Motomami (estilizado em letras maiúsculas) é o terceiro álbum de estúdio da cantora e compositora espanhola Rosalía, lançado em 18 de março de 2022 pela Columbia Records. Rosalía recrutou os produtores Noah Goldstein, Michael Uzowuru, Dylan Wiggins, Pharrell Williams e o seu colega de longa data El Guincho para criar um álbum conceitual sobre seus sentimentos durante os últimos três anos na forma de suas influências musicais como cantora, especialmente envolvendo a  música latina. Dividido em duas partes, o álbum inclui participações especiais de The Weeknd e Tokischa e é apresentado como o "álbum mais pessoal e confessional de Rosalía até agora".

O álbum teve seis singles, "La Fama" foi lançado em 11 de novembro de 2021 como o primeiro single do álbum, alcançando sucesso tanto da crítica quanto comercial. A canção alcançou o segundo lugar na parada US Hot Latin Songs e alcançou o top 10 na França, El Salvador, Espanha e Panamá. "Saoko" e "Chicken Teriyaki" foram lançados como o segundo e terceiro singles, respectivamente. Outras iniciativas promocionais foram uma estação de rádio no Grand Theft Auto Online e uma perfomance no Saturday Night Live, tornando-se o primeiro ato solo espanhol a ser convidado para o show. Rosalía embarcou na Motomami World Tour em julho de 2022, viajando pela Europa e pelas Américas.  Uma edição deluxe do álbum, intitulada Motomami +, foi lançada em 9 de setembro com cinco faixas adicionais, incluindo o hit "Despechá".

Após seu lançamento, Motomami recebeu aclamação universal dos críticos de música, muitos elogiaram a experimentação de sons e versatilidade de gêneros. O álbum foi o mais bem avaliado e discutido do ano no agregador Metacritic. Entrou em 22 paradas em dezenove países e alcançou o top 10 em sete.

No Grammy Latino de 2022, Motomami venceu na categoria Álbum do Ano, tornando Rosália a primeira mulher a ganhar essa categoria duas vezes. O single "La Fama" foi indicado na categoria Gravação do Ano. Ela também recebeu o prêmio na 65ª cerimônia anual do Grammy Awards como Melhor Álbum de Rock Latino ou Alternativo. Sua falta de indicações em categorias principais foi amplamente criticada.

Título
O título do álbum é confeccionado como um binômio não aceito. Rosalía afirmou que escolheu nomear seu álbum assim porque "está estruturado em binários, dois tipos de energia contrastante". Ela também explicou que o álbum será "separado em duas partes". Moto é a parte mais divina, experimental, friccional e forte do álbum enquanto Mami é a parte mais real, mais pessoal, confessional e vulnerável. Rosalía também afirmou que "o feminismo está implícito na intenção. Está muito presente em algumas músicas, e talvez nem tanto em outras, porque no final, é toda a jornada emocional dos altos e baixos que um artista pode fazer. Há muito do dia a dia de Rosalía e espera que Motomami "forneça um contrapeso feminista à misoginia na música". Em 2020, Pharrell Williams falou ao podcast Othertone que estava "deslumbrado com o título" e com "o quão bem Rosalía se conhece", e expressou que está "honrado por fazer parte disso".

O título também faz referência à empresa que sua mãe Pilar Tobella dirige, a Motomami SL, que administra atividades em torno da representação artística.

Composição
Falando com Diego Ortiz para a Rolling Stone, Rosalía descreveu seu próximo álbum como "corajoso" e revelou que a maior influência do álbum tem sido o gênero musical reggaeton. Ela também revelou que seria o "álbum mais pessoal e confessional que eu fiz até agora", girando em torno de temas líricos de metamorfose, sexualidade, desgosto, celebração, espiritualidade, autoestima e isolamento. Este será o primeiro álbum de Rosalía que conta uma história pessoal, já que Los Ángeles é um disco cover de músicas de domínio público e El Mal Querer segue o enredo de Romance de Flamenca. Durante todo o processo de composição, Rosalía se inspirou em Héctor Lavoe, Nina Simone, Patti Smith, Bach, Michéle Lamy, Pedro Almodóvar e Andrei Tarkovsky, entre outros. Sobre os gêneros cantados durante o álbum, Ortiz afirmou que "aqui há espaço para tudo. Cada elemento foi costurado à mão para formar um esqueleto do que a música moderna deve ser: arte e sabor, dembow, champeta, flamenco, bachata, hip- hop, melodias de piano, etc."

Ortiz comparou "o grau de experimentação lírica, rítmica e sonora" com Ill Communication dos Beastie Boys ou Play de Moby, e encontrou semelhanças com Pure Heroine de Lorde e The Downward Spiral de Nine Inch Nails.

Recepção crítica

Motomami foi recebido com aclamação generalizada dos críticos musicais, que muitas vezes elogiaram a experimentação do álbum e os sons que misturam gêneros. No Metacritic, que atribui uma classificação normalizada de 100 às resenhas de publicações profissionais, o álbum recebeu uma pontuação média de 94 com base em 17 resenhas, indicando "aclamação universal", tornando-o o álbum mais bem avaliado do site em 2022 e colocando-o como seu 16º melhor álbum de todos os tempos. O agregador AnyDecentMusic? deu 8,5 de 10, com base em sua avaliação do consenso crítico.

Ela é uma visionária no modo de M.I.A. ou Madonna, alguém que usa sua posição dominante para levar a música a novas direções." Ele mostra Rosalía como uma mestra, torcendo as vertentes contraditórias do pop latino e anglo com formas tradicionais e de vanguarda e sons novos em uma abordagem radical gloriosamente articulada que torna a escuta obsessiva". Nathan Evans do The Quietus escreveu que Motomami "se afasta da imagem angelical do trabalho anterior de Rosalía, mexendo no caldeirão para criar uma revisão bizarra de si mesma".

A Pitchfork coroou o Motomami com o prêmio de "Melhor Música Nova", com Julianne Escobedo Shepherd escrevendo: "É raro ouvir um álbum tão experimental, que aspira a se expandir entre gêneros e brincar com a forma, e que atinge exatamente o que define. a alcançar. Rosalía já era uma cantora formidável, mas aqui ela também soa como se tivesse aprendido que com o estrelato global vem a liberdade de definir sua própria agenda".

Listas de final de ano

Lista de faixas
Adaptado da Apple Music e da SMF Store.

Notas
 Todas as faixas são estilizadas em letras maiúsculas.
 "Saoko" contém interpolação de "Saoco" (2004) de Wisin e Daddy Yankee.
 "Candy" contém interpolação de "Archangel", interpretada por Burial. "Archangel" contém uma amostra de "One Wish", interpretada por Ray J.
 "Delirio de Grandeza" contém interpolação de "Delirio de Grandeza", escrita por Carlos Querol e interpretada por Justo Betancourt; e contém interpolação de "Delirious", escrita por James W. Manning e interpretada por Vistoso Bosses com participação de Soulja Boy Tell 'Em.
 "Cuuuuuuuuuute" contém interpolação de "Counting to 28", escrita por So Y Tiet.
 "La Kilié" contém interpolação de "Passinho do Volante" interpretada por MC Federado & Os Leleks.

Turnê

Prêmios e indicações
Motomami recebeu o prêmio de Melhor Álbum de Rock Latino ou Alternativo no 65º Grammy Awards. No entanto, sua ausência na categoria de Álbum do Ano foi considerada uma "ausência flagrante que mostra que a Academia de Gravação ainda tem muito a aprender sobre música em outros idiomas" por Brittany Spanos da Rolling Stone. Outros meios de comunicação consideraram a surpreendente ausência como uma "esnoba" também, incluindo The New York Times, Yahoo! Entretenimento, e revista W.

Desempenho nas tabelas musicais

Desempenho semanal

Desempenho anual

Certificações

Histórico de lançamento

Álbuns de 2022
Álbuns de Rosalía
Álbuns em língua castelhana
Álbuns lançados pela Columbia Records
Álbuns vencedores do Grammy Latino

Motomami


الكنيسة الإنجيلية المعمدانية في كفرياسيف هي كنيسة معمدانية تأسست سنة 1940 في بلدة كفرياسيف في الجليل أنشأها مجيد قعوار من الأردن.

المراجع

كنائس في الأردن

الكنيسة الإنجيلية المعمدانية كفرياسيف


Thomas Whieldon (September 1719 in Penkhull, Staffordshire – March 1795) was an English potter who played a leading role in the development of Staffordshire pottery.

The attribution of actual pieces to his factory has long been uncertain, and terms such as "Whieldon-type" are now often used for a variety of different types of wares.  Other terms reflecting the lack of certainty are "Whieldon ware" as a type, and "Astbury-Whieldon", used for early Staffordshire figures, where the two were pioneers.  He worked in earthenware and stoneware, using a variety of types of body and ceramic glazes.  He is especially associated with agate ware and tortoiseshell ware; in both cases Whieldon refined the techniques used, and made the types more popular.

Personal life

Whieldon is first recorded as a potter in 1744 when he married Anne Shaw at Barlaston Church. Little is known about his early career and it is not known where he served his apprenticeship. Anne died in 1757 and in 1758 Whieldon married Alice Parrot, the daughter of a notable family from Newcastle-under-Lyme. Josiah Wedgwood recorded how Alice later died very suddenly at church one Sunday night in 1772. Whieldon married a third time in 1776, marrying Sarah Turner, who was from London society, although there was a family connection, as yet unknown, with one John Turner of Lane End, Staffordshire, a potter. James Christie, founder of the auctioneering house of Pall Mall, St James's, was a signatory to the marriage settlement.

There were six children from the marriage to Sarah Turner including one daughter and five sons.

Whieldon's Account Book provides much information for his business during the period 1749 to 1762 and from 1754 to 1759 when he was in partnership with Josiah Wedgwood, but beyond that there is little documentary evidence of his family or his life save for the normal run of parish records and occasional mentions in the private correspondence of Josiah Wedgwood and others.

Thomas Whieldon became very wealthy as a result of his business acumen but preferred to live next door to his Fenton Vivian factory, at Whieldon Grove, a fine house from which he was able to see his works. He continued to live there after his retirement in 1780, when he demolished his factory and planted an ornamental garden on the site, as none of his children wished to take on the business. In 1786 he was appointed High Sheriff of Staffordshire, underlining his social position, and in 1789 he was granted a coat of arms.

He died in 1795, surviving his former partner Josiah Wedgwood by just a few weeks, and was buried in the parish church of Stoke-upon-Trent.

Whieldon the potter
At some time between 1742 and 1747 Whieldon became a tenant at Fenton Vivian and in 1748 he bought the freehold. He was to remain at this site throughout his career. By 1750 he had bought an additional pottery factory at Fenton Low but this was let to tenants and there is no evidence he ever used the factory at Fenton Low himself. Archaeological finds of sherds at Fenton Low cannot be taken as evidence of Whieldon's early production therefore.

Whieldon's high reputation enabled him to attract into his employment some of the most important figures in the early history of Staffordshire pottery. These included Aaron Wood, the most prominent ceramic block-cutter or modeller of the day; Josiah Spode, who went on to found his own renowned ceramics factory and William Greatbatch, another prominent figure. From 1754 to 1759 Whieldon enjoyed a partnership with the young Josiah Wedgwood.
Thomas Whieldon was recognised by his contemporaries as one of the most successful potters in Britain and one author has suggested that, aside from Wedgwood's family members who were already established in business, "there was probably no one who could have taught him so much about the innovative techniques that were already changing an ancient craft into a substantial industry."

Other writers have pointed to a possible lack of innovation, on the contrary: according to Brian Dolan, Whieldon's production appears to have altered little between 1759, when Wedgwood left him, and 1780 when he retired.

Robin Hildyard has said, less generously, that Whieldon lacked creative ambition and "was content to mass-produce unadventurous wares for general consumption", providing Wedgwood only with "an object-lesson in how to acquire wealth with a minimum of risk."

Wedgwood and Whieldon: the partnership 1754–1759

Thomas Whieldon took Josiah Wedgwood into partnership at his factory at Fenton Vivian in 1754. By then Whieldon was 35 years old and had already achieved financial success and a considerable reputation whilst Wedgwood was just 24 years old; Whieldon had clearly recognised his great potential.

Whieldon's pottery production is described by Josiah Wedgwood in his contemporary Experiment Book where there is a wealth of manuscript material on the partnership. Here Wedgwood explains that by 1759 there was an urgent need to improve the quality of lead-glazed creamware which was the principle ware being produced by Whieldon at the time. Prices for this type of ware were rapidly declining and the quality of production was suffering as a result.

It is likely that Wedgwood's work with Whieldon was largely experimental and concerned with improving the factory's wares and looking to the future. This set Wedgwood on a course of experimentation that lead on to his future fame."These considerations induced me to try for some more solid improvement, as well in the Body, as the Glazes, the Colours, & the Forms, of the articles of our manufacture."Wedgwood was brought into partnership to address these problems and was mainly engaged in improving the lead glazes for creamware. Creamware at that time had already achieved an acceptable white body but no one had succeeded in producing a transparent lead glaze. By 1759, when Wedgwood decided to leave and set up his own independent business, he had already made his first successful experimental glazes.

Even after Wedgwood had established his own business, he continued to buy-in wares from Whieldon, usually biscuitware for later decoration and glazing, to meet demand, when needed. He also frequently bought wares from William Greatbatch, whom he knew from his time with Whieldon.

The wares
Archaeological excavations at the Fenton Vivian site conducted by Arnold Mountford on behalf of Stoke City Museum between 1968 and 1970 found evidence of salt-glazed stoneware, tortoiseshell ware, agateware, red stoneware, glazed red earthenware, blackware and a small amount of plain creamware, all dating from the time of Whieldon's partnership with Wedgwood. There were also a few fragments of painted creamware, depicting Chinese-inspired figures and flowers, of a type rarely associated with Whieldon.

Whieldon kept an Account and Memorandum Book and his records for 1749–53 show a wide range of pottery goods produced, including coffeepots, teapots, punch pots, bowls, ewers, sugar dishes, plates, tureens and 'toys' or trinkets. There is evidence of a range of figures being produced but not in great quantities. Forms were sometimes based on contemporary silver and pewter shapes, and were both press-moulded and slipcast.

None of Whieldon's pottery was marked, making attribution difficult. The shards excavated at the Fenton Vivian site are a vital source of information allowing some attribution by typology. It was common practice for factories in the 18th century to share or copy designs, or to buy and sell ceramic block-moulds, so care has to be taken in ascribing particular pots to particular factories in the absence of any other supporting evidence. Finishes such as spouts, handles and knops can provide vital clues.

Tortoiseshell ware

Tortoiseshell ware is an earthenware, often creamware, that is decorated with a limited, rather dark, palette to imitate tortoiseshell, as fashionable material in the period. It was made before Whieldon, by William Greatbatch and many others in Staffordshire and also Liverpool and Leeds. The original technique was to sprinkle the unfired (or green) wares with "powdered lead oxide and calcined flint with a trace of manganese oxide". This produced the colour effect within the glaze.

Whieldon's innovation, about 1750, was his "first important contribution to the pottery trade".  The pigments were applied under the glaze by painting or sponging with metallic oxides, and then a transparent glaze was applied. During the glost firing, the colours flow to produce the tortoiseshell effect.

Tortoiseshell wares were first mentioned by Thomas Whieldon in his Account and Memorandum Book of 1749. In his Experiment Book, Josiah Wedgwood states that in 1759 tortoiseshell ware was the second most important ware at the Whieldon factory, but the market was declining:"[…] But as no improvement had been made in this branch for several years, the country was grown weary of it; and though the price had been lowered from time to time, in order to increase the sale, the expedient did not answer, and something new was wanted, to give a little spirit to the business."Historically, tortoiseshell wares have come to be associated almost exclusively with Thomas Whieldon, however, Pat Halfpenny warned that:"The 'Whieldon' label has inhibited scholarly research and limited our understanding of the pottery production dates in North Staffordshire."In his 1991 study of William Greatbatch, David Barker also concluded:
"Many of the wares manufactured by Whieldon are of types now known to have been made by Greatbatch and have been found on the Greatbatch site. Whieldon ware, or Whieldon-type ware are terms which are widely accepted in describing a variety of ceramics, particularly tortoiseshell wares, but which lead to problems in any objective research into the pottery of the period."In the absence of any supporting information, caution is therefore needed in ascribing any particular tortoiseshell wares to Thomas Whieldon.

Workforce
In the 18th century it was common for whole families, including children, to be working in pottery manufacture. Workers were engaged, for example, as specialist potters, painters or 'oven' (or kiln) men. Whieldon had an exceptionally large workforce for the period and expected 'scrupulous obedience, respectful behaviour and strict punctuality'. Workers were organised into teams and well paid, with skilled workers' pay being linked to productivity.

Whieldon was remarkable for being the first employer in the potteries to offer rented accommodation for his workers, which he did as early as 1750 with eight houses. Later, Josiah Wedgwood took up the idea of a community for his workforce at the Etruria works when he founded the village of Etruria in 1769, consisting of 42 dwellings and an inn.

A Turnpike Petition dated 1763 revealed that at that time there were 150 separate pottery businesses operating in the Staffordshire Potteries employing as many as 7,000 people.

Potters working with lead glazes were exposed to lead poisoning and the dangers of serious health problems.

Transportation
As the markets for Staffordshire pottery grew during the 18th century, the need for improved transportation links became more pressing. In the early part of the 18th century, goods were generally sold locally and transported by 'crate-men' who carried goods in large panniers on their backs. Mules were sometimes used instead. Local roads were so poor that mules and men were likely to stumble with their heavy loads into potholes. Some of these potholes were two feet deep or more and were hazardous to life.

Originally, all the main routes by which goods might leave the Potteries involved a combination of road and river transport out to the ports and the coastal trade routes. Road journeys by these routes varied between 20 and 40 miles in length and progress was slow. Because roads were in a poor state before the introduction of turnpikes, many of the finished goods were broken in transit, substantially reducing the profitability of pottery production.

By the 1750s there was a strong London market for goods and some trade with Europe. Whieldon, Spode and Wedgwood were amongst those who subscribed to the first turnpike roads in the neighbourhood. Josiah Wedgwood went on to revolutionise transportation within the Potteries by commissioning the first canals from 1766.

Forgery

Because of the popularity of Whieldon-style tortoiseshell wares and of historic Staffordshire pottery in general, and the high prices they fetch on the market, there has long been a problem of forgery. In more modern times, forgery of Whieldon wares dates back at least until the 1920s when his work commanded high prices.

In 1991 a lawsuit brought a forgery to light when the authenticity of a Whieldon-type candelabrum was called into question. This piece had been vetted by experts before being bought from an English dealer on behalf of an American collector. However, the use of thermoluminescence dating showed that it was modern.

Enduring reputation
Thomas Whieldon's works have long been treasured by collectors and have realised high prices for at least the past century.

In 2011, Edmund de Waal selected a Thomas Whieldon teapot of 1760 for his celebration of the potter's art.

Museum collections
British Museum, London
Metropolitan Museum of Art, New York
Victoria & Albert Museum, London
The Potteries Museum & Art Gallery, Stoke-on-Trent. Well represented but online catalogue appears to be under development.

Portrait of Thomas Whieldon
The Wedgwood Museum, Barlaston, Staffordshire holds the only known portrait of Thomas Whieldon.

Notes

References

Barker, David (1991, reprinted 1999). William Greatbatch: A Staffordshire Potter. London: Jonathan Horne.
Dolan, Brian (2004). Josiah Wedgwood: Entrepreneur to the Enlightenment. London: HarperCollins.
Halfpenny, Pat, "Thomas Whieldon: his Life and Work", English Ceramic Circle Transactions, vol. 16, No. 2 (1997)
Hildyard, Robin (2005). English Pottery 1620–1840. London: V&A Publications.
Hughes, G Bernard, The Country Life Pocket Book of China, 1965, Country Life Ltd
Mountford, Arnold (1972), "Thomas Whieldon's Manufactory at Fenton Vivian" in English Ceramic Circle Transactions, vol. 8, pt. 2, pp. 164–82
Reilly, Robin (1992). Josiah Wedgwood, 1730–1795. London: Macmillan.  For Whieldon, please refer in particular to Chapter 3, 'Wedgwood with Whieldon', pp. 18–24.
Waal, Edmund de, with Claudia Clare (2011). The Pot Book. London: Phaidon. , p. 290.

External links
 A brief biography of Whieldon

1719 births
1795 deaths
People from Penkhull
Staffordshire pottery
English potters
High Sheriffs of Staffordshire
Wedgwood pottery

Thomas Whieldon


La Liga Ecuatoriana de béisbol es el principal campeonato de béisbol en Ecuador, se inició en 1930 con la oficialización de este deporte en la Federación Deportiva del Guayas. Actualmente la organización encargada de la regulación del béisbol es la Federación Ecuatoriana de Béisbol (Fecuabeis).

Aunque la mayoría de los equipos son de la Provincia del Guayas, en los últimos años el deporte se ha extendido lentamente a otras zonas y regiones.

Historia
El béisbol llegó al Ecuador con la aparición del equipo Club Sport Guayaquil en 1899, pero 8 años más tarde, en 1907, se jugó el primer partido. Éste se llevó a cabo en el antiguo hipódromo de Guayaquil, en donde se programó un match de baseball. Se enfrentarían guayaquileños con estadounidenses, con victoria para el equipo norteamericano que ganó el juego 8 carreras a 3.

En los años 20, 4 equipos empezaron a participar en torneos amateurs: Italia, Lusitana, Centenario y Rocafuerte. Pero el béisbol en Ecuador despegó realmente en la década de los 30, ahí aparecen 5 equipos más: Barcelona, Emelec, Liga Deportiva Estudiantil (LDE), Oriente y Maldonado. Uno de los grandes clásicos se disputó en 1934 entre LDE y Emelec. Fue uno de los partidos épicos de la historia con resultado de 3-2 a favor de los estudiantes.

Equipos
 Equipos actuales

Equipos campeones

Tabla de campeones

Notas

Referencias

Campeonatos de béisbol
Béisbol en Ecuador

Liga Ecuatoriana de béisbol


Nahuel Ignacio Guzmán Palomeque (født 10. februar 1986 i Rosario, Argentina), er en argentinsk fodboldspiller (målmand).

Guzmán spiller for Tigres UANL i den mexicanske liga, som han har repræsenteret siden 2014. Tidligere har han spillet en årrække hos Newell's Old Boys i hjembyen Rosario.

Landshold
Guzmán har (pr. maj 2018) spillet seks kampe for det argentinske landshold. Han var med holdet med til at vinde sølv ved Copa América i både 2015 og 2016, og var desuden med i truppen til VM 2018 i Rusland.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Argentina
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2018
Fodboldspillere fra Newell's Old Boys
Fodboldspillere fra Tigres UANL
Personer fra Rosario

Nahuel Guzmán


Sir Richard Leslie Taylor  (born 8 February 1965) is the founder, creative director and head of New Zealand film prop and special effects company Wētā Workshop.

Early life
Taylor was born in Cheadle, Cheshire, England, on 8 February 1965, and emigrated as a child to New Zealand, where his family lived at Te Hihi, and later the Auckland suburb of Patumahoe. He was naturalised as a New Zealand citizen in 1974. Taylor studied at Wesley College, Paerata, and then became a graduate of the former Wellington Polytechnic.

Career
Peter Jackson, Taylor and his company created all of the props, costumes, prosthetics, miniatures and weaponry for Jackson's epic The Lord of the Rings film trilogy. For his work on the three films, he shared in winning four Academy Awards. This included two for The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring in Make Up and Visual Effects, and two for The Lord of the Rings: The Return of the King in Costume Design and Make Up. He was nominated for Costume Design for The Fellowship of the Ring.

Taylor can be seen and heard on all of The Lord of the Rings DVDs, in behind-the-scenes documentaries and on the audio commentaries on the extended edition DVDs. He also appeared on set to give direction to actors and stunt personnel in several fight scenes.

Both Richard Taylor and Wētā Workshop appear in the documentary film Reclaiming the Blade, where they discussed the creative and technical process of how movie props (specifically swords) are created at Wētā Workshop. Swords created by Wētā for films such as The Lord of the Rings and The Chronicles of Narnia are featured in the film as well.

In the 2004 New Year Honours, Taylor was appointed an Officer of the New Zealand Order of Merit, for services to design and the film industry. In the 2010 Queen's Birthday Honours, Taylor was promoted to Knight Companion of the New Zealand Order of Merit, for services to film.

Wētā Workshop has also worked on The Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe. Richard Taylor and his crew designed and built all the armor, weapons and special props for the film. The company were also heavily involved in the making of Peter Jackson's interpretation of King Kong for which he won his fifth Academy Award, in Visual Effects.

In April 2009, Richard Taylor won the supreme award at the World Class New Zealand Awards. The awards honour New Zealand's tall poppies who are successful on an international level.

In February 2012 Taylor was named New Zealander of the year, beating finalists World of Wearable Art founder Suzie Moncrieff and Auckland plastic surgeon Sharad P. Paul, nominated for his work on skin cancer.

As of 2014, Taylor is involved in Magic Leap, a startup company reported to be working on projects relating to augmented reality and computer vision that has received over $500 million of venture funding.

Awards and nominations
 Nominated: Best Costume Design, The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring (2001)
 Won: Best Makeup, The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring (2001)
 Won: Best Visual Effects, The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring (2001)
 Won: Best Makeup, The Lord of the Rings: The Return of the King (2003)
 Won: Best Costume Design, The Lord of the Rings: The Return of the King (2003)
 Won: Best Visual Effects, King Kong (2005)

References

External links

 Richard Taylor's profile page on the homepage of Weta Workshop

1965 births
Living people
Best Costume Design Academy Award winners
Best Costume Design BAFTA Award winners
Best Makeup Academy Award winners
Best Makeup BAFTA Award winners
Best Visual Effects Academy Award winners
Best Visual Effects BAFTA Award winners
Knights Companion of the New Zealand Order of Merit
English emigrants to New Zealand
New Zealand film producers
New Zealand make-up artists
Special effects people
People from Cheadle, Greater Manchester

Richard Taylor (filmmaker)


Zeta Ursae Majoris (ζ UMa /ζ Ursae Majoris, ) este o stea din constelația Ursa Mare și este cea de a doua stea pornind de la capătul oiștii Carului Mare. Numele său tradițional, Mizar sau Mirza, provin din arabă ميزر mi'zar, care semnifică "curea". Ea are o magnitudine aparentă de +2,27 și este de tipul spectral A1 V.

Cu o vedere bună, se poate zări, cu ochiul liber, un companion mai slab ca luminozitate, chiar la Est, denumit Alcor sau 80 Ursae Majoris. Alcor are o magnitudine de +3,99 și un tip spectral A5 V. Cele două stele sunt adesea denumite "calul și călărețul", iar capacitatea de a o vedea pe a doua constituie un test tradițional de acuitate vizuală. Cele două stele se află la o distanță de peste un sfert de an-lumină și, deși mișcările proprii ale acestor stele arată că se deplasează împreună, nu se știe dacă ele formează un veritabil sistem binar, și nu o binară optică așa cum se crede în momentul actual.

Alți componenți au fost descoperiți după apariția telescopului și spectroscopului; fiind o frumoasă țintă vizuală ușor separabilă, Mizar a fost prima binară telescopică descoperită - foarte probabil de către Benedetto Castelli care i-a cerut lui Galileo, în 1617, să o observe. Galileo a întocmit un raport detaliat despre steaua dublă. Mai târziu, spre 1650, Riccioli a scris că Mizar părea dublă. Steaua secundară, Mizar B, posedă o magnitudine de +4,0 și un tip spectral A7, și este situată la 380 u.a. de steaua primară; ele au nevoie de mii de ani pentru a orbita una în jurul celeilalte. Apoi Mizar A a fost prima binară spectroscopică descoperită, de către Pickering, în 1889. Cele două componente sunt amândouă de vreo 35 de ori mai luminoase decât Soarele, și se rotesc, una în jurul celeilalte, în circa 20 de zile. Mai târziu s-a descoperit că și Mizar B este o binară spectroscopică. În 1996 componentele sistemului binar Mizar A au fost vizualizate cu foarte înaltă rezoluție la Navy Precision Optical Interferometer prin sinteză de deschidere.
Ansamblul sistemului de cinci stele este situat la circa 78 de ani-lumină de Terra. Toate componentele sunt membre ale Curentului de stele din Ursa Mare, un grup de stele foarte dispersate care au o origine comună, cum o demonstrează mișcarea lor proprie. Celelalte stele ale asterismului Carul Mare, exceptate fiind Dubhe și Alkaid, aparțin și ele acestui grup.

Note

Bibliografie

Legături externe

Vezi și
 Alcor și Mizar
 Alcor

Stele multiple
Constelația Ursa Mare
Stele albe din secvența principală
Binare spectroscopice
Obiecte Bayer
Obiecte Flamsteed
Obiecte HR
Obiecte HD și HDE
Obiecte HIP
Obiecte ADS
Obiecte CCDM
Carul Mare

Zeta Ursae Majoris


2001 çıkışlı Antimatter (Grup) albümüdür.

 Saviour
 Holocaust
 Over your shoulder
 Psalms
 God is coming
 Angelic
 Flowers
 The last laugh
 Going nowhere

2001 albümleri
İngilizce albümler
Antimatter albümleri

Saviour


පී. ඇම්. ජයතිලක  (ඉංග්‍රීසි: P. M. Jayatilaka) යනු ප්‍රවීන අධ්‍යාපනඥයෙක්වන අතර හිටපු හිටපු විදුහල්පති තර්ස්ටන් විද්‍යාලය කොළඹ වෙයි.

පී. ඇම්. ජයතිලක  කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසුවෙකි.

ආනන්ද - නාලන්ද මහා ක්‍රිකට් තරගය වාර්ෂික මහා ක්‍රිකටි තරඟයේ කුලුඳුල් ප්‍රතම ශතකය වන ලකුණු 111 මොහු විසින් 1928 දී රුස් කරගන්නා ලදි.

දේවි බාලිකා විද්‍යාලය කොළඹ ආදි කර්තෘ දේශබන්දු වෛද්‍ය විමලා ද සිල්වා මොහුගේ එකම සොහොයුරිය වෙයි.

ආශ්‍රිත

 පී. ඇම්. ජයතිලකගේ ඉංග්‍රීසි විකිපීඩියා පිටුව

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ

පී. ඇම්. ජයතිලක


Chamaedorea ernesti-augustii es una especie de palmera que se distribuye por Centroamérica.

Descripción
Son palmas con tallos solitarios, delgados, erguidos, de 2 m de altura o más, a veces casi sin tallo. Las hojas: 5-8, bífidas, con la vaina de 5-15 cm de largo, longitudinalmente estriada con nervios, con pecíolo de 10-25 cm de largo, canalizado y verde, redondo; raquis de 20 -25 cm de largo, en ángulo y verde arriba, redondeado por debajo con una banda amarillenta que se extiende sobre la vaina, la hoja de 25-60 x 20-30 cm, ampliamente cuneadas-obovadas, con incisiones profundas apicales,  de color verde oscuro opaco por encima, sin brillo de color verde por debajo. Inflorescencias interfoliares pero a veces infrafoliares, solitarias. El fruto de 15 x 08.10 mm, subgloboso a elipsoidal, de color verde azulado, convertido en negro en la madurez.

Distribución y hábitat
Es una especie que se encuentra en eloceano pacífico bosque húmedo en la vertiente atlántica, principalmente en altitudes bajas, pero a la elevación de 1000 m, a menudo en la piedra caliza. Se distribuye por Belice, Guatemala, Honduras y México.

Taxonomía
Chamaedorea ernesti-augustii fue descrita por Hermann Wendland y publicado en Allgemeine Gartenzeitung  20(10): 73–74, en el año 1852. (6 Mar 1852)
Etimología
Chamaedorea: nombre genérico que deriva de las palabras griegas: χαμαί (chamai), que significa "sobre el terreno", y δωρεά (dorea) , que significa "regalo", en referencia a las frutas fácilmente alcanzadas en la naturaleza por el bajo crecimiento de las plantas.

ernesti-augustii, epíteto nombrado en honor de Ernesto Augusto I de Hannover desde 1837-1851

Sinonimia
Chamaedorea glazioviana Drude ex Guillaumin
Chamaedorea simplicifrons Heynh.
Eleutheropetalum ernesti-augustii (H.Wendl.) Oerst.
Geonoma corallifera C.Morren
Geonoma coralliflora hort.
Geonoma latifrons Burret
Hyospathe elegans hort.
Morenia corallifera hort. in Ruffo
Morenia ernesti-augustii (H.Wendl.) H.Wendl.
Nunnezharia ernesti-augustii (H.Wendl.) Kuntze
Nunnezharia simplicifrons (Heynh.) Kuntze

Nombres comunes
Guaya de abajo, guayita, cola de pescado, rabo de bobo, nesheshiptmil - México.

Referencias

Enlaces externos

ernesti-augustii

Plantas descritas en 1852
Plantas descritas por H.Wendl.
Flora de América Central

Chamaedorea ernesti-augustii


Güney Cephesi (Cenup Cephesi), Fransız Cephesi veya Kilikya Cephesi (Fransızca: La campagne de Cilicie), I. Dünya Savaşı'nın ardından Fransız kuvvetleri ve beraberindeki Ermeni Lejyonu ile TBMM idaresindeki Kuvâ-yi Milliye arasında gerçekleşen muharebelerden meydana gelen cephedir. Fransa, Sykes-Picot Anlaşması ve ardından Ermeniler ile imzalanan antlaşma ile kendisine düşen topraklara yönelmiştir. 20 Ekim 1921 tarihli Ankara Anlaşması ile cephe kapanmıştır.

Geçmiş
Mondros'tan sonra İngiliz orduları Maraş, Antep, Urfa, Adana ve civarını işgal etti. 1916 yılında imzalanan Sykes-Picot Anlaşması Projesi gereği ile Maraş, Antep, Urfa ve Musul Fransızlara bırakılmalıydı.  Fakat bu proje, Rusya'da devrim olduğu için ve Wilson prensipleri gereği yürürlüğe hiçbir zaman giremedi. Bununla birlikte Suriye'de Fransa ve İngiltere arasında büyük bir antlaşmazlık ortaya çıktı. İngilizler, Fransızları bölgeden çıkarmak için Suriye'nin bağımsız olmasını istemişlerdi. Fransızları kızdıran bu gelişme sonrası nihayet Büyük Britanya Musul'daki petrol kaynakları için Fransa ile 15 Eylül 1919'da Suriye İtilafnamesini kabul etti. Buna göre:
 Musul İngilizlere
 Maraş, Antep ve Urfa civarı Fransızlara bırakıldı.
İngiliz döneminde pek de önemli bir olay yaşanmadı. Asıl olaylar Fransızlar döneminde yaşandı. Fransızlar, kendileri aleyhindeki propagandayı İngilizlerin yaptıklarından fazlasıyla emindiler.

Maraş

Maraş'taki ilk direniş, Sütçü İmam'ın, hamamdan çıkan kadınlara sarkıntılık eden Ermeni askerlere saldırması ile başlamıştır.
Maraş, halkının Kurtuluş Savaşı sırasında kazandığı bu zafer nedeniyle 7 Şubat 1973'te TBMM tarafından "Kahraman" unvanıyla ödüllendirildi.

Antep

Fransızlar 1 Nisan 1919'da Antep'i işgal ettiler. 1920 yılının nisan ayı başında Türk milli kuvvetleri kentte bir ayaklanma başlatarak Fransızlara karşı direnişe geçmiştir. On ay kadar süren direniş esnasında Fransızların kente 70.000 mermi attığı ve Türk tarafında 6317 kişinin öldüğü anlatılır. Fransızlar, kenti yoğun olarak top ateşine tutmuş, Suriye'de bulunan birliklerinden destek almışlar fakat Antep'e girme konusunda askerî  bir başarı gösterememişlerdir.

30 Mayıs 1920'de Fransızlarla bir ateşkes imzalanmış ise de 17 Haziran'da çatışmalar tekrar başlamış ve aralıklarla 1920 sonuna dek sürmüştür.

1914 yılında, I. Dünya Savaşı başladığı zaman Gaziantep 83 bin nüfuslu bir liva merkezi idi. 30 Ekim 1918'de imzalanan Mondros Mütarekesi ile İtilaf Devletleri paylaştıkları topraklara sahip olmak amacıyla harekete geçerken, 17 Aralık 1918'de İngilizler Antep'e girmiştir. Bir yıl süren bu işgale Fransızlar tepki göstermiş, 1918 eylülünde İngilizlerin Musul üzerindeki "nezaret hakkı"ndan vazgeçmeleri ile önce Suriye daha sonra Antep, Urfa ve Maraş boşaltılmıştır. Bunun ardından Fransızlar 29 Ekim 1919'da Kilis'i, 5 Kasım 1919'da Antep'i işgal ettiler.

1920 yılının başında ise ünlü Antep Savunması başlamış oldu. 1 Nisan 1920'de başlayan Antep savunması 11 ay sürdükten sonra açlık yüzünden sona ermiştir. Savunma süresince Fransızlar şehre 70.000 mermi atmış, 6.000 Antepli ölmüştür. Konstantin'in Kasım 1920'de Yunan tahtına dönüşü ile Fransa, Türkiye'yi destekleme ve barış yaparak bölgeden çekilme kararı almıştır. Bölgedeki savunma sonunda Türkiye Büyük Millet Meclisi 6 Şubat 1921 tarihli toplantısında Antep'e "Gazi" unvanını vermiştir. Türk ve Fransız tarafları bunun üzerine mutabakata varmak üzere pazarlık yapmaya koyulmuş ve 9 Mart 1921'de Bekir Sami-Briand Anlaşması hazırlanmıştır. Ancak bu anlaşmanın TBMM tarafından imzalanmaması üzerine 15 Mart 1921 tarihinde Londra'da Türk Dışişleri Bakanı ve Fransız delegasyonu Antep, Adana ve çevrelerinin Türklere geri verilmesi hususunda yeni bir mutabakat sağlamıştır. Nitekim bu antlaşma 20 Ekim 1921'de imzalanan Ankara Antlaşması ile son şeklini almış ve 25 Aralık 1921'de son Fransız askerî  Antep'ten ayrılmıştır.

Ankara Antlaşmasını imzalayan Henry Franklin-Bouillon: "Biz Türklerle antlaşma yaparken onlar özellikle İngilizlerle ve İtalyanlarla da benzer bir anlaşma yapma sürecindeydiler. Fransa'yı tercih etmeleri, bize duydukları aşk için değil, bizim daha uzlaşmacı davranmamız sebebiyle oldu. Böylece Fransa'nın ahlaki ve ekonomik etkisi, belirli bir bölgeye uygulanmak yerine tüm ülkeye yayılacaktır. Ve eğer bugün Ankara'da bir tehlike varsa, onu yaratan sizsiniz(Müttefikler/İtilâf). Bu sadece Yunanların İzmir'e gönderilmeleriyle veya Müttefiklerin (İngilizlerin) Anadolu'da son derece kararsız ve zayıf bir politika takip etmeleriyle değil, aynı zamanda Müttefiklerin, Rusların ve Amerikan şirketlerinin doğudaki çıkarlarını uyumlu hale getirmenin imkansızlığı içinde Kemalistlere verdikleri maddi ve manevi yardımlarla onlara gerçek bir güç olma fırsatı sağlamalarıyla oldu." Franklin Boullion'a göre, Türkiye, Enver ve Talat'ın işlediği suçlardan sorumlu değildi. Türk halkı istemeden savaşa girmişti. Asıl suçlu Türkleri Almanya ile birlikte ittifak yapmaya zorlayan Müttefikler yani İngilizlerdi. Öte yandan Fransa, baş düşmanı olan kral Konstantin'in Kasım 1920 seçimleri sonucu Yunan tahtına geri dönmesiyle Yunanistan'a yapılan tüm kredileri ve desteği  durdurmuş, Türkiye'ye karşı politikasını değiştirmiş ve Yunanistan'a karşı Türkiye'yi destekleme kararı almış, ayrıca Mart 1921 Londra Konferansı'nda da Trakya ve İzmir'in Türklere verilmesi gerektiğini savunmuş, milli mücadele yanlısı bir tutum sergilemiştir.

Dışişleri Bakanı, Yusuf Kemal Tengirşenk:

Urfa

Ali Saip Bey'in Jandarma komutanı olarak Urfa'ya atanmasından sonra halkın örgütlenmesi daha da süratlendi. Üç bin kişilik bir askerî  güç oluşturuldu. 12'ler olarak adlandırılan ve Urfa'nın önde gelen 12 vatanseverinden oluşan Kuvâ-yi Milliye hareketi, önderleri Hacı Mustafa Hacıkamiloğlu vasıtasıyla 7 Şubat 1920'de Fransız komutanlığına şehrin boşaltılmasını isteyen bir ültimatom verdiler. 9 Şubat'ta şehrin yarısı geri alındı ve 10 Nisan'da Fransızlar çekildiler.

Ayrıca bakınız
 Türk Kurtuluş Savaşı Suriye Cephesi
 Müslüman-Türk katliamları
 Türk düşmanlığı
 Kozan katliamı

Kaynakça

Güney

Türk Kurtuluş Savaşı Güney Cephesi


Sveta Sofija () je rimokatolička crkva koja se nalazi na glavnom trgu u mjestu Anacapri na otoku Capriju u Italiji. Datira iz 1596. godine kada je zamijenila crkvu Chiesa di Santa Maria di Costantinopoli kao župna crkva. Neki od građevinskih materijala i opreme, kao što su sakristija i oratorij, izvorno su bili u Chiesa di San Carlo. Crkvene kapele posvećene su Sant'Antoniju, svecu zaštitniku Anacaprija, i Madonni del Buon Consiglio. Arhitektonske značajke uključuju dva zvonika i barokno pročelje.ref name="capri.net"></ref> Vjenčanje Guiliane DePandi i Billa Rancica dogodilo se u Chiesa di Santa Sofia.

Povijest
Santa Sofija vjerojatno datira iz 1595.–1596. na mjestu gdje je bila ranija crkva posvećena svetom Karlu. Datum 1510. upisan na pročelju je netočan. Dovršena 1642., postala je nova župna crkva u Anacapriju umjesto Santa Maria di Costantinopoli . Najstariji preostali dio je oratorij, lijevo od svetišta, koji je vjerojatno sagrađen na ostacima San Carla. Godine 1698. crkva je proširena s dvije kapele, a lađa je proširena prema trgu. Daljnje preinake izvršene su 1706. (Brdo čistilišta), 1765. (pročelje) i 1777. (zvonik). Crkvu je 1790. službeno posvetio Nicola Saveirio Gamboni, biskup Caprija. Godine 1879. prezbiterij je proširen iu njemu je osiguran prostor za goste.

Arhitektura
Tlocrt crkve je u obliku latinskog križa s jednobrodnim, bočnim kapelama i kupolom iznad sjecišta broda i transepta. Nedostatak detaljnog planiranja od samog početka može se vidjeti u načinu na koji su kapelice različitih veličina razvijane bez ikakve dosljednosti. Lađa je prekrivena velikim svodom, dok kapele imaju svodove različitih veličina. U apsidi četvrtastog oblika nalazi se mramorni oltar iz osamnaestog stoljeća. Kupolu nose četiri velika luka s pilastrima koji se protežu prema gore i dijele kupolu na osam segmenata. Srušio ga je udar groma 2004. godine, ali je u međuvremenu popravljen. Uz glavnu kupolu, postoji pet manjih kupola, a svaka je na vrhu lanterne.

Pročelje se sastoji od dva preklapajuća dijela, povezana volutama koje završavaju niskim vrhovima . Glavna lesena obuhvaća tri dijela ispresijecana s dva manja u kojima se u dvije niše nalaze glineni kipovi Sant'Antonija i Svete Sofije, oba djela rimskog kipara Nenija ili Nene. Središnji dio sadrži glavna vrata s ukrašenim okvirom od štukature, dok se na gornjoj razini nalazi pravokutni prozor. Tu su i manja vrata s obje strane glavnih vrata, a svaka je nadvišena ovalnim prozorom. Zvonik se može vidjeti lijevo od pročelja s dva sata i tri zvona posvećena Santa Sofia, Santa Maroa i Santa Elia.

U lađi neposredno ispred zadnjeg luka s desne strane uzdignuta je propovjedaonica koja stoji na dva korbela . Sastoji se od pravokutnog kućišta ukrašenog višebojnim mramorom. Sakristija i oratorij nalaze se lijevo od prezbiterija . Izgrađen na temeljima stare crkve San Carlo, oratorij je pravokutna prostorija s klaustarskim svodom koji sadrži niz trokutastih luneta .

Izvorti

Vanjske poveznice

Barokne crkve u Italiji
Građevine u Capriju
Katoličke crkve u Italiji
Crkve na Capriju

Santa Sofia, Capri


Wilshire/Normandie es una estación subterránea en la línea D del Metro de Los Ángeles y es administrada por la Autoridad de Transporte Metropolitano del Condado de Los Ángeles. Se encuentra localizada en el barrio Koreatown de Los Ángeles (California), en Wilshire Boulevard, y a dos cuadras del histórico Ambassador Hotel, el sitio donde ocurrió el asesinato de Robert F. Kennedy en 1968. El sitio es ahora ocupado por la escuela K-12 operado por el LAUSD.

Conexiones de autobuses
 Metro Local: 18, 20, 206
 Metro Rapid: 720
 Foothill Transit: 481

Referencias

Enlaces externos
  Station connections overview

Estaciones de Metro de Estados Unidos inauguradas en 1996
Estaciones de la línea D (Metro de Los Ángeles)

Wilshire/Normandie (Metro de Los Ángeles)


ඇමයිනෝ අම්ල යනු එක් එක් ඇමයිනෝ අම්ලයට ආවේණික වූ පැති දාම (R කාණ්ඩය) සමගින්, ඇමයින් (-NH2) සහ කාබොක්සිල් (-COOH) යන ක්‍රියාකාරී කාණ්ඩ අන්තර්ගතවන කාබනික සංයෝග වේ. ඇමයිනෝ අම්ලයක ප්‍රධාන රසායනික සංඝඨක ලෙස කාබන්, හයිඩ්‍රජන්, ඔක්සිජන්, සහ නයිට්‍රජන් අන්තර්ගතවන අතර, සමහරක් නිශ්චිත ඇමයිනෝ අම්ලයන්හී පැති දාමවල අනෙකුත් මූලධාතූන්ද හමුවේ. ඇමයිනෝ අම්ල වර්ග 500ක් පමණ හදුනාගෙන තිබෙන අතර (කෙසේවූවද ප්‍රවේණි කේතයහී දක්නට ලැබෙන්නේ 20ක් පමණි) ඒවා විවිධ ආකාරයන්ගෙන් වර්ගීකරණය කෙරේ.

මූලාශ්‍ර

ඇමයිනෝ අම්ල


التحصيل والتعلقة تقسيمان إداريان أو انتظاميان في بعض بلاد جنوب آسيا. في باكستان،  (اسم مجرد مؤنث، ج. تحصیلوں) جزء صغير من إقليم أكبر منه يسمى الضلع؛ لكن في السند خصوصا، يعرف التحصيل بمرادف له هو كلمة . أما في شمال شرق الهند، فتسمى التعلقة باسم ، بينما شاع اسم  في بقية أرجاء الهند. يترأس كلا من التحصيل والتعلقة  أو .

تقسيم

مراجع

كلمات وعبارات أردية
كلمات وعبارات هندية
أنواع تقسيمات البلدان الفرعية
تقسيمات إدارية من المستوى الثالث حسب البلد

تعلقة وتحصيل


Polonya millî futbol takımı, Polonya'yı uluslararası arenada temsil eden futbol takımıdır. 1972 Münih Olimpiyatları'nda Altın madalya kazanan millî takım, 1974 FIFA Dünya Kupası ve 1982 FIFA Dünya Kupası'nda dünya üçüncüsü olmuştur. 2002 FIFA Dünya Kupası'na, 2006 FIFA Dünya Kupası'na ve 2008 Avrupa Futbol Şampiyonası'na da katılan millî takım, her üç turnuvada da 1. turda elenmiştir.

Tarihçe
Polonya Futbol Federasyonu (Polski Związek Piłki Nożnej), 20 Aralık 1919 yılında Varşova'da kurulduktan sonra millî takım ilk maçını 18 Aralık 1921'de Macaristan ile yaptı ve Budapeşte'den 1-0'lık bir yenilgiyle ayrıldı. İlk yenilgisi gibi ilk galibiyeti de bir deplasman olan Stockholm'de İsveç'e karşı 28 Mayıs 1922 tarihinde alındı.

Oluşum sürecinden sonra, o yılların güçlü ekiplerinden Yugoslavya'yı 1938 FIFA Dünya Kupası'ndan önce eleyip FIFA Dünya Kupası biletini ilk kez kaptı. Polonya'nın ilk tecrübesi olan FIFA Dünya Kupasının o yılki formatı eleme usulüydü ve Polonya'nın ilk rakibi de Brezilya oldu. Polonya, ilk kez katıldığı bu kupaya 6-5'lik Brezilya mağlubiyetiyle veda etti. Kısa bir süre sonra, Adolf Hitler'in Varşova'ya girmesi ve ülkeyi ele geçirmesi sebebiyle Polonya, 1946'ya kadar maç yapamadı. 11 Haziran 1946'da savaştan yeni çıkan Polonya, Oslo'ya gitti. Norveç karşısında 3-1 kazanan Polonya, 26 Haziran 1948′de Danimarka'ya 8-0'la yenildi ve bu yenilgi millî takım tarihinin en farklı yenilgisi olarak kayıtlara geçti.

1954'te elemelerden çekilen ve 1958-1970 yılları arasında da elemeleri geçemeyen Polonya, 4 Eylül 1963′te Norveç'i, Włodzimierz Lubański'nin 7 gol atttığı maçta, 9-0'la mağlup etti. Bu galibiyet, 1 Nisan 2009′daki 10-0'lık San Marino galibiyetine kadar millî takımın en farklı galibiyet olarak kayıtlarda kalmıştır.

1974 FIFA Dünya Kupası

Polonya, 1966 şampiyonu İngiltere'yi eleyerek 1974 FIFA Dünya Kupası'na katılmaya hak kazanan Polonya 4. grupta yer aldı. Arjantin'i ve İtalya'yı Lato, Szarmach ve Deyna ile geçen Polonya, Haiti'ye tam 7 gol atıp gruptan lider olarak çıktı. Lato ve arkadaşları 1974'teki kupa formatında 2. turda başka bir grupta yer alarak Batı Almanya'nın ardından ikinci oldu. Üçüncülük maçına çıkan Polonya, 1938′in rövanşını alarak Brezilya'yı Lato'nun golü ile yendi ve Lato da turnuvayı gol kralı olarak tamamladı.

1978 FIFA Dünya Kupası
Polonya, 1978 FIFA Dünya Kupası elemelerinde grubu Doğu Almanya, Türkiye ve Malta'nın önünde lider tamamlayarak Arjantin'deki finallere gitmeye hak kazandı. 1974′te olduğu gibi grupta Batı Almanya ile çekişen ve nihayetinde gruptan çıkan Polonya için işler diğer turda beklendiği gibi gitmez ve bu sefer Brezilya, Polonya'yı 3-1 yenerek son FIFA Dünya Kupasının üçüncüsünü turnuva dışında bıraktı.

1982 FIFA Dünya Kupası
Tekrar aynı eleme grubuna düştüğü Doğu Almanya ve Malta'nın önünde namağlup bir şekilde birinci olarak İspanya'daki 1982 FIFA Dünya Kupası'na katılma hakkı elde eden Polonya, 1974'ten beri bünyesinde barındırdığı tecrübeli futbolcuların yanına serpiştirilen yeni gençlerle yarı finale kadar ilerledi. 1. turu İtalya, Kamerun ve Peru önünde namağlup olarak geçen Polonya, 2. turda da Belçikaile SSCB'nin önünde namağlup lider olarak yarı finale çıktı. Fakat, İtalya ve Rossi onları 2-0 ile durdurdu. Polonya 8 yıl önce olduğu gibi tekrar 3.lük maçına çıktı ve Fransa'yı 3 golle (Szarmach, Majewski ve Kupcewicz) mağlup ederek turnuvayı 3. olarak tamamladı.

1986 FIFA Dünya Kupası
1986 FIFA Dünya Kupası elemelerinde Belçika, Arnavutluk ve Yunanistan'nın önünde grup birincisi olarak Meksika 1986'ya katılan Polonya, ilk turda Fas, Portekiz ve İngiltere'nin yer aldığı gruptan 3. olarak çıktı. 2. turda Brezilya ile krşılaşan Polonya, sahadan 4-0'lık yenilgiyle ayrılarak kupanın dışına itildi ve bir FIFA Dünya Kupasına daha katılmak için 2002′ye kadar beklemek zorunda kaldı.

1987-2002
Polonya futbolu tarihinin en büyük jenerasyonundan sonra 1987-2002 yılları arası, Polonya millî futbol takımı için tam bir durgunluk havasında geçti. Bu yıllar arasında tek büyük başarısı 1992 Yaz Olimpiyatları'nda alınan gümüş madalya olmuştur.

2002 FIFA Dünya Kupası
Polonya 2002 FIFA Dünya Kupası'na katılarak 1986 yılından sonra ilk kez bir turnuvaya katılmış oldu.

Polonya, ilk maçta Güney Kore'ye 2-0 yenildi. Maçtaki kötü performans nedeniyle Portekiz maçı için büyük değişiklikler yapıldı. Ama bu maçı da 4-0 kaybettiler.Son maçta ABD karşısına prestij için çıkan Polonya 3-1'lik galibiyet aldı. Grupları 3 puanla sonuncu bitirerek elendi.

2006 FIFA Dünya Kupası
Polonya, 1986 yılından bu yana ilk kez ön elemeleri geçtikten sonra 2006 FIFA Dünya Kupası'na büyük umutlarla katıldı. A grubunda yer aldılar ve rakipleri Almanya, Ekvador, Kosta Rika oldu. Ancak dört sene önceki gibi hayal kırıklığıyla sonuçlandı. Polonya, Ekvador maçına 2-0'lık yenilgiyle başladı. Almanya'ya 1-0 yenildi. Son maçı olan Kosta Rika maçını 2-1 kazanarak 3 puanla turnuvaya veda etti.

2008 Avrupa Futbol Şampiyonası

Polonya, yeni teknik direktörü Leo Beenhakker ile 2008 Avrupa Futbol Şampiyonası elemelerine Bydgoszcz'da Zawisza Stadyumu'nda 3-1'lik Finlandiya yenilgisiyle başladı. 6 Eylül 2006'da Varşova'da Legia Stadyumu'nda yapılan Sırbistan maçından 1-1 beraberlikle ayrıldı. Üçüncü maçında Kazakistan'ı deplasmanda 1-0 yenen Polonya ilk üç maçta dört puan toplayarak kötü bir başlangıç yaptı.

Ancak sonraki beş maçta üst üste başarılı sonuçlar aldılar. Kendi evlerinde Portekiz'i 2-1 yendiler. Belçika deplasmanını 1-0'lık galibiyetle geçen Polonya, kendi evlerinde Azerbaycan'ı 5-0 ve Ermenistan'ı 1-0 yendi. Azerbaycan deplasmanını 1-3 kazandıktan sonra Ermenistan'a 1-0 yenildiler.

Lizbon'da Portekiz ile 2-2 berabere kaldılar. Helsinki'den 0-0 beraberlikle ayrıldılar. Kazakistan'ı 1-0 yendiler, Belçika'yı 2-0 mağlup edip Sırbistan ile Belgrad'da 2-2 berabere kaldılar. Polonya böylece geriden gelerek grubu birinci bitirmiş oldu. Ebi Smolarek attığı 9 golle Kuzey İrlandalı David Healy (13 gol) ve Hırvat Eduardo'nun (10 gol) ardından en golcü üçüncü futbolcu oldu.

Polonya elemeleri geçerek ilk kez bir Avrupa Şampiyonası'na katıldı.

Polonya, B grubunda ev sahibi Avusturya, Almanya ve Hırvatistan ile yer aldı. 2006 FIFA Dünya Kupası'ndaki Almanya maçının rövanşı niteliği taşıyan maçta Lukas Podolski'nin gollerine engel olamayan Polonya 2-0'lık mağlubiyetle ayrıldı. İkinci maçında ev sahibi Avusturya maçında Roger Guerreiro ile 30. dakikada açılış golünü atan Polonya 90+3. dakikada Avusturyalı Ivica Vastic'in penaltı golüyle 1-1'lik beraberlikle yetindi. Umudunu Hırvatistan ile yapılan son maça taşıyan Polonya 1-0 mağlubiyetle turnuvaya veda etti.

2010 FIFA Dünya Kupası elemeleri
Polonya 3. Grupta Slovekya, Slovenya, Çek Cumhuriyeti, Kuzey irlanda ve San Marino ile yer aldı. Ancak grubu 3 galibiyet, 2 beraberlik ve 4 mağlubiyetle beşinci sırada bitirdi. İlk üç maçta 7 puanla başlayan Polonya Slovenya ile 1-1 berabere kalarak başladı. San Marino ve Çek Cumhuriyeti galibiyetleriyle 7 puana ulaştılar. Slovakya deplasmanında Artur Boruc'un Stanislav Šesták'tan yediği hatalı golle 1-0 yenilerek puansız döndüler. Slovakya'yla yapılan ikinci maçı da Slovakya 2-1 kazandı. Kuzey İrlanda'ya da 3-2 yenildiler. Kendi evlerinde San Marino'yu 10-0 yendiler. Ancak son üç maçta Kuzey İrlanda ile 2-2 berabere kaldılar ve iki mağlubiyet aldılar. Gruptan Slovakya birinci olarak çıktı, Slovenya da play-offlara kaldı.

2012 Avrupa Futbol Şampiyonası

Polonya ve Ukrayna, 2012 Avrupa Futbol Şampiyonası için ev sahibi seçildiler. Böylece Polonya otomatik olarak A grubunda Rusya, Yunanistan ve Çek Cumnuriyeti ile yer aldı. Grubu 3. bitirerek turnuvadan elendi. Teknik direktör Franciszek Smuda görevinden istifa etti.

2014 FIFA Dünya Kupası elemeleri
Polonya 2014 FIFA Dünya Kupası elemeleri H Grubunda İngiltere,Karadağ,Ukrayna,San Marino ve Moldova'nın  bulunduğu grupta 3 galibiyet 4 beraberlik 3 mağlubiyet alarak  13 puanla grubu 4. sırada bitirdi.

Turnuva tarihi
 Şampiyon   İkincilik   Üçüncülük   Dördüncülük    Yükseldi   Aynı ligde kaldı   Düştü   Finaller ev sahibi

FIFA Dünya Kupası tarihi

Avrupa Şampiyonası tarihi

UEFA Uluslar Ligi tarihi

Başarıları

 FIFA Dünya Kupası
 Üçüncü (2): 1974, 1982

 Yaz Olimpiyatları'nda futbol
 Altın madalya (1)  1972
 Gümüş madalya (2)  1976, 1992

 FIFA 20 Yaş Altı Dünya Kupası
 Üçüncü (1): 1983

 Avrupa 19 Yaş Altı Futbol Şampiyonası
 Şampiyon (1): 2001
 İkinci (1): 1981
 Üçüncü (1): 1984

 Avrupa 17 Yaş Altı Futbol Şampiyonası
 Şampiyon (1): 1993
 İkinci (1): 1999
 Üçüncü (1): 1990

Takım kadrosu
Aşağıdaki oyuncular 2022 FIFA Dünya Kupası kadrosunda yer aldı.

Meksika'ya karşı oynanan maçın ardından 22 Kasım 2022 itibarıyla kadrosu:

İstatistikler
 21 Ocak 2021:

En Fazla Millî Formayı Giyenler

En Fazla Millî Formayla Gol Atanlar

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmi ağ sayfası
 90minut.pl - Polish national team
 Polish national team news in English
 RSSSF archive of most capped players and highest goalscorers

Polonya millî futbol takımı


Georg August Wilhelm Lotze (* 8. März 1800 in Hannoversch Münden; † 26. Januar 1879 ebenda) war ein deutscher Fleischer, Wirt, Gildemeister und Historiker.

Leben und Werk
Lotze war Sohn des Metzgers, Gildemeisters und Großbürgers Johann August Wilhelm Lotze und der Regine Gertrude Voigt aus Münden. Das Haus, in dem er das Licht der Welt erblickte, trägt die Jahreszahl 1648 und befindet sich in der Lotzestraße. Im Lotzehaus wurde die Schlachterei betrieben. Hökerstraße hieß sie, als ein Lotze hier das Geschäft gründete, später Rathausstraße, seit 1936 Lotzestraße. Nebenbei beschäftigte sich Wilhelm Lotze schon früh mit Literatur und Gelegenheitsgedichten, die in Lokalblättern, zunächst unter dem Namen "Hermann Liederring", gedruckt wurden.

Wilhelm Lotze hatte sieben Geschwister und einen Halbbruder. Einer der drei Brüder, die in die USA auswanderten, Adolf Christian Alhard Lotze, in Amerika "Adolphus Lotze" genannt, wurde als Pionier des Ofengeschäfts bzw. der Fabrikation von Luftheizungsapparaten bekannt.

Am 24. Juni 1836 heiratete Wilhelm Lotze die ebenfalls aus Münden stammende Wilhelmine Elise Becker, Tochter des Gildemeisters, Leinewebers und Kirchenvorstehers Georg Heinrich Becker und der Rosine Regine Hartwick. Zusammen hatten sie neun Kinder. Seine Töchter verließen Hann. Münden. Sein Sohn Gustav, geboren 1837, blieb im Lotzehaus. In Gimte bei Hann. Münden leben heute noch direkte Nachfahren seines Sohnes Heinrich, geboren 1884.

Heinrichs älterer Bruder, ebenfalls Gustav genannt, geboren 1875, ging nach Bremen. Er heiratete dort die Bremerin Sophie Zirus Tochter des Heinrich Cyrus / Zirus und Sophie Meyer, und betrieb dort mit ihr zwei Hotels.

Wilhelm Lotze überließ sein Geschäft später seinem erwachsenen Sohn und widmete sich der Geschichte seiner Heimat Münden. Er durchforschte Archive, Registraturen und Bibliotheken. Die Hauptfrucht seiner Arbeiten war die 1878 erschienene "Geschichte der Stadt Münden und Umgegend, mit besonderer Hervorhebung der Begebenheiten des Dreißig- und des Siebenjährigen Krieges".
Wilhelm Lotze engagierte sich auch in der Politik, war Bürgerdeputierter und Kirchenvorsteher der St. Blasius-Kirche. Er war Mitglied des historischen Vereins in Hannover und des hessischen in Kassel. Zu seinen Freunden zählten die Direktoren der Kasseler Bibliothek, Dr. C. Bernhardi, und des Staatsarchivs Hannover, Geh. Archivrat Karl Ludwig Grotefend, die ihn bei seinen Studien und Arbeiten ermunterten und halfen, ebenso wie Oberhofmarschall Dr. Carl Ernst von Malortie, der unter vielen historischen Arbeiten auch eine über das Welfenschloss Münden hinterließ.

Veröffentlichungen
 1827: Neues väterliches Archiv, 2. und 3. Heft.
 1828: Blütenkranz vermischter Geschichten und Aufsätze, geflochten von W.L.
 1830: Goldkörner, Eine Sammlung kurzer Verse und Kernsprüche
 1865: Geschichte der Kirchenvisitationen
 1866: Geschichte des Kaufunger Waldes
 1868: Geschichte der Orgel in der St. Blasiuskirche
 1874: Münden unter französischer Herrschaft
 1877: Geschichte der St. Blasii-Kirche zu Münden
 1878:
 Geschichte der Stadt Münden und Umgegend, mit besonderer Hervorhebung der Begebenheiten des Dreißig- und des Siebenjährigen Krieges; Digitalisat der Staatsbibliothek Berlin (SBB)
 Geschichte der Stadt Dransfeld nebst der launigen Historie von den Hasenmelkers un Asinusfräters, Münden: in Kommission bei H. Augustin in Münden und R. Deuerlich in Göttingen, Buchdruckerei von Wilhelm Klugkist; Digitalisat der SBB
 Blumen aus Mündens (schönen) Thale, Band 4, 7, 8, 10 und 11.
 Talisman für die Langeweile
 Kurz vor seinem Tode wurde noch der Druck einer Geschichte der benachbarten Stadt Dransfeld vollendet.

Der berühmte Bildhauer Gustav Eberlein, der ebenfalls zu den großen Söhnen dieser Region zählt, schuf eine Büste des Wilhelm Lotze für das Museum. Die Büste befindet sich zurzeit in der oberen Rathaushalle Mündens.

Literatur

Weblinks
 regiowiki.hna.de

Autor
Historiker
Person (Hann. Münden)
Deutscher
Geboren 1800
Gestorben 1879
Mann

Wilhelm Lotze (Historiker)


Usage
This template returns a Wikipedia article name for an alpha-4 script code:
  →  so the link is:

Note: when resolving red links or wrong links, please edit this  or . This is where the connection between ISO code and a Wikipedia article is made. You might also consider using a redirect. (We cannot change ISO 15924 itself.)

See also
  to add a label in a wikilink:
[[Fraktur (script)|Fraktur]]

Test

Special input

 (no input)

All 197 ISO codes input:

wp-name

Cirth


Birkach ist ein Gemeindeteil der Stadt Herrieden im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geographie
Das Dorf liegt am Südhang des Hasenberges. Nordöstlich des Ortes liegt der Hirschberg, südwestlich grenzt das Weinfeld an, 0,5 km östlich liegt das Gräbenwindner Holz. Die Kreisstraße AN 37 führt nach Sickersdorf (2,6 km östlich) bzw. zur Staatsstraße 1066 (4 km westlich) zwischen Vorderbreitenthann (1,3 km nördlich) und Feuchtwangen (2 km südlich). Gemeindeverbindungsstraßen führen über Bittelhof zur AN 36 (1,4 km nördlich) und zur Charmühle (1 km nördlich).

Geschichte
Die erste Erwähnung Birkachs geschieht vermutlich nach in einer Schenkungsurkunde vom 16. Juli 1058: Der Propst des Stifts Herrieden Heysso schenkte aus seinem Erbgut dem Stift Herrieden eine ganze Reihe von Gütern, u. a. in "Hohenberc, Stritdorf, Birchahe, Velden". Ob es sich hierbei um das Birkach, Altgemeinde Elbersroth handelt, ist jedoch umstritten.

Birkach lag im Fraischbezirk des ansbachischen Oberamtes Feuchtwangen. 1732 gab es 10 Anwesen mit 11 Mannschaften. Grundherren waren das Stadtvogteiamt Feuchtwangen (1 Anwesen, 1 Anwesen mit Zapfwirtschaft), das eichstättische Vogtamt Aurach, mittelbar Pfarrei Elbersroth (1 Hof mit doppelter Mannschaft, 3 Güter) und die Reichsstadt Dinkelsbühl (1 Hof, 3 Güter). Bis zum Ende des Alten Reiches hatte sich an den Verhältnissen nichts geändert. Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Feuchtwangen.

Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) wurde Birkach dem Steuerdistrikt Weinberg und der Ruralgemeinde Elbersroth zugeordnet. Am 1. Juli 1971 wurde Birkach im Zuge der Gebietsreform nach Herrieden eingemeindet.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist römisch-katholisch geprägt und nach St. Jakobus der Ältere (Elbersroth) gepfarrt. Die Einwohner evangelisch-lutherischer Konfession waren ursprünglich nach Christuskirche (Herrieden) gepfarrt, heute ist die Pfarrei St. Wenzeslaus (Wieseth) zuständig.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Ortsteil von Herrieden
Ort im Landkreis Ansbach
Ersterwähnung 1058
Dorf

Birkach (Herrieden)


Böses Erwachen ist der Titel folgender Filme:
 Böses Erwachen (1991), Schweizer Psychothriller von Pierre Koralnik
 Böses Erwachen (2009), deutsch-österreichischer Kriminalfilm von Urs Egger

Böses Erwachen


Siber terimi sibernetik kökeninden gelmektedir. Sibernetik kelimesi, ilk olarak 1948 yılında Norbert Wiener'in "Sibernetik" adlı kitabında "hayvanlarda ve makinelerde kontrol ve iletişim" olarak tanımlanmıştır.

Siber kelimesi ise Türkçe sözlüklerde tanımlanmamakla birlikte, İngilizce cyber kelimesinden Türkçeye çevrilmiştir. Cyber kelimesi İngilizce sözlüklerde "bilgisayarlara dahil olan, kullanan ve ilgili olan" olarak belirtilmektedir. Bir ön ek olarak kullanılmakta ve önüne eklenen kelimeye teknolojiyle ve bilgisayarla ilgili anlamı katmaktadır.

İnternetin tam karşılığı olarak kullanılan siberuzay (cyberspace) terimiyse ilk olarak Kanadalı ünlü bilimkurgu yazarı William Gibson tarafından bir bilgisayar korsanının matrix adı verilen bir bilgisayar sistemine sızarken yaşadıklarını anlatan Neuromancer adlı romanda kullanılmıştır. Bu ünlü roman aynı zamanda sanal gerçeklik (virtual reality), yapay zekâ (artificial intelligence) ve genetik mühendisliği (genetic engineering) gibi kavramların da ilk olarak işlendiği eserdir.

İnterneti anlatan sanal âlem ve siber âlem kavramlarının ikisi de doğru birer önermedir. İnternet, iletişim yöntemi açısından siber, yarattığı ortam açısından sanaldır.

Sibernetik

Siber


ශ්‍රී ලංකාවේ පිළියන්දල අධ්‍යාපන කලාපයේ රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව  කැස්බෑව, මොරටුව හා දෙහිවල ලෙස අධ්‍යාපන කොට්ඨාශ තුනකට අදාල වන අයුරින් වෙන් වෙන් වශයෙන් දැක්විය හැක. සමස්ත අධ්‍යාපන කලාපය, පළාත් සභා පාසැල් 88 කින් , ජාතික පාසැල් 4 කින්, පෞද්ගලික පාසැල් 9කින් හා පිරිවෙන් 10කින් යුක්ත වේ.  කලාප‍යේ මුලු ශිෂ්‍ය සංඛ්‍යාව 69405ක් වන අතර ගුරුමණ්ඩලය 3164ක් වේ.

කොට්ඨාශ අතර රජයේ පාසැල් බෙදී ඇති ආකාරය

ශිෂ්‍ය සංඛ්‍යාව අනුව පාසැල් (පළාත්සභා-ජාතික)

කැස්බෑව අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය

මොරටුව අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය

දෙහිවල අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය

පාසැල් ලැයිස්තු
පිළියන්දල

ශ්‍රී ලංකාවේ පිළියන්දල කලාපයේ රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව


Bruna Bajić (Split), hrvatska umjetnica. Redateljica dokumentarnih filmova. Prva je magistrica filma, medijske umjetnosti i animacije u Hrvatskoj. Redateljica dokumentarnog filma Modri kavez i o Maksimu Mrvici. Napisala je knjigu Redateljski memoari: Put u Modri kavez te knjigu za djecu Modri horizonti i njihovi čuvari, zamišljena kao "uputstvo za uporabu" emocija s kojima se roditelji i djeca susreću prigodom rastanaka, čestih u pomoračkim obiteljima. Bruni su roditelji podrijetlom iz Boke. Kći je kapetana duge plovidbe. Njen film Modri kavez prijavljen je na brojne svjetske festivale. Film se bavi strukom i emotivnim životom ljudi koji su život proveli na moru. Posvećen je pomorcima, njihovim emocijama i avanturama, odlascima i dolascima, onoj skrivenoj strani profesije o kojoj dovoljno i previše znaju samo obitelji koje tako godinama i desetljećima žive.

Izvori

Hrvatski autori dokumentarnih filmova
Životopisi, Split
Boka kotorska

Bruna Bajić


Mesochytriales é uma ordem de fungos do grupo dos quitrídios pertencente à divisão Chytridiomycota.

Descrição
Apresentam talo simples, com esporângios epibióticos não operculados, monocêntricos, com desenvolvimento endógeno e rizóides pouco ramificadas próximos à base do esporângio. Os zoósporos centríolos orientados num ângulo de ca. 30° para o cinetossoma. Vivem em água doce, onde são parasitas de algas. Reproduzem-se por reprodução assexuada usando zoósporos.

Classificação
Na sua presente circunscrição taxonómica o grupo apresenta a seguinte strutura:

 Mesochytriales
 Mesochytriaceae
 Mesochytrium

Referências

Chytridiomycota

Mesochytriales


Svijet

Zgrade i druge građevine

 Dovršena Velika kanska džamija na Krimu

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Zgrade i druge građevine

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Arhitektura u 1532.


Orlane Kanor (n. 16 iunie 1997, în Les Abymes) este o handbalistă franceză ce joacă pentru clubul Rapid București și echipa națională a Franței. Kanor evoluează pe postul de intermediar stânga și a făcut parte din echipa Franței care a câștigat medalia de aur la Campionatul Mondial din 2017, desfășurat în Germania.

Palmares

Club
Campionatul Franței:
 Câștigătoare: 2017, 2018, 2019

Cupa Franței:
 Câștigătoare: 2017, 2019

Echipa națională
Kanor a debutat la echipa națională a Franței pe 15 iunie 2017, într-un meci împotriva Norvegiei.

Campionatul Mondial:
 Medalie de aur: 2017
 Medalie de argint: 2021

Campionatul European:
 Medalie de aur: 2018
 Medalie de argint: 2020

Viața personală
Orlane are o soră geamănă, Laura Kanor, legitimată la Metz Handball.

Referințe

Legături externe

Orlane Kanor pe pagina oficială a Federației Franceze de Handbal
Orlane Kanor  pe pagina oficială a Ligii Franceze de Handbal

Jucătoare de handbal din Franța
Nașteri în 1997
Sportivi francezi în viață

Orlane Kanor


شوقي الماجري (11 نوفمبر 1961 - 10 أكتوبر 2019) مخرج تلفزيوني وسينمائي تونسي قام بإخراج العديد من الأعمال التلفزيونية والسينمائية السورية والعربية والعالمية.

الحياة الشخصية
ولِدَ في العاصمة تونس في منطقة باب سويقة، والده كان نجارًا ويعمل في شركة لصناعة الأثاث «الموبيليا»، ولديه تسع أخوة وهو أصغرهم، وهو طليق الممثلة الأردنية صبا مبارك ولديهما ابن واحد اسمه عمار ولد في 28 مارس 2004.

درس الابتدائية بمدرسة «نهج المشنقة» ثم انتقل في الثانوية إلى مدرسة «المعهد الصادقي».

في عام 1994، انتقل لدراسة الإخراج في بولندا، وحصل على درجة الماجستير من المعهد الوطني للسينما والمسرح والتلفزيون في وودج، وهو واحدٌ من المعاهد المرموقة في أوروبا تخرج منه المخرج العالمي رومان بولانسكي.

أعماله
بعد تخرجه من المعهد أخرج العديد من الأفلام القصيرة بما في ذلك "La Poste" و"The Smell of Islam" و"Orliano" و"Clé de sol"، أظهرت هذه الأفلام إتقانه وموهبته المبتكرة، مما جعل منه اسمًا مطلوبًا لجميع المنتجين.

وفي نفس العام دخل باب الدراما بإخراجه لمسلسل «أخوة التراب» بجزئه الثاني وهو نص لحسن يوسف، وقد قدمه كمخرج فذ في الساحة الفنية.

في التلفزيون
 اخوة التراب الجزء الثاني 1998
 تاج من شوك 1998
 عمر الخيام 2002
 الأرواح المهاجرة 2002 عن رواية الكاتبة إيزابيل أيندي بيت الأرواح
 شهرزاد الحكاية الأخيرة 2004
 الطريق الوعر 2005
 أبناء الرشيد 2006
 الاجتياح 2007
 أسمهان 2008
 أبو جعفر المنصور 2008
 هدوء نسبي 2009
 توق 2011 عن رواية الأمير بدر بن عبد المحسن
 نابليون والمحروسة 2012
 حلاوة الروح 2014
 سقوط حر 2016
 دقيقة صمت 2019

في السينما
 مملكة النمل 2012

وفاته
توفي صباح يوم الخميس 10 أكتوبر 2019 في العاصمة المصرية القاهرة إثر ذبحة قلبية.

الجوائز والتكريمات
 جائزة أدونيا 2008 كأفضل مخرج عن مسلسل أسمهان
 جائزة أدونيا 2009 كأفضل مخرج عن مسلسل هدوء نسبي
 جائزة ايمي كأفضل مسلسل أجنبي عن مسلسل الاجتياح

وصلات خارجية

مراجع

حائزون على جائزة إيمي
مخرجو أفلام تونسيون
مغتربون تونسيون في سوريا
مواليد 1381 هـ
مواليد 1961
مواليد في مدينة تونس
وفيات 1441 هـ
وفيات 2019

شوقي الماجري