ අතර සූර්යයාගේ චුම්භක ක්ෂේත්‍රයේ දිශාවේ අසාමාන්‍ය ලෙස නිතර හා කෙටි කාලීන වෙනස්කම් විස්තර කළහ. කිරීටක උනුසුම් ගැටලුවට යටින් පවතින යාන්ත්‍රණයන් අවබෝධ කර ගැනීම සඳහා ඇල්ෆ්වින් තරංග ප්‍රමුඛ අපේක්ෂකයින් බවට උපකල්පනය මෙම මිනුම් මගින් සනාථ කරයි. සූර්ය වායුගෝලයේ පැයට සැතපුම් 300,000 ක් (පැයට කි.මී. "චුම්බක ක්ෂේත්‍රය දිගේ ගලා යන ඉලෙක්ට්‍රෝන කදම්භය" භාවිතා කරමින්, "සූර්යයාගේ චුම්බක ක්ෂේත්‍රයේ ප්‍රතිවර්තනයන් බොහෝ විට ප්ලාස්මා ප්‍රවේගයේ රේඩියල් සං component ටකයේ දේශීයකරණය වැඩි දියුණු කිරීම් සමඟ සම්බන්ධ වී ඇති බව නිරීක්ෂණය කිරීමට ඔවුන්ට හැකි විය. සූර්ය කේන්ද්‍රය) ". පර්යේෂකයෝ "ප්ලාස්මා ප්‍රවේගයේ (රේඩියල් දිශාවට ලම්බකව ප්‍රවේගය) පුදුම හිතෙන විශාල අසිමාතල් සං component ටකයක් සොයා ගත්හ. මෙම සං component ටකයේ ප්‍රති results ලය වන්නේ කිරීටක චුම්බක ක්ෂේත්‍රයෙන් ප්ලාස්මා මුදා හරින විට සූර්යයාගේ භ්‍රමණය ස්ලිෂ්ෂොට් කොරෝනයෙන් පිටතට ගන්නා බලවේගයයි. ".

සූර්යයාගේ විකිරණ මගින් කොස්මික් දූවිලි අංශු වාෂ්පීකරණය වීම නිසා සූර්යයාගේ සිට සැතපුම් මිලියන 3.5 (කිලෝමීටර් මිලියන 5.6) ක අරයක් සහිත කොස්මික් දූවිලි රහිත කලාපයක් පිළිබඳ සාක්ෂි පාකර් විසින් සොයා ගන්නා ලදී.

සියල්ල නවිනු සත්නිම් පතිරණ විසින් සාදන ලදී.

Parker solar probe


Die Sichuan-Deutzie (Deutzia setchuenensis) ist ein Strauch mit weißen Blüten aus der Familie der Hortensiengewächse (Hydrangeaceae). Das natürliche Verbreitungsgebiet der Art liegt im Westen Chinas. Sie wird selten als Zierstrauch gepflanzt.

Beschreibung
Die Sichuan-Deutzie ist ein bis zu 2 Meter hoher Strauch. Die Blüten tragenden Zweige sind braun oder gelblich braun, 8 bis 12, manchmal bis 20 Zentimeter lang mit vier bis sechs Blättern. Die Laubblätter haben einen 3 bis 5 Millimeter langen Stiel. Die Blattspreite ist einfach, eiförmig, eiförmig-länglich oder eiförmig-lanzettlich, 3 bis 8 Zentimeter lang und 1 bis 5 Zentimeter breit, lang zugespitzt, mit gerundeter oder breit keilförmiger Basis und fein gesägtem Blattrand. Es werden drei bis vier Nervenpaare gebildet, die an der Blattunterseite deutlich hervortreten. Die Blattoberseite ist rau und mit drei- bis fünf- oder sechsstrahligen Sternhaaren besetzt, die selten ein zentrales Härchen haben; die Unterseite ist gelblich grün bis grünlich und mit vier- bis sieben- oder achtstrahligen Sternhaaren mit warzenförmiger Basis besetzt.

Die Blütenstände sind 1,5 bis 6 Zentimeter lange und 2 bis 8 Zentimeter durchmessende, wenig bis stark verzweigte, lockere Trugdolden aus sechs bis 50 etwa 1 Zentimeter breiten Blüten mit dünner Blütenstandsachse. Der Blütenstiel ist 3 bis 10 Millimeter lang. Der Blütenbecher ist bei einem Durchmesser von etwa 3 Millimetern auch 3 Millimeter lang und dicht mit zehn- bis zwölfstrahligen Sternhaaren besetzt. Die Kelchzipfel sind breit dreieckig, etwa 1,5 Millimeter lang und 2 bis 3 Millimeter breit und spitz. Die Kronblätter sind weiß, eiförmig-länglich, 5 bis 12 Millimeter lang und 2 bis 3 Millimeter breit. Die äußeren Staubblätter sind 5 bis 6 Millimeter lang, die Zähne der Staubfäden sind länglich oder lanzettlich, stehen waagrecht und reichen bis zu den Staubbeuteln oder darüber hinaus. Die inneren Staubblätter sind kürzer als die äußeren, die Staubfäden sind an der Spitze zweilappig und die Staubbeutel wachsen außen etwa in der Mitte der Staubfäden. Es werden drei Griffel gebildet. Die Kapselfrüchte sind rundlich und haben Durchmesser von 4 bis 5 Millimeter. Die Kelchzipfel bleiben zurückgebogen an den Früchten erhalten. Die Sichuan-Deutzie blüht von April bis Juli, die Früchte reifen von Juni bis September.

Vorkommen und Standortansprüche
Das natürliche Verbreitungsgebiet liegt in der gemäßigten Zone Chinas in der Provinz Fujian, im Norden von Guangdong und Guangxi, in Guizhou, Hubei, Jiangxi, Sichuan und im Nordwesten von Yunnan. Die Sichuan-Deutzie wächst in dichten Wäldern, Dickichten und auf Berghängen in 300 bis 2000 Metern Höhe auf frischen, schwach sauren bis schwach alkalischen, sandig-lehmigen bis lehmigen, mäßig nährstoffreichen Böden an sonnigen bis lichtschattigen Standorten. Die Art ist wärmeliebend und meist frosthart.

Systematik
Die Sichuan-Deutzie (Deutzia setchuenensis) ist eine Art aus der Gattung der Deutzien (Deutzia). Sie wird in der Familie der Hortensiengewächse (Hydrangeaceae) der Unterfamilie Hydrangeoideae und der Tribus Philadelpheae zugeordnet. Die Art wurde 1896 von Adrien René Franchet erstmals wissenschaftlich beschrieben. Das Artepitheton setchuenensis verweist auf das Verbreitungsgebiet in Sichuan.

Es werden drei Varietäten unterschieden.
 Deutzia setchuenensis var. corymbiflora (Lemoine ex André) Rehder mit reichverzweigten, 4 bis 6 Zentimeter langen und 5 bis 8 Zentimeter breiten Trugdolden aus 12 bis 50 Blüten. Die Varietät blüht im Mai die Früchte reifen von Juli bis August. Das Verbreitungsgebiet liegt in dichten Wäldern in Höhen von 800 bis 1500 Metern in den Provinzen Hubei und Sichuan. Die Varietät wurde 1898 von Andre unter dem Namen Deutzia corymbiflora (Basionym) als eigene Art gültig erstbeschrieben. Ein weiteres Synonym ist Deutzia fargesii.
 Deutzia setchuenensis var. longidentata Rehder mit wenig verzweigten, 1,5 bis 4 Zentimeter langen und 5 bis 8 Zentimeter durchmessenden Trugdolden aus 6 bis 12 Blüten. Die Zähne der äußeren Staubfäden sind lanzettlich und reichen über die Staubbeutel hinaus. Die Varietät blüht von April bis Juli. Sie wächst in Dickichten und auf Berghängen im Westen der Provinz Sichuan.
 Deutzia setchuenensis var. setchuenensis mit wenig verzweigten, 1,5 bis 4 Zentimeter langen und 5 bis 8 Zentimeter durchmessenden Trugdolden aus 6 bis 12 Blüten. Die Zähne der äußeren Staubfäden sind länglich und reichen etwa bis zu den Staubbeuteln. Die Varietät blüht von April bis Juli die Früchte reifen von Juni bis September. Sie wächst in Dickichten und auf Berghängen in Höhen von 300 bis 2000 Metern in den Provinzen Fujian, Guangdongs, Guangxi, Guizhou, Hubei, Hunan, Jiangxi und Yunnan.

Verwendung
Die Sichuan-Deutzie wird manchmal wegen ihrer Blüten als Zierstrauch verwendet.

Nachweise

Literatur

 Andreas Roloff, Andreas Bärtels: Flora der Gehölze. Bestimmung, Eigenschaften und Verwendung. Mit einem Winterschlüssel von Bernd Schulz. 3., korrigierte Auflage. Eugen Ulmer, Stuttgart (Hohenheim) 2008, ISBN 978-3-8001-5614-6, S. 266.
 Helmut Genaust: Etymologisches Wörterbuch der botanischen Pflanzennamen. 3., vollständig überarbeitete und erweiterte Auflage. Nikol, Hamburg 2005, ISBN 3-937872-16-7 (Nachdruck von 1996).

Einzelnachweise

Weblinks

Hortensiengewächse

Sichuan-Deutzie


The Topper Book was a comic book published from 1954 to 1994, to tie in with the children's comic The Topper. The first twelve editions were undated, and later books were published with the date of the following year on the cover, since they were traditionally published in the autumn and in time for Christmas.

Originally called The Topper Book with no year at the end, the book was printed in landscape format instead of traditional vertically shaped portrait formats like The Beano Annual and The Dandy Annual. It changed to vertical in 1960. Although The Topper merged with The Beezer in 1990, the annual continued for a few years afterwards. The 1994 annual, published in 1993, was the last one.

Annuals
The books were published the autumn before with the 1955 annual published in Autumn 1954. Price in shillings and (old) pence with one shilling equal to 5p.

 1955. 23 different characters in five strips with the last being a giant panda. Price 7/-
 1956. Dartboard design with Topper characters in middle circle and birds, cars, etc. in outer circle. Price 7/-
 1957. Twenty five squares, each containing a different character or object. Price 7/-
 1958. Diamond like diagonal shapes, each containing a character or object. Price 7/-
 1959. Captain Bungle pointing rifle at four animals in distance. Elephant, giraffe, hippo and zebra. Monkey sitting on rifle about to fire catapult at him. Price 7/-
 1960. Title is diagonal with heads of Topper characters above and below it. Price 7/-
 1961. Bandit Figaro (Mexican) leaning against cactus tree and laughing while reading Topper book. Horse laughing with him. Price 7/6
 1962. A number of heads of characters with names below them. Beryl the Peril top right and Foxy bottom right. Price 7/6
 1963. Julius Cheeser sitting in deck chair amidst drawing pins. Tom Cat clutching his foot which has four drawing pins sticking in it. Heads of five Topper characters above title. Price 7/6
 1964. Foxy with hands above his head. Rifle pointed at his back held by chicken and balloon. Price 7/6
 1965. Two pictures. Figaro holding up a cowboy while another cowboy is hiding behind a rock and lighting a firework. Price 7/6
 1966. Four pictures showing Tom Cat and Julius Cheeser and a fire-cracker. Price 7/6

See also
 List of DC Thomson publications

DC Thomson Comics titles
Comics anthologies
1954 comics debuts
Publications disestablished in 1994

The Topper Book


Heli Austria GmbH ist ein österreichisches Luftfahrtunternehmen, das vorwiegend verschiedene Lufttransporte mit Hubschraubern ausführt. Das Unternehmen ist auch unter dem ehemaligen Namen Knaus (Helicopter ...) nach dem Gründer und Vater des heutigen Inhabers Roy Knaus bekannt.

Flotte, Unternehmensstruktur

Das Unternehmen betreibt sowohl selbst als auch über seine Tochtergesellschaften insgesamt (Stand Oktober 2022) 42 Hubschrauber unterschiedlicher Varianten der folgenden Modelle: Robinson R22, R44, Airbus Helicopters H120, H125, H135, H145, MD Helicopters Explorer, Bell 212, Bell 412, Aérospatiale AS 332 sowie der Bölkow Bo 105. Unter dem Namen Martin Flugrettung werden Rettungshubschrauber auf Stützpunkten in Hinterglemm, Hochgurgl, Karres, Matrei in Osttirol, Sankt Johann im Pongau und Scharnstein betrieben. Der Hauptsitz des Unternehmens befindet sich in St. Johann im Pongau.

Heli Austria GmbH (seit April 2008) ist über Flotte und Geschäftsführer mit Heli Tirol GmbH (seit Juni 2008) verschränkt. Ländle Heli ist eine Firmengründung aus 2009, Martin Flugrettung zumindest ein Markenname.

Geschichte
Erster Vorgänger des Unternehmens war die Ritter trade & aviation Consulting GmbH. Ab 1984 wurden unter Mitnutzung der Konzession von Niki Lauda Transporte mit einem Hughes 530 F angeboten. 1987 erwarb das Unternehmen den ersten eigenen Hughes 500D, dem bis 1988 zwei weitere folgten. 1997 starb der Gründer der mittlerweile als Knaus Helicopter GmbH firmierenden Unternehmens, Johann Knaus, bei einem Flugunfall. Dessen Sohn Roy Knaus übernahm das Unternehmen und wurde Alleineigentümer. Seit 1992 betreibt das Unternehmen Rettungshubschrauber. 2007 meldete das Unternehmen Insolvenz an, es kam zum Ausgleich und einer Weiterführung unter dem Namen Heli Austria GmbH.

Im Jahr 2016 eröffnete Heli Austria eine Betriebsstätte in Italien mit Sitz in Meran und ist seither in der Waldbrandbekämpfung in Sardinien mit einer AS332 L Super Puma in den Sommermonaten im Einsatz.

Im September 2019 gibt das Unternehmen bekannt, sich auch in Griechenland, das über keine Flugrettungsorganisation verfügt, sich in verschiedenen Bereichen wie Transferflügen zwischen den Inseln oder im Grenzgebiet mit vier Hubschraubern zu engagieren.

Im Jahr 2021 war das Unternehmen mit seinem Super Puma mit einem 4000-Liter-Wassertank auch im Waldbrandgebiet bei Antalya und Belek mit eingesetzt. Angefordert wurde das Fluggerät durch den WWF Türkei.

Standorte der Rettungshubschrauber

Zwischenfälle

Seit der Unternehmensgründung ereigneten sich folgende Zwischenfälle:

 Am 21. April 1992 stürzte ein Hubschrauber in Pfarrwerfen im Pongau ab.
 Am 29. September 1995 stürzte ein Hubschrauber am Krippenstein ab.
 Am 17. November 1997 stürzte eine Alouette III aufgrund eines technischen Gebrechens im Grossarltal ab, der Firmengründer Johann Knaus starb, sein Sohn wurde schwer verletzt.
 Am 19. November 2002 stürzte ein Hubschrauber beim Lawinensprengen ab.
 Am 25. Februar 2004 stürzte ein Rettungshubschrauber des Unternehmens ab, die Patientin starb, Notarzt und Sanitäter wurden schwer, der Pilot leicht verletzt.
 Am 24. Juni 2004 stürzte ein Hubschrauber des Typs Bell 205 bei Transportarbeiten ab, der Pilot starb.
 Am 5. September 2005 verlor ein Hubschrauber über Sölden einen 750 Kilogramm schweren Betonkübel. Dieser traf eine Gondel der Schwarze-Schneid-Bahn. Neun Fahrgäste der Seilbahn kamen zu Tode.
 Am 7. Mai 2009 verlor ein Hubschrauber bei einem Außenlasttransport im Ötztal rund eine Tonne Holz. Die Last traf ein Wirtshaus, es gab keine Verletzten. Dem Unternehmen wurde daraufhin zeitweise die Genehmigung für Außenlandungen in Tirol entzogen.
 Am 23. Juli 2010 stürzte ein Hubschrauber bei Dienten ab, der Pilot kam ums Leben.
 Am 9. März 2011 geriet ein Rettungshubschrauber nach dem Abheben an der Universitätsklinik Innsbruck außer Kontrolle, konnte jedoch sicher am Innsbrucker Flughafen landen.
 Am 29. April 2012 wurde am Großvenediger bei einem Bergrettungseinsatz ein Bergeseil, an dem drei Personen hingen, während des Fluges von der Hubschrauberbesatzung ausgeklinkt. Ein Alpinpolizist starb, zwei Bergretter wurden verletzt.
 In der Abenddämmerung des 1. August 2017 am Großglockner etwas unterhalb der Erzherzog-Johann-Hütte beim Start mit einem soeben verladenen Patienten stürzte ein knapp über dem Boden und nahe einem steilen Felsabfall schwebender MD902 um. Dieser drehte um seine Hochachse, berührte den Boden, kippte zur Seite und schlug sich die Rotorblätter am Boden ab. Niemand der 3 Insassen, sondern nur der Notarzt, außerhalb und ursprünglich neben der Ladetür des Helis wurde leicht beschädigt.
 Am 12. Februar 2018 wurde der Rettungshubschrauber Martin 6 zu einem Einsatz im Schigebiet Großglockner Resort Kals–Matrei in Matrei in Osttirol gerufen, bei der Landung setzte der Hubschrauber vom Typ Airbus Helicopters H135 T3s mit dem Heck auf und wurde beschädigt. Weder der Pilot, Flugretter noch die zu bergende Person wurden verletzt. Die zu bergende Person wurde durch einen anderen Notarzthubschrauber geborgen.
 5. September 2023, abends stürzte ein Heli Airbus H-125 bei Dunkelheit in Italien im Tal Valgerola auf 1.700 Höhe ab. Er war in Livigno, Provinz Sondrio, Lombardei gestartet und in Richtung Caiolo (mit Flugplatz) Nähe Sondrio unterwegs. Der sehr erfahrene Schweizer Pilot (62) wurde sehr schwer verletzt, die beiden italienischen Flughelfer weniger schwer.

Weblinks

 Homepage von Heli Austria GmbH

Einzelnachweise

Fluggesellschaft (Österreich)
Unternehmen (Bezirk Imst)
Unternehmen (Bezirk St. Johann im Pongau)
Organisation (St. Johann im Pongau)

Heli Austria


Martin Liebeck (né le ) est un mathématicien, professeur de mathématiques pures à l'Imperial College London dont les activités de recherche incluent la théorie des groupes des groupes et la combinatoire algébrique.

Carrière
Martin Liebeck étudie les mathématiques à l'Université d'Oxford, obtenant un First Class B. A. en 1976, un MSc en 1977 et un D.Phil en 1979, avec une thèse intitulée Finite Permutation Groups préparée sous la direction de Peter M. Neumann.

Liebeck est nommé, en janvier 1991, professeur à l'Imperial College de Londres ; il devient directeur de la section de mathématiques pures en 1997. Liebeck a publié plus de 150 articles de recherche et 10 livres Ses intérêts de recherche comprennentt la combinatoire algébrique, les groupes algébriques, les groupes de permutation et les groupes finis simples.

Liebeck est élu membre de l'American Mathematical Society (AMS) en 2019 et il est lauréat du prix Pólya de la London Mathematical Society en 2020.

En février 2020, il a organisé, avec  Colva Roney-Dougal, Britte Spaeth, Pham Tiep et Kay Magaard un programme intitulé "Groupes, représentations et applications" à l'Institut Isaac-Newton.

Martin est le fils du mathématicien Hans Liebeck et de la professeure  en didactique des mathématiques Pamela Liebeck.

Publications (sélection)

Articles

 1990: « The maximal factorizations of the finite simple groups and their automorphism groups », Memoirs Amer. Math. Soc. 86, 151 p. (avec C. E. Praeger et Jan Saxl)
 1995: « The probability of generating a finite simple group », Geom. Dedicata 56, 103-113 (avec A. Shalev)
 1998: « On the subgroup structure of classical groups », Invent. Math. 134, 427-453 (avec G.M. Seitz)
 1999: « Simple groups, permutation groups, and probability », J. Amer. Math. Soc. 12, 497-520 (avec A. Shalev)
 2001: « Diameters of finite simple groups: sharp bounds and applications », Annals of Math. 154, 383-406 (avec A. Shalev)
 2004: « The maximal subgroups of positive dimension in exceptional algebraic groups », Memoirs Amer. Math. Soc. 169, no. 802, 227 p. (avec G.M. Seitz)
 2010: « The Ore Conjecture », J. European Math. Soc., 12, 939–1008 (avec E. O'Brien, A. Shalev et P. Tiep)
 2018: « Character bounds for finite groups of Lie type », Acta Math. 221, 1–57 (avec R. Bezrukavnikov, A. Shalev et P. Tiep)
 2019: « Algorithms determining finite simple images of finitely presented groups », Inventiones Math. 218, 623–648 (avec M. Bridson, D. Evans et D. Segal)
 2021: « McKay graphs for alternating and classical groups », Trans. Am. Math. Soc. 374, No. 8, 5651-5676, avec A. Shalev, Aner et P. Tiep

Livres

 1990 .
 2000 . —  édition 2005;  édition 2010;  édition 2015
 2012 .

Notes et références

Liens externes
 Page web personnelle de Martin Liebeck

Naissance en septembre 1954
Étudiant de l'université d'Oxford
Professeur à l'Imperial College London
Membre de l'American Mathematical Society
Personnalité en théorie des groupes
Mathématicien britannique du XXIe siècle
Mathématicien britannique du XXe siècle

Martin Liebeck


පෘථිවියෙහි භ්‍රමණය  යනු තම අක්ෂය වටා පෘථිවියෙහි භ්‍රමණයයි. බටහිර දිශාවෙහි සිට  නැගෙනහිර දිශාවට පෘථිවිය භ්‍රමණය වෙයි. උතුරු තරුව හෝ ධ්‍රැව තරුව පොලාරිස් සිට නිරික්ෂණය කරන විට, පෘථිවිය කරකැවෙන්නේ වාමාවර්තවය.

භූගෝලීය උත්තර ධ්‍රැවය හෝ භෞමික උත්තර ධ්‍රැවය හෝ ලෙසින්ද හැඳින්වෙන උත්තර ධ්‍රැවය වනාහී, පෘථිවියෙහි භ්‍රමණ අක්ෂය එහි පෘෂ්ඨය හමුවන්වාවූ උතුරු අර්ධගෝලයේ ලක්ෂ්‍යයයි. මෙම ලක්ෂ්‍යය පෘථිවියෙහි  උත්තර චුම්බක ධ්‍රැවය වෙතින් වෙනස් ලක්ෂ්‍යයක් වෙයි. දක්ෂිණ ධ්‍රැවය යනු, ඇන්ටාක්ටිකාවෙහිදී පෘථිවියෙහි භ්‍රමණ අක්ෂය එහි පෘෂ්ඨය හා හමුවන්නාවූ අනෙකුත් ලක්ෂ්‍යයයි.

සූර්යයාට සාපේක්ෂව සෑම පැය 24 කට පමණ වරක්ද තාරකා වලට සාපේක්ෂව සෑම පැය 23 විනාඩි 56 තත්පර 4 කට  වරක්ද පෘථිවිය භ්‍රමණය වෙයි (පහත බලන්න). කාලය ගතවීම හා සමගින් පෘථිවියෙහි භ්‍රමණය කෙමෙන් මන්දගාමී වෙයි; එබැවින්, පුරාණයේදී, දිනයක් මඳ විය.  පෘථිවියෙහි භ්‍රමණය වෙත චන්ද්‍රයාගේ උදම් ආචරණ නිසා මෙය සිදුවෙයි.

භ්‍රමණ කාලාවර්තය

සූර්යයාට සාපේක්ෂව පෘථිවියෙහි භ්‍රමණ කාලාවර්තය (සැබෑ දහවල සිට සැබෑ දහවල දක්වා) යනු එහි සැබෑ සූර්ය දවස හෝ දෘශ්‍ය සූර්ය දවස වෙයි. එය වේලා සමීකරණයෙහි ව්‍යුත්පන්නය වන බැවින් පෘථිවි කක්ෂයේ  විකේන්ද්‍රිකතාවය සහ පෘථිවි අක්ෂයෙහි ඇලය (ඇල බව) මත රඳා පවතියි. මේ දෙකම වසර දහස් ගණනක් පුරා පැතිර පවත්නා විචල්‍යයක් අත්විඳින බැවින්  සැබෑ සූර්ය දවසෙහි වාර්ෂීක විචල්‍යයද වෙනස් වෙයි. සාමාන්‍යයෙන්, එය වසරකට දෙවරක් සාමාන්‍යය සූර්ය දවසට වඩා දිගු වන අතර වසරකට දෙවරක්  සාමාන්‍යය සූර්ය දවසට වඩා කෙටි වෙයි. සූර්ය සමීපකය කිට්ටුවදී,  සාමාන්‍ය පමණට වඩා වැඩි කෝණයක් ගනිමින් හා එම ගමනට  පමණ වැඩිපුර ගනිමින්, සූර්යයාගේ දෘශ්‍ය චලිතය ක්‍රාන්තිවලය හරහා සිදු වන විට, සැබෑ සූර්ය දවස දිගු වීමට  ප්‍රවණතාවයක් ඇත. මීට ප්‍රතිවිරුද්ධ වශයෙන්, සූර්ය දුරකය සමීපයෙහිදී එය  පමණ කෙටිය.

සටහන්

ආශ්‍රිත

පෘථිවියෙහි භ්‍රමණය


Allen Gregory er en amerikansk animeret tv-serie, der blev sendt i perioden 30. oktober -
18. december 2011 på den amerikanske tv-kanal Fox. Serien var skabet af Jonah Hill, Andrew Mogel og Jarrad Paul.  Serien modtog meget negative anmeldesler, og blev endeligt skrottet den 8. januar 2012.

Synopsis
Serien følger Allen Gregory De Longpre (Jonah Hill), en prætentiøs syv-årig dreng opfostret af sin far, Richard, og hans fars mand. Jeremy Allen har en adopteret søster, Julie. Allen skal begynde i skole pga. af effekten af afmatningen af familiens økonomi. Richard presser også Jeremy for at sikre beskæftigelse pga. af de økonomiske problemer, selvom, Richard forhindre ar røbe information til Jeremy omkring hvorfor familien har brug for en ekstra indkomst. Allen er begejstret med en ældre skoleleder, Judith Gottlieb, dog meget til hendes modvilje. Hun protestere, men er nød til at acceptere hans opførsel pga. af pres fra skolens tilsynsførende, som er venner med Richard

Noter

Eksterne henvisninger

Tv-programmer fra Fox Broadcasting Company

Allen Gregory


Satoshi Tokizawa (født 31. juli 1985) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Thespakusatsu Gunma.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Satoshi Tokizawa


Cagliari (Sarduca: Casteddu), İtalya'ya bağlı olan Sardinya Özerk Bölgesi başkenti ve aynı adlı Cagliari ili merkezi olan bir liman şehri.

Coğrafi konum

Tarihçe

Nüfus gelişmesi

Belediye sınırları içindeki nüfusu (13.7.2010 itibarıyla) 157.222 kişidir. Fakat şehre birleşik olan (Elmas, Assemini, Capoterra, Selargius, Sestu, Monserrato, Quartucciu, Quartu Sant'Elena adlarını taşıyan) belde varoş yerleşimleri ile birlikte Metropoliten Cagliarı'nın nüfusu yaklaşık 500.000 kişi olmaktadır.

İtalya'nın 19. yüzyılda birleştirilmesinden sonra Cagliarı nüfusu kırsal alandan olan göçlerle büyük gelişmeler gösterdi. Bu nüfus büyümesi 20. yüzyılda da devam etti. Şehir nüfusu 1901'de 61.678 iken 1951'de:130.511 ve 1981'de 219.648 oldu. Ama bundan sonra şehrin nüfusu daha once belediye sınırları içinde bulunan Selargius ve Quartucciu'nun 1983'te; Elmas'ın 1989'da ve Monserrato'nun 1991'de yapılan referendumlar sonundan Cagliari belediyesinden ayrılıp otonom belediyeler olmaları dolayısıyla büyük düşüşler gösterdi. 2001'de sayımında Cagliarı belediye sınırları içinde nüfus 164.249a düşmüştür ve 2010 tahminine göre 157.222yi inmiştir. Nüfus sayımları sonuçlarını gösteren şu zaman grafiği Cagliari belediye sınırları içindeki nüfusun gelişmesini açıkça göstermektedir:

Kişi

Görülecek yerler

Komşu beldeler

Cagliari'nin şu komünlerle sınırları bulunur:
Assemini, Capoterra, Elmas, Monserrato, Quartu Sant'Elena, Quartucciu, Selargius, Sestu

Kardeş şehirler

Cagliari şu kentlerle kardeş şehir bağlantısı kurmuştur:

Konsolosluklar

Cagliari'de şu ülkelerin konsoloslukları bulunmaktadır:

  Belçika
  Belarus
  Danimarka
  Estonya
  Finlandiya
  Fransa
  Almanya

  Yunanistan
  Litvanya
  Malta
  Monako
  Norveç
  Hollanda
  Birleşik Krallık

  Çekya
  İspanya
  İsveç
  İsviçre
  Macaristan
  Uruguay

Resimler

Cagliari
.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Sardinya Özerk Bölgesi
 Cagliari (il)

Dış bağlantılar

  Cagliari Belediyesi resmi websitesi
 İtalyanca Wikipedia "Cagliari" maddesi

Cagliari


Ljestvice liga četvrtog ranga nogometnog prvenstva na području Federacije BiH u sezoni 2001./02.  Četvrti rang natjecanja su predstavljale županijske (kantonalne) lige.

Federacija BiH

1. ŽNL Posavine
Uključuje i klubove s područja Tuzlanske županije i Brčko Distrikta

 Izvori:
 65 žutih ljeta : NK "Bok" od 1950. do 2015.

1. županijska liga HBŽ

Također i pod nazivom Županijska liga Livno

Popis sudionika:
 Bužan Prisoje
 Graničar Ljubunčić
 Hajduk Orguz
 Junak Srđevići
 Kamešnica Podhum
 Kongora 925
 Rog Roško Polje
 Rujani Čelebić Lištani

 Izvori:
Sport Avaz

1. županijska liga ZDŽ

Također i pod nazivom Liga ZE-DO kantona

Popis sudionika:
 Gradina Mravići
 Mladost
 Moštre
 Napredak Šije
 Natron Maglaj
 Nemila
 Novi Šeher
 Pobjeda Tešanjka
 Pousorac Miljanovci
 Rudar
 Stupčanica Olovo
 Vis Kosova

 Izvori:
Sport Avaz

Izvori

2001-02
 F 4

Nogometno prvenstvo Federacije BiH – 4. ligaški rang 2001./02.


Oddaklukka (fræðiheiti: Campanula spicata) er tegund af klukkuætt (Campanulaceae), ættuð frá austur-Pýreneafjöllum til fjalla mið-Ítalíu.

Tilvísanir

Bláklukkur

Oddaklukka


Albireo (beta Cygni) este a doua stea din constelația Lebăda, fiind a doua stea ca strălucire din această constelație.
Are magnitudinea  vizuală aparentă de circa 3,1 și este situată la 430 de ani lumină de Soare.
Este de fapt o stea dublă, componenta sa mai strălucitoare având magnitudinea aparentă 3,2, iar cealaltă 5,4.
Cele două stele sunt situate la distanța unghiulară de circa 34″,6 și au clasele spectrale K0 și respectiv B9.

Bibliografie
 Dicționar de astronomie și astronautică, Editura Științifică și Enciclopedică, București 1977

Stele binare
Constelația Lebăda

Albireo


Antonio Hernández Ramírez (1943) es un poeta, novelista y ensayista español natural de Arcos de la Frontera (Cádiz). Es también un prolífico articulista de la prensa convencional. Su obra es objeto de estudio en diversas instituciones internacionales de prestigio, como la Universidad Athens de Estados Unidos.

Reconocimientos

Entre otros, ha recibido el Premio Adonais, el Miguel Hernández, el Vicente Aleixandre, el Tiflos y en 1980 fue reconocido con el Premio del Centenario del Círculo de Bellas Artes de Madrid, que recibió de manos del rey Juan Carlos I. Es Premio de las Letras andaluzas 2012 por el conjunto de su obra y Medalla de Oro de Andalucía 2014. En 2002 y en 2004 recibió, respectivamente, el Premio a la Mejor novela del año del programa cultural de TVE Negro sobre blanco por sus obras Sangrefría (Alianza editorial) y Vestida de novia (Planeta). Ha recibido también en dos ocasiones el Premio Nacional de la Crítica (1994 y 2014) y el Premio Andalucía de Novela. En 2014 se alzó con el Premio Nacional de Poesía con su poemario Nueva York antes de muerto y en 2016 recibió el I Premio Internacional de Novela Ciudad de Torremolinos por su obra "El Tesoro de Juan Morales". Algunos de sus libros de su vasta producción han sido traducidos a otros idiomas (árabe, italiano, francés, catalán, portugués, etc.).

En 1999 el ayuntamiento de su localidad natal le otorgó el título de Hijo Predilecto.

Obra
POESÍA
EL MAR ES UNA TARDE CON CAMPANAS. Rialp, Col. Adonais, Madrid, 1965; Centro de Ediciones de la Diputación de Málaga, Col. Puerta del Mar, Málaga, 2001.  Accésit del Premio Adonais, 1964.
OVEJA NEGRA. Biblioteca Nueva, Col. Poesía Actual, Madrid, 1969.
METAORY. Helios, Madrid, 1979.
DONDE DA LA LUZ. Melibea, Talavera de la Reina, 1978. Premio Rafael Morales, 1977.
HOMO LOQUENS. Endymion, Madrid, 1981.  Gran Premio del Centenario del Círculo de Bellas Artes, 1980.
DIEZMO DE MADRUGADA. Diputación, Soria, 1982. Premio Leonor, 1981.
CON TRES HERIDAS YO. Endymión, Madrid, 1983. Premio Miguel Hernández, 1982.
COMPÁS ERRANTE. Orígenes, Madrid, 1985.  Ayuda a la Creación Literaria del Ministerio de Cultura, 1984.
INDUMENTARIA. El Observatorio, Col. Zenobia, Madrid, 1986; El Cenáculo, Madrid, 1986.
CAMPO LUNARIO. Torremanrique, Col. Premios Tiflos, Madrid, 1988. Premio Tubs, 1986.
LENTE DE AGUA. Visor, Madrid, 1990. Premio Despeñaperros, 1990.
SAGRADA FORMA. Visor, Madrid, 1994.  Premio Gil de Viedma, 1994. Premio Nacional de la Crítica, 1994.
HABITACIÓN EN ARCOS. Libertarias, Madrid, 1997.
EL MUNDO ENTERO. Renacimiento, Sevilla, 2001. Premio Rafael Alberti, 2000.
DIEZ POEMAS. La Farola, Málaga, 2003.
A PALO SECO. RD Editores, Madrid, 2007.
NUEVA YORK DESPUÉS DE MUERTO. Calambur Editorial, Madrid, 2013.      Premio Nacional de la Crítica, 2013.  Premio Nacional de Poesía, 2014.
VIENTO VARIABLE. Calambur Editorial, Barcelona, 2016.
NARRATIVA
EL BETIS: LA MARCHA VERDE. Almarabú, Col. Textos Tímidos, 1978; Grupo Libro 88, Madrid, 1992; Anaya (Biblioteca El Sol), Madrid, 1992.
GOLEADA. Mondadori, Madrid, 1988.
NANA PARA DORMIR FRANCESAS. Mondadori, Col. Mondadori bolsillo, Madrid, 1988.
VOLVERÁ A REÍR LA PRIMAVERA. Mondadori, Madrid, 1989.
EL NOMBRE DE LAS COSAS. Grupo Libro 88, Madrid, 1993.
SANGREFRÍA. Guadalquivir, Sevilla, 1994; Alianza, Madrid, 2002. Premio Andalucía, 1994.
LA LEYENDA DE GÉMINIS. Espasa Calpe, Madrid, 1994.
RAIGOSA HA MUERTO, ¡VIVA EL REY! Centro de Estudios Ramón Areces, Madrid, 1998.  Premio Valencia, 1997.
VESTIDA DE NOVIA. Planeta, Col. Autores Españoles e Iberoamericanos, Barcelona, 2004.
EL BETIS. LA MARCHA VERDE Y OTROS CUENTOS DE FÚTBOL. Algaida
EL SUBMARINO AMARILLO. La Vanguardia Ediciones, Barcelona, 2008
GOL SUR, RELATOS DEL CÁDIZ. Algaida Editores, Sevilla, 2008.
EL TESORO DE JUAN MORALES. Carpe Noctem, Madrid, 2016.      Premio Internacional de Novela Ciudad de Torremolinos, 2016.
ENSAYO
LOS PREMIOS LITERARIOS: ¿COSA NOSTRA?. Akal, Madrid, 1976.
LA POÉTICA DEL 50: UNA PROMOCIÓN DESHEREDADA. Zero-Zyx, Bilbao, 1978; Endymion, Madrid, 1991.
GUÍA SECRETA DE CÁDIZ Y DE SU PROVINCIA. Sedmay, Barcelona, 1979.
ROSALES, BORGES, CELA, VARGAS LLOSA. Ministerio de Educación, Madrid, 1985.
ALCAIDE ENTRE SUS LIBROS DE MACHADO. Asociación de Amigos de Juan Alcaide, Valdepeñas, 1996.

PICASSO Y APOLLINAIRE, LOS MERCADERES DE ALELUYA. Ayuntamiento de Málaga, 1997.
MACHADO, PESSOA Y BORGES: TRÍO DE ASES. Fundación Unicaja, Málaga, 2001.

ANTOLOGÍAS

 ANTOLOGÍA POÉTICA. Ediciones de Cultura Hispánica, Instituto de Cooperación Iberoamericana, Madrid, 1987.

 PLURALIDADES. Guadalmena, Sevilla, 1992.

 VARA DEL CORAZÓN. Cuadernos de Sandua, Cajasur, Córdoba, 1996.

 MARE NOSTRUM. Institución Alfonso el Magnánimo, Valencia, 2003.

 CANTE CHICO. Diputación de Málaga, 2013.

 INSURGENCIAS, Poesía completa (1965-2007), 2 vol., Calambur, Madrid, 2010.
 DISTANCIA QUE REGRESA. (Antología poética 1964-2014). Eirene Editorial, Madrid, 2015.

Referencias

Enlaces externos

 Lecturalia: Obras de Antonio Hernández.

 Málaga y sus malagueñas,  emisión del 20 de enero de 2009 del programa de Radio Clásica Nuestro flamenco, con José María Velázquez-Gaztelu: sobre la guitarra de Pepe Habichuela, sobre el poeta Antonio Hernández y el cantaor Antonio Mairena, y sobre los cantes de Málaga.

Escritores de España del siglo XX
Escritores en español
Poetas de España del siglo XX
Poetas de España del siglo XXI
Poetas de la provincia de Cádiz
Ganadores del Premio Nacional de Poesía (España)
Premio Adonáis de Poesía
Nacidos en Arcos de la Frontera

Antonio Hernández Ramírez


Aphanotorulus é um gênero de bagres-blindados nativos das bacias sul-americanas do Amazonas, Orinoco, Essequibo e Jaguaribe . Eles normalmente ocorrem em um fundo de areia ou cascalho em rios e riachos de fluxo lento a moderado, mas algumas espécies ocorrem em áreas com correnteza rápida. A maior espécie do gênero atinge até  em comprimento padrão.

Taxonomia
A taxonomia deste gênero tem sido uma questão de disputa, todos tendo sido colocados em Hypostomus no passado, e alguns ocasionalmente colocados em Squaliforma. Squaliforma é agora considerado um sinônimo de Aphanotorulus, mas as espécies a oeste dos Andes foram movidas para Isorineloricaria.

Existem atualmente 7 espécies reconhecidas de Aphanotorulus:

 Aphanotorulus ammophilus Armbruster & Page, 1996
 Aphanotorulus emarginatus (Valenciennes, 1840)
 Aphanotorulus gomesi (Fowler, 1941)
 Aphanotorulus horridus (Kner, 1854)
 Aphanotorulus phrixosoma (Fowler, 1940)
 Aphanotorulus rubrocauda Oliveira, Py-Daniel e Zawadzki, 2017
 Aphanotorulus unicolor (Steindachner, 1908)

Dessas espécies, a validade de A. phrixosoma é questionável, pois o único espécime conhecido provavelmente é um híbrido entre A. horridus e A. unicolor.

Hypostominae
Peixes da América do Sul

Aphanotorulus


El parque nacional de Awash se encuentra ubicado en Etiopía. Está situado en el extremo sur de la región de Afar, a 225 kilómetros al este de la localidad de Addis Abeba (y unos pocos kilómetros al oeste de Awash), con su frontera sur a lo largo del río Awash, y cubre por lo menos 756 kilómetros cuadrados de bosques de acacias y praderas. La autopista Addis Abeba - Dire Dawa, pasa a través de este parque, que separa los Llanos de Illala Saha al sur, del Valle de Kudu en el norte. En el sur del parque, la garganta del río Awash, tiene impresionantes cascadas. En la parte superior del valle Kudu en Filwoha están las aguas termales en medio de bosques de palmeras.

Véase también
Geografía de Etiopía
 Parques nacionales de Etiopía
Geografía de África

Referencias

Awash
Áreas protegidas establecidas en 1966
Etiopía en 1966

Parque nacional de Awash