Dicle ırmağı, Fırat ırmağı ile birlikte Mezopotamya'yı oluşturan iki büyük nehirden en doğuda olanıdır. Türkiye'de bulunan Elazığ ilinin Sivrice ilçesinden doğan nehir, Irak boyunca akar ve Fırat'la birleşerek Şattülarap'ta Basra körfezine dökülür.

Irmak ana kaynaklarını Doğu Anadolu Bölgesi dağlarından ve dipten sızma yoluyla Elazığ'daki Hazar (Gölcük) gölünden alır. Türkiye'nin önemli akarsularındandır. Toplam uzunluğu 1900 km'dir. Türkiye topraklarında kalan bölümün uzunluğu ise 523 km'dir. En önemli kolları Batman ile Yanarsu, Botan, Habur, Büyük Zap ve Küçük Zap'tır. Debisi ortalama 360 m³/sn dir. Eylül ayı ortalarında 55 m³/sn ile en küçük, Şubat sonunda 2263 m³/sn akımı ile büyük değişiklik gösterir. Akarsuda genellikle yaz sonu kuraklığı ve güz başı yağış noksanlığı nedeniyle su azalır. Buna rağmen kış sonu yağışı ile ilkbahar başındaki karların erimesinden oluşan su ile kabarır.

Dicle, Güneydoğu Toroslarda Maden Dağları kesiminde, Hazarbaba Dağı'nın güney tarafında, Yıldızhan yanındaki bir kaynaktan çıkar. Eskiden Hazar Gölü'nden beslenirdi. Şimdi gölle bağlantısı kesilmiştir. Kaynaktan çıktıktan sonra Maden ilçesinin önünden geçerek, Maden Çayı adını alır ve güneydoğuya doğru dar ve derin vadilerden geçip Diyarbakır şehrinin bulunduğu lav sahanlığının doğu kesimine paralel akar. Burada ırmak vadisinin tabanı 600 m'ye iner. Diyarbakır'ın güneyinde 8 km mesafede doğuya yönelir. Bundan sonra kuzeyden Toros Dağları yamaçlarından inen başlıcaları Diyarbakır havzasında doğan Anbarçayı, Kuruçay, Pamukçayı ve Hazroçayı, Batman ve Yanarsu ile birleşir. Güneyden ve Mardin eşiğinden inen sel yatakları Göksu ve Savur Çayı Dicle'ye katılır. Raman Dağının güney eteklerinde dar boğazlardan geçerek Botan Suyu ile birleşerek onun doğrultusunda güneye döner.

Dicle Irmağı, güneye doğru akarken Cizre ilçesinin içinden Habur Suyu kavşağına kadar 40 km uzunlukta Türkiye-Suriye arasında sınırı meydana getirir. Habur Suyu ile birleştikten sonra Irak topraklarına girer. Dicle, Irak toprağında çöküntü çukurdan akarak, dar boğazları aşar Musul'da Büyük ve Küçük Zap sularıyla birleşir. Mezopotamya ovasına iner, bundan sonra Bağdat yakınlarında Fırat'a 35 km yaklaşır. Burada yine İran'dan gelen Piyale Irmağı ile birleşir. Bu birleşmeden sonra tekrar Fırat'a yaklaşır ve Kurna yakınında Basra'nın 64 km yukarısında Fırat'la birleşerek Şatt'ül-Arab ismini alır. Basra Körfezi'ne dökülür.

Dicle Irmağının suları yaz mevsimi sonlarına doğru azalır. Nisan ayında, nehrin yukarı çığırındaki dağlarda karların erimesinden suları çoğalır, en yüksek seviyesine ulaşır. Dicle, marttan mayısa kadar üç ay içinde, bütün yıl akıttığı suyun hemen yarısını akıtır. Rejimi düzenli değildir. Bu bakımdan bazı yıllar haddinden fazla taşarak birçok zararlara sebep olur. Bu sebeple zararlarını önlemek maksadıyla Dicle'nin Mezopotamya'da kalan kıyılarına daha M.Ö. 3000 yıllarında setler yapılmıştır. Bu setler suların taşmasını önlediği gibi ekilen arazilerin yazın sulanmasını da sağlamıştır. Fakat setlere rağmen büyük taşmalar önlenememiştir. Yirminci asırda çalışmaları ancak 1939'da başlamış ve Kut Barajı yapılmıştır. 1958'de Samarra ve 1961'de de Dokham Barajı yapılarak suların taşması önlenmiştir. Bugün sadece Samarra ve Amarra arasında bir milyon hektarlık arazi ekilebilir hale sokulmuştur.

Dicle, eski Mezopotamya sınırını meydana getiren ırmaklardan biridir. Uzunluğu Fırat'tan daha kısa olmakla beraber suyu daha çoktur. Dicle, günümüzde de sulama kanallarıyla sulama sağladığı gibi, orta büyüklükteki taşıtlar nehrin ağzından Bağdat'a kadar, daha küçük boy taşıtlarsa Musul'a kadar giderek ulaşıma katkıda bulunmaktadırlar. Bu ırmaklardan ulaşım bakımından çok faydalanıldığı tarihî kalıntılardan anlaşılmaktadır. Dicle kıyısında eskiden kurulmuş Amed (Diyarbakır), Hasankeyf, Ninova, Nemrut, Asur şehirlerinin eski kalıntıları bunun en sağlam belgesidir.

Dicle ırmağı üzerinde Kralkızı, Batman ve Dicle  gibi önemli Hidroelektrik santraller kurulmuştur. Ilısu Barajı'nın temeli 05.08.2006 tarihinde Başbakan Erdoğan tarafından atılmış olup, Türkiye'nin baraj gölü açısından 2., enerji üretimi bakımından 4. büyük barajı olan Ilısu'nun tamamlanmasıyla Dicle ırmağı üzerinde Cizre Barajı'nın yapımına başlanacaktır.

Etimoloji
Nehrin Sümerce ismi İdigna veya İdigina 'dır, akan su anlamındadır. Sonradan bu isim Elamcaya ti-gi-ra ve bundan sonra eski Farsçaya Tigra ve eski Yunanca Tigris olarak geçmiştir. Sümerce isim Akatçaya İdiklat olarak geçmiştir, bu isimde İbranicede Hiddekel, Süryanicede Diklat Arapçada Dicle olmuştur.
Modern Türkçe ve Farsçada Dicle, Kürtçede dicle, dîjle'dir.

Dünyada Diclenin bilinen adı Tigris'tir. Dünya dillerinede Yunancadan geçmiştir. Yunancada kelimelerin sonuna gelen –is eki gelir ve "Tigris"ten çıkarılınca geriye kök kelime Tigr kalıyor.

Ayrıca bakınız
Dünyanın en uzun nehirleri

Kaynakça

Asya'daki nehirler

Dicle


آغيي أنارغيري: (باليونانية:Άγιοι Ανάργυροι )، (بالإنجليزية: Agioi Anargyroi)، مدينة يونانية ومركز لبلدية تقع في جنوب وسط البلاد وهي تقع ضمن مقاطعة غرب أثينا التي تتبع إدارياً لإقليم آتيكا الإداري.

الموقع والسكان
{{خريطة مواقع|اليونان|label='آغيي أنارغيري</small>|lat=38.03|long=23.71|caption=موقع آغيي أنارغيري}}
تشكل المدينة إحدى الضواحي الشمالية للعاصمة اليونانية إذ تبعد مسافة (4) كم عن مركز أثينا، وترتبط أراضي البلديتين سويةً من جهة الجنوب الشرقي.
تحدها من الغرب بلديتي إيليو وَ كاماتيرو، من الشمال أخارنيس، من الشرق نيا خالكيذونا وَ نيا فيلاذلفيا ومن الجنوب مدينة بيريستيري، تقع المدينة على طريق كيفيسيو الذي يربطها مباشرة مع الطريق الوطني السريع GR-1/E-75.

يبلغ عدد سكان المدينة حوالي (75) ألف نسمة (تعداد عام 2001).

 التسمية والتاريخ

يعني اسم المدينة في الغة اليونانية (المتطوعون المقدسون)، وذلك من آغيي (Άγιοι=Agioi) وتعني (مقدسون أو قديسون) وَ أنارغيري (Ανάργυροι=Anargyroi) وتعني (متطوع). وتعود هذه التسمية إلى القديسين كوزماس وَداميانوس''' (Cosmas and Damian'') وهما بحسب التقليد المسيحي قديسان سوريان توأم اشتهرا بعلاج زشفاء المرضى، وكانا لا يأخذان أية أجور لقاء أعنالهما، وقد تمت ملاحقتهما ثم قتلهما في سوريا في عهد الإميراطور الروماني ديوكليتيانوس.

بدأ تاريخ المدينة عام (1923) م. عندما بنت السلطات المنطقة مخيماً للاجئي آسيا الصغرى اليونانيين، الذين هجروا بعد الحرب اليونانية التركية، ثم تم استبدال هذا المخيم بأحياء سكنية جديدة بين عامي (1927-1936).

متفرقات
 أهم نادي كرة قدم في المدينة هو أف سي آغيي أنارغيري
 تتألف المدينة بشكل رئيسي من مناطق سكنية، مقسمة على ثلاثة قطاعات، وتوجد فيها أيضاً معكسر تابع للجيش اليوناني، ومنطقة تفرع شبكة السكك الحديدية المتجهة إلى أثينا.

توأمة
لآغيي أنارغيري اتفاقيات توأمة مع كل من:
 ألبيروبيلو (26 مايو 1997 - )
  (28 أكتوبر 1996 - 2011)

مراجع

وصلات خارجية
 موقع المدينة الرسمي

مدن اليونان
مقاطعة غرب أثينا
أماكن مأهولة في غرب أثينا

آغيي أنارغيري


Andreas Ivanschitz (în ; n. 15 octombrie 1983) este un fotbalist austriac care joacă pe postul de mijlocaș ofensiv pentru echipa națională a Austriei. Este în prezent liber de contract.

În timpul carierei, Ivanschitz a jucat pentru Rapid Viena, Red Bull Salzburg, 1. FSV Mainz 05, Levante, Seattle Sounders FC și Viktoria Plzen.

Jucând la națională din 2003, a reprezentat Austria la Euro 2008.

Cariera pe echipe
Născut în Eisenstadt, Ivanschitz și-a început cariera de fotbalist la echipa locală ASK Baumgarten, unde a petrecut nouă ani. A fost remarcat de scouterii lui Rapid Viena, iar în 1998 a semnat primul său contract de fotbalist profesionist cu campioana Austriei. Avea doar 16 ani când a debutat pentru Rapid Viena în timpul unui meci din cadrul Cupei Austriei împotriva Ranshofenului din 26 octombrie 1999. Primul meci oficial în campionat l-a jucat în 2000 împotriva lui Wüstenrot Salzburg. În 177 de partide pentru Rapid Viena, Ivanschitz a marcat de 27 de ori, câștigând campionatul în sezonul 2004-2005. În 2003, a fost ales "fotbalistul austriac al anului".

În ianuarie 2006, Ivanschitz a fost transferat la Red Bull Salzburg și apoi împrumutat la clubul grec Panathinaikos în august 2006 pentru doi ani. La 20 iunie 2008, Ivanschitz a fost transferat definitiv de Panathinaikos.

După trei ani în Grecia la Panathinaikos, el a fost de acord pe 18 iulie 2009 cu un împrumut de doi ani la 1. FSV Mainz 05 cu posibilitatea de a semna un contract permanent cu echipa germană în vara anului 2011. Mainz a profitat prematur de această opțiune din contract și i-a oferit un contract definitiv lui Ivanschitz în ianuarie 2011.

La 10 iunie 2013, Ivanschitz a părăsit-o Mainz pentru Levante UD. A marcat primul său gol în La Liga pe 31 august, în ultima fază a partidei de pe teren propriu câștigată împotriva lui Rayo Vallecano cu 2-1. El a terminat primul său sezon în Spania cu trei goluri în 29 de meciuri, marcându-l pe cel de-al treilea într-o victorie cu 2-0 cu Valencia CF pe 10 mai.

La 4 august 2015, el a semnat cu Seattle Sounders FC în Major League Soccer. După ce a suferit o accidentare, debutul său a fost amânat până pe 13 septembrie, când i-a dat o pasă de gol lui Obafemi Martins în meciul cu San Jose Earthquakes pe care echipa sa l-a terminat la egalitate. Ivanschitz a transformat a doua lovitură de pedeapsă a lui Seattle de la loviturile de departajare ale Cupei MLS 2016, pe care Sounders a câștigat-o în cele din urmă după șase runde, fiind prima Cupă MLS din istoria echipei.

La națională
Ivanschitz și-a făcut debutul pentru Austria într-un meci amical din februarie 2003 împotriva Greciei, intrând în locul lui Markus Weissenberger. De asemenea, a participat la UEFA Euro 2008. A jucat 69 de meciuri pentru Austria și a marcat 12 goluri.

Viața personală
Ivanschitz vine dintr-o familie de muzicieni și cântă la mai multe instrumente muzicale în timpul liber. Face parte din comunitatea croată din Burgenland.

Referințe

Legături externe

Fotbaliști ai 1. FSV Mainz 05
Fotbaliști internaționali austrieci
Fotbaliști austrieci
Mijlocași
Oameni în viață
Nașteri în 1983

Andreas Ivanschitz


Amasichos () ist eine Person der griechischen Mythologie.

Nach einem Scholion zu Homers Odyssee ist er der Sohn des Ikarios und der Asterodeia, als seine Brüder werden Phalereus, Thoon, Pheremmelias und Perilaos genannt, seine Schwestern sind Mede und Penelope, die spätere Gattin des Odysseus.

Da sich in der Bibliotheke des Apollodor der Name Imeusimos für einen der Brüder der Penelope findet, wurde vermutet, dass es sich bei den Namensformen Imeusimos und Amasichos um Verschreibungen des Namens Amasiklos handelt, der an einer anderen Stelle des Scholions zu finden ist.

Literatur

Anmerkungen

Person der griechischen Mythologie

Amasichos


Narmadapuram (en hindi; होशंगाबाद जिला) es un distrito de la India en el estado de Madhya Pradesh. Código ISO: IN.MP.HO.

Comprende una superficie de 6 698 km².

El centro administrativo es la ciudad de Narmadapuram.

Demografía
Según censo 2011 contaba con una población total de 1 240 975 habitantes, de los cuales 592 005 eran mujeres y 648 970 varones.

Referencias

Enlaces externos

Narmadapuram

Distrito de Narmadapuram


Ricardo Ezzati Andrello, S.D.B. (Campiglia dei Berici, 7. siječnja 1942.), je čileanski rimokatolički kardinal i santijaški nadbiskup.

Životopis

Rođen je u mjestu Campiglia dei Berici u Italiji 7. siječnja 1942. U Čile dolazi 1959. godine. Pridružio se salezijanacima 3. svibnja 1961. godine. Ulazi u novicijat salezijanaca u Quilpuéu te je studirao filozofiju na Katoličkom sveučilištu u Valparaísu. Teologiju je studirao na Papinskom salezijanskom sveučilištu u Rimu, gdje je stekao licencijat iz teologije.

Svoje konačne zavjet za salezijanca dao je 30. prosinca 1966., a za svećenika je zaređen 18. ožujka 1970. Nakon ređenja primio licencijata iz religijskih studija te dobiva naslova profesora religije i filozofije na Katoličkom sveučilištu u Valparaísu. Bio je profesor na Teološkom fakultetu na Papinskom katoličkom sveučilištu u Čileu.

Godine 1991. imenovan je službenikom Kongregacije za ustanove posvećenog života i družbe apostolskog života. Za biskupa Valdivije je imenovan 28. lipnja 1996., a posvećen 8. rujna iste godine. Dana 10. srpnja 2001. imenovan je naslovnim biskupom La Imperiala i pomoćnim biskupom nadbiskupije Santiago de Chile. Služio je kao pomoćni biskup nadbiskupije Santiago de Chile do 27. prosinca 2006. godine, kada je imenovan za nadbiskupa nadbiskupije Concepción. U lipnju 2009. godine, papa Benedikt XVI. je imenovao nadbiskupa Ezzatija Andrella, zajedno s još četiri prelata, apostolskim vizitorom kongregacije "Legionari Krista".

Papa Benedikt imenovao je Ezzatija Andrella metropolitanskim nadbiskupom Santiago de Chilea te je tako de facto postao primas Katoličke Crkve u Čileu. Primio je palij od pape Benedikta XVI. kao novog metropolitanskog nadbiskupa, 29. lipnja 2011. godine, na svetkovinu sv. Petra i Pavla. Godine 2010. godine izabran je na mjesto predsjednika Biskupske konferencije Čilea.

Papa Franjo je Ezzatija Andrella imenovao članom Kongregacije za katolički odgoj, u studenom 2013. Na konzistoriju, 22. veljače 2014. godine, Ricardo Ezzati Andrello je uzvišen na razinu kardinala, postavši tako kardinal svećenik crkve Santissimo Redentore a Valmelaina. Za geslo ima Propovijedati (lat. Ad evangelizandum, špa. Para evangelizar).

Izvori

Čileanski kardinali
Talijanski kardinali
Salezijanci

Ricardo Ezzati Andrello


Askerlikte: Ulaşılabilen uzaklık, erim
 Menzil - EskiTürk ölçü birimi
 Menzil - Adıyaman ili Kâhta ilçesine bağlı köy
 Menzil - Nakşbend'îyye'nin kollarından bir cemaat
 Menzil (din) - sufi'nin ulaşmayı hedeflediği yer
 Menzil (yay) - Türk yayının bir çeşidi.

Menzil


أحمد المرزوقي قد يعني:
  أحمد المرزوقي المالكي، شيخ قراء مصر ومفتي المالكية بمكة.
  أحمد المرزوقي (مغربي) (ضابط عسكري مغربي).
  أحمد المرزوقي (سعودي) (رجل أعمال سعودي).

صفحات توضيح أشخاص

أحمد المرزوقي (توضيح)


An Habenaria verdickii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni De Wild., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schltr.. An Habenaria verdickii in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria verdickii


Onthophagus kumbaingeri é uma espécie de inseto do género Onthophagus da família Scarabaeidae da ordem Coleoptera.

História
Foi descrita cientificamente pela primeira vez no ano de 1972 por Matthews.

Referências

Ligações externas

kumbaingeri
Coleópteros descritos em 1972

Onthophagus kumbaingeri


Netware : هو نظام تشغيل الشبكة صنع من قبل شركة نوفل، وهو الأكثر انتشاراً في إدارة الشبكات المحلية الصغيرة والكبيرة وقت قامت Novell بإعادة تصميمه (أو إضافة ميزات) للعمل بنجاح كجزء من شبكات كبيرة وغير متجانسة كالإنترنت، وهي تدعم عملاء دوس، ويندوز ونظام ماكنتوش.
يعتمد الNetware على مبدأ تشاركيه تعدد المهام لإدارة مجموعة من الخدمات على حاسب شخصي، وهو نظام تشغيل مستقل يقدم عدة مزايا إدارية للشبكات المحلية.
أحدث إصدار للNetware هو 6.5V الذي يدعم Pack 8 وهو مطابق ل OES 2 SP1 Novell Open Enterprise Server|Open Enterprise Server |

التاريخ
تطور Netware من مفهوم بسيط للغاية : تبادل الملفات بدلا من تقاسم القرص. في عام 1983 عندما تم تصميم الإصدار الأول من Netware ،كانت جميع المنتجات المنافسة الأخرى تستند إلى مفهوم توفير الوصول المشترك إلى القرص مباشرة، وقد أيدت شركة أي بي ام في عام 1984 مبدأ Netware والتي ساعدت على الترويج لمنتجاتهم.
وقد أصبحت المشاركة في Netware على شكل وحدات تخزين Netware مشابهة لوحدات تخزين Dos، وقد سمحت لمستخدمي Ms-Dos باستخدام برنامج (TSR)ليمكنه من تخصيص سواقة محلية كسواقة Netware، وعلى المستخدمين الدخول إلى المخدم عن طريق اسم مستخدم وكلمة مرور لكي يعطي المستخدم السماحيات المتوفرة كالوصول إلى بعض الأقراص أو تخصيص أقراص Netware أو الوصول إلى طابعة محلية موصولة على الشبكة.
وفي نهايات التسعينيات ومع ازدهار الاتصالات بالإنترنت وسيطرة البروتوكول بروتكول عنوان الانترنت على الشبكات المحلية قامت Novell بدعم TCP/IP في NetWare v3.x (حوالي 1992) وv4.x (حوالي 1995)والتي تتألف بشكل أساس من خدمات بروتوكول نقل الملفات وLPR/LPD في اليونكس (متوافر في NetWare v3.x)،وقد طورت Novell خدمات مخدم الإنترنت (في NetWare v4.x)،وقد تم دمج خدمات TCP/IP للملفات والطابعات مع Netware وقد قدمت في الإصدار NetWare v5.0 (عرض في 1998).

وفي الثمانينات قام مايكروسوفت بإطلاق نظام للشبكات المحلية بالاعتماد على البروتوكول NBF ولكن لم يحقق نظامها النجاح بسبب ضعفه مقارناً بالNetware، وبعد القيام بالتغيرات والتحسينات وإدخال مفهوم مجموعات العمل حقق نجاح في ويندوز إن تي وويندوز 95 حيث قدم خدمات مشابهة لخدمات Netware ولكن على نظام تشغيل يعمل على حواسيب شخصية ومع إمكانية ربط عدة حواسيب تعمل على Windows حيث كاد NBF يكون عالمياً

نهضة الNetware

بدأت شعبية Netware بالتزايد في 1985 وذلك مع إطلاق الإصدار NetWare 286 2.0a وإطلاق إنتل 80286 المعالج 16 بت حيث سمحت إمكانيات المعالج بناء شبكة محلية تعتمد على مبدأ مخدم-زبون

وقد تميز NetWare 286 باستقلاليته عن العتاد الصلب مقارنةً مع نظم أخرى، وقد صممت Netware زبون يعمل على Ms-Dos يسمح بالوصول للملفات المشتركة

NetWare 5.x
بعد مرور الNetware بعدة إصدارات وهي:
NetWare 286 2.x ثم NetWare 3.x ثم NetWare 4.x ثم NetWare 4.1x and NetWare for Small Business وحدوث العديد من التحسينات والتعديلات مع كل إصدار خرج الإصدار NetWare 5.x في أوكتوبر 1998 حيث عرفت Novell أهمية استخدامات الإنترنت ولذلك قامت بنقل NetWare Core Protocol (NCP) من IPX/SPX إلى TCP/IP ولكن ظل IPX/SPX مدعوم من قبل النظام، وقد أضافت Novell واجهة مستخدم رسومية على الNetware بالإضافة إلى العديد من المزايا منها:
 Novell Storage Services (NSS)،وهو نظام ملفات جديد حيث قام باستبدال نظام الملفات التقليدي NetWare File System وقد ظل مدعوماً
 تم إضافة آلة جافا الافتراضية ل NetWare
 Novell Distributed Print Services (NDPS)
 ConsoleOneوهي واجهات تحكمية خاصة بالJava
 قامت بتفعيل البنية الأساسية للمفتاح العام services (PKIS)
 قامت بتفعيل DNS ومخدمات DHCP
 Novell Cluster Services (NCS)
 قاعدة بيانات أوراكل
وقد قدمت Novell Cluster Services (NCS) تقدماً في  الثاني والثالث وذلك لأن (NCS)لاتتطلب مواصفات عتادية أو إعدادات مطابقة لإعدادات المخدم.
أُصدر الNetware 5 في وقت انخفاض حصة الNetware في السوق حيث كانت عدة شركات ومؤسسات تستبدل مخدماتها التي تعمل على Netware بمخدمات Microsoft بنظام تشغيل Windows NT.وبنفس الوقت قامت Novell بإصدار التحديث الأخير من نظام التشغيل NetWare 4 (NetWare 4.2.)

وقد أطلق NetWare 5.1 في كانون الثاني 2000 بعد فترة قصيرة من سابقتها، وهي تقدم مجموعة من الخدمات مثل:
 IBM WebSphere Application Server
 NetWare Management Portal (سميت لاحقاً Novell Remote Manager)
 FTP، برتوكول نقل أخبار الشبكة وبث حي مخدمات
 مخدم NetWare للبحث عبر الويب
 دعم WebDAV

NetWare 6.0
أصدر في تشرين الأول 2001، وقت استخدمت نظام منح التراخيص على أساس المستخدمين هذا يسمح للاتصالات غير محدود لكل مستخدم.

NetWare 6.5

أطلق في آب 2003، وقد كان لها عدة ميزات جديدة منها :
 زادت عدد البرمجيات المفتوحة المصدر مثل بي إتش بي، ماي إس كيو إل وقشرة آمنة
 دعم iSCSI
 تشغيل وحدة تحكم النطاق
 تفعيل Universal password الخاص بالNovell
 وسعت مخدم التطبيقات بدعم منصة جافا النسخة التجارية 1.3 المتوافقة مع مخدم التطبيقات
 دعم NX bit
 دعم وسائط تخزين USB
 دعم للمجلدات المشفرة
 وأخيراً صدرت آخر نسخة من NetWare 6.5 وهو SP8 وذلك في تشرين الأول 2008

الحالة الحالية لNetware

ما زال Netware مستخدم من بعض الشركات والمنظمات، ومع الانحدار المستمر بمستوى شعبيته الذي بدأ في التسعينات عندما كانت البرنامج المعياري للتطبيقات الملفات والطابعات على مخدمات إكس 86.

وحديثاً في عام 2009 أصبح الNetware و (OES) مستخدماً في المنظمات الكبيرة التي تحتاج إلى المرونة التي يقدمها الNetware

نجحت مايكروسوفت في إبعاد Netware عن السوق في أواخر 1990s ونتيجة لعدم تكيفه مع تغيرات السوق حيث عانى من أصحاب القرار الرئيسي ومنافسة Microsoft تحولت الشركات التي كانت تستخدم Netware إلى بنية مختلطة من NetWare, Linux، ومخدمات Windows

Netware Lite / Personal Netware

في عام 1991 قامت Novell بإطلاق نسخة مختلفة اختلاف جذري وأرخص سعراً Netware Lite وذلك رداً على LANtastic المطور من قبل شركة Artisoft's كلاهما نظامي peer to peer التي لا توجد فيه مخدم ولكن جميع الحواسيب تتشارك الموارد.

الأداء

سيطر Netware على نظام تشغيل الشبكة (Nos) في السوق من خلال منتصف الثمانينات إلى أواخر التسعينيات نظرا لأدائه عالية جدا بالقياس إلى غيرها من التكنولوجيات (NOS)

روابط مفيدة
 Early history of NetWare
 A brief history of NetWare
 Another brief history of NetWare
 NovellBlog.com
 A story of Novell's early years - 1980-1990

مراجع

نظم تشغيل شبكية
برمجيات 1983
برمجيات احتكارية
نظام تشغيل دي إي سي
نظم تشغيل تعمل على باور بي سي
نظم تشغيل توقف إصدارها
ويب

نوفيل نت وار


György Petri est un poète hongrois.

Biographie

Il est né en 1943 dans une famille multiethnique de Budapest. Après la mort de son père, il a été élevé par sa mère, ses grands-parents et ses tantes. Selon ses souvenirs, il s'est tourné vers la poésie à 11 ou 12 ans et, dès le début des années 1960, il a publié dans des périodiques renommés tels que Kortárs et Élet és Irodalom. Lui-même désabusé par leur style, il ne laissa jamais aucun de ces écrits être réédité, et il développa bientôt l'intention de changer de carrière. Au cours des années suivantes, il fut infirmier dans une clinique psychiatrique en guise d'exercice préliminaire aux études de psychiatrie qu'il prévoyait de faire. Il démissionna de ce poste et s'intéressa à l'économie et au droit, mais il décida d'être philosophe. Il suivit de manière informelle des cours de philosophie à l'université Loránd-Eötvös de Budapest. En 1966, il s'y inscrivit finalement avec une spécialisation en philosophie et en littérature, sans jamais obtenir de diplôme. Ses professeurs les plus inspirés furent , Endre Simon et György Lukács.

Sous l'influence de Lukács, il se réclamait de l'austromarxisme, ce qui s'opposait fortement à la doctrine officielle de l'époque. Après 1975, ses œuvres furent interdites car jugées politiquement inacceptables. Jusqu'en 1988, ses œuvres n'étaient publiées qu'en samizdat. Pendant cette période, il a gagné sa vie en tant que traducteur indépendant de poésie et de théâtre, notamment de Molière. Le premier recueil officiel de ses poèmes a été publié en 1991 par .

Entre 1981 et 1985, il a coédita Beszélő, le journal illégal de l'opposition démocratique, et s'impliqua dans leurs activités anti-régime ; il était membre de SZETA (Fonds de soutien aux pauvres, une ONG illégale) à partir duquel un parti libéral, l'Alliance des démocrates libres, fut créé en 1988. Lors des élections de 1994, le SZDSZ le désigna comme député, mais la même année, il a dû exprimer son dégoût de la collaboration du parti avec ses vieux ennemis, les socialistes, en quittant le parti. Il n'est plus jamais réapparu sur la scène politique.

Il a été l'un des rédacteurs de Holmi, un périodique littéraire de 1989, année de sa fondation, à sa mort en 2000. En recevant le prix Kossuth en 1996 aux côtés de Péter Esterházy, il fit à nouveau l'objet de critiques politiques pour un prétendu manque de respect envers le christianisme.

Depuis son plus jeune âge, Petri souffrit d'une grave dépendance à la nicotine et d'alcoolisme. En 1998, on lui diagnostiqua un cancer à un stade incurable, avec lequel il mourut deux ans plus tard. Après sa mort, l'œuvre de Petri a été rééditée dans une collection de quatre volumes par la maison d'édition Magvető sous la révision du poète Szabolcs Várady, l'un de ses plus proches amis.

Galerie

Œuvres
 1971 : Magyarázatok M. számára
 1974 : Körülírt zuhanás
 1981 : Örökhétfő
 1985 : Azt hiszik
 1989 : Valahol megvan
 1989 : Ami kimaradt
 1990 : Valami ismeretlen
 1992 : Sár
 1999 : Amíg lehet

Sources
: Petri György költészete. Budapest : Szépirodalmi Könyvkiadó, 1991 .
Tibor Keresztury: Petri György. Bratislava : Kalligram, 1997 .

Références

Liens externes

Naissance à Budapest
Poète hongrois du XXe siècle
Lauréat du prix Kossuth
Lauréat du prix Attila-József
Lauréat du prix Tibor-Déry
Traducteur hongrois du XXe siècle
Décès à Budapest

György Petri


Jens Lehmann (; d. 10 Kasım 1969, Essen) Alman emekli kaleci. 1996-97 ve 2005-06 sezonlarında UEFA Yılın Kalecisi seçildi ve üç kez FIFA Dünya Kupası kadrosuna seçildi. Ayrıca UEFA Şampiyonlar Liginde 10 maçta sadece bir gol yiyerek rekor kırdı.

Kulüp kariyeri

FC Schalke 04
Lehmann futbol kariyerine 1988'de Schalke 04'de başladı. 1993'te Bayer Leverkusen maçında üç gol yedi ve 45 dakika sonra oyundan çıkarıldı, ama Lehmann o maçtan sonra yavaş yavaş kendisini ispat ettirdi ve taraftarlarca beğenildi.

Ligdeki ilk golünü 12 Mart 1995'te 6-2 yendikleri 1860 Münih maçında 84. dakikada penaltıdan attı. İkinci golünü ise 19 Aralık 1997'de Borussia Dortmund maçında son dakikalarda attı.

Lehmann 1996-97 UEFA Kupası finalinde Inter maçında penaltılara kalırken Iván Zamorano'nun şutunu kurtardı ve kupayı kazandılar.

AC Milan
1998 yılında Schalke'den ayrılarak Milan'a transfer oldu, ancak Schalke'deki performansını sergileyemedi. Bir maçta Gabriel Batistuta'dan üç gol yiyerek hat-trick yapmasını sağladı, bir serbest vuruş golünde ise top üst direkten döndü ve Lehmann topa dokununca içeri girdi. Lehmann sezon arasına kadar sadece 5 maçta oynadı ve sezon arasında Milan'dan ayrıldı.

Borussia Dortmund
1999 yılının sonlarına doğru, Lehmann Almanya'ya döndü ve Borussia Dortmund'a transfer oldu. Uzun süre Stefan Klos'un yedeği olarak bekledi. Lehmann disiplin sorunları ve kendine güvensizliği nedeniyle sezona zor başladı. Erkenden takımdan ayrılacağı söylentileri ortaya çıktı, taraftarlar tarafından çok eleştiriliyordu.

Ancak, Borussia Dortmund 2001-02 sezonuna güçlü başladı. Lehmann'ın performansının gelişmesiyle takım içindeki güveni arttı. Takıma önemli ölçüde katkı sağladı, aynı sezon Bundesliga şampiyonu oldular ve UEFA Kupası finalinde Hollanda temsilcisi Feyenoord Rotterdam'a elenerek finalist oldular.

Aynı sezon Lehmann'da disiplin sorunları vardı. SC Freiburg maçında, Lehmann Soumaila Coulibaly pozisyona girerken onunla çarpıştı ve onu tekmeledi, penaltı oldu. Daha sonra Lehmann'ın sözleşmesi bir süre askıya alındı. Hâlâ Borussia Dortmund tarihinde ligde en çok kırmızı kart alan kalecidir.

2003 yılında Borussia Dortmund'dan ayrılmak zorunda kaldı.

Arsenal

2003-04 sezonu
Lehmann 25 Temmuz 2003'te David Seaman'ın yedeği olarak Arsenal'e transfer oldu. 2003-04 sezonunda her maçta oynadı. Ancak, Lehmann, oyun tarzı ve sık sık açılması yüzünden bazen hatalı goller yedi. Arsenal 24 Ekim 2004'e kadar yenilmedi. Arsenal'deki ilk sezonunda 54 maçta oynadı.

2004-05 sezonu
2004-05 sezonu ortasında, Lehmann istenileni veremedi ve formayı Manuel Almunia'ya kaptırdı. Ancak, Almunia hatalı goller yedi ve Lehmann tekrar formasına kavuştu. Sezon sonunda ayrılacağı spekülasyonları ortaya yayıldı, ancak ayrılmadı. Lehmann 2005 FA Cup finalinde Manchester United maçındaki performansıyla maçın adamı oldu. Önemli kurtarışları ve iyi pozisyon tutmasıyla ilk 90 dakika 0-0 bitti. Uzatmalarda da gol olmayınca maç penaltılara gitti. Penaltılarda Paul Scholes'un şutunu kurtararak Arsenal'in 5-4 kazanmasını sağladı.

2005-06 sezonu
Lehmann 2005-06 sezonunda Arsenal formasıyla 15 Nisan 2006'daki West Bromwich Albion ile yapılan 100. Premier League maçında oynadı. Arsenal'in UEFA Şampiyonlar Ligi finaline ilk kez gelmesinde büyük katkısı oldu. On maçta bir gol yiyerek rekor kırdı. 853 dakika boyunca kalesinde sadece bir gol gördu.

O tek golü de Lehmann'a Bayern Münih'teki Hasan Salihamidžić 2. tur ilk maçında 64. dakikada attı. Lehmann rövanş maçında gol yemedi. Yarı finaldeki Villarreal maçında, Lehmann 89. dakikada Juan Román Riquelme'nin penaltısını kurtardı. 2006 UEFA Şampiyonlar Ligi Finalindeki Barcelona maçında skor 0-0'ken 18. dakikada Samuel Eto'o'ya yaptığı sert faulle oyun dışı kaldı ve  bir Şampiyonlar Ligi finalinde oyuncu dışı kalan ilk kaleci oldu, ama bu Şampiyonlar Ligi'nde yılın kalecisi ödülünü almaya engel olamadı ve sezon sonunda sözleşme yeniledi.

2006-07 sezonu

Lehmann'ın sözleşmesi 2007 yazında sona eriyordu ve hakkında birçok spekülasyon vardı. Ancak, 26 Nisan 2007'de sözleşmesini 2008'e kadar uzatarak bu spekülasyonlara cevap vermiş oldu.

2007-08 sezonu
2007-08 sezonunun ilk lig maçında, Lehmann daha 52. saniyede büyük bir hata yaptı ve David Healy, Fulham adına bir gol attı. Ancak Arsenal maçı 2-1 kazandı. İkinci lig maçı ise Blackburn Rovers maçıydı, yine bir hata yaptı ve Blackburn David Dunn'ın ayağından beraberliği buldu, maç 1-1 sonuçlandı. 24 Ağustos'ta, İngiltere maçındaki aşil tendonu sakatlığı yüzünden tedavi için Almanya'ya döndü. Bu yüzden, ligin üçüncü maçında Manuel Almunia kaleye geçti.

Lehmann daha sonra formasını geri almak için dört ay daha beklemek zorunda kaldı ve Şampiyonlar Ligi grup maçı olan  Steaua Bükreş maçında forma giydi. Yaklaşık bir ay sonra, Arsenal formasıyla FA Cup üçüncü tur rakibi Burnley karşısında beşinci maçına çıktı. Bu arada Lig Kupasında ise üçüncü kaleci Łukasz Fabiański oynuyordu. Lehmann, Manuel Almunia'nın ardından ikinci kaleci olduğu için hayal kırıklığına uğradı.

Arsène Wenger daha sonra Lehmann'a söz verdi, eğer Arsenal'de kalırsa FA Kupasındaki her maçta oynayabilecekti. 29 Ocak 2008'de, Lehmann sözleşmesinin sonuna kadar takımdan ayrılmamaya karar verdi. Lehmann taraftarlar, oyuncular ve ailesi için takımda kaldı. 2 Şubat 2008'de, Almunia'nın sakatlığıyla beş ay sonra Manchester City maçıyla formasına kavuşmuş oldu. Arsenal maçı 3-1 kazandı. Almunia sakatlığı geçtikten sonra grip olmasıyla, Lehmann Şubat ayında üç maçta daha oynadı. UEFA Şampiyonlar Ligi 2. tur ilk ayak maçında AC Milan'a 4-0 yenildi.

Almunia Nisan ayı başlarında başka bir sakatlık daha geçirdi, Lehmann 13 Nisan 2008'de Manchester United maçıyla geri döndü. Arsenal bu maçta 2-1 yenildi. Lehmann'ın son maçı olacağı ile ilgili spekülasyonlar vardı, ama Lehmann 19 Nisan'daki Reading maçında oynadı ve Arsenal maçı 2-0 kazandı. Sonraki hafta, Łukasz Fabiański Derby County maçında kaleye geçti ve ilk lig maçında oynamış oldu. Almunia daha sonra iyileşti. Ancak, 4 Mayıs 2008'de Everton maçında Lehmann son kez oynadı ve son 20 dakika Fabianski kaleye geçti. Lehmann oyundan çıkarken taraftarlar onu alkışladı. Daha sonra, Wenger o maçın Lehmann'ın veda maçı olduğunu doğruladı.

VfB Stuttgart
Haziran 2008 başlarında, Lehmann VfB Stuttgart ile bir yıllık sözleşme imzaladı. 24 Temmuz 2008 tarihinde sezon öncesi antrenmanlara katıldı ve kulüpteki ilk maçına 30 Temmuz 2008'de eski takımı Arsenal ile yapılan hazırlık maçına çıktı. Kulüpteki ilk resmi maçına ise 10 Ağustos'ta DFB-Pokal'de FC Hansa Lüneburg'u 5-0 yendikleri maçta çıktı ve bir hafta sonra Bundesliga'daki ilk maçında Borussia Mönchengladbach'ı 3-1 yendiler.

3 Nisan 2009'da sözleşmesini 2010 yazına kadar uzattı. 30 Haziran 2010'da futbolu bıraktığını açıkladı.

Arsenal'e dönüş

2010-11 sezonu
14 Mart 2011'de, Alman gazetesi Bild Lehmann'ın emeklilikten vazgeçip Arsenal ile görüştüğünü bildirdi. 17 Mart 2011 tarihinde Arsenal'de Wojciech Szczęsny, Lukasz Fabianski ve Vito Mannone sakatlandığı için Lehmann ile sezon sonuna kadar sözleşme imzaladı. Lehmann 19 Mart 2011'de West Bromwich Albion maçında oynadı, ama gezeteler yaşı nedeniyle Lehmann'ın formda olmadığını yazdı. Arsène Wenger Lehmann'ın formda olmadığını itiraf etti. Lehmann 29 Mart 2011'de Arsenal'in yedeklerinin Wigan ile yaptığı maçta oynadı. Arsenal 2-1 yenildi.

10 Nisan 2011'de, Manuel Almunia ısınırken sakatlandığı için Jens Lehmann Blackpool maçında oynadı. Arsenal'deki 200. maçında 3-1 kazandılar. Lehmann böylece Premier Lig'de Arsenal adına oynayan en yaşlı oyuncu oldu. Bu rekor daha önce Jock Rutherford'a aitti. Lehmann'ın Arsenal ile olan sözleşmesi sona erince tekrar emekli oldu.

Millî takım kariyeri
Lehmann millî takımdaki ilk maçına Şubat 1998'de Umman karşısında çıktı. Bugüne kadar 61 millî maçta forma giydi.  Uzun bir süre Bayern Münih kalecisi Oliver Kahn'ın ardından ikinci kaleci olarak görev yaptı. FIFA Dünya Kupası 2002 kadrosuna alındı, ama turnuva boyunca Oliver Kahn bir numara olarak görev yaptı. 7 Nisan 2006'da, however, Almanya teknik direktörü Jürgen Klinsmann Lehmann'ı FIFA Dünya Kupası kadrosuna birinci olarak aldı.

Lehmann FIFA Dünya Kupası'ndaki ilk maçında Kosta Rika'dan iki gol yedi. O golleri Paulo Wanchope attı. Ama Almanya maçı 4-2 kazandı. Lehmann sonraki üç maçta hiç gol yemedi ve o zamana kadar yenilmeyen Almanya son 16'da kendisi gibi nağmalup İsveç ile karşılaştı ve İsveç'i 2-0 yendiler.

Lehmann'ın en önemli millî maçı Arjantin ile yapılan çeyrek final maçı oldu (30 Haziran 2006, Olympiastadion, Berlin). Maçın 90 dakikası 1-1 berabere bitti ve uzaltmalarda gol olmadı. Penaltılara gelen karşılaşmayı Lehmann'ın kurtarışlarıyla Almanya kazandı. Penaltılarda iki kritik kurtarış yapan Lehmann, Roberto Ayala ve Esteban Cambiasso'nun gollerine izin vermedi. Aynı zamanda Almanya 4 penaltıyı gole çevirdi ve toplam 5-3 kazandılar.
Lehmann bu maçtan sonra kahraman olarak görüldü ve Oliver Kahn'dan övgü aldı.

Almanya yarı finalde İtalya ile karşılaştı. Lehmann kayda değer kurtarışlarına rağmen uzaltmalarda yediği 2 golle İtalya kazandı. İtalya finale yükseldi. Üçünücülük için yarışan Almanya'da emekli olan Oliver Kahn Lehmann'ın isteğiyle üçüncülük maçında oynadı. Kahn o maçta kaptanlık pazubandını taktı.

Ağustos 2006'da Lehmann FIFA Dünya Kupası sırasında farklı bir krampon giydiği için ayağından yaralandı. Almanya Futbol Federasyonu'nun sponsoru Adidas olduğu için, Lehmann da Adidas giymek zorunda kaldı. Lehmann'ın sponsoru Nike'tı.

Ağustos 2006'da, Lehmann Euro2008'den sonra millî takımı bırakacağını açıkladı. Ancak, Ocak 2007'de öyle bir kararı olmadığını açıkladı.

Lehmann 26 Mart 2008'deki İsveç maçına kadar toplam 681 dakika gol yemeyerek rekor kırdı.

8 Ağustos 2008'de, Lehmann millî takımı bıraktığını açıkladı.

Kişisel yaşamı

Jens Lehmann Essen'de büyüdü. 1998 yılında liseden A ile mezun olduktan sonra, 1992 ve 1998 yılları arasında futbol oynarken Münster Üniversitesi'nde Ekonomi çalıştı.

1999'da, bir ilköğretim öğretmeni olan Conny ile evlendi. Lehmann daha sonra Conny'nin futbolcu olan oğlu Knut Reinhardt ile Lasse'yi kabul etti. Çiftin ayrıca iki çocuğu daha var Mats (d. 2000) ve Lieselotta (d. 2006).

Oyunculuk kariyeri

Lehmann ilk kez Alman/Güney Afrikalı yapıtı Thembada oynadı. Big John Jacobs rolünde oynadı. Bir futbol antrenörü ve  yetenek avcısı olan Jacobs, Themba'yı keşfeder, genç ve hırslı bir oyuncudur. yoksulluk AIDS ve şiddetle karşı karşıyadır, ama sonunda Güney Afrika millî takımında oynar. Film Lutz van Dijk'in bir romanına dayanmaktadır.

Başarılar

Kulüp
Schalke
UEFA Kupası: 1996-97 UEFA Kupası
AC Milan
Serie A: 1998-99
Borussia Dortmund
Bundesliga: 2001-02
UEFA Kupası Finalisti: 2001-02
Arsenal
Premier League: 2003-04
FA Cup: 2004-05
FA Community Shield: 2004
UEFA Şampiyonlar Ligi Finalisti: 2005-06

Millî takım
FIFA Dünya Kupası Finalisti: 2002
FIFA Konfederasyonlar Kupası Üçüncülüğü: 2005
FIFA Dünya Kupası Üçüncülüğü: 2006
Avrupa Futbol Şampiyonası Finalisti: 2008

Kişisel

 UEFA Yılın Kalecisi: 1997, 2006
 UEFA Futbol Kulübü ödülleri En İyi Kaleci: 2005-06
 FIFA Dünya Kupası En iyiler takımı: 2006

Kulüp istatistikleri

|-
|1988-89||rowspan="3"|2. Bundesliga||13||0||||||||||0||0||13||0
|-
|1989-90||27||0||||||||||0||0||27||0
|-
|1990-91||34||0||||||||||0||0||34||0
|-
|1991-92||rowspan="7"|Bundesliga||37||0||||||||||||||37||0
|-
|1992-93||8||0||||||||||||||8||0
|-
|1993-94||21||0||1||0||||||||||22||0
|-
|1994-95||34||1||||||||||||||34||1
|-
|1995-96||32||0||||||||||||||32||0
|-
|1996-97||34||0||||||||||12||0||46||0
|-
|1997-98||34||1||||||||||7||0||41||1
|-

!264!!2!!1!!0!!0!!0!!19!!0!!284!!2
|-

|-
|1998-99||Serie A||5||0||1||0||||||||||6||0
|-

!5!!0!!1!!0!!0!!0!!0!!0!!6!!0
|-

|-
|1998-99||rowspan="5"|Bundesliga||13||0||||||||||||||13||0
|-
|1999-00||31||0||2||0||||||12||0||45||0
|-
|2000-01||31||0||3||0||||||||||34||0
|-
|2001-02||30||0||0||0||2||0||17||0||49||0
|-
|2002-03||24||0||2||0||0||0||12||0||38||0
|-

!129!!0!!7!!0!!0!!0!!41!!0!!177!!0
|-

|-
|2003-04||rowspan="5"|Premier League||38||0||5||0||1||0||10||0||54||0
|-
|2004-05||28||0||5||0||1||0||7||0||41||0
|-
|2005-06||38||0||0||0||1||0||8||0||47||0
|-
|2006-07||36||0||0||0||0||0||8||0||44||0
|-
|2007-08||7||0||3||0||0||0||3||0||13||0
|-

!147!!0!!13!!0!!2!!0!!36!!0!!198!!0
|-

|-
|2008-09||rowspan="2"|Bundesliga||34||0||3||0||0||0||10||0||47||0
|-
|2009-10||31||0||2||0||0||0||10||0||43||0
|-

!65!!0!!5!!0!!0!!0!!20!!0!!90!!0
|-

|-
|2010-11||rowspan="1"|Premier League||1||0||||||||||||||1||0
|-

!1!!0!!0!!0!!0!!0!!0!!0!!1!!0
|-

!621||2||27||0||5||0||116||0||769||2
|}

Millî takım istatistikleri

|-
|1998||2||0
|-
|1999||8||0
|-
|2000||2||0
|-
|2001||1||0
|-
|2002||3||0
|-
|2003||0||0
|-
|2004||5||0
|-
|2005||7||0
|-
|2006||14||0
|-
|2007||9||0
|-
|2008||10||0
|-
!Toplam||61||0
|}

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Dortmund maçındaki son dakika golü

 4thegame.com profili
 sporting-heroes.net profili
 premierleague.com profili
 Fussballdaten.de kariyer istatistikleri

1969 doğumlular
Essen doğumlular
FC Schalke 04 futbolcuları
AC Milan futbolcuları
Borussia Dortmund futbolcuları
Arsenal FC futbolcuları
VfB Stuttgart futbolcuları
Alman futbolcular
Almanya millî futbol takımı futbolcuları
1998 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
1999 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
2000 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2002 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2004 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
2005 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2008 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
Bundesliga futbolcuları
Serie A futbolcuları
Yaşayan insanlar
Kaleci futbolcular
Almanya 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
2. Bundesliga futbolcuları
Gol atan futbol kalecileri
İngiltere'deki gurbetçi futbolcular
İtalya'daki gurbetçi futbolcular
Alman gurbetçi futbolcular
İngiltere'deki Alman gurbetçiler
İtalya'daki Alman gurbetçiler
Alman erkek sinema oyuncuları
Premier League futbolcuları
Essen doğumlu sporcular
UEFA Kupası'nı kazanan futbolcular

Jens Lehmann


Femeie blondă cu sânii dezgoliți este o pictură în ulei pe pânză din 1878 a pictorului francez Édouard Manet. Acum se află în Musée d'Orsay din Paris. Contrar titlului său, pictură prezintă o brunetă.

Note

Picturi din 1874
Picturi realizate de Édouard Manet
Nuduri
Musée d'Orsay

Femeie blondă cu sânii dezgoliți


Thita (; büyük harf Θ ya da ϴ, küçük harf θ ya da ϑ) Yunan alfabesinin sekizinci harfi. Fenike alfabesinin Teth  harfinden gelmektedir.

Dil ucunun, hafifçe ön dişlerin dışına çıkarılmasıyla çıkarılan peltek bir "t" sesi ile telaffuz edilir. Okunuşta verdiği sesin Türk alfabesinde karşılığı yoksa da romanizasyonlarda "th" olarak ifade edilir.

Örnekler
θέμα = thema
θάλασσα = thalasa (deniz)
θερμοκρασία = thermokrasia (sıcaklık)

Kaynakça

Θ

Thita


Engano sônico refere-se a uma tática de engano no campo de batalha que envolve a projeção de sons para produzir ruídos destinados a enganar os ouvintes. Os ruídos gravados têm como alvo o equipamento de alcance sonoro do inimigo, bem como o ouvido humano. É empregado em diversas atividades, que incluem movimentação de veículos e construção de infraestrutura e instalações militares. . É empregado em diversas atividades, que incluem movimentação de veículos e construção de infraestrutura e instalações militares.

Engano militar

Engano sônico


Édith Vaucamps, née le  à Maubeuge et morte le  à Woluwe-Saint-Lambert, est une peintre et écrivaine belge.

Biographie

Jeunesse et famille
Édith Léonie Rose Camille Vaucamps naît le  à Maubeuge, du mariage de Léon Vaucamps, chef de comptabilité, et de Julie Thérèse Camille Ghislaine Sion, demeurant à Maubeuge.

En 1900, Édith Vaucamps, domiciliée chez ses parents à Outreau épouse Paul Charles Hippolyte Liborel. Veuve, elle épouse, en secondes noces, en 1909, Henri Charles Rollet, puis, divorcée, épouse, en troisièmes noces, en 1922, Ernest Charles Tordeur, sous-directeur de société. Au moment de son troisième mariage, elle est domiciliée avec sa mère, au  dans le  de Paris.

Parcours
Élève du peintre Louis Antoine Leclercq et active à Paris, Édith Vaucamps produit des œuvres influencées par l'art d'Henri Le Sidaner. Marie-Françoise Bouttemy la rattache à la colonie artistique d'Étaples.

En 1936, elle écrit dans le journal Marianne et reçoit pour son livre Labyrinthes, un recueil de trois nouvelles, le prix créé par le magazine Pourquoi pas ?.

Toujours mariée à Ernest Tordeur, Édith Vaucamps meurt en 1953, en son domicile du 157 avenue de Mai à Woluwe-Saint-Lambert.

Œuvres

 Étaples, le port, la nuit, entre 1900 et 1910, huile sur toile, , collection particulière.

Exposition

 « Le socle et la cimaise. Exposition Édith Vaucamps ( », L'Art belge. Revue franco-belge du mouvement artistique, ,  (en ligne sur Gallica).

Publication

 Labyrinthes, Bruxelles, La Renaissance du livre, 1935

Notes et références

Liens externes

Peintre belge du XIXe siècle
Peintre belge du XXe siècle
Écrivain belge du XXe siècle
Femme de lettres belge
Peintre de l'école d'Étaples
Naissance en septembre 1879
Naissance à Maubeuge
Décès à Woluwe-Saint-Lambert
Décès en octobre 1953
Décès à 74 ans

Édith Vaucamps


Pringle of Scotland Ltd. bzw. Pringle ist ein im Jahr 1815 von dem schottischen Unternehmer Robert Pringle in Hawick gegründetes, international bekanntes Modeunternehmen.

Aus den hochwertigen Woll-Strumpfwaren und der Woll-Unterkleidung der Anfangszeit entwickelten sich mit den Jahren komplette Kollektionen für gehobene Damen-, Herren- und auch Sportbekleidung (besonders im Bereich Golfsport) sowie Accessoires und Lederwaren im oberen Preissegment. Markenzeichen des Unternehmens sind ein geschütztes Argyle-Muster und ein stilisierter steigender Löwe als Logo. Das ursprüngliche Familienunternehmen, das bis heute zu den Hoflieferanten der britischen Königsfamilie gehört, wurde 1960 in eine Aktiengesellschaft umgewandelt, 1967 von einem schottischen Kaschmir-Hersteller gekauft und im Jahr 2000 von einem Textilkonzern mit Sitz in Hongkong übernommen.

Unternehmensgeschichte

Anfangszeiten
1815 erwarb der schottische Unternehmer Robert Pringle mit zwei Partnern namens Waldie und Wilson die Whisky House Mill in Hawick in den Scottish Borders, die Wasserkraftenergie lieferte, und gründete unter dem Namen Waldie, Pringle, Wilson & Co eine Fabrik zur Herstellung von hochwertigen Wollstrümpfen. Robert Pringle gilt als einer der Begründer der kommerziellen schottischen Wollverarbeitungsindustrie und sein Unternehmen als "älteste britische Modemarke". In den 1870er Jahren wurde das Stoff-Sortiment um hochwertige Kaschmirwolle erweitert. Mittlerweile wurde im Betrieb, dessen Name über die Jahre in Robert Pringle & Son und schließlich in Pringle of Scotland geändert wurde, mit Strickmaschinen gearbeitet. Bis zum Ende des 19. Jahrhunderts hatte man sich von der Strumpfherstellung weg- und zur Herstellung von Woll-Unterkleidung hinbewegt. 1905 wurde das Pringle-Portfolio um hochpreisige Oberbekleidung aus Wolle, wie bspw. Pullover oder Strickjacken, erweitert. In den 1920er Jahren wurde das Rauten-ähnliche Argyle-Muster von Pringle entwickelt, das später eine elitäre Kundschaft wie bspw. den Herzog von Windsor anziehen sollte.

Erfolgsjahre ab den 1940ern

1934 führte das Unternehmen als Logo einen steigenden Löwen auf den Etiketten ein, der der Flagge der schottischen Könige entlehnt ist ("Lion Rampant") und bis heute bspw. auf Pullovern der Marke in Brusthöhe aufgestickt wird. Im gleichen Jahr wurde der erste Chef-Designer, Otto Weisz, eingestellt. 1939 wurde durch ein Feuer ein Großteil der Firmenzentrale in Hawick zerstört und musste wieder aufgebaut werden. Das Pringle-Twinset, eine Erfindung aus der Welt des Golfsports der 1930er Jahre, das in den Folgejahren unter anderem Audrey Hepburn als Freizeitkleidung gerne trug, wurde unter Weiszs kreativer Führung ab 1934 langsam zu einem Alltags-Verkaufsschlager des Unternehmens, nachdem es anfangs als ungewohntes Kleidungsstück für Damen der besseren Gesellschaft für Empörung gesorgt hatte. In den 1940er und 1950er Jahren – der Zeit des amerikanischen Sweater Girls – wurden internationale Stars wie Jean Simmons, Grace Kelly, Brigitte Bardot und Margot Fonteyn mit der Marke Pringle assoziiert. 1948 wurde Pringle von der Königin-Mutter zum Hoflieferanten der britischen Königsfamilie ernannt. Von Königin Elisabeth II., die Pringle 1956 zum Hoflieferanten ernannte, ist bekannt, dass sie bis heute jährlich zahlreiche Pringle-Twinsets bestellt. 1955 wurde die Produktion um eine Fabrikanlage im 65 Meilen von Hawick entfernten Berwick-upon-Tweed erweitert. 1960 wurde Pringle in eine Aktiengesellschaft umgewandelt. In den 1960ern beschäftigte das Unternehmen mehr als 3000 Mitarbeiter. 1967 wurde Pringle für 5,8 Mio. Pfund von Joseph Dawson Holdings Ltd (später: Dawson International), einem ebenfalls aus Hawick stammenden Kaschmir-Hersteller, gekauft. 1978 erschien der damals aufstrebende Schauspieler Richard Gere in einem Pringle-Outfit auf dem Titel der US-amerikanischen Vogue. In den folgenden Jahren sank unter der Dawson-Führung allerdings die Qualität der Pringle-Artikel, immer häufiger wurde günstigere Lammwolle statt teurem Kaschmir eingesetzt und damit der Massenmarkt anvisiert.

Entwicklung zur Golf- und Sportmarke

In den 1980er Jahren war das Karo-Muster von Pringle auf den internationalen Golfplätzen zu sehen, nachdem bekannte Golfer wie Nick Faldo – mit dem seit 1981 ein Werbevertrag bestand – medienwirksam in Pringle-Bekleidung auf dem Platz erschienen. Pringle entwickelte sich infolge zu einer gehobenen und konservativen Sport-Marke, deren Umsatz Mitte der 1980er fast 30 Mio. Pfund betrug. Ab 1989 gab es eine eigene Faldo Collection. Wie viele andere hochpreisige Marken auch – bspw. Burberry, Aquascutum, Fred Perry, Stone Island usw. – wurde auch Pringle, zum Leidwesen des Unternehmens, um die 1990er Jahre mit vornehmlich britischen Hooligans und Chavs assoziiert, die sich mit Prestigemarken schmückten. Die Unternehmen versuchten sich auf unterschiedliche Weise von dieser Kundschaft zu distanzieren, bspw. indem der Einsatz der typischen Markenmusterungen in den Kollektionen zurückgefahren wurde, um dem Image der Marken nicht weiter zu schaden. Ab den 1990er Jahren expandierte das Unternehmen weltweit mit eigenen Pringle-Geschäften. Mitte der 1990er Jahre existierten in Deutschland ca. 10 eigene Pringle-Geschäfte, und 22 Franchise-Shops, bspw. in Hamburg oder auch Weimar, die allerdings einige Jahre später alle geschlossen wurden. 1998 machte Pringle im Gesamtumsatz in Höhe von 200 Mio. Pfund von Dawson International, zu denen bis 2004 auch die italienische Strickwaren-Marke Ballantyne gehörte, nicht mehr als 10 % aus. Die Produktionsstätte in Berwick wurde geschlossen, und die Mitarbeiterzahl in Hawick wurde innerhalb von fünf Jahren von ca. 2000 Angestellte auf 450 verkleinert. Im Jahr 2000 waren noch ca. 250 Mitarbeiter in Hawick angestellt.

Neupositionierung ab den 2000ern
2000 kaufte die Unternehmensgruppe SC Fang & Sons (Fang Brothers Knitting Ltd., gegründet 1966) um die Fang-Brüder aus Hongkong das Unternehmen Pringle für unter 7 Mio. Pfund. Dawson International konzentriert sich seither allein auf die Kaschmir-Produktion. Obwohl die neuen Eigentümer große Anstrengungen unternahmen, die Marke auf den internationalen Laufstegen – und damit im Luxuswarensegment – zu etablieren und dazu in die Fertigungsstätte in Hawick 45 Mio. Pfund investierten, wurde das Werk mit zuletzt 80 Mitarbeitern 2008 letztendlich geschlossen. Als Reaktion darauf, gab es – letztendlich erfolglose – Forderungen, dem Unternehmen die Nutzung des schottischen Löwens als Logo zu untersagen. Im Geschäftsjahr 2007 hatte das Unternehmen – auch aufgrund von zunehmender Konkurrenz aus dem asiatischen Raum und auch aus Italien, wo die Arbeitslöhne 30 % unter den schottischen lagen – im dritten Jahr in Folge Verluste von über 9 Mio. Pfund vermeldet. In Hawick verblieben die Firmenzentrale und ca. 30 Mitarbeiter. Pringle begann schließlich damit, Aufträge an andere Strickwarenfabriken in den Scottish Borders zu vergeben, um die Produkte weiterhin als "Made in Scotland" kennzeichnen zu können.

Die britische Geschäftsfrau Kim Winser, die auch Teilhaberin von Pringle wurde, wurde als CEO eingesetzt und verwandelte Pringle von einer hochpreisigen, aber etwas angestaubten und altmodischen Golf- und Sportmarke in einen internationalen Luxuswaren-Konzern. Unter Winser wurden bspw. ab 2002 die exklusiven Gold Label und Red Label Kollektionen eingeführt (inzwischen eingestellt), elegante Flagshipstores in London, Mailand, New York City und Tokio eröffnet (bis auf London inzwischen alle geschlossen) sowie Pringle-Mode bei der London Fashion Week vorgeführt. In dieser Zeit wurden Prominente wie David Beckham oder Julia Roberts mit der Marke Pringle assoziiert. Der Jahresumsatz stieg um ein Drittel. Chefdesigner von 2001 bis 2005 war der Brite Stuart Stockdale, ein ehemaliger Romeo Gigli Mitarbeiter, der neben Winser zu einem großen Teil an der zunächst erfolgreichen Repositionierung der Marke Pringle beteiligt war. 2002 wurde die sportliche Marke Pringle Sport ins Leben gerufen, die die bisherigen Golfkollektionen ablöste, sowie eine Kinder- und Babykollektion lanciert, die allerdings allesamt nach einiger Zeit wieder eingestellt wurden. 2003 kamen Accessoires, wie Handtaschen, zum Pringle-Sortiment hinzu. Als Stockdales Nachfolgerin wurde 2005 die Britin Claire Waight Keller bestimmt, eine vormalige Gucci-Designerin, die bis 2011 Kreativdirektorin bei Pringle blieb und danach zu Chloé nach Paris wechselte. Winser verließ Pringle 2006 und wechselte zu Aquascutum. Unter Waight Keller wurden die Woll-Qualitäten verbessert und 2007 die preislich etwas niedriger angesetzte und für ein jüngeres Publikum konzipierte Zweitlinie mit dem Namen Pringle 1815 etabliert, die allerdings nach wenigen Jahren wieder eingestellt wurde. Im Frühjahr 2013 ließ Pringle die Zweitlinie Pringle 1815 durch ein Lizenzabkommen mit dem japanischen Textilkonzern Sanyo Shokai, der unter anderem auch für den Konkurrenten Burberry bis 2015 in Lizenz japanische Zweitlinien betreibt (Burberry Black Label, Burberry Blue Label), für zunächst nur den japanischen Markt wieder aufleben.

Die 2010er Jahre
Ende der 2000er Jahre betrug der Jahresumsatz des Unternehmens Pringle ca. 60 Mio. Pfund. 2009 wurde die ehemalige Chanel-Managerin Mary-Adair Macaire als CEO von Pringle engagiert, um die Marke in die Gewinn-Zone zurückzuführen. Unter Macaire erstellte der britische Künstler David Shrigley einen Zeichentrick-Kurzfilm für Pringle. Ebenso 2009 war die Schauspielerin Tilda Swinton in der Anzeigenkampagne und in einem vom Fotografen Ryan McGinley gedrehten Image-Film des Unternehmens zu sehen. Die Zusammenarbeit mit der Schottin Swinton wurde in den Folgesaisons fortgesetzt. Anfang 2011 setzte SC Fang & Sons den exzentrischen britischen Modeschöpfer Alistair Carr, ein ehemaliger Balenciaga-Mitarbeiter, als Designer für Pringle ein, der allerdings im April 2012 entlassen wurde. Sein Nachfolger wurde Massimo Nicosia. Für das Geschäftsjahr 2010 meldete Pringle einen Verlust von über 7 Mio. Pfund und SC Fang & Sons musste das Unternehmen Ende 2011 mit nahezu 11 Mio. Pfund finanziell unterstützen.

Seit 2006 werden die Pringle-Kollektionen für Damen bei der London Fashion Week, die für Herren bei der Mailänder Modewoche dem internationalen Fachpublikum präsentiert. Ein eigenes Pringle-Geschäft gibt es nur in London. Der größte Absatzmarkt nach Großbritannien ist Nordamerika. Britische Konkurrenten der Marke sind unter anderem Burberry, Aquascutum, John Smedley, Daks und Kilgour.

Anfang 2016 wurde Fran Stringer von Mulberry als Pringle-Damenmodedesignerin angestellt; Massimo Nicosia übernahm die Leitung der Herrenmode.

Weblinks
 Offizielle Pringle-Webseite
 Pringle 1815 Webseite für den japanischen Markt
 Pringle-Laufstegkollektionen seit 2003 auf vogue.co.uk

Einzelnachweise

Luxusgüterhersteller
Bekleidungsmarke
Produzierendes Unternehmen (Schottland)
Königlicher Hoflieferant (Vereinigtes Königreich)
Produzierendes Unternehmen (Textilbekleidung)
Unternehmen (Scottish Borders)
Hawick (Schottland)

Pringle of Scotland


Južna provincija (eng. Southern Province) je jedna od tri provincije u Sijera Leoneu. Nalazi se u južnom dijelu države na granici s Liberijom te na obali Atlantskog oceana. Prema podacima iz 2015. godine u provinciji živi 1.438.572 stanovnika na površini od 19.694 km2, dok je prosječna gustoća naseljenosti 73 stanovnika na km2.

Provincija je podjeljena na četiri okruga:

Okrug Bo, središte Bo
Okrug Bonthe, središte Mattru Jong
Okrug Moyamba, središte Moyamba
Okrug Pujehun, središte Pujehun

Granice

Južna provincija graniči s:
Grand Cape Mount, Liberija: istok

Zapadna zona (Sijera Leone): sjeverozapad
Istočna provincija (Sijera Leone): istok
Sjeverna provincija (Sijera Leone): sjever

Na zapadu i jugu Južne provincije je Atlantski ocean.

Izvor

Provincije Sijera Leonea

Južna provincija (Sijera Leone)


Türkiye Devrimci Komünist Partisi (kısaca TDKP), Türkiye'de faaliyet gösteren yasa dışı siyasi partidir. Parti 2 Şubat 1980'de İzmir'de toplanan I. (Kuruluş) Kongresi'yle Halkın Kurtuluşu hareketinin partileşmesi sonucu kurulmuştur.

Tarihi
Partileşme süreci 1975-1980 yılları arasındaki süreçte yaşadı. Türkiye Halk Kurtuluş Ordusu, ekim 1978'de topladığı Konferansla Türkiye Devrimci Komünist Partisi-İnşa Örgütü (TDKP-İÖ) adını aldı. Bu inşa örgütünün amacı olarak da partinin kurulması belirlendi. 1975 sonrası THKO dönemi, partinin ideolojik siyasal inşa dönemi olurken, 1978-1980 TDKP-İÖ dönemi partinin örgütsel çizgisinin inşa dönemi olarak tanımlanabilir.

TDKP inşa örgütü döneminde ocak 1979'da Ocak Deklerasyonu olarak bilinen bir ajitasyon ve eylem platformu ortaya koydu. Platform içinde yaşanılan dönemi bir geçiş dönemi olarak değerlendiriyordu. Platform faşist diktatörlük olarak gördüğü politik sistemi ekonomik, siyasal ve çok yönlü toplumsal bir bunalımda olduğunu ve bu bunalımı geliştirmenin partinin görevi olduğunu tespit ediyordu. Bu dönemde TDKP, genel grev ve direniş çağrısı yaptı. Bu dönemdeki mevcut grevleri destekledi.

TDKP partileşme süreci dahil olmak üzere, devrimcilerin birliği sorununu önemli bir sorun olarak ortaya koymuştur. 12 Eylül darbesi öncesi özellikle Devrimci Yol ile birlikte eylemler örgütlemiştir.

1987 yılında TDKP'yi maoculukla suçlayan "TDKP/Leninist Kanat" ayrıldı. Sonra "EKİM" sonra da Türkiye Komünist İşçi Partisi adını aldılar. Türkiye'yi emperyalist olarak gördüler ve devrim biçimini "sosyalist devrim" olarak kabul ettiler. Aynı yıl Türkiye Devrimci Komünist Partisi - Sosyalist Birlik (TDKP-SB) örgütten ayrıldı.1989 Yılında TDKİH, 1999 yılında DHH (Devrimci Halk Hareketi) örgütten ayrıldı.

Şubat 1990'de 1. Genel Konferans'ını düzenleyerek bazı politik ve örgütsel kararlar almıştır.

TDKP 1996 yılında 2. Genel Konferansını gerçekleştirdiğini kamuoyuna duyurmuştur.

Parti yapısı
Parti yapısına rağmen 12 Eylül karşısında direnememiştir. 1981 Nisanında örgüt büyük darbe almıştır. Bu nedenle TDKP 1990'ların başına kadar yurt dışında varlık göstermiş, on yıl kadar sonra ise ülke içinde bahar eylemleri ile birlikte özellikle işçi hareketi içerisinde büyük etkinlik sağlamıştır.

Başlangıçta THKO'nun üyelik kıstasları yoktur ancak THKO Konferansında alınan kararla "partiye ancak program ve tüzüğünü kabul eden ve hayata geçiren, parti örgütlerinden birinde aktif olarak çalışan ve üyelik aidatını düzenli olarak ödeyenler üye olarak kabul edilmelidir." kararı alınmış ve partinin yukarıdan aşağıya örgütlenmesi fikri ortaya konmuştur. TDKP, üretim ve bölge esasına göre örgütlenmeyi ve hücrelerin örgütsel temel birim olduğunu savunmakta ve uygulamaktadır.

TDKP, azınlığın çoğunluğa, alt organların üst organlara, tüm örgüt ve üyelerin merkez komiteye ve kongreye tabi olduğu, üyelerin kararların alınması ve uygulanmasına aktif olarak katıldığı, yönetici organları denetleyebildiği demokratik merkeziyetçiliği örgütsel ilke olarak öngörmekte, örgüt içi demokrasinin gizlilik koşulları dikkate alınarak uygulanmasını doğru bulmaktadır.

Türkiye'deki yönetimi faşist diktatörlük olarak tanımlayan TDKP bu nedenle partinin yasa dışı temele sahip yasal bir örgüt olarak inşa edemeyeceğini düşünür. Parti örgütünün tamamen yasa dışı olması ve yasa dışı örgütlerin organik bir toplamı olmasını temel alınmıştır.

TDKP, tüzüğünde "komünizm okulu" olarak tanımlanan, gençlik içinde TDKP çizgisi doğrultusunda faaliyet yürüten Türkiye Genç Komünistler Birliği (TGKB) adlı bir komsomol örgütlenmesine sahiptir. TGKB örgütsel olarak bağımsız hareket eden, ancak siyasal ve ideolojik olarak TDKP'ye bağlı bir gençlik örgütlenmesidir. TGKB süreç içerisinde feshedilmiştir.

TDKP daha çok dar kadroları tutarak, geniş bir kitlesini yasal örgütlenmeye yönlendirmiştir. EMEP kadrolarının çoğu eski TDKP taraftarlarından oluşmaktadır.

Diğer görüşlerle ilgili yaklaşımları
TDKP yöneltilen eleştiriler karşısında Josef Stalin'i savunmakta, Nikita Kruşçev, Leonid Brejnev, Josip Broz Tito, Mihail Gorbaçov gibi isimleri revizyonist olarak tanımlamaktadır. THKO'dan TDKP'ye geçiş sürecinde teorik olarak Marksizm-Leninizm'e sadık kalmış, örgütlenmesini ve kadro politikasını bu şekilde oluşturmuştur. Bir dönem Maoizmin etkisinde kalmış, Çin-Arnavutluk ayrışmasında Arnavutluk Emek Partisi'nin başını çektiği blokla birlikte hareket etmiştir. TDKP, Marksizm temel ilkelerini  savunduğunu iddia ederek "çoğulcu", "demokratik", "insancıl" sosyalizm gibi adlarla ortaya çıkan marksizmi revize etmeye yönelik tüm akımları revizyonist olarak nitelemiş, modern revizyonizme karşı mücadele etmiştir. TDKP görüşlerini, eskiden broşür gibi süresiz yayınların yanı sıra periyodik çıkan Merkez Yayın Organı Devrimin Sesi ve Yoldaş gibi yayınlarla yansıtmıştır.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Türkiye Genç Komünistler Birliği
 Türkiye Devrimci Komünist Partisi - Sosyalist Birlik
 Mustafa Yalçıner

1980'de kurulan siyasi partiler
Yasa dışı komünist partiler
Türkiye'deki milis gruplar
Türkiye'deki eski komünist partiler

Türkiye Devrimci Komünist Partisi


يشير مصطلح البيئة الحضرية، أو البيئة المبنية، أو العالم المبني، في العلوم الهندسية والاجتماعية، إلى البيئة التي من صنع الإنسان حيث توفر البيئة المناسبة للنشاط البشري، والتي تتراوح من المباني إلى المدن وما وراءها. عُرّفَ بأنه «الحيز الذي يصنعه الإنسان، حيث يكون قادرًا على العيش فيه والعمل والقيام بنشاطاته بشكل يومي».

تشمل البيئة الحضرية الأماكن والمساحات التي أنشأها أو عدلها الناس لتلبية احتياجاتهم من السكن والتنظيم.

تشمل علوم البيئة الحضرية الهندسة المعمارية، والعمران، وتكنولوجيا البناء، والهندسة المدنية، وهندسة المناظر الطبيعية، وإدارة عمليات وطفرات البناء.

في السنوات الأخيرة، وسعت أبحاث الصحة العامة تعريف «البيئة الحضرية» فشمل الحصول على الغذاء الصحي، وحدائق المجتمع، والصحة النفسية، والصحة البدنية، و «إمكانية السير» أو الامشائية، و«إمكانية قيادة الدراجات».

نبذة تاريخية
تعود المفاهيم السابقة للبيئة الحضرية إلى العصور الكلاسيكية القديمة: طوّر هيبوداموس (مهندس إغريقي) من ميليتوس -المعروف باسم «أصل التصميم الحضري»- المدن اليونانية من 498 قبل الميلاد إلى 408 قبل الميلاد، فأنشأ النظام باستخدام تصميم الشبكة التي خططت المدينة. هذه الخطط المبكرة للمدينة -التي أفسحت المجال لحركة المدينة الجميلة في أواخر القرن التاسع عشر وأوائل القرن العشرين- مستوحاة من دانيال هدسون بورنهام، أحد الإصلاحيين في الحركة التقدمية التي عملت بنشاط «لإصلاح المشهد بالتوازي مع التغيير السياسي».

كانت هذه الجهود في شراكة مع آخرين كانوا يعتقدون أن تجميل المدن الأميركية من شأنه تحسين البوصلة الأخلاقية للمدن، وتشجيع الطبقة العليا لإنفاق أموالها على المدن. بحلول منتصف القرن، أثر التصميم الحديث على طابع العمل والمساحات العامة، ثم أعقب ذلك ما وصفه ألكسندر بأنه «إحياء الاهتمام المتعلق بمفهوم المكان (بما في ذلك البيئة المبنية)، وأهميته بالصحة النفسية ومجالات الدراسة الأخرى».

البيئة المبنية الحديثة
حاليًا، تُستخدم البيئات المبنية لوصف مجال التخصصات المتداخلة، الذي يعالج تصميم هذه البيئة التي من صنع الإنسان وبناءها وإدارتها واستخدامها بشكل مترابط، وكذلك علاقتها بالأنشطة البشرية مع مرور الوقت. لا يُعتبر هذا المجال عمومًا مهنة تقليدية أو تخصصًا أكاديميًا بحد ذاته، بدلاً من الاعتماد على مجالات مثل الاقتصاد والقانون والسياسة العامة والصحة العامة والإدارة والجغرافيا والتصميم والهندسة والتكنولوجيا والاستدامة البيئية.

في مجال الصحة العامة، يُشار إلى البيئات الحضرية بأنها مناطق بناء أو ترميم في محاولة لتحسين رفاهية المجتمع عبر بناء «مناظر طبيعية جمالية وهياكل صحية محسنة بيئياً». على سبيل المثال: مجموعة مستخدمي الغابات العامة في نيبال هي مؤسسة متعددة الأبعاد، تقدم السلع والخدمات للمجتمعات عبر إدارة الموارد الطبيعية.

تلعب التكنولوجيا دورًا محوريًا في تشكيل صناعات اليوم عبر زيادة العمليات وتبسيط الأنشطة ودمج الابتكارات لدفع عمل الشركات والمؤسسات عبر العديد من الصناعات ومساعدتها على تحقيق آفاق جديدة. نمذجة معلومات المباني (بي آي إم) هي تطبيق بارز. تتضمن النمذجة توضيحًا ونظرة عامة قبل التنفيذ على الخصائص المادية والوظيفية للأماكن.

تساعد أدوات (بي آي إم) المصمم في اتخاذ قرار مستنير جاهز في المستقبل بشأن مبنى أو مادة عرض أخرى مبنية. إن الإدارة الذكية للمباني، والمسح بطائرة دون طيار، والطباعة ثلاثية الأبعاد، ونظام النقل الذكي، هي تطبيق حديث للتكنولوجيا في البيئة الحديثة المبنية.

الصحة العامة
في الصحة العامة، تشير البيئة الحضرية إلى البيئات المادية التي صُممَت لتكون فيها الصحة والرفاهية جزءًا لا يتجزأ من المجتمعات. أوضحت الأبحاث أن الطريقة التي تُنشأ فيها الأحياء يمكن أن تؤثر على كل من النشاط البدني والصحة النفسية لسكان هذه المجتمعات. أظهرت الدراسات ارتباط البيئات الحضرية التي صُمّمَت من أجل تحسين النشاط البدني، بمعدلات أعلى من النشاط البدني، ما يؤثر بدوره تأثيرًا إيجابيًا على الصحة.

كانت معدلات السمنة أقل في المناطق المجاورة التي تتمتع بإمكانية سير (معيار التمشية) أعلى، فضلاً عن زيادة النشاط البدني بين سكانها. كانت معدلات الاكتئاب لديها منخفضة، ورأس المال الاجتماعي أعلى، ومعاقرة الكحول أقل. تتضمن ميزات الإمشائية في هذه المناطق السلامة، وبناء الرصيف، بالإضافة إلى الوجهات التي يمكن السير فيها (رصيف المشاة). بالإضافة إلى ذلك، يرتبط تصور الجوار القابل للسير، الذي يُرى أن لديه أرصفة جيدة وإمكانية اتصال أفضل، بمعدلات أعلى من النشاط البدني.

انتُهِيَ من تقييمات إمكانية السير من خلال استخدام برامج نظم المعلومات الجغرافية، مثل تطبيق «ستريت سمارت ووك سكور». يحدد هذا المثال الخاص بأداة تقييم إمكانية السير (الإمشائية)، المسافات إلى محلات البقالة وغيرها من المرافق، بالإضافة إلى ترددات الاتصال والتقاطع باستخدام عناوين محددة. ويمكن الاستفادة من هذه التقييمات باعتبارها نتيجة لتطبيق ستريت سمارت ووك سكور من قبل إدارات التخطيط في المدينة، لتحسين إمكانية المجتمعات المحلية على السير.

لتنفيذ الأحياء التي يمكن السير فيها، يجب على أفراد المجتمع والقادة المحليين التركيز على تطوير السياسات. ومن بين الأطر الفعالة التي استُخدمَت بوفرة من المجتمعات هي سياسة «الطرق الكاملة» للتخطيط المجتمعي الذي طوَّره التحالف الوطني للطرق الكاملة (إن سي إس سي).

يذكر التحالف (إن سي إس سي) أن السياسات الأنجح هي تلك التي تعكس مدخلات مجموعة واسعة من أصحاب المصلحة، بما في ذلك مخططو النقل ومهندسو النقل، والمسؤولون المنتخبون، ووكالات العبور، وإدارات الصحة العامة، وأعضاء المجتمع المحلي.

وفقاً لتقرير ريجز، لعام 2016، تركز السياسات على الاستثمار في «الشوارع الكاملة»، والذي يتضمن المصابيح الجانبية والاستراحات للحد من مسافات العبور أو عرض الشوارع بالنسبة للمشاة. وينبغي أن تشمل الاستثمارات الأخرى تركيب ممرات متقاطعة، وعلامات طرق، ومقاعد، وملاجئ، ومنشآت فنية على الرصيف. وسوف يكون لكل مجتمع محلي طريقة فريدة لوضع السياسات اعتماداً على ما إذا كان مجتمعاً حضريًا أو ريفياً وكيف ستجمع هذه السياسة بين مختلف طرائق النقل.

يمكن أن تختار المجتمعات التركيز على المشي، ولكنها تحتاج أيضاً إلى التفكير في ركوب الدراجات، وركوب الدراجات الهوائية، والقيادة، وسيارات الطوارئ. يقدم مصنف سياسة (إن سي إس سي) إرشادات وصفية حول كيفية المضي قدماً في تطوير السياسة، سواء كانت مُوجَّهة من قبل المجلس أو معتمدة من المجلس أو وفقًا لتوجيهات وتصويت المواطنين.

ينبغي عند اتخاذ قرار بشأن كيفية تطوير سياسة إمكانية السير على الأقدام، أخذ اعتبارات تتعلق بسياسات النقل الحالية والسابقة، ودعم المجتمع المحلي والحكومة، وكيف نُفّذَت سياسات النقل في الماضي. تتناول الصحة العامة أيضًا مكونات إضافية للبيئات المبنية، بما في ذلك «إمكانية قيادة الدراجات» والوصول للأغذية الصحية مثل القرب من متاجر البقالة وحدائق المجتمع.

تشير إمكانية التنقل إلى الوصول الذي منحته المنطقة لركوب الدراجات الآمن من خلال مسارات متعددة للدراجات وممرات محددة لها. اعتُبر كل من إمكانية السير (الإمشائية) وإمكانية قيادة الدراجات باعتبارها محددات للنشاط البدني.

مراجع

وصلات خارجية
 المجلة الدولية للقانون في مجال البيئة International Journal of Law in the Built Environment

تأثيرات صحية حسب الموضوع
تصميم بيئي
جغرافيا بشرية
مصطلحات التخطيط والدراسات الحضرية
مصطلحات معمارية
مفاهيم العلوم الاجتماعية البيئية
مناظر طبيعية ثقافية

بيئة حضرية


Neljä Ruusua (Vier Rosen) ist eine finnische Rockband, die 1982 in der Stadt Joensuu in Nordkarelien gegründet wurde.

Werdegang
Die Gruppe besteht aus Gitarrist und Sänger Ilkka Alanko, Gitarrist Petteri "Kode" Koistinen, Bassist und Sänger Jari "Lade" Laakkonen und Schlagzeuger Kari "Kämy" Kämäräinen. Ihr Stil wurde in ihren frühen Jahren von Punk beeinflusst, wechselte aber mit der Zeit zum konventionellen finnischen Rock und zur Popmusik. Die beliebtesten Alben der Band sind Haloo (1992, Hallo) und Pop-uskonto (1993, Popreligion), durch welche die Band sehr berühmt wurde.

Die Band hat zwölf Alben aufgenommen, darunter zwei englische Alben, Mood (1996) und Not for Sale (1998).

Diskografie

Alben
 1987 Neljä Ruusua (Vier Rosen)
 1987 Kasvukipuja
 1989 Hyvää päivää (Guten Tag)
 1990 Hyvää yötä Bangkok (Gute Nacht, Bangkok)
 1992 Haloo (Hallo, FI: )
 1993 Pop-uskonto (Popreligion, FI: )
 1994 Energiaa (Energie, Remix Sampler, FI: )
 1996 Mood (englisch)
 1998 Not for Sale (englisch)

EPs
 2017 Mustia ruusuja – Osa I (Schwarze Rosen – Teil I)
 2018 Mustia ruusuja – Osa II (Schwarze Rosen – Teil II)

Singles

Weitere Singles
 1987 Sulje oveni
 1987 Itkupilli
 1989 Vastaa!
 1989 Joulun tähti
 1990 Matkalla
 1990 Sukellus
 1990 Hyvää yötä
 1991 Elämä
 1991 06:00
 1992 Juppihippipunkkari
 1992 Pullaa
 1992 Sun täytyy mennä
 1993 Kuka näkee
 1993 Poplaulajan vapaapäivä
 1994 Idänprinsessa
 1994 Meistä jokainen
 1994 Energiaa
 1996 Mood (englisch)
 1996 Loving the Alien (englisch)
 1996 Come Down (englisch)
 1997 Gravitation (englisch)
 1997 Sea of Love (englisch)
 1999 Luotsivene
 1999 Olen niin pop
 2000 Uusi aika
 2000 Sun täytyy mennä (Remaster)
 2000 Yön yksinäinen
 2001 Valuva taivas
 2002 Nuoli ja sydän
 2002 Yhtyneet
 2004 Elän vain kerran
 2004 Öisellä rannalla
 2004 Veri
 2006 Soudat – huopaat
 2006 Ensi-ilta
 2007 En voi
 2012 Seitsemän päivää selvinpäin
 2012 Katkera kuu
 2012 Nuori ikäisekseen
 2013 Toiset saa (feat. Elli Haloo)
 2014 Sininen sunnuntai
 2015 Ajelen
 2015 Esirippu
 2016 Saaronin lilja
 2017 Sähkökitara
 2017 Mustia ruusuja
 2018 Älä luovuta (Noli cedere)

Quellen

Weblinks
 Homepage

Rockband
Finnische Band

Neljä Ruusua


Shuhei Hotta (født 12. maj 1989) er en japansk fodboldspiller.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Shuhei Hotta


Hrvatska neutralna stranka za općinu Rogoznica – HNSOR je hrvatska izvanparlamentarna politička stranka koja aktivno i redovito djeluje u Republici Hrvatskoj osobito u općini Rogoznici.
Stranka je orijentirana prema političkom centru i odstupa od bilo kakve ljevice i desnice i njihovih političkih ideja.
Njezin glavni utemeljitelj ujedno i osnivač stranke je predsjednik političke stranke Matej Mioč iz Rogoznice.
Stranka je osnovana u noći s 14 na 15.08.2018 godine uoči proslave dana Velike Gospe.
Osnovni i glavni ciljevi ove političke stranke su borba i zalaganje za poboljšanje i unaprijeđenje same općine Rogoznica, borba za istinu,pravdu i jednakost među svim građanima i naroda bez obzira na nacionalnost i vjeroispovijest, stranka se zalaže za veću naknadu za Hrvatske branitelje i invalide koji su bili časno aktivni u Domovinskom ratu kao i također za povećanje novčane naknade svim socijalnim ugroženim i samohranim roditeljima i povećanjem dječjeg doplatka od strane socijalnoga fonda a glavni cilj stranke je povećanje povratne ambalaže s 0,50 kn na 1 kn.
Ideologija stranke je: Antikomunizam, antifašizam, antikapitalizam, socijalizam u socijalnim pitanjima i socijalnim načelima i kršćanski anarhizam.
Slogan političke stranke je: Stranka Vašeg i našeg povjerenja!


Vuelta Ciclista a La Rioja er et spansk endagsløb i landevejscykling som arrangeres hvert år i marts eller april. Løbet er blevet arrangeret siden 1957. Løbet er af UCI klassificeret som 1.1 og er en del af UCI Europe Tour.

Vindere

Eksterne henvisninger

Etableret i 1957

Vuelta a La Rioja


Ravishing Grimness sedmi je studijski album norveškog black metal-sastava Darkthrone. Diskografska kuća Moonfog Productions objavila ga je 29. rujna 1999. godine.

O albumu
U knjižici albuma Nocturno Culto spominje se kao "Nocturnal Cult". K tome, slovo "t" bilo je zamijenjeno obrnutim križevima.

Peaceville Records ponovno je objavio Ravishing Grimness 2011. godine te se na toj inačici nalaze nove ilustracije.

Popis pjesama

Recenzije
Ned Raggett, glazbeni kritičar sa stranice AllMusic, dodijelio je albumu 3 i pol od 5 zvjezdica te je napisao: "Ravishing Grimness traje samo malo više od pola sata, sadrži šest pjesama i vjerojatno nije najbolji uradak u žanru, a možda ni u Darkthroneovom opusu, ali je svejedno dobra buka."

Osoblje

Darkthrone
Nocturno Culto – vokali, gitara, bas-gitara, dizajn
Fenriz – bubnjevi

Ostalo osoblje
Bernt B. Ottem – dizajn
Fog – tekst (na pjesmi "The Beast")
Aldrahn – tekst (na pjesmi "The Beast")
Tomas Lindberg – logotip

Izvori

Albumi iz 1999.
Albumi sastava Darkthrone

Ravishing Grimness


USA's førstedame (First Lady of the United States forkortet FLOTUS) er den uofficielle titel på den højest rangerede kvinde i Det Hvide Hus i USA, som oftest præsidentens hustru. Nuværende førstedame er Jill Biden, Joe Bidens kone.

Flere gange er rollen blevet udfyldt af kvinder som ikke har været præsidentens kone (eksempelvis de gange hvor den siddende præsident var enkemand), da oftest præsidentens ældste datter. James Buchanan er den eneste præsident i USA's historie som ikke har været gift, og i hans regeringstid blev rollen udfyldt af hans niece, Harriet Lane. Da William McKinley var præsident, fungerede vicepræsident Garrent Hobarts kone, Jennie Hobart, i rollen i en periode. Chelsea Clinton fungerede i en periode i slutningen af faren Bill Clintons præsidentskab som førstedame, da Hillary Clinton stillede til valg som senator.

Nulevende (2021) tidligere førstedamer er Rosalynn Carter, Hillary Clinton, Laura Bush, Michelle Obama og Melania Trump. Andre notable førstedamer tilbage i historien har været Jacqueline Kennedy og Eleanor Roosevelt, henholdsvis John F. Kennedy og Franklin D. Roosevelts koner.

Vicepræsidentens ægtefælle kaldes ofte andendame eller andenherre

Referencer

Eksterne henvisninger

USA's førstedame


Der Hauptfriedhof Ibbenbüren ist einer der zwei großen Friedhöfe im Stadtbezirk von Ibbenbüren. Der Friedhof liegt im Osten der Ibbenbürener Innenstadt an der Ledder Straße und am Dörnebrink. Mit seinen 7,7 ha ist er der flächenmäßig größte Friedhof in Ibbenbüren.

Geschichte
Aufgrund der Gräberknappheit in den 1970er Jahren wurde der Entschluss gefasst, im Osten der Stadt einen neuen Hauptfriedhof anzulegen. Der Friedhof wurde in den Jahren 1975/76 eingerichtet und musste schon 1978/79 erweitert werden. Die Eignung des Bodens für Bestattungszwecke wurde vom Geologischen Landesamt Nordrhein-Westfalen in einem Gutachten ausgesprochen. Die Genehmigung zur Errichtung des Friedhofes mit einer ursprünglich geplanten Gesamtgröße von 11,5 ha wurde vom Oberkreisdirektor des damaligen Kreises Tecklenburg am 31. Mai 1974 erteilt.
"Da der jetzige Zentralfriedhof im Bereich der Nordstraße/Bockradener Straße und der Katholische Friedhof Laggenbeck nur noch geringe Aufnahmekapazitäten haben und Erweiterungsmöglichkeiten nicht gegeben sind, ist auf dem für Bestattungen geeigneten Gelände nordöstlich des Wickingweges/Ledder Straße entsprechend dem Friedhofsleitplan ein neuer Hauptfriedhof für das Stadtzentrum mit östlichem Stadtbereich entstanden."

In den vergangenen Jahren ging die Zahl der Bestattungen auf dem Hauptfriedhof zurück. Grund dafür ist eine geänderte Friedhofsleitplanung sowie eine verstärkte Nachfrage nach Gräbern auf dem Zentralfriedhof. Im Jahr 1994 wurde ein muslimisches Gräberfeld in Abstimmung mit der islamischen Gemeinde angelegt. Die damalige Beantragung erfolgte durch den türkisch-islamischen Kulturverein.

Bestattungsmöglichkeiten
Der Hauptfriedhof bietet eine Vielzahl von Bestattungsmöglichkeiten an. Neben den üblichen Reihen-, Kinder- und Wahlgräbern als Erdgrab oder Urnengrab gibt es weitere Alternativen. Neben den muslimischen Gräbern gibt es seit einigen Jahren auch anonyme und pflegefreie Erd- und Urnengräber. Bei den pflegefreien Gräbern wird die Grabstelle lediglich mit einer Namensplatte versehen. Das Bepflanzen der Gräber sowie das Abstellen von Vasen und Kerzen ist allerdings auf diesen Gräbern nicht gestattet. Ferner kann auch die Asche anonym auf einem Aschestreufeld beigesetzt werden. Eine weitere Besonderheit ist eine Grabstelle für Totgeburten.

Gräber bekannter Persönlichkeiten
 Friedrich Ernst Hunsche, Autor in hochdeutscher und plattdeutscher Sprache, † 1994

Lage
Dörnebrink 12, 49479 Ibbenbüren

Weblinks

 Friedhöfe Ibbenbüren Daten, Bilder, Adressen und Pläne der Ibbenbürener Friedhöfe
  (PDF; 1,9 MB) Begründung zum Bebauungsplan Nr. 49 "Alstedde-Hof Bögel" der Stadt Ibbenbüren vom 20. April 1979

Einzelnachweise

Friedhof in Ibbenbüren
Ibbenburen

Hauptfriedhof Ibbenbüren


As It Is (parfois stylisé en ΛS IT IS ou Λ\\ ) est un groupe de rock anglo-américain basé à Brighton, en Angleterre. Le groupe a été formé en 2012 et a signé chez Fearless Records le 2 octobre 2014. Il est composé du chanteur Patty Walters, du guitariste Ronnie Ish et du bassiste Alistair Testo. Ils ont  sorti huit EPs et 4 albums.

Biographie

Formation et premier album (2012-2016)
As It Is s'est formé au printemps 2012  par Patty Walters, né au Minnesota. Ce dernier publie une annonce sur le Join My Band pour trouver des musiciens intéressés pour faire partie de ce groupe de pop-punk.  Andy Westhead et Patrick Foley ont répondu à l'annonce et ont été acceptés dans le groupe, ainsi que Benjamin Langford-Biss, que Patty Walters connaissait depuis l'université. Ce dernier est donc le seul membre américain de la formation. Le nom du groupe vient des paroles d'une chanson du groupe de hardcore straight edge américain Have Heart.

Depuis 2008, Patty Walters a commencé sa carrière de chanteur en publiant des reprises de chansons sur sa chaîne YouTube. Après la formation du groupe, le groupe travaille ensemble sur une reprise de Fat Lip de Sum 41. Alors que la carrière du groupe commence à décoller, Patty annonce dans une vidéo, intitulée A New Chapter, qu'il ferait une pause indéterminée sur la chaîne pour concentrer ses efforts sur As It Is. Il a depuis précisé qu'il n'avait pas l'intention de revenir sur YouTube.

Le groupe joue dans des concerts locaux pendant les deux premières années. Ils sortent le 9 mars 2014 leur quatrième EP This Mind of Mine. Le groupe signe avec Fearless Records en octobre 2014, devenant ainsi le premier groupe britannique à signer sur le label.  Les membres du groupe commence à travailler sur le premier album du groupe en 2014 en Floride avec le producteur James Paul Wisner. Alistair Testo rejoint la formation à la basse.

Le groupe joue toutes les dates de l'édition 2015 du Warped Tour.  La même année, ils se produisent également Reading and Leeds Festivals au Royaume-Uni.

Une version deluxe de l'album sort le 8 avril 2016 comprenant le nouveau titre Winter's Weather et des versions acoustiques de Dial Tones, Cheap Shots & Setbacks et Concrete.

okay., changements de line-up et The Great Depression (2017-2020)
Leur deuxième album okay. sort le 20 janvier 2017. Celui-ci reprend une esthétique inspirée des années 1950, contrastant avec les thèmes plus sombres et personnels des paroles abordant des thèmes tels que la dépression ou l'anxiété.

En octobre 2017, Andy Westhead annonce son départ du groupe en raison de sentiments et de différences qui se sont accumulés au cours des années.

En janvier 2018, le groupe enregistre son troisième disque au Texas et commence à teaser de nouveaux morceaux ainsi que des messages cryptés sur leurs réseaux sociaux. Ils sortent leur troisième album, The Great Depression, le 10 août 2018, comprenant les singles The Wounded World, The Stigma (Boys Don't Cry) et The Reaper, reprenant cette fois une esthétique beaucoup plus sombre. On peut également retrouver un duo avec le chanteur Aaron Gillespie du groupe Underoath sur le titre The Reaper.

Le 9 novembre 2018 sort la compilation Songs That Saved My Life du label Hopeless Records sur laquelle le groupe participe avec leur reprise du morceau Such Great Heights du groupe The Postal Service. Dans le cadre de cette compilation, Patty Walters a également été interviewée par Hopeless Records pour une campagne de prévention visant à inciter les enfants et les adolescents à demander de l'aide s'ils traversent des moments difficiles.En janvier 2019, le guitariste Ronnie Ish est annoncé comme membre officiel du groupe, il accompagnait le groupe sur certain concert depuis 2016.

Le groupe annonce la sortie de quatre EPs comprenant des versions réarrangées des titres de leur album The Great Depression.

Le lundi 9 septembre 2019, As It Is annonce sur leurs réseaux sociaux le départ de Benjamin Langford-Biss. Le groupe annonce alors une tournée d'adieu en Europe pour son départ avec le groupe Miss Vincent. Le mardi 29 décembre 2020, As It Is annonce sur Twitter que le batteur Patrick Foley quitte le groupe pour poursuivre une carrière de pompier.

I Went to Hell and Back (depuis 2021)
Le 27 mai 2021, le groupe sort son premier single en trio intitulé IDGAF, suivi du deuxième single I Lie To Me le 5 août. Les titres ILY, HOW ARE YOU?, IDC, I CAN'T TAKE IT, I MISS 2003 et IN THREES sortiront également en single. On peut retrouver sur ce dernier morceau Cody Carson du groupe Set It Off et Jordy Purp en invité. L'album I Went to Hell and Back est annoncé pour le 4 février 2022 toujours avec le label Fearless Records. On peut également le groupe The Word Alive sur le titre I CAN'T FEEL A THING.

Membres du groupe
Membres actuels

 Patty Walters - chant (depuis 2012), guitare rythmique (2019-2020), batterie, percussions (depuis 2020)
 Alistair Testo - guitare basse, chœurs (depuis 2014)
 Ronnie Ish - guitare solo, chœurs (depuis 2018), guitare rythmique (depuis 2020)

Membres de tournée

 Maxx Danziger - batterie (depuis 2021)

Anciens membres

 James Fox - guitare basse (2012-2013)
 Andy Westhead - guitare solo, chœurs (2012-2017)
 Benjamin Langford-Biss - guitare rythmique, chant (2012-2019)
 Patrick Foley - batterie, percussions (2012-2020)

Discographie

Albums

 Never Happy, Ever After (2015)
 okay. (2017)
 The Great Depression (2018)
 I Went to Hell and Back (2022)

EPs

 Two Track (2012)
 Blenheim Place (2013)
 Blenheim Place Acoustic (2013)
 This Mind of Mine (2014)
 Denial: Reimagined (2019)
 Anger: Reimagined (2019)
 Bargaining: Reimagined (2019)
 Acceptance: Reimagined (2019)

Apparitions dans des compilations

Notes et références

Liens externes

Groupe britannique de pop punk
Artiste de Fearless Records
Groupe musical formé en 2012
Groupe musical de Brighton
Groupe de pop punk

As It Is


Radio de la Ciudad, también conocida por su nombre comercial, La Once Diez, es una emisora de radio argentina que emite desde la Ciudad de Buenos Aires, en los 1110 kHz de la AM. Es operada por el Gobierno de la Ciudad de Buenos Aires, ofreciendo una programación que se compone principalmente de programas periodísticos y culturales. Si bien a partir de 2013 adoptó su denominación mediática actual, mucha gente la sigue llamando por su nombre formal e histórico, Radio de la Ciudad.

Historia

Esta emisora nace con el nombre de Radio Municipal el 23 de mayo de 1927. Su misión, principalmente, consistía en irradiar las funciones de ópera del Teatro Colón de la ciudad de Buenos Aires y, por extensión, ser un órgano de difusión de las más altas expresiones musicales clásicas y del quehacer cultural. Su antigua frecuencia de emisión, situado en 710 kHz en onda media, gozó durante muchas décadas de la condición de "canal libre internacional": ninguna otra emisora en Sudamérica emitiría en dicha frecuencia, para evitar interferencias en la cobertura (condición que compartía con LRA 1, Radio Nacional Buenos Aires y LRA 7, Radio Nacional Córdoba) lo que, sumado a su potencia primigenia de 100 kW, le permitiría un alcance muy extenso. Incluso, ha habido reportes desde Ciudad del Cabo, en Sudáfrica, que han captado las emisiones de Municipal en la noche, aprovechando las ventajas de la propagación ionosférica.

Radio Municipal, en sus años dorados de vida (décadas de 1920, 1930, 1940 y hasta los 1950) ha contado con una orquesta estable propia y hasta con un elenco de radioteatro, que siguió en actividad hasta entrada la década de 1990. Originalmente operaba en la frecuencia de 710 kHz, pero en enero de 1998 se le reasigna la frecuencia de 1110 kHz, que ocupaba LR2 Radio Argentina, emisora declarada en quiebra y rebajada en su potencia de emisión a 50 kW. Actualmente su antigua frecuencia es utilizada por Radio 10, una emisora de carácter privado.
Su planta transmisora, ubicada en el Dique Luján, fue inaugurada el 9 de julio de 1973.

Radio Municipal contaba, además, con un servicio de frecuencia modulada que fue uno de los primeros en emitir de modo experimental, en 1967. Se emitía a través de 91.9 MHz. y pasaba música clásica de 16 a 2 h todos los días. Su cobertura era reducida (equipo de 5 kW), se limitaba a la Capital Federal. Pero  en 1973 inició sus emisiones en una nueva frecuencia (92,7 MHz), que le permitiría mayor potencia (35 kW) y, por ende, una notable mejor cobertura. Se conoció a dicha programación como "La Metropolitana", después "La Metro Municipal", más tarde "FM Tango", y luego "La 2×4", programación y denominación que pervive hasta hoy. Y si bien implicaba el abandono de la música clásica como fuente principal de sus programas, la ciudad ganaba una propuesta de programación de 24 horas diarias dedicada a la música más paradigmática de la ciudad y de la Argentina. En 1989 la radio recibió un reconocimiento de la Fundación Konex por su aporte a la música clásica en la República Argentina.

Sus estudios centrales, al igual que su planta de Frecuencia Modulada, se encuentran en pleno centro de la Ciudad Autónoma de Buenos Aires, en la 8.º planta del Centro Cultural San Martín, Sarmiento 1551, con entrada también por la Avenida Corrientes. La radio no recibe ningún tipo de publicidad oficial, y su actual director es Baltazar Jaramillo, hijo del fallecido periodista José María Jaramillo y la actriz Soledad Silveyra.

Referencias

Enlaces externos

Sitio web oficial

Emisoras de radio de la ciudad de Buenos Aires
Empresas públicas de radiodifusión

Radio de la Ciudad


Søren Bomholt Jacobsen (født 1959, Islands Brygge) er en dansk musiker, producer og sangskriver, der var medlem af bandet Shu-bi-dua fra 1987 til 1988, hvor han spillede keyboard og guitar. Han nåede at medvirke på et enkelt af gruppens album, Shu-bi-dua 12, fra 1987.

I 1992 var han med til at etablere bandet Backseat sammen med Ivan Pedersen. Han var med på de to første albums, hvorefter han trådte ud af bandet. Han er dog siden blevet medlem igen.

I 1992 skrev han sangen "The Perfect Way", som blev nomineret til Årets Danske Hit ved Danish Music Awards dette år.

Han har desuden spillet med en lang række andre kunstere og bands heriblandt Poul Krebs (på albummet Forbandede Vidunderlige Tøs, 1999), Lars Lilholt, Henning Stærk og EyeQ. Jacobsen er også medlem af gruppen Sing Sing Sing, hvor Pedersen også er med. Denne gruppe udgav albummet The Crossover i 2014.

Diskografi

Med Shu-bi-dua

 Shu-bi-dua 12, 1987

Med Backseat
 Wind Me Up (1992)
 Long Distance (1994)
 Shut Up and Play (1998)
 Globalization (2007)
 Seasoned & Served (2013)

Med Sing Sing Sing
 The Crossover (2014)

Referencer

Eksterne henvisninger

Musikere fra Danmark
Shu-bi-dua

Søren Jacobsen (musiker)


Emilio Prud'Homme y Maduro, né le  à Puerto Plata et mort le  à Saint-Domingue est un avocat, écrivain et enseignant dominicain.

Il est principalement connu pour avoir écrit les paroles de l'hymne national de la République dominicaine. Il est également considéré comme l'un des piliers de l'identité dominicaine dans ce qui était à l'époque une république récente.

Biographie
Il naît le  de l'union d'Ana Maduro et du général et ancien ministre Pedro Prud'Homme. Il a un frère, Lorenzo Fenelón Prud'Homme, lui aussi avocat.

Emilio Prud'Homme consacra une grande part de sa vie à l'enseignement. Il a été élève et collaborateur de . En 1902, il devient directeur de l'école normale de République dominicaine, poste qu'il occupera pendant seize ans.

Il se marie le  avec Manuela Batista. Ensemble, ils ont une fille : Ana Emilia Prud'Homme.

Carrière politique
Emilio Prud'Homme siégea au sein de la Chambre des députés dominicaine dont il fut le  de 1900 à 1901.

Il est nommé « secrétaire de la Justice et de l'Instruction publique » durant la présidence de . Fervent opposant à l'occupation de son pays par les Américains, il est contraint d'arrêter l'enseignement et poursuit sa carrière en tant qu'avocat.

Carrière artistique
La plupart de ses œuvres sont empreintes de patriotisme, d'amour et de respect de la nation, glorifiant la souveraineté et l'indépendance de la République dominicaine.

Son œuvre la plus connue est l'hymne national dominicain, Quisqueyanos valientes, dont il a écrit les paroles sur une mélodie composée par . Il modifia lui-même les paroles originales lorsqu'elles commencèrent à être entendues lors d'occasions solennelles. Ce morceau ne deviendra officiellement l'hymne national qu'en 1934, deux ans après la mort d'Emilio Prud'Homme.

Œuvres

 El 16 de agosto
 A la juventud dominicana
 A mi Patria
 Déjame soñar
 Mi tierra mía
 Quisqueyanos valientes (hymne national)
 Gloria a la idea
 Contra hibridismo
 A Bolívar
 Canto a América

Notes et références

Liens externes

Auteur d'hymne national
Personnalité politique dominicaine
Avocat dominicain
Écrivain dominicain du XIXe siècle
Écrivain dominicain du XXe siècle
Naissance en août 1856
Décès en juillet 1932
Pages avec des traductions non relues
Naissance à Puerto Plata
Décès à 75 ans

Emilio Prud'Homme


سامي العلي (ولد: تاريخ 9 مارس 1952 -)؛ شاعر غنائي كويتي، كتب لكبار الفنانيين الكويتيين والخليجيين.

السيرة الذاتية
ولد في حي القبلة، في تاريخ 9 مارس 1952 ، حاصل على دبلوم معهد المعلمين وتدرج في المجال التربوي حتى وصل إلى وكيل مدرسه ثم تقاعد وبدأ يعمل في المجال الاعلامي.

تعاوناته الفنية

مع عبد الله الرويشد
 لي حسيت - ألحان: راشد الخضر
 أي معزه - ألحان: سليمان الملا
 بأي حال من الأحوال - ألحان: محمد الرويشد
 انا الي استاهل - ألحان: عبد الرب ادريس
 اهي الأيام - ألحان: عبد الله الرويشد
 الجمرة - ألحان: عبد الله الرويشد
 رجعتيله - ألحان: عبد الله الرويشد
 للعاشقين عيون - ألحان: عبد الله الرويشد
 ميت إحساس - ألحان: سليمان الملا
 اذكرني بخير - ألحان: سليمان الملا
 فكر مرتين - ألحان: سليمان الملا

مع نوال الكويتية
 جت بالخطا

مع نبيل شعيل
 بسافر
 حنا المثل الأعلى
 أمّنت عمري
 بقدرة قادر
 بعض الناس

مع عبد الكريم عبد القادر
 روحي تبيك

مع محمد البلوشي
 اليوم يومك يابطل (أغنية وطنية رياضية)

مع سليمان الملا
 من وقت لي وقت

مع عصام كمال
 جبرني الوقت
 صعب انتفاهم

مع فرقة ميامي
 الموج الأزرق (أغنية وطنية رياضية)

الحياة الأسرية
متزوج من فاطمة البنّاي، ولديه سبعة أولاد، هم: خالد، علي، مشعل، المذيع حمد، بدر، مراحب ودلال.

المراجع

شعراء كويتيون في القرن 20
شعراء كويتيون في القرن 21
مواليد 1952
شعراء بالعربية في القرن 20
شعراء بالعربية في القرن 21

سامي العلي


ස්නාවක ජුවාම් තුමාගේ හිස ගසා දැමුම ( පෙරටුවෙන් යන්නාගේ හිස ගසා දැමුම ලෙසින්ද හැඳින්වෙන) යනු  ජනවන්දනාමය සම්ප්‍රදායයන් අනුගමනය කරන බොහෝ ක්‍රිස්තියානි සභාවන් විසින් සැමරෙන ශුද්ධවූ දිනයකි. ඔහුගේ ඊර්යාෂකාරී දියණිය සැලොමේගේ පළිගැනීමේ චේතනාවෙන් කල ඉල්ලීමට ප්‍රතිචාර වශයෙන් හෙරෝද් ඇන්ටිපස්ගේ නියෝග පරිදී  ස්නාවක ජුවාම් තුමාගේ හිස ගසා දැමීම තුලින් වූ  ප්‍රාණපරිත්‍යාගය  මෙම දිනයේදී සිහි කෙරෙයි.

ස්නාවක ජුවාම් තුමාගේ හිස ගසා දැමුම


El monumento natural Isla Cachagua fue creado el 27 de junio de 1989, con una superficie de 4,5 ha. Pertenece a la provincia de Petorca, comuna de Zapallar (Chile). En 1979 fue declarado santuario de la naturaleza.

El islote Cachagua se encuentra ubicado frente al balneario de Cachagua, y está separado de la costa por un brazo de mar de unos 100 metros de ancho.
Las coordenadas medias de este sitio son 32° 35' S y 71° 27' O. La máxima altura en el islote es de unos 30 m s. n. m.

Descripción y su fauna

También llamada isla de los Pingüinos. Ubicada en la parte norte de la playa, se encuentra un pequeño enclave de 5 hectáreas, separado por un brazo de mar de 100 metros de ancho que es un paraíso para las aves marinas. En ella habitan dos variedades especiales de pingüinos (Humboldt y Magallánico), que son únicas en esta parte del litoral chileno, al igual que grandes pelícanos (Pelecanus thagus), otras variedades como patos yecos (Phalacrocórax olivaceus) y las gaviotas (Larus dominicanus), acompañada también por una abundante población de nutrias marinas o chunchungos. Este escenario de fue declarado por su indudable belleza santuario de la naturaleza.
Por ser un lugar protegido no se permite desembarcar en ella. Esta limitación se basa en la necesidad de defender las especies animales que la habitan. En cambio, es posible observarla de más cerca en un paseo que bordea la isla en un bote de pescadores.

Vías de acceso

 Desde Valparaíso: 75 km, 1 h 30', por Ruta F – 30 – E.
 Desde Viña del Mar: 66 km, 1 h 20', por Ruta F – 30 – E.
 Desde Santiago: 165 km, 2 h 45', por Ruta 5 Norte, tomar la variante Nogales (F – 20), y luego empalmar con la Ruta F – 30 – E.

Cabe señalar que las rutas anteriores llegan hasta el balneario de Cachagua, pues este Monumento no está abierto para uso público, sino solamente para actividades de investigación previa solicitud a CONAF. Sin embargo, en la caleta de Zapallar se pueden contratar servicios de paseos en bote, cuando el tiempo lo permite, y rodear el islote para tomar fotografías de las aves marinas o paisajísticas desde la embarcación.

Clima

Su tipo climático se clasifica como templado cálido con lluvias invernales, estación seca prolongada y gran nubosidad, que es el que se presenta en toda la costa de la región, haciéndose sentir incluso hacia el interior, a través de los valles.

La nubosidad se observa todo el año, con mayor intensidad en invierno, asociada a nieblas y lloviznas, lo que a su vez produce bajas amplitudes térmicas. La diferencia entre la temperatura media del mes más cálido y el más frío es de sólo 5º a 6 °C y la diferencia diaria entre las temperaturas máximas y las mínimas varía entre 7 °C en verano y sólo 5 °C en invierno.

Las precipitaciones superan los 350 mm anuales, aunque todavía existen 8 meses secos, en que llueve menos de 40 mm. En los 4 meses lluviosos (mayo a agosto), precipita más del 80% del total anual.

Referencias

 ''La versión original del artículo, o parte de él, procede de Conaf, que edita bajo licencia by-nc-sa-2.0-cl. Consúltense las restricciones de uso.

Monumentos naturales de Chile
Santuarios de la naturaleza de Chile
Cachagua
Áreas protegidas de la Región de Valparaíso

Isla Cachagua


جلال عامر (25 سبتمبر 1952 - 12 فبراير 2012) كاتب و صحفي مصرى تخرج في الكلية الحربية وشارك في ثلاث حروب مصرية وكان أحد ضباط حرب أكتوبر، يُعد أحد أهم الكُتاب الساخرين في مصر والعالم العربي ، توفي يوم 12 فبراير سنة 2012 أثر أزمة قلبية أثناء مشاركته في مظاهرة مناهضة للنظام ، قامت محافظة الإسكندرية بتكريمه بإطلاق اسمه على شارع بمنطقة «بحري» بحي الجمرك مسقط رأسه.

كتاباته
درس جلال عامر القانون في كلية الحقوق والفلسفة في كلية الآداب، وكان يكتب في مجالي القصة القصيرة والشعر وله أعمال منشوره، كانت بداياته كاتباً صحفياً في جريده القاهرة الصادرة عن وزارة الثقافة المصرية (والتي يرأس تحريرها الأستاذ صلاح عيسى)، وكان يشرف على صفحة «مراسيل ومكاتيب للقراء». وقبل وفاته كانت تنشر مقالاته في عدة صحف، وله عمود يومي تحت عنوان «تخاريف» في جريدة المصري اليوم يتابعه يومياً مئات الآلاف في مصر والوطن العربي من خلال الجريدة ومواقع إلكترونية عديدة تتداول العمود. له مئات الآلاف من المعجبين على مواقع التواصل الاجتماعي (مثل فيسبوك وتويتر). كما كان يكتب في جريدة الأهالي الصادرة عن حزب التجمع.

ابتدع جلال عامر مدرسة جديدة في فن الكتابة الساخرة تعتمد على التداعي الحر للأفكار والتكثيف الشديد وطرح عدداً كبيراً من الأفكار في المقال الواحد وربطها معاً بشكل غير قابل للتفكيك بحيث تصير المقالة وحدة واحدة شديدة التماسك على الرغم من احتواءها على أفكار منفصلة عن بعضها، كما يتميز أسلوبه باحتواءه على الكثير من التوريات الرائعة التي تشد انتباه القارئ حتى نهاية المقال كما أنها تفتح مداركه على حقائق ربما غابت عنه.

أعماله المنشورة
له في الأسواق كتاب «مصر على كف عفريت» وهو صادر عام 2009 وصدرت منه طبعات عديدة وهو كتاب ساخر صدر عن «دار العين». الكتاب - كما يقول المؤلف - هو محاولة لبحث حالة وطن كان يملك غطاء ذهب فأصبح من دون غطاء بلاعة. لماذا وكيف؟ فقد بدأت مصر «بحفظ الموتى، وانتهت بحفظ الأناشيد، لأن كل مسؤول يتولى منصبه يقسم بأنّه سوف يسهر على راحة الشعب، من دون أن يحدد أين سيسهر وللساعة كام؟ في مصر لا يمشي الحاكم بأمر الدستور، بل بأمر الدكتور، ولم يعد أحد في مصر يستحق أن نحمله على أكتافنا إلا أنبوبة البوتاغاز، فهل مصر في يد أمينة أم في إصبع أميركا أم على كف عفريت»؟، صفحات الكتاب محاولة للإجابة عن هذا السؤال الذي يفجر الضحكات على واقعنا المر، نكتشف في الكتاب أنّ المؤلف كان ضابطاً في الجيش، خاض ثلاث حروب ضد إسرائيل. لكنّه يخوض الآن «حرب الثلاث وجبات». إذ يخرج المواطن لشراء الخبز وقد يعود أو لا يعود بعد معركة «الطوابير». ثقافة المؤلف واضحة طوال صفحات الكتاب، عبر الإشارة إلى أفلام عالمية وروايات يقارن بينها وبين أوضاعنا. فيقول: إذا كان كازنتزاكيس كتب روايته المسيح يصلب من جديد، فإن مصر تكتب روايتها المصري يغرق من جديد (في إشارة إلى حادث غرق 1030 مصرياً في البحر الأحمر في مركب أحد رجال الأعمال "عبارة السلام") ويكتب جلال عامر أيضاً عن زيارة حسني مبارك إلى قبري جمال عبد الناصر وأنور السادات. وهي الزيارة السنوية التي يحرص عليها، متخيلاً ما الذي يمكن أن يقوله أمام قبر كل منهما. هكذا، سيقول أمام قبر عبد الناصر: «طبعاً إنتَ عارف أنا لا عايز أزورك ولا أشوفك بس هي تحكمات السياسة اللعينة. حد يا راجل يعادي أمريكا؟ ويحارب المستثمرين. على العموم ارتاح. أنا بعت كل المصانع إلي أنت عملتها، والعمال اللي أنت مصدعنا بيهم أهم متلقحين على القهاوي......». وأمام قبر السادات، سيقرأ الفاتحة ثم يمسح وجهه وينصرف. هذه الحكاية تلخّص فعلاً ما أصاب مصر من تحولات، وتجيب عن سؤال: كيف تحولت من «أم البلاد» إلى «أم الفساد»؟ وحالياً يتم تحضير كتاب يضم بعض أعمال الراحل جلال عامر بعنوان «قصر الكلام».

الحياة العائلية
جلال عامر متزوج وله أربعة أبناء: رامي ورانيا وريهام وراجي.

وفاته
توفي جلال عامر فجر يوم 12 فبراير 2012م إثر إصابته بأزمة قلبية أثناء مشاركته في مسيرة مناهضه للنظام في رأس التين، عندما شاهد مجموعة من البلطجية يهاجمون المتظاهرين، فسقط وهو يردد عبارة «المصريين بيموتوا بعض» وفق مصادر إعلامية.

وصلات الخارجية
 أرشيف لمقالات جلال عامر من موقع uFollow.

المصادر

 جريدة المصري اليوم
 جريدة المصري اليوم
 موقع مصراوي

أشخاص من القاهرة
صحفيون مصريون
كتاب ساخرون
مصريون شاركوا في حرب أكتوبر
مواليد 1371 هـ
مواليد 1952
مواليد في الإسكندرية
وفيات 1433 هـ
وفيات 2012
وفيات بسبب نوبة قلبية
وفيات في الإسكندرية
وفيات ناجمة عن الأمراض القلبية الوعائية في مصر
صحفيون من القاهرة

جلال عامر


Jocelyne Bloch, née en 1971 à Genève, est une neuroscientifique suisse et neurochirurgienne aux Hôpitaux universitaires de Lausanne (CHUV) et à l'École polytechnique fédérale de Lausanne (EPFL).

Biographie
Jocelyne Bloch naît en 1971 à Genève, d'un père bâlois, cadre dans la grande distribution, et d'une mère française d'Algérie, enseignante.

Elle grandit à Vevey, dans le canton de Vaud. Elle suit le gymnase en langues modernes (italien).

Elle est diplômée de la Faculté de médecine de l'Université de Lausanne (UNIL) en décembre 1994. Après avoir poursuivi sa formation à Zurich, elle est nommée chef de clinique au Centre hospitalier universitaire vaudois (CHUV) en 1997. Elle obtient son diplôme FMH en neurochirurgie en 2002. Elle est la première femme neurochirurgienne romande. En 2005, elle devient privat-docent et maître d'enseignement et de recherche à la Faculté de biologie et de médecine de l'UNIL. À partir de 2012, elle est responsable du programme de neurochirurgie fonctionnelle au CHUV. Elle est nommée professeur associé à la Faculté de biologie et de médecine de l'UNIL en février 2017.

Depuis 2019, elle est également professeur auxiliaire de neurosciences à l'EPFL et dirige avec Grégoire Courtine le Laboratoire Neurorestore, géré conjointement par le CHUV, l'Université de Lausanne, la Fondation Defitech et l'EPFL.

Elle est mariée à un chirurgien et mère de deux enfants.

Recherches
Son domaine d'expertise est la stimulation cérébrale profonde et la réparation cérébrale en lien avec les troubles du mouvement.

En collaboration avec l'EPFL, elle mène une étude de faisabilité clinique qui évalue le potentiel thérapeutique de la technologie de stimulation de la moelle épinière, sans implant cérébral, pour améliorer la capacité de marche des personnes atteintes d'une lésion partielle de la moelle épinière affectant les membres inférieurs.

Les implants cérébraux et rachidiens sans fil utilisés pourraient aider les personnes paralysées à reprendre le contrôle de leur corps. Les singes avec des blessures à la colonne vertébrale qui les ont laissés paralysés sont capables de marcher à nouveau grâce à des implants sans fil dans leur cerveau et leur colonne vertébrale qui contournent les tissus endommagés. Les scientifiques ont développé une interface cerveau-rachidienne pour transmettre les signaux neuronaux du cerveau à un site de la moelle épinière en aval de la blessure. La neurochirurgienne Jocelyne Bloch du CHUV, qui a implanté chirurgicalement les implants du cerveau et de la moelle épinière, déclare : « Le lien entre le décodage du cerveau et la stimulation de la moelle épinière – pour faire exister cette communication – est complètement nouveau. »

En 2021, le projet reçoit un prix scientifique de la Fondation Leenaards.

En 2022, les résultats de ces travaux sont publiés dans Nature Medicine.

Prix et distinctions

 2019 : Prix Ronald Tasker de la Société mondiale de stéréotactique et neurochirurgie fonctionnelle pour ses recherches et innovations dans le domaine de la neuromodulation et de la réparation de la moelle épinière.
 2021 : Prix scientifique de la Fondation Leenaards pour le projet Interface cerveau-moelle épinière pour retrouver l'usage des jambes.
 2022 : Prix BioAlps Academia Awards pour le lancement de la start-up ONWARD et la technologie ARC-EX systems.

Publications

 .

.

 .

Notes et références

Liens externes

 Rencontre avec Jocelyne Bloch, CQFD, La Première,

 Neurorestore

Naissance en 1971
Naissance à Genève
Médecin suisse du XXIe siècle
Étudiant de l'université de Lausanne
Enseignant à l'École polytechnique fédérale de Lausanne
Femme médecin du XXIe siècle
Chirurgien du XXIe siècle

Jocelyne Bloch