Nemrut Dağı ya da Nemrut Stratovolkanı, Bitlis'in Ahlat, Güroymak ve Tatvan ilçeleri sınırları içerisinde, Doğu Anadolu Bölgesi'nde yer alan yüksek dağlardan biridir. Dağın büyük bölümü Ahlat ilçesi sınırları içerisinde bulunmaktadır. Van Gölü'nün batısına düşer. Nemrut, uyuyan aktif bir yanardağdır ve 1441 yılında son kez lav çıkışı olmuştur. Tepesindeki kraterde Nemrut Gölü yer alır. Krater etrafında, en yüksek tepe olan Sivritepe 2935 m, Doğu Nemrut Tepesi 2625 m, güneydeki Tursuktepe 2828 m ve batıda Nemrut Dağı Tepesi 2801 m yüksekliktedir.

Coğrafi konumu
Nemrut Stratovolkanı, Doğu Anadolu Bölgesi'nde Van Gölü'nün batı kıyısında yer alır. Nemrut Volkan Dağı, 38° 37' 10'' kuzey enlemi, 42° 14' 28'' doğu boylamında; Van Gölü, Muş Ovası, Nazik Gölü ve Bitlis Vadisi arasında volkanik patlamalar sonrası oluşmuş, Tatvan'ın 12 km batısında bulunan sönmüş bir volkandır.

Bitlis ili sınırları içerisinde yer alan Nemrut Stratovolkanı'nı doğuda Van Gölü ve Tatvan ilçesi, batıda Muş Ovası, güneyde Bitlis ili, kuzeyde ise Ahlat ve Nazik gölü sınırlamaktadır. Nemrut Stratovolkanı, Tatvan ilçesine yaklaşık 25 km uzaklıktadır. Bölge, bitki örtüsü bakımından oldukça fakirdir. Bölgeyi Ahlat Düzlüğü, Nemrut Stratovolkanı, Van-Muş havzası ve Bitlis Masifi olmak üzere dört coğrafi bölgeye ayırmak mümkündür. Nemrut Stratovolkanında ki yerleşim merkezleri güneyde Tatvan, batıda Güroymak, kuzeydoğuda Ahlat ilçeleri ve kuzeyde Ovakışla beldesidir.

Fiziksel özellikleri
Bitlis il sınırları içinde, Van Gölünün batısında, volkanik bir dağ. Çember biçimli olan dağın yukarı bölümü şiddetli patlamalarla eski sivriliğini kaybetmiş, genişlemiş ve bir krater meydana getirmiştir. Genç bir yanardağ olan Nemrut Dağı'nın volkan bacasından püskürtülen lavlar, yanlarda eğimli olarak üst üste katlar hasıl etmiştir. Nemrut Stratovolkanı, tabakalı volkanlar (stratovolkan) sınıfından, Kuvaterner döneminde oluşmuş, Anadolu'nun önemli yanardağları arasındadır. Nemrut Krateri'nin en son 1411 ve 1441 yıllarında faaliyet gösterdiği yazılı kaynaklarda belirtilmektedir. Güncel krater kenarındaki enine kesitlerde iki farklı piroklastik (volkanik çökel) tabakanın varlığı, 30 yıl ara ile gerçekleşen bu iki patlamayı belgelemektedir. Nemrut Stratovolkanı'nın günümüz kaldera görünümünü almasının yaklaşık 100 bin yıl önce olan büyük patlaması sonucu gerçekleştiği düşünülmektedir. Bu patlamada dağın 4100 m civarında olan yüksekliğinin şiddetli bir kaldera patlaması sonucu en yüksek tepesi olan Sivritepe (2935 m) düzeyine indiği topoğrafik analizler ile belirlenmiştir.
Dağın kuzey ve kuzeydoğuya dönük yamaçları az, güney ve güneydoğuya bakan yamaçları ise fazla meyillidir. Üst Pliosen de önce andezit sonra bazalt ve proklastik materyal çıkarak oluşmaya başlayan volkan, Pleistosen'de ve sonraki tarihi çağlarda faaliyet göstermiştir. Yanardağ genellikle andezit ve bazaltlardan meydana gelmiştir. Daha genç olan bazalt akıntıları Bitlis vadisini takiben güneye doğru akmıştır. Holosen'de meydana gelen çökmeler ise volkana şimdiki görünümüne benzer bir şekil kazandırmıştır. Bu bakımdan Nemrut kalderası önce patlamaların sonra da çökmenin oluşturduğu bir depresyondur.

Jeoloji
Nemrut Dağı, Doğu Anadolu Bölgesi'nde Van Gölü'nün batısında yer alan bir volkandır. Yükseltisi 2935 m olan Nemrut volkanın zirvesinde çapı 6 km'yi bulan ve dik yamaçlar ile çevrili daire şekilli bir kaldera bulunur. Kalderanın batısında bir göl yer alır. Jeolojik kayıtlara göre  Nemrut volkanından son lav çıkışları 1441, 1597 ve 1692 yıllarında yaşanmıştır. 1441 yılında, halk arasında "Kantaşı Mevkii" olarak adlandırılan yerde, aktivite sonucu lav akıntıları yaklaşık 10 km2'lik bir alanda etkili olmuştur. Günümüzde Nemrut volkanından sıcak gazlar çıkmaktadır. Jeologlar Türkiye'nin faaliyete geçebilecek en "riskli" yanardağı olarak, Bitlis sınırlarında yer alan Nemrut Dağı'nı göstermektedirler.

İklim özellikleri
Burada farklı bölgelere ait bitkilerin bir arada yaşamaya devam etmesi, göl seviyelerinin hemen hemen sabit kalması, yağış ve buharlaşma dengesinin kurulmuş olması, buranın bir mikroklimaya sahip olduğunu göstermektedir.

Bitlis deresinden esen ılık rüzgârlar, bulutları buraya sürüklemekte ve nemrut tepelerine çarpan bulutların yoğunlaşmasıyla ilkbaharda ve sonbaharda yağmurun, kışın ise karın, özellikle, Tatvan ile Bitlis arasında kalan, yüksek ve geniş, Rahva düzlüğüne yağdığı görülmektedir. Yağışlar nedeniyle Bitlis kenti 1041,5 mm'lik yıllık yağış ortalamasıyla Karadeniz Bölgesi'nin bazı istasyonlarını bile geride bırakmaktadır. Nemrut kalderasında en soğuk -5.9 °C ile Ocak, en sıcak ise 18.5 °C ile Temmuz ayıdır. Ortalama sıcaklık ise 5.7 °C'dir. Serin ve nemli bir iklime sahiptir. Burada doğal vejetasyon içinde %4.6 oranında Akdeniz florasının bitkileri bulunur. Dahası, yağış miktarı Sivri Tepe'de 1450 mm'yi, Güneydeki Turşuk Tepe'de ve Nemrut Tepesi'nde ise 1400 mm'yi bulmaktadır.

Hidrografik özellikleri ve termal değeri
En çarpıcı renklerin ve ışık oyunlarının gözlenebildiği Nemrut Gölü'nün suları tatlı ve soğuktur. Su örneklerinin analizi berrak, renksiz, kokusuz ve normal içme suyu lezzetinde olduğunu göstermiştir. Suyu, radyoaktivite açısından normal sınırlardadır. pH asitlik derecesi 7.4 ile hafif alkalidir. Nitoplankton bakımından oldukça zengin olan Nemrut Gölü'nde 1986 yılında az sayıda bırakılan aynalı sazan balığı, kısa sürede çoğalmış ve balıkçılık yapılabilecek seviyeye gelmiştir. Balıkların göl ortamında yaşayabilmeleri ve her şeyden önemlisi kısa sürede çoğalabilmeleri, gölde turizme yönelik balıkçılık faaliyetlerinin yapılabileceğini göstermiştir.

Nemrut Gölü ile Ilı Göl'ün önceleri birleşik olduğu, sonra dan meydana gelen iki küçük tümsek ile birbirinden ayrıldıkları sanılmaktadır. Bu tümsekler blok lavlardan oluştuğundan iki göl arasında sızıntı şeklinde su geçişleri olmaktadır. Zira iki gölün seviyeleri birbirine eşit durumdadır. Yaklaşık 1.2 km2 yüzölçümüne sahip Ilıgöl, gerek göl tabanından ve gerekse gölün çevresinden karışan sıcak sular sebebiyle, kış mevsiminde 40 °C'ye, yaz mevsiminde ise 60 °C'ye kadar ulaşan sıcaklığa sahiptir. Bu suyun içinde çözünmüş halde bulunan mineral madde miktarı sıcaklığın da etkisiyle oldukça yüksek olup, 1758,4 lt/mg'a ulaşmaktadır. Bazı asalaklar dışında canlı hayata imkân vermeyen göl suları, genellikle romatizma tedavisinde kullanılmaktadır. Yakın çevreden gelen ziyaretçiler üç dört gün kadar çadır ve çardaklarda kalarak günde 2-3 kez banyo yapmaktadırlar. Ilı Göl'ün yaklaşık 160 m doğusundaki yarıklardan çıkan sıcak buharın ise astım, bronşit, romatizma ve böbrek hastalıklarına iyi geldiği söylenmektedir. Ayrıca, bu sıcak buhar mağaralarının olması buranın önemli bir jeotermal enerji potansiyeli taşıdığı fikrini doğurmuştur. Bu amaçla MTA (Maden Tetkik ve Arama Kurumu), kalderanın doğusunda sondajlar yaparak araştırmalarda bulunmuştur. Ancak bu araştırmanın sonuçları, gizlik kaydı taşıdığından henüz yayınlanmamıştır. Çıkan sıcak su buharlarının magmatik olmadığı, buradan geçen yer altı sularının ısınarak yeryüzüne çıktığı sanılmaktadır.

Bazı çevreler tarafından, kalderanın kenarından bir delik açarak, göldeki suyun dışarı alınması yoluyla çevredeki köylerin arazilerinin sulanması fikri ortaya atılmıştır. Bu çılgınca bir düşüncedir. Çünkü buradaki göllerin suları havzaya yağan yağmur ve kar sularından oluşmakta başka kaynak bulunmamaktadır. Buradaki suyun tarım amaçlı da olsa dışarıya drene edilmesiyle göl suları tamamen kuruyacak ve havza bir daha eski haline gelmemek kaydıyla bir çöle dönüşecektir. Ayrıca etraftaki birçok bitki de yok olacak, hayvanlar da burayı terk edecektir. Nitekim, Nevşehir'deki Acıgöl'de ve Adilcevaz'daki Aygır Gölü'nde benzer bir teşebbüs, ekolojik dengenin bozulması sebebiyle terk edilmiştir.

Nemrut Krateri ve Nemrut  Krater Gölü
Nemrut volkanının kalderası elips şeklinde olup doğu-batı yönünde büyük çapı 7500 m, kuzey-güney yönünde küçük çapı ise 6000 m'dir. Nemrut Dağı'nın tepesinde bulunan Türkiye'nin en büyük krater gölü. Nemrut Dağının, çapı 6 km kadar olan geniş ve derin krateri vardır. Göl, kraterin batı yarısını işgal eder. Deniz seviyesinden yüksekliği 2400 metre, yüzölçümü ise 10 km2'dir. Gölün kuzey-güney uzunluğu 4800 m, doğu-batı yönünde ise 2700 m'dir. Gölün suları tatlıdır. Taban seviyesi 2247 m olan kalderanın çevresinde yükseklikleri 5000–600 m olan dik yamaçlar bulunmaktadır. Kalderanın doğu kesiminde çökmelerden sonra meydana gelen püskürmelerle oluşan obsidyen konileri bulunmaktadır ki bunlardan Göl Tepesi 2485 m yüksekliğe ulaşır. Nemrut Gölünün kuzey ucuna yakın bir yerde Ilıgöl bulunmaktadır. Dairevi bir şekil gösteren gölün çapı takriben 500 m'dir ve en derin yeri 10 m olarak tespit edilmiştir Nemrut gölü gibi onun suları da tatlıdır. Nemrut volkanının etek kısmında lav ve tüf platoları geniş yer kaplar, kuzeyindeki volkanik rölyef içinde lav akıntılarının set yaparak oluşturduğu Nazik Gölü bulunur. 1870 m yükseklikteki göl 32 km2'dir.

Kaldera'nın içerisinde 5 göl, çok sayıda lav çıkış merkezi, lav hunisi, sıçratma konisi, sıcak su kaynakları ve 6 adet mağara mevcuttur. Göllerden en büyüğü olan Nemrut Gölü, bir hilal şeklinde ve 15km2'lik bir yüzölçümüne sahiptir. Gölün deniz seviyesinden yüksekliği 2247 metre, Van Gölü'nden ise 600 metre yüksekliktedir. Kaldera'nın batı kesiminde, tabanda Nemrut Gölü bulunur. Bir hilal şeklinde ve yaklaşık 15km'lik bir yüz ölçümüne sahip Nemrut Gölü'nün yüzeyi, deniz seviyesinden 2247 metre, Van Gölü'nden ise 600 metre yüksekliktedir. Volkanik malzeme; cüruf, sünger taşı ve obsidyenden oluşmaktadır. Yöredeki kayaçlar incelendiğinde bazalt, andezit ve trakitlerden oluşan ve akışkan türleri ile kül, tüf, pomza ve ignimbirit gibi volkanik yağış ile oluşan kayaçlardan meydana geldiği görülür.

Nemrut Dağı  kaplıcası, Nemrut Dağı'nın kraterindedir. Tesisi bulunmayan kaplıcanın 60 derece sıcaklıkta olan suyu romatizma ve deri hastalıklarına iyi gelmektedir.

Nemrut Kalderası'nda kaç göl var?
"Nemrut'un üç gölünden biri sıcak, ikisi soğuk" başlığıyla Hürriyet Gazetesi'nde 13 Ağustos 2012 tarihinde yayınlanan Yıldırım Güngör imzalı gezi yazısından o bölümler şöyle;

"Bitlis'teki Nemrut krater gölleri, 2010'da Avrupa Komisyonu'nca yürütülen Avrupalı Seçkin Destinasyonlar projesinde Türkiye'yi temsil etmişti. Zirvedeki ana gölün yüzölçümü 13 kilometrekare, en derin noktası 150 metre. 600 metre uzunluğundaki Ilıgöl'ün sığ suları yazın 60 dereceye kadar ısınıyor. Göltepe'nin doğusundaki Küçükgöl ise elips şeklinde. Bitlis merkezine karayoluyla 26 kilometre uzaklıktaki göllerin çevresinde 6 saati bulan yürüyüşler yapabilirsiniz.

Van Gölü'nün etrafında yükseklerde serin yürüyüş yapılacak birçok etap var. Artos ve Süphan dağları bu bölgedeki riski olmayan ama ciddi efor gerektiren iki önemli serin yürüyüş rotası. Hava çok sıcak bile olsa gölgeye girildiğinde müthiş bir sıcaklık farkı yaşanıyor.

Artos ve Süphan'daki iki zorlu yürüyüş parkuruna alternatif, üçüncü seçenek olan Nemrut Dağı ise fazla efor gerektirmeyen keyifli bir rota.

Nemrut kalderası, Doğu Anadolu Bölgesi'nin hem yükseklik açısından hem de bilimsel açıdan önemli yürüyüş güzergahlarından. Bitlis'in Tatvan ve Ahlat ilçelerinin ortak değeri olan Nemrut Dağı 3 bin metrenin üzerindeki yüksekliğinin yanı sıra kraterin içindeki gölleriyle de dikkat çekiyor. Bir zamanlar Doğu Anadolu Bölgesi'nin bu bölümünü ateş çemberine çeviren Nemrut, son aktivitesini 1443'te gerçekleştirmiş. Şimdilerde sakin gözükse bile, sürprizlere açık. Aslında aktif bir volkan Nemrut. Yani bir aktivitenin görülme olasılığı oldukça fazla. Kraterdeki bazı küçük deliklerden çıkan gazlar bunun en güzel delili.

Resimler

Ayrıca bakınız
 Türkiye'deki dağlar listesi
 Türkiye'deki yanardağlar
 Akdoğan Gölü

Kaynakça

  Arınç,K., 1997. Korunup Değerlendirilmesi Gereken Bir Doğa Harikası: Nemrut Yanardağı. Bitlis Valiliği Yay. No:3.
 Karaoğlu, Ö., Özdemir, Y., Tolluoğlu, A.Ü., Karabıyıkoğlu, M., Köse, O&J.F.Froger. 2005.* Madde işaretli liste ögesi Stratigraphy of the volcanic products around Nemrut Caldera: implications for reconstruction of the caldera formation, Turkish Journal of Earth Sciences, 14, 123-143 Özdemir, A., 2007. Nemrut Kayak Tesisi Jeolojik, Hidrojeolojik ve Jeofizik Etüdü. 80s. (Yayınlanmamış) Özdemir, Y., Karaoğlu, Ö., Tolluoğlu, U.A. and Güleç, N., 2005. Volcanostratigraphy and petrogenesis of the Nemrut Stratovolcano  (East Anotolıan High Plateau): The most recent post collisional volcanism in Turkey. Checemical Geology, 226,189,211 Kuzucuoğlu C., Christol A., Mouralis D., Doğu A.-F., Akköprü E., Fort M., Brunstein D., Zorer H., Fontugne M., Karabiyikoğlu M., Scaillet S., Reyss J.-L., Guillou H. 2010. Formation of the Upper Pleistocene terraces of Lake Van (Turkey). J. Quaternary Sci., Vol. 25 pp. 1124–1137. ISSN 0267-8179 http://emlakansiklopedisi.com/wiki/nemrut-kalderasi-bitlis''

Dış bağlantılar
Madencilik Türkiye

http://www.bitlis.bel.tr/yeni/icerik_detay.php?menu=3&kategori=14&altkategori=0&icerik=127

Dipnotlar

Türkiye'deki stratovolkanlar
Kalderalar
İnaktif yanardağlar
VEI-6 yanardağlar
Bitlis ilinin dağları
Tatvan
Obsidyen
İkibinlikler
Türkiye'deki Önemli Kuş Alanları

Nemrut Dağı (Bitlis)


An Chimonobambusa microfloscula in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Mcclure. An Chimonobambusa microfloscula in nahilalakip ha genus nga Chimonobambusa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chimonobambusa

Chimonobambusa microfloscula


Mitsuo Hama (japanisch , Hama Mitsuo, auch in der Schreibung: ; * 20. September 1933 in Shiojiri, Präfektur Nagano; † 22. Februar 2011 in Matsumoto, Präfektur Nagano) war ein japanischer Schriftsteller und Jugendbuchautor.

Leben
Mitsuo studierte an der Shinshū-Universität Erziehungswissenschaften. Nach seinem Abschluss arbeitete er als Vorsitzender der "Gesellschaft für Jugendliteratur Shinshū". Gemeinsam mit Takahashi Chūji und Wada Noboru gab er die Zeitschrift "Tōge no hata" () heraus. 1970 debütierte er mit "Waga haha no shozo" (, Das Bildnis unserer Mutter). Für Haru yo koi () erhielt er 1979 den Literaturpreis Roter Vogel, für "Renga no kisetsu" () erhielt er 1983 den Tsukahara-Kenjirō-Literaturpreis.

2011 starb Mitsuo im Alter von 77 Jahren an einer Lungenentzündung im Krankenhaus von Matsumoto.

Weblinks
 Webseite der Gesellschaft für Jugendliteratur Shinshū (japanisch)

Einzelnachweise

Autor
Literatur (Japanisch)
Literatur (20. Jahrhundert)
Pseudonym
Japaner
Geboren 1933
Gestorben 2011
Mann

Mitsuo Hama


Alpiarça  belediyesi, Portekiz'in Alentejo bölgesine bağlı Lezíria do Tejo altbölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucaklar
Belediyede aynı adı taşıyan tek bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

Lezíria do Tejo'nun belediyeleri

Alpiarça


Azienda Costruzioni Auto Mini S.p.A. war ein italienischer Hersteller von Automobilen.

Unternehmensgeschichte
Das Unternehmen aus Catania begann 1984 mit der Produktion von Automobilen. 1988 endete die Produktion. Der Markenname lautete ACAM.

Fahrzeuge
Das Unternehmen stellte Kleinstwagen mit Einbaumotoren von Piaggio her. Das Modell Nica gab es sowohl als Dreirad als auch vierrädrig. Für den Antrieb sorgten luftgekühlte Motoren mit 125 cm³ oder 218 cm³ Hubraum. Das Modell Galassia, auch Zeta genannt, folgte 1987. Dessen Motor hatte lediglich 50 cm³ Hubraum.

Literatur

 George Nick Georgano: The Beaulieu Encyclopedia of the Automobile, Volume 1 A–F. Fitzroy Dearborn Publishers, Chicago 2001, ISBN 1-57958-293-1 (englisch)

Ehemaliger Pkw-Hersteller (Italien)
Ehemaliges Unternehmen (Sizilien)
Catania
Gegründet 1984
Aufgelöst 1988

Azienda Costruzioni Auto Mini


Kastavska čitalnica bila je prva hrvatska čitaonica u Istri, koju su osnovali istarski domoljubi u Kastvu 1866.

Pozadina
Iako je Istra kroz cijelu povijest bila hrvatska pokrajina s većinskim hrvatskim stanovništvom, talijanski ekstremisti smatrali su da je Istra talijanska pokrajina i da je treba pripojiti Italiji. Taj pokret, iredentizam, naročito se razbuktao nakon ujedinjenja Italije. Talijanski iredentisti u Istri su provodili nasilnu talijanizaciju hrvatskog i slovenskog stanovništva, protiv čega su se pobunili hrvatski intelektualci. Pošto im je političko djelovanje bilo ograničeno, mogli su djelovati samo kulturno.

Povijest
Kastavska čitalnica osnovana je 27. prosinca 1866. u priobalnom gradiću Kastvu. Prvi predsjednik postao je Vjekoslav Vlah, a prvi tajnik Antun Rubeša. Kastavska čitalnica bila je prva hrvatska čitaonica u Istri, koja je služila okupljanju inteligencije i građanstva. Oblikujući kulturno-povijesnu djelatnost, Čitalnica je odigrala važnu ulogu u povijesti kastavštine i Istre. Članovi Čitalnice zaslužni su za organiziranje Prvoga Tabora Hrvata Istre i Kvarnera u svibnju 1871., te za otvaranje niza čitaonica u Istri i Kvarneru. Čitaonica u Velom Lošinju otvorena je već 1867., a čitaonica u Puli 1869.

Istaknuti predstavnici
Vjekoslav Vlah
Antun Rubeša
Ernest Jelušić
Dr. Fran Bachmann
Andrija Marotti
Matko Laginja
Matko Mandić
Vjekoslav Spinčić

Izvori
Povijest: Kastavska čitalnica - kulturni otpor protiv talijanizacije (1866.)
Hrvatski narodni preporod
Kastav

Kastavska čitalnica


José Manuel González-Páramo (Madrid, 9 de agosto de 1958) es un economista y banquero español, consejero ejecutivo de BBVA desde 2013. Licenciado en Ciencias Económicas por la Universidad Complutense de Madrid (1980), M.A. y M.Phil  en Economía por la Universidad de Columbia en Nueva York (1984 y 1985) es también Doctor en Ciencias Económicas, Universidad Complutense de Madrid y la Universidad de Columbia de Nueva York.

En 2003 fue condecorado con la Gran Cruz del Orden de Alfonso X el Sabio.

Antiguo becario Fulbright, es vicepresidente de la Fundación Consejo España-EE.UU., miembro de la Academia Europea de Ciencias y Artes desde el año 2000, y ha recibido numerosas distinciones, incluyendo la Medalla Carlos V de la Cámara de Comercio Hispano-Alemana por su contribución a una Europa más unida, Premio Institut D'Estudis Financers a la Excelencia Financiera por su trayectoria profesional en 2010 y Premio del Círculo de Empresarios. Además,fue investido como Doctor Honoris Causa en junio de 2011 por la Universidad de Málaga. Y en mayo de 2015, fue elegido académico de número por el pleno de la Real Academia de Ciencias Morales y Políticas, donde ocupa la medalla número 22, que ostentaba el economista José Barea Tejeiro.

Trayectoria profesional
Desde diciembre de 2016, es presidente para Europa de TransAtlantic Business Council(TABC) . Anteriormente presidía en Europa el TransAtlantic Business Dialoge(TABD) , organismo dependiente del TABC y con el que se fusiona en diciembre de 2016.

Fue miembro del Consejo de Administración de BBVA de junio de 2013 a febrero de 2020 y Chief Officer, Global Economics, Regulation & Public Affairs, y Chairman del International Advisory Board de 2018 a 2020. Desde 2013 es Presidente de European DataWarehouse GmbH , la primera iniciativa europea que desde el sector privado responde a la necesidad de dotar a los mercados de titulización de estándares elevados de transparencia.

Entre 2004 y 2012 ha sido miembro del Comité Ejecutivo y del Consejo de Gobierno del Banco Central Europeo (BCE). . También ha sido miembro del Comité para la Estabilidad del Sistema Financiero Global del Banco de Pagos Internacionales. En 2012 se incorporó como profesor al IESE Business School.

Fue miembro del Consejo de Gobierno y de la Comisión Ejecutiva del Banco de España (1994-2004).

Entre 1985 y 1994 fue asesor económico en diferentes instituciones públicas y privadas, incluyendo el Ministerio de Economía y Hacienda y el Banco de España. También ha realizado labores de asesoría y consultoría en materias presupuestarias, fiscales y monetarias para instituciones como la Comisión Europea, el FMI y el Banco Mundial. Ha participado y dirigido grupos de trabajo en el Banco de Pagos Internacionales y la OCDE.

En 1988 accedió a una Cátedra de economía en la UCM, universidad en la que ha impartido cursos de Economía Pública, Economía Europea y Gestión Pública. Ha desarrollado cursos avanzados en análisis económico de las políticas públicas en el Centro de Estudios Monetarios y Financieros, entre otros centros académicos. Sus publicaciones se han concentrado en las políticas monetarias y fiscales, la economía europea, los mercados financieros, los efectos económicos del gasto público y los impuestos, los costes y beneficios de las políticas de estabilización de precios.

Referencias

Académicos de la Academia Europea de Ciencias y Artes
Alumnado del Colegio Nuestra Señora del Recuerdo
Banco Central Europeo
Grandes cruces de la Orden de Alfonso X el Sabio
Doctores honoris causa por la Universidad de Málaga
Catedráticos de la Universidad Complutense de Madrid
Miembros del Consejo de Administración del BBVA
Nacidos en Madrid

José Manuel González-Páramo


Die Internationale Fach-Ausstellung für Büro-Organisation (IFABO) war eine Messe für Informationstechnik in Wien und fand von 1970 bis 2002 jährlich im Wiener Messezentrum statt.

Peter Noever begründete 1970 zusammen mit Helmut R. Scholz und H. Laszlo die IFABO, als erste Veranstaltung, die allen Firmen des Sektors Büroorganisation die Möglichkeit bot, ihre Produkte dem österreichischen Fachpublikum zu präsentieren. Die IFABO '70 fand im Februar 1970 im Wiener Messepalast statt.

Die Messe fand bis 2000 im Frühling statt, ein Termin, der mit Gründung der viel größeren CeBIT in Hannover problematisch wurde. Daher verlegte man 2001 den Termin auf September. Zugleich wurde ein Alterslimit von 18 Jahren eingeführt. Doch auch diese Änderungen waren nicht zielführend. Wegen des schlechten Verlaufs 2002 wurde die Messe eingestellt. 2003 sollte es als Nachfolge die "enter" geben, die allerdings wegen mangelnder Aussteller-Anmeldung abgesagt werden musste.

Einzelnachweise

Informationstechnikmesse
Messe in Österreich
Erstveranstaltung 1970
Letzte Veranstaltung 2002


Panamerikamesterskabet i håndbold for kvinder 2017 var det 14. panamerikamesterskab for kvinder gennem tiden, og turneringen med deltagelse af ti hold blev afviklet i perioden 18. - 25. juni 2017 i Buenos Aires, Argentina. Den skulle oprindeligt for første gang have været spillet i Canada med Toronto som værtsby, men den 15. marts 2017 offentliggjorde PATHF, at de canadiske arrangører havde måtte opgive værtskabet for mesterskabet, og at det var blevet flyttet til Argentina, som dermed blev værtsland for anden gang.

Mesterskabet blev vundet af Brasilien, som i finalen besejrede Argentina med 30-28, og som dermed vandt panamerikamesterskabet for kvinder for fjerde gang i træk og 10. gang i alt. Bronzemedaljerne gik til Paraguay, som i bronzekampen vandt med 24-22 over Uruguay, og som dermed vandt medaljer ved mesterskabet for første gang.

Ud over titlen som panamerikamester spillede holdene også om tre pladser ved VM i håndbold 2017 i Tyskland. De tre VM-pladser gik til de tre bedst placerede hold: Brasilien, Argentina og Paraguay.

Slutrunde

Hold

Slutrunden havde deltagelse af ti hold, der fordelte sig som følger.
 Værtslandet var automatisk deltager:

 De tre bedste hold fra det foregående mesterskab:

   - meldte afbud.

 Tre hold fra Nordamerika og Caribien - de tre bedste hold fra NorCa-mesterskabet 2017, der spilledes 30. marts - 3. april 2017 i Río Grande, Puerto Rico:

 Et hold fra Mellemamerika - vinderen af Centralamerikamesterskabet 2016, der blev blev spillet i Managua, Nicaragua i perioden 22. - 26. november 2016:

 Fire hold fra Sydamerika (ingen kvalifikation, eftersom kun fire hold tilmeldte sig):

Indledende runde

Gruppe A

Gruppe B

Semifinaler og finaler

Placeringskampe om 5.- til 8.-pladsen

Placeringskamp om 9.- til 10.-pladsen

Rangering

Hædersbevisninger

MVP

Samira Rocha fra Brasilien blev kåret som mesterskabets mest værdifulde spiller.

All star-hold

Statistik

Topscorere

Referencer

Eksterne henvisninger
PATHF - Panamericano Adulto Femenino Buenos Aires 2017
Posiciones | Panamericano Adulto Femenino Buenos Aires 2017
Handball World Archive – Women Handball XIV Panamerican Championship 2017

2017 (kvinder)
Håndbold i 2017
Kvindehåndbold
Håndbold i Argentina

Panamerikamesterskabet i håndbold 2017 (kvinder)


කමල් ගුණරත්න ශ්‍රී ලංකා යුද්ධ හමුදාවේ සේවය කර විශ්‍රාම ලැබූ හමුදා නිලධාරියෙකි. විශ්‍රාම ගන්නාවිට මේජර් ජෙනරාල් වරයෙකි.

අාශ්‍රිත ලිපි
 රණමඟ ඔස්සේ නන්දිකඩාල්

කමල් ගුණරත්න


Millis est une ville du Comté de Norfolk dans l'État du Massachusetts.

Elle a été incorporée en 1885.

Sa population était de  en 2020.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Comté de Norfolk (Massachusetts)
Town au Massachusetts

Millis (Massachusetts)


WWWQ (99.7 FM) is a commercial radio station licensed to Atlanta, Georgia, carrying a Top 40 (CHR) format known as "Q99.7". Owned by Cumulus Media, WWWQ serves the Atlanta metropolitan area as the regional affiliate for The Daly Download with Carson Daly and is the flagship station of The Bert Show and Elliott & Nina. WWWQ's studios are located in the Atlanta suburb of Sandy Springs, while the station transmitter resides in Atlanta's Druid Hills neighborhood. In addition to a standard analog transmission, WWWQ broadcasts over three HD Radio channels with the second and third subchannels simulcast over low-power FM translators and is available online.

History

Early years (WLTA)
The station first signed on the air as WLTA on November 5, 1963.  It was owned by Atlanta FM Broadcasters and had an easy listening format, playing 15 minute sweeps of instrumental cover versions of popular songs, along with Hollywood and Broadway showtunes.  In 1974, the station was acquired by the Susquehanna Broadcasting Company.

Oddly, one of its most popular music blocks in the late 1970s was Golden Sundays, created and hosted by Jim Rich.  It was a rock & roll oldies specialty show, heard from 8 to 10 p.m., originating live from a restaurant in Sandy Springs.  To appeal to younger listeners, WLTA began playing several soft vocals each hour.   Around 1980, the playlist was approximately 50% vocals and 50% instrumentals; over time, the station gradually eliminated the instrumentals, switching to Soft Adult Contemporary.  During the 1979-80 NHL season, WLTA served as the flagship station of the Atlanta Flames hockey team in their final season before being sold and moved to Calgary.

Warm 100 (WRMM/WARM-FM)
In 1983, after WSB-FM also changed to Soft AC, WLTA increased its tempo and opened up its announcers' personalities, and would change call letters to WRMM and rebrand as "Warm 100." By 1985, with digital-tuning radios taking over from analog dials, the station began calling itself "Warm 99," since modern radios would show the dial position as 99.7 MHz.  That did not sit well with WSB-FM's parent company,  Cox Radio, who would sue, claiming "copyright infringement."  In a landmark case, Cox v. Susquehanna Broadcasting, the judge was handed a digital radio and asked to tune to 100.0 MHz. There was no signal, because it was between channels. To find the nearest station, he pressed the "scan" button, and it stopped on WKHX-FM at 101.5 MHz. Next, he entered 99.0 MHz, which again is between channels and so contained no signal. Scanning from there, the radio hit 99.7.

In his precedent-setting decision, the federal district judge stated that on a radio dial "a radio station's frequency is its address" and one cannot copyright an address. He ruled in favor of Warm 99.  A short time later, WSB-FM became known as "B98.5."  WRMM would adjust its call letters slightly around this time, switching to WARM-FM.

Power 99 (WARM-FM/WAPW)

At 3 p.m. on March 5, 1986, Warm 99 went head-to-head with dominant local Top 40 station WZGC, and flipped to the format as "Power 99.7." The new format launched with "The Power of Love" by Huey Lewis & the News. Z-93 eventually lost its lead, and shifted to a more rhythmic contemporary format as "Hot New Z-93" before flipping to classic rock in January 1989.  WARM-FM changed its call letters to WAPW on February 10, 1988, and would rebrand as the more familiar "Power 99."

By the early 1990s, "Power 99" was considered to be one of the dominant Top 40 stations in the Southeast. However, declining ratings, as well as the success of Nirvana at the end of 1991 and the subsequent rise of "alternative" music, gave station management pause. In early September 1992, Susquehanna brought in Will Pendarvis to host an all-alternative program on weeknights called "Power 99 On the Edge". After receiving a solid amount of positive feedback, the station decided to make the full switch.

99X (WNNX)

On October 26, 1992, at Noon, "99X" made its debut, with "Video Killed The Radio Star" by The Buggles being the first song played.  A month later, on November 27, 1992, the WAPW call letters were replaced with WNNX.

99X became one of the most influential alternative rock stations in the United States, and played a key role in breaking numerous acts during its early years. Music director Sean Demery's push behind The Cranberries' "Linger" in 1993 helped earn the band national attention in the U.S.  On a trip to Australia in early 1995, program director Brian Phillips brought back a copy of fledgling band Silverchair's debut EP, which the station began to spin. The day after the release of the group's debut album Frogstomp, the band gave its first US performance at the Roxy in Atlanta as a "99X Freeloader Show."

WNNX's personalities during this era included Steve Barnes, Jimmy Baron, Leslie Fram, Steve Craig, Sean Demery, Will Pendarvis, Fred "Toucher" Toettcher and Rich Shertenlieb; the latter two would later find success in Boston as hosts of Toucher and Rich on WBZ-FM. The station also hosted a weekly live performance series named Live X.

On May 5, 2006, Cumulus Media acquired Susquehanna Radio and all of its stations, including WNNX and sister station Q100. Over the next 20 months, Cumulus continued to support WNNX's alternative rock format, despite a noticeable decline in the Arbitron ratings.

Q100/Q99.7 (WWWQ)
The current format for WWWQ originated on January 23, 2001, on 100.5 FM, when that frequency was reallocated to the Atlanta radio market from Anniston, Alabama. On January 11, 2008, Cumulus announced they would move the Top 40/CHR format of "Q100" from 100.5 to 99.7, and move "99X" to the HD2 sub-channel of 99.7 and 99x.com, on January 25. The final song on "99X" at 99.7 was "Good Riddance (Time of Your Life)" by Green Day. The call signs between the two stations would swap on January 29. (The current WNNX would flip to a mainstream rock format as "Rock 100.5", before flipping to a classic alternative format under the "99X" branding in December 2022.)

Under Cumulus ownership, WWWQ briefly moved to a Hot AC format in 2009, but by 2010, had returned to CHR.

On January 2, 2019, WWWQ rebranded as "Q99.7".

Current programming
Weekday programming includes The Bert Show, Yvonne Monet, Jade', and Eliott. Weekend programming includes The Daly Download with Carson Daly.

WWWQ-HD2

WNNX signed on HD Radio operations in December 2004, with WNNX-HD2 carrying classic alternative rock branded as "99XS". Along with the format and call sign switches between WNNX and WWWQ on January 25, 2008, WNNX-HD2 (renamed WWWQ-HD2) adopted the former alternative rock format heard on WNNX, retaining the 99X brand. WWWQ-HD2 would add a simulcast via low-power translator W250BC (97.9 FM) on April 16, 2009. This simulcast would be moved to W258BU (99.1 FM) on June 9, 2011; following a few days of airing on both translators, as well as a period of stunting, W250BC would flip to a 80s/90s hits format branded as "Journey 97.9", this time relaying WWWQ's HD3 subchannel. A power increase for W258BU included a frequency change to 98.9 FM on September 15, 2011, using the W255CJ calls.

WWWQ-HD2 dropped the "99X" format for the first time on September 1, 2012, flipping to active rock as "The Bone". This format was incorporated into WNNX's format on February 1, 2013, with WWWQ-HD2 flipping to country-leaning Contemporary Christian as "98.9 The Walk"; by August 25, 2013, the subchannel and translator switched to oldies (as "Oldies 98.9") and switched again to Nash Icon on August 15, 2014. A stunt with Christmas music under the "Warm 98.9" brand began over WWWQ-HD2 on November 23, 2015, and was followed by a week-long stunt with adult contemporary starting on December 26; both the subchannel and translator reverted to alternative rock as "99X" at Midnight on January 1, 2016.

WWWQ-HD2 would temporarily lose its translator simulcast on April 12, 2018, when W255CJ was ordered off-air by the FCC due to interference complaints by WWGA in Tallapoosa. Following installation of a directional antenna to protect WWGA's signal, W255CJ resumed operations on December 21, 2018.

WWWQ-HD3
WWWQ-HD3 launched with the debut of "Journey 97.9" on June 9, 2011, promoted as a "journey" through 1980s and 1990s popular music. This format was dropped on September 4, 2012, in favor of a loop of the then-current Top 20 popular music songs, as well as newer hit music, modeled after SiriusXM's now-defunct Top 20 on 20 channel. Branded "Q100 20 @ 97.9", this was meant to compete with WWPW, which flipped to CHR the week before. On November 25, 2014, WWWQ-HD3 and W250BC flipped to classic hip hop as "OG 97.9", several hours before Radio One-owned WAMJ-HD2 flipped to the same format.

References

External links

FM translators

WWQ
WWQ
Contemporary hit radio stations in the United States
Radio stations established in 1963
1963 establishments in Georgia (U.S. state)
Cumulus Media radio stations

WWWQ


Sven Harald Lückner (* 27. März 1957 in Mariestad) ist ein ehemaliger schwedischer Eishockeyspieler und -trainer sowie -funktionär.

Karriere

Als Spieler
Harald Lückner begann seine Karriere als Eishockeyspieler in seiner Heimatstadt in der Nachwuchsabteilung von Mariestad BoIS. Von dort wechselte er zum Färjestad BK, für dessen Profimannschaft er in der Saison 1975/76 sein Debüt in der Elitserien, der neu gegründeten höchsten schwedischen Spielklasse, gab. Beim Färjestad BK entwickelte sich der Flügelspieler rasch zum Führungsspieler, woraufhin er im WHA Amateur Draft 1977 in der siebten Runde als insgesamt 66. Spieler von den Houston Aeros ausgewählt wurde. Zudem wählten ihn die New York Islanders im NHL Amateur Draft 1977 in der siebten Runde als insgesamt 121. Spieler aus. Da er im folgenden Jahr jedoch nicht von den Islanders unter Vertrag genommen wurde, war er der erste Spieler in der Geschichte der National Hockey League, der ein zweites Mal gedraftet werden durfte. Im NHL Amateur Draft 1978 wurde er in der vierten Runde als insgesamt 56. Spieler von den Vancouver Canucks ausgewählt, jedoch blieb er erneut bei seinem Stammverein Färjestad BK, mit dem er in den Jahren 1981, 1986 und 1988 jeweils den schwedischen Meistertitel gewann. In der Saison 1988/89 war der Schwede als Spielertrainer für Sparta Sarpsborg aus der höchsten norwegischen Spielklasse tätig, ehe er seine Karriere als Aktiver im Alter von 32 Jahren beendete.

Als Trainer
In der Saison 1999/2000 war Lückner als Team-Manager für die U20-Junioren seines Stammvereins Färjestad BK aus der J20 SuperElit tätig. Von 2000 bis 2003 betreute er den HV71 aus der Elitserien als Cheftrainer. Zur Saison 2003/04 übernahm er das Amt als Cheftrainer beim Mora IK aus der zweitklassigen Allsvenskan und erreichte mit seiner Mannschaft auf Anhieb den Aufstieg in die Elitserien, in der ihm mit Mora in der folgenden Spielzeit der Klassenerhalt gelang. Von 2005 bis 2008 stand er beim Elitserien-Teilnehmer MODO Hockey hinter der Bande. Mit MODO gewann er in der Saison 2006/07 erstmals als Trainer den schwedischen Meistertitel. Für diese Leistung wurde er als Årets Coach, Schwedens Trainer des Jahres, ausgezeichnet. 2008 kehrte Lückner zum Mora IK zurück, der in der Zwischenzeit wieder in die zweite Liga abstiegen war. Dort wurde er im Dezember 2011 entlassen, unterschrieb jedoch bereits einen Monat später einen Vertrag beim Elitserien-Teilnehmer Linköpings HC. Dort beendete er die Saison 2011/12, trat aber im Anschluss im professionellen Eishockey nicht mehr in Erscheinung.

International
Für Schweden nahm Lückner im Juniorenbereich an der U19-Junioren-Europameisterschaft 1976, bei der er mit seiner Mannschaft die Silbermedaille gewann, sowie den U20-Junioren-Weltmeisterschaften 1976 und 1977 teil. Im Seniorenbereich stand er im Aufgebot seines Landes bei den Olympischen Winterspielen 1980 in Lake Placid, bei denen er mit seiner Mannschaft die Bronzemedaille gewann, sowie bei der Weltmeisterschaft 1981, bei der er mit Schweden die Silbermedaille gewann.

Erfolge und Auszeichnungen
 1981 Schwedischer Meister mit dem Färjestad BK
 1986 Schwedischer Meister mit dem Färjestad BK
 1988 Schwedischer Meister mit dem Färjestad BK
 2004 Aufstieg in die Elitserien mit dem Mora IK (als Trainer)
 2007 Schwedischer Meister mit MODO Hockey (als Trainer)
 2007 Årets Coach

International
 1976 Silbermedaille bei der U19-Junioren-Europameisterschaft
 1980 Bronzemedaille bei den Olympischen Winterspielen
 1981 Silbermedaille bei der Weltmeisterschaft

Elitserien-Statistik

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Schweden)
Eishockeyspieler (Färjestad BK)
Eishockeyspieler (Sparta Warriors)
Eishockeytrainer (Linköping HC)
Eishockeytrainer (MODO Hockey)
Eishockeytrainer (HV71)
Eishockeytrainer (Mora IK)
Eishockeyfunktionär (Schweden)
Olympiateilnehmer (Schweden)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1980
Schwedischer Meister (Eishockey)
Schwede
Geboren 1957
Mann

Harald Lückner


යශෝදා () හෙවත් යසෝදා යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ක්‍රිෂ්ණ දෙවියන්ගේ හදාගත් මව වන අතර ඇය හින්දු ආගමේ පුරාණික ග්‍රන්ථවල එන නන්දගේ බිසවක ද වේ. භගවත පුරාණය තුළ සඳහන් වන්නේ වසුදේව විසින් දේවකීට උපන් පුත්‍රයා වූ ක්‍රිෂ්ණ ඔහු උපන් රාත්‍රියේ දී ගෝකුලයේ විසූ යශෝදා සහ නන්ද වෙත ලබාදී ඒ වෙනුවට ඇගේ දියණිය වූ යෝග්මායාව හුවමාරු කරගැනුණේ ක්‍රිෂ්ණව දේවකීගේ සොහොයුරා වූ කංසගෙන් ආරක්ෂා කරගැනීමටයි. කංස එවකට මථුරාවේ රජු විය.

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි
 ක්‍රිෂ්ණ සහ යොශෝදාගේ කථාව
 යශෝදා විස්තරය

ක්‍රිෂ්ණට සම්බන්ධ ජනයා
හින්දු පුරාණෝක්තිවේදයේ ජනයා
මහාභාරතයේ චරිත

යශෝදා


Tasarım (dizayn, ) bir planın, bir nesnenin ya da bir inşa sürecinin (mimarî çizimler, mühendislik çizimleri, vb.) meydana getirilmesine denir. Elizabeth Adams Hurwitz tarafından kısa ve öz olarak "gerekli olanın araştırılması" şeklinde tanımlanmıştır. Genellikle tatbikî sanatlar ve görsel sanatlar, mühendislik, mimarî, peyzaj ve diğer yaratıcı işler çerçevesinde ele alınır. Hem bir isim, hem de bir fiil (tasarlamak) olarak kullanılır. Tasarlamak, yeni bir nesne veya ürün (makine, mobilya, endüstriyel ürün vb.), mekân ve alan (yapı, peyzaj) için bir plan oluşturma ve geliştirme sürecine işaret eder. Tasarı ise hem son plan veya taslak (bir çizim, modelleme vb.) ya da bir plan veya taslağın sonucu (üretilen bir nesne, ürün, mekân ve alan) için kullanılır.

Fakat günümüzde tasarımın birçok alanı vardır. Görsel sanatlar içinde en bilinenlerinden grafik tasarım olmak üzere mimarlık, iç mimarlık, mühendislik, peyzaj tasarımı, endüstriyel tasarım ve moda tasarımı örnek gösterilebilir.

Tasarım türleri

İletişim tasarımı

 Kitap tasarımı
 Marka tasarımı
 Sergi tasarımı
 Film başlığı tasarımı
 Grafik tasarımı
 Hareketli grafik tasarım
 Posta tasarımı
 Baskı tasarımı
 Bilgi tasarımı
 Eğitici tasarım
 Haber tasarımı
 Perakende tasarım
 Trafik işareti tasarımı
 Yazı tipi tasarımı
 Video tasarımı
 Görsel mağazacılık

Çevresel tasarım
 Mimari aydınlatma tasarımı
 Bina tasarımı
 Güneş enerjili bina tasarımı
 Ekolojik tasarım
 Çevresel etki tasarımı
 Bahçe tasarımı
 Bilgisayar destekli bahçe tasarımı
 Sağlıklı topluluk tasarımı
 Otel tasarımı
 İç mimarlık
 İç tasarım
 Deneyimsel iç tasarım
 Anahtar tasarım
 Peyzaj mimarlığı
 Sürdürülebilir peyzaj mimarlığı
 Peyzaj tasarımı
 Mekansal tasarım
 Kentsel tasarım

Endüstriyel tasarım
 Otomotiv tasarımı
 Otomotiv süspansiyon tasarım süreci
 CMF tasarımı
 Oluklu kutu tasarımı
 Elektrikli gitar tasarımı
 Mobilya tasarımı
 Sürdürülebilir mobilya tasarımı
 Donanım arayüz tasarımı
 Motosiklet tasarımı
 Ambalaj tasarımı
 Fotoğraf lens tasarımı
 Ürün tasarımı
 Yapım tasarımcısı
 Duyusal tasarım
 Hizmet tasarımı

Etkileşim tasarımı
 Çalışan deneyimi tasarımı
 Oyun tasarımı
 Video oyunu tasarımı
 Donanım arayüz tasarımı
 Simge tasarımı
 Sürükleyici tasarım
 Bilgi tasarımı
 Sonik etkileşim tasarımı
 Kullanıcı deneyimi tasarımı
 Kullanıcı arayüzü tasarımı
 Web grafik tasarımı

 Sanat tasarımları
 Kamusal sanat tasarımı
 Seramik
 cam tasarımı
 Moda tasarımı
 Kostüm tasarımı
 Takı tasarımı
 Çiçek tasarımı
 Oyun sanat tasarımı
 Mülk tasarımı
 Sahne tasarımı
 Ses tasarımı
 Sahne/set aydınlatma tasarımı
 Tekstil tasarımı

Mühendislik tasarımları
 Algoritma tasarımı
 Davranışsal tasarım
 Kazan tasarımı
 Veri tabanı tasarımı
 İlaç tasarımı
 Elektrik sistemi tasarımı
 Deneysel tasarım
 Filtre tasarımı
 Geometrik tasarım
 İş tasarımı
 Entegre devre tasarımı
 Devre tasarımı
 Fiziksel tasarım
 Güç ağı tasarımı
 Mekanizma tasarımı teorisi
 Nükleer silah tasarımı
 Nükleik asit tasarımı
 Organizasyon tasarımı
 Süreç tasarımı
 Merkezî işlem birimi tasarımı
 Protein tasarımı
 Araştırma tasarımı
 Sosyal tasarım
 Yazılım tasarımı
 Uzay aracı tasarımı
 Stratejik tasarım
 Sistem tasarımı

Yaklaşımlı tasarımlar
 Etkinlik merkezli tasarım
 Uyarlanabilir web tasarımı
 Duygusal tasarım
 Beyin fırtınası
 Komiteye göre tasarım
 Sözleşmeye göre tasarım
 C-K teorisi
 Tasarım kapatma
 Katılımcı tasarım
 Konsept odaklı tasarım
 Yapılandırma tasarımı
 Bağlamsal tasarım
 Sürekli tasarım
 Beşikten beşiğe tasarım
 Yaratıcı problem çözme
 Yaratıcılık teknikleri
 Kritik tasarım
 Tasarım kurgu
 Savunma tasarımı
 Tasarım–teklif–inşa
 Tasarım–yapı
 Mimar liderliğindeki tasarım–inşa
 Yaygın tasarım
 Alan tabanlı tasarım
 Ekolojik tasarım
 Enerji nötr tasarımı
 Mühendislik tasarım süreci
 Olasılık tasarımı
 Hataya dayanıklı tasarım
 Çerçeve odaklı tasarım
 Montaj odaklı tasarım
 Davranışsal tasarım
 Üretilebilirlik tasarım
 Altı Sigma Tasarımı
 Test odaklı tasarım
 X odaklı tasarım
 İşlevsel tasarım
 Üretici tasarım
 Geotasarım
 İnsan merkezli tasarım
 Üst düzey tasarım
 Kapsayıcı tasarım
 Entegre tasarım
 Entegre borda tasarımı
 İstihbarat tabanlı tasarım
 Yinelemeli tasarım
 KİSS ilkesi
 Düşük seviyeli tasarım
 Metatasarım
 Zihin haritası
 Modüler tasarım
 Yeni Dalga
 Nesne yönelimli tasarım
 Açık tasarım hareketi
 Parametrik tasarım
 Katılımcı tasarım
 Platform tabanlı tasarım
 Politika tabanlı tasarım
 Süreç merkezli tasarım
 Kamu yararı tasarımı
 Rasyonel tasarım
 Yenileyici tasarım
 Güvenilirlik mühendisliği
 Araştırmaya dayalı tasarım
 Sorumluluk odaklı tasarım
 Duyarlı web tasarımı
 Güvenli yaşam tasarımı
 Sürdürülebilir tasarım
 Sistemik tasarım
 Sistem odaklı tasarım
 Tablosuz web tasarımı
 Kısıtlar teorisi
 Yukarıdan aşağıya ve aşağıdan yukarıya tasarım
 Dönüşüm tasarımı
 Nesiller arası tasarım
 TRIZ yaratıcı problem çözme
 Evrensel tasarım
 Herkes için Tasarım
 Kullanım merkezli tasarım
 Kullanım merkezli tasarım
 Kullanıcı merkezli tasarım
 Empatik tasarım
 Kullanıcı yeniliği
 Değer odaklı tasarım
 Değere duyarlı tasarım
 Gizlilik tasarımına göre
 Tasarım seçimi
 Tasarım bilgi işlem
 Tasarım kontrolleri
 Tasarım kültürü
 Tasarım akışı
 Tasarım liderliği
 Tasarım yönetimi
 Tasarım işaretçisi
 Tasarım yöntemleri
 Tasarım deseni
 Tasarım örüntüsü
 Tasarım bilimi
 Tasarım koşusu
 Tasarım stratejisi
 Tasarım teorisi
 Tasarım odaklı düşünme

İlgili tasarımlar
 Tasarım özeti
 Tasarım değişikliği
 Tasarım klasiği
 Tasarım yarışması
 Mimari tasarım yarışması
 Öğrenci tasarım yarışması
 Tasarım direktörü
 Tasarım eğitimi
 Görsel tasarım öğeleri ve ilkeleri
 Tasarım mühendisi
 Tasarım firması
 Tasarım geçmişi
 Tasarım bilgisi
 Tasarım dili
 Tasarım hayatı
 Tasarım yükü
 Tasarım müzesi
 Tasarım paradigması
 Tasarım mantığı
 Tasarım incelemesi
 Tasarım özellikleri
 Tasarım çalışmaları
 Tasarım stüdyosu
 Tasarım teknolojisi

Ayrıca bakınız
 Tasarım aracı
 Tasarımcı

Kaynakça

Tasarım


Eşgüdümlü Evrensel Zaman ya da özgün kısaltmasıyla UTC, pek çok ülkede baz alınan medeni ve bilimsel zaman. 1963 yılında kullanılmaya başlanmıştır. UTC, Fransızca () ve İngilizce () kavramlarının kısaltmasıdır. Fransızca (TUC) veya İngilizce (CUT) kısaltmaları üzerinde fikir birliği sağlanamadığı için UTC üzerinde karar kılınmıştır.

UTC, atomik olarak hesaplandığından Güneş zamanına göre hesaplanan GMT ile arasında çok küçük farklılıklar vardır. Ancak bunlar gündelik kullanımı etkilemez.

İlk artık saniye 30 Haziran 1972'de eklendi. O zamandan beri, artık saniyeler ortalama olarak yaklaşık 19 ayda bir, her zaman 30 Haziran veya 31 Aralık'ta meydana geldi. Temmuz 2019 itibarıyla, UTC'yi TAI'nin 37 saniye gerisinde bırakarak, tamamı olumlu olan toplam 27 artık saniye olmuştur.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Greenwich Ortalama Zamanı

Dış bağlantılar
 NIST'in SSS sayfası
 Hassas saat ayarı

Kısaltmalar
Zaman dilimleri
Uluslararası zaman standartları

Eşgüdümlü Evrensel Zaman


Basava Premanand (17 February 1930 – 4 October 2009) was an Indian skeptic and rationalist from Kerala, India. He organised many tours around rural India for the promotion of scientific thinking, exposing alleged miracles and scams carried out by various charlatans and godmen while spreading awareness of dangerous superstitions. Premanand was the founder of the Federation of Indian Rationalist Associations, the convener of Indian CSICOP, and the owner-publisher-editor of the monthly magazine The Indian Skeptic, which investigates paranormal claims in India.

Early life
In the 1940s, Premanand quit school to take part in the Quit India Movement. With that his traditional schooling ended. His next seven years were spent in the newly started Sri-Steila Gurukula, where the Shantiniketan-Wardha brand of education was imparted.  He was strongly influenced by Helena Blavatsky in his early years and in 1976 met the Sri Lankan skeptic Abraham Kovoor during his Miracle Exposure lecture tour in India. Since then, Premanand became a critic of Theosophy, and succeeded Kovoor after he died in 1978.

Activism
Around 1975 Premanand started publicly denouncing the Indian godman Sathya Sai Baba, and devoted his life to exposing godmen and paranormal phenomena. He was arrested in 1986 by the police for marching, with 500 volunteers, towards Puttaparthi, the town where the guru's main ashram is located; in the same year he sued Sai Baba for materializing gold objects in violation of the Gold Control Act. The case was dismissed, whereupon Premanand put in an appeal on the ground that spiritual power is not a defence recognised in law, which was also unsuccessful. In 1993, he published his book Murders in Sai Baba's Bedroom, about the killing of six inmates at Sai Baba's ashram, which he claimed was overlooked by the authorities. His allegations against Sai Baba further include sexual and economic offences. Premanand claimed that he survived four murder attempts and bore injuries from beatings for his activism, and was known as one of Sai Baba's most vocal critics.

Premanand used his skills as an amateur magician to try to give a natural explanation for some of the alleged miracles of gurus and godmen. Guru Busters, the documentary by the British filmmaker Robert Eagle, features Premanand displaying and teaching his own interpretation and explanation for many supposedly supernatural stunts, such as levitation, flesh-piercing and live burials. He took an active part in the Vigyan Yatra ("Rally for Science") organised by Maharashtra Lok Vidnyan in 1982 to popularise science and scientific thinking, as well as in the Bharat Jan Vigyan Jatha held in 1987 espousing the same cause. He is also credited with the formation of the Maharashtra Andhashraddha Nirmoolan Samiti (ANiS) in 1989.

On 7 February 1997, Premanand founded the Federation of Indian Rationalist Associations, which tours Indian villages to spread his natural explanations of gurus and fakirs whom he considered frauds or self-deceived. He was the convener of Indian CSICOP, a Tamil Nadu-based skeptic group which is an affiliate of CSICOP. He was the owner-publisher-editor of the monthly magazine The Indian Skeptic, which "publishes articles on the scientific investigation of apparently paranormal occurrences with a special emphasis on cases from India".

Once referred to in a BBC anti-guru show as India's leading guru-buster, Premanand was "honoured by the government with its highest award for the promotion of scientific values among the public."

The paranormal challenge
In 1963, Abraham Kovoor offered an award of INR100,000 to anyone who could demonstrate supernatural or miraculous powers under foolproof and fraud-proof conditions. After Kovoor's death in 1978, Premanand continued his challenge by offering INR100,000 to any person who could demonstrate psychic, supernatural of paranormal ability of any kind under satisfactorily observed conditions. This challenge has not been contested and won.

Death
Premanand was diagnosed with cancer in 2006 and underwent major surgery. He died on 4 October 2009 at Podanur, Tamil Nadu and, according to his wishes, his body was donated to a local medical college. He was succeeded by Narendra Nayak and his property, assets and the copyright of his 26 books were given to The Federation for Indian Rationalists Association.

Books and pamphlets

In English

 Science versus Miracles
 Lure of Miracles
 Divine Octopus
 The Storm of Godmen, God and Diamond Smuggling
 Satya Sai Greed
 Satya Sai Baba & Gold Control Act
 Satya Sai Baba & Kerala Land Reforms Act
 Investigate Balayogi
 United Front - FIRA 2nd National Conference
 Murders in Sai Baba's Bedroom
 A. T. Kovoor Octogenary Souvenir

In Malayalam

 Saibabayude Kalikal
 Saidasikal Devadasikal
 Pinthirippanmarude Masterplan

See also
 List of prizes for evidence of the paranormal
 Prabir Ghosh
 Sanal Edamaruku

References

External links
 Indian Skeptic official website
 More about Premanand
 BBC radio documentary about Premanand (in RealAudio format)
 Skeptical Inquirer article on B. Premanand
 Guru Busters documentary

1930 births
2009 deaths
Critics of Sathya Sai Baba
Critics of Theosophy
Former Theosophists
Deaths from cancer in India
Indian atheism activists
Indian sceptics
Indian rationalists
People from Kozhikode
Prizes for proof of paranormal phenomena

Basava Premanand


التراتب الاجتماعي،  هو تنسيق نتج لسبب جغرافي ومعنوي لجماعات البشر في أطر وهيئات معينة تحت مراعاة المنفعة والمصلحة العامة وقدرات أفراد الجماعة البشرية بحيث يتهيكل الجميع في بناء اجتماعي يكفل تفعيل ونفع أكثر أفراد المجتمع.

ويمكن القول بأن «التراتب الاجتماعي» يعني الطبقات الاجتماعية،  وهي قضية شائكة خاصة في المجتمعات التي لا تزال تسيطر عليها الانتماءات القبلية والعائلية والطائفية.

مراجع

اشتراكية
طبقات اجتماعية

تراتب اجتماعي


Linus Weber (Gera, 1 de novembro de 1999) é um jogador de voleibol alemão que atua na posição de oposto.

Carreira

Clube
Weber atuou pela equipe federal do VC Olympia Berlin de 2016 a 2019. Disputou os playoffs do Campeonato Alemão de 2018–19 pelo Berlin Recycling Volleys, onde se sagrou campeão do torneio derrotando o VfB Friedrichshafen por 3 a 2 na série final. Na temporada seguinte foi atuar no voleibol italiano pelo Allianz Milano. Em 2020 voltou a atuar em seu país natal pelo VfB Friedrichshafen onde foi vice-campeão do Campeonato Alemão de 2020–21.

Em 2021 o oposto voltou a atuar no voleibol italiano após assinar contrato com o Kioene Padova. No final de seus compromissos com o clube de Pádua, mudou-se para o Catar para se juntar ao Al Rayyan para competir a Copa Emir. No entanto, a experiência durou apenas uma partida, após ser derrotado pelo Al-Arabi, culminando na eliminação do clube na competição.

Ao término da temporada, o atleta alemão se transferiu para o campeonato polonês para defender as cores do Projekt Warszawa.

Seleção
Weber foi vice-campeão do Campeonato Europeu de 2017 perdendo a final para a seleção russa por 3 sets a 2.

Títulos
Berlin Recycling Volleys
 Campeonato Alemão: 2018–19

Clubes

Ligações externas
 Linus Weber no Global Sports Archive
 Linus Weber no Volleybox

Naturais de Gera
Voleibolistas da Alemanha
Opostos de voleibol

Linus Weber


Le Schtroumpf et son dragon est la trente-huitième histoire de la série Les Schtroumpfs de Peyo. Elle est publiée pour la première fois dans le journal Schtroumpf !, puis dans l'album L'Étrange Réveil du Schtroumpf paresseux en 1991.

Résumé
Le Schtroumpf timide est triste, car il ne connait aucun animal familier contrairement à la plupart des frères. Un jour il rencontre un dragon triste d'être abandonné. Le Schtroumpf le ramène dans le village. Mais le dragon provoque quelques dégâts et le Schtroumpf timide et obligé de le ramené dans la forêt. Mais le dragon retrouve ses parents qui l'avait perdu. Le Schtroumpf timide rentre seul au village sous la pluie. Mais le village est en alerte car le barrage menace de céder sous la pluie, et ne doit au salue grâce à la famille dragon qui bouche la brèche à coup de pierres et de feu. Les Schtroumpfs les remercient et se séparent. Par la suite, le Schtroumpf timide trouvera un nouvel animal familier...

Personnages
 Le Schtroumpf timide
 Le dragon Grumpf
 Le Grand Schtroumpf

Liens externes

Histoire des Schtroumpfs
Histoire publiée dans Schtroumpf !

Le Schtroumpf et son dragon


Redo Log Files
(Ficheros de Recuperación de datos).

Introducción

En el entorno de Oracle RDBMS, los registros de rehacer comprenden archivos en un formato propietario que registra un historial de todos los cambios realizados en la base de datos. Cuando algo se cambia en un fichero de datos, Oracle realiza el registro de rehacer.

¿Qué hacen los redo log files?

Los Ficheros de redo log registran cambios a la base de datos como resultado de transacciones o acciones internas del servidor Oracle.

¿Para que sirven los redo log file?

Protegen la base de datos de la pérdida de integridad en casos de fallos causados por suministro eléctrico, errores en discos duros.

¿Cómo funcionan los redo log files?

Trabajan de manera cíclica.
Si un archivo redo log online se llena LGWR pasará al siguiente grupo de log en el cual se produce una operación de punto de control (check point), la información es almacenada en el archivo de control (control file).

Multiplexación en línea Archivos Redo Log

Es recomendable que los archivos de redo log sean multiplexados para asegurar que la información almacenada en ellos no se pierda en caso de un fallo en disco.
cada copia idéntica es miembro de un grupo, y cada grupo es identificado por un número.

Grupos de Archivos redo log

Se llama grupo de archivos a un juego de copias idénticas de archivos redo log online.
Son necesarios al menos 2 grupos para que una base de datos funcione correctamente.
Los primeros conjuntos de miembros y grupos de archivos redo log se crean junto a la creación de la base de datos.
¿Cómo obtenemos la información de los grupos de redo log de nuestra BD?

Consultando estas dos vistas, tenemos los datos que nos pueden interesar de los redo log files, ubicación, estado, tamaño.

SELECT * FROM V$LOGFILE;
SELECT * FROM V$LOG;

¿cómo haríamos para agregar un nuevo redo log group? (agregamos el group 1, conteniendo un redo log file de 200mb)

-- ejemplo.
ALTER DATABASE ADD LOGFILE GROUP ('/u01/app/oracle/oradata/orcl/redo01.lo
g') SIZE 200M REUSE;

¿Cómo agregar archivos redo log a un grupo?. ( por ejemplo si tenemos un grupo 4).

-- ejemplo.
ALTER DATABASE ADD LOGFILE GROUP 4 ('log3a.rdo, log3b.rdo') size 1M;

¿Cómo cambiamos el redo log group activo?
Lo hacemos con la siguiente sentencia.

ALTER SYSTEM SWITCH LOGFILE;

¿Cómo eliminamos un redo log group?
( en un caso particular si quisieramos elimminar el group 1).

ALTER DATABASE DROP LOGFILE GROUP 1;

¿Cómo reubicar o cambiar de nombre los archivos redo log ?

Los archivos redo log online se pueden reubicar o renombrar de las dos formas siguientes.

Pasos a seguir.

Cierre la base de datos.
SHUTDOWN ;
Copie los archivos redo log online en la nueva ubicación.

Inicie la base de datos.
  CONNECT/ as  SYSDBA;

Coloque la base de datos en el modo MOUNT,es decir montar la base, pero no la abra.
 STARTUP MOUNT;

Ejecute el comando.
  ALTER DATABASE  RENAME FILE
'dirección  origen' TO 'dirección destino';

Abra la base de datos para que funcione normalmente.

ALTER  DATABASE OPEN;
Recuerde que los Redo Log File son archivos utilizados para salvaguardar las operaciones ejecutadas en una base de
datos.

Usted puede hacer esto y más.

Software de Oracle Corporation

Redo Log File


An Liparis flava in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Leonid Vladimirovich Averyanov, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leonid Vladimirovich Averyanov. An Liparis flava in nahilalakip ha genus nga Liparis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Liparis (Orchidaceae)

Liparis flava


Com o golpe de Estado no Brasil em 1964, em 2 de abril o Congresso Nacional do Brasil declarou vaga a presidência da República ocupada por João Goulart. Como a vacância era prevista para a saída do presidente do país sem autorização do Congresso, o que não era o caso, o ato não tinha sustentação constitucional. Porém, formalizou o golpe, transferindo o cargo ao presidente da Câmara dos Deputados, Ranieri Mazzilli, até a eleição indireta do general Castelo Branco, primeiro presidente militar da ditadura (1964-1985), dias depois.

Os Poderes Executivo e Legislativo haviam entrado em conflito no governo de Goulart, que não conseguiu passar as suas reformas de base no Congresso e em seus estágios finais governava sem uma maioria parlamentar. Alguns congressistas participavam da conspiração contra seu governo, como Auro de Moura Andrade, presidente do Senado Federal. Com o início do golpe, o general Nicolau Fico, comandante do Exército em Brasília, teve que escolher entre guarnecer o Congresso e policiar a cidade, como desejava Auro, ou não oferecer esse apoio, como queriam Goulart e Darcy Ribeiro, o chefe do Gabinete Civil da Presidência. O presidente esteve na cidade no dia 1, mas à noite seguiu a Porto Alegre, no Rio Grande do Sul.

Quando ele saiu, o general Fico havia tomado o lado do presidente do Senado e o Congresso fora convocado para uma sessão conjunta. A Constituição de 1946 definia três formas de afastamento do presidente da República: a renúncia, não ocorrida, o impeachment, para o qual a oposição não teria votos, e a vacância após a saída não autorizada do país. Embora o paradeiro de Goulart tenha sido comunicado aos parlamentares, Auro de Moura Andrade declarou a vacância da Presidência e rapidamente fechou a tumultuosa sessão da madrugada. Com a anuência do Judiciário, Ranieri Mazzilli foi empossado às 03:45. Sua posse e uma posterior eleição indireta estavam previstas na lei, mas não a vacância naquelas condições. Enquanto isso, no dia 2 Goulart ainda tinha algum poder em Porto Alegre, o que poderia até mesmo levar à dualidade de governo, mas não quis o conflito e seguiu ao interior do estado. Somente em 4 de abril ele deixou o país, rumando ao Uruguai.

A declaração da vacância ocorreu enquanto o governo de Goulart ruía com o golpe e a participação do Congresso foi importante no seu desfecho para conferir legitimidade ao mesmo, mas no novo balanço de forças o Congresso ficou inferior aos militares. Em 21 de novembro de 2013, o Congresso Federal tornou nula a declaração de vacância.

Relação de Goulart com o Congresso

O sistema político na República Populista era dominado por três partidos, o Partido Social Democrático (PSD), União Democrática Nacional (UDN) e Partido Trabalhista Brasileiro (PTB). PSD e PTB eram aliados na maior parte desse período. O presidente Goulart era do PTB, que tinha 28,4% das cadeiras na Câmara nas eleições legislativas de 1962, e assim dependia do PSD, com 28,9%; porém, acabou governando sem a maioria, tal como seu antecessor, Jânio Quadros, que também não chegou ao fim do mandato. O PSD, força mediadora localizada no centro, desestabilizou o sistema quando deixou de equilibrá-lo: de 1963 em diante esteve ao lado da UDN oposicionista, sendo "fiel da balança" da queda do presidente.

O governo de Goulart foi marcado por conflitos entre os Poderes Executivo e Legislativo. Devido à grande polarização, poucos projetos eram aprovados no Legislativo, incluindo propostas do Executivo. O número de atores com poder de veto, incluindo as duas frentes parlamentares (Frente Parlamentar Nacionalista e Ação Democrática Parlamentar), era alto, impedindo a concretização de mudanças.

O presidente conseguiu apoio legislativo para antecipar o referendo sobre o presidencialismo, recuperando os poderes perdidos à República Parlamentarista, mas o Congresso derrubou uma emenda constitucional para a reforma agrária em maio de 1963. A reforma agrária seria uma das reformas de base, a ambição do PTB. Com a perda de apoio ao presidente no Congresso e a guinada do PSD para a direita, tornou-se difícil realizar as reformas através dele. Isso é atribuído tanto à incapacidade política do presidente, como feito por políticos à época e autores posteriores (Elio Gaspari e Marco Antonio Villa), quanto, contrariamente, ao conflito social do momento impossibilitando a construção de apoio no Congresso. As reformas de base são também acusadas, como por Wanderley Guilherme dos Santos, de ser, à exceção da agrária, obscuras e sem clareza, só expostas na mensagem presidencial ao Congresso em 1964, com pouca iniciativa tomada pelo presidente. Porém, elas eram discutidas na sociedade desde antes do governo de Goulart. A controvérsia era por elas beneficiarem e prejudicarem determinados setores da sociedade.

Candidatos contrários às reformas defendidas pela esquerda foram financiados pelo Instituto Brasileiro de Ação Democrática, com envolvimento financeiro estrangeiro, nas eleições de 1962. Integrantes da UDN e do PSD participaram das conspirações que conduziriam ao golpe de Estado de 1964. O pedido de estado de sítio de novembro de 1963 foi rechaçado pela esquerda e direita e derrotado pelos parlamentares, demonstrando o isolamento do presidente. Nos últimos momentos de seu governo, como no Comício da Central, o presidente, como queria parte da esquerda, abandonou a conciliação e buscou mobilizar a pressão popular para conseguir do Congresso as reformas, alarmando assim os parlamentares conservadores.

Brasília durante o golpe

Situação militar no Planalto Central

Em 31 de março de 1964 a 4ª Região Militar, em Minas Gerais, entrou em revolta contra o governo e iniciou uma ofensiva rumo à antiga capital na Guanabara. À meia-noite o Segundo Exército, de São Paulo, aderiu ao golpe e também avançou contra o Rio de Janeiro. Tanto o Segundo Exército quanto a 4ª Região Militar também ordenaram operações contra a nova capital. O 16º Batalhão de Caçadores, unidade do Segundo Exército sediada em Cuiabá, adentrou Goiás pelas estradas e por transporte aéreo. Em Brasília o Comando Militar e 11ª Região Militar, chefiados pelo general Nicolau Fico, ficaram em situação confusa, com muitos oficiais rejeitando a autoridade do governo. A 4ª Companhia do Batalhão da Guarda Presidencial (BGP) saiu de Brasília para defender a fronteira Goiás/Minas. Como a fronteira ainda estava desocupada, o 10º Batalhão da Polícia Militar de Minas Gerais foi apressadamente transferido para impedir a entrada do BGP em território mineiro. Mais tarde no dia 1º de abril, sabendo da adesão do Primeiro Exército, no Rio de Janeiro, ao golpe, o BGP recuou. Posteriormente, reforços da polícia mineira e Exército convergiram a Brasília.

Situação do Congresso
Auro de Moura Andrade lançou um manifesto rompendo o Senado com o governo e pedindo a intervenção das Forças Armadas no processo político. Porém, na noite do dia 31 protestou no plenário: a ida e vinda dos parlamentares era impossível com o bloqueio do aeroporto e rodovias. Rádio e televisão estavam sob censura e ele não pôde se dirigir à nação: o chefe da polícia no Distrito Federal apreendera o videotape com seu pronunciamento. A transferência do Congresso a outra cidade estava em consideração: Mauro Borges, governador de Goiás, ofereceu Goiânia, e no dia 30 o deputado Herbert Levy falara numa transferência a São Paulo ou Belo Horizonte. No Congresso, "palco de diálogos ríspidos, veementes", os congressistas ansiosamente acompanhavam as notícias da adesão do general Amaury Kruel, comandante do Segundo Exército. O deputado Francisco Julião afirmou ter 60 mil homens armados das Ligas Camponesas dispostos a defender o governo, o que não passava de bravata, mas intimidou os parlamentares.

O maior temor de Auro era quanto à aglomeração no Teatro Experimental de Brasília, que, diziam, atacaria os apartamentos dos deputados. Portanto, solicitou a presença ostensiva do Exército ao redor do Congresso e pela cidade, mas não foi atendido. No Teatro, Darcy Ribeiro, chefe do Gabinete Civil de Goulart, havia organizado na manhã do dia 1 cerca de mil candangos para, segundo ele, ocupar pacificamente a Câmara e o Senado no dia seguinte. Elio Gaspari registra também a participação dos Grupos dos Onze na organização e que poderiam ser ponto de partida para uma milícia popular; informaram nome, endereço e profissão, foram registrados pelo Sindicato dos Servidores Civis e deveriam receber no dia seguinte, num núcleo de colonização rural, armas e instruções. Em outro momento, o chefe do Gabinete Civil entregou armas e uma lista de políticos a serem presos ou executados (dependendo da versão), entre eles os presidentes do Supremo Tribunal Federal (STF) e Senado, a dois dirigentes do Partido Comunista. Eles recusaram o ato, considerando-o terrorista.

Goulart desembarcou em Brasília no dia 1, vindo do Rio de Janeiro, mas de noite voou a Porto Alegre. Em Brasília estava isolado e sob risco militar. O general Fico jurou lealdade, embora ela fosse duvidosa. Os aliados do presidente previam uma tentativa de impeachment no Congresso; o deputado Tancredo Neves imaginou uma situação equivalente à dos presidentes Café Filho e Carlos Luz. Consideravam essencial, para evitá-la, que a segurança do Congresso permanecesse com a polícia, sem o Exército sair à rua; a presença do Exército estimularia o Congresso a agir contra o presidente da República. Assim, o general Fico deveria colaborar. Porém, na volta do aeroporto encontraram a Esplanada dos Ministérios ocupada pelo Exército, que havia ignorado o desejo de Jango e passado a cumprir a ordem do presidente do Senado. O Congresso estava iluminado: "Iniciava-se o processo de luta parlamentar".

A declaração no Congresso

Aspectos legais

Pela Constituição de 1946, havia três formas de afastar o presidente da República: impeachment, renúncia ou, conforme o art. 85,

Goulart não renunciou e a oposição sabia não ter os votos necessários para um impeachment. O PTB estava preparado para o impeachment e poderia impedi-lo ou atrasá-lo dentro do Regimento, se necessário pela falta de quórum. Da mesma forma, durante a sessão do Congresso, na madrugada do dia 2, foi lido um comunicado informando a presença do presidente  em Porto Alegre (na realidade ele estava voando de Brasília até Porto Alegre). Após a saída de Goulart de Porto Alegre, o prefeito Sereno Chaise declarou à tarde que ele havia deixado o país, mas Goulart esteve nas suas fazendas no Rio Grande do Sul até 4 de abril, e só então seguiu ao exílio no Uruguai. Os congressistas não tinham paciência para esperar a saída do presidente do país, e assim a vacância foi declarada sem base constitucional: Goulart não só permaneceu em território nacional, como também informou o Congresso desse fato.

A linha de sucessão presidencial era o presidente da República, vice-presidente e presidente da Câmara dos Deputados. O presidente da República eleito em 1960, Jânio Quadros, renunciara em 1961. Goulart era o vice-presidente da eleição de 1960 e foi empossado após a Campanha da Legalidade. O presidente da Câmara era Ranieri Mazzilli. Assim, declarada a vacância, o poder foi transferido a Mazzilli, obedecendo a linha de sucessão definida no artigo 79. A imprensa favorável ao golpe elogiou a constitucionalidade da sucessão, mas não considerou as condições em que a vacância foi declarada, dando-a como certa.

Sessão conjunta
Próximo à meia-noite, Auro de Moura Andrade estava reunido com as cúpulas do PSD e UDN, e Tancredo Neves suspeitou que estavam arquitetando a deposição de Goulart. Suspeitando que ele seria declarado em local incerto ou fora do país, Waldir Pires redigiu um ofício, a ser assinado por Darcy Ribeiro, esclarecendo o paradeiro do presidente. Iniciou-se uma sessão conjunta do Congresso Nacional, com a presença de 212 congressistas (29 senadores e 183 deputados). Devido ao tumulto, ela foi suspensa por 20 minutos. Foi durante a suspensão que Pedro Aleixo teria, segundo foi informado Tancredo Neves, sugerido um golpe sumário, fazendo a declaração e suspendendo a sessão. Quando a sessão foi reaberta, Auro declarou que Goulart havia deixado o governo. Por insistência da bancada governista, ele permitiu a leitura do ofício assinado por Darcy Ribeiro:

Sem responder a isso, Auro prosseguiu:

A sessão terminou às 03h00 da madrugada. Auro encerrou a sessão, desligando o alto-falante e as luzes do Plenário. O clima havia sido pesado, com tanto aplausos quanto protestos e tumulto. O decreto de vacância não foi votado pelos parlamentares, mas apenas comunicado pelo presidente do Senado. A base aliada tentou obstruir essa declaração, e, sob grande tumulto, tentou reabrir a sessão. Apesar de ter alguns deputados de grande vigor físico formando um dispositivo de segurança pessoal, Auro foi esbofeteado pelo deputado Rogê Ferreira, mas conseguiu rapidamente sair ao gabinete de Ranieri Mazzilli.

Temendo uma multidão que estava na rodoviária e sem confiança plena no Exército, o Congresso tinha em mãos, a empréstimo de Mauro Borges, três metralhadoras em pontos estratégicos e alguma munição. Dois congressistas militares trabalhavam na segurança. Darcy Ribeiro menciona ainda o envio de capangas pelo governador goiano.

Em 2013, o Congresso anulou a sessão em caráter simbólico.

Significância

A declaração da vacância do cargo de Goulart por Auro de Moura Andrade foi feita quando a desintegração do governo era perceptível. Antes da declaração, o deputado Pedro Aleixo afirmou que a atitude era esperada pelos militares. Ela é referida como uma precipitação dos acontecimentos, com a deposição de Goulart; a participação estratégica do Legislativo no golpe; a consumação do golpe; e um desfecho com aparência legítima. Ela foi importante para conferir legitimidade ao novo regime diante da opinião pública. Por outro lado, o primeiro Ato Institucional (AI), dias depois, explicitamente negou que o Congresso desse legitimidade à "Revolução", pois, em suas palavras, "a revolução vitoriosa (...) se legitima por si mesma" e "os processos constitucionais não funcionaram para destituir o governo"; o Ato reconhecia o rompimento com a normatividade anterior, e a "Revolução" não estava restrita por ela.

Depoimentos de militares reconhecem a ausência de obstáculo do Congresso à deposição do presidente e seu papel na institucionalização do golpe, mas enquanto alguns avaliam positivamente as motivações dos congressistas, para outros eles foram oportunistas. A maioria dos congressistas justificou a medida como uma forma de restaurar a ordem pública e defender o regime democrático de uma revolução socialista ou de uma realização das reformas de base sem a anuência do Congresso. Para eles, o presidente do Senado apenas cumpriu a Constituição, e esse cumprimento dava caráter democrático à sua ação. Conforme o senador Wilson Gonçalves, "houve o abandono – fato. Não nos cabia, porque somos julgadores, indagar das causas do fato. Teríamos que tomar o fato e procurar,  no esforço de salvar a Democracia, no esforço de restabelecer o império absoluto e pleno da nossa Constituição". Porém, congressistas do PTB e Frente Parlamentar Nacionalista denunciaram o ato, como o senador Oscar Passos, para o qual a sessão foi conduzida de forma "brutal, ilegal e violenta".

Por meses antes do golpe, Auro de Moura Andrade participou do grupo conspiratório do marechal Cordeiro de Farias e o governador de São Paulo Ademar de Barros. Em suas memórias, justificou sua ação no momento do golpe: "nenhuma nação pode dormir sem presidente"; "O que eu precisava era destitular o presidente, a fim de liberar o III Exército e desobrigá-lo de lutar contra os que haviam se erguido em defesa da integridade constitucional". Em 2 de abril, a adesão do Terceiro Exército ao golpe ainda estava incompleta. Auro tinha também um motivo pessoal: em julho de 1962, durante o regime parlamentar, o presidente o nomeou como primeiro-ministro, sob a condição de ficar com uma carta de renúncia. Dois dias depois, enquanto Auro concluía as negociações de seu ministério, Goulart usou essa carta para removê-lo do posto.

O decurso dos eventos até a posse de Castelo Branco foi notoriamente semelhante ao previsto num plano de contingência americano de 1963: Goulart seria "persuadido" a afastar-se e Ranieri Mazzilli ocuparia seu cargo até a eleição de um novo presidente pelo Congresso. Essa era a terceira hipótese do plano. A segunda previa a formação de um "governo provisório alternativo" que poderia solicitar apoio americano, especialmente logístico, num conflito com os partidários de Jango. Esse governo provisório é associado tanto à administração surgida da ação do Congresso quanto à iniciativa do governador de Minas Gerais, Magalhães Pinto, que nomeou Afonso Arinos como secretário de governo para obter no exterior o reconhecimento de um estado de beligerância.

Sucessão presidencial

Posse de Mazzilli
Darcy Ribeiro planejou impedir a posse, isolando o Congresso, cortando a água e luz e impedindo a entrada da comitiva no Palácio do Planalto, mas os poucos militares legalistas restantes estavam indecisos demais. Ranieri Mazzilli teve "a menor comitiva de posse de um presidente da história republicana". Com Auro e o presidente do STF, o juiz Ribeiro da Costa, seguiu em poucos carros ao Palácio. Quatro deputados armados serviram de segurança. O presidente do STF representava ali a aprovação do Judiciário ao golpe, embora o STF não tenha conspirado contra Goulart ou participado ativamente de sua deposição. O Planalto estava às escuras, e um deputado subiu as escadas à luz de fósforos. Outros dois vasculharam o prédio, onde alguns contínuos dormiam nas poltronas, e conseguiram que um abrisse as portas. A posse ocorreu às 03h45, no terceiro andar, com a presença de alguns deputados.

Um membro da comitiva sugeriu a presença de um general. O encontrado, por telefone, foi o general André Fernandes, sem comando e sem prestígio. O general Fico havia sido convidado, mas mostrou-se indeciso. Ele foi encontrado no quarto andar, na companhia de Waldir Pires e Darcy Ribeiro. Três deputados subiram para convencê-lo a participar, mas ele não quis descer. Surgiu uma tensa discussão entre Fico e Darcy Ribeiro sobre sua lealdade, pois ele já estava recebendo ordens do general Costa e Silva, que havia tomado o Ministério da Guerra no Rio de Janeiro. Darcy chamou-o de "macaco traidor". Ele e Waldir Pires, últimos representantes do janguismo no Planalto, saíram pelo elevador privativo. Mazzilli iniciou seu governo em Brasília, mas o poder estava concentrado nos militares constituídos no Comando Supremo da Revolução, no Rio de Janeiro.

Eleição de Castelo Branco

Ao chegar ao Rio Grande do Sul, Goulart pretendeu reinstalar seu governo em Porto Alegre, o que configuraria uma dualidade de governo no Brasil. Os civis governistas estavam mobilizados na cidade e o comando do Terceiro Exército era legalista, mas as tropas ainda fiéis eram poucas, uma derrota militar seria iminente e Jango não queria o derramamento de sangue. Assim, às 11h30 do dia 2 deixou a cidade, rumando a São Borja, e posteriormente seguiu ao Uruguai.

O mandato de Mazzilli era temporário. A Constituição previa:

O AI-1, outorgado pelo Comando Supremo da Revolução em 9 de abril, antecipava a escolha do novo presidente para dois dias depois. A eleição indireta determinou o general Castelo Branco como o sucessor. O Ato fortalecia o Executivo em detrimento do Legislativo e definia as diretrizes para o expurgo do funcionalismo civil e das legislaturas. Ele expressava a supremacia dos militares sobre o Congresso, pois sua implantação ignorou uma lei mais limitada proposta por parlamentares do PSD e UDN. O preâmbulo do Ato definiu que a dissolução do Congresso era prerrogativa do poder irrestrito da "Revolução", mas que ela optou por conservá-lo.

Referências

Citações

Fontes
Livros

Artigos e trabalhos acadêmicos

Notícias

Ligações externas
 Ata da sessão conjunta de 2 de abril de 1964 no Diário do Congresso
 Áudio da sessão no site da Câmara

1964 na política do Brasil
Golpe de Estado no Brasil em 1964

Vacância da Presidência do Brasil em 1964


CCU may refer to:

Hospitals
 Coronary care unit, a hospital wing meant for monitoring patients with heart problems
 Critical care unit, in a hospital (UK terminology), similar to intensive care unit (ICU) in other countries; or, a unit that provides higher care than an ICU does

Technology
 Camera control unit, for a video camera
 Carbon capture and utilization, recycling carbon emissions for fuel
 Concurrent users, number of users using the application simultaneously

Universities
 California Coast University, a university in Santa Ana, California, USA
 Chaudhary Charan Singh University, a University in Meerut, Uttar Pradesh [UP], India
 Chinese Culture University, a university in Taipei, Taiwan
 Cincinnati Christian University, a university in Cincinnati, Ohio, USA
 Coastal Carolina University, a university in Horry County, South Carolina, USA
 Colorado Christian University, a liberal arts college in Lakewood, Colorado, USA
 National Chung Cheng University, a public university in Chiayi, Taiwan

Organizations
 Cambodian Confederation of Unions, a Cambodian national trade union centre
 Compañía de las Cervecerías Unidas, a Chilean drinks and beer company
 Common Cold Unit
 Confederation of Canadian Unions, a labour union central in Canada
 Commonwealth Credit Union, a financial institution in Kentucky
 Correctional Custody Unit, United States Marine Corps

Other uses
 Netaji Subhash Chandra Bose International Airport (Kolkata Airport, IATA code CCU), formerly known as Dum Dum Airport, located in Dum Dum, India
 CCU, a codon for the amino acid proline

See also

CCU


الوطن هي صحيفة أسبوعية سياسية إخبارية جامعة تصدر في تونس عن حزب الاتحاد الديمقراطي الوحدوي ذي التوجهات القومية.
 صدر عددها الأول يوم 20 ماي/أيار 1990، وتم حجز عدديها 13 و14 في أكتوبر/تشرين الأول من نفس السنة بسبب أزمة الخليج آنذاك. توقفت بعد ذلك بمحض إرادتها ثم عادت للظهور في السنوات الأخيرة، وتحولت من جريدة نصف شهرية إلى جريدة أسبوعية.
 أدارها في البداية عبد الرحمن التليلي أمين عام الاتحاد الديمقراطي الوحدوي ثم تولاها خليفته في الحزب أحمد الإينوبلي. تعطلت الصحيفة عن الصدور بعيد الثورة التونسية واقتصرت على نسختها الإلكترونية. من أهم صحافييها نور الدين المباركي.

صحافة الأحزاب في تونس

الوطن (جريدة تونسية)


Bramor C4EYE je laka bespilotna letjelica (UAV) koju je razvila i proizvodi slovenska tvrtka C-Astral Aerospace iz Ajdovščine.

Opis
Nakon dvanaest godina iskustva u proizvodnji bespilotnih letjelica, tvrtka C-Astral Aerospace razvila je dron koji je namijenjen nadgledanju, sigurnosnoj ophodnji te istraživanju na daljinu. Tako je stvoren Bramor C4EYE koji može nadgledati područje te u realnom vremenu slati video zapise i fotografije s vrlo jasnim rezultatima.

C4EYE se napaja električnom baterijom, može letjeti do 3,5 sata te je opremljen multi-senzorskom kamerom visoke rezolucije koja može zumirati do 40x kao i termalnom kamerom. Letjelica se odlikuje kombiniranim trupom krila (BWB) proizvedenim od naprednih kompozitnih materijala. To mu omogućava visoku stabilnost i niski radarski odraz. Također, na njega su integrirani IP-67 priključci i brtve koji omogućavaju spuštanje na vodu a padobran spuštanje UAV-a i korisnog tereta. Također, Bramor se može koristiti i na područjima ekstremno visokih temperatura dok mu modularna konstrukcija omogućava brzi popravak i zamjenu na terenu.

Korisnici
: zračna komponenta bangladeške vojske je 2017. godine iz Slovenije nabavila 36 Bramora za potrebe izviđanja.
: oružane snage Italije u svojem arsenalu bespilotnih letjelica (izvješće iz 2018.) posjeduju tri Bramora čija je nabava 2014. stajala četvrt milijuna eura.

Izvori

Vanjske poveznice
DroneProvide.com
Smart UAV from Slovenia (ES14E5)

Bespilotne izvidničke letjelice
Slovenska vozila
Zrakoplovstvo u Sloveniji

Bramor C4EYE


A Flowering Tree es una ópera en dos actos con música de John Adams y libreto en inglés de Peter Sellars. Es un encargo del Festival "New Crowned Hope" en Viena, la Sinfónica de San Francisco, el Centro Barbican en Londres, el Lincoln Center for the Performing Arts de Nueva York y la Filarmónica de Berlín.

Se estrenó el 14 de noviembre de 2006 en el Museumsquartier de Viena con Eric Owens como el narrador, Russell Thomas como el príncipe, Jessica Rivera como Kumudha, Orquesta Joven Camerata de Venezuela y la Schola Cantorum de Venezuela todo bajo la dirección de John Adams en una producción de Peter Sellars como parte del Festival New Crowned Hope conmemorando el 250.º aniversario del nacimiento de Mozart.

En las estadísticas de Operabase aparece con sólo 7 representaciones en el período 2005-2010, siendo la tercera de John Adams.

Grabaciones
A Flowering Tree con la Orquesta Sinfónica de Londres, la Schola Cantorum de Venezuela y dirigida por el compositor John Adams. También con Eric Owens como el narrador, Russell Thomas como el príncipe, y Jessica Rivera como Kumudha. Grabado en 2007 y lanzado en 2008 en el sello Nonesuch.

Referencias

Enlaces externos

Website oficial de John Adams para una trama detallada, cortes de audio y otras informaciones (en inglés)

Óperas de John Adams
Óperas en inglés
Óperas de 2006
Óperas estrenadas en Viena
Óperas en varios idiomas

A Flowering Tree


Felix Staehelin oder Stähelin (* 28. Dezember 1873 in Basel; † 20. Februar 1952 ebenda) war ein Schweizer Althistoriker.

Leben
Felix Staehelin, Sohn eines Seidenbandfabrikanten, studierte Klassische Philologie und Alte Geschichte in Basel, Bonn und Berlin und promovierte 1897 mit einer Dissertation über die Galater. Nach abgeschlossenem Studium konnte Felix Staehelin mit der finanziellen Unterstützung seines Onkels Karl Staehelin-Burkhardt (1850–1902) eine Forschungsreise nach Italien und Griechenland unternehmen. In Griechenland lernte er u. a. Otto Rubensohn kennen. Die Reise dokumentierte Staehelin in seinen Tagebuchaufzeichnungen.

1902–1907 betätigte sich Staehelin als Gymnasiallehrer in Winterthur und Basel. Ab 1907 war er Privatdozent, ab 1917 ausserordentlicher und 1931–1937 ordentlicher Professor für Alte Geschichte an der Universität Basel. Er veröffentlichte wissenschaftliche Arbeiten zur kleinasiatischen und zur römischen Geschichte. Seine 1927 veröffentlichte Übersichtsdarstellung Die Schweiz in römischer Zeit galt lange Zeit als Standardwerk und wurde zweimal neu aufgelegt. Daneben verfasste Staehelin auch fast 400 Beiträge für Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE). 1929–1934 war er massgeblich an der (ersten) Jacob-Burckhardt-Gesamtausgabe beteiligt.

Seit 1939 war Staehelin korrespondierendes Mitglied der Preussischen Akademie der Wissenschaften und seit 1950 der Deutschen Akademie der Wissenschaften zu Berlin. Der Maler Ernst Wolf portraitierte 1944 Felix Staehelin im Auftrag des Kunstkredit Basel-Stadt.

1902 heiratete Staehelin Martha Schwarz (1874–1951). Zusammen hatten sie drei Kinder. Wie der Journalist und Politiker Albert Oeri war Staehelin ein Grossneffe des Kulturhistorikers Jacob Burckhardt.

Schriften
 Geschichte der Kleinasiatischen Galater bis zur Errichtung der römischen Provinz Asia. Basel 1897 (Dissertation).
 Geschichte der Basler Familie Stehelin und Stähelin. Basel 1903.
 Die Schweiz in römischer Zeit. Basel 1927.
 Reden und Vorträge. hrsg. von Wilhelm Abt, Basel 1956.
 Das Römerdenkmal in Basel. In: Basler Zeitschrift für Geschichte und Altertumskunde. Band 23, 1925, S. 155–165. (e-periodica.ch.)

Literatur
 Jochen Bleicken, Martin Staehelin: Ein unbekannter Brief von Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff an Felix Staehelin über die «Geschichte der kleinasiatischen Galater». In: Klio. Band 76 (1994), S. 454–467 (= Jochen Bleicken: Gesammelte Schriften. Stuttgart 1998, S. 1034–1047).
 Paul Burckhardt-Lüscher: Felix Staehelin. In: Basler Jahrbuch 1953, S. 7–13 (Digitalisat).
 Rudolf Laur-Belart: Worte der Erinnerung an Prof. Dr. Felix Stähelin (1873–1952). In: Basler Zeitschrift für Geschichte und Altertumskunde. Band 51 (1952), S. 5–8.

 Bernhard Wyss: Felix Staehelin 1873–1952. In: Schweizerische Zeitschrift für Geschichte. Band 2 (1952), S. 264–267 (Digitalisat).
 Eberhard Zellweger: Zur Erinnerung an Professor Dr. Felix Staehelin-Schwarz, geboren den 28. Dezember 1873, gestorben den 20. Februar 1952. Privatdruck, Basel 1952.

Weblinks

 Nachruf in der Basler Zeitschrift für Geschichte und Altertumskunde 1952
 Stammbaum von Staehelin in Stroux.org

Einzelnachweise

Althistoriker
Hochschullehrer (Universität Basel)
Sachbuchautor
Mitglied der Preußischen Akademie der Wissenschaften
Mitglied der Akademie der Wissenschaften der DDR
Schweizer
Geboren 1873
Gestorben 1952
Mann

Felix Staehelin


Eden Sharav () este un jucător israelian de snooker.

În februarie 2019, ocupa cea mai bună poziție a carierei (locul 69 mondial). Sharav a disputat semifinala Openului Irlandei de Nord din anul 2018. Are victorii la foștii campioni mondiali Stuart Bingham și Peter Ebdon.

Se antrenează în Scoția, dar reprezintă Israelul din 2018.

Viață personală
Tatăl său este israelian.

Note

Nașteri în 1992
Nașteri pe 30 aprilie
Jucători de snooker
Oameni în viață
Sportivi evrei

Eden Sharav


Giovanni Bellini, (d. 1430 - ö. 29 Kasım 1516), İtalyan ressam.

Taş gibi katı biçimlerin kıvrak desenini yumuşatıp zengin renklerle boyayarak büyük etki yaratmıştır. Resimlerinde yer alan her figür ve obje adeta canlı gibidir. Rönesans sanatında büyük bir öneme sahiptir.

Hayatı
1430 doğumlu Giovanni Bellini, sanatçı bir aileden gelmektedir. Babası Jacopo Bellini de bir ressamdır. İtalya'nın kuzeyinde, Padua şehrinde babası Jacopo ve ağabeyi Gentile ile birlikte çalışan Giovanni, 1454 yılında eniştesi olan ressam Andrea Mantegna'dan oldukça etkilenmiştir.

Giovanni Bellini'nin eserlerinden bazıları: Agony in the Garden (National Gall, Londra), The Cruxifixion (Venedik) ve bazı Meryem Ana heykelleri (Philadelphia ve Metropolitan Müzeleri).

Giovanni, etrafındaki diğer ressamların aksine farklı bir stil belirlemiştir. Renkli, atmosferik manzara betimlemeleri ile Venedikli ressamlar üzerinde oldukça büyük bir etkisi olmuştur. Sanatçının diğer eserleri ise; Doge Loredano (National Gall, London), St. Francis in the Desert (Frick Coll., New York City) ve St. Jerome (National Gall of Art, Washington, D.C.), The Restello serisi (Academy, Venice). The Myth of Orpheus ve The Feast of the Gods (National Gall. of Art, Washington, D.C.) gibi tablolar da mitolojik sahneler içerir. 1507'de ağabeyi Gentile Bellini öldüğünde yarım kalan "Preaching of St. Mark" - "San Marco'nun İskenderiye'de Dua Edişi" adlı tabloyu Giovanni Bellini bitirir. Son çizimlerinden biri olan ve Isabella d'Este (Leonardo da Vinci'nin yakın arkadaşı) için yapılan The zestful Feast adlı tabloyu da 1514'te yapmıştır. Giovanni, ardında yüzlerce eser bırakmış fakat bunlardan sadece 300'ü günümüze ulaşmayı başarmıştır. Giovanni Bellini 1516'da öldü.

Bazı eserleri

İtalyan Rönesans ressamları
1430'larda doğanlar
1516 yılında ölenler
İtalyan erkek ressamlar
15. yüzyıl İtalyan ressamları
16. yüzyıl İtalyan ressamları
16. yüzyılda Venedikliler
Katolik ressamlar

Giovanni Bellini


Kızıldam, Adana ilinin Aladağ ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
1928'den beri aynı adı taşıyarak köy statüsünü sürdürmektedir.

Coğrafya
Adana iline 115 km, Aladağ ilçesine 15 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Aladağ'ın mahalleleri

Kızıldam, Aladağ


Emilio Gómez, né le  à Guayaquil, est un joueur de tennis équatorien, professionnel depuis 2013.

Il est le fils d'Andrés Gómez, vainqueur à Roland-Garros en 1990, ainsi que le cousin de Roberto Quiroz et des frères Nicolás et Giovanni Lapentti, tous joueurs de tennis.

Carrière
Emilio Gómez passe professionnel en 2013 après trois ans passés à l'université de Caroline du Sud. Il obtient des résultats probants dès sa première année sur le circuit avec deux titres en Futures, trois quarts et une demi-finale en Challenger, ainsi qu'un second tour au tournoi ATP de Bogota. En 2014, il est demi-finaliste à Salinas et Manta. Il fait aussi ses débuts en Grand Chelem et atteint le dernier tour des qualifications de l'US Open. Après une période de mauvais résultats également marquée par une blessure à l'épaule, il rebondit sur le circuit Challenger en 2019, atteignant trois demi-finales, une finale à Monterrey, suivie d'un premier titre à Tallahassee. Il gagne près de 230 places cette saison pour finir dans le top 150.

En 2020, il sort des qualifications des Internationaux de France et s'incline au premier tour contre l'Italien Lorenzo Sonego (6-7, 6-3, 6-1, 6-7, 6-3). En 2021, il s'adjuge son second Challenger à Salinas après avoir sauvé deux balles de matchs en finale contre Nicolás Jarry. Il se qualifie également pour les tournois de Washington et d'Indian Wells.

Membre de l'équipe d'Équateur de Coupe Davis depuis 2010, il en est le leader depuis 2014. Il a notamment participé aux barrages du Groupe mondial en 2013 contre la Suisse et à la phase finale en 2021 où il a affronté Pablo Carreño Busta et Daniil Medvedev. En 2016, il bat le Barbadien Adam Hornby sur le score de 6-0, 6-0, 6-0.

Parcours dans les tournois du Grand Chelem

En simple

|-
|2020
|
|
|
|
|-
|colspan=9|
|-
|2022
|
|
|
|

Parcours dans les Masters 1000

! width="50"|Année
! width="125"|Indian Wells
! width="125"|Miami
! width="125"|Monte-Carlo
! width="125"|Madrid
! width="125"|Rome
! width="125"|Canada
! width="125"|Cincinnati
! width="125"|Shanghai
! width="125"|Paris
|-
|2016
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
|2021
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|-
|2022
|
|
|
|
|
|
|
|
|

Classements ATP en fin de saison

Références

Liens externes

Joueur équatorien de tennis
Naissance en novembre 1991
Naissance à Guayaquil

Emilio Gómez


Kuusamon raja-asema () ou Kuusamo–Suoperä () est un poste-frontière entre la Finlande et la Russie situé à Lämsänkylä dans la commune de Kuusamo en Finlande.

Géographie

En Finlande le poste frontière est à l'extrémité de la  route régionale 866.
En Russie, la liaison routière se poursuit à travers la municipalité de Kiestinki du Raïon de Louhi de la République de Carélie.
Du côté russe, ce point de passage routier international est nommé Suoperä.

Le poste frontière est ouvert du 27.10.2019 au 29.3.2020 tous les jours de 8h00 à 19h00.

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Frontière entre la Finlande et la Russie

Liens externes

Kuusamo
Kuusamo
Frontière entre la Finlande et la Russie
Agence gouvernementale en Finlande
Douanes finlandaises

Poste-frontière de Kuusamo-Suoperä


An Triphora foldatsii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Germán Carnevali. An Triphora foldatsii in nahilalakip ha genus nga Triphora, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Triphora (Orchidaceae)

Triphora foldatsii


Collage novel is used by different writers and readers to describe three different kinds of novel: 1) a form of artist's book approaching closely (but preceding) the graphic novel; 2) a literary novel that approaches "collage" metaphorically, juxtaposing different modes of original writing; and 3) a novel that approaches collage literally, incorporating found language and possibly combining other modes of original writing.

In the first category, images are selected from other publications and collaged together following a theme or narrative (not necessarily linear). In the second, different modes of writing written by a single author are blended together into a highly fragmentary narrative; no found language is used. In the third, language is often selected from multiple sources; the text might be composed entirely of found language, with no words of the author's own.

Surrealist collage novels
While it is unclear who coined the term, the Dadaist and Surrealist Max Ernst is generally credited with inventing the collage novel, employing nineteenth-century engravings cut and pasted together to create new images. His works include Les Malheurs des immortels (1922), La Femme 100 Têtes (1929), Rêve d'une petite fille... (1930) and Une Semaine de Bonté (1933–1934). The text for Les Malheurs des immortels was written by Paul Éluard.

Georges Hugnet was the author of the collage novel Le septième face du dé (1936).

Two types of literary collage novel
The leading theorists of literary collage novels in the 21st century are Jonathan Lethem and David Shields. Two of their essays, Lethem's "The Ecstasy of Influence" (2007) and Shields's Reality Hunger (2010), brought discussions on copyright, originality, and inspiration into the fiction and nonfiction worlds. They also popularized collage as a literary form, but employ the term "collage novel" in drastically different ways. In "The Ecstasy of Influence," Lethem uses "collage novel" to describe Eduardo Paolozzi's Kex, a text made entirely out of found language: "cobbled from crime novels and newspaper clippings." In his chapter in Reality Hunger on collage novels, Shields uses the term to describe Renata Adler's Speedboat, a fragmentary narrative that combines different modes of original writing. In Shields's words, Speedboat "captivates by its jagged and frenetic changes of pitch and tone and voice." Adler "confides, reflects, tells a story, aphorizes, undercuts the aphorism, then undercuts that . . . She changes subjects like a brilliant schizophrenic, making irrational sense." In this way, Shields uses "collage novel" to mean a text that is fragmentary, but does not contain any found language. In other essays, Shields uses "collage" to talk about texts that blend original and found language.

See also
Collage
Cut-up technique

References

External links
 Max Ernst graphic work at the Johannesburg Art Gallery

Artists' books
Book arts
Literary genres
 Novel

Collage novel


An Paepalanthus costaricensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Harold Norman Moldenke ngan Paul Carpenter Standley. An Paepalanthus costaricensis in nahilalakip ha genus nga Paepalanthus, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Paepalanthus

Paepalanthus costaricensis