SEAT, S.A. (Sociedad Española de Automóviles de Turismo), İspanya merkezli bir otomotiv şirketidir. Şirket, 9 Mayıs 1950 tarihinde bir devlet kurumu olan Instituto Nacional de Industria (INI) tarafından kurulmuş olup günümüzde Volkswagen AG'nin yan kuruluşudur. Şirketin merkezi Martorell'de yer almaktadır.

Audi ve Lamborghini ile birlikte artık varlığını sürdürmeyen bir şirket olan Audi Marka Grubu'nun bir üyesi iken, bugün tamamıyla Alman Volkswagen Grubu'na bağlıdır. Genç ve sportif profile sahip bir otomobil üreticisi olarak tanımlanmaktadır.

SEAT, S.A. şirketinin merkezi, İspanya'nın Barselona kenti yakınlarındaki Martorell'de bulunan SEAT kompleksinde yer almaktadır. 2000 yılında üretim 500.000 adedi aşmıştır; 2006 yılına kadar, 6 milyondan fazlası Martorell tesisinde olmak üzere 16 milyondan fazla otomobil üretilmiştir ve yıllık üretimin üçte ikisi, dünya çapında yetmişten fazla ülkeye ihraç edilmiştir.

SEAT, önceden Sociedad Española de Automóviles de Turismo (Türkçe adı İspanyol Binek Otomobilleri Şirketi) için bir kısaltmaydı.

Tesisler

SEAT, bugün kendi otomobillerini kurum içerisinde geliştirebilecek altyapıya sahip olan tek İspanyol otomobil üreticisidir.

Barselona'nın yaklaşık 30 kilometre kuzeybatısında bir sanayi kenti olan Martorell'deki şirket merkezi ve ana üretim tesisleri, yılda yaklaşık 500.000 adetlik üretim kapasitesine sahiptir. Tesisin açılışı, 22 Şubat 1993 tarihinde İspanya Kralı Juan Carlos tarafından yapılmıştır ve SEAT'ın Barselona serbest bölgesi (Zona Franca) kıyısındaki eski montaj tesisinin yerini almıştır. SEAT'ın Martorell ve Zona Franca kompleksleri arasındaki demiryolu bağlantısı, bu iki tesis arasında araç ve parça nakliyatını kolaylaştırmaktadır.

Martorell'deki sanayi kompleksi, SEAT Spor, SEAT Teknik Merkezi, Araştırma ve Geliştirme Merkezi (ArGe), Tasarım Merkezi, Prototip Geliştirme Merkezi, SEAT Servis Merkezi (Satış Sonrası Hizmetler bölümünü, Müşteri Hizmetleri bölümünü ve Katalonya Motorlu Araç bayiliğini de kapsar), ayrıca SEAT, Volkswagen, Audi ve Škoda markalarının Orijinal Yedek Parça Merkezi'ni barındırmaktadır.

Geliştirme ve montaj tesisleri, Volkswagen Grubu bünyesindeki en yeni, en modern ve en verimli tesislerden biridir ve SEAT Martorell tesisinin yalnızca SEAT için değil, Volkswagen ve Audi gibi diğer Volkswagen Grubu markaları için de yüksek kaliteli otomobiller üretebilmesine imkân sağlar. Örneğin, çeşitli Audi modellerinin (Audi A1, Audi A3 Sportback, Audi Q5, vb.) geliştirilmesi, tasarımı ve ayrıca birçok Audi geliştirme projesi, burada gerçekleştirilmiştir. Hatta 2011 yılından bu yana, Audi Q3 küçük SUV modeli Martorell'de üretilmektedir.

Barselona Zona Franca tesisi, SEAT Eğitim Merkezi'ni, preslenmiş gövde parçalarının üretildiği Zona Franca Preshanesi'ni ve hem SEAT hem de diğer Volkswagen Grubu markalarının (VW, Audi ve Škoda) şanzımanların üretildiği Barselona Gearbox del Prat tesisini kapsar. Barselona Gearbox del Prat tesisi, yüksek kaliteli üretim süreci ve ürünleri için 2009 yılında Volkswagen Grubu tarafından Volkswagen Üstünlük Ödülü'ne layık görülmüştür.

SEAT'ın 1975 yılından beri doğrudan sahibi olduğu bir başka tesis, Pamplona'daki Landaben tesisidir. Ancak bu tesis, 1993 yılının Aralık ayında Volkswagen Grubu'nun "Volkswagen-Audi-Espana, S.A." adlı ortaklığa devredilmiştir ve tesis, bugün Volkwagen araçlarının İspanya'daki üretimini sürdürmektedir.

Volkswagen Grubu'nun SEAT modellerini üreten fabrikaları arasında Slovakya'daki Bratislava tesisi, Çek Cumhuriyeti'ndeki Mladá Boleslav fabrikası  ve Portekiz'deki Palmela AutoEuropa fabrikası da yer almaktadır.  Geçmişte Almanya (Wolfsburg) ve Belçika'daki fabrikalar gibi diğer bazı tesislerde de SEAT modellerinin üretimi yapılmaktaydı. Gelecekteki planlar, tüm Volkswagen Grubu için Barselona'da çevre ve enerji verimliliği alanına odaklı yeni bir Araştırma ve Geliştirme (ArGe) merkezini, kent içindeki ulaşıma destek olacak bir projenin başlatılmasını, ayrıca Zona Franca'nın "Nave A122" sahasında SEAT tarafından üretilen tüm seri üretim ve prototip modellerinin ve marka ile birlikte İspanya'nın otomotiv geçmişi için tarihi değere sahip olan sınırlı üretim modellerinin sergileneceği bir SEAT müzesini kapsamaktadır.

SEAT'ın bağlı ortaklarından biri olan SEAT Deutschland GmbH şirketinin merkezi, Mörfelden-Walldorf Almanya'dadır ve ticari aktivitelerinin yanı sıra, SEAT'ın elektronik platformu SEAT BT Hizmetleri Ağı'nın işletiminden sorumludur. Wolfsburg Almanya'da, Volkswagen Grubu kurumsal tema parkı Autostadt'taki bir gölün ortasında yer alan SEAT'ın fuar alanı, parktaki en büyük alanlardan biridir.

Markanın Pazarlardaki Varlığı

60 yıllık geçmişinde, firmanın yalnızca yerel İspanya pazarı için otomobil ürettiği, 1953 ile 1956 yılları arasında kısa bir dönem olmuştu. 1965 yılında, sembolik sayılabilecek bir hareketle, firma 150 adet SEAT 600 modelini hava yoluyla  ilk defa Kolombiya'ya ihraç etmeye başladı ve iki yıl kadar sonra 1967 yılında SEAT, Fiat ile olan lisans anlaşmasını yenileyerek İspanyol firmanın otomobilleri için uluslararası bir dağıtım ağı elde etti ve böylece 1969 yılında on ikiden fazla farklı ülkeye kitle hâlinde ihracat operasyonları başlatarak ihracat pazarına girmiş oldu.

Bugün ise, firma kendi otomobil modellerini dünya çapında 70'ten fazla ülkenin pazarına, Volkswagen Grubu'nun geliştirme politikaları doğrultusunda sunmaktadır ve yıllık üretiminin neredeyse üçte ikisi, İspanya dışındaki pazarlara ihraç edilmektedir. Temel pazarı Avrupa olmayı sürdürürken, Avrupa dışında SEAT için satış hacmi açısından en başarılı pazar, firmanın 27 eyalette bayisinin bulunduğu Meksika'dır.

Markanın ürünleri, birçok Avrupa ülkesi ile birlikte 40'a yakın ülkede pazarlanmaktadır. Günümüzde SEAT, büyük bölümü Orta Doğu ve Arap yarımadasında olmak üzere Asya'nın da 11 ülkesine, ayrıca Amerika kıtasında 16 ülkeye, son olarak da büyük çoğunluğu Kuzey Afrika olmak üzere Afrika'ya araçlarını ihraç etmektedir. Otomobillerinin bazıları Avrupa dışında, Volkswagen markası altında satılmıştır. Bunlar arasında, Güney Afrika'da Volkswagen Polo Playa olarak bilinen SEAT Ibiza hatchback, Volkswagen Caddy olarak SEAT Inca panelvan veya Volkswagen Polo Classic olarak da bilinen SEAT Córdoba sayılabilir.

Geçmişte, markanın kısa süreliğine mevcut olduğu diğer pazarlar Avustralya ve Yeni Zelanda (1995 ile 1999 arası) ile Güney Afrika'ydı (2006 Haziran ayından 2008 yılının sonuna kadar). Ancak marka, güncel ve beklenen koşulları göz önüne aldığında, niş bir markanın süregelen ithalatını verimsiz kıldığı gerekçesiyle Volkswagen'in verdiği karar doğrultusunda bu pazarlardan çekilmiştir.

Tarihçe

SEAT'ın kuruluşu

İspanya, dünyanın en büyük sekizinci otomobil üreticisidir ve otomobil pazarı, Avrupa'da en büyükler arasındadır.. Ancak, durum her zaman böyle değildi; 20. yüzyılın ilk yarısında, İspanya'nın ekonomisi diğer batı Avrupa ülkelerine göre gelişmemiş durumdaydı ve otomobil pazarı kısıtlıydı. Bu dönemde, sınırlı miktarda otomobil üretimi gerçekleştiriliyordu ve temel olarak pazarın lüks kesimine hizmet veren yerel üretici vardı. Bunlardan en başarılısı, Hispano-Suiza firmasıydı. İspanya'nın seri üretim otomobiller için sınırlı olan pazarı, otomobil ithal eden veya parçalarını ithal ederek otomobil montajı yapan bağlı ortaklar ile çalışan yabancı firmalar tarafından devralınmıştı ve bu durum, ülkeyi seri üretim için gerekli olan teknolojik bilgiden ve büyük yatırımlardan mahrum bırakıyordu. Mevcut durum, 1936 ile 1939 yılları arasındaki İspanyol İç Savaşı ile daha da kötüleşmişti. Yalnızca İspanyolların satın alma gücünün büyük ölçüde azalmış olması nedeniyle değil, aynı zamanda çok uluslu bağlı ortakların operasyonlarını durdurması veya savaştan ve sonuçlarından ciddi seviyede etkilenmiş olmaları nedeniyle otomobil talebi oldukça azalmıştı.

Yabancı firmaların İspanya'nın iç savaş sonrasında zayıf düşmüş pazarına ilgi göstermemesi, yerel menfaatler için bir fırsat oluşturmuştu. SEAT'ın başlangıcı, 22 Haziran 1940 tarihine kadar uzanır. Bu tarihte, İspanyol bankası "Banco Urquijo", İspanya'nın kendi seri otomobil üreticisini oluşturmak için bir grup sanayi firmasının desteğiyle (Hispano-Suiza, Basconia, Duro-Felguera, S.E. de Construcción Naval, Euskalduna, S.E. de Construcciones Metálicas, Fundiciones Bolueta, Echevarría, vb.) "Sociedad Ibérica de Automóviles de Turismo" (S.I.A.T.) topluluğunu kurdu. Banco Urquijo'nun ilk projesi, S.I.A.T. otomotiv firmasını tamamen özel bir girişim olarak işletmeyi hedefliyordu, fakat 1941 yılından hemen sonra, Franco hükûmetinin 3 Ocak 1942'de aldığı bir karar üzerine, bu proje devlet holding kuruluşu olarak Instituto Nacional de Industria (INI) hâline dönüştü. Yeni ulusal otomobil markası hedefi, sadece yabancı tasarımları ve parçaları İspanya'da birleştiren başka bir lisanslı otomobil üreticisi olmak değil, tasarımdan montaja tüm üretim sürecini İspanya'da gerçekleştirmekti. Ülkenin seri otomobil üretimi geliştirme çalışmalarındaki deneyimsizliği nedeniyle, ilk yıllarda para, pay, bono ve lisans ücreti karşılığında katkı sağlayabilecek yabancı bir ortak bulma kararı verildi. Diğer Avrupa ülkelerinin 2. Dünya Savaşı'na girmesi ve İspanya'nın hala iç savaşın sonuçlarıyla mücadele ediyor olması, projenin askıya alınmasına neden oldu. Fakat proje stratejik öneminden dolayı tamamen terk edilmedi.

Bugünkü SEAT, 9 Mayıs 1950 yılında, ülkenin ulusal ekonomisindeki temel yapıları yenileme ihtiyacı olduğu bir zamanda ve 2. Dünya Savaşı'ndan hemen sonra, Instituto Nacional de Industria (INI) tarafından "Sociedad Española de Automóviles de Turismo, S.A." (S.E.A.T.) adıyla kurulmuştu ve her biri bin Peseta değerinde 600 bin pay ile 600 milyon Peseta sermayeyle başlamıştı. Bu miktar, bugün yaklaşık 3,6 milyon Euro'ya karşılık gelmektedir. SEAT'ın doğumu, İspanyol hükûmetinin ve altı İspanyol bankasının ("Banco Urquijo", "Banco Español de Crédito (Banesto)", "Banco de Bilbao", "Banco de Vizcaya", "Banco Hispano-Americano" ve "Banco Central) yabancı bir ülkenin ortaklığıyla, İspanya'nın büyük otomobil üreticisini hayata geçirmek için İtalyan otomobil üreticisi Fiat bir ittifak anlaşmasına girmesiyle 26 Ekim 1948'de gerçekleşti. İhalede Alman Volkswagen ve İtalyan Fiat yarışıyordu. İhaleyi, çeşitli gerekçelerden dolayı Fiat'ın teklifi kazandı. Bu gerekçeler arasında Fiat'ın İspanya'daki tanınmışlığı ve firmanın, İspanyol İç Savaşı'nda yok edilmesiyle kısa süreliğine de olsa, Guadalajara'da "Fiat Hispania" tesisini kurması yer alıyordu. Fiat'ın Fransız firması Simca ile işbirliği, firmanın karmaşık uluslararası projelerle başa çıkabildiğini gösteriyordu. Fiat'ın yarı korunan İtalyan otomobil pazarındaki deneyimi, İspanya'ya en kolay şekilde aktarılabilecek olanı olarak görülüyordu. Her iki ülkedeki müşteriler de düşük gelirliydi ve otomobil pazarları sınırlıydı. Ayrıca yol koşulları da birbirine benzerdi. İtalya'da Fiat, başlangıçta İspanya'nın ana pazar segmenti olacağı düşünülen 12 beygir gücü altındaki araçlar pazarında egemendi. 2. Dünya Savaşı'nın getirdiği ekonomik ayrılmışlık, İtalya'ya zarar vermişti ve bunun sonucunda Fiat, İtalya dışındaki fırsatlara ilgi göstermeye başlamıştı. Bu, diğer ülkelerdekiler yerine İtalyan üretici ile yapılacak görüşmelerin İspanya için daha avantajlı olabileceği anlamına geliyordu. 1947'de, Banco Urquijo grubu S.I.A.T. projesini tekrar canlandırdı ve bir sonraki yılda görüşmeler, üç parçalı bir anlaşmanın imzalanmasıyla başarıyla sona erdi. Anlaşmayla, INI %51 kontrol payına ve ayrıca yeni firmanın yönetimi işlevine sahip olmuştu ve böylelikle "ulusal menfaat" girişimine odaklı bir yaklaşımı koruyabilmişti. Küçük bir hissedar olsa da, Banco Urquijo grubu, gelecekte firma özelleştirildiğinde bir lider rolü üstlenmeyi bekliyordu. Ortak otomobil üreticisi Fiat'a, teknik desteğinin karşılığında %7 pay teklif edilmişti. Böylece SEAT yalnızca 1960'ların ve 1970'lerin en büyük işvereni olarak ülkenin ekonomik dirilişini yeniden başlatmakla kalmayacak, aynı zamanda hala büyük ölçüde kırsal bir ekonomi olan sanayileşmeye de katkıda bulunacaktı.

Başta Valladolid ve Burgos gibi iç kesimlerde yer alan ve daha az gelişmiş şehirleri tercih etmek düşünülüyordu, fakat firmanın tesisinin Barselona Limanı'nın gümrükten muaf alanında (Barcelona Zona Franca) kurulmasına karar verildi. Burada, Akdeniz'e ve Fransa sınırına ulaşan demiryolu ve karayolu bağlantıları ile Avrupa'nın geri kalanına erişim olanakları daha iyiydi. Nihayetinde Barselona, sanayi geçmişi olan bir şehirdi ve 19. yüzyılın ikinci yarısında karmaşık sanayi girişimlerinde uzmanlık edinmişti; ayrıca, Hispano-Suiza ve Elizalde gibi birçok tarihi İspanyol otomobil üreticisine ve "Ford Motor Ibérica" ve "General Motors Peninsular" gibi yabancı otomobil üreticilerinin bağlı ortaklıklarına ev sahipliği yapmıştı. Ulusal ekonomi için büyük önem taşıyan bir girişim ve Fiat'ın İber yarımadasında genişleme planları doğrultusunda bir yatırım fırsatı olarak SEAT, gümrük tarifeleri ve vergi muafiyetlerinden ve yabancı ortağı Fiat'ın teknik desteğinden faydalandı. Firmanın ilk başkanı, yönetim kurulu başkanı rolüne sahip olduğu İspanyol uçak üreticisi Construcciones Aeronáuticas SA firmasından gelen endüstri ve havacılık mühendisi, pilot ve fotoğrafçı José Ortiz-Echagüe Puertas idi ve 1976 yılında, SEAT'ın ömür boyu fahri başkanı kabul edildi.

Fiat ile ortaklık

SEAT'ın Zona Franca tesisinin inşaat çalışmaları 1950 yılında başladı ve açılışı üç yıl sonra, 5 Haziran 1953 tarihinde gerçekleştirildi. Aradaki süreçte, 1951 yılından itibaren İspanyol markası, bir tedarikçi listesi oluşturma çalışmalarına başladı. Markanın geçmişinde üretilen ilk otomobil, 13 Kasım 1953 tarihinde üretim hattından çıkan "B-87.223" plakalı bir SEAT 1400 modeliydi. Takip eden aylarda, bir yandan ithalatı sınırlamak ve diğer yandan neredeyse hiç var olmayan İspanyol tedarikçi sanayisini gelişmeye zorlamak ve SEAT'ın ulusal otomobil üreticisi olma rolünü karşılayarak 2. Dünya Savaşı sonrasında İspanyol ekonomisini canlandırmak için yerel olarak üretilen parçaların üretim sürecinde dahil edilmesiyle, tesisin üretim hacmi ve iş gücü büyük ölçüde arttı. 1954 yılında, İspanyol üretimi parçaların kullanımı, kullanılan tüm parçaların %93'üne ulaştı ve bir sonraki yıl 5 Mayıs 1955 tarihinde, fabrikanın resmi açılışı yapıldı. Yine de SEAT'ın çıkardığı ilk model, lüks bir otomobil olarak görüldüğünden ve dolayısıyla fiyatı orta seviyedeki İspanyol müşterileri için hala makul fiyatlı olmadığından, bunun İspanyol toplumuna olan etkisi hemen açıkça görülebilir hale gelmedi. Sonuç olarak, zorluklar altındaki ekonomik ortamda kişisel bir ulaşım yolu arayan, bütçesi kısıtlı müşterilerin tercih ettiği Biscúter gibi daha basit ve ucuz tasarımlarla rekabet edebilmek için, SEAT'ın ikinci modelinin daha ekonomik olması gerekiyordu.

1975 yılında SEAT, ilk defa kendi geliştirdiği SEAT 1200 Sport modelini piyasaya sunmak için yeterli teknik olgunluğa ve uzmanlığa sahip olana kadar, üretimini İtalyan ortağı Fiat'ın modellerine kendi markasını vererek veya görünümünü değiştirerek tamamlamak veya kendi ürün serisinin ihtiyaçlarına göre yeniden geliştirmek zorundaydı. Ancak, SEAT'ın ayrıcalıklı bir türevinin ilk örneği, 1963 yılının Eylül ayında SEAT 800 modelinin piyasaya sunulmasıyla ortaya çıkmıştı. SEAT 600 modelinin uzatılmış ve 4 kapılı bir versiyonu olan bu otomobilin, Fiat modelleri arasında bir benzeri yoktu.

1957 yılında SEAT, daha büyük olan Zona Franca tesis alanında SEAT Eğitim Merkezi'ni kurdu. Bu enstitü, teknik uzmanlığa sahip insan kaynakları ile yetkin personel eğitimini ve otomobil endüstrisinin ihtiyaçlarını karşılamayı kapsıyordu. Aynı yılda, İspanya'da araç kullanımı yaygınlaştıran tarihi SEAT 600 modeli piyasaya sunuldu. Bu model, birçok İspanyol ailesinin ilk otomobiliydi ve İspanyol Mucizesi'nin bir sembolü hâline geldi.

Yıllık üretimin büyüme hızı yüksek talep nedeniyle ardı ardına rekorlar kırarken, dönemin ekonomisi maliyetlerin ve fiyatların düşürülmesine, sonuç olarak talebi yenilemeye, satışları ve aynı zamanda SEAT'ın kazancını artırmaya olanak sağladı. 29 Haziran 1964 tarihinde marka, Madrid'de yeni merkezini açtı. Burası, 1972 yılına kadar firmanın tek genel idare ofislerini barındırıyordu. SEAT'ın Katalonya'ya yerleşerek başka bir genel doğrultu izlemeye başladığı 1973 yılına kadar, Barselona'da sadece SEAT'ın tesis müdürlüğü yer alıyordu.

Yerel pazar için otomobil üretmeye başladıktan on dört yıl sonra 1967'de, SEAT'ın İspanya'da "FASA-Renault", "Citroën-Hispania", Authi ve Barreiros gibi rakiplerinden üstün konumu, başarısının işaretini veriyor ve satış hacmi ve tamamen yerelleştirilmiş üretimi ile İspanya'nın en büyük otomobil üreticisi olduğunu gösteriyordu. Aynı yılda, SEAT otomobillerinin İspanya dışına ihraç edilmesindeki kısıtlamaları kaldırmak için, Fiat ile İspanyol Sanayi Bakanlığı arasında 1948 yılından beri yürürlükte olan orijinal lisans anlaşmasında bir koşulun yenilenmesine karar verildi. Bunun karşılığında Fiat, firmadaki payını %7'den %36'ya çıkardı ve aynı zamanda devlet temsilciliğinin payı, kontrol yetkisi sağlayan %51'den %32'ye düştü. Kalan %32'lik kısım, altı büyük İspanyol bankasının daha önce %42 olan payıydı ve %7'lik eşit oranlarda bu bankalar arasında paylaşıldı. Çoğunluk payına sahip olmasa da, işletmenin kontrolü Fiat'ta gibi görülüyordu. Anlaşma, Fiat'ın SEAT firmasının büyümesine ve yeni bir model geliştirmesine yardım etme taahhüdünü de kapsıyordu. 6 Aralık 1967 tarihinde SEAT, "Financiera SEAT, S.A." (Fiseat) adlı kendi müşteri finansman firmasını da kurdu.

Kendi araştırma projelerini bağımsız bir şekilde yürütebilmek için 16 Kasım 1970 tarihinde SEAT, yeni teknolojiler geliştirme amaçlı ayrı altyapılar oluşturmaya başlamak için Fiat ile anlaştı. Marka, Martorell'deki gelecek Teknik Merkez'inin sahasında bazı hazırlık tesisleri için 1972'de planlar yapmaya ve 1973'te inşaat çalışmalarına başladı. Katalon mimar Josep Antoni Coderch tarafından tasarlanmış bir tesis olan SEAT Teknik Merkezi'nin ilk aşamasının tamamlanmasıyla, bu hedefe yalnızca beş yılda, 1975'te ulaşıldı.

Aynı dönemde üretici, 1971'de grevlerin neden olduğu aksamalara ve kıyıda yer alan Barselona'daki tesiste meydana gelen su baskınına rağmen, İspanya'daki toplam üretimin %58'ini teşkil eden 282.698 adet otomobil üreterek İspanyol otomobil pazarında egemenliğini sürdürdü. Ancak, bin kişiye sadece 81 otomobil düşüyor olması, İspanyol otomobil satışlarının hala büyümeye açık olduğunu gösteriyordu. SEAT, hala sıkı bir şekilde korunan İspanyol otomobil pazarında "yerel" üretim tesislerini genişletmeyi planlayan diğer büyük üreticilerle, daha büyük rekabete girmek üzereydi.

1973 yılında SEAT ve "Citroën-Hispania", Vigo'daki "Industrias Mecánicas de Galicia, SA" (Indugasa) fabrikasını kurmak için eşit paylar ile katkı sağladı ve o zamanlarda giderek daha da yaygınlaşan bir şanzıman yerleşimine sahip önden çekişli otomobillerin önemli bir bileşeni olan sabit hız mafsalı üretimine başladı. Daha sonraki yıllarda sadece SEAT ve "Citroën-Hispania" için değil, "Ford España" için de parça tedariki sağlayacak olan bu tesisin, 1986 yılında çok uluslu bir firma olan GKN'ye devredilmesi planlanıyordu.

1975 yılının Mayıs ayında, iflas eden Authi'nin fabrikalarındaki çalışanların işlerinin kurtarılmasını sağlamak için İspanyol hükûmet yetkililerinin talebi üzerine SEAT, Authi'nin ana firması British Leyland Motor Corporation (BLMC) ile İspanya'daki operasyonları devralma görüşmelerine başladı. Böylelikle, aynı görüşmelere ilgi gösteren GM dışarıda bırakılarak, Amerikan otomobil üreticisinin İspanyol pazarına girme yolunun açılması ve bunun sonucunda Fiat ile olan ilişkinin tehlikeye atılması önlenmiş olacaktı. İki taraf arasındaki görüşmeler, SEAT'ın 1.250 milyon Peseta karşılığında BLMC'den Authi markasını ve markanın varlıklarını alacağı bir anlaşmanın 1975 yılının Haziran ayında duyurulmasıyla sona erdi. Anlaşma kapsamında Landaben tesisinin de SEAT'a geçmesi, SEAT'ın Saragossa'da yeni bir tesis kurma planından vazgeçmesiyle de sonuçlandı. Authi'nin Manresa'daki tedarikçi fabrikası 150 milyon Peseta karşılığında Cometsa adlı bir firmaya devredilmiş olsa da, Pamplona'daki Landaben tesisi SEAT mülkiyetinde kaldı ve bu defa yalnızca SEAT otomobilleri için 1976 yılının Şubat ayına kadar üretime devam etti.

1970'ler, İspanya'da refah seviyesinin yükseldiği yıllardı ve bu, Ağustos 1976'da SEAT'ın Lancia Beta modelinin yerel olarak üretimine başlayacağını duyurmasında görülüyordu. Üç yıl sonra, SEAT'ın Beta üretimi firmanın yeni edindiği Pamplona tesisinde başladı. İspanyol otomobilleri, daha düşük vergilere tabi olmaları amacıyla İtalyan benzerlerine göre daha basit süspansiyon sistemlerine ve daha küçük motorlara sahipti.

1977'de SEAT'ın kiralama firması Liseat kuruldu ve 1979'da, Barselona yakınlarındaki El Prat del Llobregat'ta şanzıman, aktarma mekanizmaları ve diferansiyel üretiminde uzmanlaşmış bir tesis olarak Gearbox del Prat tesisi kuruldu.

Fiat ile anlaşmazlık

1980'lerin başlarında, SEAT'ın en büyük paydaşı İspanyol hükûmeti ile Fiat arasında fon bulma ve kontrol hususları üzerine kapsamlı görüşmeler gerçekleştirildi; SEAT, büyük bir sermaye yatırımına ihtiyaç duyuyordu ve Fiat, kısmen 1970'lerdeki petrol krizi ve İspanya'da GM'nin muhafazakâr politikasının sona ermesinden sonra menfaatleri konusundaki şüpheleri nedeniyle bu doğrultuda bir katkıda bulunmaya hazır değildi. 1982'de ortaya çıkan sonuç, neredeyse 30 yıl sonra Fiat ile olan ilişkinin sona erdirilmesiydi. Bu, İspanyol ekonomisi için olumlu bakış açılarına ve İspanya'nın 1977'den beri Avrupa Ekonomik Topluluğu'nun giriş salonu olmasına rağmen, şaşırtıcı bir karardı.

İtalyan firma ile olan işbirliğinin sona ermesi, 1982'de SEAT logosunun değişmesiyle işaretlenmişti. Fiat'ın ilişkisinin görülmediği yeni SEAT logosuna sahip ilk otomobil, aynı yıl piyasaya sunulan SEAT Ronda modeliydi. Bu otomobil, Martorell'deki Teknik Merkez'in işbirliği ile Rayton Fissore tarafından tasarlanmıştı. Bu modelin piyasaya sunulması, otomobilin Fiat Ritmo modeline çok benziyor olması nedeniyle Fiat'ın SEAT'a karşı bir dava açmasıyla sonuçlandı. SEAT'ın o zamanki başkanı Juan Miguel Antoñanzas, SEAT'ı savunmak için iki aracı da basına göstererek farkları vurguladı. Dava, nihayetinde Paris Hakemlik Kurulu'na taşındı ve kurul, 1983 yılında her iki otomobilin de Ronda'nın sadece markası değiştirilmiş bir Ritmo olarak değerlendirilemeyeceğine kanaat getirerek davayı SEAT lehine sonlandırdı. O zamanki söylentiler, Ronda tasarımının aslında Fiat Ritmo'nun gelecek için planlanan yeni tarzına çok benziyor olması ve Fiat'ın bu yeni tasarımdan vazgeçmek zorunda kalmış olması nedeniyle öfkelendiği şeklindeydi.

Volkswagen Grubu bağlı ortağı

1982 yılında, kısa bir süre önce Volkswagenwerk AG (Volkswagen Grubu) yönetim kurulu başkanlığını üstlenen Dr. Carl Horst Hahn, Volkswagen Grubu'nun operasyonlarını Almanya dışına genişletme ve Alman grubu küresel bir güç hâline getirme planı kapsamında, Fiat'ın geri çekilmesinden sonra SEAT'a yaklaşma fırsatını inceledi. Ancak İspanyol yetkililer, SEAT'a güçlü bir ortak seçmek için Toyota, Nissan ve Mitsubishi gibi diğer yabancı firmalarla zaten görüşme hâlindeydi. Fakat sonuç, 30 Eylül 1982 tarihinde, SEAT ile endüstriyel ve ticari bir işbirliği, aynı zamanda Volkswagen Passat-Santana ve Polo-Derby modellerinin İspanya'da, SEAT'ın aynı sırayla Zona Franca ve Landaben fabrikalarında üretilmesi için bir lisans anlaşması oldu. Bunun etkisiyle, 29 Nisan 1983'te Landaben üretim hatlarındaki SEAT Panda üretimi, bu tesisin VW Polo üretimine uyarlanması ihtiyacı nedeniyle durduruldu. Daha sonra 16 Haziran 1983 tarihinde, SEAT başkanı Juan Miguel Antoñanzas ve Volkswagenwerk AG adına Carl Hahn'ın temsil ettiği iki taraf arasında bir ortaklık anlaşması yapıldı.

SEAT, 1984 yılında Giugiaro tarzında bir hatchback modeli olan ve aynı zamanda Fiat Ritmo/Strada destek ayaklarına sahip System Porsche motorlarını kullanan yeni Ibiza'yı piyasaya sundu. Bu, dört kapılı aile sedan modeli olan Malaga'nın temelini de oluşturdu. Böylelikle SEAT, 1985 sonbaharında Birleşik Krallık da dahil olmak üzere İspanya sınırlarının ötesindeki pazarlara açılma hamlesini başlattı.

18 Haziran 1986'da, SEAT'ın %51'lik çoğunluk payını satın alan ve 23 Aralık'ta bu payı %75'e çıkaran Volkswagen Grubu, SEAT'ın en büyük paydaşı hâline geldi. Aralık 1990'da, Volkswagen Grubu firmanın %99,99'unu mülkiyetine geçirerek SEAT'ı grubun tamamen sahip olduğu, Alman olmayan ilk bağlı kuruluşu hâline getirdi. Hahn'ın beklentilerini karşılayan SEAT, paylarının çoğunluğunu Volkswagen'in satın almasından iki yıl sonra sadece kazanç elde etmekle kalmadı, aynı zamanda diğer VW grubu modelleri için düşük maliyetli üretim imkânları sağladı. 1989 yılında, bu üretim oranı VW grubunun toplamının %15,2'si kadardı.

Markanın ana altyapılarının büyüyen Martorell tesis alanında toplanması, 1975'te SEAT Teknik Merkezi'nin açılmasıyla başlatılan uzun bir sürecin sonunda gerçekleştirilmiş oldu, fakat Martorell'deki Teknik Merkez'in yanına Zona Franca'dakinin yerini alacak yeni bir ana üretim tesisi kurulması kararı, 1989 yılında verilmişti. Aynı yılda, SEAT'ın La Castellana'daki iki varlığının, 1991'de tamamlanacak olan Katalonya bölgesine kalıcı olarak getirilmesi ile SEAT'ın Madrid'deki idari ofislerinin de Barselona'ya taşınması başladı.

Yönetim, tasarım, araştırma ve üretim tesislerinin merkezi hale getirilmesi, yeni modeller üretme sürecinin geliştirilmesini optimize etme amacı taşıyordu. 22 Şubat 1993'te, İspanya Kralı Juan Carlos ve Volkswagen Grubu'nun yönetim kurulu başkanı Dr. Ferdinand Piëch, Avrupa'daki en modern ve verimli otomobil üretim yerlerinden biri olan ve sadece 2,5 km uzakta bulunan tedarikçi sahası ile birlikte "Just In Time" sürecini kullanan Martorell tesisini törenle açtı. Martorell tesisinin üretim hatlarından çıkan ilk otomobiller, SEAT Ibiza Mk2 ve bunun sedan versiyonu SEAT Córdoba Mk1 modeliydi. Yeni Ibiza, SEAT'ın payını büyük ölçüde artırmasını sağlamıştı.

Ekim 1993'te düşünülen araçların üretimini daha verimli olan Martorell tesisine aktarılmasından hemen sonra, sembolik Zona Franca üretim tesisini kapatma planından İspanyol yetkililer ile Volkswagen Grubu arasında yapılan bir görüşme sonrası vazgeçildi. Bu görüşme doğrultusunda, Zona Franca tesisi çalışmalarına devam edecek, fakat kademeli bir şekilde üretim sürecinde yardımcı bir rol üstelenen (dökümhane, pres atölyesi, vb.) bir tesis hâline getirilecekti. Bu sırada 23 Aralık 1993 tarihinde, Landaben fabrikasının yönetimini barındıran 'Fábrica Navarra de Automóviles, S.A.' kuruldu ve üretim hususlarında SEAT ile olan tüm ilişkileri sonlandırıldı. Payları ise, Haziran 1994'te Volkswagen'e devredildi ve dört yıl sonra 1998'de, SEAT bu payların sahibi oldu.

1994 yılında, Barselona'nın güneyinde bir İspanyol kıyı kenti olan Sitges'teki Tasarım Merkezi ve Zona Franca'daki tedarikçiler parkı da törenle açıldı. Aynı yılın kış mevsiminde, SEAT'ın finansman ve kiralama firmaları Fiseat ve Liseat, "Volkswagen Financial Services AG" firmasına satıldı. 1994'te SEAT, Suzuki ile işbirliği yaparak bir şehir otomobilinin 5 kapılı prototipini üretti. Model, kurum içerisinde Rosé olarak adlandırılmıştı ve aynı serideki Marbella'nın yerini alması hedefleniyordu. Ancak, bu modelin üretimine başlanmadı.

İspanya dışında ilk SEAT modelinin üretildiği 1996'ydı; SEAT Alhambra Mk1 modeli, Portekiz'deki Palmela AutoEuropa tesisinde üretiliyordu. Ayrıca Ocak 1997, ilk defa İspanyol asıllı olmayan birinin, Belçikalı Pierre-Alain de Smedt'in SEAT yönetim kurulu başkanlığına atandığı yıldı. Üç kapılı hatchback şehir otomobili SEAT Arosa, 1997 yılında piyasaya sunuldu ve Fiat Panda'nın SEAT versiyonu olan ve 1980'lerin başlarından beri üretilen Marbella'nın yerini etkili bir şekilde aldı.

7 Nisan 1998'de, Zona Franca tesisinde Marbella modelinin üretiminin sona ermesi, SEAT için tarihi bir andı. 1953 yılında açılan en eski fabrikasında araç üretiminin durdurulması demekti. O zamandan beri, Zona Franca tesisinde, farklı konumlarda bir araya getirilen bileşenler ve parçalar üretilmektedir. Bu,SEAT'ın son Fiat tabanlı modelinin de üretiminin durdurulmasıydı.

SEAT, Mart 1999'daki Cenevre Otomobil Fuarı'nda öncekine göre daha fazla yuvarlatılmış ve mavi yerine kırmızı zemin üzerinde gümüş renkli, modern tarzda bir logoyu tanıttı. Logonun renkleri, rasyonellik ile duygusallığı temsil ediyordu. Bu olay, ikinci nesil Toledo modelinin piyasaya sunulmasından kısa bir süre sonra ve Toledo tabanlı Leon hatchback modelinin piyasaya sunulmasından kısa bir süre önce gerçekleşti.

Markanın yeni genç ve sportif kurumsal kimliğini yansıtan "auto emoción" sloganı, takip eden 2000 yılının Eylül ayında tanıtıldı. Diğer yandan SEAT Sport, motor sporları aktivitelerinin dışında SEAT'ın yüksek performanslı araçlarını geliştirme sorumluluğunu üstlenecekti.

1 Temmuz 2000 tarihinde, BMW'nin eski yönetim kurulu başkanı Dr. Bernd Peter Pischetsrieder,SEAT'ın başına geçti. 2002 ilkbaharında Pischetsrieder'in tüm Volkswagen Grubu'nun başına geçmesiyle, Andreas Schleef 7 Mart'ta görevi kendisinden devraldı.

2002'den 2007 yılına kadar SEAT, Volkswagen Grubu'nun Audi, SEAT ve Lamborghini markalarından oluşan Audi Marka Grubu adlı otomotiv alt bölümünün bir parçasıydı ve markanın seri üretim araçları ve performansı büyük ölçüde Audi markasının sorumluluğunda kalırken, daha sportif değerlere odaklanıyordu.

2006 yılında yeni SEAT kurumsal merkezi Martorell'de açıldı. Martorell SEAT Tasarım Merkezi, daha önce SEAT, Volkswagen ve Audi'nin müştereken sahip olduğu tasarım tesisine ev sahipliği yapan Volkswagen Grubu Tasarım Merkezi Avrupa'nın yerini aldı. Aynı yıl 23 Şubat'ta ise, tasarım tesisinin Sitges şehrine devredilmesi üzerine bir anlaşmaya varıldı ve 30 Aralık 2007 tarihinde, Martorell Tasarım Merkezi'nin resmi açılışı yapıldı.

12 Ocak 2007'de, Martorell'deki fabrikanın güney girişinin yanında yer alan SEAT Servis Merkezi binasının resmi açılışı yapıldı. Burada, teknik destek, satış sonrası hizmetler ve pazarlama çalışmalarına odaklanan departman, geri bildirimler, markanın müşterileri ve dünya çapındaki ağı ile olan ilişkisiyle ilgileniyordu. 16 Temmuz 2007 yılında resmi açılışı yapılan ve Martorell sanayi kompleksinin kalbinde yer alan SEAT Prototip Geliştirme Merkezi, aynı yılın Ocak ayında faaliyetlerine başlayarak; yeni modellerin sanal ve fiziksel üretim öncesi süreçleriyle ilişkili çalışmaları bir araya getirdi. Bunun haricinde prototiplerin ve üretim öncesi araçların geliştirme sürelerini kısalttı, aynı zamanda sanal simülasyon gibi modern teknolojilerle maliyetleri düşürdü.

Motor sporları

Ralli

SEAT'ın Dünya Ralli Şampiyonası'ndaki (WRC) ilk ciddi girişimi, 1977 yılında "Seat 1430/124D Especial 1800" yarış otomobiliyle katılmasıydı. İlk ralli etkinliği Monte Carlo Rallisi'ydi ve SEAT ekibi, Antonio Zanini ve Salvador Cañellas pilotluğundaki resmi 1430-1800 otomobilleri ile üçüncü ve dördüncü sırayla yarışı tamamladı. Ibiza, firmanın ralli deneyimini daha da artırmasına ve bazı Avrupa ulusal şampiyonalarına katılmasına imkân sağladı. Birkaç yıl sonra, Ibiza'nın 2L versiyonu donanımlı araç olarak tasdiklendi ve Fédération Internationale de l'Automobile (FIA) parçalı otomobil düzenlemelerinin izin verdiği şekilde daha geniş tekerlek izleri, daha büyük jantlar, frenler, vb. ile donatılmıştı. Bu özellikleriyle, üç defa Dünya Şampiyonu olarak ('96, '97, '98) üreticisinin Dünya Ralli Otomobili sınıfında şansını denemek için yeterli deneyime ve bütçeye sahip olduğunu kanıtladı.

Touring

2002 yılında SEAT, yeni SEAT León Cupra R modeli için SEAT León Supercopa ile kendi şampiyonasının duyurusunu yaptı.

2004 yılında SEAT, Ray Mallock Ltd. (RML) ile birlikte İngiliz Binek Otomobili Şampiyonası'na katıldı ve eski BTCC şampiyonu Jason Plato ve 2003 León Birleşik Krallık şampiyonu Rob Huff pilotluğunda iki adet SEAT Toledo Cupra modelini kullandı. 2005 yılında Huff, Dünya Binek Otomobili Şampiyonası'nda (WTCC) RML tarafından işletilen Chevrolet'e katılmak için SEAT'tan ayrıldı ve artık Northern South tarafından işletilen SEAT'ın araç sayısını üçe çıkarmasıyla, bu yeri 2004 yılında Leon şampiyonu olan James Pickford ve Luke Hines aldı. 2006 yılı, Toledo'nun yerini yeni León'un almasına şahit oldu ve Darren Turner, James Thompson ile birlikte ekibe katıldı. 2007, SEAT'ın BTCC'deki en iyi yılıydı. Plato, Fabrizio Giovanardi ile sezon boyunca süren bir mücadele içindeydi. Bu mücadele, sezonun son yarışına kadar sürdü, fakat Plato unvanı almayı başaramadı.

2005 yılından bu yana SEAT, Dünya Binek Otomobili Şampyionası'nda da yarışmaya devam etmektedir. En iyi ilk sezonu olan 2007'de, bir devridaim pompası arızası, Macau'daki son buluşmada Yvan Muller'in kesin galibiyeti kaçırmasıyla sonuçlanmıştı. SEAT, WTCC'de bir TDI versiyonu kullanan ilk ekipti ve bu, Dünya Binek Otomobili Şampiyonası'nın 2008 sezonunda, Yvan Muller'in pilot şampiyonluğunu elde etmesiyle egemenlik kazandırmıştı. Fransız yarış ekibi Oreca, WTCC ekibi ile işbirliği yapmaktadır. SEAT'ın Birleşik Krallık ekibi de 2008 BTC'de aynı şeyi yaptı. Holiday Inn, BTCC ekibinin sponsoruydu.

2007 yılında SEAT, Almanya'daki Oschersleben Motor Sporları Arenası'nda León Mk2 TDI modeli ile, Dünya Binek Otomobili Şampiyonası (WTCC) serisinin bir raundunu dizel bir otomobil ile kazanan ilk üretici oldu; bundan sadece bir ay önce, León TDI modeli ile FIA Dünya Binek Otomobili Şampiyonası'na katılacağını duyurmuştu. SEAT'ın León TDI modeli ile olan başarısı devam etti ve 2008 Dünya Binek Otomobili Şampiyonası'nda ve 2009 Dünya Binek Otomobili Şampiyonasında ardı ardına galibiyetlerle sonuçlandı (hem pilotlar hem de üreticiler için).

Eylül 2008'de, SEAT Birleşik Krallık ekibi, sezon sonunda Birleşik Krallık'taki tüm motor sporları aktivitelerinden çekileceğini duyurdu. SEAT Cupra Şampiyonası ve SEAT BTCC kampanyası, 21 Eylül'de Brands Hatch'te sona erecekti.

2009 WTCC açılışında SEAT, Brezilya'daki her iki yarışta 1., 2., 3. ve 4. derecede yerini aldı. WTCC'nin Meksika'daki ikinci buluşmasında ise, SEAT ekibi ilk yarışta 1., 4., 6., 7. ve 11. oldu. İkinci yarışta ise, 1., 3., 7. ve 8. dereceleri elde etti. SEAT ekibi BTCC'den çekilmiş olsa da, WTCC'de etkileyici sonuçlar sergilemeye devam etmektedir.

Grand Tourer

2003 yılında SEAT Sport bölümü, Barselona Otomobil Fuarı'nda ilk konsept otomobilini ve daha sonra SEAT Cupra GT adını alacak yarış otomobilinin son versiyonunu tanıttı. Bu versiyon, sınırlı sayıda ve müşteri talepleri doğrultusunda üretilmişti ve yarış etkinliklerine katılacak olan uzman bireylere ve yarış ekiplerine hitap ediyordu.

İlk defa 2004 yılında İspanyol GT Şampiyonası'nda yer alan Sunred Engineering (SunRED) takımı, Cupra GT'yi yarış otomobili olarak seçti. Cupra GT yalnızca İspanya'da değil, Monza ve Magny-Cours gibi yurt dışındaki pistlerde de bazı yarışlarda yer aldı.

Formula

1970 yılında SEAT, İspanya'da bir yıl sonra Formula 1430 olarak bilinecek 'Fórmula Nacional' serisini başlattı. SEAT, genç İspanyol sürücüler tarafından kullanılan tek koltuklu formula otomobilleri, 1430 modelinin motorları ve 6700 şanzımanıyla desteklendi. 'Fórmula Nacional' serisinin ilk yarışı Madrid'deki Jarama turunda başladı.

Güncel Model Yelpazesi

FR modeller

Cupra modeller

Adlandırma

SEAT'ın şirket geleneği doğrultusunda, birçok modelin adlandırılmasında İspanyol kültüründen esinlenilmiştir. Bu yüzden SEAT ürün modellerinin birçoğu, İspanyol şehirlerinin adını almıştır (örneğin Arosa, Ibiza, Córdoba, León, Toledo, Altea, Alhambra, Málaga, Marbella, Ronda vs.). Fakat, birkaç özel modelin adlandırılmasında markanın İspanyol kökeninden etkilenilmeyen durumlar da olmuştur. Bu istisnalara bir örnek olarak, SEAT Exeo verilebilir.

Markanın ürün modellerindeki trendini takip eden birçok konsept otomobiller de adlarını Hispanik danslardan (örneğin Tango, Bolero, Salsa) ya da ürün modeline benzer kısaltmalardan (örneğin Ibiza için IBZ, 'Ibiza Electrico için IBE', Toledo için TL vb.) ve hatta SEAT'ın geçmişteki spor kökenlerini anımsatan adlardan (örneğin Fórmula, Cupra GT) almıştır.

Ayrıca son zamanlarda, 3 kapılı station versiyonları standart 4/5 kapılılardan ayırma amaçlı, SC (SportCoupé'nin kısaltmasıdır) ya da ST (SportTourer için) gibi ek adlar kullanılmaktadır. Diğer yanda ise SEAT'ın yarış pistlerinde bir spor markası olarak yer aldığının sinyallerini veren Cupra (Cup Racing için) ve FR (Fórmula Racing için) terimleri aralık içerisindeki en iyi güçlü motorlu, en sert otomobiller için kullanılır.

Geçmişten bir anı olarak, İspanyolca'da 'kara ağız' anlamına gelen Ibiza modellerine eşlik eden sembolik 'Bocanegra' da gelir, kökleri SEAT 1200 Sport'a dayanır, orijinal 'SEAT Bocanegra' adı ön taraftaki siyaha boyalı şeritten gelmektedir.

Satış ve üretim değerleri

1953'te başladığından beri, 16 milyondan fazla SEAT otomobili üretilmiştir ve günümüze kadar dört nesilde 5 milyon adetten fazla satan bir model olan SEAT Ibiza, en başarılı otomobil serisidir.

2009 yılında SEAT otomobillerinin toplam yıllık perakende satışı 336.683 araçken, SEAT markası altında üretilen araçların yıllık üretimi 307.502 adet olmuştur (301.287'si SEAT'ın Martorell tesisinde ve 6.125'i ise Volkswagen Grubu'nun diğer fabrikalarında üretilmiştir).

SEAT ve diğer Volkswagen Grubu tesislerinde üretilen SEAT otomobillerinin yıllık toplam üretimi, aşağıdaki grafikte gösterilmiştir (SEAT'ın sahip olduğu tesislerde üretilen Volkswagen grubunun diğer markalarını kapsamaz)

Markalarla İşbirlikleri

Birçok SEAT modeli, Volkswagen Grubu'nun portföyü içinde ya da başka markalar tarafından yeniden markalaştırılmıştır.

SEAT modellerinden türeyen ve Volkswagen Grubu markası altında yürütülen farklı marka örnekleri, VW markası altında VW Polo Playa olan SEAT Ibiza Mk2, V Polo Classic, FAW-VW City-Golf, VW Derby olan SEAT Córdoba Mk1, VW Lupo olan SEAT Arosa ve VW Caddy olan SEAT Inca'dır.

Volkswagen Grubu içerisinde bulunmaya diğer markalarla yapılan işbirliklerine örnek olarak; Nanjing Yuejin Eagle NJ6400-Unique NJ6400-Soyat NJ7150-Soyat Unique NJ1020 olarak markalaştırılan SEAT Ibiza Mk1 ve Chery A11, Fulwin, Fengyun-Windcloud, Chery A15-A168, Amulet, Cowin, Qiyun, Flagcloud, Vortex Corda olarak markalaştırılan SEAT Toledo Mk1 verilebilir.

Diğer taraftan, Volkswagen Grubu markalarından türeyen birkaç SEAT modeli de vardır; VW Sharan Mk1 ve Mk2'den türeyen SEAT Alhambra Mk1 ve Mk2 (ilk nesil, Volkswagen Grubu'nun Ford ile ortaklığının sonucudur) ve Audi A4 B7'den türeyen SEAT Exeo.

Modifiye firmaları

Birçok modifiye firması, çeşitli SEAT modellerinin modifiye edilmiş ya da daha yüksek performanslı versiyonlarını ürettiler; önemli bazı örnekler arasında Abt Sportsline, Je Design, MTM (Motoren Technik Mayer), Abarth, Emelba, Annibal vs. sayılabilir.

Geçmiş ve şimdiki modeller

•	1400 A / 1400 B / 1400 C (1953–1963)
•	600 N / 600 D / 600 E / 600 L (1957–1973)
•	1500 / 1500 Benzer (1963–1972)
•	800 (1963–1968)
•	850 (2/4 kapılı) (1966–1974)
•	850 Coupé (1967–1972)
•	850 Spyder (1970–1972)
•	850 Sport Coupé (1967)
•	124 / 124 Familiar (1968-1980)
•	1430 (1969-1975)
•	124 Sport (1970–1975)
•	127 (1972-1982)
•	132 (1973-1982)
•	133 (1974-1981)
•	131 / 131 Familiar (1975-1983)
•	1200 Sport (1975-1981)
•	128 (1976-1980)
•	Ritmo (1979–1983)
•	Panda (1980–1986)
•	Ronda (1982–1986)
•	Trans (1982–1986)
•	Fura (3/5 kapılı) (1982–1986)
•	Ibiza Mk1 (3/5 kapılı) (1984–1993)
•	Málaga (1985–1992)
•	Terra / Terra box (1987–1996)
•	Marbella / Marbella box (1986–1998)
•	Toledo Mk1 (1991–1998)
•	Ibiza Mk2 (3/5 kapılı) (1993–2002)
•	Córdoba / Córdoba SX / Córdoba Vario Mk1 (1993–2002)
•	Inca Kombi / Inca Van (1995–2003)
•	Alhambra Mk1 (1996–2010)
•	Arosa (1997–2004)
•	Toledo Mk2 (1998–2004)
•	León Mk1 (1999–2005)
•	Ibiza Mk3 (3/5 kapılı) (2002–2008)
•	Córdoba Mk2 (2002–2009)
•	Toledo Mk3 (2004–2009)
•	Altea (2004–günümüz)
•	León Mk2 (2005–2012)
•	Ibiza Mk4 (SC/5 kapılı/ST) (2008–günümüz)
•	Exeo (2008–günümüz)
•	Alhambra Mk3 (2010–günümüz)
•	Mii (2011–günümüz)
•	Toledo Mk4 (2012–günümüz)
•	León Mk3 (2013–günümüz)

Konsept modeller

•	1400 A Descapotable
•	600 prototipi (Cenevre, 1955)
•	750 Sport (Barselona, 1957)
•	600 Multiple (Barselona, 1959)
•	Ibiza Mk1 cabrio
•	Proto TLD (Turin, 1988)
•	Proto T (Frankfurt, 1989)
•	Proto C (Paris, 1990)
•	Proto TL (Cenevre, 1990)
•	Marbella Playa (Frankfurt, 1991)
•	Toledo Mk1 exclusive (Cenevre,1992)
•	Toledo Mk1 elektrikli (1992)
•	Concepto T Coupé (Paris, 1992)
•	Concepto T Cabrio (Barselona, 1993)
•	Ibiza Mk2 elektrikli (1993)
•	Córdoba Mk2 cabrio
•	Rosé (1994)
•	Inca elektrikli (Hanover, 1995)
•	Alhambra prototipi (Cenevre, 1995)
•	Bolero (Cenevre, 1998)
•	Toledo Cupra konsept (1999)
•	Fórmula (Cenevre, 1999)
•	Salsa (Cenevre, 2000)
•	Salsa Emoción (Paris, 2000)
•	León Cupra R konsept (Barselona, 2001)
•	Tango roadster/Tango spyder/Tango coupé/Tango Racer (Frankfurt, 2001)
•	Arosa City cruiser (Frankfurt, 2001)
•	Arosa Racer (Frankfurt, 2001)
•	Altea Prototipi (Frankfurt, 2003)
•	Cupra GT (Barselona, 2003)
•	Toledo Prototipi (Madrid, 2004)
•	León Prototipi (Cenevre, 2005)
•	Altea FR Prototipi (Frankfurt, 2005)
•	Altea 2 litre 170 hp TDI prototipi (2005)
•	Ibiza Vaillante konsept (Cenevre, 2006)
•	León Pies Descalzos (Berlin, 2007)
•	Altea Freetrack Prototipi (Cenevre, 2007)
•	Tribu konsept (Frankfurt, 2007)
•	Bocanegra (Cenevre, 2008)
•	León Ecomotive konsept (Cenevre, 2009)
•	León Twin drive (Martorell, 2009)
•	IBZ konsept (Frankfurt, 2009)
•	IBE konsept I (Cenevre, 2010)
•	IBE konsept II (Paris, 2010)
•	IBX konsept (Cenevre, 2011)
•	IBL konsept (Frankfurt, 2011)
•	Altea Electric XL Ecomotive (2011)
•	Toledo konsept (Cenevre, 2012)

Şirket Profili

Liderlik
Bugün Volkswagen Grubu'nun bağlı ortağı olarak SEAT'ın liderleri, grubun denetim kurulunun onayından sonra atanıyor.

Çevre politikası

Elektrikli ve hibrid teknolojisi gelişimi

1990 yılının başlarından beri SEAT, içlerinde elektrikli model SEAT Toledo Mk1 (1992), SEAT Ibiza Mk2 elektrikli otomobil (1993), SEAT Inca elektrikli van (1995), SEAT León Mk2 Twin drive (2009), SEAT IBE konsept (2010) ve SEAT IBX konsept SUV (2011) hibrid otomobillerin de bulunduğu elektrikli ya da hibrid güç aktarım organlı birçok prototip geliştirdi ve sundu.

'Cenit verde' projesi
SEAT'ın önemli bir rol oynadığı Cenit VERDE girişimi, CENIT (Teknik Araştırma için Ulusal Stratejik Konsorsiyum) programı ve İspanyol Bilim ve Teknoloji Bakanlığı tarafından desteklenen bir araştırma projesidir. İspanya'daki hibrid ve elektrikle çalışan otomobillerin teknolojisini, aksamlarını ve altyapısını geliştirmeyi amaçlayan bu program, 16 adet teknoloji firmasını (Siemens, Endesa, Iberdrola, REE, Cegasa, Ficosa, Circuitor, Cobra or Lear dahil) ve CTM koordinasyonu (Centre Tecnològic in Manresa) altındaki 16 üniversite ve araştırma kuruluşunu ve CDTI'nin (Bilim ve Teknoloji Bakanlığı'na bağlı bir kuruluş olan Endüstriyel Teknoloji Gelişimi Merkezi) desteğini bir araya getirir.

Ocak 2010'da Cenit Verde birliği, SEAT'ın Martorell'deki Teknik Merkezi'nde açılış toplantısını yaptı.

Katkılarının bir parçası olarak, 2010 Cenevre otomobil fuarında sunulan SEAT IBE konsept sıfır emisyonlu elektrikli araç ve plug-in hibrid SEAT León Twin drive'da uygulanan teknoloji dahil, SEAT kendi 'Verde' ön projesini yaptı.

'SEAT Autometro' projesi

'SEAT Autometro' projesi, araçların ve aksamların nakliyesi için SEAT Martorell kompleksi ve Barselona Limanı arasında bir raylı bağlantı hizmetinin inşası ve yönetimini kapsar.]] Autometro, Ferrocarrils de la Generalitat de Catalunya (FGC) yerli demiryolu şirketi, COMSA ve Pecovasa ortaklığında yürütülmektedir. Şirket, Katalan hükûmeti (Generalitat), Barselona Liman Yönetimi ve SEAT arasında imzalanan ön anlaşmadan neredeyse beş ay sonra Kasım 2005'te kuruldu. Bu proje nedeniyle, Martorell tesisi ile birleşen FGC 'Llobregat-Anoia' ana demiryolu yapıldı. Aynı zamanda ulaşım ağına eklenen yeni uygulamalar ve Barselona Limanı'na altyapı yapılması gerekliliğini de beraberinde getirdi. SEAT'ın operasyonel ulaşım masraflarını üstlendiği bu proje için ayrılan bütçe 6,8 milyon Euro'dur.
18 Ocak 2008'den beri karayolu yerine bu demiryolunun kullanılması, yalnızca masraflar bakımından değil, yol güvenliğinin sağlanmasına, trafiğin ve sera gazı emisyonunun azalmasına da yardımcı oldu.
'Autometro' projesine verilen tüm ödüller içerisinde en önemlileri, 2007 Uluslararası Lojistik Fuarı'nda (SIL) verilen en iyi lojistik fikri ve Barselona Limanı Birliği tarafından verilen 2008 Ayrıcalıklı Yükleyici ödülüdür.

Sponsorluk

SEAT birçok büyük spor organizasyonunda sponsor olmuştur
•	UEFA Avrupa Ligi
•	Red Bull Hava Yarışı Dünya Şampiyonası
•	Davis Cup Dünya Kupası Finali
•	Barselona 1992 Olimpiyat Oyunları

ve Shakira, Armin van Buuren , David Guetta< gibi sanatçıların güçlü destekçisidir.

Ödüller

Yıllar boyunca SEAT markası birçok ödülle onurlandırılmıştır
•	O zamana kadar %100 SEAT S.A. mülkiyetinde olan Landaben tesisi, 1986 yılında Dünya kalite ödülü aldı (Q-86).
•	%100 SEAT S.A. mülkiyetinde olan Martorell tesisi, 1998 yılında VW Grubu'nun En iyi fabrikası ödülü aldı.
•	%100 SEAT S.A. mülkiyetinde olan Barselona 'Gearbox del Prat' tesisi, 2009 yılında yüksek kaliteli üretim süreci ve ürünler için Volkswagen Üstünlük ödülünü aldı.
•	2009 yılında On Yıl Ödülleri, CAP İkinci El Otomobil'inde SEAT markası 'Son on yılın En Gelişmiş İkinci El Otomobil Markası' olarak adlandırıldı.
•	Martorell'deki SEAT Teknik Merkezi'nin teknolojik yenilikleri için Alman otomobil kulübü 'Automobilclub von Deutschland' (AvD) tarafından verilen, 'AvD Innovationspreis 2006' ödülü
•	2007 Barselona Uluslararası otomobil fuarında SEAT, farlarda LED modül uygulaması, sanal imalat projesi ve uygulamalı ergonomi ile otomobil sektöründeki en iyi teknolojik yenilikler için iki ödül aldı.
•	SEAT'ın elektronik faturalama sistemi için Katalan Sertifika acentesi (CATCert) tarafından verilen '2008 yılının özel sektörde elektronik imza kullanımındaki en iyi projesi' ödülü
•	Uluslararası Lojistik Salonu tarafından SEAT-Autometro projesine verilen 'En iyi lojistik girişimi 2007' ödülü
•	Barselona Limanı Tersane İşçileri Birliği tarafından verilen '2008 yılı Barselona Limanı'nın Ayrıcalıklı Yükleyici ödülü

Logoları

Kaynakça

Dış bağlantılar

 SEAT resmi web sitesi

Volkswagen grubu
Otomobil üreticileri
Franco diktatörlüğü
İspanya merkezli otomotiv şirketleri
Katalonya merkezli şirketler
İspanyol markalar
1950'de İspanya'da kurulan oluşumlar
1950'de kurulan imalat şirketleri

SEAT


Tøyen Station (Tøyen stasjon eller Tøyen holdeplass) er en jernbanestation på Gjøvikbanen i Norge. Stationen ligger på græsen mellem Keyserløkka (østlige perron) og Tøyenparken (vestlige perron) i Oslo, ca. 1400 meter nordøst for det centrale Tøyen hvor det lokale indkøbscenter og Tøyen Station på T-banen ligger. Stationen betjenes af lokaltogene på Gjøvikbanen.

Stationen blev oprettet som holdeplads 1. maj 1904 og blev opgraderet til station 1. juli 1910. Oprindeligt hed den Tøien, men den skiftede navn til Tøyen i april 1921. Den blev nedgraderet til trinbræt 15. september 1963.

Stationsbygningen fra 1904 blev tegnet af arkitekten Paul Armin Due og mindede meget om tilsvarende bygninger på de små mellemstationer på Skreiabanen. Bygningen blev udvidet i 1913 efter tegninger af arkitekten Gudmund Hoel, hvortil kom et par yderligere udvidelser og ombygninger i tiden omkring første verdenskrig. Bygningen blev revet ned i 1965. En stationsmesterbolig blev opført efter tegninger af Gudmund Hoel i 1918 og revet ned i 1986 sammen med et par udhuse. Stationen havde tidligere en række spor og større aktivitet, men den mistede noget af sin betydning, da strækning forbi Tøyen fik dobbeltspor. I dag må passagererne tage til takke med læskur.

I 2007 foreslog Oslos byråd og Oslo Sporveier at nedlægge Tøyen Station som følge af dens ucentrale beliggenhed og lave passagertal og samle jernbane og T-bane i en ny terminal for kollektiv trafik ved Ensjø Station. Forslaget blev gentaget af Oslo Sporveiers arvtager Ruter i deres strategiplaner i de efterfølgende år.

I 2012 skrev Jernbaneverket: "Ved Ensjø vil man kunne få kort overgang til Ensjø T-banestation, området er også under udvikling med nye arbejdspladser og boliger. At flytte Tøyen til Ensjø vil være et vigtigt tiltag for rejsende på Gjøvikbanen og for udvikling af Ensjø-området. Et groft overslag for omkostningerne ved at flytte Tøyen st. til Ensjø lyder på 30-40 millioner."

Litteratur

Noter

Eksterne henvisninger

Stationer på Gjøvikbanen
Etableret i 1904
Jernbanestationer i Oslo

Tøyen Station (jernbane)


Anne-Caroline Graffe (* 12. Februar 1986 in Papeete, Französisch-Polynesien) ist eine französische Taekwondoin. Sie startet in der Gewichtsklasse über 73 Kilogramm. Sie ist Ritter des französischen nationalen Verdienstordens.

Graffe begann ihren Sport im Alter von elf Jahren beim tahitianischen Verein AS Manu-Ura. Im Jahr 2003 zog sie nach Frankreich, um unter professionellen Bedingungen trainieren zu können. Im gleichen Jahr nahm sie in Garmisch-Partenkirchen erstmals an der Weltmeisterschaft teil, schied aber in ihrem Auftaktkampf aus. Erste Erfolge hatte sie schließlich im Jahr 2008, sie erreichte bei der Europameisterschaft in Rom das Halbfinale und gewann Bronze. Bei der nächsten Europameisterschaft 2010 in Sankt Petersburg steigerte sich Graffe um einen Platz und gewann Silber, sie verlor erst im Finale gegen Rosana Simón.

Ihren sportlich größten Erfolg feierte Graffe im Jahr 2011 in Gyeongju. Bei der Weltmeisterschaft siegte sie im Finale gegen die favorisierte Lokalmatadorin An Sae-bom und gewann ihren ersten WM-Titel. Auch bei der Europameisterschaft im folgenden Jahr in Manchester holte sie den Titel und schlug dabei im Finale Rosana Simón, gegen die sie zuvor bei verschiedenen Wettkämpfen achtmal in Serie verloren hatte. Graffe qualifizierte sich für die Olympischen Spiele 2012 in London. Dort stieß sie bis ins Finale vor und gewann nach einer 7:9-Niederlage gegen Milica Mandić die Silbermedaille.

Weblinks

Einzelnachweise

Taekwondoin (Frankreich)
Weltmeister (Taekwondo)
Europameister (Taekwondo)
Olympiateilnehmer (Frankreich)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2012
Träger des französischen Nationalverdienstordens (Ritter)
Franzose
Geboren 1986
Frau

Anne-Caroline Graffe


Belarus'taki şehirler listesi

6 Bölge ve Şehirleri:

Brestskaja Voblasc
 Baranavicy
 Bjaroza
 Brest
 Davyd-Haradok
 Kobryn
 Luninec
 Pinsk

Grodnenskaja Voblasc
 Hrodna
 Lida
 Navahrudak
 Slonim

Homel'skaja Voblasc
 Dobrus
 Homel
 Hojniki
 Kalinkavicy
 Mazyr
 Svetlahorsk
 Rahacou
 Récyca
 Zlobin

Mahileuskaja Voblasc
 Asipovicy
 Babrujsk
 Byhau
 Horki
 Klimavicy
 Krycau
 Mahiléu
 Sklou

Minskaja Voblasc
 Barysau
 Maladzecna
 Minsk
 Salihorsk
 Sluck
 Vilejka

Vicebskaja Voblasc
 Braslau
 Druja
 Haradok
 Hlybokae
 Lepel'
 Navapolack
 Orsa
 Polack
 Vicebsk

Ülkelerine göre şehir listeleri
Avrupa'daki şehir listeleri
Şehir listeleri

Belarus'taki şehirler listesi


256 (two hundred [and] fifty-six) is the natural number following 255 and preceding 257.

In mathematics
256 is a composite number, with the factorization 256 = 28, which makes it a power of two.
 256 is 4 raised to the 4th power, so in tetration notation, 256 is 24.
 256 is the value of the expression , where .
 256 is a perfect square (162).
 256 is the only 3-digit number that is zenzizenzizenzic.  It is 2 to the 8th power or .
 256 is the lowest number that is a product of eight prime factors.
 256 is the number of parts in all compositions of 7.

In computing
One octet (in most cases one byte) is equal to eight bits and has 28 or 256 possible values, counting from 0 to 255.  The number 256 often appears in computer applications (especially on 8-bit systems) such as:
 The typical number of different values in each color channel of a digital color image (256 values for red, 256 values for green, and 256 values for blue used for 24-bit color) (see color space or Web colors).
 The number of colors available in a GIF or a 256-color (8-bit) bitmap.
 The number of characters in extended ASCII and Latin-1.
 The number of columns available in a Microsoft Excel worksheet until Excel 2007.
 The split-screen level in Pac-Man, which results from the use of a single byte to store the internal level counter.
 A 256-bit integer can represent up to 115,792,089,237,316,195,423,570,985,008,687,907,853,269,984,665,640,564,039,457,584,007,913,129,639,936 values.
 The number of bits in the SHA-256 cryptographic hash.
 The branding number of Nvidia's GeForce 256.

References

Integers

256 (number)


Avionul Fairchild C-82 Packet a fost un avion de transport bimotor, folosit de către Forțele Aeriene ale Armatei Statelor Unite după cel de-al doilea Război Mondial. A fost proiectat și construit la cererea US Army în anul 1941, de către firma Fairchild, primul zbor avându-l în 1944. Este un monoplan de construcție metalică foarte robustă, cu planul sus și fuzelaj dublu. Au fost în total construite 223 aparate de zbor majoritatea fiind folosite pentru transportul de materiale militare cât și de trupe inclusiv desanturi de parașutiști.

Acest model de avion a fost urmat de C-119 Flying Boxcar executat într-un număr de 55 exemplare.

Avionul C-82 a fost folosit în filmul artistic Pasărea Phoenix.

Date tehnice

Utilizatori militari

 United States Army Air Forces
 United States Air Forces

Bibliografie

Legături externe

"Super Size Freighter Resembles P-38 Fighter", Popular Mechanics, March 1944; first illustration of C-82 released to public - bottom half of p. 16
C-82 packet

Avioane militare din Al Doilea Război Mondial
Avioane militare de transport din Al Doilea Război Mondial
Avioane militare de transport

Fairchild C-82


Onthophagus pallens é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por D'Orbigny em 1908.

Referências

Ligações externas

pallens
Coleópteros descritos em 1908

Onthophagus pallens


Standard Grades were Scotland's educational qualifications for students aged around 14 to 16 years. Introduced in 1986, the Grades were replaced in 2013 with the Scottish Qualifications Authority's National exams in a major shake-up of Scotland's education system as part of the Scottish Credit and Qualifications Framework overhaul.

Scottish Standard Grades roughly matched the English, Welsh and Northern Irish General Certificate of Secondary Education examinations in terms of level subject content and cognitive difficulty.

History
Following the Munn and Dunning reports published in 1977, the Standard Grade replaced the old O-Grade qualification, and was phased in from 1986.

Standard Grade courses were taken over a student's third and fourth year in secondary education. Exams were taken at the end of the 4th Year (around May), with preliminary examinations taken several months earlier in November.  (However, certain subjects may have been "fast tracked" at some schools (for example Dalziel High school, which was the first school to use this system), where the course is started in at the beginning of 2nd year and finished at the end of 3rd year (this meant that pupils start standard grades at age 12/13 and finish them at age 14/15). The exams were provided by the Scottish Qualifications Authority, which also offers the more recent National Qualifications on the Scottish Qualifications Certificate.

Students would typically study 8 subjects at Standard Grade. Generally speaking, different subjects could be taken independently of each other, although English and Mathematics were compulsory, and most schools would structure student choices so that at least one science subject, one social science (and often a modern language) were chosen.   The two main restrictions on this choice were timetable arrangements, and the fact that many less popular subjects were not offered by all schools.

Levels of award
There are three sub-levels (or "tiered" papers) at which Standard Grade exams can be taken, namely "Foundation Level", "General Level" and "Credit Level". At one sitting, students generally sit either the Foundation and General level papers together, or the General and Credit level papers together.

Students are awarded a numerical grade for each examination (which may consist of several papers) ranging from 1 (best) to 7.  The table below lists the grades, the exam level and equivalence to the new National Qualification exams and the Scottish Credit and Qualifications Framework (SCQF for short).

Higher Still
The Scottish Government Authorities responsible for Education decided to slowly phase out the Standard Grade system in favour of the Scottish Qualifications Authority's Higher Still system as many students and teachers felt that the jump from Standard Grade to Higher was too difficult, particularly in subjects such as English. Although they are not exactly the same, the Foundation Level is similar to Higher Still's Access 3 level, whilst General is similar to Intermediate 1 and Credit is similar to Intermediate 2.

Standard Grade exams were replaced progressively by the Curriculum for Excellence (CfE) system. Unlike Standard Grades the CfE does not involve external exams for the majority of levels. The new curriculum involves 5 levels; National 1, National 2, National 3, National 4, and National 5. National 1 to National 4 are awarded on the basis of coursework and tests generated and marked by the school, whereas students can achieve National 5 by passing examinations externally set by the SQA.

Standard Grade subjects

Compulsory subjects

The Scottish Government states that all pupils must take the subjects below. However, there are exceptions.

 English (4 hours per week minimum)
 Mathematics (4 hours per week minimum)
 Science (At least one from: Chemistry, Biology, Physics, General Science) (3 hours per week minimum)
 Social Sciences (At least one from: History, Geography, Modern Studies or Classical Studies] (3 hours per week minimum)
 Physical Education (PE) * (1 hour per week minimum)
 Religious, Moral and Philosophical Education (RMPS) * (1 hour per week minimum)
 Education for Personal and Social Development (PSE)* (1 hour per week minimum)
* Core subject

Most schools in Scotland have periods between 50–55 minutes long, although this is generally accepted as an hour of a compulsory subject.

The course choice process begins after the Christmas and New Year of S2, with the completed forms being handed in around the end of February.

Subjects

See also
 Education in Scotland
 Higher Grade
 Advanced Higher Grade

References

External links
http://www.sqa.org.uk – Scottish Qualifications Authority
http://www.sqa.org.uk/files_ccc/NQExamTimetable2010.pdf – 2010 Exam Timetable

Educational qualifications in Scotland
School examinations
Secondary school qualifications
Standardised tests in Scotland
Secondary education in Scotland

Standard Grade


ගෝනගමුව,සබරගමුව පළාතේ, යටියන්තොට ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසයේ ගමකි.

නිරුක්තිය
අතීතයේ සිදුවූ සිදුවීමක් නිසා මෙම ගමට "ගෝනගමුව" නම ලැබී ඇති බව ජනප්‍රවාදයන්හී කියවෙයි. දඩයක්කරුවෙක්ගෙන් ජීවිතය බේරාගැනීමට දිව ආ ගෝනෙකු නිවසක් තුලට රිංගා ඇති අතර එදා පටන් ගෝනා ආ ගොමුව යන නම භාවිත කර ඇත. පසු කාලීනව ව්‍යවහාරයේදී ගෝනගමුව ලෙස වෙනස්ව ඇත.

ජන විවිධත්වය
අසූව දශකයට පෙරාතුව වතු වැඩ සදහා පැමිණි ඉන්දියානු සම්භවයක් සහිත ශ්‍රී ලාංකික දෙමළ ජනයා ජීවත්ව සිට ඇති අතර, අසුව දශකයේ රට තුල ඇතිවූ ජනවාර්ගික අර්බුදය හේතුවෙන් සිදුවූ සිදුවීම් සමග ඔවුන් ප්‍රදේශය හැරගොස් ඇත. මේ වන විට සිංහල ජනතාව පමණක් මෙම ගමෙහි පදිංචිව සිටී.

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන

ගෝනගමුව


An Malaxis triangularis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Louis Dressler. An Malaxis triangularis in nahilalakip ha genus nga Malaxis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Malaxis

Malaxis triangularis


Berdreymi er íslensk kvikmynd frá árinu 2022 eftir Guðmund Arnar Guðmundsson. Myndin segir frá Adda, unglingsstrák í Reykjavík sem alinn er upp af móður með skyggnigáfu, sem dag einn ákveður að taka eineltisfórnarlamb undir sinn verndarvæng og inn í vinahóp slagsmálahunda. Berdreymi hlaut Europa Cinemas Label verðlaunin sem besta evrópska kvikmyndin í Panorama-flokki á Alþjóðlegu kvikmyndahátíðinni í Berlín.

Leikarar
 Birgir Dagur Bjarkason sem Addi
 Áskell Einar Pálmason sem Balli
 Viktor Benóný Benediktsson sem Konni
 Snorri Rafn Frímannsson sem Siggi
 Ólafur Darri Ólafsson sem Svenni
 Blær Hinriksson sem Símon
 Ísgerður Elfa Gunnarsdóttir sem Hulda
 Aðalbjörg Emma Hafsteinsdóttir sem Fríða
 Aníta Briem sem Guðrún
 Sunna Líf Arnarsdóttir sem Helga

Tilvísanir

Tenglar

Íslenskar kvikmyndir
Kvikmyndir frumsýndar 2022

Berdreymi


Caroline Gagné est une artiste en arts visuels et nouveaux médias canadienne, elle vit et travaille entre Québec et Saint-Jean-Port-Joli.

Biographie
Caroline Gagné est diplômée d'un DEC en architecture d'intérieur fait au Cégep Garneau, puis est diplômée d'un baccalauréat en arts visuels de l'université Laval en 1997. Après des formations en production artistique indépendante, et en production sonore, elle complète une maîtrise interdisciplinaire en art avec essai à l'université Laval en 2012.

En plus de son activité artistique, elle est une membre active et anciennement directrice artistique au sein d'un centre d'artistes spécialisé en arts audio et électroniques, Avatar.

Elle a reçu plusieurs bourses et distinctions notamment le prix Videre, catégorie Événement, qui souligne l'excellence de l'art et la culture dans la ville de Québec.

Depuis 2001, elle participe à de nombreuses expositions solos ou collectives et réalise des œuvres d'art public, et sa production artistique entre au musée en 2021 avec l'acquisition de son œuvre Le bruit des Icebergs dans la collection permanente du Musée d'art contemporain de Montréal.

Expositions (sélection)

Expositions solo

 2021 : Autofading_Se disparaitre et Bruire, du 4 novembre au 12 décembre, Galerie des arts visuels de l'université Laval, Québec, QC, Canada.
 2019 : Quand un arbre tombe on l'entend ; quand la forêt pousse, pas un bruit, du 18 janvier au 2 mars, Occurrences, Montréal, Canada.
 2016 : Le bruit des icebergs, du 9 septembre au 24 septembre, La triennale EIM - ( Espace [IM] Média ), Sporobole, Sherbrooke, Canada, commissaire Nicolas Bernier.
 2011 : Cargo, « Sonoptique », du 17 février au 20 mars, Mois Multi 12, L'oeil de poisson, Québec, QC, Canada.

Expositions collectives

 2022 : Ciels Racines, avec Catherine Arsenault, Jacynthe Carrier, Hannah Claus, Marie-Michelle Deschamps, Andréanne Godin, Maryse Goudreau, Natalie Jean, Dominique Pétrin, Anne-Marie Proulx, Manon Sioui, Leila Zelli, du 21 janvier au 26 février, Galerie Arprim, centre d'essai en art imprimé, Montréal, Canada.
 2019 : Le bruit des icebergs, « Si petits entre les étoiles, Si grands pris du ciel », Manif d'art 9 - La biennale de Québec, Québec, QC, Canada.
 2018 : Quand un arbre tombe, on l'entend ; quand la forêt pousse, pas un bruit, du 22 juin au 7 septembre, « Art et science - Trajectoire des sens », 8e Biennale nationale de sculpture contemporaine, Trois-Rivières, Canada, commissaire Émilie Granjon.
 2016 : Le jeu de l'oie, avec Patrice Coulombe, Mois Multi, Québec, QC, Canada, commissaire Ariane Plante.
 2011 : Entre les lignes, Peux faire mieux, « Cahiers d'Exercices », L'Oeil de Poisson, Québec, Canada.
 2008 :
 L'occupant, Biennale de la Havane, Centro Wilfredo Lam, La Havane, Cuba.
 ... les sentiers battus, « C'est arrivé près de chez vous : L'art actuel à Québec. » Musée national des beaux-arts du Québec, Québec, Canada.
 2005 : Percer le jour, « Cynismes ? », du 1er mai au 12 juin, Manif d'art 3 - La biennale de Québec, Québec, QC, Canada.

Art public

 2014 : Le temps fait oeuvre - La chambre cabane, Maison Drouin, île d'Orléans, QC, Canada.

 2009 : Suivre son cours, parc linéaire de la Rivière-Saint-Charles, Québec, QC, Canada.

Collection
 Musée d'art contemporain de Montréal, QC, Canada.

Notes et références

Liens externes

Plasticienne canadienne
Artiste contemporain canadien
Naissance en 1972
Étudiant de l'Université Laval

Caroline Gagné


PSV ya da tam adıyla Philips Sport Vereniging (Türkçe: Philips Spor Birliği), 31 Ağustos 1913'te Philips işçileri tarafından kurulan bir spor kulübüdür. Ama kulüp en fazla başarıyı futbol şubesinde yakalamıştır. Hollanda'da Ajax ve Feyenoord ile birlikte Hollanda'nın en başarılı 3 takımdan biri olan PSV, en son 2017-18 sezonunda lig şampiyonu olmuştur. 1988'de de UEFA Şampiyonlar Ligi'ni kazanarak Avrupa'nın en büyüğü olma başarısını göstermiştir.

PSV yetiştirdiği oyuncuları büyük paralar karşılığı Avrupa'nın ünlü kulüplerine satmasıyla bilinir.

Başarılar

Yerel
 Eredivisie (24): (1928-29, 1934-35, 1950-51, 1962-63, 1974-75, 1975-76, 1977-78, 1986-87, 1986-87, 1987-88, 1988-89, 1990-91, 1991-92, 1996-97, 1999-2000, 2000-01, 2002-03, 2004-05, 2005-06, 2006-07, 2007-08, 2014-15, 2015-16, 2017-18)
 KNVB beker (11): (1949-50, 1973-74, 1975-76, 1987-88, 1988-89, 1989-90, 1995-96, 2004-05, 2011-12, 2021-22, 2022-23)
 Hollanda Süper Kupası (13) (rekor): (1992, 1996, 1997, 1998, 2000, 2001, 2003, 2008, 2012, 2015, 2016, 2021, 2022)

Avrupa

 UEFA Şampiyonlar Ligi (1): (1987-88)
 UEFA Avrupa Ligi (UEFA Kupası) (1): (1977-78)

Güncel kadro

Kullanılmayan forma numaraları
12 - 12'nci adam(Taraftarlar için)

99 - Phoxy (Maskot)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmî site

UEFA Kupası şampiyonları
Hollanda'daki futbol kulüpleri
Eindhoven'de spor
1913'te kurulan futbol kulüpleri
UEFA Şampiyonlar Ligi şampiyonları

PSV


El cabo Rozewie () es un promontorio del noreste de Europa, localizado en la costa báltica de Polonia, en el voivodato de Pomerania. Se pensaba antes que era el punto más al norte de Polonia, pero desde las mediciones realizadas en diciembre de 2000, esa distinción corresponde ahora a una playa cercana en Jastrzębia Góra, marcada por el Obelisco de la "Estrella septentrional" en la cima del acantilado. Rozewie es el lugar donde se ubica un faro y una reserva natural. Tanto Rozewie como Jastrzębia Góra son partes de la ciudad de Władysławowo.

Véase también
Geografía de Polonia
Geografía de Europa

Referencias

Enlaces externos
Mapa de localización

Cabos de Polonia
Cabos del mar Báltico
Geografía del voivodato de Pomerania

Cabo Rozewie


Half-Life: Opposing Force, Gearbox Software tarafından geliştirilen, Sierra Studios tarafından 1 Kasım 1999'da dağıtılan, Half-Lifeın ilk resmi eklentisidir. Black Mesa çalışanlarını ve uzaylıları susturmakla görevlendirilmiş Onbaşı Adrian Shephard'ın macerasını konu almaktadır.

Kurgu
Opposing Force, Half-Life ile aynı zaman diliminde geçmektedir. Bilim adamlarının gerçekleştirdiği deneyin ters gitmesi sonucu, Xen gezegenindeki yaratıklar ışınlanarak tesise gelir ve tüm düzeni altüst ederler. Tanıkları yok etmek amacıyla, içinde Adrian Shephard'ın da bulunduğu geniş çaplı bir operasyon düzenlenir ve HECU (Hazardous Environment Combat Unit : Tehlikeli Çevre Savaş Birimi) isimli özel askeri güçler bölgeye gönderilir.

Bunlar, Black Mesa'nın yüzeyindeki önemli konumlara büyük kamplar kurarlar ve birlikler halinde tesisin derinliklerine inerler. Fakat uzaylı yaratıklara karşı fazla direnemezler ve işi ellerine yüzlerine bulaştırırlar. Alınan raporları göz önünde bulunduran hükûmet, HECU'nun geri çekilmesini ister. Kalan askeri personel geldiği gibi giderken, onların yerine profesyonel suikastçılar gönderilir. Bu suikastçıların amacı Black Mesa'nın ana bölümlerini ele geçirmek ve durumu bir nebze olsun kontrol altına almaktır. Bunun yanı sıra önlerine çıkan canlıları yok etmek de görevleri arasındadır.

Adrian Shephard ise tüm bunlardan habersizdir, çünkü içinde bulunduğu hava aracı düşürüldükten sonra baygın bir halde saatler geçirir. Ayıldıktan sonra karşılaştığı bir bilim adamından son durumları öğrenir ve Black Mesa'dan kaçmanın yollarını arar. Tesiste mahsur kalan HECU askerleriyle iş birliği yapar, yalnız devam etmesi gereken yerlerde dev yaratıklarla savaşır. Black Mesa'dan ayrılmak bir yana, fark etmeden daha da derinlere iner ve kendini çıkmaza sokar. Orada Xen'in önemli yaratıklarından birini öldürdükten sonra, kendini bir anda G-Man ile bulur. Black Mesa faciasını kısaca özetleyen G-Man, onda büyük bir potansiyel keşfettiğini söyler ve Gordon Freeman'a yaptığı gibi Adrian Shephard'ı da zaman boşluğuna hapseder.

Dış bağlantılar
Half-Life: Opposing Force

Steam

Opposing Force
1999 video oyunları
Amerika Birleşik Devletleri'nde geliştirilen video oyunları
Microsoft Windows oyunları
Video oyunu genişleme paketleri
Valve Corporation oyunları
Kurguda kitle imha silahları
Kapak resmi aranan video oyunları
Konusu Amerika Birleşik Devletleri'nde geçen video oyunları

Half-Life: Opposing Force


වර්ඩ්පෑඩ් යනු වින්ඩෝස් 95 සිට ඉහලට ඇති සියලුම මයික්‍රොසොෆ්ට් වින්ඩෝස් මෙහෙයුම් පද්ධති තුල අන්තර්ගත වචන සකසනයකි. මෙය නෝට්පෑඩ් වලට වඩා උසස් වන අතර මයික්‍රොසොෆ්ට් වර්ක්ස් වචන සකසනය සහ මයික්‍රොසොෆ්ට් වර්ඩ් වලට සමාන වේ. මයික්‍රොසොෆ්ට් රයිට් විසින් මෙය ප්‍රතිස්ථාපනය කරන ලදී.

වර්ඩ්පෑඩ්


Jacques Langlade de Montgros, né le  au Petit-Quevilly (Seine-Maritime), est un militaire français. Général de corps d'armée, il est directeur du renseignement militaire depuis le .

Biographie

Origines familiales
Jacques Langlade de Montgros est un membre de la famille de Langlade.

Formation
Il est élève de l'École spéciale militaire de Saint Cyr de 1988 à 1991 (promotion Général Delestraint), dont il est diplômé avec la mention assez bien. À l'issue de sa formation, il choisit de servir dans l'arme blindée et cavalerie et intègre l'École de cavalerie de Saumur.

Il suit une formation à l', à Fort Knox, en 1997.

Il est élève à l'École de guerre de 2003 à 2004.

De 2014 à 2015, il est auditeur à la  session de l'Institut des hautes études de défense nationale.

Carrière militaire
En 1992, il rejoint le  régiment de hussards parachutistes de Tarbes, puis il est affecté au  régiment de hussards en 1995. De retour au  régiment, il commande un escadron en 1997 qui se déploie en République centrafricaine, au Tchad et en Bosnie.

En 2000, il rejoint la cellule communications de l'État-major des armées, puis il est envoyé en Afghanistan de 2002 à 2003 et à nouveau en 2006.

Il travaille au Centre de contrôle opérationnel des armées en 2006. De 2007 à 2010, il est affecté au bureau réservé du cabinet du ministre de la Défense, chargé des relations avec les services de renseignement du ministère.

De 2010 à 2012, il commande le  régiment de hussards parachutistes.

De 2015 à 2017, il dirige le bureau renseignement du Centre de planification et de conduite des opérations. Il intègre ensuite la cellule opérations – relations internationales du cabinet de la ministre des armées, Florence Parly. Le , il est promu général de brigade.

De  à , il dirige la 11e brigade parachutiste à Toulouse. Il est inspecteur à l'inspection de l'Armée de terre à partir du .

Du  à , Jacques Langlade de Montgros est nommé commandant de la mission de formation de l'Union européenne en République centrafricaine (EUTM RCA) à Bangui, où il succède au général Paulo Manuel Simões das Neves de Abreu. En raison de tentatives de débauchage des militaires centrafricains formés par l'EUTM RCA par les mercenaires du Groupe Wagner, l'Union européenne suspend les formations en décembre 2021. Le , il est promu général de division.

Le , il succède à Éric Vidaud à la tête de la direction du renseignement militaire ; il est élevé à la même date aux rang et appellation de général de corps d'armée.

Grades militaires
  : sous-lieutenant.
  : capitaine.
  : commandant.
  : lieutenant-colonel.
  : colonel.
  : général de brigade.
  : général de division.
  : général de corps d'armée.

Décorations
  en 2013 (chevalier en 2003).
  en 2021 (officier en 2008).
 .
 .
 .
 .
 .
 .
  Médaille des Nations unies pour UNPROFOR (Yougoslavie).
  (OTAN).
  (OTAN).

Références

Liens externes

Élève de l'École spéciale militaire de Saint-Cyr
Officier de la Légion d'honneur promu en 2013
Commandeur de l'ordre national du Mérite
Militaire français du XXe siècle
Militaire français du XXIe siècle
Général français du XXIe siècle
Direction du renseignement militaire
Famille de Langlade
Naissance en juin 1969
Naissance au Petit-Quevilly
Personnalité de la seconde guerre d'Afghanistan
Personnalité de la guerre de Bosnie-Herzégovine

Jacques Langlade de Montgros


Bernice Johnson Reagon, nascida Bernice Johnson (Condado de Dougherty, 4 de outubro de 1942) é uma líder musical, compositora, acadêmica e ativista social que, no início dos anos 1960, foi membro fundador dos Cantores da Liberdade do Comitê de Coordenação Estudantil Não-Violenta (em inglês: SNCC) no Movimento Albany no estado da Geórgia. Em 1973, fundou o conjunto feminino a cappella, intitulado "Sweet Honey in the Rock", com sede em Washington, D.C. Reagon, junto com outros membros do SNCC Freedom Singers, percebeu o poder do canto coletivo para unificar os grupos díspares que começaram a trabalhar juntos nos protestos do Freedom Summer de 1964 na Região Sul."Depois de uma música", lembrou Reagon, "as diferenças entre nós não eram tão grandes. De alguma forma, fazer uma música exigia uma expressão daquilo que era comum a todos nós (...) Essa música era como um instrumento, como segurar uma ferramenta na mão."O Movimento Albany Singing tornou-se um catalisador vital para a mudança através da música nos protestos do início dos anos 1960 da era dos Direitos Civis. Reagon dedicou sua vida à justiça social por meio da música por meio de gravações, ativismo, canto comunitário e bolsa de estudos.

Ela obteve seu PhD da Universidade Howard, tornando-se uma historiador cultural, centrado no papel da música, e é um membro emérito do corpo docente do Departamento de História da American University. Ela também foi bolsista residente na Universidade Stanford  e recebeu um doutorado honorário em música da Berklee College of Music.

Primeiros anos e educação
Bernice Johnson era filha de Beatrice e JJ Johnson, um ministro batista. Nasceu e foi criada no sudoeste da Geórgia, onde a igreja e a escola eram parte integrante de sua vida, com a música fortemente entrelaçada em ambos os ambientes. Reagon começou a frequentar a escola aos três anos de idade, quando seu professor pediu que ela fosse mais cedo, e ela passou no primeiro ano. Na época ela estava na 4.ª, 5.ª e 6.ª séries, ela foi chamada para dar aulas particulares aos alunos da 1.ª, 2.ª e 3.ª, e ela afirma que era porque havia apenas um professor. Ela entrou no Albany State College em 1959 (desde julho de 1996 na Universidade Estadual Albany), onde começou seus estudos de música. Além disso, também se tornou ativa no capítulo local para Associação Nacional para o Progresso de Pessoas de Cor e depois no SNCC. Depois de ser expulsa do estado de Albany por causa de uma prisão como ativista, ela frequentou o Spelman College por um breve período.

Posteriormente, ela voltou para Spelman para concluir sua graduação em 1970. Ela recebeu uma bolsa da Fundação Ford para fazer pós-graduação na Universidade Howard, onde obteve o título de grau PhD em 1975.

Carreira

Como ativista
A primeira manifestação de Reagon foi em protesto contra a prisão de Bertha Gober e Blanton Hall, organizada pelo SNCC junto com a prisão inicial dos dois indivíduos, pois planejavam ser presos em uma discussão durante uma reunião do SNCC. Reagon foi uma participante ativa no Movimento dos Direitos Civis da década de 1960. Ela era membro do The Freedom Singers, organizado pelo Student Nonviolent Coordinating Committee (abreviado do inglês: SNCC), para o qual também atuou como secretária de campo. Reagon explica seu primeiro encontro com o SNCC como uma confusão, pois não entendia o nome, nem sua organização, mas afirma ter entendido que eram por liberdade e tempo integral. Os Freedom Singers foram organizados por Cordell Reagon em 1962. O grupo foi o primeiro dos cantores dos direitos civis a viajar nacionalmente. Os cantores perceberam que cantar ajudava a fornecer uma saída e unificador para os manifestantes que lutavam contra o comportamento da multidão e a brutalidade policial. Graças a seus papéis no SNCC e no Freedom Singers, Reagon se tornou uma líder musical altamente respeitada durante o Movimento dos Direitos Civis.

O ativista James Forman, posteriormente, disse: "Lembro-me de ver você erguer sua linda cabeça negra, ficar de pé, seus lábios tremendo enquanto as palavras melodiosas 'Sobre minha cabeça, vejo liberdade no ar' surgiram com urgência e dor. que trouxe um sentimento de intensa renovação e compromisso de libertação. E quando veio a chamada para protestar contra as prisões, você estava na frente. Você liderou a linha. Seus pés batem no chão sujo com uma certeza de direção. Você caminhou orgulhosamente cantando 'esta pequena luz minha', e as pessoas ecoaram, 'brilhe, brilhe, brilhe.'"

Como acadêmica
Em 1974, Reagon foi nomeada historiadora cultural em história da música no Smithsonian Institution, onde dirigiu um programa chamado Black American Culture em 1976,  e, mais tarde, foi curadora de história da música para o Museu Nacional de História Americana. Ida Jones, da Smithsonian Institution, declarou em nome do trabalho inicial de Reagon no museu: "A Dr. Reagon coletou fotografias, partituras e outras fontes primárias e secundárias que narram o desenvolvimento da tradição da música sacra afro-americana desde seu nascimento durante o período da escravidão até a criação de concertos espirituais, gospel música, jazz e a performance da canção de protesto no século seguinte à Emancipação." Em 1989, ela foi premiada com uma MacArthur Fellowship. Depois que Reagon concluiu suas atividades em 1993, ela continuou a trabalhar em canções de protesto afro-americanas como curadora emérita.

Ela ocupou o cargo de Distinguished Professor of History na American University (AU) em Washington D.C. de 1993 a 2003. Desde então, Reagon foi nomeada Professora Emérita de História da AU e detém o título de Curadora Emérita do Smithsonian.

Na música
Reagon afirmou que cresceu em uma igreja sem piano, então sua música inicial foi a cappella e seus primeiros instrumentos foram as mãos e os pés, e ela explica: "essa é a única maneira de lidar confortavelmente com a criação de música". Quando Reagon fala sobre sua criação na cultura musical, ela explica que até mesmo sua educação inicial foi fortemente envolvida com a música, não apenas com a igreja. Reagon diz que sua professora levava os alunos para fora para jogar jogos que envolviam cantar com as mãos e os pés, bem como com a voz. Também houve competições entre os alunos, e Reagon conquistou o primeiro lugar quando criança ao concorrer contra os alunos mais velhos recitando Langston Hughes, "I've Known Rivers". Reagon é especialista em história oral afro-americana, performance e tradições de protesto. Ela atuou como consultora musical, produtora, compositora e intérprete em vários projetos de filmes premiados, notadamente produções da rede de televisão PBS, como Eyes on the Prize (1987) (no qual ela também apareceu) e The Civil War (1990). Reagon também foi destaque em um filme, "We Shall Overcome" que tratava da música e sua colocação no movimento, sendo produzido pela Ginger Records e feito por Henry Hampton, o mesmo criador de Eyes on The Prize. Reagon afirmou: "Atualmente, venho como um 'conversor de canções', alguém que equilibra conversa e música na criação de uma conversa ao vivo com aqueles que se reúnem ao som da minha voz." Reagon afirmou: "Atualmente, venho como um 'conversor de canções', alguém que equilibra conversa e música na criação de uma conversa ao vivo com aqueles que se reúnem ao som da minha voz."

Reagon se juntou a seu primeiro e único coro gospel quando ela tinha onze anos, que foi organizado por sua irmã na Igreja Batista Mont Early. Ela e o coro ouviam a estação de rádio local WGPC para aprender o evangelho negro para o coro recitar. Quando criança, os Five Blind Guys eram seu quarteto favorito. Reagon afirma que seus modelos em termos de música são Harriet Tubman, Sojourner Truth e Bessie Jones, porque eles ajudaram sua compreensão do canto tradicional e da luta por justiça. Ela também vê o diácono Reardon como importante para seu trabalho como historiadora que estuda as tradições sagradas de adoração afro-americanas e afirma que ele impactou seu desenvolvimento espiritual e musical.

Reagon gravou vários álbuns pela Folkways Records, incluindo Folk Songs: The South, Wade in the Water, and Lest We Forget, Vol. 3: Sing for Freedom.

Honrarias

 Em 1991, Reagon recebeu o prêmio Candace da National Coalition of 100 Black Women;
 Em 1996, Reagon ganhou o Prêmio Isadora Duncan;
 Outros prêmios notáveis incluem o 9º Prêmio Anual Heinz em Artes e Humanidades concedido em 2003.

Vida pessoal
Em 1963, casou-se com Cordell Reagon, outro membro do The Freedom Singers. A filha deles, Toshi Reagon, também é cantora e compositora.

Reagon acredita que "os desafios da vida não devem paralisá-lo, eles devem ajudá-lo a descobrir quem você é". Ela acredita que os negros criaram seu próprio mundo. Os afro-americanos tiveram que usar qualquer território à sua disposição para criar um povo. E aquele território não era terra, era cultura. Ela também disse que muito foi feito porque a cultura negra era a única coisa que os negros podiam chamar de sua. É por isso que ela sente que a cultura negra é a mais poderosa do mundo.

Pessoas vivas
Nascidos em 1942
Alunos da Universidade Howard
Bolsistas MacArthur
Ativistas afro-americanos
Cantores de música cristã contemporânea dos Estados Unidos
Cantores de folk dos Estados Unidos
Cantores afro-americanos
!Mais Teoria da História na Wiki (Mais Pretas)

Bernice Johnson Reagon


Esta é uma relação de pessoas notáveis que morreram durante o ano de 2023.

Mortes por mês

Ver também
Wikipédia:Wikidata/Mortes recentes

Mortos em 2023

Mortes em 2023


Pingu este un serial elvețian de desene animate pentru copii, creat de Otmar Gutmann, produs în perioada 1988-2000 pentru televiziunea elvețiană de către The Pygos Group (mai demult Trickfilmstudio). Se concentrează pe o familie de pinguini antropomorfi care trăiesc la Polul Sud. Personajul principal este Pingu.

Seria a început inițial cu patru sezoane, din 7 martie 1990 până la 9 aprilie 2000, produse la postul de televiziune Schweizer Fernsehen. Pingu a câștigat un premiu BAFTA. Cea de-a cincea și a șasea serie au fost produse de companiile britanice HIT Entertainment și Hot Animation.

Un motiv pentru succesul internațional al lui Pingu este lipsa de limbaj vorbit în realitate: aproape toate dialogurile se află într-o "limbă de pinguin" inventată în stil grammelot, care constă în bâlbâili, mormăieli și caracteristica sa sporadică "Nug! Nug!", întorcându-și ciocul într-o formă de megafon. Acest zgomot de semnătură este scris ca "Noot noot!" în cultura populară. În primele 4 serii, toate personajele au fost interpretate de actorul italian de voce Carlo Bonomi, folosind un limbaj de zgomote pe care el deja îl dezvoltase și îl folosea pentru La Linea. În seriile 5 și 6, actorii de voce au fost David Sant și Marcello Magni.

Referințe

Seriale elvețiene
Seriale de animație
Seriale britanice de televiziune
Seriale de televiziune din 1990

Pingu


ඇලබාමා යනු,  එක්සත් ජනපදයෙහි අග්නිදිග ප්‍රදේශයෙහි පිහිටි ජනපදයකි. උතුරින්  ටෙනසී වෙතින්ද, නැගෙනහිරින් ජෝර්ජියා වෙතින්ද, දකුණින් ෆ්ලොරිඩා සහ මෙක්සිකෝ බොක්ක වෙතින්ද සහ, බටහිරින් මිසිසිපි වෙතින්ද එය මායිම් වී ඇත.

ඇලබාමා


Gräfenberg noktası ya da kısaca G noktası, os pubis kemiğinin arkasında üretrayı çevreleyen duyarlı bir jenital bölge. Alman jinekolog Ernst Gräfenberg'e atfen isimlendirilmiştir. G noktasının aşırı şekilde erojen olduğu ve kadın orgazmının sadece klitoris değil G-noktası tarafından da ve çok güçlü bir şekilde tetiklenebileceği iddia edilmektedir.

G noktasının cinsellikteki önemi son 10 yılda artan bir şekilde tartışılmaya başlanmıştır.

Konumu itibarıyla cinsel ilişki esnasında yeterli bir şekilde uyarılamadığı için, genelde birçok kadının bu erojen noktadan habersiz bir şekilde yaşadığı iddia edilir.
Uyarı için en iyi yol, partnerin avucu yukarı bakacak şekilde orta parmağını 2. boğuma kadar sokarak hafifçe kıvırması ve parmak ucuyla vajina duvarını ileri geri uyarmasıdır.

Dış bağlantılar
 G Noktası (Grafenberg Noktası) Nedir?

Kadın üreme organları
Vajina

G noktası


Phil Imray (22 de febrero de 1984 en Hereford) es un futbolista inglés naturalizado neozelandés que juega de arquero en el Miramar Rangers.

Carrera
Debutó en 1999 en el Worcester City, donde solo jugó un año. Pasó en 2001 a Archdales y ese mismo año partió a Nueva Zelanda para jugar en el Western Suburbs. En 2004, frente a la creación del Campeonato de Fútbol de Nueva Zelanda, en la región de Wellington se creó una franquicia para jugar dicho campeonato, el Team Wellington. Imray fue uno de los jugadores de los clubes wellingtonianos llamado para participar en la escuadra del equipo. Jugó en el Team Wellington hasta que en 2006 pasó al YoungHeart Manawatu pero solo jugó una temporada, regresando en 2007 al equipo de la capital neozelandesa. Jugó hasta 2012, exceptuando dos cortos períodos en 2008 y 2011 en los que estuvo a préstamo en el Wellington Phoenix, reemplazando a Glen Moss (lesionado en 2008) y Mark Paston (lesionado en 2011). Firmó con el Wairarapa United pero regresó al Team Wellington a principios de 2013. A mediados de ese año pasaría al Miramar Rangers.

Clubes

Referencias

Futbolistas de Inglaterra
Futbolistas nacionalizados en Nueva Zelanda
Futbolistas del Team Wellington
Futbolistas del Wellington Phoenix Football Club
Futbolistas del Western Suburbs
Futbolistas del Manawatu United
Futbolistas del Miramar Rangers

Phil Imray


جزيرة لانتاو وتعني حرفيا الرأس الخشن، هي أكبر جزيرة في هونغ كونغ تقع في مصب نهر اللؤلؤ. إداريا، تتبع لمقاطعة الجزر، إلا أن جزء صغير في شمال شرق الجزيرة يتبع إلى مقاطعة تسوين وان. تبلغ مساحتها 146.38 كيلومتر مربع. كانت الجزيرة سابقا موقع لبعض قرى الصيد الهادئة، إلا أنها تحولت في السنوات الأخيرة بشكل كبير مع تطور عدة مشاريع للبنى التحتية، بما في ذلك مطار هونغ كونغ الدولي الجديد، نغونغ بينغ 360 و وديزني لاند هونغ كونغ.

التاريخ
تظهر القطع الأثرية المكتشفة في جزيرة إلى أن الأنشطة البشرية ترجع إلى العصر الحجري الحديث والعصر البرونزي. على سبيل المثال، يعتقد أن المنحوتات الصخرية على شيك بيك تعود إلى العصر البرونزي، في حين أن دائرة الحجر في فان لاو هي على الأرجح من العصر الحجري الحديث. يقع كلا الموقعين على الساحل الجنوبي الغربي للجزيرة.

كانت تعرف الجزيرة في الماضي البعيد باسم هاي تاي شان (大奚山). كانت كثيرا ما تظهر في خرائط الملاحة بسبب قربها من البحر على الطريق الرئيسي في جنوب الصين.

في عام 1276 ، فرٌت أسرة سونغ الجنوبية إلى قوانغدونغ بالقوارب هربا من الغزو المغولي، وتركوا الإمبراطور دي غونغ وراءهم. تركز أمل المقاومة على اثنين من الأمراء الصغار، الأخوان غونغ دي. تم إعلان الولد الأكبر سنا تشاو شي البالغ من العمر تسعة سنوات إمبراطورا وفي عام 1277، لجأ البلاط الإمبراطوري إلى خليج سيلفرماين (موين وو) وعلى جزيرة لانتاو، وفي وقت لاحق إلى ما يعرف اليوم بمدينة كولون.

كان الملح ينتج بطريقة غير مشروعة في جزيرة لانتاو. تم اكتشافه ذلك من قبل الحكام الصينيين خلال القرن السادس عشر، فأمر أمراء الحرب المحليين آنذاك بقتل العديد من سكان الجزيرة جراء ذلك.

كانت جزيرة لانتاو جنبا إلى جنب مع توين مون من بين أولى المستوطنات التجارية الأوروبية في نهر اللؤلؤ، التي أنشأها التجار البرتغاليين في أوائل القرن الرابع عشر. تخلى البرتغال عن هذه المستوطنات حول 1517، في أعقاب هزيمتهم ضد القوات الصينية. أصبحت الجزيرة في وقت لاحق مركزا تجاريا هاما بالنسبة لبريطانيا، قبل وقت طويل من إظهارهم الاهتمام بجزيرة هونغ كونغ.

استخرجت الفضة من موي مو حتى القرن التاسع عشر.

كانت لانتاو موقعا رئيسيا في المقاومة ضد اليابانيين خلال الحرب العالمية الثانية. حيث أن حركة المقاومة استفادت من المناطق المشجرة في الجزيرة، والوديان العميقة من أجل تنظيم الكمائن ونقل الإمدادات. اكتسبت حركة المقاومة سمعة جيدة لصلابتها ومثابرتها خلال الحرب وحتى اندحار الاحتلال الياباني في عام 1945.

الخصائص الجغرافية
تتكون جزيرة لانتاو أساسا من التضاريس الجبلية. وتبلغ مساحتها تقريبا 146 كيلومتر مربع، فهي أكبر جزيرة في هونغ كونغ، وتعادل حوالي ضعف حجم جزيرة هونغ كونغ. ترتفع قمة لانتاو (934 م) وهي أعلى نقطة في الجزيرة. وهي ثاني أعلى نقطة في هونغ كونغ بعد قمة مو تاي شان، وتعادل تقريبا ضعف ارتفاع قمة فيكتوريا في جزيرة هونغ كونغ. كثيرا ما يشار إلى جزيرة لانتاو باسم "رئتي هونغ كونغ"، وذلك بسبب وفرة الغابات الأصلية والندرة النسبية للمشاريع السكنية الشاهقة التي تميز جزيرة هونغ كونغ وكولون.

تعداد السكان
جزيرة لانتاو لديها كثافة سكانية منخفضة نسبيا بوجود 45,000 نسمة فقط يعيشون هناك، مقارنة مع 1.4 مليون نسمة في جزيرة هونغ كونغ. تنتشر المستوطنات في جميع أنحاء الجزيرة، ولكل منها خصائصها المميزة. كان للانتهاء من أعمال مطار هونغ كونغ الدولي في تشيك لاب كوك في عام 1998 دور كبير في تغيير صورة الشمال الغربي لجزيرة لانتاو، حيث أن قرية تونغ تشونغ القديمة الهادئة أصبحت مدينة جديدة وموطنا لأكثر من 25,000 نسمة من أكثر من 30 دولة.

مناطق الجذب السياحي

يقع تمثال بوذا تيان تان (أو "بوذا العملاق") على هضبة نغونغ بينغ وهو تمثال بروني لبوذا بارتفاع 85 قدما كما يوجد العديد من الأديرة والمطاعم بالقرب منه. يمكن للزوار أن يتوجهوا في مدة 25 دقيقة بركوب تلفريك نغونغ بينغ من تونغ تشونغ إلى هضبة نغونغ بينغ.

نغونغ بينغ 360 هو تجربة سياحية جديدة، والذي يجمع بين تلفريك بطول 5.7 كم مع رحلة إلى تمثال بوذا أكبر تمثال برونزي جالس لبوذا في الهواء الطلق في العالم.

وانظر أيضا
 جزيرة هونغ كونغ

مراجع

جزر هونغ كونغ

جزيرة لانتاو

جزيرة لانتاو


Munçak, geyikgiller (Cervidae) familyasında sınıflanan Muntiacus cinsindeki geyiklere verilen isimdir. Çıkardıkları ses nedeniyle havlayan geyik diye de tabir edilirler. Bilinen en eski geyik türü olan ve 15 ile 35 milyon yıl önce ortaya çıktığı sanılan munçakların izlerine Fransa ve Almanya'daki Miyosen döneminden kalma kalıntılarda rastlanmıştır.

Günümüzde bu tür geyikler Güneydoğu Asya'ya özgüdür ve Hindistan'dan güney Çin, Tayvan ve Endonezya adalarına kadar bir alanda bulunur. Çin munçağı İngiltere'ye getirilmiş ve artık bazı alanlarda yaygın olarak bulunmkatadır. Tropik havanlar olmaları nedeniyle belirli kızgınlık dönemleri olmadığından yılboyunca çiftleşebilirler. Ilıman ülkelere getirilen hayvanlar bu davranış özelliklerini korumuştur.  Erkek munçakların büyüyebilen küçük boynuzları vardır ancak bölge için dövüşmek amacıyla daha çok fildişi gibi aşağıya doğru uzayan büyük köpekdişlerini kullanırlar.

Munçak önemli ölçüdeki kromozom varyasyonları ve son zamanlarda ortaya çıkarılan yeni türleri nedeniyle evrimsel araştırmalar için ilginç bir türdür.

Türler
 Hint munçağı, Bayağı munçak (Muntiacus muntjak)
 Çin munçağı, Reeves munçağı (Muntiacus reevesi)
 Kara munçak, Kıllı göğüslü munçak (Muntiacus crinifrons)
 Fea munçağı (Muntiacus feae)
 Borneo sarı munçağı (Muntiacus atherodes)
 Roosevelt munçağı (Muntiacus rooseveltorum)
 Gongşan munçağı (Muntiacus gongshanensis)
 Dev munçak (Muntiacus vuquangensis)
 Truong Son munçağı (Muntiacus truongsonensis)
 Yaprak munçağı (Muntiacus putaoensis)

Kaynakça
 The Ecology of the Reeves Muntjac (Muntiacus reevesi) (İngilizce)

Munçak


Alghero (sardisk: L'Alguer, S'Alighèra, L'Alièra) er en by og en kommune (comune) i provinsen Sassari i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 7 meters højde og har 44.023 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 225,40 km² og grænser til kommunerne Olmedo, Putifigari, Sassari, Uri og Villanova Monteleone.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Sassari

Alghero


Între două fronturi (1914-1918) este un roman istoric, autobiografic, existențialist și de analiză psihologică scris de Dr. Dominic Stanca, medic militar de front în timpul Primului Război Mondial.

Cartea are la bază pagini din jurnalul autorului din timpul războiului, dezvăluind experiența anilor de luptă în linia întâi. În același timp, este o frescă exemplară a dramei românilor din Austro-Ungaria, târâți într-un război fratricid.

Rezumat

Cartea cuprinde două mai părți. Prima parte rememorează evenimentele din perioada petrecută pe Frontul de Est, succesivă perioadei petrecute ca medic militar la Viena, iar a doua parte descrie evenimentele petrecute pe Frontul din Italia.

Scriere și publicare
Cartea a apărut la Cluj la Editura Patria în 1935 și a avut 324 de pagini.

Receptarea operei
Lucrarea a primit în ședința din 10 ianuarie 1936 Premiul  "I. Heliade Rădulescu" din partea Academiei Române.

Analiză literară

Cartea aparține literaturii cu origine în tragica experiență a Primei Conflagrații Mondiale, literatură care s-a constituit într-un atac la eroismul mitizant și de paradă, specific perioadei anterioare anului 1914 și, a fost în fapt o pledoarie pentru pacifism.

Documentarea realității
Absolvent al Facultății de Medicină din Cluj, Dr. Dominic Stanca a fost în timpul Marii Conflagrații medic al Regimentului 3 Husari.

Stil literar
Romanul constituie un document istoric fracționat în  micronarațiuni  memorialistice într-o manieră  postmodernă, prin care paginile de jurnal ale autorului din timpul Marelui Război sunt conjugate cu interpretări memorabile ale trăirilor și sentimentelor, pe tema răului provocat de om împotriva semenului său. Războiul este văzut astfel ca un dezgustător și tragic complot împotriva ființei umane, iar textul autorului devine o curajoasă excursie într-o lume a zbuciumului sufletesc, protagonistul fiind suspendat între propria sa datorie ca militar și iubirea de neam. Acest zbucium aduce în lumină frământările adânci ale ființei scriitorului, dar relevă și o complexă geometrie interioară a personajului principal, geometrie capabilă să țină piept absurdului.

Există două instanțe narative, zvârcolirile permanente ale eroului principal și ființa națională a românilor  ardeleni periclitată și aflată în derivă. Din text, se conturează disperarea celui obligat să-și închege o identitate personală autentică, în condițiile în care militarul a fost obligat împotriva voinței și principiilor sale să întoarcă arma împotriva confraților săi. Pe de altă parte, același text reconstituie imaginea identitară  etnică a prsonajului, imagine care a fost subiectul consecințelor câtorva sute de ani de mutilare ideologică.

Timpul – care alunecă pe furiș, se constituie într-un suprapersonaj al romanului.

Aprecieri critice
Conform lui Paul Cernat, romanul lui Stanca despre Primul Război Mondial este remarcabil.

Referințe

Lectură suplimentară
 Ciupercă, Livia;  O carte cât o Istorie; Editura Pim; Iași; 2012, 2013

Cărți din 1935
1935 în literatura română
Jurnale
Literatură românească despre Primul Război Mondial

Între două fronturi (1914-1918)