The Desert Song é um filme musical estadunidense de 1943, do gênero aventura, dirigido por Robert Florey, e estrelado por Dennis Morgan e Irene Manning. O roteiro de Robert Buckner foi baseado no livro e peça teatral homônimos de 1926, de Oscar Hammerstein II, Otto A. Harbach, Frank Mandel e Laurence Schwab.

Esta versão do filme foi, como a versão de 1929, quase nunca vista após sua liberação original devido a problemas de conteúdo e direitos autorais, o que tornou o filme difícil de ser encontrado ou visto. Em 2014, foi remasterizado, restaurado e lançado em DVD pela Warner Brothers.

O filme é mais sofisticado tecnicamente do que o filme anterior devido ao seu grande orçamento e avanços no som e na cor. Essa é a primeira versão do filme a ser feita em um Technicolor de três fitas completas. Essa versão tenta aplicar a Segunda Guerra Mundial nos tópicos do filme, fazendo com que o herói fora-da-lei com uma dupla identidade lute contra os nazistas e os rifenhos. Como no filme de 1953, o nome do herói é alterado para El Khobar, em vez de Red Shadow.

A música tema do filme é talvez o único caso em que uma opereta teatral da década de 1920 foi atualizada para refletir as preocupações atuais da década de 1940. De fato, o Escritório de Informação de Guerra dos Estados Unidos adiou o lançamento do filme por um ano devido às mudanças nas posições políticas da França de Vichy. Mesmo assim, a produção foi bem comercialmente, se tornando o filme de maior bilheteria da Warner Brothers naquele ano.

Sinopse
No Marrocos, em 1939, os esforços do marroquino Caid Yousseff (Victor Francen) para construir uma ferrovia particular em Dakar são continuamente interrompidos por ataques dos nativos rifenhos, sob a liderança do misterioso El Khobar (Dennis Morgan), que na verdade é o estadunidense Paul Hudson, um veterano da Guerra Civil Espanhola. Quando Johnny Walsh (Lynne Overman), um jornalista estadunidenses em Marrocos, tenta tornar os ataques públicos, seus esforços são bloqueados pelo censor francês. Algum tempo depois, um ataque liderado por El Khobar libera os rifenhos, que foram forçados a trabalhar no deserto construindo a ferrovia, e destrói o que já estava construído.

Os capangas de El Khobar também capturam Tarbouch (Marcel Dalio), um nativo que ajudou a escravizar os rifenhos. Mais tarde, Paul, que também é um pianista, informa à cantora francesa Margot (Irene Manning) que os rifenhos se opõem a Yousseff, mas não à França. No dia seguinte, Yousseff se reúne com o Coronel Fontaine (Bruce Cabot), que é seu parceiro no negócio ferroviário financiado pelo governo nazista.

Quando os soldados chegam ao café, todos os árabes já sumiram. Mais tarde, Paul descobre que alguns rifenhos capturados estão sendo torturados e planeja o resgate. Como Margot é amiga de Fontaine, Paul a convida para o deserto, onde planeja interrogá-la, e ela descobre que ele é El Khobar. Depois de passar o dia com os rifenhos, Margot se converte à causa e concorda em ajudar Paul, por quem se apaixonou. Como El Khobar, Paul entrega uma mensagem a Yousseff, oferecendo-se para trocar Tarbouch pelos rifenhos capturados.

Elenco
 Dennis Morgan como Paul Hudson / El Khobar
 Irene Manning como Margot
 Bruce Cabot como Coronel Fontaine
 Lynne Overman como Johnny Walsh
 Gene Lockhart como Père FanFan
 Faye Emerson como Hajy
 Victor Francen como Caid Yousseff
 Curt Bois como François
 Jack La Rue como Ten. Bertin
 Marcel Dalio como Tarbouch
 Cee Pee Johnson como Baterista (não-creditado)

Recepção

Bilheteria
O filme foi o filme de maior sucesso da Warner Bros. naquele ano, arrecadando US$ 2.561.000 nacionalmente e US$ 2.034.000 no exterior, totalizando US$ 4.595.000 mundialmente.

Prêmios e indicações

Filmes dos Estados Unidos de 1943
Filmes baseados em peças de teatro
Filmes musicais da década de 1940
Filmes musicais dos Estados Unidos
Filmes de aventura da década de 1940
Filmes de aventura dos Estados Unidos
Filmes dirigidos por Robert Florey
Filmes da Warner Bros.
Filmes baseados em obras de autores dos Estados Unidos
Filmes ambientados em Marrocos
Filmes ambientados em desertos
Filmes baseados em operetas
Regravações de filmes
Filmes em língua inglesa

The Desert Song (1943)


La 6-piruvoiltetrahidropterina sintasa (PTS) () es una enzima que cataliza una eliminación del grupo trifosfato y una reacción redox intramolecular en su sustrato.

 7,8-dihidroneopterina-3'-trifosfato  6-piruvoil-5,6,7,8-tetrahidropterina + trifosfato

Esta enzima participa en la síntesis de la tetrahidrobiopterina (BH4) a partir de GTP conjuntamente con las enzimas sepiapterina reductasa () y GTP ciclohidrolasa I (). La tetrahidrobiopterina es un cofactor esencial de las hidrolasas de aminoácidos aromáticos: triptófano hidroxilasa (), fenilalanina hidroxilasa () y tirosina hidroxilasa ().

Se presenta como homohexámero formado por dos homotrímeros colocados cara a cara. El sitio activo está en la interfaz entre dos subunidades. El aceptor de protones cisteína está situado en una subunidad y el sistema de transmisión de carga en la otra subunidad. Como cofactor utiliza un ion zinc por subunidad. La enzima requiere para tener la máxima actividad la fosforilación del residuo Ser-19.

Los defectos en PTS son causa de hiperfenilalaninemia por deficiencia en BH4 tipo A, llamada también deficiencia en PTS. Es un desorden autosomal recesivo caracterizado por una reducción de los neurotransmisores dopamina y serotonina. También se caracteriza por síntomas neurológicos severos.

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de la base de datos ExPASy.
 Ficha de la base de datos UniProtKB.

EC 4.2.3
Proteínas con cinc

6-piruvoiltetrahidropterina sintasa


Juno kan have flere betydninger:
Juno - en gudinde fra romersk mytologi.
Juno (rumsonde) - en rumsonde opsendt for at udforske Jupiter.
Juno (film) - en canadisk dramakomediefilm fra 2007.
(3) Juno - en asteroide.

 Se også
Juno Award - en canadisk prisuddeling.
Juno Beach - en landgangsstrand under D-dag.

Juno (flertydig)


Charles Stuart Forbes fue un oficial de la Royal Navy que combatió en la Guerra de Crimea y tuvo un destacado papel en la llamada Cuestión Christie, grave conflicto que llevó a la ruptura de relaciones diplomáticas entre el Imperio de Brasil y Gran Bretaña.

Biografía
Charles Stuart Forbes fue promovido al rango de teniente el 13 de marzo de 1848 y el 16 de marzo de 1855 recibió su primer mando, el de la cañonera a vapor HMS Redwing, con la que sirvió en apoyo del navío HMS Nile en el teatro de operaciones del Mar Báltico.

El 26 de febrero de 1858 fue ascendido a comandante.
Los siguientes dos años viajó por Europa y escribió tres libros: Iceland, its volcanoes, geysers and glaciers, The campaign of Garibaldi in the Two Sicilies y A standing navy: its necessity and organization.

El 9 de agosto de 1861 fue puesto al mando del sloop HMS Curlew, afectado a la estación naval del Atlántico Sur. Una de sus últimas acciones consistieron en el bloqueo del puerto de Río de Janeiro donde junto a la fragata HMS Forte, buque insignia al mando del capitán Thomas Saumarez, la balandra HMS Stromboli (comandante Arthur Robert Henry), la corbeta HMS Satellite (comandante John Ormsby Johnson) y la cañonera HMS Doterel, capturó cinco barcos que estaban anclados allí, en el punto más álgido de la llamada Cuestión Christie.

En 1862 pasó a servir como capitán del Keangsoo, buque insignia del escuadrón naval al mando de Sherard Osborn formado por el gobierno Chino para combatir a los piratas y a la Rebelión Taiping.

Bibliografía
 Foreign Office, British and foreign state papers, 1863-1864, Volumen LIV, William Ridgway, Londres, 1869
 The Brazil correspondence in the cases of the Prince of Wales and officers of the Forte, William Ridgway, Londres, 1863
 Charles Stuart Forbes, The campaign of Garibaldi in the Two Sicilies, William Blackwood&Sons, 1861
 Charles Stuart Forbes, Iceland, its volcanoes, geysers and glaciers, John Murray, 1860
 Charles Stuart Forbes, Título A standing navy: its necessity and organization, John Murray, 1861

Enlaces externos
 Charles Stuart Forbes R.N., en pdavis.nl

Oficiales de la Marina Real británica

Charles Stuart Forbes


El Departamento de Transporte de Hawái (en inglés: Hawaii Department of Transportation, HDOT) es la agencia estatal gubernamental encargada en la construcción y mantenimiento de toda la infraestructura ferroviaria, carreteras estatales; así como sus federales, locales e interestatales, y transporte aéreo del estado de Hawái. La sede de la agencia se encuentra ubicada en Honolulu, Hawái y su actual director es Glenn Okimoto.

Referencias

Enlaces externos
Sitio web oficial (en inglés)

Agencias estatales de Hawái
Carreteras de Hawái
Transporte de Hawái
Agencias estatales de transporte de Estados Unidos

Departamento de Transporte de Hawái


Bergedorf er en bydel i Bezirk Bergedorf i den tyske bystat Hamborg. Bydelen er bezirkets kulturelle og erhvervsmæssige centrum.

På en ø ligger slotsparken til Bergedorf slot, og Bergedorf har også en gammel bydel.

Bergedorf var tidligere en selvstændig by; den fik i 1275 sine byrettigheder. Fra 1420 til 31. december 1866 hørte byen under både Lübeck og Hamborg, derefter kun under Hamborg.

Geografi
Bergedorf ligger i den sydøstlige del af Hamborg, grænsende op til byerne Wentorf og Reinbek i delstaten Slesvig-Holsten. Bydelen ligger ved, og gennemløbes af, floden Bille.

Den nuværende bydel omfatter stort set den tidligere selvstændige by af samme navn. Kun de vest for Bille beliggende områder Nettelnburg, Neuallermöhe-Ost og Bergedorf-West, hørte i sin tid ikke til byområdet.

Den 1. januar 2011 blev den 1982 opståede bebyggelse Neu-Allermöhe Ost tilført den nyoprettede bydel Neuallermöhe. Ved samme lejlighed blev grænsen til bydelen Allermöhe, syd for Bergedorf, langs Bundesautobahn 25 rettet ud, hvorved bebyggelsen Alt-Nettelburg blev lagt til Bergedorf, og samtidig blev der foretaget en mindre ændring af græsen til den i vest beliggende bydel Billwerder.

Navn
Navnet Bergedorf (Bjerglandsbyen) stammer fra beliggenheden på gesten samt højdeforskellen til de nærtliggende marskområder, selv om Bergedorf ikke ligger på et rigtigt bjerg. De saksiske bosættere, der slog sig ned her formentlig allerede før år 1000, blev kaldt berger. I årenes løb, har der være anvendt flere varianter af betegnelsen, eksempelvis omkring 1162 var det Bergidorpe, samt Bergirdorpe og Bergerdorp, i 1275 Berjerdorp og i 1349 Berghdorpe.

Eksterne henvisninger

 Bydelen Bergedorfs historie
 Aktstykke fra 1420

Kilder

Bergedorf

Hamburg-Bergedorf


Beloniformes  is an order composed of six families (and about 264 species) of freshwater and marine ray-finned fish:
 Adrianichthyidae (ricefish and medakas)
 Belonidae (needlefish)
 Exocoetidae (flyingfishes)
 Hemiramphidae (halfbeaks)
 Scomberesocidae (sauries)
 Zenarchopteridae (viviparous halfbeaks)

With the exception of the Adrianichthyidae, these are streamlined, medium-sized fishes that live close to the surface of the water, feeding on algae, plankton, or smaller animals including other fishes. Most are marine, though a few needlefish and halfbeaks inhabit brackish and fresh waters.

The order is sometimes divided up into two suborders, the Adrianichthyoidei and the Belonoidei, although this clade is referred to as Exocoetoidei in the 5th edition of Fishes of the World. The Adrianichthyoidei contain only a single family, the Adrianichthyidae. Originally, the Adrianichthyidae were included in the Cyprinodontiformes and assumed to be closely related to the killifish, but a closer relationship to the beloniforms is indicated by various characteristics including the absence of the interhyal, resulting in the upper jaw being fixed or not protrusible. The Belonoidei may also be further subdivided into two superfamilies, the Scomberesocoidea and the Exocoetoidea. The Scomberesocoidea contain the Belonidae and Scomberesocidae, while the Exocoetoidea comprise the Exocoetidae, Hemiramphidae and Zenarchopteridae. However, newer evidence shows the flyingfishes are nested within the halfbeaks, and the needlefish and sauries are nested within the subfamily Zenarchopterinae of the family Hemiramphidae, which has been recognized as its own family. The sauries are also nested within the family Belonidae.

The beloniforms display an interesting array of jaw morphologies. The basal condition in the order excluding the ricefishes is an elongated lower jaw in juveniles and adults as represented in halfbeaks. In the needlefish and sauries, both jaws are elongated in the adults; the juveniles of most species develop through a "halfbeak stage" before having both jaws elongated. The elongated lower jaw is lost in adults and is lost in most juveniles in the flyingfishes and some halfbeak genera.

They are known for many commercial uses, and have about 260 different species. Beloniformes lack a complete sequence of mitogenomes. This leads to many variations in mtDNA, about 35 different ones. To understand evolution for Beloniformes and to identify the larvae, scientists will use Beloniformes to help them study this.

Timeline of genera

References

External links

Ray-finned fish orders
Ovalentaria
Taxa named by Lev Berg

Beloniformes


Bombningen af Domodedovo Internationale Lufthavn var en terroraktion gennemført 24. januar 2011 på Domodedovo Internationale Lufthavn 42 km sydøst for Moskva, Rusland. Selvmordsbomberne dræbte mindst 37 og sårede 170 hvoraf 86 måtte modtage hospitalsbehandling..

Eksplosionen ramte bagageområdet i lufthavnens internationale ankomsthal. Nogle rapporter har antydet, at eksplosionen var et selvmordsangreb. Efterforskere oplyser at eksplosionen var forårsaget af en "improviseret bombe fyldt med granatsplinter", svarende til mellem to og fem kilo TNT. Ruslands undersøgelsesleder har udtalt at eksplosionen var et terroristangreb. Efterforskerne fandt et mandligt hoved og mente det kunne være, en af selvmordsbomberne.

Referencer

Eksterne henvisninger

Terrorhandlinger i Rusland
Begivenheder i 2011

Bombningen af Domodedovo Internationale Lufthavn 2011


Augustinus Roux (* 1726 in Bordeaux; † 1. September 1776 in Paris) war ein französischer Arzt und Übersetzer.

Leben und Wirken
Roux studierte Medizin in seiner Heimatstadt Bordeaux und wurde im Jahre 1750 promoviert. Im Anschluss ging er dann nach Paris, wo er dank der Empfehlung von Montesquieu eine finanzielle Unterstützung von seiner Familie erlangen konnte. Diese war ihm verweigert worden, da er sich nicht für eine kirchliche Berufswahl entscheiden konnte.

Er lernte Englisch und übersetzte mehrere Werke in diese Sprache. Er leitete einen medizinischen Kurs und arbeitete an der Ausarbeitung der Annales typographiques und wurde darüber hinaus als Arzt an der Medizinischen Fakultät von Paris, Faculté de médecine de Paris aggregiert. Im Jahre 1762 wurde er zum Nachfolger von Charles-Augustin Vandermonde (1727–1762) dem Herausgeber des Journals der Medizin, Journal de médecine bestimmt.

Die umfangreichen Kenntnisse der Chemie führte zu seiner Ernennung zum Professor für dieses Fach an der Fakultät im Jahr 1771.

Er gab zwei Artikel in der Encyclopédie (XIII, 906, XV, 607) von Denis Diderot und Jean-Baptiste le Rond d'Alembert. Er war ein regelmäßiger Besucher von Paul Henri Thiry d'Holbachs Salon Coterie holbachique ("Holbach'sche Clique")

Werke (Auswahl)
 Annales typographiques ou Notice des progrès des connaissances humaines, Paris, 1758–1762, 10 vol, in-8°
 Histoire naturelle, chimique et médicale des corps des trois règnes de la nature
 Recherches historiques et critiques sur les différents moyens qu'on a employés jusqu'à présent pour refroidir les liqueurs, 1758, in-12
 Nouvelle encyclopédie portative ou Tableau général des connaissances humaines, 1766, 2 vol. in-8°
 Dissertation sur la nature de l'esprit de nitre dulcifié, relativement à la dissolution du mercure, 1770, in-8°.

Literatur
 Pierre Larousse: Grand Dictionnaire universel du xixe siècle, vol. 13, Paris, Administration du grand Dictionnaire universel, S. 1477.

Einzelnachweise

Mediziner (18. Jahrhundert)
Enzyklopädist (Encyclopédie)
Franzose
Geboren 1726
Gestorben 1776
Mann

Augustin Roux


Somerton Park est un quartier d'Adélaïde en Australie.

Le , la Somerton Park Beach et le  y sont situés.

L'affaire Taman Shud y a débuté.

Quartier d'Adélaïde (Australie)

Somerton Park


Choreftó, en , est un village du dème de Zagorá-Mourési, district régional de Magnésie, en Thessalie, Grèce.

Selon le recensement de 2011, la population du village compte .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Village en Thessalie

Choreftó (Magnésie)


Gomel-fylki  (Hvítrússneska: Го́мельская во́бласць, Homielskaja vobłasć, Rússneska: Гомельская область, Gomelskaya oblast) er eitt af sex fylkjum Hvíta-Rússlands.
Höfuðborgin er Gomel. Fylkið spannar 40.400 ferkílómetra.

Tilvísanir

Fylki Hvíta-Rússlands

Gomel-fylki


I dag mig i morgen dig er en dansk dokumentarfilm fra 1983, der er instrueret af Anders Lykkebo.

Handling
En debatfilm, der er blevet til i en kollektiv proces, i tæt samarbejde mellem filmholdet, patienter og personale på Dianalund Nervesanatorium. Filmen er opdelt i to afsnit. Under optagelserne til den første del var filmholdet i en periode selv 'indlagt' på sanatoriet. Filmens anden del, 2 år efter, er optagelser af de samme fem patienter, der nu er kommet hjem.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1983

Dokumentarfilm fra Danmark

I dag mig i morgen dig


Hüglin ist der Name oder Familienname folgender Personen:

 Hüglin von Schönegg, päpstlicher Heerführer und Marschall
 Balthasar Hüglin, Schweizer Baumeister und Bildhauer
 Heinz Hüglin (* 1950), deutscher Langstreckenläufer
 Johann Hüglin (Johann Heuglin, Johannes Hügelin; † 1527), evangelischer Märtyrer
 Otto Hüglin (1857–1943), badischer Geschäftsmann und Hotelbesitzer
 Willi Hüglin (1926–2013), deutscher Politiker (SPD)

Siehe auch:

 Hügelin

Hüglin


Als Koller-Pouch wird der anatomische Spaltraum zwischen Milz und linker Niere bezeichnet. Er befindet sich in der linken hinteren Axillarlinie auf Höhe der 10. und 11. Rippe.

Der Koller-Pouch ist ähnlich wie der Morison-Pouch, der sich auf der rechten Seite zwischen rechter Niere und Leber befindet, ein Raum, in dem sich in Rückenlage des Patienten sonografisch bereits geringe Mengen intraabdomineller Flüssigkeit (z. B. Blut oder Eiter) nachweisen lassen. Die Darstellung des Koller-Pouchs gehört zum Focused Assessment with Sonography for Trauma (FAST) in der Notfallmedizin.

Der Koller-Pouch ist nach dem deutschen Chirurgen Dr. med. H.-J. Koller benannt, der als Arzt auf Langeoog praktiziert.

Einzelnachweise

Körperhöhlen

Koller-Pouch


Máté Lékaj (født 16. juni 1988) er en ungarsk håndboldspiller, som spiller i MVM Veszprém KC og for Ungarns herrehåndboldlandshold.

Hans første internationale slutrunde var VM håndbold 2011 i Sverige.

Han deltog i OL 2012 i London.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Ungarn
Olympiske håndboldspillere fra Ungarn
Deltagere for Ungarn ved sommer-OL 2012
Håndboldspillere ved sommer-OL 2012

Máté Lékai


Julia Trzenko, mai cunoscută ca Julia Zenko, (n. 30 octombrie 1958, Buenos Aires) este o cântăreață și actriță argentiniană.

Premii
A câștigat premii naționale și internaționale:
 Premiul ACE
 premiul Prensario
 premiul Festibuga
 premiul Konex (1995, 2005 și 2015)

Discografie
 1983: "Vital" - PHILIPS
 1985: "Travesía del alma" - PHILIPS
 1986: "Cambios" - PHILIPS
 1987: "Crecer con todo" - PHILIPS
 1988: "Requetepillos" - PHILIPS
 1989: "El remedio es cantar" - PHILIPS
 1991: "En tiempo real" - SONY MUSIC
 1991: "Vital '91" - POLYGRAM
 1992: "Así va la vida" - COLUMBIA
 1995: "Sin rótulos" - SONY MUSIC ENTERTAINMENT ARGENTINA S.A.
 1998: "Julia de Buenos Aires" - EPSA MUSIC
 2001: "Tango por vos" - EPSA MUSIC
 2002: "Orestes"
 2004: "El Show de las Divorciadas"
 2006: "Vida mía" - SONY MUSIC ENTERTAINMENT ARGENTINA S.A.
 2009: "Canta a MARIA ELENA WALSH" - LUCIO ALFIZ PRODUCCIONES S.R.L.
 2009: "Pra Elis" - CALLE ANGOSTA DISCOS
 2013: "Mi libertad" - LUCIO ALFIZ PRODUCCIONES S.R.L.
 2017: "Nosotras" - CICLO 3

 Compilații
 1995: "Lo nuestro" - POLYGRAM
 1997: "Siempre pienso en ti" - POLYGRAM
 1997: "20 Grandes éxitos" - SONY MUSIC ENTERTAINMENT ARGENTINA S.A.
 2000: "Mis 30 mejores canciones" - SONY MUSIC ENTERTAINMENT ARGENTINA S.A.
 2003: "Los esenciales" - SONY MUSIC ENTERTAINMENT ARGENTINA S.A.
 2004: "De colección" - SONY MUSIC ENTERTAINMENT ARGENTINA S.A.
 2009: "Los elegidos" - SONY MUSIC ENTERTAINMENT ARGENTINA S.A.

Single-uri
 1984: "Travesía del alma / La rana, los grillos, los hombres" (Simple) - PHILIPS
 1985: "Quien nunca amó / No me pisen la vida" (Simple) - PHILIPS
 1986: "Me enseñaron todo mal / María siempre" (Simple) - PHILIPS
 1986: "Por otra ventana / Saliendo de mi (Simple) - PHILIPS
 1991: "Cuando un amor termina / Juntos es más fácil" (Simple) - SONY MUSIC
 1991: "Viento del sur / El breve espacio en que no está" (Simple) - SONY MUSIC
 1992: "La fuerza del amor / Dame algo de ti" (Simple) - SONY MUSIC
 1995: "Julia Zenko" (Single EP) - Temas: 1) La rosa 2) Razón de vivir 3) Angelitos negros 4) Quiero abrazarte tanto - SONY MUSIC

Filmografie

Actriță
 1986: Mesa de noticias (serial TV) - ea însăși.
 1992: Gran Hotel Casino (serial TV).
 1993: ¡Dale Loly! (film TV).

Cântăreață
 1982: Pubis angelical (interpretează cântecele din acest film, produs de Charly García).
 1989: Los espíritus patrióticos (interpretează cântecele din acest film).
 1992: Soy Gina (serial TV), în care a interpretat cântecul «La fuerza del amor».
 1995: Dulce Ana (serial TV)

Note

Nașteri în 1958
Cântărețe evreice
Evrei argentinieni
Actori argentinieni

Julia Zenko


"Intention" (em português: Intenção) é a canção que representou a Bulgária no Festival Eurovisão da Canção 2022 que teve lugar em Turim. A canção foi selecionada através de uma seleção interna a 25 de novembro de 2021. Na semifinal do dia 10 de maio, a canção não constou de entre os dez qualificados, pois terminou a semifinal em 16º lugar com 29 pontos.

Canções do Festival Eurovisão da Canção
Bulgária no Festival Eurovisão da Canção
Canções em inglês
Canções de 2021
Singles de 2021

Intention (canção de Intelligent Music Project)


Linda Kay Pennell Johnson (May 2, 1945 – February 18, 2020) was a  Republican member of the North Carolina House of Representatives, representing the state's 82nd district. She was a computer analyst from Kannapolis, North Carolina.

Johnson graduated from A.L. Brown High School, in Kannapolis, North Carolina, in 1963. She served on the Kannaspolis City Board of Education from 1992 to 2000. She was first elected in 2000, defeating Len Sossamon, who was appointed to finish Richard Lee Moore's term. While battling cancer, she suffered multiple strokes and died in February 2020, while still in office.

Electoral history

2018

2016

2014

2012

2010

2008

2006

2004

2002

2000

References

External links
 North Carolina General Assembly page

1945 births
2020 deaths
School board members in North Carolina
Republican Party members of the North Carolina House of Representatives
Women state legislators in North Carolina
People from Kannapolis, North Carolina
21st-century American politicians
21st-century American women politicians

Linda P. Johnson


Andrei Georgijewitsch Wedernikow (; * 1. September 1959 in Ischewsk; † 29. Februar 2020) war ein sowjetischer Radrennfahrer.

Sportliche Laufbahn
Wedernikow (für dessen Namen es verschiedene Schreibweisen gibt: Vedernikov, Vedernikow) hatte seinen ersten Sieg im Ausland, der Carrera Transpeninsular, einer Rundfahrt des nationalen Radsportkalenders von Mexiko (Transpeninsular-Tour) 1980, wobei er mehrere Etappen gewann. Auch in der Jugoslawien-Rundfahrt (Kroz Jugoslavija) siegte er bei zwei Tagesabschnitten und wurde Zweiter des Gesamtklassements. Im Jahr zuvor war er bereits Dritter in der Slowakei-Rundfahrt geworden. 1981 gewann Wedernikow die Straßenweltmeisterschaft der Amateure. Er war nach Sergei Suchorutschenkow der zweite Sowjetbürger, der das Straßenrennen bei einer UCI-Weltmeisterschaft gewinnen konnte. Weil er noch unbekannt war, galt sein Klub-Kamerad, Sergei Nikolajewitsch Suchorutschenkow, der 1980 bei den Olympischen Spielen die Goldmedaille gewann, als Favorit auf diesen Titel.

Wedernikow hatte seine besondere Stärke in Rundfahrten. 1981 siegte Wedernikow auch bei der Slowakei-Rundfahrt, ohne eine Etappe gewonnen zu haben. Dazu kamen Etappenerfolge in der Kuba-Rundfahrt, der Sotchi-Rundfahrt, der Tour of Britain (hier gewann er auch die Bergwertung) und der Tour de l'Avenir. In der Rheinland–Pfalz–Rundfahrt 1982 wurde er Zweiter. In der Italien-Rundfahrt für Amateure, dem Giro Ciclistico d'Italia, gewann er eine Etappe. 1985 ging er aus der UdSSR-Rundfahrt als Sieger hervor, nachdem er im Vorjahr bereits Zweiter geworden war. Mit dem Sieg in diesem Etappenrennen wurde er zugleich nationaler Meister im Etappenfahren. 1990 gewann er einen Abschnitt der Ronde de l'Isard.

Wedernikow wurde von Wiktor Kapitonow im Armeeklub SKA Kuibyschew trainiert.

Ehrungen
Nach der Weltmeisterschaft 1981 wurde er mit dem Titel Verdienter Meister des Sports ausgezeichnet.

Weblinks
 Sport-Komplett

 velorider.ru

Einzelnachweise

Radsportler (Sowjetunion)
Weltmeister (Radsport)
Sowjetbürger
Russe
Geboren 1959
Gestorben 2020
Mann

Andrei Georgijewitsch Wedernikow


Edmund Charles Blunden CBE (1 de novembro de 1896 - 20 de janeiro de 1974) foi um poeta, autor e crítico inglês. Como seu amigo Siegfried Sassoon, ele escreveu sobre suas experiências na Primeira Guerra Mundial em verso e prosa. Durante a maior parte de sua carreira, Blunden também foi revisor de publicações inglesas e acadêmico em Tóquio e depois em Hong Kong. Ele encerrou sua carreira como professor de poesia na Universidade de Oxford. Ele foi indicado para o Prêmio Nobel de Literatura seis vezes.

Referências

Ligações externas

 Finding aid to Edmund Blunden papers at Columbia University. Rare Book & Manuscript Library.
 1914-18.co.uk/blunden/
 edmundblunden.org/

 A large collection of Blunden's papers is located at the Harry Ransom Center at The University of Texas at Austin
 The Blunden Collection hosted on Oxford University's server
 Audiobook liner notes on readings by Blunden
 Edmund Blunden reading and commenting on his poem "Concert Party" em Poetry Archive
 The Papers of Edmund Blunden na Dartmouth College Library

Poetas

Edmund Blunden


OB Q (tidligere Odense Q) er en dansk fodboldklub fra Odense for kvinder, der spiller i Kvinde 1. division. Klubben blev grundlagt i 2016.

Historie
Holdet blev oprindelig etableret som kvindernes afdeling af Odense Boldklub. De rykkede op i topligaen i dansk kvindefodbold for første gang i 1989. Efter at holdet havde tabt finalen i DBUs Landspokalturnering i 1995 til Fortuna Hjørring, fik holdet oprejsning i 1998 ved at slå Fortuna i finalen og derved vinde deres første landspokalturnering. Odense BK vandt også pokalfinalen i 1999 og 2003, og danmarksmestertitlen i 2000 og 2001.

På grund af manglende støtte fra Odense Boldklub, besluttede holdet at bryde ud fra klubben og etablere en ny selvstændig kvindefodboldklub til Elitedivisionen 2016-17 sæsonen. Et nyt logo blev lavet, inspireret af Hans Christian Andersen's Den grimme ælling.

Den 29. juni 2023 blev klubben igen den officielle kvindeafdeling af Odense Boldklub. Odense Boldklub annoncerede på deres hjemmeside, at Odense Q ville blive en del af Odense Sport & Event og skifte navn til OB Q.

Aktuel trup

Hæder
Som OB Odense:
 Elitedivisionen (2)
 2000, 2001
 DBUs Landspokalturnering for kvinder (3)
 1998, 1999, 2003

Referencer

Kvindefodboldklubber i Danmark
Etableret i 2016

Odense Q


An Habenaria vanoverberghii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Oakes Ames. An Habenaria vanoverberghii in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria vanoverberghii


Boris Polevoi  (în , ) a fost un scriitor sovietic,  jurnalist, corespondent de război. Este autorul romanului Povestea unui om adevărat despre pilotul sovietic de vânătoare (as de luptă) din Al Doilea Război Mondial Alexei Petrovich Maresiev.

Biografie

Lucrări scrise
Impresiile militare au stat la baza cărților:
 De la Belgorod la Carpați (1945)
 Povestea unui om adevărat (1946) – ecranizare în 1948 de Aleksandr Stolper
 Suntem oameni sovietici (1948)
 Aur (1949 - 1950)

Distincții
Boris Polevoi a fost distins ca Erou al Muncii Socialiste, laureat a două premii Stalin de gradul doi (1947, 1949) și câștigător al Premiului Internațional pentru Pace (1959).

Note

Literatură
 Boris Polevoi - Povestea unui om adevărat, Roman, Biblioteca pentru toți, nr. 110, ESPLA, 1962

Legături externe
Story of a Real Man at Internet Archive (full text, English, DjVu)
 The Moscow News
 Moshkov's Library

Vezi și
 Listă de scriitori ruși
 Listă de scriitori sovietici

Legături externe

Nașteri în 1908
Decese în 1981
Scriitori ruși
Scriitori sovietici
Eroi ai Muncii Socialiste
Oameni din Moscova
Scriitori din secolul al XX-lea

Boris Polevoi


Der Eisenbahnunfall von Salisbury am 1. Juli 1906 wurde durch überhöhte Geschwindigkeit eines Boat Train verursacht, der vom Bahnhof Plymouth-Friary in Plymouth zum Bahnhof London Waterloo unterwegs war und kurz nach dem Passieren des Bahnhofs von Salisbury in einer engen Kurve entgleiste. 28 Menschen starben bei dem Unfall, weitere wurden verletzt. Unter den Opfern waren 24 der 43 Fahrgäste, Lokführer und Heizer des Boat Trains, ein Bremser und der Lokführer eines entgegenkommenden Güterzugs.

Rahmen

Die Gleisanlagen von Salisbury stammen aus der Frühzeit der Eisenbahn. Die Bahnsteige liegen in einer starken Krümmung, der sich ein Gegenbogen mit einem Radius von circa 160 m anschließt, der vor dem Unfall mit maximal 48 km/h befahren werden durfte.

Boat Trains waren auf dieser Strecke Expresszüge, die ohne Verkehrshalt alle Bahnhöfe zwischen Plymouth und London durchfuhren und lediglich für einen Lokwechsel in Templecombe hielten. Es waren die einzigen Züge, die den Bahnhof Salisbury ohne Halt durchfuhren.

Unfallhergang

Der Zug war nachts unterwegs. Er war am späten Abend des 30. Juni 1906 in Plymouth abgefahren und passierte den Bahnhof Salisbury am 1. Juli 1906 gegen 1:50. Statt der vorgeschriebenen Geschwindigkeit durchfuhr der Lokomotivführer den Bahnhof und die Kurven mit einer Geschwindigkeit von annähernd 120 km/h. Die Gründe dafür konnten nie aufgeklärt werden:

 Am Unfalltag war eine Lokomotive der neueren Baureihe LSWR L12 vorgespannt, die gegenüber den sonst eingesetzten LSWR T9 einen höher liegenden Schwerpunkt hatte.
 Der Lokführer fuhr zum ersten Mal einen Boat Train und damit ohne Halt durch den Bahnhof Salisbury.
 Hinter der Ausfahrtkurve des Bahnhofs Salisbury begann eine Steigung. Es war üblich, dass Lokführer dafür einen "Anlauf" nahmen.
 Zum Unfallzeitpunkt bestand zwischen der London and South Western Railway und der Great Western Railway ein heftiger Konkurrenzkampf im Verkehr zwischen Plymouth und London um Fracht und Passagiere aus Übersee. Das Personal der Bahngesellschaften lieferte sich – von den Direktionen geduldet – regelrechte Wettrennen, um keine Passagiere an die Konkurrenz zu verlieren.

Die Lokomotive kippte in der engen Kurve aus dem Gleis, streifte einen entgegenkommenden Güterzug, zertrümmerte einen Brückenpfeiler und stieß schließlich gegen eine hinter der Brücke stehende Dampflokomotive. Der erste Personenwagen des Zuges wurde durch die Trägheit der folgenden Wagen an der Lokomotive zerschmettert, der zweite prallte gegen den Träger der Brücke, der dritte wurde vom Schlusswagen zerstört, der seinerseits ohne größere Beschädigungen blieb.

Folgen

Die zulässige Geschwindigkeit in der Kurve wurde halbiert. Bis heute darf sie nur mit 24 km/h befahren werden. Außerdem musste nun jeder Zug zuvor im Bahnhof Salisbury halten.

Siehe auch
 Liste von Eisenbahnunfällen im Vereinigten Königreich

Literatur

 J.A.B. Hamilton: British Railway Accidents of the 20th Century.
 Oswald Stevens Nock: Historic Railway Disasters. Ian Allan Ltd. 1980.
 Norman Pattenden: Salisbury 1906 – An answer to the enigma? . Swindon 2001. ISBN 0-9503741-6-4.
 L.T.C. Rolt: Red for Danger. Bodley Head / David and Charles / Pan Books 1956.

Einzelnachweise

Salisbury
Salisbury
Englische Geschichte (20. Jahrhundert)
Salisbury
Verkehr (Wiltshire, Unitary Authority)

Eisenbahnunfall von Salisbury (1906)


La roue Tifine est une roue à aubes qui fut installée le long du Cailly (rivière qui prend sa source à Cailly et se jette dans la Seine à Rouen) sur la commune de Maromme (Seine Maritime, France). Construite en 1850 sous l'impulsion d'Étienne Dutuit, elle est la survivante d'un ensemble de deux roues à aubes produisant une puissance mécanique de  destiné à alimenter l'usine voisine.

En 1947, une des deux roues à aubes est démontée pour laisser la place à une turbine Kaplan qui produira de l'électricité pour l'usine jusqu'en 2016, date de déménagement des établissements Tifine.

Restaurée entre 1985 et 1990 par le centre de formation continue du bâtiment de Déville-Lès-Rouen et par le lycée d'enseignement professionnel de Déville-Lès-Rouen (et financée par les villes de Maromme et de Déville-Lès-Rouen), la roue est remise en eau en 1990.

En 2016, à la suite du départ des derniers propriétaires des locaux, devenus avec le temps insalubres, et dans un souci de protection du patrimoine, la roue est cédée à la ville de Maromme qui s'engage à la restaurer afin de conserver l'héritage industriel de la vallée du Cailly.

Elle est aujourd'hui exposée à l'entrée de la ville de Maromme en contrebas de la côte de la Valette.

Histoire
La roue Tifine est aujourd'hui le dernier vestige de l'histoire du site industriel de la sente aux loups. Industrialisé depuis la révolution française, le site s'est développé autour de la rivière grâce à l'énergie mécanique : simple moulin à papier, roue à aubes et turbine électrique se sont succédé sur le site pour exploiter cette puissance.

Renommée au fil du temps et de différents propriétaires, l'histoire de la roue débute en 1790 lorsque la famille Lefrancois rachète à la famille Duval le terrain de la sente aux loups, sur lequel étaient alors installés 3 moulins servant à la production de papier.

La famille Lefrancois ambitionnait la construction d'une fonderie et installa sur ce terrain en 1790 un premier laminoir à tôle, permettant la fabrication de planche de cuivre. Les diverses applications permirent à la fonderie de Maromme de diversifier son offre et l'usine se vit fabriquer divers produits allant de la simple planche destinée au renfort des bateaux, jusqu'aux canons en bronze et même la production de flans en cuivre ou en bronze destinés à être coupés et frappés à l'hôtel des monnaies de Rouen. Certaines pièces, dites « monnaies de confiance » furent même frappées directement à la Fonderie de Maromme lors de pénuries de monnaie.

La fonderie de Maromme, qui emploie alors plus de 200 personnes, compte alors :

 4 fourneaux à réverbère ;
 19 forges réparties en 7 ateliers pour la production de ferrures de renfort d'affûts ;
 1 atelier de charronnage destiné à la production de caissons (chariots ou fourgons à chevaux pour le transport de munitions) ;
 3 fours pour la chauffe des pièces destinées au laminoir ;
 Au moins 1 laminoir.

La baisse des activités contraint la famille Lefrancois à céder aux fonderie Romilly la fonderie de Maromme en 1798. Celle-ci, désireuse de faire cesser l'activité d'un concurrencent dangereux, maintiendra le site en sommeil pendant 5 ans.

En 1803, Jean Baptiste Pinel, rachète le site pour 70 000 F avec l'intention d'y bâtir une grande filature, exploitant la puissance de la rivière afin d'alimenter les nouvelles machines à filer développées en Angleterre. Il fait démolir les iles de l'ancienne fonderie et rachète la rive gauche aval de la rivière.

Il fait bâtir un bâtiment de 11 mètres de large et de 65 mètres de long chevauchant la rivière avec en son centre deux roues à aubes de 3.5 mètres de large et 4 mètres de diamètre. En 1808, une des deux roues est remplacée par une roue plus grande de 4.8 mètres de diamètre. Ces deux roues, alors situées à l'intérieur des bâtiments seront en fonctionnement jusqu'en 1849.

Le fonctionnement de la filature repose sur un système de transmission à courroie entre les 4 étages de l'usine. Des arbres de transmission traversent l'usine de part en part pour alimenter les différentes machines.

La filature Pinel accueillera plusieurs hôtes de marque durant son histoire :

 L'impératrice Marie Louise en 1813
 Le Duc de Berry en 1814
 Le Duc d'Angoulême en 1817

En 1821, la filature Pinel est vendue à Pierre Etienne Dutuit. En 1850, il entreprend le remplacement des roues pour améliorer le rendement. Ces nouvelles roues sont positionnées hors de l'usine afin d'agrandir leurs diamètres : elles atteignent ainsi 7 mètres de diamètre et développent une puissance de 40 chevaux. La transmission passe désormais par des engrenages métalliques multipliant ainsi la vitesse.

La filature est ainsi utilisée par la famille Dutuit puis Gresland avant d'être vendue à la famille Colbeck en 1876. Celle-ci y pratique l'effilochage de laine et de coton. En 1932, l'usine est rachetée par Edmond Jules Tifine qui y installe son activité de mécanique. Certains bâtiments de l'usine menaçant de s'effondrer sont alors démolis et deux étages de l'usine principale sont démontés.

L'activité de l'usine débute alors avec notamment la construction de sonnettes et moutons destiné au plantage de pieux. En 1947, l'une des deux roues à aubes laisse sa place à une turbine Kaplan exploitant les 1.6 mètre de chute d'eau, elle permettra la production d'électricité d'abord pour alimenter les machines puis uniquement à des fins d'éclairage et de chauffage.

En 1971, des travaux de voirie laissent à nouveau apparaitre la roue motivant une éventuelle restauration. En 1984, sous l'impulsion de l'historien Alain Alexandre et de Gilbert Tifine, les villes de Maromme et Deville les Rouen s'associent pour la remise en état de la roue qui sera confié notamment à l'actuel lycée Bernard Palissy.

La roue est remise en eau le 12 septembre 1990 et est inaugurée un an plus tard le 17 septembre 1991.

Les établissements Tifine continuèrent leurs activités sur le site historique jusqu'en 2015 date à laquelle ils déménagèrent sur un nouveau site.

Une pétition a été réalisé sous le nom de « sauvegarde de la roue à aubes Tifine » sur la plateforme change.org pour conserver et interpeler les services publics, elle a recueilli à ce jour 64 signatures.

La sauvegarde a été actée un succès. Elle fait l'objet du concours de la Métropole Rouen Normandie « La sauvegarde de l'art français » avec à la clé une subvention de 10000€ pour le 1er prix qui pourrait financer la restauration de la roue à aubes.

Le bâtiment de l'ancienne filature, devenu insalubre, est détruit en 2020. La roue est quant à elle cédée à la ville de Maromme, qui s'engage à la restaurer afin qu'elle continue à témoigner du passé industriel de la vallée du Cailly.

Elle est aujourd'hui exposée en contrebas de la côte de la Valette, à l'entrée de la vallée.

Notes et références

Énergie hydraulique en France
Seine-Maritime

Roue Tifine


O turaco-de-knysna (Tauraco corythaix) é uma espécie de ave da família Musophagidae.

É residente nas florestas do sul e do leste da África do Sul e na Suazilândia (Essuatíni).

Tauraco
Aves descritas em 1827

Turaco-de-knysna


زيت المحرك هو زيت يستخدم لتزييت محركات الاحتراق الداخلى. الغرض الأساسي هو تزييت الأجزاء المتحركة، كما يقوم أيضا بتنظيف، ومنع تآكل، وتحسين الأداء، وتبريد المحرك بإبعاد الحرارة عن الأجزاء المتحركة؛ ويضاف إلى زيت المحرك مكونات أخرى قليلة تجعله يتحمل الضغوط العالية. يتم اشتقاق الزيت من البترول والمواد الكيميائية غير البترولية المستخدمة في الصناعات البترولية. يتكون الزيت عامة من المواد الهيدروكربونية، والمركبات العضوية التي تتكون بالكامل من الكربون والهيدروجين.

الخصائص
معظم الزيوت تستخرج من نفط هيدروكربونى أثقل، وأكثر سمكا يستخرج من النفط الخام، مضافا إليه مواد لتحسين خصائص محددة. من أهم خصائص الزيت التي يعتمد عليها في تزييت الأجزاء المتحركة هي اللزوجة. يجب أن تكون اللزوجة عالية بالقدر الذي يحافظ على تشحييم وتزييت الأجزاء دوما، كما يجب أن تكون منخفضة بالقدر الذي يسمح للزيت بالحركة بين أجزاء المحرك. مؤشر اللزوجة هو مقياس لمدى تغيير لزوجة الزيت مع تغيير الحرارة.

خاصية أخرى للزيت هي الرقم القاعدى؛ وهو مقياس لدرجة امتصاص الزيت للمواد القلوية، مما يعمل على تحييد الأحماض. وبالمقابل هناك خاصية الرقم الحمضى؛ وهو مقياس لدرجة امتصاص الزيت للمواد الحمضية.

درجات الزيت
قامت جمعية منهدسى السيارات (SAE) بوضع نظام ترميز رقمي لتصنيف زيوت المحركات وفقا لدرجة اللزوجة الحركية. تصنيفات الجمعية تشمل: 0, 5, 10, 15, 20, 25, 30, 40, 50 و 60. بعض هذه الأرقام ربما يبدأ بحرف دبليو (W), الذي يرمز إلى الشتاء بالإنجليزية أو درجة اللزوجة المبدئية في درجات الحرارة المنخفضة.
اللزوجة تحسب بالوقت اللازم لكمية الزيت المعاييرة لكى تمر من خلال فتحة المعاييرة في درجة حرارة المعاييرة. كلما زاد الوقت، زادت اللزوجة وبالتالى زادت الدرجة.

درجة واحدة
تتم العيارية هنا تحت درجة حرارة 100 مئوية ووحدة قياس مم2/ث.

وعلى ماسبق تصنيف زيوت السيارات حسب وقت واسبقية الإنتاج والذي يرمز له عادة بSL وSM وSN وهذه التصنيفات حتى الآن.وهذا طبعا للمحركات التي تعمل بالبنزين وهي الأكثر انتشارا.
فئه من المجتمعات الفقيرة  تستخدم هذه الزيوت للطبخ وهو أمر قد يحدث بين الفقراء، إلا أن هذا خطير على الصحة وقد يسبب التسمم والموت، نظرا لأنه ليس مصدره نباتي ولكنه من مشتقات البترول والنفط.

إعادة تكريره

عندما يستخدم الزيت في محرك فإنه يتفكك ويحترق، كما يصبح مشوبا بجسيمات دقيقة ناشئة عن احتكاك الأجزاء المتحركة وكذلك كيماويات مما يخفض من جودة أدائه في عملية التشحيم. وتقوم عملية إعادة التكرير بتنطيف المستهلك منه واستخراج المواد التي كانت مضافة إليه. يسمى الزيت الذي ينتج من عملية إعادة التكرير «زيت قاعدة» base stock ، حيث يضاف إليه زيت تشحيم أصلي ومواد أخرى تحوله إلى زيت تشحيم ثانيا صالح للاستعمال.

تعرّف المصلحة الأمريكية لحماية البيئة EPA المنتجات المعاد تكريرها بأنها تحتوي 25% على الأقل من «زيت القاعدة»،
, ولكن توجد في الولايات المتحدة نفسها تعريفات أخرى تكون فيها نسبة زيت القاعدة أعلى من ذلك، مثل ولاية كاليفورنيا التي تعرف المنتجات المعادة تكريرها بأنها تحتوي على 70% على الأقل من زيت القاعدة.

انظر أيضًا
 تدوير زيت المحركات

مراجع

أنظمة تشحيم المحركات
زيوت
زيوت محركات
علم الاحتكاك

زيت المحرك


Harini es una cantante de playback de reproducción de cine india, nacida el 30 de abril de 1979 en Chennai y además también interpreta música clásica, interpreta sus temas musicales en para el cine en tamil. También ha interpretado otras canciones en otros idiomas como en hindi, telugu, Canarés y Malayalam, mientras trabajaba con muchos otros compositores reconocidos. Ella está casada con otro cantante de playback o de reproducción, Tippu.

Carrera
Harini aprendió música junto a Carnatic Gowri y Viswanathan Radha, a la edad de cuatro años. Ella inició su carrera musical cuando participó en un concurso de canto cuando cursaba sus estudios escolares, ella ganó los premios AR Rahman, luego fue invitada para unirse a un coro de voces. Posteriormente, fue llamada por Suhasini Maniratnam lo cual interpretó el tema musical titulado "Nila Kaigirathu" para su primera película titulada, Indira. Su primera canción, "Nila Kaigirathu", lo grabó e interpretó a la edad de 13 años. Desde entonces, ha recibido ofertas de varios directores de música en todo el sur de la India. En su carrera abarca desde hace una década, cantó más de 2000 canciones para distintas películas y varias canciones publicadas en su álbum, la mayoría de ellos en tamil. Ella también atribuye sus habilidades de buena memoria para no tener ninguna referencia de cantar en su etapa. Ella afirma haber conocido todas sus canciones de memoria en cualquier punto en el tiempo.

Filmografía

Premios y reconocimientos

Premios en Tamil
 2003 - Tamil Nadu State Film Award for Best Female Playback for Aalanguyil (Parthiban Kanavu)
 1997 - Tamil Nadu State Film Award for Best Female Playback for Manam Virumbuthe (Nerukku Ner)

Otros premios
 2004 - ITFA Best Female Playback Award
 2000 - Silver Screen MGR Award (in Singapur)
 1999 - Pace Award
 1998 - Roja Award
 1997 - Madras Cultural Academy Awards

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Chennai
Cantantes de playback de India

Harini


චාල්ස් ජෝන් හෆම් ඩිකන්ස් (7 පෙබරවාරි 1812 – 9 ජූනි 1870) යනු ඉංග්‍රීසි නවකතා කතුවරයෙකු වූ අතර, වික්ටෝරියානු යුගයේ ශ්‍රේෂ්ඨතමයා ලෙස සාමාන්‍යයෙන් සැලකෙයි. පෙර සිටි කිසිම ගත් කතුවරයෙකු අත්නොවිඳි පුළුල් ජනප්‍රියත්වයක් සහ ප්‍රසිද්ධියක් ඔහුගේ ජීවිත කාලය තුලදීම ඩිකන්ස් බුක්ති විඳි අතර ඔහු වර්තමානයේදී තවමත් ජනප්‍රිය ලෙසින් සිටින්නේ ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍යයෙහි බොහෝ නිරූපක නවකතා සහ චරිත සඳහා දායකත්වය සැපයූ හේතුවෙනි.

ඔහුගේ බොහෝ  ලියවිලි මුලින්ම ප්‍රකාශයට පත්වුනේ අනුක්‍රමික ලෙසින්, මසකට එක් කාණ්ඩයක් බැගින් වන අතර, ප්‍රකාශයට පත් කිරීමේ මෙම ඌරුව ඩිකන්ස් නිසාම ජන්ප්‍රිය වූවකි. අනුක්‍රමික ලෙසින් ප්‍රකාශයට පත් කිරීම ඇරඹීමටත් කලින්ම නවකතා ලිවීම නිම කල සමහරක් ගත් කතුවරුන් මෙන් නොව, ඩිකන්ස් බොහෝ විට කතාංග නිමැවූයේ ඒවා කොටස් වශයෙන් පල වෙන අතරතුරදීමය. මෙම ප්‍රගුණනය විසින් ඔහුගේ කථාන්තරයන්ට කිසියම් රිද්මයක් හිමි කර දුන් අතර,  ත්‍රාසය-දනවන අවසානයකින් කෙළවර කර, ඊළඟ කොටස තෙක් මහජනතාව පුල පුලා බලාසිටීමට සලස්වන ලදි. ඔහුගේ නවකතා සහ කෙටිකතා සඳහා පැවති  අඛණ්ඩ ජනප්‍රියතාවය නිසා ඒවා කිසි විටෙක  මුද්‍රණයේ-නොමැති නොවීය.

සටහන්

1812 උපත්
1870 මරණ

චාල්ස් ඩිකන්ස්


Micah Zandee-Hart (née le  à , dans la province de la Colombie-Britannique) est une joueuse canadienne de hockey sur glace qui évolue au poste de défenseuse dans la ligue élite féminine. Elle remporte une médaille d'or olympique aux Jeux de Pékin en 2022. Elle participe au championnat du monde en 2019 et en 2022, remportant respectivement une médaille de bronze et une médaille d'or.

Biographie

Carrière en ligue
Micah Zandee-Hart joue quatre années pour la  à Penticton, dans sa province natale de Colombie-Britannique. Elle évolue alors dans la , occupant la fonction de capitaine pour les deux dernières saisons.

Au moment de son entrée universitaire, elle choisie le parcours américain du championnat NCAA et l'université de Cornell. Zandee-Hart réalise une très bonne année recrue 2015-2016, étant nominée dans l'équipe d'étoiles des recrues de la division ECAC. Dès sa seconde saison, elle obtient le titre de co-capitaine ce qui fait d'elle la seconde joueuse de l'histoire de l'équipe à obtenir le titre aussi jeune. Elle est sélectionnée dans la première équipe d'étoiles de l'ECAC et de l'Ivy-League.

Zandee-Hart effectue une pause dans son parcours universitaire pour la saison 2017-2018 afin de participer à la centralisation à Calgary, pour la préparation olympique. Elle revient en 2018-2019 et retrouve son poste de capitaine. En 2020, pour sa dernière année, elle emmène l'équipe pour la toute première fois de son histoire à la première place du championnat. Le Big Red remporte le championnat de la Ivy-League mais n'a pas la possibilité de remporter le championnat NCAA dont la fin est annulée du fait de la pandémie de Covid-19. Au niveau individuel, Zandee-Hart est nominée pour le Trophée Patty-Kazmaier, sélectionnée dans la seconde équipe d'étoiles de l'ECAC et de la Ivy-League et dans la troisième équipe du championnat NCAA. Elle termine sa carrière à Cornell avec le record de l'université du nombre de tirs bloqués (225).

Après son diplôme, du fait de l'absence de ligue canadienne féminine, elle joue des matchs avec l'équipe basée à Calgary de la  (PWHPA) organisation ayant pour but de former une ligue professionnelle féminine.

Carrière internationale
Zandee-Hart démarre en équipe nationale par deux éditions des championnats du monde des moins de 18 ans, en 2014 et 2015. Elle remporte une médaille d'or puis est nommée capitaine l'année suivante, terminant avec une médaille d'argent. Néanmoins, elle fait partie des trois meilleures joueuses de l'équipe et est sélectionnée dans l'équipe d'étoiles du tournoi.

Par la suite, elle est choisie en équipe de développement des moins de 22 ans pour représenter le Canada à la Coupe des nations en 2016 et 2017. Au cours de la même période, Zandee-Hart joue ses premières rencontres en équipe sénior à l'occasion d'une série face aux États-Unis en décembre 2016. Elle fait partie des dernières joueuses qui ne sont pas retenues pour les Jeux olympiques de Pyeongchang 2018 après sa préparation avec la centralisation à Calgary. Malgré cela, elle fait ses débuts dans une compétition majeur à l'occasion du championnat du monde 2019 où elle inscrit deux aides. Elle est retenue pour l'édition suivante, qui est annulée à cause de la pandémie de Covid-19.

Zandee-Hart est à nouveau appelée pour le championnat du monde 2021 mais en janvier, elle se fracture le pouce en faisant écran devant un tir. Alors qu'elle revient au jeu en mars, une blessure à l'épaule l'oblige à subir une chirurgie et l'empêche de participer à la compétition. Une fois remise, elle fait partie de la sélection olympique en vue des Jeux de Pékin 2022 qui lui permettent d'obtenir son premier titre en équipe sénior. À cette occasion, elle peut placer la médaille d'or autour du cou de sa capitaine, la joueuse Marie-Philip Poulin.

Statistiques
Pour les significations des abréviations, voir statistiques du hockey sur glace.

En club

|-
| 2015-2016 || Big Red de Cornell || NCAA || 30 || 1 || 17 || 18 || 20 || -|| -|| -|| -|| -
|-
| 2016-2017 || Big Red de Cornell || NCAA || 32|| 5|| 11|| 16|| 30|| -|| -|| -|| -|| -
|-
| 2018-2019 || Big Red de Cornell || NCAA || 32|| 4|| 17|| 21|| 30|| -|| -|| -|| -|| -
|-
| 2019-2020 || Big Red de Cornell || NCAA || 31|| 7|| 25|| 32|| 20|| -|| -|| -|| -|| -

|  125 ||  17  ||  70 ||  87 || 100 ||  ||  ||  ||  ||

Au niveau international

|-
| 2014 ||align="left"| - 18 ans||align="left"| Championnat du monde - 18 ans || 5 || 0 || 0 || 0 || 2 || +2 || align="left"|  Médaille d'or
|-
| 2015 ||align="left"| - 18 ans||align="left"| Championnat du monde - 18 ans || 5 || 1 || 1 || 2 || 0 || +3 || align="left"|  Médaille d'argent
|-
| 2019 ||align="left"| ||align="left"| Championnat du monde || 7 || 0 || 2 || 2 || 2 || +4 || align="left"|  Médaille de bronze
|-
| 2022 ||align="left"| ||align="left"| Jeux olympiques || 7 || 0 || 4 || 4 || 8 || +86|| align="left"|  Médaille d'or
|-
| 2022 ||align="left"| ||align="left"| Championnat du monde || 7 || 0 || 1 || 1 || 0 || +3 || align="left"|  Médaille d'or

Références

Naissance en janvier 1997
Joueuse canadienne de hockey sur glace
Défenseuse de hockey sur glace
Championne olympique canadienne
Championne olympique de hockey sur glace
Joueuse de hockey sur glace aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Médaillée aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Joueuse de hockey sur glace du Big Red de Cornell

Micah Zandee-Hart


was a town located in Minamiamabe District, Ōita Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 3,529 and the density of 13.27 persons per km2. The total area was 265.99 km2.

On March 3, 2005, Ume, along with the towns of Kamae, Kamiura, Tsurumi and Yayoi, and the villages of Honjō, Naokawa and Yonōzu (all from Minamiamabe District), was merged into the expanded city of Saiki.

Ume was famous for its Totoro bus stop.

Dissolved municipalities of Ōita Prefecture

Ume, Ōita


هيدكويك (بالإنجليزية: HeadQuake) هي فرقة روك بديل اسست في أثينا، اليونان في أوائل التسعينات من قبل مجموعة من أعضاء فرق سابقة مثل: فيلا 21, ملتينج أشيز، سبيدرز ويب، روو, نو واى وت، ليزى سن، بلاك ستاتك.

بدئوا في العزف كفرقة في أوائل التسعينات. ظلوا يعزفون لعدة سنوات، مع رحيل ومجئ بعض الأعضاء في نفس الوقت. خلال هذة الفترة عملوا الكثير من الحفالات والعروض. في عام 1999 عاد إلى الفريق بعض الاعضاء الأساسيين وظلوا يعزفون حتى الآن.

الأعضاء

 دالاس ك.، المغني الرئيسي
 مانولاكوس ا.، ليد جيتار ومغني خلفي
 باناسيوس ت.، جيتار إيقاعي ومغني خلفي
 باباداكيس ل.، بايس جيتار
 داليدس ب.، درمز

الأعمال الموسيقية
 1994: Sub Collection No. 1: Toxic Babies In a Rock 'n' Roll Land "Penetrate my way"
 1995:Metal Hammer GR Complitaion "Fix"
 1995:The Thing: From Another World Vol. 1 "(For The) Shake of The Psycho"
 1996: Live Records VOL. 1 "Whore"
 2004: Athens Calling "Keep Them Satisfied"
 2007:HeadQuake

روابط خارجية

مراجع

روك
فرق موسيقية يونانية

هيدكويك


Camillo Paolucci (Forlì, 9 de dezembro de 1692 - Roma, 11 de junho de 1763) foi um cardeal do século XVIII

Nascimento
Nasceu em Forlì em 9 de dezembro de 1692, Forlì. De família nobre. Filho de Marchis Pietro Martire Merlini e Angiola Guerriera Paolucci. Ele foi adotado na casa de Paolucci e adotou seu sobrenome. Ele também está listado como Camillo Paolucci de' Calboli. Sobrinho do cardeal Fabrizio Paolucci (1697).

Educação
Estudou na Pontifícia Academia dos Nobres Eclesiásticos, desde 1709 (diplomacia); e na Universidade La Sapienza , em Roma, onde obteve o doutorado in utroque iure , direito canônico e civil, em 4 de novembro de 1718.

Início da vida
Cânone do capítulo da basílica patriarcal de Latrão, Roma, 1º de julho de 1714. Entrou na prelatura romana e foi nomeado secretário da Cifra e referendário dos Tribunais da Assinatura Apostólica de Justiça e da Graça, 15 de dezembro de 1718. Prelado doméstico de Sua Santidade.

Sacerdócio
Foi ordenado em 23 de dezembro de 1719. Tenente do vicariato de Roma no pontificado do Papa Inocêncio XIII. Relator da SC do Bom Governo. Vigário geral do Cardeal Fabrizio Paolucci, bispo do Porto e Santa Rufina, subdecano do Sacro Colégio dos Cardeais, 1724-1725.

Episcopado
Eleito arcebispo titular de Iconio, em 26 de junho de 1724. Consagrada, em 2 de julho de 1724, igreja de S. Maria em Vallicella, Roma, pelo cardeal Fabrizio Paolucci, auxiliado por Prospero Marefoschi, arcebispo titular de Cesarea, e por Tommaso Cervini, arcebispo titular de Nicomédia. Assistente do Trono Pontifício, 6 de outubro de 1724. Secretário da Cifra, 1725-1727. Núncio extraordinário na Polônia, junho de 1727. Núncio na Polônia, 2 de agosto de 1728 até maio de 1738. Núncio na Áustria, 20 de maio de 1738 até 20 de outubro de 1745.

Cardinalado
Criado cardeal sacerdote no consistório de 9 de setembro de 1743; o papa enviou-lhe o barrete vermelho com um breve apostólico de 20 de setembro de 1743. Ele não pôde ir a Roma até 1746 por causa da guerra na Alemanha para a eleição do novo imperador. Recebeu o chapéu vermelho em 31 de março de 1746; e o título de Ss. Giovanni e Paolo, 18 de abril de 1746. Legado em Ferrara, de 19 de setembro de 1746 a 7 de dezembro de 1750. Camerlengo do Sacro Colégio dos Cardeais, de 1º de fevereiro de 1751 a 24 de janeiro de 1752. Optou pelo título de S. Maria em Trastevere, mantendo em comenda o título de Ss. Giovanni e Paolo, 20 de setembro de 1756. Participou do conclave de 1758, que elegeu o Papa Clemente XIII, cuja eleição ele se opôs abertamente. Optou pela ordem dos bispos e pela sé suburbicária de Frascati, conservando os títulos in commendam , a 22 de novembro de 1758. Optou pela sé suburbicária de Porto e Santa Rufina, conservando os títulos in commendam , a 13 de julho de 1761. Subdecano de o Sagrado Colégio dos Cardeais.

Morte
Morreu em Roma em 11 de junho de 1763, por volta das 18 horas. Exposto na igreja de S. Marcello, em Roma, onde se realizou o funeral, com a assistência de vinte e dois cardeais; e sepultado à direita da capela de S. Pellegrino Laziosi , sobre a porta da sacristia, naquela mesma igreja (1) .

Cardeais nomeados pelo papa Bento XIV

Camillo Paolucci


Ernst Hirsch (* 13. Juli 1936 in Dresden) ist ein deutscher Kameramann und Regisseur, der vor allem als Dokumentarfilmer aktiv ist. Seine Sammlung historischer Filme über die Stadt Dresden gilt als eine der größten Privatsammlungen ihrer Art.

Leben
Hirsch kam 1936 als Sohn eines Oberlandesgerichtsrats in Dresden zur Welt. Sein Vater wurde 1946 verhaftet und verstarb im selben Jahr im Lager Mühlberg. Erst 1998 erfuhr Hirsch vom Schicksal seines Vaters. Hirsch hatte schon im Kindesalter sein Interesse für das Fotografieren und Filmen entdeckt und besaß eine Plattenkamera mit einfacher Laborausrüstung sowie eine 16-Millimeter-Kamera. Er besuchte die Volksschule und ließ sich von 1950 bis 1953 bei Zeiss Ikon in Dresden zum Feinoptiker ausbilden. Parallel dazu war er Mitglied einer Betriebsfotogruppe und lernte das Filmhandwerk in einem Laienfilmstudio des Kulturbunds, was er rückblickend als "[s]eine eigentliche Lehrzeit" bezeichnete. Erste Filme unter anderem über den Dresdner Zwinger entstanden während der Lehrzeit mit Herrmann Zschoche und unter Anleitung des späteren Dokumentarfilmers Manfred Gussmann. Hirsch hatte 1953 gerade seine Lehre bei Zeiss Ikon beendet, als das Fernsehen der DDR zu senden begann. Mit Zschoche kam Hirsch im selben Jahr zum Deutschen Fernsehfunk. Ihre erste gemeinsame Fernseharbeit wurde 1953 ein Film über Schloss und Park Pillnitz, zu dem Hans-Hendrik Wehding die Filmmusik komponierte.

Von 1954 bis 1968 arbeitete Hirsch als erster Filmreporter Dresdens für die Aktuelle Kamera; in dieser Zeit entstanden rund 3000 Nachrichtenbeiträge. Von 1966 bis 1968 absolvierte Hirsch zudem an einer Leipziger Journalistenschule ein Fernstudium der Journalistik. Als Kameramann und Redakteur war er ab 1968 freiberuflich in seinem eigenen Studio Hirsch-Film in Dresden-Niederpoyritz tätig. Hirsch drehte Werbe- und Dokumentarfilme, darunter Filme für die Fernsehreihe Ansichtskarte. Sein Fokus lag jedoch auf Filmen über Dresdner Kunstschätze, darunter über die Rückkehr bedeutender Kunstwerke wie der Sixtinischen Madonna. Für das DEFA-Studio für Trickfilme Dresden entstanden 1983 mit Erlebte Träume ein Kurzanimationsfilm,  bei dem er Regie führte, sowie verschiedene Realfilme. Nach einer mehrwöchigen Studienreise nach Italien stellte Hirsch 1986 einen Ausreiseantrag aus der DDR, der 1989 bewilligt wurde. Hirsch ließ sich mit Frau und Sohn im selben Jahr in München nieder und arbeitete ab 1990 mehrfach als Kameramann mit Peter Schamoni zusammen. Ihr Film Max Ernst: Mein Vagabundieren – Meine Unruhe erhielt 1991 den Bayerischen Filmpreis.

Im Jahr 1993 zog Hirsch nach Dresden zurück und ließ sich in Bühlau nieder. Von 1994 bis 2005 dokumentierte er den Wiederaufbau der Dresdner Frauenkirche. Aus über 500 Stunden Videomaterial entstand ab 1994 die siebenteilige Dokumentarfilmreihe Die steinerne Glocke, deren letzter Teil am 24. Oktober 2005 seine Premiere erlebte. "Nie zuvor ist die Wiedererrichtung eines Bauwerkes so gründlich im Film dokumentiert worden", schrieb die Kritik. Für Hirsch selbst war die Filmreihe nach eigener Aussage "der Höhepunkt und der krönende Abschluss meiner beruflichen Laufbahn." Bereits 2001 hatte die Gesellschaft zur Förderung des Wiederaufbaus der Frauenkirche den "cineastische[n] Chronist[en] des Wiederaufbaus der Frauenkirche" Hirsch zu einem ihrer Ehrenmitglieder ernannt. Im Jahr 2007 erhielt er zudem eine Ehrenmedaille des Dresden Trust – der britischen Organisation, die zum Wiederaufbau der Frauenkirche beigetragen hat – und der British-German-Association. Im Jahr 2008 übergab Hirsch die Gesamtdokumentation des Wiederaufbaus an die Mediathek der SLUB Dresden.

Hirsch hat sich über den Dresdner Raum hinaus auch als Sammler alter Filmaufnahmen seiner Heimatstadt und damit als "Hüter des filmischen Archivschatzes von Dresden" einen Namen gemacht. Seit den 1950er-Jahren entstand ein umfangreiches Privatarchiv historischer Filmaufnahmen, das mit Filmen aus dem Jahr 1903 zudem die ältesten bekannten Filmaufnahmen Dresdens enthält. Sie wurden 1996 in Südtirol in einem Bauernhaus entdeckt und umfassen 33 Filmdosen der Dresdner Firma Heinrich Ernemann. Hirsch ließ die Filme restaurieren, die 1996 ihre Premiere im Dresdner Stadtmuseum erlebten. Aus dem Fundus seines Filmarchivs entstanden verschiedene Kompilationsfilme, darunter Dresden in den 20er Jahren, Dresden in alten Filmen und Einst & jetzt – Unterwegs mit der Straßenbahn. In Zusammenarbeit mit der Sächsischen Zeitung arbeitet Hirsch seit 2014 an der DVD-Reihe Dresdner Filmschätze, die historische Amateurfilmaufnahmen Dresdens zum Teil erstmals der Öffentlichkeit präsentiert; bis 2016 erschienen fünf Teile der Reihe.  Regelmäßig veranstaltet Hirsch zudem Vortragsabende bzw. Veranstaltungen, bei denen Teile des Archivs der Öffentlichkeit präsentiert werden. Im Jahr 2019 wurden erste Filme auf Zelluloid aus Hirschs Archiv in Zusammenarbeit mit dem Filmverband Sachsen digitalisiert und in der Mediathek der SLUB Dresden veröffentlicht.

Weite Kreise zog 1995 die Entdeckung eines 20-minütigen Films, der aus dem Fundus des Fotojournalisten Erich Höhne stammte und an Hirsch übergeben wurde. Dieser ließ den Film restaurieren. Es handelte sich um Aufnahmen, die Höhne als Laborant von Zeiss Ikon 1942 im sogenannten "Judenlager Hellerberg" in Dresden drehen musste. Hirsch drehte in Zusammenarbeit mit Ulrich Teschner den 70-minütigen Dokumentarfilm Die Juden sind weg. Das Lager Dresden Hellerberg, das Teile des Originalvideos enthielt und Zeitzeugen zu Wort kommen ließ. Anlässlich des 55. Jahrestages der Einrichtung des Judenlagers auf dem Heller erlebte der Film am 23. November 1997 seine Premiere. Der Originalfilm aus dem Jahr 1942 wurde an das Filmarchiv des Bundesarchivs übergeben. Kopien von Original und Dokumentarfilm befinden sich unter anderem im Bestand von Yad Vashem. Im Jahr 1998 erschien zudem das Buch Die Erinnerung hat ein Gesicht, das das Schicksal der im Film zu sehenden Personen weiter verfolgte. Zudem wurden die Filme und Bilder Teil einer Sonderausstellung, die 2006 im Dresdner Kulturrathaus eröffnet wurde.

Anlässlich seines 65. Geburtstages würdigte das Dresdner Leonhardi-Museum Hirsch 2001 mit der Sonderausstellung Das Auge von Dresden. Im Jahr 2008 folgte im Rahmen der Langen Nacht des Films eine Werkschau zu Ernst Hirsch im Kleinen Haus in Dresden. Im Jahr 2010 erschien der Dokumentarfilm Das Auge von Dresden – Ernst Hirsch von Nanina und Peter Bauer über Ernst Hirsch. Das Stadtmuseum Dresden würdigte Hirsch 2011 mit der Sonderausstellung Dresden. Kamera/Regie: Ernst Hirsch – Ernst Hirsch zum 75. Geburtstag.

Im Jahr 1996 wurde Hirsch als eine von vier Personen in den Medienrat der sächsischen Landesmedienanstalt gewählt, dem er mehrere Monate angehörte. Er ist seit 2005 Mitglied der Sächsischen Akademie der Künste. Hirsch lebt seit 2008 in Dresden-Kleinzschachwitz, ist verheiratet und hat zwei Kinder, darunter den Regisseur und Kameramann Konrad Hirsch, der seit 2012 als Geschäftsführer der Firma Schamonifilm und Medien in München den Nachlass Peter Schamonis aufarbeitet. Im Jahr 2016 begann Hirsch mit der Arbeit an seiner Autobiografie, die 2017 unter dem Titel Ernst Hirsch: Das Auge von Dresden veröffentlicht wurde. Für seine Verdienste um die Stadt Dresden und als "das filmische Gedächtnis der Stadt" erhielt Hirsch im Oktober 2017 die Ehrenmedaille der Landeshauptstadt Dresden und damit die zweithöchste Auszeichnung, die durch die Stadt vergeben wird.

Stimmen
"Ob Ernst Hirsch die Kamera auf die Frauenkirche richtet, ob er Dresden im Visier hat, sein sensibler Blick durchs Objektiv macht seine Filme zu unverwechselbaren Kunstwerken."

"Der Dresdner Ernst Hirsch ist ein ganz subtil Beobachtender, sein Kamerastil hat das ganz und gar Unprätentiöse seines Wesens, Behutsamkeit und Solidität. Der Mann bezeugt vor allem in seinem vielschichtigen Werk eine Art von Kultur, die rar geworden ist in einer Zeit des Werteverfalls nicht nur ästhetischer Kategorien."

"Er verschafft einem eine ehrliche Nähe zur Heimat, ohne in eine Tümelei zu verfallen. […] Er geht nah heran an seine Motive, aber er bewahrt immer Abstand und Anstand."

Filmografie (Auswahl)

Publikationen
 1985: August Kotzsch – Photograph in Loschwitz bei Dresden (als Herausgeber)
 2017: Ernst Hirsch: Das Auge von Dresden. Autobiografie
 2021: Ernst Hirsch: ,Das Auge von Dresden' und der Blick auf den Wiederaufbau der Frauenkirche. In: Heinrich Magirius, Hans-Joachim Jäger (Hrsg.): Die Dresdner Frauenkirche. Jahrbuch zu ihrer Geschichte und Gegenwart. Schnell & Steiner, Regensburg 2020.

Ehrungen und Auszeichnungen
 1976: Diplom für In großen Dimensionen auf dem Internationalen Festival für den wissenschaftlich-technischen Film Budapest
 1989: Prädikat "Wertvoll" für Bilder der Erinnerung
 1991: Bayerischer Filmpreis für Max Ernst: Mein Vagabundieren – Meine Unruhe (mit Peter Schamoni)
 2017: Ehrenmedaille der Landeshauptstadt Dresden

Literatur
 Ernst Hirsch. In: Ralf Schenk (Hrsg.), Sabine Scholze (Red.): Die Trick-Fabrik. DEFA-Animationsfilme 1955–1990. Deutsches Institut für Animationsfilm, Dresden 2003, ISBN 3-929470-27-6, S. 508.
 Ernst Hirsch. In: Künstler am Dresdner Elbhang. Band 1. Elbhang-Kurier-Verlag, Dresden 1999, S. 75.

Weblinks

 Ernst Hirsch – Das Auge von Dresden (Trailer auf Youtube; Studio Klarheit Dresden; Dokumentation; 2010)

 Hirsch Film Dresden
 Dokumentation zum Wiederaufbau der Dresdner Frauenkirche von Ernst Hirsch (ca. 33.500 Filmsequenzen) in der Digitalen Mediathek der SLUB Dresden

Einzelnachweise

Filmregisseur
Kameramann
Dokumentarfilmer
Person (Film, Dresden)
Bildender Künstler (Dresden)
Mitglied der Sächsischen Akademie der Künste
Deutscher
Geboren 1936
Mann

Ernst Hirsch (Kameramann)


Ansori X prize යනු තරගයකි.  මෙය X Prize පදනම විසින් සංවිධානය කරන ලදී.  තරඟය වූයේ සති 2 ක් ඇතුළත නැවත භාවිතා කළ හැකි මිනිසුන් සහිත යානය දෙවරක් අභ්‍යවකාශගත කිරීමයි.  රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන සහභාගි වූ මෙම තරඟයේ ජයග්‍රාහී ත්‍යාග මුදල අමෙරිකානු ඩොලර් මිලියන 10 ක් විය.  "20th Century Aviention" තරඟය ආශ්‍රිතව නිර්මාණය කළ මෙය, අභ්‍යවකාශ තරණය උනන්දු කිරීමට හා සංවර්ධනය අරමුණු කර පැවැත්වනු ලැබේ.  2004 ඔක්තෝම්බර් 4 වැනිදා "Burt Ruton" විසින් නිපදවූ යානය ත්‍යාගය දිනා ගත්තේය.  මෙම යානය සඳහා අනුග්‍රහය දැක්වූයේ මයික්‍රසොෆ්ට් ආයතනයේ අධ්‍යක්ෂකයෙකු වන පෙවු ඇලන් (Pew Allen)  විසිනි.  ත්‍යාගය මිලියන 10 ක් වුවත්, යානයට අවශ්‍ය තාක්ෂණයට මිලියන 100 ක් පමණ වියදම් විය.  මෙම යානය ත්‍යාගය දිනාගත් දිනය ස්පුට්නික් (Sputnik I) යානය අභ්‍යවකාශ ගත කිරීමේ 47 වන සංවත්සරයයි.
දෙවන X prize ලෙස Archon X Prize 2006 ඔක්තෝම්බර් ද, තෙවන ත්‍යාගය වන Automotive X Prize ඊට ටික කලකට පසුද, 2007 සැප්තැම්බර් Google Lunor X Prize ද ආරම්භ විය.  Google Lunor X Prize 2015 අවසානය වනතුරු දිනාගත හැක.  Automotive X Prize හා Archon X Prize හි ත්‍යාග ප්‍රදානය කර අවසන්ය.

අන්සාරි එක්ස් ප්‍රයිස්


Ættestup er et begreb fra de islandske sagaer og nyere sagn, som beskriver, hvordan mennesker grundet alderdom og manglende arbejdsduelighed angivelig blev presset til selvmord ved at kaste sig ud fra en høj klippe. I Norge findes der en mundtlig tradition både blandt den norske og den samiske befolkningen om at enkelte steder er ættestup.

Denne form for ufrivillig eutanasi er behandlet i en islandsk saga om vikingtiden og er også beskrevet i andre kulturer.

Myte og realitet
Sandsynligvis har ættestup ikke forekommet. Fænomenet er omtalt i Gautreks saga fra 1200-tallet. Når man i 1800-tallet, kan støde på lokale traditioner som nævner enkelte steder som ættestup skyldes dette antagelig den senere svenske rigsantikvar Olof Verelius som i 1664 oversatte Gautreks saga og der skabte ordet ættestup (svensk: ättastupa) ved at oversætte det islandske ætternisstapi, som egentlig betyder slægtsklippe. Hans oversættelse fik stor udbredelse og forskere begyndte at undersøge steder i Sverige for at finde ættestup. De fandt ingenting, men 150 år efter var landskaberne fulde af angivelige ættestup.

Ingen arkæologiske fund eller skriftlige kilder tyder på at man i Skandinavien nogensinde har praktiseret sådanne former for ældredrab.

Ættestup i populærkultur
Første episode af NRK-komedieserien Vikingane fra 2016 gjorde nar af vikingernes angivelige villighed til at ofre sig for slægten og Odin ved at kaste sig ud fra ættestup, idet de ældre nægter at kast sig i døden efter at have set den første gøre det.

I 1997 blev der lavet en film i Sverige med navnet Ättestupan.

I Ari Asters film Midsommar fra 2019 indgår ættestup som et ritual i en svensk kult i Hälsingland.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Ættestupet NRK-dokumentar fra 1977 om ættestup

Folkeminde
Litteratur fra Island
Litteratur fra Sverige

Ættestup


Le Renvoi relatif au mariage entre personnes du même sexe  est un renvoi de la Cour suprême du Canada rendu en décembre 2004 où la Cour a répondu à des questions concernant la validité constitutionnelle du mariage de même sexe.

Les faits
Avant ce renvoi, la question de la validité constitutionnelle du mariage de même sexe avait été examinée par plusieurs cours d'appel des provinces. Toutes les cours d'appel ont jugé qu'il était constitutionnellement valide. En réponse à cela, le gouvernement du Canada a soumis trois questions à la Cour suprême concernant la validité du projet de loi sur le mariage de même sexe (la proposition de loi concernant certaines conditions de fond du mariage civil) :

Plus tard, une question supplémentaire a été ajoutée :

Avis de la Cour
Le tribunal a répondu aux questions en ces termes :

 En ce qui concerne l'art. 1 : Oui. En ce qui concerne l'art. 2: Non.
 Oui.
 Oui.
 La Cour exerce son pouvoir discrétionnaire de ne pas répondre à cette question

Argument de justicabilité
La Cour a d'abord examiné l'argument selon lequel les questions ne sont pas justiciables (c'est-à-dire que ce ne serait pas une question juridique, ou lorsque la nature de la question ou des informations fournies ne permet pas à la Cour de donner une réponse complète ou précise) au motif qu'il s'agirait d'une question politique. La Cour a catégoriquement rejeté cet argument, car ces considérations politiques fournissent le contexte plutôt que la substance des questions soumises à la Cour, comme dans le Renvoi sur la sécession du Québec.

Première question
La première question imposait au tribunal de déterminer de quelle rubrique de compétence relève la loi. Il a été clairement déterminé que le caractère véritable de la loi était fédéral puisqe la loi concerne le mariage qui relève de la compétence fédérale absolue en vertu du paragraphe 91 (26) de la Loi constitutionnelle de 1867.

La Cour a ensuite examiné les incidences de la définition du mariage en common law sur la nouvelle loi. La définition applicable est tirée de Hyde c. Hyde (1866), une affaire de polygamie rendue en 1866 dans laquelle Lord Penzance a déclaré  :

La Cour a rejeté cette définition en appliquant la doctrine de l'arbre vivant utilisée dans la célèbre affaire personne, en faisant une analogie entre l'exclusion des femmes de la définition de « personne » en common law et celle des couples de même sexe.

Les intervenants avaient soutenu que le sens du mariage est fixé dans une convention au-delà de la portée de la Constitution, car son sens traditionnel est utilisé depuis des milliers d'années à travers le monde entier. De plus, ils ont fait valoir que la doctrine de l'arbre vivant est limitée dans les « limites naturelles » de l'interprétation et ne peut pas être étendue à tout ce que le tribunal voudrait qu'elle soit.

La Cour a rejeté ces arguments et a déclaré qu'elle n'essayait pas de trouver la définition du mariage, mais qu'elle examinait seulement si un sens proposé correspondait à la définition. Le sens du mariage n'est pas fixé à ce qu'il signifiait en 1867, mais il doit plutôt évoluer avec la société canadienne qui représente actuellement une pluralité de groupes.

Cependant, la Cour a pris la peine de dire que la législation ne concernait que « l'institution juridique du mariage » et n'a aucun effet sur le mariage religieux.

L'article 2 de la loi proposée a été jugé ultra vires de la compétence du Parlement fédéral car son caractère véritable est de déterminer qui peut (ou doit) célébrer des mariages et que cela relève de la matière constitutionnelle attribuée aux provinces en vertu de l'art. 92 (12) L.C. 1867.

Deuxième question
En examinant la deuxième question, la Cour a non seulement confirmé la validité de la loi, mais a ajouté que son objet « découle » de la Charte. Les juges ont en outre constaté que le droit à l'égalité des groupes religieux et des couples de sexe opposé n'est pas compromis par la législation, au motif que l'élargissement de la Charte enrichit la société et que l'égalité ne peut être soutenue par le refus d'un avantage à d'autres. Lorsque des conflits entre les droits surviennent, a déclaré la Cour, ils doivent être résolus par un équilibrage interne de ces droits, et non par un déni de droits.

Troisième question
Concernant la troisième question, la Cour a conclu que la garantie de liberté de religion protège ceux qui sont en désaccord avec la célébration de mariages de même sexe et même ceux qui ne sont pas d'accord avec la location d'espaces religieux à des fins de mariage homosexuel. Encore une fois, la Cour a réitéré qu'il appartient aux provinces de légiférer sur la protection des groupes religieux.

Quatrième question
La Cour a décidé de ne pas répondre à la quatrième question car elle « ne serait d'aucune utilité sur le plan juridique ». Puisque le gouvernement fédéral avait déjà décidé de ne pas faire appel du jugement de la Cour d'appel de l'Ontario dans l'arrêt Halpern sur cette même question, il ne servait donc à rien de l'examiner à nouveau. En outre, le tribunal a souhaité respecter les décisions des tribunaux d'appels confirmant la légalité du mariage de même sexe en ne les révisant pas.

Notes et références

Lien externe
Texte intégral du renvoi

Arrêt de la Cour suprême du Canada
Droit constitutionnel au Canada


Theadora Van Runkle (* 27. März 1929 in Los Angeles als Dorothy Schweppe; † 4. November 2011 ebenda) war eine US-amerikanische Kostümbildnerin. Sie hat Kostüme für mehr als dreißig Filme hergestellt. Dafür wurde sie drei Mal für die Oscars nominiert.

Leben
Van Runkle, geboren 1929 in Los Angeles, studierte am dortigen Chouinard Art Institute. Anfangs war sie als Illustratorin für Produktkataloge und Werbeanzeigen tätig. Später arbeitete sie als Skizzenzeichner für andere Modedesigner. Bekannt wurde sie für die Kostüme in Bonnie und Clyde (1967), dem ersten Film, an dem sie mitwirkte. Für diesen Film wurde sie für einen Oscar für das Beste Kostümdesign nominiert. Das darauffolgende Jahr stellte sie erneut Dunaways Kostüme für den Film Thomas Crown ist nicht zu fassen her.

Ihre zwei weiteren Oscarnominierungen erhielt sie für zwei Filme von Francis Ford Coppola, Der Pate – Teil II (1974) und Peggy Sue hat geheiratet (1986).

Im Jahr 2011 wurde bei Van Runkle Lungenkrebs diagnostiziert.

Auszeichnungen

 1967: Oscar-Nominierung in der Kategorie "Beste Kostümdesign" bei der Verleihung 1968 für Bonnie und Clyde
 1974: Oscar-Nominierung in der Kategorie "Beste Kostümdesign" bei der Verleihung 1975 für Der Pate – Teil II
 1986: Oscar-Nominierung in der Kategorie "Beste Kostümdesign" bei der Verleihung 1987 für Peggy Sue hat geheiratet

Filmografie (Auswahl)
 1967: Bonnie und Clyde (Bonnie and Clyde)
 1968: Thomas Crown ist nicht zu fassen (The Thomas Crown Affair)
 1968: Bullitt
 1971: Johnny zieht in den Krieg (Johnny Got His Gun)
 1974: Der Pate – Teil II (The Godfather Part II)
 1976: Nickelodeon
 1977: New York, New York
 1978: Der Himmel soll warten (Heaven Can Wait)
 1979: Reichtum ist keine Schande (The Jerk)
 1982: Das schönste Freudenhaus in Texas (The Best Little Whorehouse in Texas)
 1983: Wizards and Warriors (Fernsehserie)
 1986: Peggy Sue hat geheiratet (Peggy Sue Got Married)
 1989: Die Wilde von Beverly Hills (Troop Beverly Hills)
 1992: Der Schein-Heilige (Leap of Faith)
 1995: Kiss of Death

Weblinks

 Todesnachricht Theadora Van Runkle in The New York Times (englisch)

Einzelnachweise

Kostümbildner
Künstler (Vereinigte Staaten)
Person (Los Angeles)
US-Amerikaner
Geboren 1929
Gestorben 2011
Frau

Theadora Van Runkle


Amal Al-Atrash (Arabă: آمال الأطرش-Āmāl Al-Aṭrash, 25 noiembrie 1912 – 14 iulie 1944), cunoscută sub numele de Asmahan ( arabă أسمهان Asmahān) a fost o cântăreață și actriță siriană de origine egipteană. A migrat în Egipt în timpul copilăriei, iar familia să îl cunoștea pe compozitorul  Dawood Hosni , astfel ea a cântat versurile compozitorilor Mohamed El Qasabgi și  Zakariyya Ahmad. A mai cântat și compozițiile fratelui sau și pe cele scrise de Mohammed Abdel Wahab.

Vocea să a fost una dintre puținele din lumea arabă care au concurat cu cea a lui Umm Kulthum ( considerată cea mai distinsă cântăreață a secolului al XX-lea din lumea arabă).

Modul misterios în care aceasta a decedat într-un accident de mașină a șocat publicul.

Au fost răspândite în presă știri cu privire la viața să personală și la un presupus rol de spionaj în cel de Al Doilea Război Mondial.

Copilăria
Asmahan a fost fiica lui Fahd Al-Atrash, un sirian druz din Suwayda și al unei libaneze din Hasbaya, 'Alia al-Mundhir. Tatăl sau provine din clanul druz Al-Atrash, celebru în Siria datorită rolului său în cadrul luptei împotriva ocupației franceze. Se presupune că acesta a servit că guvernator al districtului Dermirci din Turcia în timpul ultimelor zile ale Imperiului Otoman. A fugit apoi împreună cu soția și cu copiii săi. În noiembrie 1917 aceștia s-au îmbarcat pe o navă din Izmir către Beirut iar Asmahan a fost născută în timpul acestei călătorii, la bordul vasului. A fost numită « 'Āmāl » ( arabă آمال) care înseamnă "speranțe". A fost, de asemenea, strigată și Emily, însă întotdeauna a preferat numele "'Āmāl ". După ce francezii au preluat puterea, familia artistei s-a întors la Jabal Al-Druze (Muntele druzilor).

După incidentul cu Adham Khanjar din 1923, casa familiei Al-Atrash din Al-Qrayya (mic oraș din Jabal Al-Druze) a fost bombardată de către forțele franceze. 'Alia a fugit cu copiii la Damasc și a refuzat să se mai intoarcă. Ulterior aceștia au plecat la Beirut, dar, după ce au aflat că erau căutați de francezi acolo, au mers în Haifa, Palestina, iar de acolo au plecat în Egipt.

Migrația către Egipt
'Alia  a ales să meargă către Cairo deoarece știa că prim-ministrul naționalist Saad Zaghloul și ruda soțului său, Sultan Al-Atrash aveau anumite legături. Conform spuselor familiei, femeii i s-a permis să intre în Egipt sub protecția lui Saad Zaghloul.

Asmahan și familia sa au trăit mai întâi într-un cartier umil din Cairo. Mama sa a fost spălătoreasă și croitoreasă pentru a-și ajuta familia. A avut o voce extraordinară și, pe lângă aceasta, putea cânta și la 'oud. Asmahan și frații săi au fost înscriși la o școală catolică franceză. 'Alia a primit o bursă lunară de la un binefăcător secret iar acest lucru a ajutat-o să acopere cheltuielile de școlarizare ale copiilor săi și, de asemenea, să se mute într-un apartament mai plăcut pe strada Habib Shalabi.

Cariera

Debutul muzical
Talentul vocal al lui Āmāl a fost descoperit când aceasta era destul de mică. O dată, când fratele său Farid l-a avut oaspete pe unul dintre cei mai mari compozitori ai Egiptului, Dawoud Hosni, acesta a auzit-o cântând în camera sa și a insistat să o vadă imediat. A rugat-o apoi să cânte din nou și a fost foarte impresionat de vocea sa, așa că i-a propus să cânte sub numele de Asmahan, iar ea a acceptat.

Asmahan a devenit faimoasă destul de repede. Nu avea nici paisprezece ani când a fost prezentată publicului la un concert la prestigioasa Operă din Cairo. A cântat și a înregistrat melodii compuse de Farid Ghosn, Dawoud Hosni, Mohamed El Qasabgi sau Zakariyya Ahmad. Când avea șaisprezece ani, Asmahan a fost invitată de către o casă de discuri egipteană pentru a lansa primul său album, prezentând astfel și primul său cântec, "Ya Nar Fouadi", compusă de Farid Ghosn.

Diverși profesori s-au ocupat de progresul vocii și al muzicii sale. Hosni s-a oferit în a o ajuta pe artistă să cânte la 'oud. Cu toate acestea, frații săi au vrut ca ea să se căsătorească și să se întoarcă în Siria. Vărul său, Hassan Al-Atrash a călătorit în Egipt cu scopul de a o peți pentru diferite rude de ale sale, însă, odată ce a văzut-o pe Asmahan s-au logodit, iar ea s-a întors în Siria pentru o perioadă de aproximativ cinci ani, întrerupându-și cariera muzicală.

Influența egipteană
De când Asmahan a cântat în Egipt, versurile melodiilor sale au fost scrise în araba clasică și într-o arabă colocvială, dar, a cântat, de asemenea, și în dialectul levantin. A interpretat cântece de ale lui Umm Kulthoum și Momed Abdel Wahab. A trebuit să cânte melodii cu teme naționaliste înălțătoare sau melodii în care lăuda familia egipteană regală. La începutul carierei sale a cântat în clubul de noapte deținut de Mary Mansour.

Fratele său mai mare, Fuad, precum și ceilalți membri druzi ai familiei au considerat că o carieră în divertisment pentru o fată este rușinoasă și a fost foarte greu pentru aceștia să accepte integrarea lui Asmahan pe scena socială heterogenă. Separarea religioasă bine definită din mediul rural sirian nu a funcționat și în Egipt, astfel ea a fost nevoită să se despartă de soțul său. În perioada în care aceștia au fost căsătoriți și apoi, mai târziu, în anul 1941, când s-au recăsătorit și a revenit în Egipt, cariera sa muzicala a ajuns la un impas.

Când s-au despărțit ea a plecat imediat în Egipt, chiar înainte de a primi dota. Cu întoarcerea în Egipt și cu o carieră muzicală, Asmahan și-a alungat aprecierile din partea rudelor sale siriene și druze, stârnindu-le astfel și mai tare furia. Atunci când primul său film, "Intisar Al-Shabab" a fost ecranizat în Siria, o tânără de origine druză a împușcat ecranul în momentul în care a apărut personajul interpretat de Asmahan.

Viața personală
In anul 1939, vărul său, Hassan Al-Atrash a mers la Cairo și a cerut-o în căsătorie, solicitându-i astfel să își abandoneze cariera muzicală. Ea a fost de acord, însă cu trei condiții : să locuiască în Damasc și nu în Jabal Al-Druze, iarna să stea la Cairo și să nu i se ceară vreodată să poarte hijab.

S-au căsătorit și s-au mutat inițial la  Ara unde familia Al-Atrash deținea  o locuință mare, iar apoi au construit propria lor casă în Suwayda. Asmahan a dat naștere fiicei sale, Kamellia. În cele din urmă, Asmahan și-a abandonat cariera și viața din Cairo iar, în anul 1939 ea și Hassan au divorțat. Astfel, s-a întors la Cairo reluându-și cariera muzicală, căsătorindu-se pentru o scurtă perioadă cu regizorul egiptean Ahmed Badrkhan.

In anul 1941 s-a întors în Siria într-o călătorie secretă, sub auspiciile britanicilor.

Hassan a fost de acord să o întâlnească și, cu această ocazie i-a propus să se recăsătorească. În timpul căsătoriei celor doi, Asmahan a încercat de două ori să se sinucidă. Presa de la vremea aceea a sugerat faptul că acest gest a avut scopul de a obține din nou divorțul de Hassan. În cele din urmă, se pare că acesta a fost de acord, iar acest fapt s-a datorat vizitelor sale la Ierusalim, de unde au fost auzite zvonuri cu privire la comportamentul său.

A treia și ultima sa căsătorie a fost cu regizorul egiptean Ahmed Salem, despre care se presupune că i-a facilitat întoarcerea în Egipt, în ciuda restricțiilor impuse de către autoritățile guvernamentale.

Tot în anul 1941 l-a cunoscut și pe Mohammed Abdel Wahab, distinsul compozitor și cântăreț egiptean și a jucat alături de acesta în piesa sa de operetă, "Magnun Layla".

Abdel Wahab a prezentat-o unui jurnalist, Mohamed al-Taba'i, care a sugerat că artista a fost îndrăgostită de el, însă tonul scrierii sale indica exact contrariul. A sugerat, de asemenea, că a avut afaceri, sau cel puțin o relație cu Ahmed Pasha Hassanein, șambelanul familiei regale.

Asmahan era foarte mândră de trecutul familiei sale și a vorbit tot timpul despre tatăl său și vărul acestuia, Sultan Al-Atrash.

Rolul său în cel de-al Doilea Război Mondial
In anul 1941, în timpul celui de Al Doilea Război Mondial, Asmahan s-a întors în Siria (care era sub ocupația franceză) la cererea britanicilor. A fost într-o misiune secretă de a-i anunța pe oamenii săi din Jabal Al-Druze că britanicii și forțele franceze libere vor invada Siria prin teritoriul lor și, să îi convingă să nu lupte. Britanicii și francezii liberi au promis independența Siriei și a Libanului în fața tuturor locuitorilor la data invaziei.

Druzii au fost de acord chiar dacă unii dintre ei nu au aflat la timp despre acest lucru și au luptat împotriva celor care îi invadaseră.

După ce puterile aliate au baricadat Siria în timpul Campaniei Siro-Libaneze, Generalul Charles de Gaulle a vizitat Siria. Când puterile aliate nu au reușit să își respecte promisiunea făcută în fața sirienilor, Asmahan a încercat să contacteze naziștii din Turcia, dar a fost oprită la frontieră și trimisă în Liban. A fost, de asemenea, posibil ca Asmahan să fi avut nevoie de bani, deoarece soțul său nu îi mai asigura cheltuielile și astfel, să fi încercat să ajungă la germani pentru a putea obține fonduri.

Decesul
Pe 14 iulie 1944, o mașină care o transporta pe Asmahan și pe o prietenă de ale sale a fost lovită și astfel au intrat într-un canal de la marginea drumului, după ce șoferul a pierdut controlul în apropierea orașului Mansoura, din Egipt.

Aceste circumstanțe au dat naștere multor suspiciuni și zvonuri. Serviciul britanic de informații, de exemplu, după multe zvonuri în care s-a susținut că a lucrat pentru ei, a fost acuzat că ar fi ucis-o după ce aceasta a încercat să îi întâlnească pe agenții germani. Gestapo-ul german a fost, de asemenea acuzat de asasinarea ei, pentru ajutorul acordat britanicilor. Soțul său de la vremea aceea s-a purtat violent cu ea și, de aceea, și familia lui a fost dezonorată de către astfel de zvonuri. Conform dorințelor sale, artista a fost înmormântată în Egipt.

Discografie
 Eedy fi Eedak   (arabă: يدي في يدك )
 Shorouq we Ghoroub ( arabă شروق وغروب)
 Al-Layl ( arabă الليل)
 As-Shams Ghabat Anwarha (arabăالشمس غابت انورها)
 Ad-Denya fi Eedy ( arabă الدنيا في يدي)
 Aamel Eah Ashan Ansak? (arabă اعمل ايه عشان انساك؟)
 Ana Bent al-Layl (arabă انا بنت الليل)

Note

Bibliografie
 Asmahan at the Internet Movie Database
 Asmahan fan site
 Introduction to Asmahan's Secrets, a biography (ISBN 978-0-292-79807-6)
 http://utpress.utexas.edu/
 http://www.dailynewsegypt.com/
 https://books.google.ro/books?id=7OJ0-tXE_9MC&pg=PA96&dq=%22farid+al-atrash%22+buried+egypt&redir_esc=y#v=onepage&q=%22farid%20al-atrash%22%20buried%20egypt&f=false
 http://almadapaper.net/ar/
Nașteri în 1912
Decese în 1944
Actrițe siriene
Druzi
Actrițe egiptene
Artiști din secolul al XX-lea

Asmahan


Die Swiss Open 2006 im Badminton fanden vom 3. bis zum 8. Januar 2006 in der St. Jakobshalle in Münchenstein bei Basel statt. Das Preisgeld betrug 120.000 US-Dollar.

Sieger und Platzierte

Herreneinzel

Setzliste
 Lee Chong Wei (Champion)
 Peter Gade (Halbfinale)
 Muhammad Hafiz Hashim (2. Runde)
 Lee Hyun-il (Viertelfinale)
 Wong Choong Hann (Halbfinale)
 Kuan Beng Hong (Viertelfinale)
 Shon Seung-mo (Viertelfinale)
 Niels Christian Kaldau (Viertelfinale)
 Sairul Amar Ayob (3. Runde)
 Park Sung-hwan (3. Runde)
 Dicky Palyama (2. Runde)
 Eric Pang (2. Runde)
 Geoffrey Bellingham (1. Runde)
 Przemysław Wacha (2. Runde)
 Björn Joppien (1. Runde)
 Bobby Milroy (2. Runde)

Endrunde

Obere Hälfte

Sektion 1

Sektion 2

Untere Hälfte

Sektion 3

Sektion 4

Dameneinzel

Setzliste
 Pi Hongyan (Halbfinale)
 Xu Huaiwen (Champion)
 Yao Jie (zurückgezogen)
 Mia Audina (Halbfinale)
 Juliane Schenk (Viertelfinale)
 Seo Yoon-hee (Viertelfinale)
 Wong Mew Choo (2. Runde)
 Tracey Hallam (1. Runde)

Endrunde

Obere Hälfte

Sektion 1

Sektion 2

Untere Hälfte

Sektion 3

Sektion 4

Herrendoppel

Setzliste
 Mathias Boe / Carsten Mogensen (Finale)
 Chan Chong Ming / Koo Kien Keat (Champions)
 Zakry Abdul Latif / Gan Teik Chai (1. Runde)
 Michał Łogosz / Robert Mateusiak (Viertelfinale)
 Lin Woon Fui / Fairuzizuan Tazari (Viertelfinale)
 Jonas Rasmussen / Peter Steffensen (Viertelfinale)
 Ong Soon Hock / Tan Bin Shen (2. Runde)
 Thomas Laybourn / Lars Paaske (Viertelfinale)

Endrunde

Obere Hälfte

Sektion 1

Sektion 2

Untere Hälfte

Sektion 3

Sektion 4

Damendoppel

Setzliste
 Lee Hyo-jung / Lee Kyung-won (Halbfinale)
 Gail Emms / Donna Kellogg (1. Runde)
 Ella Tripp / Joanne Wright (1. Runde)
 Chin Eei Hui / Wong Pei Tty (Halbfinale)
 Britta Andersen / Mette Schjoldager (Viertelfinale)
 Zhang Dan / Zhao Tingting (Finale)
 Nicole Grether / Juliane Schenk (2. Runde)
 Cheng Wen-hsing / Chien Yu-chin (Viertelfinale)

Endrunde

Obere Hälfte

Sektion 1

Sektion 2

Untere Hälfte

Sektion 3

Sektion 4

Mixed

Setzliste
 Lee Jae-jin / Lee Hyo-jung (Viertelfinale)
 Nathan Robertson / Gail Emms (Champions)
 Thomas Laybourn / Kamilla Rytter Juhl (zurückgezogen)
 Daniel Shirley / Sara Runesten-Petersen (2. Runde)
 Anthony Clark / Donna Kellogg (Halbfinale)
 Robert Blair / Natalie Munt (Finale)
 Anggun Nugroho / Tetty Yunita (1. Runde)
 Koo Kien Keat / Wong Pei Tty (1. Runde)

Endrunde

Obere Hälfte

Sektion 1

Sektion 2

Untere Hälfte

Sektion 3

Sektion 4

Weblinks
 Ergebnisse

2006
Badmintonwettbewerb in Münchenstein
World Badminton Grand Prix 2006

Swiss Open 2006


جريدة الطليعة هي جريدة أسبوعية كويتية   من اوئل الصحافة المعارضة في الخليج العربي.
صدر العدد الأول في 13 يوليو 1962.
كانت تصدر كمجلة أسبوعية ثم تحولت إلى جريدة أسبوعية تسعى لتكريس النهج الديمقراطي في الحكم المحلي وتحمل هموم الإنسان العربي
أينما كان محاولة التعبير عنها بالكلمة الحرة والصريحة.

رئيس التحرير: عبد الله محمد النيباري

مراجع

روابط خارجية
 الموقع الرسمي

طليعة

الطليعة (جريدة كويتية)


TV zabavnik (eng. Crashbox) kanadsko-američka animirana televizijska serija za djecu koja se emitirala na HBO Familyju od 1. veljače 1999. do 1. travnja 2000. Snimanje i produkciju u Kanadi radili su Cuppa Coffee Studios, a u SAD-u Planet Grande Pictures. U Hrvatskoj se trenutno prikazuje na kanalu HBO.

Igre

 Captain Bones
 Dirty Pictures
 Distraction News
 Ear We Are
 Eddie Bull
 Haunted House Party
 Lens McCracken
 Mug Shots
 Paige and Sage
 Poop or Scoop
 Psycho Math
 Radio Scramble
 Revolting Slob
 Riddlesnake
 Sketch Pad
 Ten Seconds
 Think Tank
 Word Shake

Izvori

Vanjske poveznice

 Crashbox and Cuppa Coffee article in TAKE ONE
 TV zabavnik na HBO Go

Američke serije
Znanstvenofantastične serije
Animirane televizijske serije

TV zabavnik (televizijska serija)


Silent Nights er en dansk kortfilm fra 2017 instrueret af Aske Bang.

Handling
Inger arbejder frivilligt på et herberg og forelsker sig i den illegale immigrant Kwame. De lever begge et hårdt liv, men finder trøst i hinandens arme. Kwame fortæller dog ikke noget om sin familie og børn i Ghana. Da hans datter bliver syg, tvinges han til at stjæle penge fra herberget for at kunne betale hospitalsregningen. Inger tror på hans løgne om tyveriet og forbarmer sig. De er lykkelige for en tid indtil den dag, hvor Kwames mobiltelefon røber alt om hans hemmelige liv i Ghana.

Medvirkende

 Malene Beltoft Olsen, Inger
 Prince Yaw Appiah, Kwame
 Vibeke Hastrup, Ingers mor
 Ali Kazim, Henrik
 Hassana Sampah, Kwames hustru

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2017
Robertprisen for årets korte fiktions- eller animationsfilm
Dansksprogede film

Silent Nights


Super Bowl XLIV je bio završna utakmica 90. po redu sezone nacionalne lige američkog nogometa. U njoj su se sastali pobjednici AFC konferencije Indianapolis Coltsi i pobjednici NFC konferencije New Orleans Saintsi. Pobijedili su Saintsi rezultatom 31:17, kojima je to bio prvi osvojeni naslov.

Utakmica je odigrana na Sun Life Stadiumu u Miami Gardensu u Floridi, kojem je to bilo peto domaćinstvo utakmice Super Bowla (zadnje Super Bowl XLI 2007. godine).

Tijek utakmice

Statistika utakmice

Statistika po momčadima

Statistika po igračima

Najviše jardi dodavanja

Najviše jardi probijanja

Najviše uhvaćenih jardi dodavanja

Napomena: * - broj kompletiranih dodavanja/ukupno dodavanja, ** - ukupno jardi dodavanja, *** - broj touchdownova (polaganja), **** - broj izgubljenih lopti

Izvori

2009

Super Bowl XLIV


The Karate Kid Part II: The Computer Game é um jogo de luta baseado no filme de 1986 The Karate Kid Part II. Foi lançado inicialmente para o Atari ST em 1986, e um porte para Amiga foi publicado em 1987. Foi publicado pela Microdeal na Europa e nos Estados Unidos, e distribuído pela Ozisoft na Austrália.

Jogabilidade
The Karate Kid Part II é um jogo de luta. Durante grande parte do jogo, o jogador controla Daniel LaRusso, que enfrenta vários adversários em partidas de karatê. O jogador pode usar uma variedade de movimentos de ataque, incluindo chutes circulares e chutes voadores. Alguns movimentos são mais eficazes do que outros. O jogo inclui dois níveis de bônus jogados ocasionalmente após as lutas. Em um nível de bônus, o jogador controla o Sr. Miyagi enquanto ele tenta pegar uma mosca usando hashis. No outro nível de bônus, Daniel deve quebrar blocos de gelo. O jogo também inclui uma opção para dois jogadores.

Recepção

The Karate Kid Part II recebeu elogios por seus gráficos, embora alguns críticos tenham criticado os designs de personagens pequenos. O som também foi elogiado, enquanto a música recebeu respostas positivas e negativas.

Francis Jago, do Commodore User, chamou-o de "um excelente jogo de combate/luta que realmente faz justiça ao Amiga". Jago elogiou a sequência de carregamento do jogo e escreveu que muitas das sequências do filme "foram recriadas fielmente" para um jogo que "é um tie-in de filme muito mais aceitável do que alguns". A Computer and Video Games elogiou a execução rápida dos vários ataques, afirmando que colocou o jogo "numa categoria um pouco mais alta do que a maioria dos outros" jogos de beat 'em up.  Benn Dunnington da .info elogiou o controle do joystick do jogo, chamando-o de "natural e responsivo". Duncan Evans, da Popular Computing Weekly, escreveu que os jogos baseados em filmes "muitas vezes não correspondem" ao material de origem, afirmando que The Karate Kid Part II "excede todas as expectativas".

O autor Jamie Lendino escreveu em 2019 que o jogo tinha dois benefícios, afirmando que foi lançado em um momento em que "ainda havia poucos jogos preciosos disponíveis para o ST, e era realmente bom", considerando que era um tie-in do filme. Lendino elogiou os cenários de fundo, os efeitos sonoros e a "animação fluida e controle preciso".

Ligações externas
 The Karate Kid Part II no Atari Mania
 The Karate Kid Part II no Lemon Amiga

Jogos eletrônicos ambientados no Japão
Jogos eletrônicos baseados em filmes
Jogos eletrônicos de 1986
Jogos eletrônicos de karatê
Jogos eletrônicos desenvolvidos no Reino Unido
Jogos eletrônicos multijogador e um jogador
Jogos para Amiga
Jogos para Atari ST
The Karate Kid


Mehmet Oktay Akbal (20 Nisan 1923, İstanbul - 28 Ağustos 2015, Muğla), Türk gazeteci ve yazardır. Uzun süre Cumhuriyet gazetesinde Evet/Hayır adlı köşenin yazarlığını yapmıştır.

Yaşamı
20 Nisan 1923 tarihinde İstanbul'da doğdu. Savcılık, ardından serbest avukatlık yapan Salih Şahabettin Bey ile eski vali, siyaset adamı ve yazar Ebubekir Hâzım Tepeyran'ın kızı Vuslat Hanım'ın oğludur.

Kumkapı'daki Saint Benoit Fransız Lisesi'nde başladığı ortaöğrenimini, 1942 yılında İstiklal Lisesi'nde bitirdi. Bir süre öğrenimini İstanbul Üniversitesi Hukuk (1944) ve Edebiyat (1946) fakültelerinde sürdürdü ancak yüksek öğrenimini yarıda bırakarak kendini yazarlığa verdi. 1943 ve 1944 yıllarında Servet-i Fünûn (Uyanış) dergisinde sekreterlik, 1947 ve 1951 yılları arasında Millî Eğitim Bakanlığı Tercüme Bürosu'nda memurluk yaptı. Ancak yaşamını gerçek anlamda gazetecilik yaparak kazanmıştır.

1939 ve 1940 yıllarında Yeni Sabah ve İkdam gazetelerinde çevirileri ve öyküleri yayımlanmıştır. 1944 ve 1946 yılları arasında Vakit gazetesinde eleştiriler ve tanıtma yazıları yazmıştır. Büyük Doğu dergisinde her hafta Dünya Fikir Sanat Hareketleri sütununu yazmış, 1951 ve 1956 yılları arasında Vatan gazetesinde, düzeltmen, yazman ve yazı işleri müdürü olarak çalışmıştır. 1956'da köşe yazarlığına başlamıştır. 1985 yılından sonra Hürriyet gazetesi için köşe yazarlığı yapan Akbal, daha sonra Milliyet gazetesinde çalışmıştır. Uzun yıllar Cumhuriyet gazetesinde köşe yazarlığı yapmıştır. Son yazısını 23 Mart 2014'te, "Huzur" başlığı ile yazmıştır.

Öykü yazmaya ilkokul yıllarında başladı. Çeşitli çocuk dergilerinde öyküleri yayımlandı. 1939'da, henüz lise öğrencisiyken yazdığı bir öykünün İkdam gazetesinde yayımlanmasıyla edebiyat dünyasına girdi. İkdam ve Yeni Sabah gazetelerinde hemen her gün bir öyküsü; Bin Bir Roman, Çocuk Haftası, Yıldız gibi gazete ve dergilerde yazıları, öyküleri ve çevirileri yayımlandı. Akbal'ın gerçek anlamda öyküye yönelmesi Sait Faik'in Semaver adlı kitabını okumasından sonra başlamıştır.

Servet-i Fünûn (Uyanış) dergisinde çalıştığı sıralarda başlayan eski yeni tartışmalarında yeni edebiyatın içinde yer alan Akbal'ın böylece asıl edebiyatçı dönemi açılmıştır. Kendi yaşam deneyimlerinden, çocukluk anılarından yola çıkan, küçük kent insanını da göz ardı etmeyen duygulu öyküler yazmaya başlamıştır. Bunlar toplumsal olaylarla ilgili gözlemlere değil, anılara ya da düşlere dayalı, içe dönük öykülerdir. Akbal öyküleri, Behçet Necatigil'in deyişiyle "Konulu hikâyeler değil de, belli konular çevresinde oluşan anılar toplamıdır". Yazın çevrelerinde geniş ve olumlu yankı uyandıran Önce Ekmekler Bozuldu adlı ilk kitabını 1946'da çıkarmıştır. Onu, 1949'da Aşksız İnsanlar izlemiştir.

Garipler Sokağı ve Bizans Definesi adlı kitapları Rusçaya; Dondurmalı Sinema Sırpçaya çevrildi. Suçumuz İnsan Olmak adlı kitabın Erdoğan Tokatlı yönetiminde 1986 yılında filmi çekildi.

Yazar 28 Ağustos 2015 tarihinde öldü.

Eserleri
Günlük
 Geçmişin Kuşları
 Yeryüzü Korkusu
 Anı
 Anılarda Görmek (1972)
 Cüce Çeşme Sokağı Nerde?
 Hiroşimalı Masahi Nii
 Kırmızı Tenteli Tramvay Babıali'de 50 Yıl
 Şair Dostlarım (1964)
 Şairlere Ölüm Yok
 Hiroşimalar Olmasın

 Çocuk kitabı
 Dondurmalı Sinema
 Yeşil Ev

 Deneme
 Bir de Simit Ağacı Olsaydı
 Ölümsüz Oyun
 Dost Kitapları (1967)
 Geçmişin İçinden
 Kanatlı Sözler Uçar mı?
 Konumuz Edebiyat
 Odamda Bir Güvercin
 Önce Şiir Vardı (1982)
 Senin Adın Aşk
 Sözcüklerle Yolculuk
 Temmuz Serçesi
 Yaşam Bir Uzlaşmadır
 Yaşasın Edebiyat
 Yazar Bir Tanıktır
 Yeryüzü Korkusu
 Yüzyıldır Umutsuzluk
 Zaman Sensin

 Roman-Hikâye
 Akşam Kuşları: Bütün Öyküleri 2
 Atatürk Yaşadı mı? (1975)
 Aşksız İnsanlar (Hikâye)
 Batık Bir Gemi
 Bayraklı Kapı: Bütün Öyküleri 1
 Berber Aynası (Hikâye)
 Bizans Definesi (Hikâye)
 Düş Ekmeği
 Ey Gece Kapını Üstüme Kapat
 Garipler Sokağı
 Güzel Düşlerin Sonu
 Hücrede Karmen
 İlkyaz Devrimi(Hikâye)
 İnsan Bir Ormandır (1975)
 İstinye Suları (Hikâye) (1973)
 Karşı Kıyılar
 Lunapark (Hikâye) (1983)
 Önce Ekmekler Bozuldu (Hikâye)
 Suçumuz İnsan Olmak (Cumhuriyet Kitapları)
 Tarzan Öldü (Hikâye)
 Yalnızlık Bana Yasak (Hikâye)
 Yazmak Yaşamak (Cumhuriyet Kitapları)
 Sancak Kırmızısı
 Haliç Rüzgarı

 Tarih
 Atatürk Bir Gün Gelecek
 Atatürk Bir Gün Gelecek 4. baskı (2008) Cumhuriyet Kitapları
 Hiroşimalar Olmasın

Ödüller
 1950: Türk Dil Kurumu Roman Ödülü, Garipler Sokağı
 1958: Türk Dil Kurumu Roman Ödülü, Suçumuz İnsan Olmak
 1959: Sait Faik Hikâye Armağanı, Berber Aynası
 1982: Türkiye Gazeteciler Cemiyeti Başarı Ödülü - Güncel Yazı
 1993: Sedat Simavi Ödülü, Senin Adın Aşk
 2000: Orhan Kemal Roman Armağanı
 2005: Cumhurbaşkanlığı Kültür ve Sanat Büyük Ödülü

Kaynakça

Notlar

1923 doğumlular
İstanbul doğumlu yazarlar
2015 yılında ölenler
Muğla'da ölenler
Muğla'da defnedilenler
Türk köşe yazarları
Orhan Kemal Roman Armağanlı yazarlar
Sait Faik Hikâye Armağanı sahipleri
20. yüzyıl Türk gazetecileri
21. yüzyıl Türk gazetecileri
20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
Sedat Simavi Ödülü sahipleri
Burhan Felek Basın Hizmet Ödülü sahipleri
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
Türkiye Gazeteciler Cemiyeti Başarı Ödülü sahipleri

Oktay Akbal