Mariah Carey (d. 27 Mart 1969 veya 1970) 5 Grammy Ödülü sahibi Amerikalı şarkıcı, söz yazarı, yapımcı, oyuncu, girişimci ve hayırsever. Guinness Dünya Rekorları tarafından "Songbird Supreme" olarak anılmasını sağlayan beş oktavlık vokal aralığı, melizmatik şarkı söyleme stili ve imzalı "ıslık notası" kullanımı ile bilinmektedir. Bununla birlikte "Noel'in Kraliçesi" olarak da anılmaktadır. 1990 yılında Columbia Records'a imza attıktan sonra arka arkaya on bir hafta boyunca ABD Billboard 200 listesinde bir numarada kalan, kendi adını taşıyan çıkış albümünü yayınlamasından sonra ünlendi. Kısa süre sonra Carey, Vision of Love"dan "Emotions"a, ilk beş singleı "Billboard Hot 100" listesinde bir numaraya ulaşan ilk sanatçı oldu.

Sony Music başkanı Tommy Mottola evlendikten sonra Carey, Music Box (1993), Merry Christmas (1994) ve Daydream (1995) adlı albümleriyle dünya çapında başarı elde etti. Bu albümler, "Hero", "Without You", "All I Want for Christmas Is You", "Fantasy", "Always Be My Baby" ve 1990'lı yıllarda ABD'nin en iyi liste performans gösteren şarkısı "One Sweet Day" de dahil olmak üzere, Carey'in en başarılı single'larından bazılarını ortaya çıkardı. Mottola'dan ayrıldıktan sonra Carey, yeni bir imaj benimsedi ve Butterflyın (1997) piyasaya sürülmesiyle müziğine daha fazla hip hop unsuru ekledi. Billboard, onu 1990'lı yıllarda ülkenin en başarılı sanatçısı olarak adlandırırken, Dünya Müzik Ödülleri onu 1990'ların en çok satan kayıt sanatçısı olarak ödüllendirdi.

Birbirini izleyen on bir yılın her yılında bir numaralı single çıkarmayı başaran Carey, 2000 yılında Columbia ile yollarını ayırdı ve Virgin Records ile 100 milyon dolarlık kayıt sözleşmesi imzaladı. Ancak, Glitter (2001) filminin ve beraberindeki film müziği albümünün eleştirel ve ticari başarısızlığının ardından, sözleşmesi Virgin tarafından 50 milyon dolara satın alındı ve ertesi yıl Island Records ile anlaşma imzaladı. Nispeten başarısız bir dönemden sonra 2005 yılında yayımladığı ve o yılın en çok satan ikinci albümü olan The Emancipation of Mimi albümüyle müzik listelerinin başına döndü. Albümün ikinci single'ı "We Belong Together", 2000'li yılların ABD'de en iyi performans gösteren singleı oldu. 2009 yılında, Palm Springs Uluslararası Film Festivali'nde En İyi Çıkış Yapan Kadın Oyuncu Performansı ödülünü kazanan, eleştirmenlerce beğenilen Acı Bir Hayat Öyküsü filminde rol aldı. Carey daha sonraları; American Idol'da jüri olarak, Mariah's World adlı belgesel-dizide başrol olarak yer alırken Başkanların Hizmetkarı (2013), A Christmas Melody (2015) ile Lego Batman Filmi (2017) adlı projelerde bulundu.

Carey, kariyeri boyunca dünya çapında 200 milyondan fazla kayıt satışına ulaştı ve bu onu tüm zamanların en çok satan müzik sanatçılarından biri haline getirdi. Billboard Hot 100 listesinde #1 numaraya ulaşan toplam 19 şarkıya sahip olan Carey, bir solo sanatçı, bir kadın söz yazarı ve bir kadın yapımcı tarafından en fazla #1 numaralı single'a sahip olma rekorunu elinde tutuyor. Amerika Kayıt Endüstrisi Birliği'ne (RIAA) göre, 66.5 milyon sertifikalı albüm birimi ile Amerika Birleşik Devletleri'nde en çok sertifikalı ikinci kadın sanatçı konumundadır. 2012 yılında VH1'''ın Müzikteki En İyi 100 Kadın listesinde ikinci sırada yer aldı. 2019'da Billboard onu, hem albüm hem de şarkı listelerindeki performanslarına dayanarak ABD'deki tüm zamanların en iyi kadın sanatçısı olarak seçti. Carey, ticari başarılarının yanı sıra beş Grammy Ödülü, on dokuz Dünya Müzik Ödülü, on Amerikan Müzik Ödülü ve on beş Billboard Müzik Ödülü kazandı. Songwriters Hall of Fame'in bir parçası olan Carey için Vice, "Pop ve çağdaş R&B müziğindeki diğer sanatçılara ilham vermesiyle dikkat çekmektedir" yorumunda bulunmuştur.

 İlk yılları
Mariah Carey, 27 Mart 1969 veya 1970'te Huntington, New York'ta doğdu. Mariah'ın adı, Paint Your Wagon adlı 1951 Broadway müzikalindeki  "They Call the Wind Maria" adlı şarkıdan türetilmiştir. İrlanda asıllı eski bir opera şarkıcısı ve vokal koçu Patricia (evlilik öncesi soyadı Hickey) ile Afro-Venezuela kökenli havacılık mühendisi Alfred Roy Carey'nin üçüncü ve en küçük çocuğuydu. Carey soyadı, Venezuelalı büyükbabası Francisco Núñez tarafından New York'a göç ettikten sonra sahiplenildi. Patricia'nın ailesi, siyah bir erkekle evlendiği için onu reddetti.  Irksal sorunlar, Carey ailesinin topluluklarına entegre olmasını engelledi. Huntington'da yaşarken komşuları, ailenini köpeğini zehirledi ve arabalarını ateşe verdi. Ebeveynlerinin boşandıktan sonra, Carey'nin babasıyla çok az iletişimi vardı ve annesi aileyi desteklemek için birkaç işte birden çalıştı. Carey, zamanının çoğunu evde yalnız geçirdi, üç yaşında şarkı söylemeye başladı ve çoğu zaman annesinin Verdi'nin Rigoletto operasını İtalyanca olarak söylemesini taklit etti. Ablası Alison, babalarıyla birlikte taşınırken Carey ağabeyi Morgan ile birlikte anneleriyle kaldı.

Carey, 1987'de mezun olduğu, Greenlawn'daki Harborfields Lisesi'nde okurken şiir ve şarkı sözü yazmaya başladı. Carey, annesinin vesayeti altında ses eğitimine başladı. Carey'nin annesi Patricia, klasik bir opera sanatçısı eğitimi görmesine rağmen, kızına klasik operada kariyer yapması için baskıda bulunmadı. Carey, "(Annem) beni hiçbir zaman bir şeylere zorlayan bir anne olmadı. Operaya aşırı saygı duyuyorum ama benim üzerimde bir etkisi olmadı." ifadesinde bulundu. Lisedeyken, demo şarkıcısı olarak çalışması nedeniyle sık sık devamsızlık yapıyordu ve bu yüzden sınıf arkadaşları ona Mirage (Türkçesi: Serap) takma adını verdiler. Long Island müzik çevrelerindeki çalışmaları, ona demo kaseti için materyal yazdığı Gavin Christopher ve Ben Margulies gibi müzisyenlerle çalışma fırsatı verdi. New York'a taşındıktan sonra Carey, kirayı ödemek için yarı zamanlı işlerde çalıştı ve 500 saatlik güzellik okulunu bitirdi. Carey, Manhattan'da dört kız öğrenciyle paylaştığı tek yatak odalı bir daireye taşındı. Buradayken, Porto Rikolu freestyle şarkıcısı Brenda K. Starr'a geri vokalist olarak sahne aldı.

 1992-1996: Uluslararası patlama ve devamı

Çoğunlukla ABD'de tanınan bir isim olan Carey, 1992'de konser albümü "MTV Unplugged EP" ile tüm dünyanın tanıdığı bir isim oldu. Albümden Trey Lorenz in eşlik ettiği The Jackson 5 cover'ı I'll Be There şarkısı single olarak piyasaya sürüldü. Bu single Billboard tarihinde bir numaraya ulaşan ilk ve tek canlı kayıt oldu. Mayıs 1993'te ise Carey Sony Music'in sahibi Tommy Mottola ile evlendi. Aynı yılda Carey üçüncü albümü "Music Box" ile tüm listeleri altüst etti ve bu albümle 32 milyon satış yaparak ulaşılması güç bir rekora imza attı. "Music Box" hâlen Carey'nin en çok satan albümüdür.

Carey, "Music Box" taki başarısını 1994'te çıkardığı "Merry Christmas" isimli noel temalı albümü ile perçinledi. Albüm, tüm zamanların en çok satan noel temalı albümü oldu. Albümden Joy To The World adlı klasik noel parçasının Carey versiyonu ve Carey'nin bizzat yazmış olduğu All I Want For Christmas Is You adlı noel parçası single olarak piyasaya sürüldü.

1995'te Carey "Daydream" isimli albümünü piyasaya sürdü. Albümden önce single olarak piyasaya sürülen Fantasy isimli şarkısı listelere 1 numaradan giriş yaptı. Fantasy, Carey'nin listelere 1 numaradan giriş yapan ilk single'ı dır. Fantasy remiksi ile pop/hip hop düetlerini anaakıma taşıdı. "Daydream" müthiş bir başarı yakalayarak birçok ülkede satışlarda liste başı oldu, "Music Box" un kine yakın bir satış rakamı elde etti ve kritiklerce içerik bakımından Carey'nin en iyi albümü olarak kabul gördü. Albümden çıkan diğer single'lardan Boyz II Men düeti One Sweet Day ve Always Be My Baby liste başı olurken, Forever şarkısı Billboard uzmanlarına göre kolayca 1 numara olabilecekken single formatında basılmayıp sadece promo olarak radyolara gönderildi, buna rağmen radyolarda en çok çalınan şarkılardan biri oldu. Bir Journey şarkısı olan Open Arms Amerika dışında single olarak yayınlandı . Bunun yanında Carey "Daydream" ile Grammy ödüllerinde 6 dalda aday gösterildi, ancak hiçbirini kazanamadı.

 1997-2000: Bağımsızlık ve yeni bir imaj

Halka mutlu bir evlilik olarak yansımasına rağmen, Carey Mottola'nın kendini kontrol ettiğini öne sürerek 1997'de Mottola'dan ayrıldı. Akabinde yeni albümü "Butterfly" için Honey single'ını piyasaya süren Carey, müzik tarzındaki değişikliğine rağmen bu şarkıyla da büyük başarı elde etti ve Honey, ABD listelerine 1 numaradan giriş yaptı. Şarkı Puff Daddy tarafından düzenlenmişti, ki bu da "Butterfly" ın R&B/Pop'dan daha çok R&B/Hip-Hop tarzına yakın olacağı sonucunu doğurmuştu. Albüm yayımlanınca bu tahminlerin doğru olduğunu gösterdi. "Butterfly" albümü aynı zamanda Tommy Mottola'nın esaretinden kurtuluşun ve bağımsızlığın göstergesiydi. Albüm büyük başarı elde etti ve eleştirmenlerce tarz değişiminden dolayı "yeni bir başlangıç için harika bir albüm" olarak nitelendirildi. Albümden yayımlanan My All single'ı ABD'de 1 numaraya ulaştı ve uluslararası alanda başarı sağladı.

1998'de "#1's" adlı toplama albümünü piyasaya süren Carey, düşünülenin aksine müziğe henüz ara vermeyeceğini, bununla beraber "#1's" in gerçek bir toplama albüm olmadığını, zira "o kadar yaşlanmadığını" ima etti. Albümde adından anlaşıldığı gibi Carey'nin 1 numaraya ulaşmış bütün şarkıları yer almaktaydı. Dört tane de yeni şarkı bulunuyordu: Sweetheart, I Still Believe, When You Believe, ve Do You Know Where You're Going To (Theme from Mahogany). When You Believe o yıl "Mısır Prensi" animasyon filminin film müziği için kaydedilmişti ve şarkıda Carey'e Whitney Houston eşlik ediyordu. Şarkı, Akademi (Oscar) ödüllerinde "En İyi Film Şarkısı" dalında ödül kazandı.

Carey 1999'da "Rainbow" albümünü piyasaya sürdü. Albüm, eleştirmenlerce Carey'nin önceki albümlerine göre zayıf bulunmasına rağmen ticari olarak iyi bir başarı sağladı. Bu albümden çıkan 1 numara single'lar ise Heartbreaker ve Thank God I Found You oldu.Bu şarkıda sanatçıya Joe ve 98 Degrees grubu eşlik etti.

2000 yılında Dünya Müzik Ödülleri'nde ise "Son 10 Yılın En İyi Sanatçısı" seçildi ve "Tüm Zamanların En Çok Satan Kadın Sanatçısı" ilan edildi. Aynı zamanda yalnızca 100 milyon ve üzeri albüm satan sanatçılara verilen "Chopard Diamond Ödülü" nü ilk alan kişi oldu.

 2000-2004: İlk kariyer düşüşleri ve sallanmalar

2001 yılı ne yazık ki Carey için iyi geçmedi. Carey bu yılda başrol oynayacağı ilk film olacak olan yarı-otobiyografik film projesi "Glitter" üzerinde çalışmaya başlayacağını duyurdu. Aynı yılda çıkacak olan yeni Carey albümü ise filmin soundtrack'i olacaktı. Albüm için Virgin Records ile 80 milyon dolarlık bir anlaşma imzalayan sanatçı (bu anlaşma bugün bile en yüksek ücretli albüm anlaşmasıdır), albümün tarihi 11 Eylül olaylarına denk geldiği için bundan olumsuz etkilendi.

"Glitter" filmi ve soundtrack albümü yayımlandığı zaman Carey birçok kötü eleştiriye maruz kaldı. "Glitter" filmi "bugüne kadar çekilmiş en kötü filmlerden biri" olarak nitelendirilirken, "Glitter" albümünden yayımlanan ilk single Loverboy ABD Billboard Hot 100 listesinde 2 numaraya kadar yükselerek altın plak sertifikası aldı ve 2001 yılının en çok satılan ve dinlenen single'ı oldu; fakat devamında yayımlanan Never Too Far ve Don't Stop (Funkin 4 Jamaica) single'ları liste başarısı elde edemedi.

"Glitter" albümü yayımlandığı zaman Carey'nin en az liste başarısı gösteren albümü oldu. Birden çok platin ve elmas plak sertifikaları alan önceki albümlerinin aksine, "Glitter" ancak bir platin plak sertifikası alabildi. Kötü giden albüm satışlarının üzerine Virgin Records, Carey ile yaptığı anlaşmayı feshetti ve tazminat olarak 28 milyon dolar ödedi. Sanatçı bu albümün sadece bir soundtrack olduğunu ve her soundtrack'in Titanic gibi büyük başarı elde etmesi gerekmediğini ve haksızlığa uğradığını belirtti.

Kötü giden tek şey albüm satışları değildi. O dönem Carey, resmî internet sitesine umutsuz birkaç ses mesajı bıraktı ve mesajlar yayımlandıktan 5 saniye sonra siteden silindi. Medya tarafından Carey'nin psikolojik sağlığının iyi olmadığı öne sürüldü. Bir süre sonra Carey psikolojik yardım görmeye başladı ve yeni çalışmalar yapmaya başlamadan önce, kısa bir süre için dinlenmeye çekileceğini açıkladı. Carey'nin artık kariyerinin sona erdiği üzerine yorumlar yapılmaya başlanmıştı.

Virgin Records'tan ayrıldıktan sonra kendine yeni bir plak şirketi arayan Carey, Island Records ile 50 milyon dolarlık bir albüm anlaşması imzaladı ve Island Records bünyesinde kendi küçük plak şirketi MonarC Music'i kurdu. 2002'de ise Carey "köklere dönüş" sloganıyla 9. albümü "Charmbracelet"ı yayımladı. Albüm, Carey'nin o yıl vefat eden babası Alfred Roy Carey'e adanmıştı. Albümden yayımlanan ilk single Through The Rain hayranlar tarafından beğenilse de pek bir başarı elde edemedi. Diğer single'lar Boy (I Need You) ve Bringin' On The Heartbreak ise listelerin epey altında kaldı. Albüm çoklu-platin sertifikası almasına rağmen satışları Carey'nin önceki albümlerine kıyasla çok düşüktü; nedeni ise "Charmbracelet"ın beklenen ilgiyi görmemesiydi. "Charmbracelet"ın gösterdiği ticari başarı "Glitter"ınkinden büyüktü, ancak "Glitter"ın başarısızlığını örtbas edemedi.

Eleştirmenlerce "Charmbracelet" albümü zayıf bulundu, bunun başlıca nedenlerinden biri albümün tınıları Carey'nin diğer albümlerine kıyasla R&B'den daha çok Pop'a dönük olduğuydu, ve bu yüzden albüm büyük ölçüde olumsuz eleştiri aldı. Eleştirmenlerin birleştiği bir başka nokta ise albümde Def Leppard cover'ı Bringin' On The Heartbreak haricinde hiç iyi şarkı bulunmadığı idi. Eleştirmenlerin dikkatini çeken bir başka nokta ise Carey'nin sesinin yıprandığı idi. "Charmbracelet"ın başarısızlığı üzerine yakınları Carey'e bir süreliğine ara vermeyi önerdi; ancak Carey reddetti ve o yıl "Charmbracelet World Tour" turnesine çıktı.

2003 yılında Carey, Busta Rhymes'a I Know What You Want isimli şarkısında eşlik etti. Şarkı Billboard Hot 100 listesinde 3 numaraya kadar yükseldi. Bundan kısa bir süre sonra Carey 2 CD'lik remiks albümü "The Remixes"ı yayımladı. Albümde Carey'nin hit şarkılarının remiks versiyonları ile I Know What You Want yer alıyordu.

2004 yılında Carey bu sefer Jadakiss'e U Make Me Wanna isimli şarkısında eşlik etti. U Make Me Wanna, I Know What You Want kadar başarılı olamasa da yayımlandığı ilk hafta Billboard listelerinde ilk 50'de kendine yer buldu ve bir sonraki hafta 21 numaraya yükseldi.

 2005-2007: Parlak günlere geri dönüş

2005 yılında çıkardığı The Emancipation of Mimi albümüyle eski parlak günlerine geri döndü. Eleştirmenlerce de başarılı bulunan albüm dünya çapında yaklaşık 10 milyonluk bir satış gerçekleştirdi. 2005 yılının en çok satan bu albümünden çıkan single'lardan We Belong Together, ABD Billboard Hot 100 listesinde 14 hafta bir numarada kalarak büyük bir başarı sağladı. Bunun yanı sıra albümün üçüncü single'ı olarak piyasaya sürülen Shake It Off, We Belong Together'ın 1 numaradaki son haftasında 2 numaraya yükselerek bir ilki gerçekleştirerek, Mariah'nın ABD listelerinde bir ve iki numarada aynı haftada yer alan ilk kadın sanatçı olmasını sağladı. Bunun yanı sıra Aralık ayının son günlerinde Don't Forget About Us 1 numaraya oturdu ve Mariah Carey böylece 17 tane 1 numara şarkıyla, Elvis Presley ile birlikte en çok 1 numaraya sahip 2. sanatçı oldu.Hayatında büyük değişikler yaşayan Mariah eski kocasını yeni eşi Thalía ile olan küslüğünüde VH1 partisinde ona olan övgü dolu sözleriyle gidermiştir.

2006 yılında üç yıl aradan sonra "The Adventures of Mimi" (Mimi'nin Maceraları) turnesine çıktı.

2008 yılının bahar aylarında vizyona girmesi beklenen, yönetmenliğini Aaron Woodley ve yapımcılığını Lee Daniels'ın yaptığı Tennessee (film) filminin çekimlerini Mart 2007 itibarıyla sonlandırdı. Filmin konusu ise şöyle: "İki kardeş (Adam Rothenberg, Ethan Peck) küçükken babalarının onlara kötü davranmasına dayanamayarak Tennessee'den kaçarlar. 10 yıl sonra küçük kardeş kansere yakalandığını öğrenir. Yaşamak için tek umudu babasının vereceği iliktir. Tennessee'ye dönüşleri sırasında yolda Crystal (Mariah Carey) ile tanışırlar. Crystal bir country şarkıcısı olmak istemektedir fakat kocası bunu istememekte, onun ev hanımı olarak kalmasını tercih etmektedir. Bu yüzden kendisine sürekli şiddet uygular. Crystal, Nashville'de şansını denerken iki kardeş babalarını aramaya devam ederler.

 2008: Yeni albüm, yeni dönem

Carey uzun zamandır üzerinde çalıştığı ve yılın en çok beklenen albümlerinden biri olan 11. stüdyo albümüne E=MC² adını verdi. Bir önceki albümü, 2005 yılının en çok satan, dünya çapında 10 milyonluk satarak 18 aylık liste serüveni boyunca 3 tanesi Grammy olmak üzere sayısız ödül kazanan ve iki tane de bir numara hit çıkaran "The Emancipation of Mimi"ye gönderme yapan adıyla albümün Avrupa'da 14 Nisan 2008'de, Amerika'da ise 15 Nisan 2008 tarihinde satışa çıkmıştır.

Albümden çıkan ilk single "Touch My Body", Mariah Carey, Tricky Stewart ve The-Dream tarafından yazıldı. Şarkının video klibinin yönetmenliğini ise ünlü film yönetmeni Brett Ratner üstleniyor. "E=MC²" albümünde Mariah ile işbirliği yapan yapımcıların arasında Jermaine Dupri, DJ Toomp, Stargate, Will.i.am, Bryan-Michael Cox, Nate "Danja" Hills ve James Poyser bulunuyor. "E=MC²"nin uygulayıcı yapımcıları ise Mariah Carey ve Island Def Jam Music Group başkanı L.A. Reid.

Eleştirmenler tarafından beğenilen "Touch My Body", Amerikan radyolarında çalındığı ilk haftasında gösterdiği başarı ile Amerikan müzik listesine ell yedi numaradan girdi. Daha sonrasında radyoda çalınma sayısına göre ilk yirmiye giren şarkı, 24 Mart 2008 tarihinde dijital olarak satışa sunulmasıyla ABD'de 286.000 kez indirilerek, Rihanna'nın Umbrella ile olan 277.000 rekorunu kırmış ve bir numara yükselmiştir. Şarkı radyolar vasıtasıyla 130 milyon dinleyiciye ulaşmıştır ve iki hafta bir numarada kalmıştır. Dünya çapında İngiltere'de beşinci sıraya kadar yüksek şarkı, dünya listelerinde iki numarayı gördü.

 2009: Memoirs of an Imperfect Angel

Mariah Carey E=MC² albümünü kapadıktan sonra yeni albüm için sıkı çalışmalara başladı ve 29 Eylül 2009'da çıkan "Memoirs of an Imperfect Angel" albümünü tamamladı. Albümden ilk tekli olarak "Obsessed" çıktı. Obsessed şarkısının sözleri Carey'ye ait. Düzenlemeler ise Tricky Stewart ve The-Dream'e aittir. Mariah şarkıda Eminem'e gönderme yapmaktadır. Ayrıca şarkının klibinde şarkıcı Eminem'in kılığına girip onu canlandırmaktadır.

Obsessed'den sonra Foreign grubunun şarkısı olan "I Want to Know What Love Is" şarkısını Mariah Carey yeniden söyleyerek yeni tekli olarak satışa sundu. Şarkının klibi çekildi. Şarkı Brezilya'da tam 27 HAFTA birinci numarada kaldı ve dünya rekoru kırdı. Albümün en beğenilen parçalarından biri de "Betcha Gon' Know" parçasıydı. Parçada Mariah Carey yaşadıklarını ve bu olaylardan izlenimlerini paylaşıyordu. Ayrıca Nicki Minaj ile yaptığı düet cover da video klip ile birlikte yayınlandı. Albüm için Angels Advocate turu düzenlendi ve Mariah 20 haftanın üzerinde fanlarının karşısında konsere çıktı.

 2010-2011: Merry Christmas II You, American Idol, and Me. I Am Mariah... The Elusive Chanteuse

Mariah Carey 2 Kasım 2010'da Merry Christmas II You isimli albümünü yayınladı. 6 yeni şarkı ve efsanevi Noel up-tempo şarkısı "All I Want for Christmas Is You'nun remix versiyonu "Extra Festive" albümde yerini aldı. Albumun ilk single çıkış parçası "OH SANTA" birçok iyi eleştiri aldı ve şarkının video klibi çekildi. Dönem içinde ABC'de yayınlanan bir noel özel programındaki performansları uzun süre konuşuldu. Albümde ayrıca annesi ile ilk ve tek düet şarkısı "Oh come all ye faithful / Hallejulah chorus" da yer aldı.

2012 yılında New York Gotham Hall'da hamileliğinden sonraki ilk performansını sergiledi. New York's Plaza Hotel'de Amerika Başkanı Barack Obama'nın kampanyası için üç şarkılık özel bir konser verdi ve Obama'nın seçim kampanyası için yazdığı "Bring It On Home" isimli şarkıyı da seslendirdi. Ağustos 2012'de, rapçi Rick Ross ve Meek Mill ile düet yaptığı "Triumphant (Get 'Em)" isimli single'ını çıkardı. American Idol yarışmasının 12. sezonuna jüri üyesi olarak katıldı. Carey 2013 yılında Lee Daniels'ın The Butler filminde rol aldı. Film otuz yıldan fazla süredir, sekiz farklı Amerikan Başkanına hizmet eden bir kahyanın hikâyesini anlatıyordu. Şubat 2013'te Oz the Great and Powerful filmi için "Almost Home" isimli bir şarkı yazarak seslendirdi. Video klip  David LaChapelle tarafından yönetildi.
on dördüncü stüdyo albümünün çalışmalarının devam ettiği haberlerinden sonra 6 Mayıs 2013'te yeni albümün ilk single'ı "Beautiful" piyasaya çıktı. 2. single The Art of Letting Go'nun aynı zamanda albüm adı olacağı duyuruldu. "You're Mine (Eternal)" şarkısının yayınlanmasında sonra ise albüm adının değiştiği söylendi. Albüm Me. I Am Mariah... The Elusive Chanteuse adıyla 27 Mayıs 2014 tarihinde yayınlandı.Mariah Ekim 2014 tarihinde All I Want For Christmas Is You, A Night of Joy & Festivity isminde her yıl tekrarlanacak olan bir Noel şovuna başlayacağını duyurdu. İlk ayak 15-22 Aralık 2014 tarihleri arasında altı konser verdi. İkinci ayakta  8–18 Aralık 2015 tarihleri arasında sekiz konser verdi.

 2015–günümüz: Las Vegas Şovu, A Christmas Melody ve Mariah's World
15 Ocak 2015 tarihinde, Mariah'nın Las Vegas'ta bulunan Caesars Palace Colosseum 1 numara şarkılarından oluşan bir konser dizisine başlayacağı açıklandı. 30 Ocakta Mariah'nın Universal Music Group'un Def Jam Recordings Kayıt Şirketinden ayrıldığı, yeniden L.A. Reid ile çalışacağı ve Sony Music ile Epic Records'a döndüğü açıklandı. Konser dizisi ile aynı anda #1 to Infinity isimli bir greatest hits derleme albümü yayınladı. Albümde Billboard Hot 100 listesinde 1 numara olan 18 şarkının yanı sıra yeni bir parça olan ve albüme ismini veren "Infinity" de bulunuyordu. Mariah aynı yıl Hallmark Channel'da A Christmas Melody adlı Noel filmi ile ilk uzun metraj yönetmenlik denemesini gerçekleştirdi ve filmde ana karakterlerden birini oynadı.

2015 Aralık ayında Mariah The Sweet Sweet Fantasy Tour isimli, Mart 2016'da başlayacak bir Avrupa turnesine başlayacağını duyurdu. Bu sanatçının 13 yıl sonra Avrupa'da çıkacağı ilk turne oldu. Turne ile Güney Afrika'da da 4 konser verdi. Mariah15 Mart 2016'da The Sweet Sweet Fantasy Tour'u ve sahne arkasını kapsayan, E! kanalında yayınlanacak olan Mariah's World adlı bir belgesel-seri üzerinde çalıştığını açıklad 2018-2019: Caution, Caution World Tour, All I Want For Christmas Is You'nun zirveye yolculuğu
Carey 16 Kasım 2018'de Caution isimli albümünü yayınladı. Albümden "GTFO, With You ve A No No  singleları çıktı. 27 Şubat 2019'da Caution World Tour (Caution Dünya Turnesi)'a başladı. Ayrıca 2019'un sonlarına doğru "All I Want For Christmas Is You" adlı 1994 yılında çıkardığı single Billboard Hot 100 listesinde #1 numaraya ulaştı.

 2020-2021: The Meaning Of Mariah Carey, The Rarities, Mariah Carey's Magical Christmas
Mariah 29 Eylül 2020'de kendi otobiyografisi olan, Michaela Angela Davis ile beraber yazdığı The Meaning Of Mariah Carey'i yayımladı. Kitap New York best-seller listesinde #1 numaraya ulaştı. 2 Ekim 2020'de de eski yayımlanmamış şarkılarının ve Tokyo Dome 1996 performanslarının bulunduğu The Rarities (Mariah Carey albümü) 'i piyasaya sürdü.

 Diskografi

Stüdyo albümleri
 Mariah Carey (1990)
 Emotions (1991)
 Music Box (1993)
 Merry Christmas (1994)
 Daydream (1995)
 Butterfly (1997)
 Rainbow (1999)
 Glitter (2001)
 Charmbracelet (2002)
 The Emancipation of Mimi (2005)
 E=MC² (2008)
 Memoirs of an Imperfect Angel (2009)
 Merry Christmas II You (2010)
 Me. I Am Mariah... The Elusive Chanteuse (2014)
 Caution (2018)

Diğer albümleri
MTV Unplugged (1992)
#1's (1998)
Glitter (2001)
The Remixes (2003)
The Ballads (2008)
The Essential Mariah Carey (2011)
#1 to Infinity (2015)
Japan Best (2018)
The Rarities (2020)
Mariah Carey's Magical Christmas Special (2020)

 Galeri

 Kaynakça

 Kitap kaynakları

 Konuyla ilgili yayınlar
 Fred Bronson's Billboard Book of Number 1 Hits, 5th Edition ()
 Joel Whitburn Presents the Billboard Hot 100 Charts: The Sixties ()
 Joel Whitburn Presents the Billboard Hot 100 Charts: The Nineties ()
 Additional information concerning Carey's chart history can be retrieved and verified in Billboard's'' online archive services and print editions of the magazine.

Dış bağlantılar

 Mariah Carey Resmî Web Sitesi
 MySpace'de Mariah Carey
 All Music Guide'da Mariah Carey

 Mariah Carey - TV.com

 Mariah Carey

1970 doğumlular
Long Island doğumlular
Amerikalı söz yazarları
Sony Müzik sanatçıları
Amerikalı kadın sinema oyuncuları
Grammy Ödülü sahipleri
Columbia Records sanatçıları
Yaşayan insanlar
Sony BMG sanatçıları
Amerikalı kadın pop şarkıcı-söz yazarları
21. yüzyıl kadın şarkıcıları
21. yüzyılda Amerikalı kadın oyuncular
Amerikalı kadın dizi oyuncuları
Amerikalı soul şarkıcıları
Island Records sanatçıları
21. yüzyılda Amerikalı şarkıcılar
20. yüzyılda Amerikalı piyanistler
21. yüzyılda Amerikalı piyanistler
Amerikalı kadın pop şarkıcıları
Afrikalı Amerikalı kadın oyuncular
Afrikalı Amerikalı müzik yapımcıları
Afrikalı Amerikalı şarkıcı-şarkı yazarları
Balad müzisyenleri
En İyi Çağdaş R&B Albümü Grammy Ödülü sahipleri
En İyi Yeni Sanatçı Grammy Ödülü sahipleri

Mariah Carey


Egilmar 1. (født ca. 1040, død før 1112), også kendt som Elimar, Engilmar og Egelmar, var en tysk greve, der omkring år 1100 herskede over et område i Nordtyskland, der senere skulle udvikle sig til Grevskabet Oldenburg. Han og hans søn med samme navn bliver i historiografien betegnet som Egilmarerne.

Egilmar er den ældste kendte stamfar til Huset Oldenburg, en af Europas mest indflydelsesrige fyrstelige slægter med grene, der har regeret i Oldenborg, Danmark, Norge, Sverige, Slesvig, Holsten, Rusland, Sachsen-Lauenburg, Grækenland og Island.

Biografi
Grev Egilmar bliver nævnt første gang som vidne i en bekendtgørelse udstedt af ærkebiskop Liemar af Hamborg-Bremen, der er dateret i 1091. I 1108 blev Egilmar omtalt i en bekendtgørelse, hvor han omtales som comes in confinio Saxonie et Frisie potens et manens, altså en mægtig greve i grænseområdet mellem frisere og saksere. I bekendtgørelsen omtales desuden Aldenburch, som er den første benævnelse i kilderne af Oldenburg, slægtens senere stamsæde og den kerne, omkring hvilken den oldenborgske stat voksede op. Der er dog ikke belæg for, at Egilmar allerede på dette tidspunkt besad en borg i Oldenburg. I bekendtgørelsen fra 1108 nævnes desuden talrige af Egilmars familiemedlemmer, således hans hustru Riche(n)za, hans sønner Christian og Egilmar, hans datter Gertrud samt hans broder, klerken Giselbert.

Noter

Litteratur

Eksterne links
 Die Oldenburger Grafen

Huset Oldenburg
Grever af Oldenburg
Tyskere i 1100-tallet
Tyskere fra middelalderen

Egilmar 1. af Oldenburg


Fen (njem. Föhn, od lat. favonius: topli zapadni vjetar) je topli, suhi i većinom mahovit (naglo mijenja smjer i brzinu) vjetar koji se spušta najčešće niz sjeverne obronke Alpa. U Hrvatskoj je čest u Ogulinu. Nastaje nakon što se na prisojnoj strani planina zrak uzdignuo i izgubio vlažnost oborinama, pa se na suprotnoj strani spušta suh i topliji nego što je bio na početku dizanja. Uzrokuje nagli porast temperature i topljenje snijega. Pojava fena kod mnogih ljudi izaziva nelagodu, razdražljivost, glavobolju i druge zdravstvene probleme.

Nastanak vjetra

Vjetar je posljedica više čimbenika:
 razlike tlaka između dvaju područja (vjetar struji od područja višega tlaka prema području nižega tlaka i to je jači što je ta razlika veća),
 Zemljine vrtnje ili rotacije,
 Coriolisove sile (vjetar zbog njezina djelovanja na sjevernoj polutki skreće u desno, na južnoj u lijevo),
 centrifugalne sile kada su putanje čestica zraka zakrivljene,
 sile trenja s podlogom.

Pri tlu je u umjerenim širinama često bezvjetreno stanje, to jest tišina, no u uvjetima velikih razlika tlaka, kao u uraganima, tornadima i tropskim ciklonima, brzina vjetra može dosegnuti vrijednosti i od više stotina kilometara na sat te prouzročiti velika razaranja. Na strujanje zraka mogu znatno utjecati i reljef (na primjer doljnjak, noćnik) i temperaturne razlike između kopna i mora, pa su poznati sustavi vjetrova obalne cirkulacije (zmorac i burin). Određeni dijelovi Zemlje poznati su po postojanim i jakim zapadnim vjetrovima, kao što su to olujna područja oceana, uglavnom oko 40° sjeverne zemljopisne širine. Brzina vjetra se redovito povećava s visinom i najveće se brzine obično pojavljuju u blizini troposfere.

Izvori

Vjetrovi
Vrijeme i zdravlje

Fen


Emperor Gong of Jin (; 386 – October or November 421), personal name Sima Dewen (), was the last emperor of the Eastern Jin Dynasty (266–420) in China.  He became emperor in 419 after his developmentally disabled brother Emperor An was killed by the regent Liu Yu, and during his brief reign, actual power was in Liu Yu's hands. On 5 July 420, under pressure from Liu Yu, he yielded the throne to Liu Yu, ending Jin's existence.  Liu Yu founded Liu Song, and in October or November 421, believing that the former Jin emperor posed a threat to his rule, had him asphyxiated with a blanket.

Early life
Sima Dewen was the second son of Emperor Xiaowu of Jin and his concubine Consort Chen Guinü in 386, born four years after Consort Chen had given birth to their oldest son, Sima Dezong.  Contrary to his older brother who was described as so developmentally disabled that he was unable to speak, clothe himself, or express whether he was hungry or full, Sima Dewen was described as an intelligent child. From childhood, he became accustomed to care for his brother, especially after their mother's death in 390.  Their father did not have any other sons.  Despite Sima Dezong's severe developmental disability, he was made crown prince in 387 at the age of five by Emperor Xiaowu. On 27 Dec 392, Emperor Xiaowu bestowed upon Sima Dewen the title of "Prince of Langye" — the second most prestigious title for a prince after "Crown Prince". In 396, Emperor Xiaowu was strangled by his favorite concubine Honoured Lady Zhang after making an offensive remark about her age, and in 397 Sima Dezong succeeded the throne as Emperor An of Jin.  Sima Dewen continued to care for his brother after his ascension to the throne.

During Emperor An's reign
Sometime during Emperor An's reign, Sima Dewen married his wife, Chu Lingyuan, who was from an aristocratic family.  She had two daughters, Sima Maoying, later created the Princess Haiyan, and the later Princess Fuyang.

Throughout Emperor An's early reign, Sima Dewen received increasingly honorific offices, but had little actual power, as the power was initially in the hands of his uncle, the regent Sima Daozi the Prince of Kuaiji, and later in the hands of Sima Daozi's son Sima Yuanxian.  The situation continued after Sima Yuanxian was overthrown by the warlord Huan Xuan in 402.

In 403, Huan Xuan forced Emperor An to yield the throne to him, temporarily ending Jin.  Huan Xuan established a new state of Chu, and he created Emperor An the Prince of Pinggu (平固王) and Sima Dewen the Duke of Shiyang (石阳县公), but kept them close to him to watch them.  In 404, however, a rebellion by the general Liu Yu quickly led to Huan Xuan's destruction and Emperor An's restoration.  When, however, later that year Emperor An and Sima Dewen fell into the hands of Huan Xuan's nephew Huan Zhen (), Huan Zhen considered executing Emperor An to avenge Huan Xuan's young son Huan Sheng (), who was killed by the rebels.  It took great pleading on Sima Dewen's part, explaining that neither he nor Emperor An had had anything to do with Huan Sheng's death, for Huan Zhen to spare Emperor An.  In early 405, Huan Zhen was defeated, and Emperor An and Sima Dewen returned to the capital Jiankang, but by this point power was in Liu Yu's hands, albeit in a power-sharing agreement with a number of allies whom he had had to recruit in his campaign against Huan Xuan.

As the years went by, Liu Yu gradually concentrated more and more power in his hands, destroying rivals including Liu Yi (), Zhuge Zhangmin (), and Sima Xiuzhi (), while greatly showing his strength in campaigns destroying rival states Southern Yan, Western Shu, and Later Qin.  Sima Dewen continued to be largely ceremonially honored but actually powerless during this period.  In 416, during Liu Yu's campaign against Later Qin, Sima Dewen asked to undertake a mission in Luoyang, recently captured from Later Qin, to try to restore the imperial tombs of the early Jin emperors, but it is not known what came of the mission.  He returned to Jiankang in 418 after Liu Yu destroyed Later Qin.

Late that year, Liu Yu, intending to seize the throne and believing a prophecy stating, "There will be two more emperors after Changming" (Changming, which meant "dawn," was the courtesy name of Emperor Xiaowu), became intent on killing Emperor An and replacing him with Sima Dewen.  However, because Sima Dewen continuously attended to his brother, assassins whom Liu Yu sent to poison Emperor An did not have the opportunity to do so.  However, around the new year 419, Sima Dewen was ill and had to be at his own house, and Liu Yu's assassin Wang Shaozhi () took the opportunity to kill Emperor An.  Liu Yu then declared Sima Dewen emperor, as Emperor Gong.

Reign
Emperor Gong's reign was a brief and powerless one.  He created his wife Princess Chu empress in spring 419.  He also promoted Liu Yu, then carrying the title Duke of Song, to the Prince of Song, which Liu Yu initially declined but accepted in fall 419.  In spring 420, Liu Yu, then at Shouyang sent his assistant Fu Liang to Jiankang to pressure Emperor Gong to yield the throne.  Emperor Gong responded by summoning Liu Yu back to the capital in summer 419, and Fu then offered him a draft of an abdication edict, requesting that he write it personally.  Sima Dewen did so, and then left the palace and went to his old house while he was Prince of Langya. Five days later, Liu Yu took the throne and established the Liu Song dynasty, ending Jin.

After abdication
Liu Yu created Sima Dewen the Prince of Lingling and built a palace for him near Jiankang.  He had the general Liu Zunkao (), a distant cousin, lead a group of guards, ostensibly to protect the prince but instead to keep him under watch.

Soon, Liu Yu, still believing Sima Dewen to be a threat, sent Sima Dewen's former attendant Zhang Wei () a bottle of poisoned wine, ordering him to poison Sima Dewen.  Zhang, not wanting to carry out the order, drank the wine himself and died.  Meanwhile, however, in order to prevent any likelihood that Sima Dewen would have a male heir, Liu Yu ordered Princess Chu's brothers Chu Xiuzhi () and Chu Danzhi () to poison any male children whom Princess Chu or Sima Dewen's concubines would bear.  Sima Dewen himself feared death greatly, and he and Princess Chu remained in the same house, cooking their own meals, with Princess Chu paying for the material herself.  Assassins whom Liu Yu sent initially could find no chance to kill the former emperor.

In fall 421, Liu Yu sent Chu Danzhi and his brother Chu Yuzhi () to visit their sister.  As Princess Chu came out to meet her brothers in a different house, soldiers sent by Liu Yu intruded into Sima Dewen's house and ordered him to take poison. He refused, stating that Buddhist doctrines prohibit suicide and that those who commit suicide could not be reborn as humans in their next lives.  The assassins therefore used a blanket to cover his head and asphyxiated him. He was buried with imperial honors.

As for the title of "Prince of Lingling", it remained in the Sima clan until it was abolished by Emperor Wu of Liang in April 502, when he ascended the throne. The last known Prince of Lingling was Sima Yaoshi (司马药师), who died on 30 March 490.

Era name
 Yuanxi (元熙, Yuánxī): 11 February 419 – 10 July 420

Family
Consorts and Issue:
 Empress Gongsi, of the Chu clan of Henan (; 384–436), personal name Lingyuan ()
 Princess Haiyan (; 403–439), personal name Maoying ()
 Married Liu Yifu (406–424)
 Princess Fuyang ()

Ancestry

References

Jin dynasty (266–420) emperors
386 births
421 deaths
Huan Chu people
Jin dynasty (266–420) Buddhists
Liu Song Buddhists
5th-century Chinese monarchs
Murdered Chinese emperors
Buddhist martyrs
Chinese Buddhist monarchs

Emperor Gong of Jin


Oldenhütten Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Rendsburg-Eckernförde iline bağlı bölge. 4,33 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 157 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Klaus Rathjen tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-nortorfer-land.de

Rendsburg-Eckernförde iline bağlı yerleşim birimleri

Oldenhütten


Charlotte Makgomo Maxeke (7 de abril de 1871 — 16 de outubro de 1939) foi uma missionária, professora, ativista social e política sul-africana. Foi presidente e fundadora da primeira organização feminina da África do Sul, a Liga Feminina de Bantu, precursora da Liga Feminina do Congresso Nacional Africano e presidente do Conselho Nacional das Mulheres Africanas. É conhecida por ser a primeira mulher negra sul-africana a obter um diploma universitário. Na África do Sul é homenageada como a "Mãe da Liberdade Negra".

Biografia

Infância e Educação
Charlotte Makgomo (nascida Mannya) Maxeke nasceu em 7 de abril de 1871. Não há um consenso do local de seu nascimento. Alguns afirmam que ela nasceu em Fort Beaufort, na província do Cabo Oriental, outros dizem que foi em Ramokgopa, no distrito de Polokwane, na província de Limpopo.

Charlotte era filha de Anna Manci, uma professora pertencente ao grupo dos Xossas de Fort Beaufort, com John Kgope Mannya, um capataz de estradas e pregador leigo presbiteriano, filho da diretora Modidima Mannya do povo Batlokwa, sob o comando da chefe Mamafa Ramokgopa. Seu avô serviu como conselheiro-chave do Rei dos Basothos.

Logo após o nascimento de Charlotte, sua família mudou-se para Fort Beaufort, onde seu pai havia conseguido emprego em uma empresa de construção de rodovias. Detalhes sobre os irmãos de Mannya não são claros, no entanto, ela tinha uma irmã conhecida como Katie, que nasceu em Fort Beaufort. O ano de nascimento de Mannya não é certo, com possíveis datas variando de 1871, 1872 a 1874. O Ministro dos Assuntos Internos da África do Sul, Naledi Pandor, interessou-se especialmente neste detalhe da vida de Charlotte, no entanto, nenhum registro foi encontrado. A data em 1871 também é frequentemente aceita, pois não entra em conflito com a idade de sua irmã mais nova Katie, que nasceu em 1873. No início da década de 1880, Charlotte recebeu educação primária em Uitenhage, no Cabo Oriental, ministrada pelo reverendo Isaac Williams Wauchope, destacando-se em holandês, inglês, matemática e música. De Uitenhage, Charlotte mudou-se para Port Elizabeth para estudar na Edward Memorial School sob o comando do diretor Paul Xiniwe. Charlotte se destacou com notas altas e completou seu ensino médio em tempo recorde.

Viagens ao exterior
Em 1885, após a descoberta de diamantes, Maxeke mudou-se para Kimberley com sua família em busca de emprego. Enquanto estava em Kimberley, ela se tornou professora e começou a ensinar fundamentos de línguas indígenas para expatriados e inglês básico para "garotos-chefes" africanos. Como frequentadora dedicada da igreja, Maxeke e sua irmã Katie matricularam-se no Coro do Jubileu Africano em 1891. Seu talento atraiu a atenção do Sr. K. V. Bam, um mestre de coro local que estava organizando um coro africano para se apresentar na Europa. O sucesso de Charlotte após sua primeira apresentação solo na Prefeitura de Kimberley imediatamente resultou em sua nomeação para os coristas com destino à Europa. O grupo deixou Kimberley no início de 1896 e cantou para numerosos públicos nas principais cidades da Europa. A excursão pela Inglaterra durou dois anos e durante esta turnê, em 1897, Maxeke se apresentou para a Rainha Vitória no Royal Albert Hall de Londres. Naquela época, Charlotte Manye descobriu as sufragistas e assistiu a discursos de Emmeline Pankhurst. Ela seguiu com o coro para os Estados Unidos. No entanto, o grupo foi abandonado por seus gestores ingleses devido a dificuldades financeiras, e então a situação de Maxeke atraiu a atenção dos bispos da Igreja Metodista Episcopal Africana (AME), um deles, em particular, o bispo Daniel A. Payne, um ex-missionário no Cabo, reconheceu o nome de Charlotte Manye no jornal e ofereceu a ela uma bolsa de estudos da Igreja para Wilberforce University em Ohio, e Charlotte aceitou a oferta. Na Universidade, foi aluna do sociólogo e ativista pan-africano W. E. B. Du Bois. Charlotte recebeu formação curricular focada em sua futura atividade como missionária na África do Sul. Enquanto universitária, Maxeke conseguiu arranjar oportunidades para que outros estudantes africanos pudessem estudar na Wilberfoce. Alguns dos alunos foram Charles Dube, James Tantsi, Henry Msikinya e Edward Tolityi Magaya. Foi também nessa Universidade que ela conheceu seu futuro esposo compatriota, Marshall Maxeke, com que Charlotte ficou grávida de um filho, mas perdeu antes do casamento, e não tiveram mais filhos depois. Em 1901, depois de se formar em Bachelor of Science pela Wilberforce University, Charlotte retornou com seu noivo à África do Sul, onde se casaram, em 1903. Charlotte Maxeke foi a primeira mulher negra sul-africana a obter um diploma universitário.

Ativismo político e vida posterior

Charlotte tornou-se politicamente ativa durante seus trabalhos na Igreja Episcopal Metodista Africana, onde envolveu-se fortemente tanto com o ensino e a pregação do Evangelho quanto com a defesa pelo direito à educação para os sul-africanos. A igreja mais tarde a elegeu como presidente da Sociedade Missionária das Mulheres. Junto ao seu marido, foi co-fundadora de dois grupos, a AME Church Widow's Mite Society e a Foreign Missionary Society, que foram responsáveis por financiar e educar milhares de jovens africanos, muitos nos Estados Unidos e na Grã-Bretanha, e também por dar assistência a africanos pobres e doentes.

Após seu retorno para a África do Sul, Maxeke e seu esposo também se envolveram na política anticolonial. Ambos participaram do lançamento oficial do Congresso Nacional Nativo da África do Sul (CNA) em Bloemfontein, em 1912. Charlotte foi uma das poucas mulheres presentes nesse evento. Embora suas principais preocupações fossem questões sociais ligadas à igreja, Charlotte também escreveu em língua Xossa sobre a situação social e política vivenciada pelas mulheres. No jornal Umteteli wa Bantu, ela abordou a "questão da mulher" tratando especificamente esses assuntos. Uma das questões em jogo era o transporte obrigatório de passes por mulheres negras, instituído pela Lei do passe, que era visto como um símbolo de opressão. Então, em março de 1912, Maxeke enviou uma petição assinada por cerca 5 mil mulheres negras do Estado Livre, ao então primeiro-ministro Louis Botha pedindo a revogação da lei de passe, mas não houve resposta. Essas discussões resultaram em um protesto das mulheres contra a lei do passe no ano seguinte.

Em 1913, lideradas por Charlotte, um grupo de 700 mulheres realizou uma marcha até o gabinete do primeiro-ministro de Bloemfontein, onde queimaram seus passes. Protestos também eclodiram em outras cidades e muitas manifestantes foram presas em Jagersfontein, Winburg e Bloemfontein. O escritor Sol Plaatjie comentou sobre sua força e coragem quando foi vê-las na prisão de Kroonstad. "Elas não se importam, mesmo que morram na cadeia" escreveu ele ao jornal Tsala ea Becoana, "elas juram que vão curar essa loucura; e que só vão parar seu protesto quando a lei impedir policiais de exigirem passes das esposas de outros homens?". Em 1914, o governo relaxou as leis de passe das mulheres e sua resistência terminou em 1914.

Devido à sua intensa atividade em manifestações contra o passe, Maxeke então fundou a primeira organização feminina da África do Sul, a Bantu Women's League (BWL) ("Liga Feminina de Bantu"), que mais tarde se tornou parte da Liga Feminina do Congresso Nacional Africano, em 1918. O BWL sob comando de Maxeke foi um movimento popular que apresentava muitas fragilidades organizacionais, pois era formado principalmente por mulheres rurais, pobres e não alfabetizadas, todas inexperientes em assuntos de política e organização ao estilo ocidental. Além disso, não havia apoio financeiro. Suas líderes tinham que encontrar espaço em seus empregos e profissões para a realização dos encontros, além de não haver funcionários em tempo integral e, frequentemente, precisarem financiar suas próprias atividades.

Em 1918, o governo ameaçou reintroduzir lei do passe para as mulheres no Estado Livre e noutras áreas. Após a formação da Liga, Charlotte Maxeke liderou uma delegação ao gabinete do primeiro-ministro, mais uma vez, protestando contra a questão dos passes, baixos salários e outras queixas. A BWL de Maxeke também exigiu melhores condições de trabalho para as trabalhadoras rurais, no entanto, estas foram largamente ignoradas pelas autoridades brancas. Charlotte também juntou-se a uma organização que tratava sobre o direito das mulheres ao voto chamada Women's Reform Club, em Pretória, e juntou-se ainda ao Conselho Conjunto de Europeus e Africanos. Maxeke participou de protestos relacionados aos baixos salários em Witwatersrand e posteriormente, em 1920, ingressou no Sindicato dos Trabalhadores Industriais e Comerciais.

As habilidades de liderança de Maxeke a levaram a ser chamada pela primeira vez pelo Ministério da Educação da África do Sul, não só como a primeira mulher mas como primeira pessoa africana, a depor perante várias comissões governamentais em Joanesburgo sobre questões relativas à educação africana. Ela continuou a se envolver em muitos grupos multirraciais que lutavam contra o Apartheid e pelos direitos das mulheres.

O marido de Maxeke, Dr. Marshall Maxeke, faleceu em 1928. No mesmo ano, Maxeke tornou-se a primeira proprietária negra de uma agência de empregos para africanos em Joanesburgo. Ela também aceitou ser Oficial de liberdade condicional para menores infratores e jovens infratores adultos, o que a favoreceu, em 1925, conhecer Hastings Kamuzu Banda, futuro presidente do Malawi. Ela permaneceu pouco ativa na política sul-africana até sua morte, mas continuou a atuar como líder do CNA durante a década de 1930, como também teve participação fundamental na fundação do Conselho Nacional de Mulheres Africanas (NCAW), em 1933, sendo a primeira presidente do Conselho, o qual se preocupou principalmente com questões sociais relacionadas à proteção e ao bem-estar dos sul-africanos. Makeke morreu em 1939 em Joanesburgo aos 68 anos.

Legado
O nome de Maxeke foi dado ao antigo Hospital Geral de Joanesburgo, que hoje é conhecido por Charlotte Maxeke Johannesburg Academic Hospital. Também leva o seu nome o submarino da Marinha sul-africana SAS Charlotte Maxeke (S102). Maxeke é conhecida na África do Sul como a "Mãe da Liberdade Negra". Há uma creche do Congresso Nacional Africano que leva seu nome, na Tanzânia, em sua homenagem, bem como uma estátua em seu estante, no Garden of Remembrance, em Pretória, África do Sul. Em 2015 houve um evento dedicado ao Dia Internacional das Mulhers, na Praça Walter Sisulu, em Kliptown, onde o Departamento de Desenvolvimento de Infraestutrura de Gauteng anunciou converteria a casa de Maxeke em um museu e centro de interpretação.

Entre 2000 a 2008, em meio a uma grande contestação em torno do negócio de armas, a África do Sul havia encomendado três submarinos que os construtores alemães se referiam como submarinos da classe heroína. Como resultado, eles foram nomeados em homenagem a três poderosas mulheres sul-africanas: S101 (nomeado SAS Manthatisi, em homenagem à chefe guerreira da tribo Batlokwa), S102 (nomeado SAS Charlotte Maxeke, em homenagem a Charlotte) e S103 (nomeado SAS Modjaji, em homenagem à Rainha da Chuva sul-africana).

O CNA organiza anualmente uma Palestra Memorial Charlotte Maxeke. Em sua homenagem, a Beatrice Street em Durban foi alterada para Charlotte Maxeke Street, assim como em Bloemfontein, a Maitland Street foi renomeada para Charlotte Maxeke Street, por suas contribuições à África do Sul.

Políticos da África do Sul
Missionários
Ativistas
Feministas
Mulheres africanas
Mortos em 1939
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Charlotte Maxeke


Cengiz Dağcı, (9 Mart 1919 Gurzuf - 22 Eylül 2011 Londra), Kırım Tatarı roman yazarı.

Gurzuf'ta doğdu. Çocukluğu Kızıltaş (şimdiki adıyla Krasnokamianka) köyünde geçti. İlk ve orta öğrenimini köyünde ve Akmescit'te yaptı. 1938'de ortaokulu bitirdi. Kırım Pedagoji Enstitüsü ikinci sınıfındayken II. Dünya Savaşı çıktı. 1941'de Ukrayna cephesinde Almanlara esir düştü. Almanların yenilmesi üzerine esir kampından kurtularak müttefik devletler safına sığındı.

1946 Ekiminde eşi ve kızıyla birlikte önce Edinburgh'a geldi. 1947 yılı başında Londra'ya geçti. 1953'te Fulham Road'da bir lokanta açtı. 1974 yılında Londra'da Wimbledon yakınlarındaki Southfields'e yerleşti ve vatanından ayrıldığından bu yana hiç Kırım'a gitmedi.

Cengiz Dağcı, Türkiye'ye hiç gelmediği halde kitaplarını Türkiye Türkçesi ile yazmış, kitaplarının ilk redaksiyonu da şair Ziya Osman Saba yapmıştır. Türkiye'de yayınlanan eserleri sayesinde Türkiye'de birçok insan Kırım'ı ve Kırım Tatarları'nın yaşantılarını öğrenmiş oldu. Pek bilinmemesine rağmen Kırım Tatarca şiirleri de vardır. Eserlerinde Kırım Türklerinin Rusların zulmü altındaki hayatını anlatır. Hüzünlü bir üslûbu vardır. Öğrencilerin okullarda sadece ders almak dışında, oyun oynamasından yanadır. Hakkında İbrahim Şahin tarafından bir doktora çalışması yapılmıştır.

Cengiz Dağcı, 22 Eylül 2011 Perşembe günü saat 12.30 sularında Sauthfields'teki evinde vefat etti. Dışişleri Bakanı Ahmet Davutoğlu ve Kültür Bakanı Ertuğrul Günay'ın girişimleri ile Türkiye'den katılan kalabalık bir topluluk tarafından, 2 Ekim 2011 Pazar günü 69 yıldır görmediği Yalta'ya bağlı Kızıltaş köyünde toprağa verildi. 2014 yılında Kırım Dernekleri Federasyonu Dağcı'nın anıt mezarını yaptırdı.

Eserleri

Roman
 Korkunç Yıllar (1956)
 - Cengiz Dağcı'nın 1956 yılında yazdığı, ilk redaksiyonunu da şair Ziya Osman Saba'nın yaptığı romanıdır. Romanda Kırım Tatarlarının yurtlarından zorla sürgüne gönderilmeleri olayı hüzünlü bir üslûpla anlatılır.
 - Burak Arlıel tarafından yönetilen Kırımlı adlı film, bu romandan esinlenilerek beyazperdeye uyarlanmıştır.
 Yurdunu Kaybeden Adam (1957)
 - Korkunç Yıllar adlı romanın devamı niteliğindedir.
 Onlar da İnsandı (1958)
 Ölüm ve Korku Günleri (1962)
 O Topraklar Bizimdi (1966)
 Dönüş (1968)
 Genç Temuçin (1969)
 Badem Dalına Asılı Bebekler (1970)
 Üşüyen Sokak (1972)
 Anneme Mektuplar (1988)
 Benim Gibi Biri (1988)
 Yoldaşlar (1991)
 Biz Beraber Geçtik Bu Yolu (1996)
 Bay Markus Burton'un Köpeği (1998)
 Bay John Marple'ın Son Yolculuğu (1998)
 Oy Markus Oy (2000)
 Rüyalarda Ana ve Küçük Alimcan (Bir Kırım Öyküsü) (2001)
 İhtiyar Savaşçı

Hatıra
 Yansılar 1 (1988)
 Yansılar 2 (1990)
 Yansılar 3 (1991)
 Yansılar 4 (1993)
 Ben ve İçimdeki Ben (Yansılardan Kalan 5) (1994)
 Hatıralarda Cengiz Dağcı (1998)
 Regina (2000)

Hikâye ve mektup
 Haluk'un Defterinden ve Londra Mektupları (1996)

Kaynakça

Notlar

Dış bağlantılar
 cengizdagci.org

1920 doğumlular
2011 yılında ölenler
Kırım Tatarı yazarlar

Cengiz Dağcı


Halil Ethem Eldem (d. 1861, İstanbul - ö. 17 Kasım 1938), Sadrazam İbrahim Ethem Paşa'nın oğlu, Osman Hamdi Bey'in küçük kardeşidir.

Zürih Üniversitesi'nde tabii ilimler, Viyana Poliklinik Yüksek Okulu'nda tabii ilimler ve kimya eğitimi aldı. Basel Üniversitesi'nde felsefe doktorası yapmıştır. Seraskerlik Fabrikalar Nezareti'nde müşavirlik, Genelkurmay Dairesi Tercüme Şubesi'nde mütercimlik, İstanbul Şehremini, Asar-ı Atika Müzeleri Müdürlüğü, Darüşşafaka, Mülkiye Mektebi, Darü'l-Muallimin ve Darülfünun tabiiyye ve jeoloji öğretmenliği, Sanayi-î Nefise Mektebi'nde müdürlük, Tarih-i Osmani Encümeni üyeliği, Maarif Vekaleti Türk Tarih Encümeni üyeliği, Türk Tarihi Tetkik Cemiyeti kurucu üyeliği ve asbaşkanlığı, TBMM IV.ve V. Dönem İstanbul milletvekilliği ile IV. ve V. Dönem Kitaplık Encümeni Reisliği yapmıştır. Leibzig ve Bal Darülfünunları fahrî felsefe doktorluğu unvanı sahibidir. Evli ve iki çocuk babasıdır.

Hayatı

İlköğrenimini Kaptan İbrahim Paşa Rüştiyesi'nde orta öğrenimini Berlin'de, yüksek tahsilini ise Zürih, Viyana ve Basel'de tamamladı. Basel Üniversitesi Felsefe Fakültesi'nde doktora yapmış ve 1885'te İstanbul'a dönmüştür. Sırasıyla Bâb-ı Seraskeri Fabrikalar Nezareti, Erkân-ı Harbiye Dairesi, Dârüşşafakati'l-İslâmiye, Mekteb-i Mülkiye, Dârülmuallimin, Dârülfünûn, Âsâr-ı Atîka Müze-i Hümâyunu, İstanbul Şehreminliği, İstanbul Âsâr-ı Atîka Muhipleri Cemiyeti, Âsâr-ı Atîka Encümeni, Târîh-i Osmânî Encümeni, Türk Tarih Kurumu gibi kurum ve kuruluşlarda çalışmıştır. 1 Mart 1931'de emekli olan Halil Bey, aynı yıl içinde İstanbul'dan milletvekili seçilerek iki dönem bu görevi sürdürmüş ve 17 Kasım 1938'de ölmüştür.

Halil Bey, Osmanlı döneminin sonları ile Cumhuriyet döneminin başlarında faaliyet göstermiş Türk kültür tarihinin önemli bir şahsiyetidir. Âsârı Atîka Müzesi'nin başında bulunmasından dolayı daha çok ilkçağ eserleriyle ilgilenmiş, fakat bunun yanında Türk-İslam kitâbe ve sikkeleriyle de uğraşmıştır. Nitekim Târîh-i Osmânî Encümeni Mecmuası ve Türk Tarih Encümeni Mecmuası'nda yayınlanan makalelerinin birkaçı hariç hepsi kitâbeler hakkındadır. Türk müzeciliğinin gelişmesinde önemli katkıları olan Halil Bey, Anadolu'daki yüzlerce kitâbenin toplanıp yayımlanması, Türk mimari eserlerinin korunması ve ihyâsı konusunda gayret göstermiştir.

Kaynakça

1938 yılında ölenler
1861 doğumlular
İstanbul doğumlular
Türk müzeciler ve koleksiyoncular
TBMM 4. dönem İstanbul milletvekilleri
İstanbul Büyükşehir belediye başkanları

Halil Ethem Eldem


Sandur puede referirse a:

Sandur, una planicie de residuos fluviales en geología.
 Sandur, una localidad de las Islas Feroe.
 Sandur, una ciudad de la India en el estado de Karnataka.

Sandur (desambiguación)


Shuzhen Zhou (), née à Nankin en  et morte en , est une géographe chinoise. Elle est considérée comme une pionnière en climatologie et comme la fondatrice de la recherche en climatologie urbaine en Chine.

Biographie
Shuzhen Zhou naît à Nankin, dans le Jiangsu, en 1915. Elle étudie au collège de filles de Nanjing Huiwen et rejoint en 1934 le département de géographie de l'université nationale centrale où elle obtient son diplôme en 1938. Elle enseigne successivement à l'université de Chongqing, à l'université Jiao-tong de Shanghai et en 1950 à l'Institut de navigation de Shanghai. Elle rédige plusieurs manuels de référence de premier cycle et devient membre de l'éditeur de manuels de géographie de la Commission nationale de l'éducation. En 1953, elle est transférée au département de géographie de l'université normale de la Chine de l'Est afin de mener des recherches en sciences atmosphériques. Elle devient quelques années après directrice du Centre de recherche sur le climat urbain de l'université nationale.

Durant sa longue carrière de plus de , elle est entre-autres vice-présidente de la Société météorologique de Shanghai et membre du comité climatique de la Société géographique chinoise.

Shuzhen Zhou enseigne les sciences atmosphériques et la recherche scientifique à plusieurs générations d'étudiants et d'étudiantes.

Travaux

C'est à l'institut de navigation de Shanghai qu'elle réalise ses premiers travaux, avec la collecte de données météorologiques et prévisionnelles marines. Ce travail lui permet de réaliser la probable première conférence sur la « météorologie de la navigation » en Chine. Dans les années  , elle met en évidence le phénomène d'îlot de chaleur urbain dans le processus de développement urbain à Shanghai. Elle montre ses cinq effets sur le climat urbain (effet d'îlot de chaleur, effet d'île humide, effet d'île sèche, effet d'île de pluie et effet d'île turbide), une première en Chine. Ces travaux font d'elle la fondatrice de la recherche en climatologie urbaine en Chine.

Elle est à l'origine de la . Celle-ci est basée sur la classification climatique de Köppen et prend en compte les caractéristiques typiques du climat de Chine continentale. Köppen confond le climat de mousson subtropical de la Chine avec le climat humide subtropical, le climat de mousson tempéré de la Chine avec le climat continental humide tempéré et celui du sud de la Chine avec le climat tropical de saison sèche et humide. La classification climatique de Shuzhen Zhou cherche à corriger ces erreurs et propose alors une division du climat mondial en trois zones climatiques et quatre régions de climat des hautes terres.

Hommage et distinctions
Entre 1981 et 1992, Shuzhen Zhou est invitée en Allemagne, aux États-Unis, au Mexique, au Japon. Lors de la Conférence de Kyoto sur le climat urbain en 1989 au Japon, elle est saluée par la communauté internationale de la climatologie urbaine comme l'une des « cinq chercheurs pionniers » avec des réalisations exceptionnelles dans le monde.

En 2015, l'université normale de la Chine de l'Est organise la « réunion de commémoration du centenaire de Shuzhen Zhou ». À cette occasion, une statue en bronze de Shuzhen Zhou est dévoilée.

Publications
Shuzhen Zhou est l'autrice de plus de  publications qui ont remporté plusieurs prix nationaux. Parmi ces ouvrages :

Notes et références

Articles connexes

 Martine Tabeaud
 Liste de femmes géographes

Femme géographe
Personnalité liée à Nankin
Géographe chinois
Géographe du XXe siècle
Naissance à Nankin
Naissance en 1915
Décès en 1997

Shuzhen Zhou


TrueSpace (styled as trueSpace) was a commercial 3D computer graphics and animation software developed by Caligari Corporation, bought-out by Microsoft. As of May 2009, it was officially discontinued, but with some 'unofficial support' up to February 2010.

History
The company was founded in 1985 by Roman Ormandy. A prototype 3D video animation package for the Amiga Computer led to the incorporation of Octree Software in 1986. From 1988 to 1992, Octree released several software packages including Caligari1, Caligari2, Caligari Broadcast, and Caligari 24. Caligari wanted to provide inexpensive yet professional, industrial video and corporate presentation software. In 1993 Octree Software moved from New York to California and became known as Caligari Corporation.

In 1994 trueSpace 1.0 was introduced on the Windows platform. In 1998 an employee inadvertently left a copy of the trueSpace 4.0 sourcecode on the company website's public FTP server. The source code was released to the internet by the piracy release group REVOLT.
In early 2008, the company was acquired by Microsoft and trueSpace 7.6 was released for free.

End of Life
As of May 19, 2009, Ormandy announced that TrueSpace had been discontinued:

Elsewhere he thanks everyone, urges people to download all the free software as soon as possible.  It may currently (as of 2023) be downloaded from a fan site along with various plugins.

After 2010, many of the developers helped develop Microsoft's 3D Builder application available for free in the Windows Store. There are many similarities between 3D Builder and the original TrueSpace product.

Overview
TrueSpace was a modeling/animation/rendering package. It featured a plug-in architecture that allowed the user to create tools to enhance the core package. TrueSpace was at the last release version 7 (also known to its users as tS7). Point upgrades had brought it up to version Rosetta Beta 7.61 and had added new modeling features. It also had an interface that beginners found easy to learn.

Caligari had enhanced the modeling, surfacing and rendering capabilities of TrueSpace, and the latest version TrueSpace7 allowed all aspects of real-time design, modeling and animation within a virtual 3D space shared by remote participants over the broadband internet. The TrueSpace7 collaboration server enables multiple participants to connect to a shared 3D space to create and manipulate shared content in real-time.

Features
One of the most distinctive features of trueSpace is its interface, using mainly 3D widgets for most common editing operations. trueSpace can also be scripted, using Python for creating custom scripts, tools and plugins. trueSpace7 introduces the use of VBScript and JScript as scripting tools for developing plugins and interactive scenes. trueSpace is also known for its icon-heavy interface which was drastically overhauled for version 7 onwards. While staff at Caligari had originally made them 'inhouse' during the creation process of earlier releases, trueSpace 7 had a new set of icons made by Paul Woodward, a freelance designer and illustrator.

Capabilities of the software include creating visualizations and animations with realistic lighting (through the use of radiosity, HDRI and global illumination) and organic modelling using NURBS, subdivision surfaces and metaballs.

The software has several native formats: RsScn for scenes, RsObj for objects, RSMat for materials, rsl for layouts, RsLgts for lighting, etc. Older formats native to trueSpace6.6 and earlier are also supported, e.g. one for standalone objects (with the file extension .cob), and another for the scenes (with the file extension .scn). Objects in trueSpace can be embedded in Active Worlds. In addition to its native formats, trueSpace can also import and export several additional model types.

Modeling
Polygon modeling
NURBS
Subdivision surface

Rendering and surfacing
Currently TrueSpace has two native internal rendering engines and also support for DX9 pixel shader output quality images alongside the traditional style Render engines. These engines are:

 LightWorks (from Lightwork Design Ltd.)
 VirtuaLight

TrueSpace7 also includes support for the VRay rendering engine.

Rendering
HDRI
Caustics
Multi-pass Rendering for the Lightworks rendering engine with output to Photoshop layers integrated into TrueSpace7
Hybrid radiosity, ray tracing, Phong shading
Image-based lighting
Non-linear tone mapping editor
Post process editor
Advanced shaders (color, reflectance, transparency, displacement, background, foreground, post processing)
Volumetric, anisotropic reflectance

Surfacing
DX9 (SL2.0) pixel shaders and HLSL editing
Procedural shaders editable in Link Editor
Normal mapping
Shader trees
Modeless UV Editor
Advanced UV Editor with real time UV mapping controls
Unwrapper with Slice
Breaking and welding of vertices in a UV map

See also

 Lightwave 3D
 Cinema 4D
 Modo
 Blender
 Aladdin4D
 Bryce

References

External links
 Caligari's official website (archive)
 An archive of the original Caligari sponsored forums
 trueSpace FAQs including download links
 trueSpace Unofficial Website
 YouTube TrueSpace Videos
 Moonman's trueSpace Resources
 trueSpace Wiki
 Truespacers - a trueSpace group on DeviantArt

3D graphics software
Freeware 3D graphics software
Amiga raytracers

TrueSpace


«محمد هشام» أحمد عبد الرحمن حمادة (28 أكتوبر 1962 -) ممثل أردني، ولد في مدينة إربد. تميز في عدة أدوار منها مسلسل آخر الفرسان بدور دهشان، وشارك بمسلسل وضحا وابن عجلان الذي أنتج عام 2006 في الأردن. كما شارك في مسلسل فارس بني مروان من إخراج نجدة إسماعيل أنزور. كما ظهر في عدة مسلسلات تاريخية وأردنية. ومن المسلسلات التي شارك بها مسلسل الكف والمخرز وشارك أيضا في مسلسل «أم الكروم» بدور عقلة، هذا المسلسل الذي جسد واقع القرية الأردنية ببساطتها ورونقها.

البدايات
أتم هشام حمادة دراسة الثانوية العامة في إربد. بدأ نشاطه الفني بتشجيع من المدرسة ثم اتسع النشاط ليشمل مديرية التربية والتعليم في المحافظة. شارك في العديد من الأعمال الفنية على مستوى المحافظة والمملكة من خلال مركز شباب إربد التابع لوزارة الثقافة والشباب. كما شارك في نشاطات مركز شابات إربد وكانت أهم الأعمال المقدمة مسرحية (زواج آخر صرعة) تأليفاً وإخراجاً وتمثيلاً.

عام 1978 تم تشكيل فرقة مسرحية تحت اسم (فرقة أضواء الشمال) برئاسة هشام حمادة وكانت تضم في عضويتها آنذاك مجموعة من الشباب الموهوبين منهم من حقق نجومية على مستوى الأردن والعالم العربي كحسين طبيشات ومحمود صايمة. وقدمت الفرقة العديد من المسرحيات وكان اهمها «مسرحية حارة المساكين» تأليف وإخراج حسني دياب ومن بطولة هشام حمادة.

لم يتمكن هشام من الالتحاق بالجامعة مباشرة بسبب الالتحاق بخدمة العلم العسكرية في الفترة من 1979-1981 ثم التحق للعمل في مجال الوكلات البحرية حتى 1983 لجمع مبلغ من المال من أجل إتمام الدراسة الجامعية. حيث التحق عام 1984 بكلية الفنون الجميلة قسم الفنون المسرحية- جامعة بغداد وتخرج منها عام 1988 محققاً المرتبة الأولى في تخصص «تمثيل وإخراج مسرحي».

على المسرح
عمل هشام حمادة في عدة أعمال مسرحية، وشارك في العديد من المهرجانات المحلية الأردنية والعربية والعالمية. من أهم مسرحياته:
 مسرحية «سهرة ممتعة». تأليف إيف شتلان وإخراج الدكتور خالد أحمد مصطفى. حيث شاركت المسرحية في مهرجان الجامعات والمعاهد العراقية وحصلت على أفضل عرض وأفضل ممثل «هشام حمادة»
 مسرحية «لعبة مسرحية». تأليف كريم جمعة وإخراج الدكتور فاضل خليل. شاركت في مهرجان بغداد الأول 1988 (تمثيل)
 مسرحية «الرحلة الأخيرة للسندباد» عن رواية زوربا. إعداد كريم جمعة، إخراج المسرحي سامي عبد الحميد (تمثيل)
 مسرحية «كيلوباترا». إعداد وإخراج الأستاذ سامي عبد الحميد عن الأديب العالمي شكسبير والشاعر أحمد شوقي والكاتب العالمي جورج برنارد شو (تمثيل)
 مسرحية «الإسكافية العجيبة» للكاتب العالمي لوركا. إعداد وإخراج الفنانة خولة شاكر (تمثيل)
 مسرحية «البلاد طلبت أهلها». تأليف الدكتور عبد اللطيف عقل، إخراج المخرج التونسي المنصف السويسي ولاقت نجاحاً جماهرياً كبيراً. وقد تم عرضها في الأردن وفي مصر لمدة شهر كامل (ممثل ومخرج مساعد)
 مسرحية «نار البراءة». تأليف زهير حسين وإخراج حاتم السيد. عرضت في مهرجان المسرح الأردني. (ممثل ومعد نص)
 مسرحية «المجنزرة» عن ماكبث. تأليف وإخراج جواد الأسدي. شاركت في عدة مهرجانات من ضمنها إسبانيا والعراق ومهرجان الربيع في المغرب العربي وقد عرضت في الأردن في المركز الثقافي الملكي (عمان) ولاقت نجاحاً كبيرًا. وقد حصلت على عدة جوائز من ضمنها جائزة أفضل ممثل «هشام حمادة».
 مسرحية «غابة اليوتوبا» تأليف سارتر انطوان، إعداد وإخراج هشام حمادة. عرضت المسرحية في معظم مدارس المملكة الأردنية الهاشمية وعلى المسارح الرئيسية للمحافظات استمرت العروض على مدار عام 1994.
 مسرحية «الكركعة الخشبية» تأليف رياض سيف، إعداد وإخراج هشام حمادة. عرضت المسرحية في معظم مدارس المملكة الأردنية الهاشمية وعلى المسارح الرئيسية للمحافظات 1996
 مسرحية «أحلام شهرزاد» تأليف كريم جمعة، إعداد وإخراج هشام حمادة. وعرضت على المسرح الرئيسي للمركز الثقافي الملكي عام 2002.

أعمال تلفزيونية وسينمائية

إذاعياً
شارك هشام حمادة في عدد كبير من الأعمال الإذاعية الدرامية والبرامج الوثائقية والبرامج المنوعة. وعلى صعيد التأليف الإذاعي شارك في كتابة مسلسل الأطفال الدرامي «بستان العم نعنوع» مع الفنان عبد الكريم القواسمي وكتابة حلقات كوميدية إذاعية بمشاركة الفنان حسين أبو حمد.

أدواره في الدبلجة العربية
 ترانسفورمرز أنيميتد - أوبتيموس برايم، براول
 سباق القوة والتحدي - برق
 الحياة مع لوي - أندي أندرسون
 روبوتيك - الكابتن هنري غلوفال
 جوهرة القصر
 بن وعصام - كلاتشفورد ويلز
 صراع على الفتات
 ين يانغ يو
 مقنعو الخير
 جيمي في وجه التعاسة - بيزي
 غرافيتي فولز - ستان، المأمور بلابز، شكسبير الشمعي، تشابي زي، وحش الهالوين، أيفان الأعمى
 لولو - البارون
 سايبر دودو وحقوق الطفل - دودو
 قتل لينكولن
 إغتيال كينيدي
 سلغتيرا - برونتو
 حماة الأرض - توني ستارك/الرجل الحديدي، أرنيم زولا، مودوك
 تارا دانكان
 زعيم المحاربين
 أليس في بلاد العجائب
 قرية التوت
 صاحب الظل الطويل
 بيف وهيركول
 سلاحف النينجا
 متمردو حرب النجوم - زيب أوريليوس

عضو اللجنة الاستشارية العليا لمهرجانات وزارة الثقافة الأردنية لعام 2013
عضو اللجنة الفنية لمهرجانات وزارة الثقافة الأردنية لعام 2013
عضو لجنة تحكيم لمهرجان عمون لمسرح الشباب الثالث عشر 2014

روابط خارجية

مراجع

مسرحيون أردنيون
ممثلو أداء صوتي أردنيون
مواليد 1382 هـ
مواليد 1962

هشام حمادة


කාලිකා පුරාණ (සංස්කෘත: कालिकापुराण), කාලි පුරාණ, සති පුරාණ හෝ කාලිකා තන්ත්‍රය ලෙසද හැඳින්වෙන්නේ හින්දු ආගමේ උප පුරාණ දහඅටෙන් එකකි. මෙම ලියවිල්ල ඇසෑම් හෝ කූච් බෙහාර් ප්‍රදේශයෙන් රචනා කර තිබෙන්නට ඇති අතර එය මාර්කණ්ඩේය ඍෂිවරයාට ආරෝපණය කර ඇත එය පරිච්ඡේද 90 සිට 93 දක්වා විවිධ ලෙස සංවිධානය කර ඇති බොහෝ අනුවාද පවතී. පෙළෙහි ඉතිරිව ඇති අනුවාද අසාමාන්‍ය වන්නේ ඒවා හදිසියේම ආරම්භ වන අතර හින්දු ආගමේ මහා හෝ උප පුරාණ ප්‍රභේදයේ ග්‍රන්ථවල දක්නට නොලැබෙන ආකෘතියක් අනුගමනය කරන හෙයිනි. දෙවියන් වෙනුවෙන් කරන විවිධ සත්ව බිලි පූජා ගැනද පුරාණයේ විස්තර වේ.

අන්තර්ගතය
මෙම පාඨය ආරම්භ වන්නේ ශිව නැවත ආදරයෙන් බැඳ තබමින් තාපස ජීවිතයෙන් ගෘහපති ජීවිතයට නැවත ගෙන ඒමට උත්සාහ කරන දේවියගේ ජනප්‍රවාද සමඟිනි. ලුඩෝ රොචර්ට අනුව, මාර්කණ්ඩේය බ්‍රහ්මා, ශිව සහ විෂ්ණු "එක හා සමාන" ආකාරය විස්තර කරන අතර සියලුම දෙවඟනන් (සති, පාර්වතී, මේනකා, කාලි සහ අනෙකුත්) එකම ස්ත්‍රී ශක්තියේ ප්‍රකාශනයන් ලෙස විතර කරයි.

රුධිරාධ්‍යාය
පාඨයේ 67 සිට 78 දක්වා පරිච්ඡේදවල ''බලි'' (සත්ව බිලි පූජා) සහ වාමචර තන්ත්‍ර පිළිබඳ සාකච්ඡා කෙරෙන රුධිරාධ්‍යාය සමන්විත වේ. රුධිරාධ්‍යාය කොටස මනුෂ්‍ය බිලි පූජා පිළිබඳ එහි අසාමාන්‍ය සාකච්ඡාවන් කැපී පෙනේ. දේවතාවිය සතුටු කිරීම සඳහා මිනිස් බිලි පූජාවක් කළ හැකි නමුත් යුද්ධයකට හෝ ආසන්න අනතුරකට පෙර කුමරුගේ කැමැත්ත ඇතිව පමණක් කළ යුතු බව ලියවිල්ල තුළ සඳහන් වේ. කායික ආබාධිත, බ්‍රාහ්මණයෙකුට නෑකම් ඇති, හෝ යාගය හරහා "මැරීමට අකමැති" ඕනෑම අයෙකු චාරිත්‍රයට නුසුදුසු බව ද පෙළෙහි සඳහන් වේ.

ඉතිහාසය
කෘතිය අයත් වන්නේ හින්දු ආගමේ මහාදේවියට නැඹුරු වූ ශක්ත නිකායට යි. බොහෝ විට එය මධ්‍යතන කාමරූප (නූතන ඇසෑම්) ප්‍රදේශයේ හෝ ඒ ආසන්නයේ රචනා වී ඇත.

කාලය
හස්රාට අනුව, දැනට පවතින ලියවිල්වල වඩා පැරණි ලියවිල්ලක් පැවති අතර, එම පාඨයේ මූලාරම්භය බෙංගාලය විය. කාලිදාස සහ මාඝ පිළිබඳ සඳහන් කිරීම්වලින් පෙනී යන්නේ එය මුල් පුරාණවලින් එකක් නොවන බවයි. කාමරූප ප්‍රදේශයේ රත්න පාල (920-960) ආශ්‍රිත ස්ථාන සහ සිද්ධීන් ගැන සඳහන් කිරීම හේතුවෙන් 10 වැනි සියවසෙන් පසු ලියවිල්ල ස්ථානගත කරයි.

ආශ්‍රේයයන්

ග්‍රන්ථ නාමාවලිය

 \

හින්දු ආගමික ලියවිලි
හින්දු ආගම

කාලිකා පුරාණ


A Cruz do World Trade Center, também conhecida como cruz do Marco Zero, é um grupo de vigas de aço que fica em meio aos escombros do World Trade Center após os ataques de 11 de setembro de 2001, após os ataques terroristas lá. Uma das vigas das ruínas tomou forma de cruz e lembra as proporções de uma cruz cristã.

O World Trade Center foi construído com peças pré-fabricadas que foram aparafusadas ou soldadas no local. Este processo reduz drasticamente o tempo e os custos de construção. Usando este processo, vigas e outros tipos de estruturas transversais foram criadas e usadas em cada um dos edifícios do World Trade Center. Quando as Torres Gêmeas desabaram, destroços caíram sobre o edifício 6 do World Trade Center, destruindo o interior dele. No meio dos escombros do WTC6 estava esta viga transversal intacta, que o seu descobridor acredita ter saído da Torre Norte.

A cruz foi finalmente transferida para a Igreja vizinha de São Pedro em 5 de outubro de 2006 e colocada em um lado do edifício da Church Street, entre Barclay e Vesey com uma placa que diz: "A Cruz no Marco Zero – estabelecida em 13 de setembro de 2001. Temporariamente realocado em 15 de outubro de 2006, retornará ao Museu WTC, um sinal de conforto para todos." Em 23 de julho de 2011, a cruz foi abençoada pelo reverendo Brian Jordan durante uma breve cerimônia antes de ser carregada em um caminhão e movida para o marco zero. O monumento tem sido objeto de controvérsia entre grupos não-cristãos e ateus, tendo sido proposto transferi-la para um museu.

Referências
World Trade Center
Cruzes monumentais
Nova Iorque (cidade)

Cruz do World Trade Center