Batalha de Am Zoer foi um confronto entre as tropas governamentais do Chade e os rebeldes da Aliança Nacional, que ocorreu em 18 de junho de 2008, quando as tropas chadianas atacaram uma coluna dos rebeldes em direção à capital, N'Djamena.

A batalha ocorreu perto da cidade de Am Zoer, a 70 km de Abéché. As forças rebeldes atacaram as tropas chadianas perto da fronteira, dias antes do início da ofensiva. De acordo com o comunicado do exército, as tropas obtiveram um sucesso definitivo, no entanto, as forças rebeldes negaram os informes.

Antecedentes: ofensiva rebelde
A ofensiva começou em 11 de junho de 2008. Durante a marcha perto da cidade de Abéché, ocorreram vários confrontos entre os rebeldes e o exército chadiano. Nsses confrontos, um helicóptero chadiano foi derrubado em 12 de junho. No dia seguinte, duas colunas foram avistadas perto de locais onde operam organizações humanitárias que trabalham em campos de refugiados.

Em 14 de junho, os combates eclodiram na cidade de Goz Beida. As forças de paz irlandesas da UE estacionadas na cidade responderam ao ataque rebelde. A própria cidade foi capturada pelos rebeldes por um curto período de tempo. De acordo com trabalhadores humanitários, pelo menos 24 pessoas ficaram feridas durante o ataque.

Em 15 de junho, os rebeldes tomaram a cidade de Am Dam, cerca de 600 km a leste da capital. No dia seguinte, capturaram a cidade oriental de Biltine.

Batalha
De acordo com o comandante do exército chadiano, as forças armadas do Chade obtiveram uma vitória decisiva em Am Zoer, matando mais de 160 rebeldes e interrompendo a ofensiva insurgente por uma semana. Muitos combatentes escaparam ou foram capturados. Três soldados morreram no confronto. Ao mesmo tempo, as forças governamentais recuperaram cerca de 40 veículos militares usados pelos rebeldes.

Um porta-voz dos rebeldes informou que haviam perdido apenas 27 combatentes durante os combates por Am Zoer.

Batalhas da Guerra Civil do Chade (2005–2010)
2008 no Chade
Conflitos em 2008

Batalha de Am Zoer


Wilberth Alejandro Rejón Huchin (Mérida, Yucatán, 18. svibnja 1997.) meksički je pjesnik, kulturni menadžer i novinar. Direktor utemeljitelj Međunarodnog festivala poezije Tecoh, Yucatán, Meksiko. Neki od njegovih tekstova prevedeni su na arapski, talijanski, rumunjski, grčki, francuski, katalonski i bengalski jezik.

Biografija

Direktor književnog časopisa Marcapiel, bio je suradnik na Interfazovom kulturnom festivalu u Méridi 2016. Objavljivao je u nekoliko nacionalnih i međunarodnih časopisa i antologija kao što su: Poetas allende de los mares (Španjolska, 2019.), poetas del cosmovitral (Vlada od Toluca, 2018 ), Memória dwl 15 Međunarodni festival poezije Quetzaltenango (Uvodnik Metáfora, 2019.)i Fragua de preces (Uvodnik Alicios cultural, Španjolska, 2020). Sudjelovao je na nekoliko književnih događaja u Gvatemali i na Kubi kao predstavnik svoje zemlje. U ožujku 2019. stvorio je i vodio Prvi međunarodni susret književnosti i obrazovanja na Međunarodnom sajmu čitanja u Yucatánu. U rujnu iste godine bio je arhitekt i direktor Međunarodnog festivala poezije Tecoh, Yucatán, na kojem su sudjelovali pjesnici iz México, Argentina,Sjedinjene Države ,Kuba, Gvatemala i Kolumbija. Suradnik je u kulturi nekoliko novina poput La Revista Peninsular, Senderos del Mayab i La Verdad.Kao antologičar uređivao je suvremenu pjesničku antologiju Yucatán za meksički časopis Círculo de Poesía. Među njegovim priznanjima su priznanja za istaknutog posjetitelja grada Toluce u Meksiku (2018.) i međunarodna pjesnička nagrada Harold Von Ior(2019) .

Objavljene knjige

 Tečaj izrezanog portreta, Argentina, Uvodnička poezija Buenos Aires, 2019.
 Slomljena voda snova, Sjedinjene Države, Uvodnik Primigenios, 2020.
 Munja žeđi, Čile, Andesgraund, uvodnik, 2020.

Izvori

Meksički umjetnici

Alejandro Rejón Huchin


Konzervacija restauracija slike Ecce Homo (García Martínez i Giménez, Borja) slučaj je slike Ecce Homo naslikane u crkvi u mjestu Borja kod Zaragoze u Španjolskoj.Sliku je 1930. naslikao španjolski slikar Elías García Martínez,te predstavlja Isusa okrunjenog trnovom krunom,Stilski se slika uklapa u tradicionalnu katoličku umjetnost .

Iako se svi slažu da se u umjetničkom smislu radi o djelu osrednje vrijednosti, njena slava posljedica je neuspjelog,amaterskog pokušaja restauracije iste od strane Cecilie Giménez, neuke stare slikarice amaterke, godine 2012. Nakon njenog uvjetno rečeno zahvata slika je više podsjećala na majmuna,zbog čega je iskovan i novi naziv slike -  Ecce Mono (Evo majmuna).

Izvorna slika
Elias Garcia Martinez bio je profesor na umjetničkoj školi u Zaragozi,te je sliku podario selu u kom je rado provodio svoje praznike.Sliku je naslikao na zidu crkve oko 1930. Svoj je rad sam komentirao kao rezultat dvosatne devocije Milosrdnoj Djevici Mariji".Njegovi potomci i danas žive u Zaragozi,te su bili svijesni lošeg stanja slike,njegova je praunuka prikupljala donacije za restauriranje slike netom prije nego što je slika devastirana amaterskim pokušajem restauriranja.

Neuspjeli pokušaj restauriranja i Internet fenomen
U selu su prvo sumnjali da se radi o vandalizmu,no kasnije se ustanovilo da je neuspio pokušaj restauriranje posljedica rada stare župljanke Cecilie Giménez, žene u 80-tim godinama. Na nacionalnoj je televiziji rekla da je na slici počela raditi jer joj je smetalo njeno loše stanje,koje je bilo posljedica vlažnog crkvenog zida.Po njenim je riječima za njenu namjeru znao i lokalni župnik."

Vijest o devastiranoj slici brzo se proširila svijetom u kolovozu 2012 ,prije svega putem društvenih medija,te je cijeli cirkus dobio obilježje Internet fenomena. BBC-ov Europski dopisnik Christian Fraser rekao je da rezultat više liči kredom nacrtanom dlakavom majmunu u loše namještenoj tuniki. Uradak su šaljivo prozvali "Ecce Mono" (Evo majmuna), te ga uspoređivali s radom glavnog lika - "restauratora" u filmu Mr.Bean. Zbog negativne pažnje lokalni je svećenik Florencio Garces zaključio da je bolje da se slika prekrije.

Umjetnički značaj
Neki su kritičari sve interpretirali kao višeslojni i višeznačni komentar svjetovne i sakralne tematike u umjetnosti. Komentator časopisa Forbes sugerirao je da sve to predstavlja viziju spasitelja, rad osobe nekompromitirane školovanjem. Radovi poput ovog od vitalne su važnosti za vjernike,jer predstavljaju viziju spasitelja jedne neuke žene,njena je slika dokument jedne žive veze.

Turistička senzacija
Interes turista bio je tolik da je crkva počela naplaćivati gledanje freske. Godinu dana po neuspjeloj restauraciji bilo je 40,000 posjeta mjestu te je ostvaren prihod od oko €50,000 . Giménezova je pak tražila pravo na dio ovog prihoda. Njen je odvjetnik propćio da ona dio profita traži kako bi pomogla oboljelima od distrofije mišića,prije svega zato što i njezin sin boluje od ove bolesti. Godine 2016. broj turista je porastao na 57000.Crkvi su posjetitelji donirali oko €50,000 . Dana 16 ožujka 2016, otvoren je i interpretacijski centar posvećen ovom "djelu".

Izvori

Konzervacija


රතු දෙමලිච්චා පහත රට තෙත් කලාපයේ සහ ඒ ආශ්‍රිත කඳුකර වනාන්තර වල වාසය කරයි. කිතුල්ගල ශ්‍රීපාද කඳුවැටිය හාසිංහරාජය තුළ මොහු දක්නට ලැබේ.

කුරුල්ලෝ
ශ්‍රී ලංකා‍වට පමණක් ආවේණික කුරුල්ලෝ
ශ්‍රී ලංකාවේ කුරුල්ලෝ

[එය අළු පාටයි]

රතු දෙමලිච්චා


La R8 (type 4S) est la deuxième génération du modèle de voiture de sport à moteur central du constructeur automobile allemand Audi, disponible de 2015 à 2023.

Historique du modèle
Le véhicule est officiellement présenté au public lors du Salon international de l'automobile de Genève 2015. Le véhicule est livré depuis l'été 2015 et, la même année, il a reçu le volant d'or dans la catégorie des voitures de sport. Le 23 mars 2016, dans le cadre du Salon de l'automobile de New York (NYIAS), Audi a présenté la variante cabriolet (Spyder), livrée depuis le second semestre 2016.

Jusqu'en octobre 2016, la R8 e-Tron, un modèle électrique avec batterie et deux moteurs électriques, était construite en petite série.

En septembre 2017, au Salon de l'automobile de Francfort-sur-le-Main, Audi a présenté la R8 RWS (Rear Wheel Series) avec propulsion arrière en tant que modèle spécial à production limitée.

Une variante révisée de la R8 a été présentée le 18 octobre 2018.

À l'occasion du dixième anniversaire du moteur V10 de l'Audi R8, le modèle spécial R8 V10 Decennium, limité à 222 exemplaires, a été présenté au Salon international de l'automobile de Genève en mars 2019. Elle n'est disponible qu'en coupé.

Audi n'a pas encore fait de déclarations définitives concernant une successeur à la R8. En 2020, le patron d'Audi Sport, Oliver Hoffman, a déclaré dans une interview qu'une R8 avec un moteur à combustion est importante pour les clients. De plus, le modèle sœur, la Lamborghini Huracán, continuera d'utiliser un moteur à combustion interne, bien qu'électrifié.

Technologie et équipement
La deuxième R8 partage la même plate-forme que la Lamborghini Huracán, qui est en production depuis 2014. La R8 sera construite dans la nouvelle usine Audi Sport de la zone industrielle Böllinger Höfe de Heilbronn. En plus d'une partie avant et arrière redessinée, la carrosserie est plus anguleuse et audacieuse que celle de sa prédécesseur.

Carrosserie
Selon le constructeur, le poids du véhicule a été réduit de 50 kg et la rigidité augmentée de 40 %. Le véhicule est équipé de série de phares à LED. Un feu de route laser peut également être commandé en option, ce qui double la portée lumineuse des phares à LED en mode feux de route. La variante V10 Plus est équipée de série d'un aileron arrière.

Groupe motopropulseur
Un moteur V10 central et perfectionné de 5,2 litres est disponible en deux variantes de puissance, l'un avec une puissance maximale de 397 kW (540 ch) et l'autre avec une puissance maximale de 449 kW (610 ch) pour la R8 V10 Plus.

En tant que nouveauté, le moteur à aspiration naturelle a non seulement combiné le collecteur d'admission et l'injection directe de carburant, mais également la désactivation des cylindres, qui arrête complètement une rangée de cylindres si nécessaire. La R8 est équipée de série d'un système stop-start. La transmission est une transmission à double embrayage à sept rapports (S tronic) avec une fonction de roue libre en tant qu'innovation technique; la transmission manuelle n'est plus proposée.

Intérieur
L'intérieur nouvellement conçu comprend le cockpit virtuel comme dans la Lamborghini Huracán et l'Audi TT FV. Le combiné d'instrumentations et le système d'infodivertissement côté conducteur sont combinés dans un écran LCD de 12,3 pouces. En plus d'afficher la vitesse, le régime moteur et les températures, d'autres paramètres comme les informations du véhicule, les médias et la navigation peuvent également être affichés sur cet écran. Le système est commandé soit via le bouton rotatif MMI situé sur la console centrale, soit via le volant multifonction. La climatisation, les sièges et autres chauffages sont commandés via des interrupteurs et des commandes sur le tableau de bord.

Lifting

Audi propose la voiture de sport avec un lifting depuis février 2019. Ce sont principalement les pare-chocs qui ont été visuellement révisés. A l'avant, la calandre a été élargie et sa hauteur réduite. Les entrées d'air décoratives sont désormais situées sur le côté des phares. Trois entrées d'air décoratives de forme oblongue ont également été ajoutées entre la calandre et le capot, qui sont destinées à rappeler la Sport quattro. Les entrées d'air latérales du tablier avant et le séparateur avant ont également été modifiées. À l'arrière, les principaux changements sont que la grille de ventilation est désormais continue et, comme sur la première génération, des sorties d'échappement ovales sont utilisées. Avec le lifting, les couleurs extérieures "Kemoragrau" et "Ascariblau" ont été ajoutées à la gamme. De plus, une finition extérieure "Titan-graues" peut désormais être sélectionnée.

Trois nouvelles combinaisons de couleurs ont été ajoutées pour l'intérieur :
"Pastellsilber" avec coutures "Felsgrauen"
"Palominobraun" avec coutures "Stahlgrauen"
Noir avec coutures "Utopiablauen"

Techniquement, certaines choses ont également changé. La direction (direction assistée électromécanique à pignon et crémaillère) a été réajustée. En option, le stabilisateur renforcé en polymère renforcé de fibres de carbone, 2 kg plus léger, avec support en aluminium provenant de la variante du sport automobile, la R8 LMS, peut désormais être sélectionné pour l'essieu avant. Des jantes forgées en alliage léger et avec un diamètre de 20 pouces sont désormais également disponibles en option. Le lifting augmente également les valeurs de puissance et de couple des deux variantes de moteur.

Variantes

R8 e-tron
La R8 e-Tron construite jusqu'en octobre 2016 dispose de deux moteurs électriques. Ceux-ci délivrent une puissance totale de 340 kW (462 ch) et ils ont un couple de 920 Nm. Le modèle purement électrique a une autonomie allant jusqu'à 450 kilomètres. Moins de 100 véhicules ont été produits à un prix d'achat de 1 million d'euros.

R8 V10 RWS
En septembre 2017, dans le cadre du Salon de l'automobile de Francfort-sur-le-Main, Audi a présenté un modèle spécial de la R8, la RWS (Rear Wheel Series). Contrairement au modèle standard avec le moteur V10 de 5.2 l tout aussi puissant, la RWS, qui est limitée à 999 unités, dispose d'une propulsion arrière, ce qui réduit le poids à vide de 40 kilogrammes pour 1590 kilogrammes. Le temps d'accélération de 0 à 100 km/h augmente de 0,2 seconde pour 3,7 secondes, la vitesse de pointe est toujours de 320 km/h. La R8 V10 RWS est le premier véhicule de série d'Audi à être équipé d'une propulsion arrière.

R8 GT
Dévoilée en octobre 2022, cette série limitée est une sorte d'« adieu » du modèle, qui entre en effet dans sa dernière année de production . Limitée à 333 exemplaires dans le monde, cette génération de R8 GT ne sera proposée qu'en coupé uniquement contrairement à la précédente.

Sports mécaniques
Audi propose également une variante GT3 et une variante GT4, qui peuvent être utilisées dans des courses automobile.

La R8 LMS GT2 a été présentée au Festival de vitesse de Goodwood 2019, elle devait concourir dans la catégorie GT2 prévue par SRO Motorsports Group pour 2020, entre autres.

Galerie

Notes et références

R8 4S
Automobile des années 2010
Automobile des années 2020
Coupé
Roadster

Audi R8 II


Cupressus cashmeriana er barrtré í Cupressaceae (Grátviðarætt), frá austurhluta Himalajafjalla.

Myndir

Tilvísanir

Barrtré

Cupressus cashmeriana


شجرة التوت هي شجرة كبيرة كثيفة الأغصان والأوراق ويوجد في التوت ثلاثة أصناف التوت الأسود والتوت الأحمر والتوت الأبيض الذي تتغذى عليه دودة القز لإنتاج الحرير.

الانتشار
تنتشر شجرة التوت في أوروبا وفي موطنها الأصلي الصين ويزرع في البلدان العربية بأعداد تترواح ما بين متوسطة وقليلة، ومن البلدان العربية التي يزرع فيها التوت لبنان وسوريا والأردن والعراق وفلسطين ومصر، وبعدد أقل في المملكة العربية السعودية ، و المملكة المغربية.

طريقة الزراعة
تتم بالعقل وتثمر الشجرة خلال 3 أعوام من الزراعة، أما إذا كانت الزراعة بالبذور وهي غير شائعة فيتطلب الأمر 6 أعوام أو أكثر فلذلك يزرع بالعقل، يتم سقاية التوت في الصيف مرة في الشهر، كما يتم تسميد الشجر بالسماد البلدي المخمر، ودرجة الحرارة المناسبة للتوت هي ما بين 29 و 35 ويتحمل الحرارة إلى درجة 44 اما التربة المناسبة هي التربة الصفراء الخفيفة.

الاستخدامات
لها استخدامات كثيرة فقد استخدم الصينيون القدماء ورقه وجعلوها عملة نقدية، ويستخدم كذلك في تربية دودة القز ويتطلب مهارة ودقة من القائمين على تربية دودة القز. والجزء المستخدم من شجرة التوت الثمار الطرية الطازجة ذات الطعم الحلو والأزهار والأوراق الطازجة.

المكونات الكيميائية لثمار التوت وأوراقه
تحتوي الثمار على أحماض التمار (Fruit acids) وأهمها حمض الماليك وحمض الليمون، وتحتوي أيضاً على سكروز وعلى بكتين وحمض الأسكوربيك وفلافونيدات وأهمها المركب روتين، كما تحتوي الثمار على بروتين ومواد دهنية وكالسيوم وحديد ونحاس وكوبلت وكبريت وبوتاسيوم وفوسفور ومنغنيز وكلور وفيتامينات أ، ج وحمض كهرماني ومواد عفصية. أما الأوراق فتحتوي على فلافونيدات من أهم مركباته الروتين ولكن بنسبة أعلى مما هو في الثمار.طعمها حلو.

مراجع

أشجار

شجرة التوت


An Gomesa loefgrenii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Célestin Alfred Cogniaux, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mark W. Chase och Norris Hagan Williams. An Gomesa loefgrenii in nahilalakip ha genus nga Gomesa, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Gomesa

Gomesa loefgrenii


Oxalis tuberosa er jurt af smæruættkvísl sem er upprunnin frá norður og mið Andesfjöllum en finnst eingöngu ræktuð. Tegundin er ræktuð eins og kartöflur en hún er almennt kölluð Oca sem er spænsk afbökun af Ketsjúa heitinu uqa. Hún gefur minna af sér og tekur lengri tíma til að þroskast og þolir verr frost heldur en kartöflur sem skýrir hvers vegna hún er svo sjaldséð.

Til hennar teljast tvær undirtegundir
 O. f. tuberosa
 O. f. fruticosa

Tilvísanir

Súrsmæruætt

Oxalis tuberosa


Min fætter er pirat er en film instrueret af Christian Sønderby Jepsen.

Handling
Nasib Farah er 28 år og bor i Odense sammen med sin danske kone og tre små børn. Hans barndomsegn i Somalia er i dag udgangspunkt for storstilet pirateri, og nogle af de mest hårdkogte pirater kommer fra Nasibs egen klan og familie. Da Nasib hører at hans fætter i Somalia, Abdi, har planer om at slutte sig til piraterne, beslutter han sig for at rejse hjem for at få fætteren til at ændre mening. Men Nasibs argumenter har kun ringe vægt, for Abdis alternativer for en fremtid fortaber sig i en tåge af borgerkrig, korruption og khat-tyggeri.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2010

Dokumentarfilm fra Danmark

Min fætter er pirat


Bodil Bjarta Joensen (née le  à Hundige, morte le  à Copenhague) est une actrice pornographique danoise.

Premières années
Bodil Joensen grandit dans sa ville natale, Hundige, une banlieue de Copenhague. Sa mère est une chrétienne pratiquante qui est violente envers sa fille, son père est capitaine dans les îles Féroé et absent. En grandissant, elle rejette la façon de vivre conservatrice et religieuse de sa mère, qui l'isole du monde extérieur, lui présente en exemple sa sœur cadette, qui après une grossesse non désirée à dix-sept ans s'est mariée et a sept enfants, et qui préfère son frère cadet. Elle n'aime pas l'école et préfère jouer avec les animaux. Elle n'a pourtant pas de difficultés scolaires et rêve de devenir vétérinaire. Ses parents divorcent, elle vit avec sa mère et fréquente huit écoles différentes, abandonnant après le collège.

À 12 ans, sa mère croit qu'elle fut violée par un homme adulte, l'adolescente nie le viol. Sa mère la punit violemment de s'être laissé faire et, pour se venger, Bodil Joensen lui jure qu'elle se livrera à des activités sexuelles avec des sangliers, elle dira plus tard que . Selon ses propres déclarations, elle a également ses premiers rapports sexuels avec le colley mâle Lassie.

Après avoir quitté la maison de ses parents à l'âge de 15 ans, Joensen commence à travailler dans une ferme. Gunnar Nielsen, l'agricultrice locale, décrit sa fascination pour l'accouplement des animaux. , ajoutant qu'elle était fascinée par l'observation des animaux à la ferme et aimait son métier. Elle a son premier rapport sexuel avec un homme, un bûcheron marié, alors qu'ils sont ivres. À 17 ans, elle crée sa propre ferme d'élevage de cochons, Insemination Central, et se fait connaître pour sa capacité à travailler avec des animaux agressifs comme un sanglier, Rascal. Cependant, en raison de rumeurs diffusées notamment par les agricultrices de la région jalouses envers Joensen, jeune femme célibataire dans l'agriculture, sa ferme fait faillite.

Carrière
À 17 ans, en raison des difficultés économiques dans sa ferme et pour tenter de subvenir aux besoins de ses animaux et de son foyer, elle commence sa carrière dans la pornographie, apparaissant dans des films fétichistes.

Elle devient une actrice de films zoophiles à 25 ans, en travaillant pour Color Climax Corporation, la société de production pornographique des frères Jens et Peter Theander. Entre 1969 et 1972, elle joue avec des animaux dans une quarantaine de films. Dans ce genre, Bodil a le surnom de , à cause de films mettant en scène des cochons. Ole Ege et Shinkichi Tajiri réalisent le documentaire Bodil Joensen – en sommerdag juli 1970, en français un jour d'été en . Il dépeint sa vie avec ses animaux dans sa ferme, s'occupant des animaux, son affection pour eux et son activité sexuelle. Selon sa biographie, ses animaux à l'époque sont deux lapins, sept chiens, une douzaine de cochons, plusieurs chats, un cochon d'Inde, une jument et l'étalon noir Dreamlight. Elle a un répertoire précis d'actes sexuels avec une distribution largement cohérente de compagnons animaux, il y a peu de variation d'un film à l'autre. Quelques semaines plus tard, le film remporte le Grand Prix du Wet Dream Film Festival, festival du cinéma érotique et pornographique à Amsterdam. Le prix du film fait de Joensen une célébrité et attire l'attention sur elle. Pendant une courte période, durant la révolution sexuelle, elle est une icône de l'amour libre et de l'unité avec la nature. S'inspirant des documentaires danois , le producteur américain Alex de Renzy crée à partir d'un film mettant en scène Joensen dans des rapports zoophiles un mondo, Animal Lover. Elle répond au courrier des lecteurs du magazine américain Screw.

Au début des années 1970, elle peut vivre dans sa propre ferme à Odsherred, avec son compagnon Knud Andersen (né le , mort le ) et leur fille (née vers 1972). Selon des témoignages ultérieurs à leurs morts, on croit qu'ils ont soit une relation libertine, soit une amitié platonique. Elle gagne aussi de l'argent en acceptant de pratiquer la zoophilie devant des spectateurs dans sa ferme. En apprenant cette pratique, le voisinage la pousse à déménager.

Alors que la censure disparaît et que le cinéma pornographique connaît une exploitation commerciale pour un plus grand public, la vie de Bodil Joensen ne change pas. Elle n'a pas eu de grands revenus venant du cinéma, même dans le genre de la paraphilie. Tandis qu'elle ne parvient pas à
la stabilité financière, que ses revenus sont bas et ses dettes élevées, elle a un salon de massage à Copenhague, où elle se prostitue, et est aussi simplement actrice dans des théâtres pornographiques et des jeux de rôle sexuel.

Postérité et décès
Bodil Joensen a une affection particulière pour Spot, un berger allemand femelle ; elle n'a pas de rapport sexuel avec elle. Elle porte une photo avec elle dans un médaillon jusqu'à sa mort. Après sa mort, dépressive, elle commence à prendre des sédatifs et plus tard à boire et à manger à l'excès, allant jusqu'à grossir d'une trentaine de kilos. Dans une interview de 1980, elle explique qu'elle échange toute faveur sexuelle contre de l'alcool et des tranquillisants.

Devenue alcoolique, elle est de moins en moins capable de s'occuper de ses animaux. Après une modification de la loi danoise en 1981, elle est arrêtée pour cruauté envers les animaux par négligence et condamnée à 30 jours de prison. Malgré les soins, pas un seul de ses animaux ne survit. Bodil ne se remettra jamais de l'euthanasie de ses animaux.

Après sa libération, elle se tourne à contrecœur vers la prostitution de rue pour subvenir à ses besoins, à ceux de son partenaire (également alcoolique) et de leur fille.

Elle meurt en 1985 à l'âge de 40 ans. Beaucoup pensent qu'elle s'est suicidée. Mais dans le documentaire britannique en  The Dark Side of Porn: The Search For Animal Farm, qui relate la réalisation du film underground Animal Farm à travers des extraits de ses nombreuses activités pornographiques animales, un ami proche de Bodil déclare qu'elle est décédée d'une cirrhose du foie. Elle est enterrée dans le cimetière de l'église de Højby, dans la commune d'Odsherred.

Source de traduction

Liens externes

Actrice pornographique danoise
Zoophilie
Naissance en septembre 1944
Naissance dans l'amt de Roskilde
Décès en janvier 1985
Décès à 40 ans
Décès à Copenhague
Mort d'une cirrhose

Bodil Joensen


Udo Steinke (2 Mayıs 1942 - 12 Ekim 1999), Alman yazar.

Udo Steinke Łódź şehrinde dünyaya geldi. Doğu Almanya'da yirmi altı sene yaşadıktan sonra 1968 yılında Batı Almanya'ya sığındı. Steinke gazetecilik ve reklam müdürlüğü yapmış, Münih'te Goethe Institut'te çalışmış, Bavyera eyaletinde liseler için çıkan gazetenin müdürlüğünü yapmıştır.

Udo Steinke'nin 1980'de çıkarmış olduğu "Ich kannte Talmann" hikâyesi ile Bavyera edebiyatında kusursuzlaşmıştır. Ölüm yılı olan 1999'a kadar altı kitap daha çıkarmıştır. Onun yapılarından "Doppeldeutsch" kitabında sık dönüşlü konu içeriğini bulabilirsiniz. Udo Steinke'nin Heinrich Böll, Willy Brandt ve Hans-Dietrich-Genscher ile sıkı dostluk bağları vardı. Onun edebiyattaki katkılarından dolayı hatırasına Steinke Institut Bonn şehrinde kuruldu. Enstitüt Udo Steinke'nin arşivlerini bünyesinde bulundurmaktadır.

Yapıtları
 Ich kannte Talmann. DTV 1980
 Horsky, Leo oder Die Dankbarkeit der Mörder. Ullstein 1982
 Die Buggenraths. DTV 1985
 Manns Raeuschlein. Ullstein 1985
 Doppeldeutsch. Schneekluth 1984

Dış bağlantılar
 Steinke-Institut

Steinke, Udo
Łódź doğumlular
Steinke, Udo
20. yüzyıl Alman roman yazarları
20. yüzyıl Alman gazetecileri

Udo Steinke


A spatial light modulator (SLM) is an optical device that imposes some form of spatially varying modulation on a beam of light.  A simple example is an overhead projector transparency. Usually when the term SLM is used, it means that the transparency can be controlled by a computer. In the 1980s, large SLMs were placed on overhead projectors to project computer monitor contents to the screen. Since then, more modern projectors have been developed where the SLM is built inside the projector. These are commonly used in meetings for presentations.

Usually, an SLM modulates the intensity of the light beam. However, it is also possible to produce devices that modulate the phase of the beam or both the intensity and the phase simultaneously.

SLMs are used extensively in holographic data storage setups to encode information into a laser beam similarly to the way a transparency does for an overhead projector. They can also be used as part of a holographic display technology.

SLMs have been used as a component in optical computing. They also often find application in holographic optical tweezers.

Liquid crystal SLMs can help solve problems related to laser microparticle manipulation. In this case spiral beam parameters can be changed dynamically.

SLMs are primarily marketed for image projection, displays devices, and maskless lithography.

Electrically-addressed spatial light modulator (EASLM)
As its name implies, the image on an electrically addressed spatial light modulator is created and changed electronically, as in most electronic displays. EASLMs usually receive input via a conventional interface such as VGA or DVI input. They are available at resolutions up to QXGA (2048 × 1536). Unlike ordinary displays, they are usually much smaller (having an active area of about 2 cm²) as they are not normally meant to be viewed directly. An example of an EASLM is the Digital Micromirror Device at the heart of DLP displays or LCoS Displays using ferroelectric liquid crystals (FLCoS) or nematic liquid crystals (Electrically Controlled Birefringence effect).

Optically-addressed spatial light modulator (OASLM)
The image on an optically addressed spatial light modulator, also known as a light valve, is created and changed by shining light encoded with an image on its front or back surface. A photosensor allows the OASLM to sense the brightness of each pixel and replicate the image using liquid crystals. As long as the OASLM is powered, the image is retained even after the light is extinguished. An electrical signal is used to clear the whole OASLM at once.

They are often used as the second stage of a very-high-resolution display, such as one for a computer-generated holographic display. In a process called active tiling, images displayed on an EASLM are sequentially transferred to different parts on an OASLM, before the whole image on the OASLM is presented to the viewer. As EASLMs can run as fast as 2500 frames per second, it is possible to tile around 100 copies of the image on the EASLM onto an OASLM while still displaying full-motion video on the OASLM. This potentially gives images with resolutions of above 100 megapixels.

Application in ultrafast pulse measuring and shaping

Multiphoton intrapulse interference phase scan (MIIPS) is a technique based on the computer-controlled phase scan of a linear-array spatial light modulator. Through the phase scan to an ultrashort pulse, MIIPS can not only characterize but also manipulate the ultrashort pulse to get the needed pulse shape at target spot (such as transform-limited pulse for optimized peak power, and other specific pulse shapes). This technique features with full calibration and control of the ultrashort pulse, with no moving parts, and simple optical setup. Linear array SLMs that use nematic liquid crystal elements are available that can modulate amplitude, phase, or both simultaneously.

See also
 Active filters in femtosecond pulse shaping

References
Larry J. Hornbeck (TI), Digital Light Processing for High-Brightness, High-Resolution Applications, 21st century Archives
Coomber, Stuart D.; Cameron, Colin D.; Hughes, Jonathon R.; Sheerin, David T.; Slinger, Christopher W.; Smith, Mark A.; Stanley, Maurice (QinetiQ), "Optically addressed spatial light modulators for replaying computer-generated holograms", Proc. SPIE Vol. '4457', p. 9-19 (2001)
Liquid Crystal Optically Addressed Spatial Light Modulator,
Slinger, C.; Cameron, C.; Stanley, M.; "Computer-Generated Holography as a Generic Display Technology", IEEE Computer, Volume 38, Issue 8, Aug. 2005, pp 46–53

External links
 9781510613010/10.1117/3.2281295?SSO=1 How to Shape Light with Spatial Light Modulators
 SLM ToolBox A free Windows application for controlling phase-only spatial light modulators.
 Phase calibration of a Spatial Light Modulator

Optical components
Display technology
Optical devices

Spatial light modulator


O Renault Fuego (Fogo em espanhol) é um automóvel esportivo que foi fabricado e comercializado pela Renault de 1980 a 1986, substituindo os cupês Renault 15 e 17 da década de 1970.

Comercializado nos Estados Unidos pela American Motors Corporation (AMC), o Fuego também foi montado em vários países da América do Sul, onde a produção continuou até 1992. Segundo a Renault, foram produzidos 265.367 Fuego, 85% deles fabricados na França a partir de fevereiro de 1980 até outubro de 1985. A produção espanhola para os mercados europeus continuou em 1986.

Projeto
O exterior do Fuego foi estilizado por Michel Jardin e o interior por François Lampreia, ambos trabalhando sob a direção de Robert Opron. O jornalista automotivo L. J. K. Setright disse que o Fuego "é abençoado com uma carroceria que não é apenas espaçosa e aerodinamicamente eficiente, mas também bonita".

O Fuego foi fortemente baseado no Renault 18, compartilhando seu piso e sistema de transmissão, com sua suspensão dianteira desenvolvida a partir do maior Renault 20/30. Apesar de não compartilhar peças, o design manteve o layout familiar de triângulo duplo comum com o Renault 18, incorporando uma geometria de raio de atrito negativo. O projeto da suspensão seria posteriormente adicionado ao Renault 18 com facelift e, posteriormente, com pequenos refinamentos (buchas maiores, etc.), ao Renault 25. Direção assistida disponível na extremidade superior da gama. O painel do Fuego foi adicionado ao R18 com facelift em 1984 (embora inicialmente disponível apenas no R18 Turbo) e ambos atualizados novamente em setembro de 1983 (somente carros LHD) para o ano modelo de 1984. A produção europeia continuou até 1985 na França e 1986 na Espanha, enquanto a Renault Argentina produziu o Fuego de 1982 até encerrar a produção em 1992 com o 2.2 L "GTA Max" (o facelift final da fase III introduzido em 1990). Na Argentina, atingiu 63% de integração de peças locais.

O Fuego foi o primeiro modelo esportivo de quatro lugares produzido em massa a ser projetado em um túnel de vento, resultando em um fator de coeficiente de resistência aerodinâmica variando de 0,32 a 0,35. Em outubro de 1982, o Fuego a diesel turboalimentado se tornou o carro a diesel mais rápido do mundo, com velocidade máxima de 180 km/h (110 mph).

O Fuego foi o primeiro carro a ter um sistema remoto keyless com travamento central, disponível a partir de setembro de 1982 usando um sistema inventado pelo francês Paul Lipschutz - comercializado como o controle remoto "PLIP" na Europa). O Fuego também foi o primeiro a ter controles remotos montados no volante para o sistema de áudio (europeu LHD GTX e Turbo de setembro de 1983). Esse recurso foi posteriormente popularizado no modelo Renault 25 de 1984. O Fuego também estava disponível com opções que incluíam estofamento em couro, computador de bordo multifuncional, cruise control, ar-condicionado (instalado de fábrica ou pelo revendedor) e um teto solar de tecido elétrico Webasto de comprimento total.

Uma versão conversível com interior em couro foi lançada pela carroceira francesa Heuliez em 1982 voltada para o mercado americano, mas não foi produzida devido às vendas abaixo do esperado no mercado americano - o conversível R11/Alliance tomando seu lugar. Três exemplares foram construídos e finalizados de acordo com as especificações americanas (faróis selados, para-choques ampliados, etc.).

Fuego
Veículos com tração dianteira
Automóveis desportivos
Automóveis de 1980

Renault Fuego


Divers droite (dansk: diverse højre eller uafhængige højre) er en betegnelse, som det franske indenrigsministerium indførte i 2001 for uafhængige højreorienterede kandidater samt for uafhængige kandidater fra centrum-højre.

De uafhængige kandidater står udenfor etablerede partier som Republikanerne, Parti Radical, Mouvement pour la France, Debout la France og Front National.

De uafhængige kandidater står stærkest ved lokale valg og svagere ved nationale valg.

Ved parlamentsvalget i 2012 fik Nationalforsamlingen 15 medlemmer, der tilhørte det uafhængige højre.

Politiske partier i Frankrig

Divers droite


Matthew "Matt" De Marchi (* 4. Mai 1981 in Bemidji, Minnesota) ist ein ehemaliger italo-amerikanischer Eishockeyspieler, der im Verlauf seiner Karriere unter anderem für den HC Bozen, Asiago Hockey und Milano Rossoblu in der italienischen Serie A1 gespielt hat.

Karriere
Matt De Marchi begann seine Karriere als Eishockeyspieler bei den North Iowa Huskies, für die er von 1997 bis 1999 in der Juniorenliga United States Hockey League aktiv war. Anschließend besuchte er vier Jahre lang die University of Minnesota, für deren Eishockeymannschaft er parallel in der Western Collegiate Hockey Association spielte. Mit seiner Mannschaft gewann er 2002 und 2003 jeweils den NCAA-Meistertitel sowie 2003 zudem die Broadmoor Trophy, den Meistertitel der WCHA. Von 2003 bis 2006 spielte der Verteidiger für die Albany River Rats in der American Hockey League, ehe er ein Jahr lang für deren Ligarivalen Iowa Stars auf dem Eis stand. Die Saison 2007/08 begann er beim HC Bozen in der italienischen Serie A1 und beendete sie bei dessen Ligarivalen Asiago Hockey. Mit Asiago gewann er in den Spielzeiten 2009/10 und 2010/11 jeweils den italienischen Meistertitel. Die Saison 2011/12 verbrachte er beim VIK Västerås HK aus der zweiten schwedischen Spielklasse, der HockeyAllsvenskan. Es folgte die Rückkehr nach Italien, wo er beim Aufsteiger Milano Rossoblu unterschrieb.

International
Für Italien nahm De Marchi an den Weltmeisterschaften 2010 und 2012 sowie der Weltmeisterschaft der Division I 2011 teil. Zudem vertrat er seine Farben beim Qualifikationsturnier für die Olympischen Winterspiele in Sotschi 2014.

Erfolge und Auszeichnungen

International
 2011 Aufstieg in die Top-Division bei der Weltmeisterschaft der Division I

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Italien)
Eishockeyspieler (Minnesota Golden Gophers)
Eishockeyspieler (Albany River Rats)
Eishockeyspieler (Iowa Stars, AHL)
Eishockeyspieler (HC Bozen)
Eishockeyspieler (Asiago Hockey)
Eishockeyspieler (Västerås Hockey)
Eishockeyspieler (Hockey Milano Rossoblu)
Italienischer Meister (Eishockey)
US-Amerikaner
Italiener
Geboren 1981
Mann

Matt De Marchi


La Grande synagogue de Sokal  est un bâtiment classé de la ville de Sokal (Ukraine) située en Galice.

Historique
Elle a été bâtie en 1762 et est l'une des plus anciennes de Galice, elle est en même temps l'un des plus anciens bâtiments de la ville. Endommagée pendant la Seconde Guerre mondiale, elle avait été un dépôt pendant l'époque soviétique.
L'historien local Chernetsky a trouvé la trace d'un accord entre les bourgeois de la ville et la communauté juive de la ville prouvant l'existence d'une synagogue en 1609.

Images

Notes et références

Articles connexes
 Histoire des Juifs en Ukraine.

Sokal
Sokal
Patrimoine classé d'Ukraine

Synagogue de Sokal


14 نوفمبر أو 14 تشرين الثاني أو يوم 14 \ 11 (اليوم الرابع عشر من الشهر الحادي عشر) هو اليوم الثامن عشر بعد الثلاثمائة (318) من السنة، أو التاسع عشر بعد الثلاثمائة (319) في السنوات الكبيسة، وفقًا للتقويم الميلادي الغربي (الغريغوري). يبقى بعده 47 يومًا على انتهاء السنة.

أحداث
 1770 - جيمس بروس يكتشف ما يعتقد أنه مصدر نهر النيل.
 1889 - الصحافية ‹نيللي بلاي› تبدأ محاولة ناجحة للسفر حول العالم في أقل من 80 يومًا.
 1908 - عالم الفيزياء ألبرت أينشتاين يعلن عن نظرية كمية الضوء وهي النظرية التي ساعدت على تطوير تكنلوجيا الليزر.
 1922 - هيئة الإذاعة البريطانية تبدأ خدمتها الإذاعية في المملكة المتحدة.
 1954 - جمال عبد الناصر يطيح بأول رئيس للجمهورية المصرية اللواء محمد نجيب ويضعه تحت الإقامة الجبرية ويتولى الحكم بدلًا منه، ويعلن حالة الطوارئ في البلاد.
 1968 -
 انفجار عدد من القنابل في أماكن عامة ومختلفة بالكويت وذلك أثناء زيارة شاه إيران محمد رضا بهلوي لها.
 إجراء أول عملية جراحية لزراعة رئة في أوروبا.
 1971 - تنصيب وتجليس البابا شنودة الثالث بابا على الإسكندرية وبطرياركًا على الكرازة المرقسية وبطريارك الكنيسة القبطية الأرثوذكسية.
 1975 - المغرب وإسبانيا وموريتانيا يوقعون في مدريد معاهدة ثلاثية بشأن مستقبل الصحراء الغربية المحتله من قبل إسبانيا تخلت بموجبه إسبانيا عن إدارة الصحراء لصالح الدولتين.
 1979 - الرئيس الأمريكي جيمي كارتر يصدر أمر رئاسي بتجميد جميع الأصول والودائع الإيرانية في الولايات المتحدة على خلفيه أزمة الرهائن في السفارة الأمريكية في طهران.
 1983 - افتتاح مطار الملك خالد الدولي في العاصمة السعودية الرياض.
 1987 - الكويت تقرر استئناف علاقاتها الدبلوماسية الكاملة مع مصر.
 1991 - السلطات الأميركية والبريطانية تعلن لوائح اتهام ضد اثنين من مسؤولي المخابرات الليبية في إسقاط طائرة بان أمريكان أثناء الرحلة رقم 103 والمسماة قضية لوكربي.
 1991 - ملك كمبوديا نورودوم سيهانوك يعود إلى بنوم بنه بعد ثلاثه عشر عامًا قضاها في المنفى.
 2001 - قوات تحالف الشمال تسيطر على العاصمة الأفغانية كابل.
 2003 - اكتشاف سدنا، والذي كان وقت اكتشافه أبعد جرم مرصود يدور حول الشمس على الإطلاق.
 2012 -
 إسرائيل تغتال نائب القائد العام في كتائب عز الدين القسام أحمد الجعبري وذلك بقصف استهدف سيارته.
 إنطلاق مظاهرات في الأردن ضد قرار الحكومة رفع الدعم وللمطالبة بمحاكمة الفاسدين وهو ما عرف باسم هبة تشرين.
 2016 -
 زلزال بقوة 7.8 درجة يضرب كرايستشرش كبرى مدن الجزيرة الجنوبية في نيوزيلندا مخلفا مقتل شخصين وخسائر مادية مهمة.
 وصول القمر إلى أقرب نقطة من الأرض مشكلا ظاهرة القمر العملاق بعد 68 سنة منذ آخر ظهور.
 2017 - قوات جيش زيمبابوي تبسط سيطرتها على العاصمة هراري وتضع الرئيس روبرت موغابي قيد الإقامة الجبرية.

مواليد

 1765 - روبرت فلتون، مهندس ومخترع أمريكي.
 1840 - كلود مونيه، رسام فرنسي.
 1863 - ليو بيكلاند، عالم كيمياء أمريكي.
 1889 - جواهر لال نهرو، رئيس وزراء الهند.
 1891 - فردريك بانتنغ، طبيب كندي حاصل على جائزة نوبل في الطب عام 1923.
 1906 - لويز بروكس، ممثلة أمريكية.
 1922 - بطرس بطرس غالي، أمين عام الأمم المتحدة.
 1934 - محمد محمود الطبلاوي، نقيب قراء القرآن المصري.
 1935 - الملك الحسين بن طلال، ملك المملكة الأردنية الهاشمية.
 1945 -
 لبلبة، ممثلة مصرية.
 ستيلا أوباسانجو، السيدة الأولى في نيجيريا.
 1948 -
 يوسف عيد، ممثل مصري.
 الملك  تشارلز الثالث، ملك المملكة المتحدة.
 1951 - زانج ييمو، مخرج سينمائي صيني.
 1953 - دومينيك دو فيلبان، رئيس وزراء فرنسا.
 1954 -
 كونداليزا رايز، وزيرة الخارجية الأمريكية.
 ياني، موسيقي أمريكي.
 1959 - بول مكغان، ممثل إنجليزي.
 1961 - ناجي فام، مذيع مصري.
 1964 - منى عبد الغني، مغنية مصرية.
 1972 -
 جوش دوهامل، ممثل أمريكي.
 إديثا غورنياك، مغنية بولندية.
 1979 -
 أولجا كوريلنكو، ممثلة وعارضة أزياء أوكرانية.
 ميجيل صباح، لاعب كرة قدم مكسيكي.
 1982 - حمدان بن محمد بن راشد آل مكتوم، ولي عهد إمارة دبي الإمارات العربية المتحدة.
 1985 - توماس فيرمايلين، لاعب كرة قدم بلجيكي.
 1989 - جاك ليفرمور، لاعب كرة قدم إنجليزي.

وفيات
 565 - الإمبراطور جستينيان الأول، إمبراطور الإمبراطورية البيزنطية.
 1716 - غوتفريد لايبنتز، عالم رياضيات وفيزياء وفيلسوف ألماني.
 1831 - غيورغ فيلهلم فريدريش هيغل، فيلسوف ألماني.
 1893 - علي مبارك، وزير تعليم مصري.
 1907 - أندرو إنغليج كلارك، سياسي أسترالي.
 1988 - شرف بن عبد الله الموسوي، فقيه جعفري وشاعر سعودي.
 2004 - ميشال كولومبيي، ملحن فرنسي.
 2006 - دعد الكيالي، شاعرة فلسطيني.
 2010 - يوسف درويش، ممثل كويتي.
 2012 -
 سمير حسني، ممثل مصري.
 أحمد الجعبري، نائب قائد عام كتائب عز الدين القسام.
 2014 - مرتضى باشايي مغنٍ إيراني.
 2020 - سعيد الكفراوي، كاتب قصة قصيرة مصري.
 2022 - أشرف طلفاح، ممثل أردني.

أعياد ومناسبات
 اليوم العالمي للسكري.
 اليوم الوطني في بورما.
 عيد الطفولة في الهند.

وصلات خارجية

 وكالة الأنباء القطريَّة: حدث في مثل هذا اليوم.
 النيويورك تايمز: حدث في مثل هذا اليوم.
 BBC: حدث في مثل هذا اليوم.

أيام ميلادية
نوفمبر

14 نوفمبر


Vålerenga Fotball Damer er kvindernes afdeling af Vålerenga Fotball. Holdet spiller i Toppserien og spiller deres hjemmekampe på Intility Arena, Oslo.

Klubben rykkede i 2011, op i landets bedste kvindelige række Toppserien, efter at have sikret oprykningen sæsonen forinden. Det gjorde Vålerenga, til den tredje norske ligaklub med både herre- og dameholdet i den bedste række.

Klubben har i flere i år været kendt som en danskerklub, med flere kvindelige danske landsholdspillere i klubben, heriblandt Rikke Marie Madsen, Theresa Nielsen, Line Geltzer Johansen, Camilla Kur Larsen. Jack Majgaard var cheftræner for holdet fra 2020 til 2021. Pr. 2022 er Agnete Nielsen og landsholdsspillerne Stine Ballisager Pedersen og Janni Thomsen på kontrakt i klubben.

Resultater
 Toppserien:
 Vinder: 2020
 Sølv: 2019, 2022
 1. divisjon:
 Vinder: 2011
 Norgesmesterskapet i fotball for kvinner:
 Vinder: 2020, 2021
 Sølv: 2017, 2019

Aktuel trup

Referencer

Eksterne henvisninger
 Klubbens hjemmeside

Kvindefodboldklubber i Norge

Vålerenga Fotball Damer


ZEZ zabavnik: zabava, enigma, znanje je bio hrvatski zagonetački zabavnik iz Zagreba. Prvi broj izašao je  godine. Izlazio je mjesečno do 2001., s pauzom od 1986. do 1996. godine. Izdavač je bio Medius a od 1983. do 1985. godine bjelovarsko ZD Čvor (zadnji, 30. broj ZEZ-a u Bjelovaru izašao je 10. prosinca 1987. godine.). Glavni urednici bili su Zlatko Stipaničić i Stjepan Horvat. ISSN je 1333-1582.

Izvori

Čvor (Bjelovar)
Hrvatski enigmatski tjednici

ZEZ


İşkodra Gölü, (Arnavutça: Liqeni i Shkodrës, Sırpça: Скадарско језеро, Skadarsko jezero) Arnavutluk ve Karadağ devletleri arasında yer alan, Balkan yarımadasındaki en büyük göldür. Adını kıyısında kurulmuş olan şehir, İşkodra'dan alır. Diğer Avrupa dillerinde Skadar, Scutari adları ile de bilinir.

Deniz seviyesinden 6 metre kadar yüksekte bulunan gölün yüzölçümü mevsimlere göre beslendiği kaynakların değişimi nedeni ile 370 ilâ 530 kilometrekare arasında değişir. Moraça Nehri ile beslenir ve 40 kilometre uzunluğundaki Bojana Nehri sayesinde Adriyatik Denizi'ne bağlanır.

Gölün Karadağ sınırları içinde kalan bölümü 1983 yılında millî park ilân edilen alan bölgede yer alır. Avrupa'da bulunan son pelikanların da içinde olduğu 270'ten fazla kuş türü üle Avrupa'daki en zengin doğal alanlardan biridir. Göldeki bir diğer önemli kuş türü de martılar olup, balıkçılık alanında da gölden yararlanılmaktadır. Gölden en çok çıkarılan balıklar sazan, sardalya ve yılan balığıdır.

Ayrıca bakınız
 Oluşumlarına göre Türkiye'nin gölleri listesi
 Türkiye'deki göller

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resimler ile birlikte İşkodra Gölü hakkında bilgi.
 Photo-Montenegro.com
 Destination-Montenegro.com
 Skadarsko jezero Göle ait birçok fotoğraf. (Sırpça)
 Fotoğraflar
 Göl çevresinde kuş avcılığı
 İşkodra Gölü Millî Parkı Resmî Web-Sitesi
 Millî Park ile ilgili bir site

Arnavutluk'taki göller
Karadağ'daki göller
Karadağ'daki millî parklar
Avrupa'daki uluslararası göller

İşkodra Gölü


لعب مع الذئاب فيلم مغربي من إخراج وبطولة سعيد الناصري وإنتاج قناة دوزيم سنة 2005.

قصة الفيلم

يتحدث عن شاب بسيط حميدا (سعيد الناصري) يعيش مع خالته ويملك أحد المطاعم التقليدية في حيه ب الدار البيضاء، إلا أنه يفاجئ بأحد الأشخاض يخبره بأنه ابن رجل غني يعمل موكله وأن التي يظنه أبوه المتوفى هو فقط مرببه وأبوه الحقيقي على قيد الحياة, وحين يذهب لمقابلة أبيه يتوفى أبوه فجأة فيعيش الشاب مع أبناء عمه بفيلا أبوه ويغرم بابنة عمته سميرة (ابتسام الإدريسي) ويقترب من الزواج بها، إلا أنه يصطدم بحقيقة أنها تقوم بخداعه مع ابن عمه ليتم إزاحته من الطريق ولتبقى الثروة لهم، حين إذ سيكتشف أن ابن عمه اختطف سميرة ليستفزه بها مقابل حساب في البنك، ولما سيذهب لإعطائه الأموال ويأخذ ابنت عمه سميرة معه للبيت، سيتفاجئ بأنهما قاما بخداعه مرة أخرى ليقتلانه، إلا أن سميرة تصرفت وقتلت ابن عمها المتآمر معها وأمرت بقتل ابن عمها الآخر أيضا، لكن بشجاعة حميدا (سعيد الناصري) وأصدقاءه دخل في معركة مع العصابة ليتم القبض على سميرة بعد ذلك.

البطولة
 سعيد الناصري دور حميدا
 ابتسام الإدريسي دور سميرة
 عبد الرحيم المنياري دور علي
 عبد القادر مطاع دور مصطفى
 نعيمة إلياس دور الحاجة
 محمد عاطر دور عباس
 مصطفى هنيني دور البزناس

مراجع

روابط خارجية

أفلام سعيد الناصري
أفلام كوميديا مغربية
أفلام مغربية إنتاج 2005

لعب مع الذئاب (فيلم)


Harry Gibson ist der Name folgender Personen:

* Harry Gibson (Radsportler), kanadischer Radsportler
 Harry Gibson (Musiker) (1915–1991), US-amerikanischer Pianist und Sänger

Harry Gibson


Tobias Moers (Friburgo na Brisgóvia, maio de 1966) é um empresário alemão.

Carreira
Moers estudou engenharia mecânica na Universidade de Ciências Aplicadas de Offenburg (Dipl.-Wirtschaftsingenieur FH).

Moers trabalhou para a Daimler AG por 26 anos, chegando ao cargo de Presidente do Conselho de Administração e de diretor executivo da Mercedes-AMG GmbH em outubro de 2013.

Em 26 de maio de 2020, a Aston Martin Lagonda anunciou que Andy Palmer havia deixado o cargo de diretor executivo e que Keith Stanton preencheria a lacuna como diretor interino de operações até Tobias Moers assumir como seu substituto em 1 de agosto. Porém, no início de maio de 2022, foi anunciado que Moers estava deixando o cargo de diretor executivo com efeito imediato, permanecendo como consultor até o final de julho e que Amedeo Felisa o sucederia.

Executivos da Alemanha

Tobias Moers


William Peter Blatty (January 7, 1928 – January 12, 2017) was an American writer, director and producer. He is best known for his 1971 novel, The Exorcist, and for his 1973 screenplay for the film adaptation of the same name. Blatty won an Academy Award for Best Adapted Screenplay for The Exorcist, and was nominated for Best Picture as its producer. The film also earned Blatty a Golden Globe Award for Best Motion Picture – Drama as producer.

Born and raised in New York City, Blatty received his bachelor's degree in English from Georgetown University in 1950, and his master's degree in English literature from the George Washington University. Following completion of his master's degree in 1954, he joined the United States Air Force and served in the Psychological Warfare Division where he attained the rank of first lieutenant. After service in the air force, he worked for the United States Information Agency in Beirut.

After the success of The Exorcist, Blatty reworked his 1966 novel Twinkle, Twinkle, "Killer" Kane! into a new novel titled The Ninth Configuration, published in 1978. He went on to adapt the novel into a film of the same name, The Ninth Configuration (1980), which was also his directorial debut. At the 38th Golden Globe Awards, the film won Best Screenplay and was nominated for Best Picture.

Blatty refused to have any involvement with the first sequel to The Exorcist, which was ultimately critically panned. However, he would go on to write and direct the second sequel, The Exorcist III (1990), which he adapted from his 1983 novel Legion. His second film as a director, The Exorcist III would turn out to be both his final directorial credit and his final screenplay credit. Blatty would remain active as a novelist for the rest of his life; some of his later notable novels include Elsewhere (2009), Dimiter (2010) and Crazy (2010).

Early life
Blatty was born on January 7, 1928, in New York City. He was the fifth
and youngest child of Lebanese immigrants, Mary (née Mouakad), a devout Catholic and the niece of bishop Germanos Mouakkad, and Peter Blatty, a cloth cutter. His parents separated when he was a toddler. He was raised in what he described as "comfortable destitution" by his deeply religious  mother, whose sole support came from peddling homemade quince jelly in the streets of Manhattan; she once offered a jar of it to Franklin D. Roosevelt when the President was cutting the ribbon for the Queens–Midtown Tunnel, telling him, "For when you have company." He lived at 28 different addresses during his childhood because of nonpayment of rent. "We never lived at the same address in New York for longer than two or three months at a time," Blatty told The Washington Post in 1972. "Eviction was the order of the day." Blatty's mother died in 1967.

He attended Brooklyn Preparatory, a Jesuit school, on a scholarship and graduated as class valedictorian in 1946. He later attended Georgetown University on a scholarship, where he earned his bachelor's degree in English in 1950. "Those years at Georgetown were probably the best years of my life," Blatty said in 2015. "Until then, I'd never had a home." While studying for his master's degree at George Washington University, Blatty took menial jobs. Initially unable to find a job in teaching, he worked as a vacuum-cleaner door-to-door salesman, a beer-truck driver, and as a United Airlines ticket agent. He earned his master's in English literature from the George Washington University in 1954. He then enlisted in the United States Air Force.

Mustering out of the Air Force, he joined the United States Information Agency and worked as an editor based in Beirut, Lebanon. Eventually, his writing talent emerged, and he began submitting humorous articles to magazines.

Career
In the late 1950s, Blatty worked as the public relations director at Loyola University of Los Angeles and as a publicity director at the University of Southern California. He published his first book, Which Way to Mecca, Jack? in 1960, a humorous look at both his early life, and his work at the United States Information Agency in Lebanon. The book also tells of his successful masquerade as a Saudi Arabian prince when he got to Los Angeles.  In 1961, while still pretending to be a prince, Blatty appeared as a contestant on the Groucho Marx quiz show You Bet Your Life, winning $10,000, enough money to quit his job and to write full-time. Thereafter, he never held a regular job.

He then published the comic novels: John Goldfarb, Please Come Home! (1963), I, Billy Shakespeare (1965), and Twinkle, Twinkle, "Killer" Kane (1966). He achieved critical success with these books – Marvin Levin in the New York Times, for example, wrote: "Nobody can write funnier lines than William Peter Blatty, a gifted virtuoso who writes like [S. J.] Perelman"; but significant sales were lacking. It was at this point that Blatty began a collaboration with director Blake Edwards, writing scripts for comedy films such as: A Shot in the Dark (1964), What Did You Do in the War, Daddy? (1966), Gunn (1967), and Darling Lili (1970), a musical starring Julie Andrews and Rock Hudson. Blatty also worked on his own using the name "Bill Blatty" writing comedy screenplays such as those for the Danny Kaye film The Man from the Diners' Club (1963), and the Warren Beatty/Leslie Caron film Promise Her Anything (1965). Other screenplays include the film adaptation of John Goldfarb, Please Come Home! (1965), and The Great Bank Robbery (1969).

Later Blatty resumed writing fiction. In 1971, he wrote The Exorcist, the story of a twelve-year-old girl possessed by a powerful demon, that topped The New York Times Best Seller list for 17 weeks and remained on the list for 57 consecutive weeks. The book sold more than 13 million copies in the United States alone and was translated into over a dozen languages. He later adapted it with director William Friedkin into the film version. Blatty went on to win an Academy Award for his Exorcist screenplay, as well as Golden Globes for Best Picture and Best Writing. It also became the first horror film ever to be nominated for the best picture Oscar.

In 1978, Blatty adapted his novel Twinkle, Twinkle, "Killer" Kane into a new book titled The Ninth Configuration, and in 1980 he wrote, directed, and produced a film version, which focused on the question of the existence of God. The film was a commercial flop despite critical acclaim. Movie critic Jerry Stein called it a "masterpiece" in The Cincinnati Post, and Peter Travers described it as "the finest large-scale American surrealist film ever made" in People magazine. At the 38th Golden Globe Awards in 1981 it was nominated for three Golden Globes, and won the Best Writing Award against competition that included The Elephant Man (1980), Ordinary People (1980), and Raging Bull (1980). In 1983, Blatty wrote Legion, a sequel to The Exorcist which later became the basis of the film The Exorcist III. At first he was unable to set up the production because he wanted to direct the film.  with producer Carter DeHaven at Morgan Creek Productions. Blatty directed the film. He originally wanted the movie version to be titled Legion, but the film's producers wanted it to be more closely linked to the original. The first sequel, Exorcist II: The Heretic (1977), was disappointing both critically and commercially. Blatty had no involvement with it and his own follow-up ignored it entirely.

Blatty's son Peter Vincent Blatty died from a rare heart disorder in 2006 at the age of 19. His death was the subject of Blatty's  non-fiction book that is "part comic memoir, part argument for life after death", titled, Finding Peter: A True Story of the Hand of Providence and Evidence of Life After Death (2015).

In 2011, The Exorcist was re-released in a 40th Anniversary Edition in paperback, hardcover, and audiobook formats with new cover artwork. As described by Blatty, this new, updated edition features new and revised material. The 40th Anniversary Edition of The Exorcist will have a touch of new material in it as part of an all-around polish of the dialogue and prose. First time around I never had the time (meaning the funds) to do a second draft, and this, finally, is it. With forty years to think about it, a few little changes were inevitable – plus one new character in a totally new very spooky scene. This is the version I would like to be remembered for. Tor/Forge have also re-published The Ninth Configuration and Legion, with new, updated cover artwork.

The Exorcist was eventually adapted into a stage play starring Richard Chamberlain and Brooke Shields in 2012 and a TV mini-series some years later. The TV series debuted on Fox in 2016. Internationally, the series premiered in Brazil on FX on September 23, 2016, the same day as in the U.S. It premiered in Australia on showcase on December 4, 2016.

Personal life
Blatty married four times and had seven children. With his first wife, Mary Margaret Rigard, whom he married on February 18, 1950, he had three children: Christine Ann, Michael Peter, and Mary Joanne. His first marriage ended in divorce after 13 years. His second wife was Elizabeth Gilman, whom he married in 1965. In July 1975 he married his third wife, tennis professional Linda Tuero, with whom he had two children: restaurant entrepreneur Billy and photojournalist J. T. Blatty. Following the dissolution of his first three marriages, Blatty married Julie Alicia Witbrodt, his fourth wife, in 1983, with whom he had two children. The couple remained together until Blatty's death. After residing for many years in Hollywood and Aspen, Blatty settled in Bethesda, Maryland in 2000.

Blatty was a Roman Catholic. In 2012, he filed a canon law petition against his alma mater, Georgetown University, which he said has been at variance with Catholic Church teaching for decades, inviting speakers who support abortion rights and disobeying Pope John Paul II's instructions issued to Church-affiliated colleges and universities in 1990. The Vatican rejected the petition in 2014. In a response letter to Blatty, Archbishop Angelo Zani stated that this was because Blatty had not "suffered an objective change" at Georgetown's hands, but acknowledged that Blatty's case constituted "a well-founded complaint".

Death
Blatty died of multiple myeloma on January 12, 2017, at a hospital in Bethesda, five days after his 89th birthday.

Critical studies
Studies of Blatty's work include G. S. J. Barclay's  Anatomy of Horror: The Masters of Occult Fiction.
Critical essays on Blatty's work include Douglas E. Winter's essay in
A Dark Night's Dreaming: Contemporary American Horror Fiction, and S. T. Joshi's essay
"William Peter Blatty: The Catholic Weird Tale" in The Modern Weird Tale: A Critique of Horror Fiction (2001). Essays studying all Blatty's novels can be found in Benjamin Szumskyj's American Exorcist: Critical Essays on William Peter Blatty (McFarland, 2008).

Awards
Awards include:
The Commonwealth Club Silver Medal for Literature (The Exorcist)
The Gabriel Award and American Film Festival Blue Ribbon for Insight TV series episode "Watts Made Out of Thread?"
Saturn Awards for The Exorcist, The Ninth Configuration and The Exorcist III
The People's Choice Award for the Oscars – Best Picture Award for The Exorcist
The Horror Writers Association Lifetime Achievement Award
Academy Award, Best Adapted Screenplay (The Exorcist)
Golden Globe, Best Screenplay (The Ninth Configuration)
Golden Globe, Best Picture (The Exorcist)
Golden Globe, Best Screenplay (The Exorcist)

Bibliography

Novels
Which Way to Mecca, Jack? (1959)
John Goldfarb, Please Come Home! (1963)
I, Billy Shakespeare (1965)
Twinkle, Twinkle, "Killer" Kane (1966)
The Exorcist (1971)
The Ninth Configuration (1978)
Legion (1983)
Demons Five, Exorcists Nothing: A Fable (1996)/Revised and re-released in 2013, retitled Demons Five, Exorcists Nothing: A Hollywood Christmas Carol
Elsewhere (2009) – Originally published as a novella in 1999 in Al Sarrantonio's 999: New Stories of Horror and Suspense anthology
Dimiter (2010) / Revised and re-released in 2013; also published under the title The Redemption
Crazy (2010)
The Exorcist for the 21st Century (2016)

Autobiography

Nonfiction

Filmography

See also
List of horror fiction writers

References

External links

1928 births
2017 deaths
American horror writers
20th-century American novelists
20th-century American male writers
21st-century American novelists
21st-century American male writers
American male screenwriters
Best Adapted Screenplay Academy Award winners
Georgetown University College of Arts & Sciences alumni
American people of Lebanese descent
Writers from Brooklyn
American writers of Lebanese descent
Best Screenplay Golden Globe winners
Golden Globe Award-winning producers
George Washington University alumni
American male novelists
Deaths from multiple myeloma
Novelists from New York (state)
Screenwriters from New York (state)
Catholics from New York (state)
Brooklyn Preparatory School alumni
Horror film directors
Deaths from cancer in Maryland
United States Air Force officers

William Peter Blatty


An Potamogeton obtusifolius in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Franz Karl Carl Mertens ngan Wilhelm Daniel Joseph Koch. An Potamogeton obtusifolius in nahilalakip ha genus nga Potamogeton, ngan familia nga Potamogetonaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Potamogeton

Potamogeton obtusifolius


Gökyaka, Kırklareli ilinin Demirköy ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski adı 1900 yılı kayıtlarında Yunanca kökenli Manklavítis, 1910 yılı kayıtlarında Maglaik, 1928 kayıtlarında ise Mağlavit olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Kırklareli il merkezine 99 km, Demirköy ilçe merkezine 19 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Demirköy belde ve köyleri

Gökyaka, Demirköy


Clarence Albert Poindexter (May 4, 1905  – January 28, 1984), known as Al Dexter, was an American country musician and songwriter.  He is best known for "Pistol Packin' Mama," a 1943 hit that was one of the most popular recordings of the World War II years and later became a hit again with a cover by Bing Crosby and The Andrews Sisters.

Biography
Born in Jacksonville, Texas, United States, Dexter owned a bar in the 1930s and helped popularize the style of country music known as honky tonk. He made his recording debut on November 28, 1936, for ARC Records. and he was probably the first artist to use the term "honky tonk" in a country song when he recorded "Honky Tonk Blues" at his first session. His self-penned hit, "Pistol Packin' Mama", became the 1943 marching chorus of the New York Yankees. The 1943 movie of the same name, made by the Republic Pictures, gave Dexter close to $250,000 in royalties. Another hit from the 1940s was "Guitar Polka", which entered Billboard's list as the "Most Played Juke Box Folk Record" for 16 weeks running in 1946. Still other hits include "So Long Pal", "Triflin' Gal", "I'm Losing My Mind Over You" and "Too Late to Worry, Too Blue to Cry."

Dexter was the first country singer to perform on Broadway, and in 1971, was inducted into the Nashville Songwriters Hall of Fame. He died on January 28, 1984, in Lewisville, Texas.

On August 21, 2010, Dexter was inducted into the Texas Country Music Hall Of Fame, located in Carthage, Texas. Other inductees that night along with Dexter were George Jones and Ray Winkler.

Following Al Dexter's death in 1984, his family discovered 50 master tapes containing studio recordings. In 2010, Al Dexter's son, Carl Wayne Poindexter, released the three-disc CD box set entitled Al Dexter's Found Masters Volume 1–3 on his independent record label, Al Dexter Estate Productions. This professionally produced collection contained digitally re-mastered studio recordings which were made by Dexter with various band line-ups and configurations.

Discography

Albums

Singles

References

Bibliography
 Peter La Chapelle, Proud To Be An Okie, University of California Press, 2007
 Tony Russell, Country Music Originals: The Legends and the Lost, Oxford University Press, 2007
 Tony Russell, Bob Pinson, Country Music Records: A Discography 1921–1942, Oxford University Press, 2004

External links
Archived Al Dexter Website
obituary for Al Dexter's son Carl Wayne
obituary for Al Dexter's son-in-law Leon Dudley

1905 births
1984 deaths
American male singer-songwriters
American country singer-songwriters
People from Jacksonville, Texas
King Records artists
Vocalion Records artists
Ekko Records artists
Singer-songwriters from Texas
20th-century American singer-songwriters
Country musicians from Texas
20th-century American male singers

Al Dexter


Ekomuzej batana je ekomuzej u Rovinju. Otvoren je 2004. godine kao prvi ekomuzej u Hrvatskoj. Smješten je pored rovinjskog velikog mola, na adresi Obala Pina Budicina 2.

Predstavlja poseban način upravljanja baštinom u rukama lokalne zajednice. Posvećen je ribarskoj brodici batani i lokalnoj zajednici koja ju je prepoznala kao svoj baštinski simbol. Batana je najrasprostranjenije tradicionalno plovilo u Rovinju i ona zrcali kontinuitet lokalne materijalne i nematerijalne pomorske i ribarske baštine, ali i kontinuitet svakodnevnog života domaćeg stanovništva. Od 2004. do 2012. stručna voditeljica ekomuzeja bila je Dragana Lucija Ratković Aydemir.

U muzejskom postavu može se naći podatke o povijesti batane i načina života ribara i njihovih obitelji, drveni kostur batane, stare ribarske alate, snimku izrade nove batane, video priču, publikacije i ostalo.

Osnovne sastavnice i područja djelovanja muzeja su:
 Kuća o batani – interpretacijski i dokumentacijski centar (otvoren 2004.)
 Spacio Matika – rovinjska inačica konobe, prostor živog doživljaja gastronomske, jezične i glazbene nematerijalne baštine Rovinja (otvoren 2006.)
 Mali škver – mjesto njegovanja, očuvanja i prenošenja nematerijalne baštine gradnje batane, upisane na Listu nematerijalne baštine RH (otvoren 2005.)
 Rovinjska regata tradicionalnih barki i brodica s oglavnim i latinskim jedrom – manifestacija koja slavi i čuva znanja i vještine tradicionalnog načina jedrenja s oglavnim i latinskim jedrom. Prva je održana 2005. godine.

Ministarstvo kulture Republike Hrvatske službeno je predložilo projekt Očuvanje nematerijalne baštine Rovinja kroz Ekomuzej batana za upis na UNESCO-ovu svjetsku listu najboljih projekata očuvanja nematerijalne baštine u 2015. godini. Prijedlog je 2016. prihvaćen te je upisan u UNESCO-ov Registar najboljih praksi očuvanja nematerijalne kulturne baštine svijeta kao prvi hrvatski projekt u spomenutom Registru.

Ekomuzej batana je aktivan cijele godine a ljeti je program intenzivniji. Organiziraju stručne skupove, sudjeluju u međunarodnih projektima u svrhu suradnji oko rada na zaštite i očuvanja baštine. Zadaća muzeja je producirati didaktičke materijale, održavati radionice u školama i informirati mlade o tome što je nematerijalna baština i zašto je važna njezina zaštita.

Izvori

Vanjske poveznice
Službene stranice
Facebook stranica

Rovinj
Muzeji u Hrvatskoj

Ekomuzej batana


41450 Medkeff este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
41450 Medkeff este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Anza, California de Michael Collins (astronom) și Minor White (astronom). Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,39 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 2,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 41001-42000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

41450 Medkeff


Prof. dr. sc. Marko Pranjić (Globarica, BiH, 27. ožujka 1950.) je redoviti profesor u trajnom zvanju, doktor odgojno obrazovnih znanosti, diplomirani teolog, hrvatski pedagog, didaktičar i metodičar. Bio je voditelj (dekan) Hrvatskih studija od 2003. do 2008. godine. Trenutačno je član ERS-a (Ekspertne radne skupine za kurikularnu reformu) od travnja 2018. godine.

Životopis
Godine 1970. upisao je studij teologije na Katoličkom bogoslovnom fakultetu u Zagrebu, završio ga je na Pontificia Facoltà teologica dell'Italia Meridionale (Studio salesiano) u Napulju 1974. Te godine upisuje studij edukacijskih znanosti na Pontificia Università Salesiana, Facoltà delle Scienze dell'Educazione u Rimu gdje je stekao akademske stupnjeve iz odgojno obrazovnih znanosti: baccalaureus, magister i doctor (od 1976. do 1982.). Zbog teme doktorske disertacije boravio je dvije godine u Njemačkoj (Philosophisch-theologische Hochschule der Salesianer don Boscos) gdje je i napisao svoju disertaciju na njemačkom, a obranio 1982. na talijanskom jeziku. Istovremeno je i na istoj visokoškolskoj ustanovi završio i studij  filmologije (1976.) kojega je počeo pohađati već kao student teologije.

Nakon završetka svoje formacije u inozemstvu što je sve skupa trajalo 12 godina, vraća se u domovinu te postaje urednikom časopisa  Kateheza (1983. – 1993.), ravnateljem Katehetskog salezijanskog centra i ravnateljem Salesianuma - instituta za religijsku pedagogiju i katehetiku te urednikom mnogih stručnih i znanstvenih nizova knjiga s područja pedagogije, didaktike, metodike, teologije, a istovremeno se angažira i u sveučilišnoj nastavi.

Od 1985. do 1995. član je Vijeća Hrvatske biskupske konferencije za katehizaciju, a od 1992. do 1997. bio je viši savjetnik za srednjoškolski vjeronauk u RH. Od 1993. do 1997. obnašao je dužnost člana Consiglio internazionale per la catechesi (COINCAT) Kongregacije za nauk vjere u Rimu. Godine 1995. postao je članom Arbeitsgemeinschaft der katechetischen Dozenten te članom Forum internazionale dell'insegnamento della religione koji okuplja predstavnike pojedinih nacionalnih katehetskih vijeća.

Nastavna djelatnost i funkcije
Godine 1995. počinje predavati na Pedagogijskim znanostima  Filozofskog fakulteta Sveučilišta u Zagrebu, Teološkom fakultetu Matija Vlačić Ilirik te Evanđeoskom teološkom fakultetu u Osijeku (religijska pedagogija i katehetika). Iste godine angažira se oko osnivanja Hrvatske akademije odgojnih znanosti i postaje njenim članom te predsjednikom Društva metodičara. Pedagogijske znanosti Filozofski fakultet Sveučilišta u Zagrebu bira ga za redovitog profesora (1997.) Po zasnivanju radnog odnosa na Hrvatskim studijima Sveučilišta u Zagrebu, organizira i izvodi nastavu vezanu za nastavničku naobrazbu u sklopu čega predaje pedagogiju, didaktiku i metodiku te brine za studentsku nastavnu praksu i hospitacije.

Godine 2003. Znanstveno-nastavno vijeće Hrvatskih studija Sveučilišta u Zagrebu bira ga najprije za obnašatelja dužnosti voditelja Hrvatskih studija, nakon čega, po imenovanju rektora, postaje i obnašateljem dužnosti predsjednika Stručnog vijeća Hrvatskih studija. Promjenom Pravilnika Hrvatskih studija, Znanstveno-nastavno vijeća HS bira Pranjića za  voditelja (dekana) HS i predsjednika Stručnog vijeća za razdoblje od 2004. do 2006., a potom i od 2006. do 2008. 2005. izabran je za redovitog profesora (trajno zvanje) na Hrvatskim studijima Sveučilišta u Zagrebu; od 2005.do 2008. članom Senata Sveučilišta u Zagrebu, članom Vijeća društveno humanističkog područja, članom Matičnog odbora edukacijskih znanosti RH. Od 2005. do 2014. bio je pročelnik, odnosno obnašatelj dužnosti pročelnika Odjela edukacijskih znanosti i nastavničke naobrazbe Hrvatskih studija.

Programi i projekti
Izradio je program nastavničke naobrazbe HS te je napisao silabuse za njegove obvezne i mnoge izborne predmete. Osmislio je i realizirao dva znanstveno-istraživačka projekta preko kojih je više od deset znanstvenih novaka zasnovalo radne odnose za mnoga područje Hrvatskih studija i s kojih je doktoriralo njih desetoro te se objavilo nekoliko znanstvenih monografija i na desetke znanstvenih i stručnih radova.

Također je sa svojim suradnicima osmislio i napisao program dodatne nastavnučke naobrazbe za stjecanje pedagoških kompetencija (PPDMN) kojega je do sada pohađalo preko 300 studenata te završilo u hrvatskim odgojno-obrazovnim ustanovama kao nastavnici.

Privatni život
Oženjen i otac troje djece.

Nagrade i priznanja

 Zlatna medalja sveučilišta Università Pontificia Salesiana u Rimu (1982.)
 Nagrada Ivan Filipović (za srednje školstvo – popularizacija znanosti) (1992.)
 Priznanje za važan doprinosu promicanju i unapređivanju rada Hrvatskih studija (2012.)
 Državna nagrada za životno djelo "Ivan Filipović" za promicanje padoške teorije i prakse (2017).
 Spomen-medalja u znak zahvalnosti i priznanja za doprinos razvitku i napretku Sveučilišta u Zagrebu (2020.)

Djela (izbor)

 Christus als Mittelpunkt der Glaubensverkündigung nach Josef Andreas Jungmann (1983),
 Relligijskopedagoško-katehetski leksikon (priredio) (1991),
 Jeka duše: vjeronaučni udžbenik za prvo godište srednjih škola (1992),
 Zov slobode: vjeronaučni udžbenik za drugo godište srednjih škola /suautor/ (1992),
 Na izvorima: vjeronaučni udžbenik za treće godište srednjih škola (1993)
 Životu ususret: vjeronaučni udžbenik za četvrto godište srednjih škola /suautor/ (1993).
 Srednjoškolski vjeronauk u Republici Hrvatskoj (1994),
 Religijska pedagogija: naziv, epistemologija, predmet i omeđenje (1997),
 Metodika vjeronaučne nastave. Teorijske osnove i praktični modeli (1997),
 Nastavna metodika: teorija, oblici, metode, sredstva, pomagala (1999)
 Psihologija religioznog ponašanja. Propedeutika, povijest, klasici (2000),
 Pedagogija. Suvremena stremljenja, naglasci, ostvarenja (2001),
 Antropologija: filozofsko-biblijsko-teološki aspekt (elektroničko izdanje) (2004),
 Didaktika: povijest, osnova, profiliranje, postupak (2005),
 Nastavna metodika u riječi i slici (2013),
 Na iskonima europskoga odgoja. Telemah kao odgajanik (2013.),
 Odgoj u vrijeme antike: starogrčki, starorimski i ranokršćanski odgoj i obrazovanje (2020).
 Odgoj u vrijeme antike: Grčka, Rim, rano kršćanstvo (elektroničko izdanje)

Izvori

Bibliografija
 Hrvatska znanstvena bibliografija (CROSBI): http://bib.irb.hr/lista-radova?autor=175271
 Tko je tko u hrvatskoj znanosti: http://tkojetko.irb.hr/znanstvenikDetalji.php?sifznan=5090&podaci=biografija

Hrvatski rimokatolički teolozi
Hrvatski pedagozi

Marko Pranjić


බටහිර කොළඹ මැතිවරණ බලප්‍රදේශය  ජූලි  1977 සහ පෙබරවාරි 1989 අතරතුර  ශ්‍රී ලංකාවෙහි  මැතිවරණ බලප්‍රදේශ අතුරින් එකක් විය. මෙම මැතිවරණ බලප්‍රදේශය නම් ලද්දේ  බස්නාහිර පළාතේ  කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයේ,  කොළඹ නගරය අනුව යමිනි . 1977 ජූලි හිදී මෙම දිස්ත්‍රික්කය තනන ලද්දේ දකුණු කොළඹ මැතිවරණ බලප්‍රදේශය නැගෙනහිර කොළඹ සහ බටහිර කොළඹ මැතිවරණ කොට්ඨාශයන් ලෙසින් බෙදා වෙන් කිරීමෙනි. ශ්‍රී ලංකාවේ 1978 ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව විසින්   පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන් තෝරා පත්කර ගැනුම සඳහා සමානුපාතික නියෝජන මැතිවරණ ක්‍රමය හඳුන්වාදෙන ලදි . එවිට පැවැති බොහෝ දුරට  ඒක-මන්ත්‍රී මැතිවරණ බලප්‍රදේශ වූ බලප්‍රදේශ 160 වෙනුවට බහු-මන්ත්‍රී මැතිවරණ බලප්‍රදේශ 22 ක් ඇති කරන ලදි. සමානුපාතික නියෝජනය යටතේ පැවැත්වුණු පළමු මැතිවරණය වන 1989 මහා මැතිවරණයේදී  බටහිර කොළඹ මැතිවරණ බලප්‍රදේශය වෙනුවට  කොළඹ බහු-මන්ත්‍රී මැතිවරණ බලප්‍රදේශය  ආදේශ කරනු ලදුවත් බහු-මන්ත්‍රී මැතිවරණ බලප්‍රදේශය තුළ ඡන්ද බලප්‍රදේශයක් ලෙස බටහිර කොළඹ දිගටම පවතියි.

1977 පාර්ලිමේන්තු මහා මැතිවරණය
21 ජූලි 1977 දිනදී පැවැත්වුණු  අටවන පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයෙහි මෙම මැතිවරණ බලප්‍රදේශය සඳහා ප්‍රතිඵල:

ආශ්‍රිත

ශ්‍රී ලංකාවේ පැරණි මැතිවරණ බලප්‍රදේශ
 කොළඹ දිස්ත්‍රික්කය

බටහිර කොළඹ මැතිවරණ බලප්‍රදේශය


Dijital veri
 Dijital kitap veya e-kitap
 Dijital imza
 Dijital illüstrasyon
 Dijital sanat

Dijital


Terry Albritton (eigentlich Terence Hillary Albritton; * 14. Januar 1955; † 1. September 2005 in Phnom Penh) war ein US-amerikanischer Kugelstoßer.

1975 gewann er Bronze bei den Panamerikanischen Spielen in Mexiko-Stadt.

Zu Beginn der Saison 1976 verbesserte er den Weltrekord von Al Feuerbach aus dem Jahr 1973 um drei Zentimeter auf 21,85 m, verpasste jedoch als Vierter der US-Trials die Teilnahme an den Olympischen Spielen in Montreal.

Beim Leichtathletik-Weltcup 1977 wurde er Vierter.

1976 und 1977 wurde er US-Meister im Freien, 1974 und 1976 in der Halle. Für die University of Hawaii startend wurde er 1976 NCAA-Hallenmeister, für die Stanford University startend 1977 NCAA-Meister. Außerdem wurde er 1977 französischer Meister.

Nachdem er 14 Jahre als Lehrer und Trainer an der St. Anthony High School in Maui tätig war, zog er 2004 nach Südostasien, wo er sich mit schriftstellerischen Projekten befasste. Er starb im Alter von 50 Jahren an einem Herzanfall.

Persönliche Bestleistungen

 Kugelstoßen: 21,85 m, 21. Februar 1976, Honolulu
 Halle: 21,50 m, 4. Februar 1977, Inglewood

Weblinks

 Ex-'Bow won NCAA shot put, Nachruf im Honolulu Advertiser, 1. Oktober 2005
 Terry Albritton 1955–2005: Shot putter pushed past boundaries, Nachruf von John Crumpacker im San Francisco Chronicle, 6. Oktober 2005

Kugelstoßer (Vereinigte Staaten)
Teilnehmer an den Panamerikanischen Spielen (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Mann
Geboren 1955
Gestorben 2005

Terry Albritton


Karma dövüş sanatları (mixed martial arts, MMA), tarafların karşılaşmalarda üstünlük sağlamak için her türlü dövüş sanatı tekniğinden faydalanabildiği dövüş sporu. En çok tanınan karma savaş sanatları organizasyonları; Ultimate Fighting Championship ve Pride Fighting Championship'tir.

Tarihçe

MÖ 648'de Antik Yunan'da yapılan Olimpiyat Oyunları arasında Pankreas (Pankration) adında bir spor da katılmıştı. Pankration kelimesi Yunanca'daki her şey, tüm anlamına gelen "Pan" ile güçler anlamına gelen "kratos" kelimesinden türetilmişti ve Helenik boks ile güreşin karmasıydı. Karşılaşmalarda yalnızca iki kural vardı; biri ısırmamak diğeri gözlere zarar vermemekti. Karşılaşmalar taraflardan birinin bilincini kaybetmesi veya yenilgiyi kabul etmesiyle bitirilirdi fakat bazen de müsabıklardan birinin veya ikisinin ölümüyle son bulurdu. Kullanılan teknikler arasında yumruklar, eklem kilitleri, fırlatmalar, dirsek ve diz vuruşları ve tekmeler bulunurdu.

Büyük İskender pankreasçıların silahsız dövüşteki yetenekleri yüzünden askerlerini onlar arasından seçerdi. MÖ 326'da Hindistan'ı işgal ettiğinde beraberinde çok sayıda pankreasçı da bulunmaktaydı. İnanışa göre pek çok asya savaş sanatının doğuşu da bu döneme denk gelmektedir. Pankreas günümüzde karma savaş sanatları olarak bilinen şeyin de ilk kayıtlı formunu oluşturmaktadır.

Yunanıstan'daki pankreasın düşüşü Roma İmparatorluğunun doğuşuyla aynı zaman dilimine denk gelmektedir. Diğer dövüş sporları pankreasın önüne geçmiş ve Batı'da güreş ve boks hakim duruma geçmişti. Bu durum yüzyıllarca böyle devam etmiş ve Rio de Janeiro'da (Brezilya) ilk kez 1925 yılında karma savaş sanatları uygulanmaya başlamıştı.

1801 yılında George Gracie İskoçya'dan Brezilya'ya göç etmiş ve kuzeydoğu Brezilya'nın Para bölgesinde yaşamaya başlamıştı. Aynı bölgeye 1900'lerin başlarında Japon Mitsuyo Maeda da göç etmişti. Maeda bölgede kurulan kolonide Japon hükûmetinin temsilcisiydi ve Graice'nin soyundan gelen Gustão ile yakın arkadaş olmuşlardı.

Maeda aynı zamanda tanınmış bir Judo şampiyonuydu ve onun oğlu Carlos'a Judo'yu öğretmeye başlamıştı. Maeda Japonya'ya döndükten sonra Carlos çalışmalarına devam eder ve kardeşine de öğrendiği sanatı öğretmeye başlar ancak Carlos bu sanata öğrendiği diğer savunma sanatından unsurları da eklemeye başlar. Carlos ve kardeşi Helio Bölgenin Karate okullarının temcilcilerinin, profesyonel boksörlerin, Capoeiracıların ve diğer sanatçılarının katıldığı Antik Yunan'daki Pankreas karşılaşmalarını andıran Vale-Tudo karşılaşmalarına katılırlar. Helio Gracie bu karşılaşmalarda karşısına çıkan Japon dövüşçüleri, boksörleri ve güreşçileri yenilgiye uğratır.

Vale-Tudo karşılaşmaları Amerika'ya da taşınır. Gracie kardeşlerden Rorion, Tayland'a yaptığı gezilerde gizli karma dövüş karşılaşmalarına şahit olmuş olan Art Davie ve Semaphore Entertainment Group'in (SEG) başkanlığını yapmış olan Bob Meyrowitz Ultimate Fighting Championship'i kurmuşlardır.

Kilo kategorileri, zaman veya raund kısıtlaması ve güvenlik ekipmanı bulunmayan bu karşılaşmalarda dövüşçülere sadece göz oyma, ısırma, balık kancası kullanmalarına izin verilmemekte ve dövüşler hakemin durdurması, Knock out veya sözlü veya işaretle bildirilen teslimiyet ile sona erdirilmektedir.

Ultimate Fighting Championship dışında farklı karma savaş sanatları müsabakaları da bulunmaktadır.

Dış bağlantılar
 Chi Kung Tao / Kulelkavido  Founder of Yüksel Yılmaz from Turkey; Turkish Fight System, fundamentally Jeet Kune Do
 Mixed Martial Arts MMA CANADA
 Mixed Martial Arts: Ultimate Sport, or Ultimately Illegal?
 Karma Savaş Sanatları (MMA) Karşılaşması (Vidyo)

Karma dövüş sanatları


التسلسل الزمني لتاريخ اليمن، يتضمن التغييرات القانونية والإقليمية الهامة والأحداث السياسية في اليمن ودولها السابقة.

للاطلاع على تفاصيل هذه الأحداث انظر تاريخ اليمن. انظر أيضا قائمة ملوك اليمن وقائمة أئمة اليمن ورؤساء اليمن.

القرن 25 قبل الميلاد

القرن 24 قبل الميلاد
كانت ملكة الحبشة في ذلك الزمان هي الملكة جيرساموت هنديكه

القرن 23 قبل الميلاد

القرن 21 قبل الميلاد

القرن 20 قبل الميلاد

القرن 19 قبل الميلاد

القرن 17 قبل الميلاد
بدء مملكة ديدان أو مملكة ددن وهي مملكة عربية قديمة أقامتها قبائل معينية من ثمود في مدينة الحجر والعلا وواحة ديدان

القرن 16 قبل الميلاد

القرن 12 قبل الميلاد

القرن 11 قبل الميلاد

القرن التاسع قبل الميلاد

القرن الثامن قبل الميلاد

القرن السابع قبل الميلاد

القرن السادس قبل الميلاد

القرن الخامس قبل الميلاد

القرن الرابع قبل الميلاد

القرن الثاني قبل الميلاد

القرن الأول قبل الميلاد

بعد الميلاد

 القرن: 1 2345678- 9 - 10 - 11 - 12 - 13 - 14 - 15 - 16 - 17 - 18 - 19 - 20 - 21

القرن الأول

القرن الثاني

القرن الثالث

القرن الرابع

القرن الخامس

القرن السادس

القرن السابع

القرن التاسع

القرن الثاني عشر

القرن الثالث عشر

القرن السادس عشر

القرن السابع عشر

القرن التاسع عشر

القرن العشرين

القرن الحادي والعشرين

انظر أيضاً
 تاريخ اليمن
 جنوب العربية

مراجع
 النص الأصلي من الولايات المتحدة دولة قسم بلد الدراسة
 (1): داوم، جورج (محرر): اليمن-3000 سنة من الفن والحضارة في «العربية السعودية فيليكس». انسبروك/فرانكفورت ماين/أمستردام [1988]. ص & nbsp; 53–4.
 تاريخ اليمن
 تاريخ قحطان
 «الفترة الزمنية من تاريخ الفن» من العربية السعودية بما في ذلك اليمن (متحف المتروبوليتان للفنون).
 «بالسد» في مأرب
 نستر داس يمين (الألمانية)
 Geschichte des يمين (الألمانية)
 تاريخ اليمن

تاريخ اليمن
تسلسل زمني حسب البلد
سنوات في اليمن

خط زمني لتاريخ اليمن


رحلة حب فيلم سوري يشارك فية حسن يوسف وشمس البارودي وسامية الجزائري ورفيق السبيعي وزياد مولوي ومجموعة من الفنانين السوريين المميزين .

بطولة وتمثيل

 حسن يوسف
 شمس البارودي
 سامية الجزائري
 إغراء
 سامية الجزائري
 رفيق السبيعي
 زياد مولوي
 نبيلة النابلسي
 ياسين بقوش
 ملك سكر

مراجع

وصلات خارجية

أفلام حسن يوسف
أفلام شمس البارودي
أفلام سورية إنتاج سنة 1972

رحلة حب (فيلم 1972)


Die Federação Portuguesa de Desportos no Gelo (FPDG, dt.: Portugiesischer Eissportverband) ist der nationale Sportverband für Wintersport und Eissport. Sie organisiert in Portugal die Sportarten Eishockey, Skilanglauf, Curling, Ski Alpin, Eiskunstlauf, Eisschnelllauf und Snowboard. Sie hat ihren Sitz in Barcarena im Kreis Oeiras, nahe der Hauptstadt Lissabon.

Der Verband wurde 1998 in Lissabon gegründet. Aktueller Präsident ist Mauricio de Oliveira Xavier.

Eishockey
Der Verband wurde am 13. Mai 1999 in die Internationale Eishockey-Föderation (IIHF) aufgenommen. Er gehört zu den assoziierten Mitgliedern der IIHF und hat daher in deren Vollversammlung kein Stimmrecht.

Die FPDG führt Stand 2021 94 aktive Spieler, davon 17 Frauen und 20 Jugendspieler. Sie kümmert sich um die Durchführung der Spiele der portugiesischen Eishockeynationalmannschaft sowie der portugiesischen Eishockeyliga.

Weblinks
 Website des Verbands (portugiesisch)
 Portugal auf der Webseite der IIHF (englisch)

Portugal
Verband
Sport (Oeiras)
Desportos no Gelo
Gegründet 1998
Sportverband (Portugal)
Organisation (Oeiras)
Portugal


Kiril Nikolow (; * 6. November 1982 in Russe) ist ein bulgarischer Orientierungsläufer.

Nikolow übte als Jugendlicher viele Sportarten aus, entschied sich aber im Alter von 17 Jahren für den Orientierungslauf. Bei seinen ersten Weltmeisterschaften 2003 in der Schweiz belegte er die Ränge 12. und 15. In den folgenden Jahren blieb er bei internationalen Meisterschaften eher im Mittel- und Hinterfeld, konnte aber ab und zu bei anderen Läufen, unter anderem bei der Tiomila 2005 seine Klasse unter Beweis stellen. 2007 kam er bei den Weltmeisterschaften erstmals unter die ersten zehn, 2009 wurde er WM-Sechster im Sprint und 2010 EM-Sechster auf der Langdistanz. Seine erste Medaille gewann er schließlich bei den Europameisterschaften 2012 in Schweden, als er hinter dem Schweden Jonas Leandersson Zweiter wurde.

Nikolow lief international für die Vereine Stora Tuna IK aus Schweden, Halden SK aus Norwegen und Kalevan Rasti aus Finnland. 2010 gewann er mit Halden die Jukola. 2011 und 2012 lief er für Kalevan Rasti und gewann dabei 2012 erneut die Jukola.

Platzierungen

Weblinks
 Kiril Nikolov World of O Runners
 Persönlicher Blog (bulgarisch)

Orientierungsläufer (Bulgarien)
Bulgare
Geboren 1982
Mann

Kiril Nikolow


Titlul de Erou al Republicii Socialiste România a fost cea mai înaltă distincție a Republicii Socialiste România.  Acesta a avut drept model titlul de Erou al Uniunii Sovietice, cea mai înaltă distincție din Uniunea Sovietică.

Această distincție a fost acordată pentru prima dată în 1971 secretarului general al Partidului Comunist Român și președintelui Consiliului de Stat al RSR Nicolae Ceaușescu "pentru activitate îndelungată în mișcarea revoluționară și aportul deosebit la eliberarea țării și edificarea orînduirii socialiste, pentru înalta contribuție pe care o aduce în fruntea partidului și a statului, la cauza victoriei socialismului și a păcii, la elaborarea și înfăptuirea politicii interne și externe, la dezvoltarea prieteniei trainice cu toate țările socialiste și a colaborării internaționale cu toate popoarele lumii, cu prilejul celei de-a 50-a aniversări a Partidului Comunist Român".

Lista destinatarilor (parțial)
 Nicolae Ceaușescu (secretarul general al PCR, președintele RSR) - 1971, 1978 și 1988
 Ion Gheorghe Maurer (prim-ministru al RSR) - 1972
 Iosip Broz Tito (președintele RSF Iugoslavia) - 1972
 Juan Perón (președintele Argentinei) - 1974
 Elena Ceaușescu (prim-viceprim-ministru al RSR, soția lui Nicolae Ceaușescu) - 1981
 Dumitru Prunariu (cosmonaut român, primul român care a zburat în Cosmos) - 1981
 Leonid Popov (cosmonaut sovietic, membru al echipajului Soiuz-40, alături de Dumitru Prunariu) - 1981

Note

Republica Socialistă România
Ordine, decorații și medalii ale României

Erou al Republicii Socialiste România


Andrei Rohețki (n. 18 noiembrie 1985, Piatra Neamț) este un fotbalist român, care evoluează pe postul de portar, fiind, în prezent, liber de contract.

Legături externe

Fotbaliști români
Sportivi români în viață
Fotbaliști ai Rapid CFR Suceava
Fotbaliști ai FC Ceahlăul Piatra Neamț

Andrei Rohețki


O Convento de Santa Catarina de Sena foi um convento feminino dominicano fundado em 1547 e situado na freguesia de Santo Antão em Évora. Foi encerrado em 13 de Novembro de 1882 devido à extinção das Ordens Religiosas. Foi mais tarde demolido e o seu recheio disperso pelo Museu de Évora, pelo Tesouro da Sé de Évora e pela Biblioteca Publica de Évora.

Edifícios monásticos de Évora
Edifícios monásticos dominicanos de Portugal
Santo Antão (Évora)

Convento de Santa Catarina (Évora)


عشق آباد 2 أو أخبار عشق آباد في شؤون الحب والوداد 2  مسرحية تونسية من إخراج خولة الهادف وإنتاج التياترو عام 2008.

المراجع

مسرحيات تونسية

عشق آباد 2 (مسرحية)