Robert F. Almeder, estadounidense, trabajó como profesor de filosofía en la Universidad del Estado de Georgia hasta su jubilación en 2005 y ha escrito ampliamente sobre filosofía de la ciencia, epistemología y ética. Sus libros incluyen Beyond Death (1987), Death and Personal Survival (1992), Blind Realism (1996), Harmless Naturalism (1998), y Human Happiness and Morality (2000).

Currículum
Almeder completó su tesis doctoral sobre "El realismo metafísico y lógico de Charles Peirce" en la Universidad de Pensilvania en 1969. Desde entonces ha sido el presidente de la Sociedad Charles S. Peirce, así como presidente de la Asociación Filosófica de Georgia. En 1973 Almeder recibió el Premio al Educador Destacado de los Estados Unidos y luego el de Catedrático Distinguido de Antiguos Alumnos de la Universidad del Estado de Georgia por su enseñanza e investigación de 1984 a 1995. Almeder fue beneficiario de una beca Fulbright en 1992 y nuevamente en 2005. La Universidad del Estado de Georgia instituyó un premio estudiantil en honor a Almeder en su jubilación en 2005, el Premio Robert F. Almeder, otorgado a los estudiantes que escribieran el mejor artículo en el Simposio Anual de Estudiantes de Filosofía del Estado de Georgia. Fue el profesor inaugural del Distinguido Catedrático McCullough de Filosofía en el Hamilton College (2005-2007), donde imparte cursos sobre derechos humanos y ética biomédica y derecho. Actualmente está trabajando en el manuscrito de un libro sobre la ciencia del calentamiento global.

Puntos de vista sobre la mente
Almeder fue fuertemente influenciado por Charles Sanders Peirce, Ian Stevenson, y W.O. Quine y se adhiere al dualismo cartesiano, rechazando en líneas generales el cientificismo y el materialismo. El trabajo de investigación sobre la reencarnación de Stevenson en niños que decían recordar vidas pasadas convenció a Almeder de que la mente no se puede reducir al cerebro o a los estados cerebrales. Sostuvo que las mentes humanas son de un orden diferente a los objetos físicos normales, basándose estos últimos en una causalidad más primitiva que permite interacciones con entidades físicas. Almeder es crítico con la comunidad académica y científica por no haber tomado el trabajo de Stevenson en serio, debido a una comprensión errónea de la naturaleza de su trabajo y a confundirlo con el menguante respeto por la religión asociado con el auge del cientificismo.

Libros seleccionados
Almeder ha sido autor y coautor de 24 libros, entre ellos: Truth and Scepticism: ( Rowman and Littlefield, 2010, 275 páginas); Blind Realism: An essay on human knowledge and natural science ( Rowman and Littlefield, 1991. 261 páginas); Harmless Naturalism: ( Open Court, 1998.260 páginas)
 Biomedical Ethics and the Law (coeditado con J. Humber), 2ª edición revisada (New York: Plenum Press, 1979), 700 páginas.
 The Philosophy of Charles S. Peirce: A Critical Introduction (The American Philosophical Quarterly Library. Oxford: Basil Blackwell, 1980; and Lanham, Md.: Rowman and Littlefield, 1980), 218 páginas.
 Praxis and Reason: Studies in the Philosophy of Nicholas Rescher (New York: The University Press of America, 1982).
 Beyond Death: The Evidence for Life After Death. Springfield, Ill.: Charles C Thomas, (1987).
 Death and Personal Survival. Lanham, Md.: Rowman and Littlefield, (Spring 1992), 291 páginas.
 Glossary of Epistemology and Philosophy of Science (coautor con James Fetzer) New York: Paragon Press (1992).
 Business Ethics: Corporate Values and Society (coeditado con M. Snoeyenbos y J. Humber), Buffalo, N.Y.: Prometheus Press, (edición revisada 1992)
 Human Happiness and Morality: A Brief Introduction to Ethics. Buffalo, N.Y.: Prometheus Press (Dic. 2000)
 Biomedical Ethics Reviews (nueva edición anual desde 1983–2004) (coeditado con James Humber) ( New York:Humana Publishing Corporation, 1983).

Papel editorial
Almeder trabajó como editor de The American Philosophical Quarterly de 1998 a 2003, y ha sido coeditor de la serie anual de libros Biomedical Ethics Reviews de 1983 a 2004. También ha trabajado en varios consejos editoriales, incluyendo:

 The American Philosophical Quarterly (1978–1998)
 The History of Philosophy Quarterly (1983–1994)
 The Journal of Business Ethics (1983–1996)
 Journal of Philosophical Research. (1980–actualidad)
 The Transactions of the Charles S. Peirce Society:A Quarterly Journal of American Philosophy (1980–actualidad)
 The International Journal of Applied Philosophy (1982–actualidad)
 The Journal of Value Inquiry (1991–actualidad)
 Public Affairs Quarterly (1995–actualidad)

Referencias

Enlaces externos
 Entrevista con Almeder acerca de la investigación sobre la reencarnación de Ian Stevenson (inglés)

Filósofos de Estados Unidos del siglo XX
Filósofos de Estados Unidos del siglo XXI
Epistemólogos de Estados Unidos
Filósofos de la ciencia
Filósofos de la mente

Robert F. Almeder


Rabo-de-leque-malaio (Rhipidura javanica) é uma espécie de ave da família Rhipiduridae e uma das 47 espécies do gênero Rhipidura. É localmente referido como murai gila, literalmente "tordo louco" na língua malaia. Pode ser encontrada em Brunei, Camboja, Indonésia, Laos, Malásia, Mianmar, Filipinas, Cingapura, Tailândia e Vietnã . O seu habitat natural são as florestas subtropicais ou tropicais húmidas de baixa altitude.

No Seri Lanca foi avistada uma única vez, no Parque Nacional de Yala.

Aves descritas em 1788
Rhipiduridae
Espécies pouco preocupantes
Aves do Camboja
Aves das Filipinas
Aves da Indonésia
Aves do Laos
Aves da Malásia
Aves de Mianmar
Aves da Tailândia
Aves do Vietname

Rabo-de-leque-malaio


Gregor Johann Mendel (20 Temmuz 1822 – 6 Ocak 1884), kalıtım biliminin babası olarak anılan Avusturyalı biyolog, meteorolog, matematikçi, Mendel kanunlarının mucidi ve rahiptir.

Kalıtım bilimin öncüsüdür. İlk önce tavşanlar üzerinde deney yaptı ama başrahip bazı ahlak kurallarının ihlal edildiğini görünce Mendel'i uyardı. Bunun üzerine Mendel, bezelye bitkilerinin (Bezelyeyi seçmesinin sebebi kolay yetişmesi, ucuz olması ve aşırı döl vermesidir.) yedi özelliği ile çalıştı: bitki boyu, tohum zarının şekli ve rengi, tohum şekli, rengi ve çiçeğin konumu ve rengi. Örnek olarak tohum rengini alan Mendel, gerçek üreyen sarı bezelye ve gerçek üreyen yeşil bezelye çapraz yetiştirildiğinde yavrularının her zaman sarı tohumlar ürettiğini gösterdi. Bununla birlikte, bir sonraki nesilde, yeşil bezelye 1 yeşil ile 3 sarı oranında yeniden ortaya çıktı. Bu fenomeni açıklamak için Mendel "çekinik" ve "baskın" terimlerini kullandı. Önceki örnekte, ilk evlatta nesilde yok olmuş gibi görünen yeşil özellik çekiniktir ve sarı baskındır. 1866'da çalışmalarını yayımladı ve şimdi genler olarak adlandırılan görünmez "faktörlerin" eylemlerinin, bir organizmanın özelliklerini öngörülebilir bir şekilde belirlediğini gösterdi.

Mendel'in çalışmalarının derin önemi, yasalarının yeniden keşfedilmesiyle 20. yüzyılın başına (otuz yıldan fazla bir süre sonra) kadar tanınmadı. Erich von Tschermak, Hugo de Vries, Carl Correns ve William Jasper Spillman, Mendel'in deneysel bulgularının birçoğunu bağımsız olarak doğruladı ve modern genetik çağını başlattı. Mendel'in öne sürdüğü ilkeler, 20. yüzyılın başlarında yapılan deneylerle doğrulandıktan sonra, kalıtım kuramının bütün canlılar için geçerliliği saptanarak, biyolojinin temel ilkelerinden biri haline geldi.

Kaynakça

1822 doğumlular
1884 yılında ölenler

Avusturyalı botanikçiler
Avusturyalı genetikçiler
Çek biyologlar
Rahip ve rahibeler
Roma Katolik bilim adamlar

Gregor Mendel


සිද්ධි සහ උපනති

වැදගත් පුද්ගලයෝ
 මධ්‍යම කාලානුක්‍රමය පරිදී, ක්‍රිපූ 1822 සිට,  ලාසා නම් මැද-පෙරදිග පුරවර රාජ්‍යයේ පාලකයා ලෙස පළමුවන රිම්-සින්
 මධ්‍යම කාලානුක්‍රමය පරිදී, ක්‍රිපූ 1792සිට, බැබිලන්හී රජු ලෙසින් හමුරාබි
 ක්‍රිපූ 1780 පමණ සිට 1784 පමණ දක්වා  යම්හාඩ් නම්වූ  ඇමරයිට් රාජධානියේ  දෙවන රජු ලෙසින් පළමුවන යාරිම්-ලිම්
 ක්‍රිපූ  1817 පමණ සිට 1781 දක්වා පමණ බැබිලන්හී රජු ලෙසින් සුමු-ලා-එල්
 ක්‍රිපූ 1801 සිට 1785 දක්වා ලාසාහී රජු ලෙසින් නූර්-ආඩාඩ්

ක්‍රිපූ 18වන සියවස

ක්‍රිපූ 1780ගණන්


E. E. Bell (nacido Ed Bell, 27 de diciembre de 1955) es un actor cómico estadounidense conocido por su papel como Bob Rooney en Married with Children. También tuvo un papel recurrente en la serie El show de Amanda. También tuvo un papel de invitado como Leslie en Drake & Josh y en How I Met Your Mother. Hizo una aparición en Sonny With a Chance. Recientemente ha actuado en Good Luck Charlie, It's Christmas! como Lenny.

Referencias

Actores de cine de Estados Unidos
Actores de televisión de Estados Unidos

E.E. Bell


رشيد الدين بن أبي الفضل بن علي الصوري، نسبة إلى مدينة صور  على الساحل اللبناني، طبيب وعالم نبات، ولد في صور  سنة 573 هـ ونشأ فيها. ثم انتقل إلى بيت المقدس، واتصل فيها بالملك العادل الأيوبي الذي أدخله في خدمته. واتصل من بعده بابنه الملك المعظم، ثم بالملك الناصر الذي عينه رئيساً للأطباء.

انتقل ابن الصوري بعد ذلك إلى دمشق وبها اشتهر وعاش بقية حياته إلى أن توفي في دمشق سنة 639 هـ. ترجم له ابن أبي أصيبعة الدمشقي، وأشار إلى أنه كان مولعاً بالتنقيب عن الحشائش وأنواع النبات، مدققاً في وصفها، لا يكتفي بنعتها وتحديدها. وترك من المصنفات (الأدوية المفردة) و(التاج).

انظر أيضا

مواليد 573 هـ
وفيات 639 هـ
علماء نبات عرب

ابن الصوري


Katančevke (lat. Resedaceae), biljna porodica u redu kupusolike, koja ime dobiva po rodu katanac ili rezeda (Reseda), od kojih je u Hrvatskoj poznat žuti katanac ili žuta rezeda (Reseda lutea), a raste na Velebitu i Biokovu.

U nekoliko rodova priznato je preko 100 vrste

Rodovi
 Genus Borthwickia W.W. Sm.
 Genus Caylusea A. St.-Hil.
 Genus Forchhammeria Liebm.
 Genus Homalodiscus Bunge ex Boiss.
 Genus Ochradenus Delile
 Genus Oligomeris Cambess.
 Genus Randonia Coss.
 Genus Reseda L.
 Genus Sesamoides Ortega
 Genus Stixis  Lour.
 Genus Tirania Pierre

Vanjske poveznice

Izvori

Brassicales

Katančevke


İnsan penisi, erkek bireylerde, görünür kısımda yer alan eşey ve üreme organı yapısıdır. İdrar ve üreme salgısı kanalıyla, bunun çevresini saran süngerimsi bir yapıda kan damarlarınca zengin bir üreme organıdır. Penisin ucunda yer alan açıklıktan hem idrar hem de meni ayrı zamanlarda dışarıya atılır. Penis uyarıldığında damarların kanla dolmasıyla büyür ve sertleşir. Buna sertleşme (ereksiyon) denir. Sertleşen penis içindeki meninin dışarı atılmasına boşalma (ejakülasyon) denir.

Etimoloji ve isimlendirme
Penis kelimesi Latincede hem "kuyruk", hem de "erkeklik organı" anlamına gelmektedir. Türkçede ilk kullanımı 1950'lere tarihlenmiştir. Nihai kökeni varsayımsal Proto Hint-Avrupa dilinde yer aldığı düşünülen "kuyruk" anlamındaki *pes-nis kelimesidir.

Eski dilde erkeklik organı için kullanılmış zeker, Arapça ḏkr kökünden gelen ve aynı anlama sahip ﺫﻛﺮ (ḏakar) kelimesinden dile girmiştir ve bir Türk dilindeki ilk kaydı 14. yüzyılda Kıpçakça yazılmış İrşadü'l-Mülûk ve's-Selâtîn eserinde yer almıştır. Arapça söz Aramice "erkek çocuk, koç" manasındaki dəkar ile Akadca "erkek" veya "penis" manasındaki 𒍑 (zikaru) ile eş kökenlidir.

Penis, çocuk dilinde pipi olarak bilinir. Bu kullanım Fransızca gibi diğer dillerde de tespit edilmiştir, ancak etimolojik açıdan bağlantılı değillerdir.

Argoda kullanım
Pek çok toplum ve kültürde penisten söz etmek tabu veya kaba bir davranış olarak kabul edilmekte olup, hakkında bahsetmek için çeşitli argo kelime ve hüsnütabirler gelişmiştir. Hulki Aktunç'un derlediği Büyük Argo Sözlüğü'ne göre Türkçede yer alan alet, çavuş, çük, kuş, malafat, pompa, similya, sosis, ufaklık, ve yılan kelimeleri penis kelimesi ile argoda eş anlamlı şekilde kullanılmaktadır.

Buna ek olarak yarak ile sik sözcükleri penis olarak kullanımlarının yanı sıra küfür olarak da kullanılabilirler. Yarak, Eski Türkçede aslen "donanım, zırh, silah" anlamına gelmiş ve 11. yüzyıldan beri çeşitli Türk dillerinde kaydedilmiş, hatta Moğolcaya carag olarak alıntılanmıştır. Evliya Çelebi'nin Seyahatnâme eserinde silah ile ilişkili bir terim olarak dalkılıç ile beraber dalyarak formunda kullanılmıştır. Kelimenin erkeklik organı olarak kullanılmaya başlanması 18. yüzyılda meydana gelmiştir. Eski Türkçe kökenli sik ise 11. yüzyıldan beri "siyme (işeme) organı" olarak kullanıma sahiptir. Yunanca bir küfür belirtisi olan σιχτιρίζω (siktirízo) dahil olmak üzere Osmanlı İmparatorluğu'nun hüküm sürmüş olduğu bölgelerde konuşulan bazı dillere bu kelime Türkçeden alıntılanmıştır.

Anatomi

Yapı

Penisin gövde ve baş (haşefe) olmak üzere iki kısmı vardır. Baş kısmı sünnet derisiyle kaplıdır ve erkek sünnet olduktan sonra bu kısım açıkta kalır. Sünnet olmamış erkeklerde sünnet derisinin içindeki baş kısmı sertleşmeyle birlikte ortaya çıkar, sonra eski boyutlarına döndüğünde tekrar deri tarafından örtülür. Baş prepüs, penis frenulumu ve penis tacı'ndan oluşur. Penisin baş kısmı sünnet olmamış erkeklerde elle sıyrılarak da ortaya çıkarılabilir. Penis başı ve altında yer alan frenulum erkeğin en hassas bölgelerinden biridir ve içerdiği çok sayıda sinir ucu sayesinde orgazmda en önemli rolü oynar. Cilt altında yer alan fasya ise penil fasya ve buck fasya'dan oluşur. Üretal açıklık meni ve idrarın dışarı atıldığı deliktir.

Penis kökünün altında yer alan testisler, deri ile kaplı bir yapı olan testis torbası (skrotum) içinde korunurlar. Organı kaplayan deri ergenliğin başlamasıyla koyulaşıp kalınlaşır. Bu torba içindeki testisler ergenlik öncesinde küçük, erişkinde ise 20-30 gr ağırlığında, 4–5 cm uzunluğunda, 2,5 cm genişliğinde yumurtaya benzer şekildedir. Yetişkin bir erkekte, sağlıklı bir testisin uzunluğu en az 3,5 cm'dir. Testisler erkek üreme hücrelerini yani spermleri üretirler ve erkeklik hormonu olan testosteronu salgılarlar. Bunun yanında testiste üretilen meni testis yollarını kayganlaştırarak spermlerin geçişini kolaylaştırır. Yantestisler epididymis olarak bilinir. Kök penis kıvrımı, penis ampulü, fundiform bağ,  penis asıcı bağ ve penis gövdesi'nden oluşur.

Gövde, kavernöz ve spongiöz maddelerden oluşur:

 Kavernöz maddeler; dayanıklı kollajen ve elastik liflerden oluşan bir kılıfla sarılmışlardır. Kılıfın içinde "kavern" denilen küçük odacıklar bulunur. Bu odacıklar atardamarlarla beslenir ve uyarılma sırasında kanla dolarak penisin sertleşmesini sağlarlar. Kavernöz cisimler de iki adet kılıf ile tunika albuginea ve buck fasiasi sarılıdırlar. Bu kılıfların fonksiyonları sertleşmede önemlidir. Kavernöz cisimler, içi odacıklar ve kan damarları ile dolu uzun iki boruya benzer yapıdadır, penisin kök kısmında bu cisimler kemiğe yapışırlar.
 Spongiöz maddeler; penisin alt kısmında bulunur ve içinden idrar kanalı geçen odacıklarla dolu bir tüp şeklindedir. Sert bir kılıfla sarılı olarak bulunmaz ve sertleşmede daha yumuşak olarak kalır. Spongioz cismin uç kısmı genişleyerek penisin glans penis de denilen baş kısmını oluşturur.

Boyut varyasyonu ve tipleri

Yetişkin erkeklerde sertleşmiş bir penisin ortalama uzunluğu 10–13 cm′dir. Normal penis boyu 8–14 cm arasındadır. 2015 tarihli 15,521 erkeğin incelendiği bir sistematik incelemeye göre ortalama erekte penis uzunluğu 13.12 cm, kalınlığı ise 11.66 cm'dir. Yapısal bozukluk olan anormal penis, boyu 7 cm'nin altında veya 16 cm'den çok daha uzun olan penislerdir. Primatlar içerisinde en kalın penise sahip tür (hem mutlak hem de oransal açıdan) insandır, ancak uzunluk açısından şempanzeler gibi diğer bazı primatlar ile benzerdir. Bu farkı açıklamak için kalınlaşmanın daha büyük kafalı çocuklar doğurabilmek için kadınlarda vajinanın genişlemiş olmasına karşı bir adaptasyon olması gibi teoriler öne sürülmüştür, ancak genel kabul edilen bir görüş yoktur.

Penisler, içine daha çok veya daha az kan alanlar olarak sınıflandırılır. Et penisine sahip yetişkin kişilerin penisleri en inik halinde dahi ~10 cm civarındadır. Et penisinin sertleşmiş hali, inik (sönük) halinin 1,2-1,4 katı kadar büyüyebilir. Dünyada yetişkin erkeklerin ortalama %19'u et penisine sahiptir. Kan penisine sahip yetişkin kişilerin penislerinin en inik hali 4–6 cm dir. Kan penisi, en inik halinin 2-4 katına kadar büyür. Dünyada yetişkin erkeklerin yaklaşık %81'i kan penisine sahiptir. Yarı et yarı kan penisi ise inikken penisin kafası neredeyse sert hali boyutunda olup, gövde kısmı kan penisi gibi büzüşen penistir.

Yetişkin kişide, sert hali ~7 cm'nin altında olan ve ~16 cm'nin çok daha üstünde olan penis anormal büyüklüktedir, bunlar çok az kişide görülüp, yapı bozukluğudur. Anormal büyük penisin cinsel sağlık açısından olumsuz durumu yoktur. Çok küçük penise mikropenis hastalığı denir. Şişman insanların çoğunda penis bölgesinde yağ birikimi olabilir, bu yüzden penis inikken ~1 cm kadar gözükebilir, bununla mikropenis hastalığı karıştırılmamalıdır, bunda penis sadece yağlardan dolayı küçük gözükür.

Gelişim

Fetüs gelişirken genital tüberkül erkeklerde penis başına (glans), kadınlarda ise klitoris başına dönüşür; bu yapılar birbirlerine homologdur. Ürogenital katlantı ise penis gövdesinin etrafını saran deri ile üretrayı oluştururken, bu yapı kadınlarda iç dudaklara (labia minora) evrilir. Kadınlarda corpora cavernosa klitorisin gövdesine, corpus spongiosum bulbus vestibuli vaginae adlı klitoris altında yer alan soğan şeklindeki çıkıntılara dönüşmüştür. Erkeklerdeki testis torbası (skortum), kadınlarda dış dudaklara (labia majora) tekabül etmektedir. Sünnet derisi ise klitoral kaputa eştir. Erkeklerde perineumun ortasında, penis ve testis torbası üstünde yer alan ve raphe ismi verilen çizgi ürogenital katlantıların birbirlerine simetrik gelişerek birleşmesi sonucunda oluşur.

Penis, normal durumlarda erkeklerde ergenlik ile birlikte büyümeye başlar ve yaklaşık iki yıl içinde olgun erkek penisi büyüklüğüne erişir. Büyümeye başlama yaşı 10 ila 15 yaş aralığında değişebilir. Bu dönemde genital bölge kılları da ortaya çıkar. Tam büyüme 18 yaşına kadar olsa da, çok nadiren ergenliğe geç giren bazı kişilerde 20-24 yaşlarına kadar devam edebilir.

Fizyoloji

İşeme

Sertleşme (ereksiyon)

Parasempatik sinir sisteminin uyarılması sonucu, penisin Corpus cavernosum ve Corpus spongiosum parçalarına kan dolması nedeniyle oluşan fizyolojik olaydır.

Fizyolojik olarak, uyarılma sırasında atardamarlarla kan hızlıca penise pompalanır, penisin kavern odacıklarının duvarları gevşeyerek genişler ve içlerine daha fazla kan alarak şişer ve büyürler. Böylece penis kanla dolarak büyür ve sertleşir. En dıştaki sert kılıf ve zarlar gerilir, toplardamarlar kapanır ve  kan tekrar dolaşıma çıkmaz, bir süre orada kalır. Penis sertliğini kaybederken, bu toplardamarlar açılır, kan penisi terk eder ve kavern sistemlerin duvarları kasılıp büzüşerek küçülürler. Penis eski konumuna gelir.

Mekanizma olarak basit; ama hormonal, kimyasal, elektriksel, mekanik ve psikolojik açıdan karmaşık bir süreçtir.

Boşalma (ejakülasyon)

Sempatik sinir sisteminin uyarılması sonucu, penisten meninin sperm kanalları yoluyla üretal açıklıktan dışarı çıkması olayıdır.

Sperm kanallarıyla vücuttan dışarı çıkan menide sperm hücreleri bulunur. Testislerden çıkarak idrar yoluna doğru uzanan iki sperm kanalı, idrar kesesinin altından geçer ve dış idrar açıklığına kadar uzanır. İdrar kesesinin altında prostat bezi yer alır. Prostat, boşalma öncesi bir sıvı salgılayarak sperm kanalını temizler. Bu sıvı dişilerin üreme kanalı olan vajinanın kimyasal ortamını sperm hareketine uygun hale getirir. Spermlerin dışarı atılmadan önce biriktikleri iki küçük kesecik de (seminal kese) mesanenin iki yanında bulunur.

Toplum ve kültür

Sünnet

Sünnet, erkeklerde penis başını örten ve koruyan üstderinin (prepus) bir kısmının veya tamamının kesilip atılmasıdır. Sünnet büyük oranda dini bir gereklilik olarak gerçekleştirilir. Yahudi, Müslüman, Kıptî ve Ortodoks Tevhîdî toplumlarda bu şekilde uygulanmaktadır. Buna ilaveten dinden bağımsız olarak Amerika Birleşik Devletleri, Filipinler ve Güney Kore gibi ülkelerde de yaygındır. Geri kalan uygulamalar tıbbi bir gereklilik veya önlem metodu olarak gerçekleştirilir.

Sünnetin, penisin ısı hassasiyetini artırarak erken boşalma sorununu tetiklediği yönünde veriler bulunmakla beraber tam aksine haz barajını yükselterek erken boşalma sorununu tedavide etkili olduğu yönünde veriler de vardır. Tıbbi bir gereklilik olmadan dini ve kültürel sebeplerden ötürü sünnetin yenidoğan ve çocuklara uygulanması, bireyin bilgilendirilmiş onamı olmadan medikal bir operasyona sokulması neden gösterilerek etik ve yasal açıdan sorgulanmaktadır.

Sünnet olan erkekler kimi zaman doğal sünnet derisi görünümünü tekrar elde etme arzusu, cinsel birliktelik sırasındaki hassasiyeti artırmak ya da günlük aktiviteler sırasında hassas bölgelerin sürtünmeden kaynaklı deformasyonunu önlemek gibi nedenlerle sünnet derisi restorasyonu ile penisin sünnet olmadan önceki görünümüne geri dönerler.

Kaynakça

Kitap kaynakları

Dış bağlantılar

 Erkek Cinsel Anatomisi Nedir?

Ayrıca bakınız
 Penis boyu
 Penis büyütme
 Penis boyu
 Baculum
 Fordyce benekleri
 Penis kıskançlığı
 Penektomi
 Penis eğriliği
 Penis eskrimi
 Penis ve testis işkencesi

Penis

Üriner sistem
İnsan anatomisi
Erkek sağlığı

İnsan penisi


Peter Schepelern (født 8. december 1945) er en dansk filmlektor og forfatter, der nok især er kendt for at have redigeret det store værk om verdens film, Filmleksikon, men som gennem en menneskealder har forsket i film og formidlet sin viden på utallige måder. Han er lektor ved Københavns Universitet, Institut for Medier, Formidling og Erkendelse.

Karriere
Peter Schepelern indledte sine studier på litteraturvidenskab, inden han kom under vingerne af dansk filmvidenskabs grand old man Bjørn Rasmussen, der støttede ham til i 1973 at blive den første danske mag.art. i filmvidenskab. Siden har han forsket i film og formidlet sin viden i bøger, tidsskrifter og andre medier. Han har således været medredaktør af filmtidsskriftet Kosmorama i flere omgange (1972-1979, 1986-1992 og 1997-nu) samt blandt andet skrevet bøger om Carl Th. Dreyer, Lars von Trier og Per Fly samt Filmleksikon og 100 års danske film.

Han har desuden skrevet romanen Hr. Bidoulacs tavshed (1980) og fiktionerne Af samme forfatter (1999).

Bibliografi

Faglitteratur
 Den fortællende film (1972)
 Danmarksfilmen (1980)
 Film og genre : filmens genrebegreb i kommerciel praksis og kritisk teori (1981)
 Tommen : Carl Th. Dreyers filmjournalistiske virksomhed (1982)
 Amerikansk kultur efter 1945, afsnit: "Et åndesyn af Amerika" (1992, red. Øystein Hjort)
 Filmleksikon (red., 1995)
 Kunstens element: Lars von Triers univers (1997)
 100 års danske film (sammen med Eva Jørholt, 2001)
 Bænken (2003)
 Om Kammesjukjul : en film af Nils Malmros (sammen med Christian Monggaard og Thomas Frandsen, 2006)
 Ørkenens Sønner Bogen (2008)

Skønlitteratur
 Hr. Bidoulacs tavshed (1980)
 Af samme forfatter (1999)

Referencer

Eksterne henvisninger
 Officiel hjemmeside, ku.dk

Filmforskere
Faglitterære forfattere fra Danmark
Romanforfattere fra Danmark
Universitetslektorer fra Danmark
Personer i Kraks Blå Bog

Peter Schepelern


ආරම්භක අවධිය
පෘතුගීසි ජාතිකයන් විසින් මෙරටට සමාජයට කඩදාසියත් 1737 දී ලන්දේසීන් විසින් මෙරටට මුද්‍රණ ශිල්පයත් හදුන්වා දුන් අතර ඉංග්‍රීසි යටත්විජිත යුගයේ දී මේවා ක්‍රිස්තියානි ධර්ම ප්‍රචාරයට යොදාගැනීම; මෙතෙක් මෙරට ජනයා පුරුදු ව සිටි භික්ෂුවක් හෝ උගත් ගිහියකු විසින් පන්සලේ බණමඩුවේ දී පුස්කොල පොතක් බලාගෙන කී කතාවකට සවන් දීම වෙනුවට කියවීමේ සංස්කෘතියක් බිහිකිරීමට හේතු විය. ක්‍රිස්තියානි මිෂනාරි ව්‍යාපාරය විසින් මෙන් ම ඊට ප්‍රතිචාර ලෙස සිංහල-බෞද්ධ පුනර්ජීවන ව්‍යාපාරය විසින් ද ඇතිකරන ලද පුවත්පත් ද නව සාහිත්‍ය කෙරෙහි මාධ්‍යයක් සහ තල්ලුවක් සපයන ලදී. විශේෂයෙන් ම බටහිර ප්‍රබන්ධ කතාවල පරිවර්තන මේවායෙහි කොටස් වශයෙන් පළ කෙරුණි. ඇතැම් නවකතා ද මුල්වරට පළ කෙරුණේ පුවත්පත්වල කොටස් වශයෙනි. භාෂාව පොදුජන සාහිත්‍යයකට සරිලන පරිද්දෙන් සුඛනම්‍ය කිරීම ද මෙකල පුවත්පත්වලින් ඉටු වූ තවත් සේවයක් විය. 1860 දී පළමු සිංහල පුවත්පත වූ ලංකාලෝකය මුද්‍රණය කෙරුණු අතර අනතුරුව 1960 දී ලක්මිණි පහණ පුවත්පත බිහිවිය. 1864 දී ලක්මිණි පහණ පුවත්පතේ "කථාවක්" යන සිරස්තලය යටතේ "අපේ පත්‍රයේ ඉඩ ප්‍රස්තා ලැබෙන හැටියට අන්‍ය භාෂා පොත්පත්වලින් කියවීමට මිහිරි වූ කථා ප්‍රබන්ධ සිංහල භාෂාවට හරවා ප්‍රසිද්ධ කරන්නෙමු" යැයි සදහන් කර තිබුණි. ඒ. ඩී. ජයසූරිය විසින් ජියොවන්නි බොකෑෂියෝගේ ඩිකැමරන් කෘතිය දස දවස මැයෙන් සිංහලට පරිවර්තනය කර  ලක්මිණි පහන පත්‍රයේ කොටස් වශයෙන් පළ කරන ලදී.

ඉංග්‍රීසි මාධ්‍ය අධ්‍යාපන හේතුවෙන් ඉංග්‍රීසි උගත් ලාංකික ලේඛකයෝ බටහිර සාහිත්‍ය කෘති පරිශීලනය කළහ. එම කථාවලද ආභාෂය ඇති ව ඔවුහු ලාංකික චරිත, පසුබිම් ඇතුළත් ව මෙරට සමාජය විග්‍රහ වන ප්‍රබන්ධ කතා රචනා කළහ. "යුරෝපීය ප්‍රබන්ධ කථාවල නොඑල්ලී යුරෝපීය උගතුන්ගේ පොතපතින් ද ප්‍රයෝජනවත් දේ ගනිමින් මේ පොත ලියන ලදී" යනුවෙන් පියදාස සිරිසේන මහා වියවුල සංඥාපනයේ කරන සදහනින් මෙය පැහැදිලි වේ. විශේෂයෙන් ම බෙන්තොට ඇල්බට් සිල්වා, පියදාස සිරිසේන, ඩබ්ලිවු ඒ. සිල්වා වැනි මුල්කාලීන රචකයන්ගේ කෘතිවල බටහිර ජනප්‍රිය ප්‍රේම කතාවල නැතොත් අද්භූත කථාවල ආභාසය දක්නට තිබේ. මුල්කාලීන සිංහල ප්‍රබන්ධ රචකයන් රචනා කළේ ප්‍රේම කතාවන් වීම නිසා එම සාහිත්‍යය ජනප්‍රියත්වයට පත්වීම මෙන් ම තරුණ පාඨකයන් දිනාගැනීමටත් හැකිවිය. පියදාස සිරිසේන, ඩබ්ලිවු ඒ. සිල්වා, මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ මුල් නවකතාකරුවන් අතරින් විශිෂ්ටතමයන් වන්නේ ඔවුන් සිංහල නවකතාවේ විෂය පුලුල් කරමින් සහ එය ජනප්‍රිය සාහිත්‍යයක් බවට පත්කරමින් කළ සේවාව නිසා ය.

1888 දී මොරටුවේ අයිසෙක් ද සිල්වා විසින්  පළකළ 'වාසනාවන්ත සහ කාලකණ්ණි පවුල' සම්ප්‍රදායික සිංහල සාහිත්‍යයෙන් බිදෙමින් නූතන ප්‍රබන්ධ ලක්ෂණ පළකළ පළමු කෘතිය වෙයි. එදිරිවීර සරච්චන්ද්‍ර මෙය 'ප්‍රථම සිංහල ගද්‍ය ආඛ්‍යානය' ලෙස නම් කළේ ය. 1866 සිට රුවන් මල්දම සගරාවේ පළ වූ මෙය දේශීය පවුල් දෙකක කතාවක් විය. බුද්ධාගම අත්හැර ක්‍රිස්තියානි ආගම වැළදගත් පවුල වාසනාවන්ත පවුල ලෙසත් බෞද්ධ පවුල විනාශයට යන ලෙසත් එහි නිරූපණය කර තිබිණ. දිගුකලක් තිස්සේ මෙරට පැවත ආ බණකතා හා ජනකතාවලට වෙනස් වෙමින් ආගමික කතා වෙනුවට සමකාලීන මිනිසුන්ගේ ජීවිතය විෂය කරගැනීම, කතුවරයාගේ අරමුණ කරා සිදුවීම් මෙහෙයවා තිබීම, පැරණි ආඛ්‍යාන ක්‍රමය වෙනුවට දෙබස් ආධාරයෙන් නාට්‍යමය ලෙස කතාව ගෙනයාම වැනි ලක්ෂණ විසින් මේ කෘතිය සිංහල සාහිත්‍යයේ හැරවුමක් සනිටුහන් කරන ලදී. පසුව මේ කෘතිය අනුකරණය කරමින් එච්. කන්නන්ගර දේවගැතිතුමන් විසින් 1876 දී "ග්‍රාම ප්‍රවෘත්තියක්: පවුල් දෙකක කතාවක්" ද රචනා කරන ලදී.

මිෂනාරිවරුන් වූ පෙර රචකයන්ට වෙනස් ව බෞද්ධයෙක් වූ බෙන්තොට ඇල්බට් ද සිල්වා (1866-1918) විමලා, ආදර හසුන, සිරීබරී, වෙසක් දූතයා වැනි ප්‍රබන්ධ කතා ලියා පළකළ අතර මුල් රචකයන්ගෙන් වෙනස් ව ඔහු සමකාලීන නොවූ කල්පිත සිදුවීම් වස්තු කරගත්තේ ය. චාල්ස් ඩිකන්ස්ගේ කෘති සහ අරාබි නිසොල්ලාසය වැනි කෘති සිංහලට පරිවර්තනය කළ ඔහුගේ නවකතාවල එම කෘතිවල ආභාෂයන් දක්නට ලැබීම පුදුමයක් නොවී ය. විමලා සහ ආදර හසුන ඓතිහාසික පසුබිම් තුළ දිගහැරෙන අතර ආදර හසුන වැනි කෘතියක එන මන්ත්‍ර බලයෙන් ඇරෙන හා වැසෙන දොරවල් අරාබි නිසොල්ලාසයේ
බලපෑම ප්‍රකට කරයි.  වෙසක් දූතයා බුදුදහම සහ පැරණි සංස්කෘතිය පිළිබද අවබෝධයක් ලබාදෙන කෘතියක් වූ අතර සිරිබරී ප්‍රේමකතාවක් විය.

1905 දී පළ වූ අලුත්ගමගේ සයිමන් ද සිල්වා (1874-1920) ලියූ මීනා පළමු සිංහල නවකතාව  ලෙස හැදින්වුවත් 1906 දී පොතක් ලෙස පළ වූ පියදාස සිරිසේනගේ ජයතිස්ස හා රොස්ලින් කොටස් වශයෙන් සරසවි සදරැස පත්‍රයේ පළවන්නේ ඊට පෙර ය. මීනා කෘතිය ඉංග්‍රීසියෙන් novel (නවකතා) ලෙසින් හදුන්වා තිබුණි. මීනා පළමු  සිංහල නවකතාව ලෙස ඇතැම් විචාරකයන් විසින් හදුන්වා දෙනු ලැබීමට එහි උසස් චරිත නිරූපණය සහ මිනිස් සිත විවරණය කරන ස්වභාවය හේතු වී තිබේ. මහාචාර්ය සරච්චන්ද්‍ර පවසන පරිදි "වර්තමාන නවකතාවක නියම ස්වරූපය දරන පළමු වැනි ස්වතන්ත්‍ර රචනාව" මීනා ය. මීනා නවකතාවේ චරිත නිරූපණය උසස් තත්ත්වයක් ගන්නා බව ආචාර්ය කේ. ඩී. පී. වික්‍රමසිංහ පවසයි.

පර්යේෂණාත්මක අවධිය
පියදාස සිරිසේන, ඩබ්ලිවු ඒ. සිල්වා සහ මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ මුලාකාලීන ලේඛකයන් අතර සුවිශේෂ වන්නේ සිංහල ප්‍රබන්ධ සාහිත්‍යය පුලුල් කරමින් එය ජනප්‍රිය සාහිත්‍යයක් බවට පත්කළ බැවිනි.

ප්‍රබන්ධ කතා 11ක් ලියා පළකළ පියදාස සිරිසේන මුල්කාලීන ලේඛකයන් අතර ආකෘතිකමය වශයෙන් ද, ශානරමය වශයෙන් ද විවිධත්වයක් පෙන්වූ ලේඛකයෙක් වූ අතර ඔහුගේ කෘති ජනප්‍රියත්වයට ද පත්විය. ඔහු බටහිර ප්‍රබන්ධ කතාවලින් ගත් වෙස්වළාගැනීම්, පුදුමාකාර හමුවීම්, කතුන් පැහැරගෙනයාම් වැනි උද්වේගකර ජවනිකා ද ඇතුළත් දේශීය ප්‍රේමකතා රචනා කරන අතර ම සිය කතානායකයන් ලවා යටත්විජිත යුගයේ සිදු වූ සංස්කෘතික පරිහානිය පිළිබද අදහස්, විවේචන ඉදිරිපත් කිරීමට ද අමතක නොකළේ ය.සිංහල බෞද්ධ තරුණයෙකුත් කතෝලික තරුණියකුත් අතර ප්‍රේමයක් ගැන වූ ජයතිස්ස හා රොස්ලින් හි ද ජයතිස්ස සිංහල සිරිත් හා කිතුදහම ගැන පවසනදීර්ඝ දේශනා හමුවෙයි. සිංහලයන් අතර ජාති මමත්වය හා ස්වදේශ වාත්සල්‍ය ඇතිකිරීම සිය කෘතිවල අරමුණ බව ඔහු සිය මහා වියවුල කෘතියේ සංඥාපනයෙන් පැවසුවේ ය. විමලතිස්ස හාමුදුරුවන්ගේ මුදල් පෙට්ටිය වැනි රහස් පරීක්ෂක කෘති ද රචනා කළ ඔහු කෝන්ගොඩ වික්‍රමපාල නමැති දේශීය රහස් පරීක්ෂක චරිතය යොදාගනිමින් මෙරට සමාජයත්, මිනිසුන්ගේ විෂම හැසිරීමුත් ගැන කියාපෑවේ ය. මව මියගොස් අනාථ වීම නිසා හදාගන්නා පවුලේ මෙහෙකාරියක ලෙස ජීවත් වන්නට සිදුවන ධනවත් පවුලක තරුණියක් ධනවත් තරුණයකු හා විවාහවීමෙන් ඉන් මිදෙන අයුරු කථාව කොටගත් පියදාස සිරිසේනගේ මහා වියවුල (1916) එකල ලාංකික නාගරික මධ්‍යම පන්තික සමාජය ඉංග්‍රීසි සිරිත් විරිත් අන්ධානුකරණයෙන් පත්වන අවුල නිරූපණය කරයි.

1914 මාර්ටින් වික්‍රමසිංහගේ මුල් කාලීන නවකතාවක් වූ ලීලා පළවිය. මෙකල බොහෝ නවකතා මෙන් මෙය ද පෙම්කතාවක් විය. 1920 දී මාර්ටින් වික්‍රමසිංහගේ සෝමා නවකතාවත් 1921 දී අයිරාංගනී නවකතාව සහ සීතා නවකතාවත් පළ විය. පියදාස සිරිසේනට වෙනස් ව වික්‍රමසිංහගේ සුවිශේෂත්වය වූයේ ඔහු සිංහල සමාජයේ පසුගාමී යැයි පෙනුණු විශ්වාස, සිරිත් ආදිය විවේචනය කිරීම ය.

එම්. සී. එෆ්. පෙරේරා ද දුෂ්ටයන්ගේ බාධක මැද ඉදිරියට යන තරුණ පෙම්වතුන් ගැන කතා රචනා කරමින් එතුළින් සමකාලීන සමාජයේ විසූ මුදලිවරුන්ගේ දුශ්චරිතවත් දුෂ්ට ජීවිත පිළිබද තතු ද ඉදිරිපත් කළේ ය. එහෙත් ඔහුගේ චරිත නිරූපණය කලු-සුදු චරිත ලෙස ඒකපාක්ෂික වූවක් විය. මගේ කරුමෙ, මගේ පෙම්බරී, ලංකා අබිරහස්, ආලයේ ලීලය හෙවත් මළවුන් ජීවත් වීම, විනාශ වූ නෞකාව, සිරිමැදුර හා ලලිතා ඔහුගේ කෘති ය. ප්‍රසාදසිංහ (1924) සහ වයලා හෙවත් බිහිසුණු රණබිම (1925) වැනි කතා රචනා කළ හේමපාල මුනිදාස ද මෙකල ලේඛකයන් අතර කෙනෙක් විය. නවකතාව කලාංගයක් ලෙස ගොඩනගනුවට වඩා පාඨකයා ත්‍රාසජනක ලොවකට ගෙනයාම කෙරෙහි සිත යොමුකළ ඔහුගේ වයලා සිංහල තරුණයකු හා සුදු තරුණියක අතර පෙම්කතාවක් විය.

මේ අවධියේ දී රූපා අමරාවතී අලස් හා ශ්‍රීමතී අභයගුණවර්ධන වැනි නවකතා රචිකාවියෝ ද බිහි වී සිටියහ. විහාර මහා දේවී, සෝමා දේවිය වැනි ඓතිහාසික කාන්තා වීර චරිත මොවුන්ගේ කතාවන්ට විෂය විය.

චිත්‍රපට ශාලා විවෘත වීමත් සමග නූර්තිය පරිහාණියට පත්වීම විසින් එවක සිටි ඇතැම් නූර්තිකරුවන් ද නවකතා රචනයට යොමුකරන ලදී. පී. ටී. පී. ප්‍රේමචන්ද්‍ර,
සිරිසේන විමලවීර,  ඩී. බී. සෙනෙවිරත්න, ඩී. එස්. ජේ. ඩබ්ලිවු. ගුණතිලක එවැන්නෝ ය. එම්. ජී. ජෝන් පෙරේරා දමිල සිනමා කතා ද සිංහල නවකතා බවට පත්කළහ. පිරිමි නමසිය අනූනමදෙනෙකුගේ ගෙල සිද දැමූ චින්තාමණීගේ කතාව 1938 දී චින්තාමණී හෙවත් කාමලෝක රසකැකුළ නමින් ඔහු විසින් නවකතාවට නැගීමෙන් ඒ බව පැහැදිලි වේ.

මුල් රචකයන්ට වෙනස් ව ආගම ධර්මය, සමාජ ශෝධනය වැනි අරමුණුවලින් බැහැර ව නවකතා ලියූ ඩබ්ලිවු ඒ. සිල්වා සිය රසවත් කථාන්දර තුළින් සිංහල නවකතාව ඉමහත් ජනප්‍රියත්වයකට පත් කළේ ය. සමකාලීන ඉංග්‍රීසි ප්‍රබන්ධ කථාවල ආභාසය ද ලැබූ හෙතෙම නවකතාව පිළිබද සාහිත්‍යමය වශයෙන් දැනුවත් බවක් පළ කළේ ය. නවකතා රචනය පිළිබද උපදෙස් සහිත ඔහුගේ ඇතැම් ලිපිවලින් ඒ බව හෙළි වෙයි. අනන්‍යතා වෙනස් කරගෙන සිටි ඥාතීන් දෛවෝපගත ලෙස මුණගැසීම, දෛවෝපගත අවසානයන්, මුල දී නොකී ඇතැම් කරුණු පසුව හෙළි වීම වැනි බටහිර ප්‍රබන්ධ කතාවලින් ගත් ලක්ෂණ ඔහුගේ කතා තුළ දැකිය හැකි වෙයි. සිරියලතා හෙවත් අනාථ තරුණිය, හිගන කොල්ලා වැනි කථා නිදසුන් ය. මිනිසුන් පැහැරගෙන යාම, හිර ගෙවලින් පැන යාම වැනි සිද්ධිවලින් ගහණ ලක්ෂමී හෙවත් නොනැසෙන රැජිනිය (1922) රහස් පරීක්ෂක නවකතාවක් විය. ඔහුගේ කැළෑහද වැනි ප්‍රේම කතා ඉතා ජනප්‍රිය විය.

සුනේත්‍රා හෙවත් අවිචාර සමය (1936), දෛව යෝගය (1937) හා විජයබා කොල්ලය (1938) වැනි උසස් ඓතිහාසික නවකතා තුළින් ඔහු සිංහල සාහිත්‍යයට නව ශානරයක් ද හදුන්වා දුන්නේ ය.  ඔහුගේ ද මේ කතා මෙන් ම තව බොහොමයක් කතා ප්‍රේමකතා විය.

කලාත්මක අවධිය
1944 දී පළ වූ මාර්ටින් වික්‍රමසිංහගේ ගම්පෙරළිය සිංහල නවකතාවේ සන්ධිස්ථානයක් විය. ඒ එය කලාත්මක නවකතාවක් මෙන් ම සමාජ පෙරළිය උසස් ලෙස නිරූපණය කිරීමක් ද වූ බැවිනි. යථාර්ථවාදී සාහිත්‍යය රීතිය සිංහල සාහිත්‍යය සමග ප්‍රබල ලෙස අත්වැල් බැදගැනීම ගම්පෙරළිය නවකතතාවෙන් පසු සිදුවිය. පැරණි වලව් පවුලක කතාව තුළින් ග්‍රාමීය සමාජය බිද වැටී ධනවාදය සමාජය ඇතිවන අයුරු ගම්පෙරළියෙන් පෙන්නුම් කළ වික්‍රමසිංහ එම චරිත සහ ඔවුන්ගේ ම ඉදිරි පරම්පරා නිරූපණය කරමින් කලියුගය හා යුගාන්තය ද රචනා කළේ ය. යුගාන්තය නාගරික ඉහළ මධ්‍යම පන්තිය විග්‍රහ කරමින් ධනවාදී සමාජය තුළින් ප්‍රගතිශීලී දේශපාලන චින්තනයකින් යුතු තරුණ පරපුරක් බිහිවීම පෙන්නුම් කරයි.

සිංහල සාහිත්‍යයේ පළමු කලාත්මක නවකතාව ලෙස සැලකෙන්නේ ද ගම්පෙරළිය යි. ගම්පෙරළියෙන් පසු යථාර්ථවාදී නවකතාව සමග සිංහල සාහිත්‍ය අත්වැල් බැදගත් අතර ගුණදාස අමරසේකර, ජී. බී. සේනානයක, සිරි ගුනසිංහ, එදිරිවීර සරච්චන්ද්‍ර, කේ. ජයතිලක, ඇරැව්වල නන්දිමිත්‍ර, ජයසේන ජයකොඩි, එරික් ඉලයප්ආරච්චි, ජයතිලක කම්මැල්ලවීර ද මේ මග ම ගමන් කළෝ ය.

ගුණදාස අමරසේකරගේ කරුමක්කාරයෝ (1955) නවකතාව ද ධනවාදය සහ සමාජ විපර්යාස මධ්‍යයේ ගැමි පවුලක් මුහුණදෙන අභියෝග නිරූපණය කළේ පවුල අභ්‍යයන්තරය කෙරෙහි අවධානයක් යොමුකරමිනි.

1956 දී විඥානධාරා රීතිය අනුගමනය කරමින් මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ ලියූ විරාගය නවකතාව විචාරකයන් අතර ආන්දෝලනයක් ඇත කිරීමට ද සමත් විය. ඒ එහි වූ අරවින්දගේ චරිතයේ පරස්පර විරෝධී ස්වභාවය නිසා ය. සිය හැගීම් ක්‍රියාවේ යෙදවීමට අසමත් වන චරිතයක් වන අරවින්ද බොහෝ ලෞකික දේ අත්හැරීමට සමත් වේ. ඔහු බොහෝ අනුන්ට උදවු උපකාර ද කරයි. නමුත් ඇතැම් විට ඔහු සිය රාගය මැඩපවත්වා ගැනීමට අපොහොසත් ව අසම්මත සබදතාවන් ගෙන යයි. බොහෝදෙනා මේ චරිතය විවේචනය කළේ එය පරාජිත, අරමුණක් නැති චරිතයක් බවත් සමාජය මේ චරිතය ආදර්ශයට ගැනීමෙන් පරාජිතයන් වන බවත් කියමිනි. විශේෂයෙන් ම මිණිවන් පී. තිලකරත්න සිය ආචාර්ය උපාධි නිබන්ධනයේ මේ චරිතය හා රුසියානු නවකතාවක එන ඔබ්ලමෝෆ් චරිතයට සමාන ලක්ෂණ ඇති බව පෙන්වා  දුන්නේ ය. මේ තත්ත්වය පසු ව බිහි වූ මීට සමාන ලක්ෂණ  සහිත චරිත නිරූපණය කළ නවකතා පරාජිත නවකතා ලෙසත් එම චරිත පරාජිත චරිත ලෙසත් හැදින්වෙන්නට බලපෑවේ ය. අරවින්ද ලියා තැබූ ජීවිත කතාව ඔහුගේ සගයකු විසින් සංස්කරණය කර ඉදිරිපත් කරන ලෙසින් ලියැවුණු විරාගය ආකෘතික වෙනස්කමක් ද සිංහල සාහිත්‍යයට එක්කළේ ය.

නූතන අවධිය

ආශ්‍රිත නාමාවලිය

මේවා ද බලන්න
 සිංහල සාහිත්‍යය

නූතන සිංහල සාහිත්‍යය
සිංහල සාහිත්‍යය
සිංහල නවකථා

සිංහල නවකතාව


Le dème d'Anthémia, en  / Dímos Anthemíon, est un ancien dème du district régional d'Imathie, en Macédoine-Centrale, Grèce. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème de Náoussa.

Selon le recensement de 2011, la population du dème s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Ancien dème en Grèce
Dème en Macédoine-Centrale

Anthémia


Napad na satniju ustaške sveučilišne bojne bombama i revolverima izvršila je 4. kolovoza 1941. grupa aktivista KPH i SKOJ-a u centru Zagreba, u Runjaninovoj ulici kod Botaničkog vrta.

Napad je izveden nakon desetodnevnih priprema, u neposrednoj organizaciji Pokrajinskog komiteta SKOJ-a. U tom periodu provođena je partijska linija odlučnog i trenutnog prelaska na beskompromisnu oružanu borbu, a među aktivistima KPH i SKOJ-a vladalo je uvjerenje da je moguće voditi oružanu borbu protiv režima NDH i okupatora i u gradovima.

Pripreme
U zgradi studentskog doma u Runjaninovoj ulici nakon okupacije i uspostavljanja NDH smjestila se ustaška "sveučilišna bojna". Aktivisti su uočili da se svakog dana u isto vrijeme, u 11:45 prijepodne, jedna satnija ove bojne postrojava ispred zgrade u neposrednoj blizini ograde Botaničkog vrta. Ta satnija bi zatim produžila paradnim korakom prema Hrvatskom narodnom kazalištu i dalje Frankopanskom ulicom u Gornji grad, kao smjena straže pred Pavelićevom rezidencijom i ostalim ministarstvima i institucijama NDH. Na osnovu ovog zapažanja razrađena je zamisao napada.

U to vrijeme, sekretar sveučilišne organizacije KPH bio je Vicko Raspor. Istovremeno je bio i član Pokrajinskog komiteta SKOJ-a. Zajedno sa Slavkom Komarom, Milanom Borošakom, Tvrtkom i Dragom Seljanom i drugim studentima-komunistima izradio je plan napada. Za vođu napada odredili su Slavka Komara. Tada su Raspor i Komar cjelokupni plan izložili Vladi Popoviću koji se usuglasio, pa se moglo pristupiti izvršenju.

Sama lokacija je imala i simbolično značenje. Naime, na istom su mjestu 14. travnja 1937. godine frankovci noževima nasmrt izboli antifašistički opredijeljenog studenta Krstu Ljubičića. Komar je odlučio ustašama vratiti istom mjerom za učinjeno.

Za napad je određena grupa od 12 članova, koju su činili studenti Slavko Komar, Milan Borošak, Tvrtko Seljan, Drago Seljan i Ljubo Marković, radnici Anđelko Berislavić, Pero Rukavina i Ivo Gluhak, srednjoškolci Dušan Vidaković i Krešo Rakić i još dvojica kojima se ne znaju imena. U samom napadu bombama i revolverima sudjelovali su Komar, Tvrtko i Drago Seljan, Vidaković i Gluhak. Ostali su bili raspoređeni na osiguranja. Prema planu, šestorica su naoružana ručnim bombama i revolverima, a ostala šestorica samo revolverima. Nakon bacanja bombi, planirano je da se na ustaše otvori vatra iz revolvera. Akcija je zakazana za 4. kolovoza, a vrijeme od 26. srpnja do 3. kolovozaa iskorišteno je za uvježbavanje i utvrđivanje detalja plana.

Napad
Dana 4. kolovoza u 11:45, prema utvrđenom planu, četvorica iz Botaničkog vrta i dvojica iz Runjaninove ulice bacili su bombe na postrojenu ustašku satniju. Mnogi ustaše popadali su po ulici. Međutim, tada je na napadače otvorena vatra iz stražarskog snajperskog gnijezda sa zgrade studentskog doma, koje napadači prethodno nisu primjetili. Uslijed toga, nije bilo moguće izvesti drugi dio plana i revolverima napasti ustaše, već se odmah moralo početi sa izvlačenjem utvrđenim pravcima.

Napad je izazvao veliku uzbunu i konfuziju. U neposrednoj blizini zatekla se četa poluvojničkog fašističkog udruženja "Hrvatski radiša", pa udarna grupa nije uspjela spriječiti zatvaranje vrata Botaničkog vrta, tako da su trojica članova grupe bili uhvaćeni na licu mjesta. Ostali su se uspjeli izvući sa mjesta događaja, prolazeći kroz mnoge napete susrete i uzbudljive situacije.

Reakcije
Ustaška vlast drastično je reagirala na ovaj napad. Već 5. kolovoza objavljeno je kako su strijeljana četvorica napadača. "Osim toga su osuđeni na smrt po senatu pokretnog prijekog suda kao saučesnici i intelektualni začetnici tog napadaja 98 Židova i komunista, te su strijeljani." Sutradan, 6. kolovoza, objavljeno je strijeljanje dodatnih "87 Židova i komunista" kao "dalji saučesnici i intelektualni začetnici" ovog napada. Ovoj akciji bila je posvećena i emisija Radio-Moskve. U toj emisiji navodilo se da je neprijatelj za odmazdu strijeljao 305 ljudi.

U svojim izjavama ustaška vlast objavila je da je u napadu ranjeno 28 ustaša, ali se u nekim izvorima spominje i veći broj mrtvih. Prema kasnijem izvještaju Rade Končara, smrtno su stradala dvojica ustaša, a ranjenih je bilo osamnaest.

Tijekom prva dva dana u ruke ustaša palo je petero sudionika u napadu i nekoliko suradnika. Od 12 sudionika u napadu 4. kolovoza 1941. samo su Slavko Komar i Dragan Seljan dočekali oslobođenje, dok je ostalih deset poginulo u borbi.

Slavko Komar opisao je ovaj događaj u zborniku "Revolucionarni omladinski pokret u Zagrebu".

U popularnoj kulturi

Napad je prikazan u 3. epizodi TV-serije Nepokoreni grad, kao svojevrsni epilog zbivanja vezanih uz bijeg iz kerestinečkog logora.

Izvori

Literatura
 Revolucionarni omladinski pokret u Zagrebu 1941-1945 - I - Zbornik povijesnih pregleda i sjećanja , Sveučilišna naklada Liber, Zagreb 1984.
 Oružane akcije i diverzije: Napad kod Studentskog doma, sa portala Zagreb se bori

Hrvatska u Drugom svjetskom ratu
Povijest Zagreba

Napad kod Botaničkog vrta 1941.


Máximo Eladio Reyes Caraza (Ica - Chincha 8 de enero de 1948). Es un exfutbolista peruano, destacó por su paso en el Juan Aurich de Chiclayo, donde es ídolo.

Carrera
Las nuevas generaciones quizá lo conozcan solo de oídas, por esa propaganda cervecera en la que alguien le exigía al mozo que el siguiente par estuviera "bien Eladio Reyes". Pero Máximo Eladio Reyes Caraza, nacido en Chincha el 8 de enero de 1948, fue uno de los delanteros que más brillaron en su época y a los que el tiempo no ha reconocido como se debió.

Desde pequeño siempre anheló ser uno de los tantos "bombones" chinchanos que brillaron en Alianza Lima. Ingresó a las filas de los íntimos muy temprano, cuando contaba tan solo con 17 años de edad, y se acomodó en la delantera. Pero fue con la camiseta de Juan Aurich con la que alcanzó nombradía y fama. Por ello, en la previa de encuentros decisivos como los dos que ambos equipos afrontarán en la Copa Libertadores, vale la pena evocar a un hombre que supo tender un puente entre ambas camisetas.

Inicios
En el equipo de Alianza Lima, Reyes encontró grandes delanteros como Víctor 'Pitín' Zegarra y Pedro Pablo 'Perico' León, a quienes la historia les reservaría un lugar de honor en la tienda blanquiazul. Incluso Reyes confesó años después que 'Perico' era en realidad su ídolo, más allá de verse obligado -por las circunstancias- a verlo sólo desde el banquillo de suplentes.

Juan Aurich
Viendo que un lugar en la delantera titular aliancista sería más que difícil, Eladio decidió cambiar de equipo. Fue cedido por Alianza al Club Juan Aurich en 1968, junto a José Luis Charún. El 'Ciclón', como se apodaba al Juan Aurich, bajo las órdenes del entrenador 'Sabino' Bártoli, se preparaba para jugar su segunda temporada en el Descentralizado (en su debut en 1967, había quedado ubicado en noveno lugar). Próspero Merino, Eladio Reyes, Hugo Lobatón, Jorge Luis Charún y Nemesio Mosquera: el contundente ataque del Aurich del 'Tano' Bártoli (Foto: libro 'El Auriche sopla como un Ciclón', Óscar A. Cortez M.).

En Chiclayo, Reyes sí tuvo plaza en la delantera: junto a Próspero Merino, Nemesio Mosquera y Jaime Ruiz (el hermano de 'Pedrito' Ruiz) conformó uno de los mejores equipos del norte de Perú, que en aquel debut en Primera logró el subtítulo y la clasificación a la Copa Libertadores de América. La sorpresa producida por aquel Juan Aurich fue mayúscula y la actuación de Reyes, sobresaliente, destacando por su velocidad y remate de cabeza.

En Copa Libertadores
Las últimas fechas de aquel torneo se lucharon palmo a palmo. Tanto Sporting Cristal como Alianza Lima superaban en puntos al Juan Aurich a falta de cinco fechas para terminar el campeonato. En el partido clave contra Alianza Lima en Chiclayo, los aurichistas golearon por 4-1, poniéndose más cerca del cupo a Copa Libertadores. Pero en la última fecha, mientras Alianza ganaba en estadio de Matute por 3-1 al Porvenir Miraflores, los chiclayanos solo empataban a duras penas en Ica ante el Club Octavio Espinosa. Sobre el final del match, a falta de 3 minutos, 'La Pantera' como ya era apodado Reyes, con un potente cabezazo, puso el 1-2 que no solamente clasificó al Ciclón Aurich a la Libertadores sino que le dio el pase a la final contra Sporting Cristal. No obstante, esa final terminó en triunfo de Cristal por 2-1. Debido al desempeño brillante de Eladio Reyes, el club Alianza Lima pretendió recontratarlo, pero -cuentan las leyendas urbanas- los hinchas chiclayanos no permitieron que se fuera del club Aurich e hicieron una colecta en toda la ciudad para pagarle la ficha, con lo que lograron mejorar la oferta realizada por Alianza.

Eladio Reyes no desaprovechó, entonces, la oportunidad de mostrar su talento a nivel internacional. En Copa Libertadores anotó ante la Universidad Católica de Chile pese a que el Aurich fue vencido en Lima por 2-4, y cinco días después anotó ante Sporting Cristal. El torneo continental fue para los chiclayanos tan sorprendente como el Descentralizado: el grupo jugado entre peruanos y chilenos culminó en empate a seis puntos y se requirió un desempate para descubrir al clasificado. Aurich se las vio con el también debutante Santiago Wanderers, equipo que lo goleó en Santiago 4-1 y le ganó en Lima 0-1, con lo que puso fin a la primera aventura chiclayana en Sudamérica.

Sus grandes cualidades causaron que fuese llamado a vestir la blanquirroja de la selección peruana, la cual defendió desde 1969 hasta 1972. Por ironía, uno de los cotejos más recordados de Reyes en la selección no fue con la divisa peruana, sino vistiendo uniforme de Universitario de Deportes frente a la selección uruguaya, antes del Mundial de México 1970, en un partido oficial que sirvió para habilitar a los internacionales peruanos Ramón Mifflin y Nicolás Fuentes (suspendidos entonces por tarjeta roja) y en el cual Reyes anotó dos goles.

Jaula abierta
En acción con el Veracruz mexicano, al cual llegó en 1975 (Recorte: revista Ovación)Quizá el apogeo máximo del delantero chinchano se produjo el 14 de junio de 1970, a los 61 minutos del Brasil - Perú por los cuartos de final del Mundial mexicano. En el Jalisco de Guadalajara, hizo su ingreso para reemplazar a nadie menos que a 'Perico' León, su ídolo y quien lo había postergado en Alianza.

'La Pantera' pasó en 1972 al Defensor Lima, que comenzaba a armar su proyecto para campeón alternando con los famosos argentinos Miguel Tojo, Pedro Alexis González y Miguel Ángel Converti. Tras un año con divisa granate, en 1973 fue transferido a Deportivo Municipal, donde formó tándem en la delantera con el 'Cholo' Hugo Sotil. Con 'Muni' llegó a jugar esa famosa gira en la que la 'Academia' disputó el trofeo Joan Gamper frente al Barcelona y el San Lorenzo de Almagro.

Tras esa exposición internacional, en 1974 Reyes por fin vio materializados sus deseos de emigrar. Formó parte del Deportivo Cali, donde compartió vestuarios con un novel Pedro Antonio Zape y el tristemente recordado Vladimir Popovic. Haciendo gala de su instinto goleador, logró anotar 10 goles en 33 partidos jugados. Una de sus mejores performances se produjo contra el Deportes Quindío en el Pascual Guerrero: en solo 8 minutos, Eladio anotó dos goles en la goleada de su equipo por 3-0.

El sueño cumplido: Eladio y 'Perico' León juntos en acción ante el Alfonso Ugarte. Contiene el golero Reynaldo Párraga (Recorte: revista Ovación)Con el conjunto verdolaga logró el campeonato colombiano -único título de su carrera-, aunque no pudo participar al año siguiente de su segunda Copa Libertadores al ser transferido a México. Siendo ya conocido en territorios aztecas, fue llamado para formar parte de los Tiburones del Veracruz, equipo al que llegó juntó con Juan Carlos Oblitas. Sin embargo, su periplo terminó ahí porque en 1976 regresó nuevamente al país.

Revancha total

Pero el retorno a casa no sería cualquier cosa. Reyes se volvió a poner la franja de Deportivo Municipal, pero ahora en la 'Academia' cumpliría un sueño: se reencontró con Pedro Pablo 'Perico' León, su gran ídolo, con quien ahora ya no lucharía un puesto, sino que compartiría dupla de ataque. Con 'Pedrito' Ruiz la tarde de su debut con camiseta de Huaral, frente a Universitario (Recorte: revista Ovación)Luego, jugó también por Cienciano y Deportivo Galicia de Venezuela.

Finalmente, en 1978, retornó de tierras venezolanas para enfundarse la camiseta del Unión Huaral. El Julio Lores Colán, en el cual debutó en una jornada con victoria 3-2 ante Universitario, se convertiría en su último paradero, con 'Pedrito' Ruiz como socio acompañante en las asistencias, en una campaña en la cual el cuadro naranjero quedó relegado al decimoprimer lugar del Descentralizado.

Así, la carrera llena de éxitos de Reyes fue, a la vez, su desquite. Una trayectoria que, distante de recordarlo como el suplente de 'Perico' León en Alianza y en la selección, lo erige como uno de los más grandes ídolos del Juan Aurich.

Selección nacional

Participación en Copas del Mundo

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Referencias

Enlaces externos
 Eladio Reyes: Un par bien Eladio

Futbolistas de Perú
Futbolistas del Club Alianza Lima
Futbolistas del Club Juan Aurich
Futbolistas de las inferiores del Club Alianza Lima
Futbolistas de los Tiburones Rojos de Veracruz en los años 1970
Futbolistas del Club Sportivo Cienciano
Futbolistas del Club Centro Deportivo Municipal
Futbolistas del Deportivo Cali
Futbolistas del Club Atlético Defensor Lima
Futbolistas de la selección de fútbol de Perú en los años 1960
Futbolistas de la selección de fútbol de Perú en los años 1970
Futbolistas de Perú en la Copa Mundial de 1970
Afroperuanos

Eladio Reyes


Das Paradies ist anderswo (spanisch ) ist ein außerordentlich detailreicher Roman des peruanischen Literatur-Nobelpreisträgers Mario Vargas Llosa aus dem Jahr 2003.

Etliche der vorgetragenen Episoden aus dem Leben des Malers Paul Gauguin und seiner Großmutter mütterlicherseits, der Sozialistin, Frauen- und Arbeiterrechtlerin Flora Tristan, lassen sich auf einen Nenner bringen: Auf der vergeblichen Suche nach dem Paradies innerhalb der kapitalistischen Welt des 19. Jahrhunderts entfliehen sowohl der Maler als auch dessen kämpferische Großmutter der jeweils mit mehreren Kindern gesegneten bürgerlichen Ehe. Während das Werk des großen Malers die Zeit bekanntlich überdauert, will der Erzähler die Sozialistin eine gescheiterte Revolutionärin nennen, nimmt die Verurteilung aber ein paar Zeilen später halb zurück.

Form
In 22 Kapiteln werden alternierend jeweils elf Episoden aus dem Leben der beiden prominenten Verwandten erzählt. Dabei nähert sich der Erzähler seinen beiden Protagonisten immer einmal an, indem er sie – von der dritten Person abweichend – duzt.

Da die Großmutter bereits vier Jahre vor Gauguins Geburt verstorben war, stehen die beiden vorliegenden Erinnerungen notgedrungen nebeneinander. Dieser Roman lebt überhaupt von der Retrospektive. In einer primären Zeitebene wird jeweils das Lebensende der beiden Helden chronologisch durchlaufen; von Flora Tristan das letzte halbe Jahr ihres Lebens und von Paul Gauguin die letzten zehn Jahre. Ausgehend von jeder der beiden primären Ebenen erfolgt die Rückschau auf eine sekundäre Ebene – sprich, auf die längst verflossene Zeit.

Das Titel gebende Paradiesspiel wird von den Kindern im großen Frankreich überall gespielt und rahmt den Roman. Im ersten Kapitel fragt ein Kind im April 1844 in Auxerre: "Ist hier das Paradies?" Die Frage wird spielerisch verneint. Die kleine Fragerin möge sich "an der nächsten Ecke" erkundigen. Im letzten Kapitel wiederholt sich auf den Marquesas im Mai 1903 dasselbe Spiel.

Inhalt
Über seine erste Ehefrau, die Dänin Mette Gad, hatte Paul den Malerkollegen Camille Pissarro in Frankreich kennengelernt. Pissarro hatte mit Hochachtung über einige von Flora Tristans Publikationen gesprochen. Erst über einen Fremden erfuhr also Paul damals von der Großmutter. Denn Pauls Mutter Aline († 1867 in Paris), so schreibt Vargas Llosa, habe ihr diese Verwandtschaft aus gutem Grund verschwiegen: Während Flora Tristan in Frankreich und England für die Rechte des arbeitenden Volkes kämpfte, habe sie Aline in die Obhut fremder Leute gegeben. Getrennt von ihrem Ehemann André Chazal lebend, habe Flora erfahren müssen, dass Aline von ihrem leiblichen Vater, dieser "widerwärtigen Hyäne", missbraucht worden war.

Flora in Frankreich im Jahr 1844
Flora hält sich unter anderem in Lyon, Roanne, Saint-Etienne, Avignon, Toulon, Montpellier, Béziers, Carcassonne und Bordeaux auf. In Lyon hält sie vor Seidenspinnern Vorträge. Polizeikommissar Bardoz rückt im Hotel mit einem Durchsuchungsbefehl an und droht der Pazifistin mit einem Prozess wegen Agitation. In Roanne besichtigt Flora die Tuchfabrik eines ehemaligen Arbeiters, der nun – Unternehmer geworden – seine Untergebenen gehörig auspresst.

Im November erbricht Flora in Bordeaux Galle, muss Opium nehmen, erhält am 11. November die letzte Ölung, stirbt am 14. und wird am 16. November in Bordeaux beerdigt.
 Rückschau
Auf der Flucht vor dem Ehemann André Chazal schifft sich "die kleine Französin" Flora in Bordeaux zu einer Reise nach Peru ein. In Arequipa wurde ihr Vater geboren. Floras Onkel Don Pío Tristán, ein Geizhals und der reichste Mann in ganz Arequipa, hatte der lebensbedrohlichen Umsegelung des Kap Hoorn widerwillig zugestimmt. Flora, der Erzähler nennt sie immer einmal Andalusierin, reist über die Kapverden in Richtung Südamerika, erreicht nach 133 Tagen das chilenische Valparaíso und wenig später im September 1833 Islay bei Arequipa. 1834 erlebt sie dort den Bürgerkrieg. Am 25. April 1834 tritt Flora die Rückreise via Lima nach Frankreich an und kehrt Anfang 1835 nach Paris zurück. Fortan kann sie von der bescheidenen Pension aus der Schatulle des geizigen Onkels Pío leben. Im selben Jahr macht Flora die Bekanntschaft von Charles Fourier. Man spricht über die soziale Ordnung dieser Welt – analog zur Newtonschen Ordnung des Universums. Blauäugig glaubt Flora immer noch an den potentiell großherzigen Kapitalisten. Ihr Buch "Meine Reise nach Peru. Fahrten einer Paria" verhilft ihr zu gesellschaftlicher Reputation. Aus Übersee bleibt die Reaktion auf den offenherzigen Reisebericht nicht aus. Das Buch landet in Arequipa im Feuer. Onkel Pío entzieht Flora die finanzielle Zuwendung. Am 10. September 1838 will André Chazal seine Frau erschießen. Eine Kugel bleibt in Floras Brust in Herznähe stecken. Der Chirurg vermag das Geschoss nicht zu entfernen. Der Schütze wird zu zwanzig Jahren Zwangsarbeit verurteilt. Flora darf wieder ihren Mädchennamen tragen. 1839 reist Flora nach London. Der gewaltlose Kampf gegen den englischen Kolonialismus steht auf der Tagesordnung.

Chazal hatte vor dem Attentat seine Tochter Aline mehrfach entführt; nicht nur, um sie zu missbrauchen, sondern auch der Reichtümer wegen, die er bei Flora nach deren Rückkehr aus Peru vermutet hatte. Dabei war Flora von Don Pío Tristán mit Peanuts abgespeist worden. Also wurde es nichts mit der beabsichtigten Erpressung.

Paul in Polynesien und in Frankreich von 1892 bis 1903
Selbst auf Tahiti kann Paul, den die Polynesier Koke rufen, der Staatsmacht nicht entfliehen. Zudem wartet er auf eine Überweisung. Ist einmal Geld eingetroffen, bezahlt er seine Schulden und steht erneut mittellos da. Nach einem Frankreich-Aufenthalt kehrt der Maler 1897 über den Sueskanal, Sydney und Auckland nach Tahiti zurück. Paul leidet an einem Ekzem an den Beinen. An entgegenkommenden jungen Frauen mangelt es auch in Polynesien nicht. Paul hatte Teha'amana geschwängert. Nach deren Fehlgeburt wechselt der Maler die Frau. Die Glückliche ist die 14-jährige Pau'ura. Umgehend schwängert er das schöne Kind. Auf der Insel geht das Gerücht, Paul leide an Lepra. Vergeblich versucht der Maler, sich zu vergiften. Am 21. Dezember 1896 wird ihm eine Tochter geboren; ein Grund zum Feiern. Aus Frankreich sind zum Glück 1500 Francs für Bilder und eine Skulptur eingetroffen. Noch vor der Taufe stirbt das Neugeborene an akuter Atemnot. Keine Frau will mehr mit Paul, dem Mann mit den entzündeten Beinen, schlafen. Also siedelt der Kranke am 10. September 1901 auf die Marquesas über. Dort sollen dem Vernehmen nach "kleine Mädchen" auf ihn warten. Die Erwartung wird zwar erfüllt und sogar übertroffen, doch Paul muss sich eingestehen, auch auf den Marquesas ist das Paradies nicht auffindbar. Zum ersten Mal, seit er seinerzeit der Pariser Börse ein für alle Mal den Rücken gekehrt hatte, verspürt Paul Widerwillen gegen die Arbeit an der Staffelei. Das Gehen fällt ihm schwer. Am 1. Mai 1903 kann er das Bett kaum noch verlassen, stirbt am 8. Mai und wird am 9. Mai beerdigt. Der Bischof von Hiva Oa verzeiht – so scheint es – diesem "Feind Gottes" und "namhaften Künstler".
 Rückschau
Die Geschichte der sehr problematischen Freundschaft mit van Gogh († 1890) wird in den Text vielfach eingestreut. Der Erzähler nennt den großen Niederländer immer einmal den "verrückten Holländer".
Pauls Vater Clovis Gauguin hatte als politischer Flüchtling Frankreich in Richtung Lima verlassen und war auf See verstorben. Pauls Mutter Aline Gauguin war als Witwe mit dem kleinen Paul und der ein wenig älteren Schwester in der peruanischen Hauptstadt gelandet.

Paul denkt zurück an den Winter 1872, als er in Paris seine erste Frau Mette Gad, die junge, blonde, gebildete Wikingerin, kennenlernte. 1878 wurde in Paris das Ethnographische Museum eröffnet. Unter anderem beeindruckten dort Paul gewisse Keramiken der alten Peruaner; offenbarten eine Kraft, nach der eine weitere Suche lohnend erschienen war. Die Flucht aus Paris war dann der nächste Schritt.

Am Ende seines Lebens denkt Paul auch an die Kinderjahre in Lima zurück. In der Stadtwohnung residierte Großonkel Pío, trank dampfende Schokolade und rief den Jungen: "Komm her, Pablito, kleiner Schlingel!"

Kunst und Künstler
 Zivilisation und Kunst schließen einander aus. Malen kann nur ein Wilder.
 Gegen die Liebe zwischen Mann und Frau in ihrer "westlichen Form": Für einen Künstler ist nur die körperliche Liebe, wie sie die "primitiven Völker" praktizieren, akzeptabel.
 Vincent van Gogh: Das Atelier ist tabu. Zum Kunstwerk inspiriert die freie Natur.
 Der "echte Künstler" malt aus seinem Inneren heraus – also zum Beispiel eine schwarze Sonne oder ein blaues Pferd.
 Westeuropäische Kunst muss sich mit fremden Kulturen mischen.

Interpretation
Der Roman enthält satirische Passagen. Zum Beispiel als Flora nach Peru fährt, lernt sie unterwegs die Versklavung der Neger kennen. Die Unglücklichen werden unter der Äquatorsonne ausgepeitscht. Ein Sprecher bedauert die "armen Sklavenhändler", die bei der Hitze so hart mit der Peitsche arbeiten müssen.

Die oben erwähnte Rückschau wird übertrieben. Das 15. Kapitel – ein Flora-Part – handelt laut Untertitel im August 1844 in Nîmes, heißt aber "Die Schlacht von Cangallo". Demnach degenerieren Kapitel zu Containern, in die Vorgeschichte verpackt ist.

Rezeption
 Rafael Conte lobt in seiner Besprechung "Auf der Suche nach zwei verlorenen Paradiesen" in "El País" vom 29. März 2003 zwar die dokumentarische Genauigkeit, legt aber den Finger auf die Wunde: Es liegt nicht ein Roman, sondern es liegen zwei große Romane vor. Die Geschichten der beiden Verwandten werden parallel zueinander erzählt und sind nicht ineinander verquickt.
 Fietta Jarque meint in "El País" vom 29. März 2003, zwei Peru-Episoden der beiden Protagonisten – Flora unternahm eine verzweifelte Reise nach Arequipa und Paul verlebte einige Jahre seiner Kindheit in Lima – reichten als verbindende Klammer der beiden Viten nicht aus.

Literatur

Verwendete Ausgabe
 Das Paradies ist anderswo. Roman. Aus dem Spanischen von Elke Wehr. Suhrkamp, Frankfurt am Main 2003 (st 3713, 1. Aufl. 2005), ISBN 978-3-518-45713-9.

Anmerkungen

Einzelnachweise

Werk von Mario Vargas Llosa
Literarisches Werk
Literatur (21. Jahrhundert)
Literatur (Spanisch)
Roman, Epik
Peruanische Literatur

Das Paradies ist anderswo


دايملر فيريت  سيارة مصفحة بريطانية رباعية الدفع صممت كمركبة استطلاع للجيش البريطاني، أنتجت في شركة دايملر بدءاً من العام 1952 حتى العام 1971، يبلغ وزن مصفحة فرت 3.7 طن بمحرك بنزين بقوة 130 حصان، السرعة القصوى 93 كيلو متر بالساعة.

التاريخ
بدء في تطوير مركبة دايملر فيريت المصفحة في نهاية عام 1948، كنتيجة لحاجة الجيش البريطاني لاستبدال مركبات استطلاع التي يملكها منذ الحرب العالمية الثانية بمركبات أحدث، فحصلت شركة دايملر على عقد لتصميم وبناء نماذج لمركبة الاستطلاع الجديدة أكتمل أول نموذج في 1949 وأرسل إلى الجيش لاختبار المركبة قبل بعدها النموذج وتسلم الجيش البريطاني أول كمية من الإنتاج في منتصف 1952 التي أطلق عليها الجيش اسم فرت.

وعلى الرغم من أن الفيريت تشترك بالعديد من الخصائص التصميمة مع مركبة دايملر دينغو والمصفحة الكندية فورد لينكس، إلا إنها تتضمن مقصورة قتال أوسع وبرج لرشاش صغير، وقد جهزت بـ 6 قاذفات لإطلاق قنابل الدخان 3 قواذف على كل جانب، فيما بني درعها من الفولاذ الملحوم.

الدايملر فيريت رباعية الدفع وقد زودت بمحرك محرك بنزين بـ 6 إسطوانات يولد قوة 130 حصان، السرعة القصوى للفيريت هي 93 كيلو متر بالساعة.

الإنتاج
الإنتاج الكلي لسيارات الفرت بلغ 4,409 مصفحة فيريت خلال سنوات الإنتاج ما بين 1952 و1971 بما في ذلك الطرازات الـ 16 للمصفحة.

معرض صور

مواضيع مرابطة
 سيارة مصفحة
 ألفيس صلاح الدين
 إم 8 غريهاوند
 أوتر

مراجع

أسلحة الحرب الباردة
سيارات مصفحة
مركبات عسكرية 1950–1959
مركبات عسكرية بريطانية

دايملر فيريت


La Ruta de Illinois 91, y abreviada IL 91 (en inglés: Illinois Route 91) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Illinois. La carretera inicia en el sur desde la  hacia el norte en la . La carretera tiene una longitud de 65,5 km (40.72 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta de Illinois 91 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Illinois por sus siglas en inglés IDOT.

Cruces
La Ruta de Illinois 91 es atravesada principalmente por la .

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial  de IDOT

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Illinois

Ruta de Illinois 91


Sulfura de fier (II) (numită și sulfură feroasă) este sulfura fierului divalent, cu formula chimică FeS. Este un compus solid de culoare neagră.

Obținere
Sulfura feroasă se poate obține prin sinteza directă dintre elemente, prin încălzirea fierului cu sulf:

{Fe} + {S} -> {FeS}

În laborator, poate fi obținută pentru punerea în evidență a ionului de fier divalent prin reacția unei săruri de fier divalent cu hidrogenul sulfurat, când se obține un precipitat negru de sulfură feroasă:

{FeCl2} + {H2S} -> {FeS} + {2HCl}

Proprietăți chimice
Prin reacția sulfurii de fier (II) cu acidul clorhidric, se obține hidrogenul sulfurat, un gaz foarte toxic cu miros de ouă stricate:

{FeS} + {2 HCl} ->  {FeCl2} +  {H2S}

În mod analog, poate reacționa cu acid sulfuric diluat, când se obține oxid de fier (II) și dioxid de sulf:

Vezi și
Pirită
Oxid de fier (II)

Referințe

Compuși ai fierului
Fier

Sulfură de fier (II)


ටීවී ඇස්ටෙකා (TV Azteca) ගෘපෝ සලිනස්  සතු මෙක්සිකානු මාධ්‍ය සමූහයකි. එය 1993 දී ආරම්භ කරන ලදී. එය ටෙලිවීසා ට පසු මෙක්සිකෝවේ විශාලතම මාධ්‍ය සමාගම වේ.

සමාගම්

ටීවී ඇස්ටෙකා


Sandhof ist ein Gemeindeteil der Gemeinde Insingen im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geographie
Die Einöde liegt am Fuße des Sendenbergs () und des Sonnenbergs (), die sich beide westlich der Ortschaft erheben. 0,5 km südlich fließt der Leidenberger Graben, der eine Reihe von Weihern speist und bei Unteroestheim als linker Zufluss in den Östheimer Mühlbach mündet. Es führen zwei Anliegerwege jeweils zu einer Gemeindeverbindungsstraße (0,4 km südwestlich bzw. 0,6 km östlich), die nach Unteroestheim (östlich) bzw. zur Staatsstraße 2419 (westlich) führt.

Geschichte
Im Geographischen Lexikon von 1802 wird der Ort folgendermaßen beschrieben: "Sandhof, bey Oestheim, ein auf Reichsstadt Rothenburgischem Gebiete gelegener Hof von zwey Haushaltungen, von welchen die Gült, Steuer, Lehen und Vogtbarkeit dem Kloster Sulz zusteht, von welchem aber seit der Preußischen Aemterorganisation vor wenigen Jahren diese Zuständigkeiten ins Kameralamt zu Insingen [Sp. 38] verwiesen worden sind, in welchem Orte Sandhof auch eingepfarrt ist."

Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) wurde der Ort dem Steuerdistrikt Gailnau und der Ruralgemeinde Insingen zugewiesen.

Baudenkmal
 Sandhof 2: Ehemaliger Gutshof von Kloster Sulz, eingeschossiges Wohnstallhaus, Putzgliederungen, 1832.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Ulrich und Sebastian (Insingen) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach St. Laurentius (Bellershausen) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Insingen)
Ort im Landkreis Ansbach
Einzelsiedlung

Sandhof (Insingen)


Foil kites are soft kites based on the design of the parafoil. They consist of a number of cells running fore to aft, some or all of which are open at the front to allow air to inflate the kite so it takes on an aerofoil section. Due to the amount of power that these kites can generate, they can be used for a variety of different activities including kitesurfing, kite landboarding, snowkiting, kite buggying, kite-energy systems or airborne wind energy, and recreational kiting.

Foil kites are flown with various line set-ups that includes 2-, 3- and 4-line systems; 2-line systems consisting of rings, wrist bands or bar compared to depowerable 4-line systems using a bar or handles. (See also: kite control systems)

In order to make them suitable for use on water some foils have limited air inlets in the centre of the leading edge, with valves to keep the air in and (hopefully) the water out. Internal holes in the cell sides allow the whole kite to inflate. These kites are naturally slower to inflate than an open-fronted foil.

Foils are the most efficient of the power kites. The aerofoil section means that they can still provide significant lift when parked overhead, unlike leading edge inflatable kites.

Development and history of foil kites
One of the first popular foil-based kites was the development of a two-line power kite by Ray Merry and Andrew Jones in the early 1970s in England  which became known as the Flexifoil (and later the Flexifoil company). Merry and Jones also experimented with kite pulled vehicles, a concept which was further developed by Peter Lynn and popular today in its current form as kite buggying.

The Flexifoil kite, still sold today as a 'Stacker' has a solid carbon spar in its leading edge to maintain its shape as it flies.

The second-generation two-line parafoil was called the Sparless Stunter, designed by Ted Dougherty. Development began mid-1985 and was available for sale in mid-1988. These parafoil kites were square in shape and had 6 cells. In September 1988 a  version was flown at the Ocean City Sunfest breaking the record for the World's Largest Stunt kite. In January 1989 the Sparless Stunter was introduced at the KTA show as the first totally sparless parafoil stunt kite. The Sparless Stunter saw a very brief history as kite technology evolved by May 1990 the first version of the original Quadrifoil was flown in competition at Wildwood, NJ. The first Quadrifoil was essentially two Sparless Stunters sewn together with a swept back shape. Later generations were refined into the widely known "classic."

Peter Lynn introduced a similar foil-based kite in 1991 for kite traction with the Peter Lynn Peel – this was a completely soft foil kite without any spars.  The Peel was a popular kite traction kite in the early to mid-1990s and continued to sell into the late 1990s and was sold in sizes up to 10m². The Peel was also a two-line kite flown in the same style as the Flexifoil.

The next evolution on the foil kites for traction activities was the development of the 4-line foil kite. While 2-line kites require sometimes significant push and pull arm movement to fly (especially true the larger the kite), the development of the 4-line kite required less arm movement. 4-line kites are flown with two lines on each handle: a top line (or power line), and a bottom line (or brake line). 4-line kites can still be flown with push and pull arm movement, but if the bottom brake line is pulled in the bottom edge of the kite stalls and will cause the kite to turn on that bottom edge. This results in tighter turns with less arm movement – this is important if sitting in a kite buggy.

One of the first available 4-line kites was the Quadrifoil, designed by Ted Dougherty, popular as a buggy kite in the mid-1990s. The Quadrifoil in its original design became known as the 'Classic' – the kite was rectangular in shape in contrast to today's more elliptical designs. Later evolutions of the kite were sold as the Competition (more elliptical in design – C1, C3), Q2000 range, and lastly the Competition X range (XXS, XS, XM, XL and the XXL). Although these were sold under the Quadrifoil brand-name by Active People, none of these were designed by Dougherty himself.

Dougherty's next kite after the Quadrifoil was the QuadTrac built and sold by Skynasaur in the US in the mid-1990s.

Following the success of the Quadrifoil, Ray Merry (of Flexifoil fame) designed the Skytiger range of 4-line kites that was the dominant 4-line traction kite of the mid to late 1990s. This too was a rectangular design and a very solid and stable flying kite. The design was refined for more pull with the introduction of the 'Hi' series with an increased aspect ratio (wing). Commonly available were the Hi-22, Hi-40 (3.7 metre) and the Hi-60 (5.6 metre). A Hi-80 and Hi-100 were also available although not commonly seen. The 'Hi' series was available in regular ripstop nylon, or also available made from 'Icarex', a lightweight polyester material that allowed the kites to fly in much lower winds.

In Europe in the late 1990s the kite buggy scene was becoming popular and there were a large number of traction kite designs from a large number of European companies. The designs took two different directions – those that were steady and reliable in most winds and typically resistant to 'luffing' in gusty or unreliable winds, and those that were tuned to produce maximum pull at the cost of stability (known as 'race kites'). In the UK in the late 1990s, the 'Predator' kite designed by Peter Mirkovic of Sky Kites was the most popular and successful traction kite amongst people competing in buggy races, winning the majority of races at this time.

By late 1990s/early 2000s a number of new companies entered the traction kite market that had prior experience with development of paragliders, and used this knowledge and experience for the development of traction kites.

See also
Bow kite
Kite
Stunt kite
Kite surfing
Kite landboarding
Kite buggying
LEI kite
Arc kite
Parafoil
Power kite
Windsports
Kite types
Kite mooring
Kite applications

References
Parafoil kites at the Virtual Kite Zoo.

External links
 Nautikites Blog (http://www.nautikites.net/blog/index.php?entry=entry091117-182426) – The compared evolution of kitesurfing and other great air & water sports.
 Extreme Kites (www.ExtremeKites.com.au) – Leading Power Kite Information Portal, Forums, Videos, Reviews, News and Galleries.

Kites
Kitesurfing

Foil kite


ප්‍රෝටෝන–ප්‍රෝටෝන දාම ප්‍රතික්‍රියාව යනු න්‍යෂ්ටි සංස්ලේෂණ ක්‍රියාවලියකි.

ආශ්‍රිත
 න්‍යෂ්ටි සංස්ලේෂණය

ප්‍රෝටෝන–ප්‍රෝටෝන දාම ප්‍රතික්‍රියාව


Campionatul Internațional de Scrimă din 1934 s-a desfășurat la Varșovia, Polonia.

Rezultate

Masculin

Feminin

Clasament pe medalii

Note

Referințe

1934
1934 în sport
Competiții de scrimă în Italia
scrima


Agustinus Agus (Lintang, 22 de outubro de 1949) é arcebispo de Pontianak.

Agustinus Agus foi ordenado sacerdote em 6 de junho de 1977.

O Papa João Paulo II o nomeou Bispo de Sintang em 29 de outubro de 1999. O arcebispo de Jacarta e bispo militar da Indonésia, cardeal Julius Riyadi Darmaatmadja SJ, concedeu-lhe a consagração episcopal em 6 de fevereiro do ano seguinte; Os co-consagradores foram Renzo Fratini, Núncio Apostólico na Indonésia, e Hieronymus Herculanus Bumbun OFMCap, Arcebispo de Pontianak.

Em 3 de junho de 2014, o Papa Francisco o nomeou Arcebispo de Pontianak. A posse ocorreu em 28 de agosto do mesmo ano.

Ver também

Arcebispos católicos da Indonésia

Agustinus Agus


O tufão Ida, também conhecido como  , foi o sexto tufão mais mortal a atingir o Japão, bem como um dos ciclones tropicais mais fortes já registrados. Em 20 de setembro, Ida se formou no Pacífico Ocidental perto de Guam. Moveu-se para o oeste e rapidamente se intensificou em um tufão de  no dia seguinte. Em 22 de setembro, Ida virou para o norte e continuou a sua rápida taxa de intensificação. Dois dias depois, os caçadores de furacões observaram uma pressão barométrica mínima de , bem como ventos de pico estimados de 325 km/h. Isso fez de Ida o ciclone tropical mais forte já registrado na época, embora tenha sido superado pelo tufão de 17 de junho alguns anos depois. Ida enfraqueceu enquanto continuava para o norte-nordeste e atingiu o Japão no sudeste de Honshū com ventos de  em 26 de setembro. Tornou-se extratropical no dia seguinte e se dissipou no dia 28 para o leste do país. Ida causou inundações torrenciais no sudeste do Japão, resultando em mais de 1 900 deslizamentos de terra. Os danos foram estimados em $ 50 milhões, e deixou 1 269 fatalidades.

História meteorológica

A tempestade tropical Ida se formou a leste de Guam em 20 de setembro de 1958. A tempestade moveu-se para o oeste, cruzando a ilha enquanto se intensificava gradualmente em um tufão. Em 22 de setembro, Ida iniciou um movimento para o norte, seguindo um caminho típico dos tufões de setembro. Naquela época, os caçadores de furacões relataram que o olho estava obscurecido e, nas 24 horas subsequentes, a parede do olho permaneceu incompleta. No entanto, durante um período de 14 horas, começando às 15:00 UTC em 23 de setembro, o tufão Ida começou a sofrer um rápido aprofundamento, por vezes com uma taxa de  por hora. O olho tornou-se cada vez mais bem definido, e perto das 05:00 UTC em 24 de setembro, uma aeronave de reconhecimento implantou um dropsonde no tufão cerca de  a noroeste de Guam. O instrumento registrou uma pressão barométrica de , o que fez de Ida o ciclone tropical mais forte já registrado na época, medido pela pressão.

Na época da sua pressão mais baixa, os Hurricane Hunters estimaram ventos em nível de vôo de 345 km/h. O vôo de reconhecimento observou uma temperatura de superfície no olho de 33 ° C com 50% umidade; um olho tão quente e seco era bastante incomum por estar localizado sobre o oceano aberto. Por menos de 36 horas após seu pico de intensidade, a aeronave informou que o olho havia se tornado cheio de nuvens, o que indicava enfraquecimento. Os ventos de Ida diminuíram gradualmente e o tufão atingiu o Japão no sudeste de Honshu em 26 de setembro com ventos de  e uma pressão mínima de . O tufão cruzou a parte leste do país e emergiu da província de Fukushima no Oceano Pacífico. No início de 27 de setembro, Ida tornou-se extratropical e seus remanescentes se moveram por Sapporo e pelas Ilhas Curilas antes de se dissipar no final de 28 de setembro.

Quando os caçadores de furacões relataram a pressão mais baixa de Ida, a medição foi de  abaixo do recorde anterior de , definido por um tufão em 1927. Ida manteve o seu status de tufão mais intenso até 1973, quando o tufão Nora atingiu a mesma pressão mínima. Em novembro de 1975, o tufão de junho superou ambos e atingiu uma pressão mínima de . Tufão Tip em outubro de 1979 tornou-se o mais forte já registrado com uma pressão mínima de , que continua sendo o recorde.

Enquanto o tufão Ida atingiu o Japão, produziu chuvas fortes que chegaram  no Monte Amagi na Península de Izu. Na capital de Tóquio, a tempestade trouxe quase  de precipitação, que foi o maior total diário desde o início dos registros em 1876. Em todo o país, as chuvas causaram inundações ao longo dos rios Kano, Merugo e Arakawa ; a inundação do rio Kano destruiu aldeias ao longo da Península de Izu. As chuvas resultaram em pelo menos 1 900 deslizamentos de terra, incluindo 786 na área de Tóquio. Houve uma maré de tempestade de  em Chiba, que inundou 120 000 hectares de campos de arroz. Ao longo da costa, foram 32 navios estavam desaparecidos ou afundados, e outros 20 foram danificadas. Além das chuvas, o tufão produziu ventos de até 160 km/h, com rajadas de 130 km/h registrado em Tóquio; no entanto, os danos causados pelo vento foram menores.

Uma reportagem da Revista Time no início de outubro de 1958 referiu-se a Ida como o pior tufão no Japão em 24 anos, desde o tufão Muroto de 1934. Na área de Tóquio, a tempestade causou quedas de energia generalizadas e interrompeu severamente o sistema de transporte. Durante a tempestade, as comunicações foram cortadas com a Península de Izu, onde os danos foram maiores. Em todo o país, mais de 520 000 casas foram inundadas, o que é o maior número registrado. Como resultado, a Agência Meteorológica do Japão deu a Ida o nome local especial de "Tufão Kanogawa". O tufão danificou 16 743 casas em algum grau, incluindo 2 118 que foram destruídos e outros 2 175 que foram severamente danificados. Embora tenha sido inicialmente relatado que a tempestade deixou cerca de 500 000 desabrigados, o total foi posteriormente reduzido para 12 000 pessoas ficaram desabrigadas devido à tempestade. Além disso, o tufão destruiu mais de 244 pontes rodoviárias ou ferroviárias. O dano total foi estimado em $ 50 milhões (1958 USD), ou 20,6 bilhões de ienes. No geral, o tufão feriu 1 138 pessoas e matou um total de 1 269 pessoas. Isso torna Ida a sexta tempestade mais mortal do país, atrás do tufão Ruth em 1951, do tufão Marie em 1954, do tufão Ida em 1945, do tufão Muroto de 1934 e do tufão Vera em 1959. Incluído no número de mortos foram 381 pessoas que estavam desaparecidas e supostamente mortas.

Depois que a tempestade diminuiu, os militares dos Estados Unidos forneceram suprimentos e soldados para ajudar no trabalho de socorro. Cerca de 200 bombeiros ao longo do rio Kano ajudaram nos esforços de socorro.

Ver também

 Outras tempestades com o mesmo nome
 Tufões significativos com nomes especiais
 Tufão Alice (1958)
 Tufão Hagibis (2019)

Referências

Ligações externas

Temporada de tufões no Pacífico de 1958
Tufões no Japão
Tufões

Tufão Ida (1958)


A Taça Challenge de Voleibol Masculino de 2022–23 foi a 16.ª edição desta competição anual organizada pela Confederação Europeia de Voleibol (CEV), sendo a terceira maior competição de clubes de voleibol masculino da Europa. O torneio teve início no dia 11 de outubro de 2022 e estendeu-se até 15 de março de 2023. Ao total, 45 equipes participaram desta edição.

Após o vice-campeonato na edição de 2017–18, a equipe do Olympiacos Piraeus conquistou o inédito título ao vencer a equipe israelense do Maccabi Tel Aviv, se tornando a primeira equipe grega a conquistar a Taça Challenge. O levantador italiano Dragan Travica foi eleito o melhor jogador da fase final do torneio.

Formato de disputa
O torneio foi divido nas fases: trigésima-segundas de final, décima-sextas de final, oitavas de final, quartas de final, semifinais e finais.

Em todas as fases da competição, o sistema foi eliminatório, com jogos de ida e volta. Para uma vitória de 3–0 ou 3–1, a equipe vencedora recebeu 3 pontos, para uma vitória de 3–2, 2 pontos para a equipe vencedora e 1 ponto para a perdedora. Se após as duas partidas ambas as equipes marcassem o mesmo número de pontos, foi realizado o golden set, disputado em 15 pontos com diferença de no mínimo 2 pontos entre as equipes.

Equipes participantes
O sorteio dos confrontos foi realizado no dia 28 de junho de 2022 na cidade de Luxemburgo. A divisão das vagas na competição foi feita com base no ranking da CEV.

 * – Equipes classificadas diretamente para as oitavas de final.

Fase qualificatória
 Trigésima-segundas de final

|}

Fase principal
 Décima-sextas de final

|}

 Oitavas de final

|}

 Quartas de final

|}

 Semifinais

|}

 Final
Jogo de ida

|}

Jodo de volta

|}

Classificação final

Premiação

Ver também
 Liga dos Campeões da Europa de Voleibol Masculino de 2022–23
 Taça CEV de Voleibol Masculino de 2022–23

Ligações externas

Taça Challenge de Voleibol Masculino
2022 no voleibol
2023 no voleibol


Mnemosyne (; ), Yunan mitolojisi'nde hafızanın tecessümü olan Titan, tanrıça, Gaia ve Uranüs'nın kızı. Yakışıklı bir çoban kılığına girmiş Zeus'la dokuz gece beraber olduktan sonra, ilham perileri olarak bilinen, dokuz kızları olmuştur:

 Calliope - Epik Şiir
 Clio - Tarih
 Erato - Aşk Şiiri
 Euterpe - Müzik
 Melpomene - Tragedya
 Polymnia - İlahi
 Terpsikhore - Dans
 Thalia - Komedi
 Urania - Astronomi

Mnemosyne aynı zamanda yeraltı dünyasında (ahiret - hades) akan bir nehrin adıdır. Lethe'nin zıddı olan bu nehir, kendisinden içenlere (ki bunlar reenkarne olmaya hazırlanan ölü canlardır) geçmiş yaşamları hakkındaki her şeyi hatırlatır.

Ayrıca bakınız

 Moneta

Kaynakça

Titanlar
Gaia'nın çocukları
Yunan tanrıçaları
Hades'teki nehirler

Mnemosine


Zdenko Franjić, poznat i pod umjetničkim imenom Lutajući DJ Zdena je hrvatski nezavisni glazbenik i izdavač. Drugo je ime za hrvatsku alternativnu scenu i scenu iz regije još od kraja osamdesetih. Za njegovu izdavačku kuću smatra se da je prva nezavisna izdavačka kuća u Jugoslaviji. Izdavaštvom se bavi punih 30 godina.
Preko njegove diskografske etikete Slušaj najglasnije u diskografski su svijet zakoračili Majke, Satan Panonski, Jure Klavijatura, Overflow, Bambi Molesters, Goribor, Damir Avdić, Autogeni Trening, Kojoti, M.O.R.T., Gori Ussi Winnetou i mnogi drugi značajni rock-sastavi iz Hrvatske i susjednih država. Ranih devedesetih radio je cjelovečernje koncerte u Vrbiku zvane Bombardiranje New Yorka na kojima je nastupalo više sastava, a zadnji iz serije trajao je dva ili tri dana. S izvođačima nikada nije potpisivao ugovore. Iza Franjića je danas više stotina objavljenih albuma. I dalje objavljuje desetak albuma mjesečno. Kod Franjića su prije rata snimali neki kasnije kultni američki sastavi poput The Humpersa ili Morlocksa. Franjić objavljuje i knjige i stripove. Godine 1994. pokrenuo je svoju biblioteku "Bratstvo duša" u kojoj su većinom izdane knjige glazbenika i poezija. Redovito nastupa. Svira uz pomoć matrica kao Lutajući DJ Zdena, ali i sa sastavima Loši dečki i Babilonci.

Izvori

Vanjske poveznice
Discogs
Discogs

Hrvatski glazbenici

Zdenko Franjić


I. zona Centra Varaždin (također i (I. zona prvenstva NR Hrvatske)  u sezoni 1948./49. je predstavljalo ligu četvrtog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije i dugog na području Hrvatske.
Sudjelovalo je šest klubova, a prvak je bila "Sloboda" iz Varaždina, koja se dalje plasirala u kvalifikacije za Hrvatsku ligu.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

Povezani članci
 Hrvatska republička nogometna liga 1948./49.
 Kvalifikacije za Hrvatsku republičku nogometnu ligu 1949.
 II. zona nogometnog prvenstva NR Hrvatske 1948./49.
 IV. zona nogometnog prvenstva NR Hrvatske 1948./49.

Izvori

 Ivica Vukotić: VŽ nogomet, Varaždin, 1990., str. 81

1948-49 Hrvatska Varaždin
I zona Varaždin
1948-49 I zona Varaždin

I. zona nogometnog Centra Varaždin 1948./49.


Boglioli er et italiensk familieejet tøjfirma, der blev grundlagt i 1974 i byen Gambara (nær Brescia). Deres signatur herretøj er farvede jakker.

Det bliver i dag ledet af Francesco Russo. Firmaet har et showroom på Corso Venezia 36 i Milano.

Se også
 Brioni
 Corneliani
 Cucinelli
 Isaia
 Lardini
 Luigi Borrelli
 Trussardi

Referencer

Eksterne henvisninger

Beklædningsvirksomheder fra Italien
Luksusmærker
Etableret i 1974

Boglioli


جيزمو (إنجليزية:Gizmo!) هو فيلم وثائقي إصدار عام 1977 ، أنتجه وأخرجه هاورد سميث عن الأختراعات المحتملة مستخدماً بعض لقطات الأفلام الأخبارية القديمة لهذه الأختراعات . كما تناول بعض الأمثلة من الباركور والتسلق في المناطق الحضرية .

مراجع

وصلات خارجية

 صفحة الفيلم على موقع IMDB .
 نقد وتوصيف للفيلم .
 الفيلم بالكامل على موقع Google Video .

أفلام أمريكية
أفلام أمريكية في عقد 1970
أفلام إنتاج 1977
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 1970
أفلام من إخراج هوارد سميث
أفلام وثائقية 1977
أفلام وثائقية أمريكية
أفلام وثائقية عقد 1970
وثائقيات عن التقنية

جيزمو


Punta de Piedra est la capitale de la paroisse civile de Ramón Ignacio Méndez de la municipalité d'Ezequiel Zamora dans l'État de Barinas au Venezuela.

Références

Localité dans l'État de Barinas

Punta de Piedra


Stig Tøfting (Aarhus, Dinamarca, 14 de agosto de 1969), también conocido como Tøffe, es un exfutbolista danés, se desempeñaba como centrocampista y actualmente es el asistente del entrenador del Aarhus GF.

Clubes

Futbolistas de Dinamarca en los Juegos Olímpicos de Barcelona 1992
Futbolistas de Dinamarca en la Copa Mundial de 1998
Futbolistas de Dinamarca en la Copa Mundial de 2002

Futbolistas del Aarhus GF
Futbolistas del Hamburgo S.V. en los años 1990
Futbolistas del Hamburgo S.V. en los años 2000
Futbolistas del Odense BK
Futbolistas del MSV Duisburgo en los años 1990
Futbolistas del MSV Duisburgo en los años 2000
Futbolistas del Bolton Wanderers Football Club
Futbolistas del Tianjin Jinmen Tiger
Futbolistas del BK Häcken
Futbolistas del Randers FC
Futbolistas de Dinamarca en la Eurocopa 1996
Futbolistas de Dinamarca en la Eurocopa 2000
Nacidos en Aarhus

Stig Tøfting


Emma Carelli ( à Naples -  à Montefiascone) est une soprano d'opéra italienne qui a été particulièrement associée aux rôles dramatiques de soprano du répertoire vériste et aux œuvres de Richard Wagner. Après une carrière de chanteuse qui a duré près de deux décennies, elle a dirigé le Teatro Costanzi de Rome pendant près de quinze ans.

Biographie
Après des études avec son père Beniamino Carelli au Conservatoire San Pietro a Majella, elle fait ses débuts professionnels le  dans le rôle-titre de  de Mercadante lors des célébrations du centenaire du compositeur à Altamura. Cette même année à Naples, elle interprète I Capuleti e i Montecchi de V. Bellini avec E. Caruso âgé de 22 ans. C'est le début une intense carrière sur les scènes d'Italie. Le , elle crée La collana di Pasqua de  au Teatro Mercadante de Naples. Le , elle joue le rôle d'Albina lors de la création de La falena d'Antonio Smareglia dirigé par Gialdino Gialdini à Venise. En 1898, elle épouse à Pérouse , homme politique de gauche, millionnaire autodidacte et plus tard imprésario.

Elle a chanté dans plusieurs créations dont : La Colonia Libera de  (1899, dirigé par Rodolfo Ferrari au Teatro Costanzi de Rome) ; Meryem dans Anton (1900 à la Scala de Milan, sous la direction d'Arturo Toscanini avec Giuseppe Borgatti) de  et Rosaura dans Le maschere de Mascagni à La Scala (1901, sous la direction de Toscanini avec Enrico Caruso et ).

En 1899, à Rome, elle est également la protagoniste d'Iris de Mascagni dirigé par Ferrari avec Borgatti. Elle a été Margherita dans Mefistofele dirigé par  avec Caruso et la protagoniste de La Wally toujours dirigée par Mugnone. À La Scala, elle a été Desdemona dans Otello sous la direction de Toscanini avec Francesco Tamagno. De nouveau à La Scala, dirigée par Toscanini, en 1900, elle est Tatiana dans Eugène Onéguine et en 1901, Margherita dans Mefistofele avec Caruso et Fédor Chaliapine.

Pendant plusieurs années, elle a également chanté en Amérique du Sud, principalement en Argentine, au sein d'une troupe de tournée organisée par son mari. À Buenos Aires (1902), elle triomphe dans la création de Khrysé d'Arturo Berutti (d'après Aphrodite de Pierre Louÿs), chantant le rôle-titre. En 1903, elle chante le rôle-titre de l'opéra Lorenza d'Edoardo Mascheroni pour sa première sud-américaine à Buenos Aires. Son nom est particulièrement associé au rôle-titre de  de Leoncavallo. Elle a aussi chanté dans plusieurs opéras de Richard Wagner, dont les rôles de Kundry dans Parsifal et d'Elisabeth dans Tannhäuser. Elle a également chanté le rôle-titre dans Tosca de Puccini, le rôle-titre dans Fedora de Giordano, Santuzza dans Cavalleria rusticana de Mascagni et Margherita dans Mefistofele de Boito, entre autres.

En 1908, le mari de Carelli achète le Teatro Costanzi. Sa compagnie, la Società Teatrale Internazionale, a produit la première mondiale de Maia de Leoncavallo. au cours de sa deuxième saison. Carelli a repris la direction de son mari en 1912 avec une nouvelle compagnie (Impresa Teatro Costanzi), tandis qu'il se concentrait sur la direction de la troupe de tournée sud-américaine et du Teatro Municipal de Rio de Janeiro et du Teatro Colón de Buenos Aires. Au cours de ses 14 années de gestion du théâtre, plusieurs opéras ont été créés à Rome, notamment Elektra de Richard Strauss (dans lequel elle a chanté le rôle titre), La fanciulla del West, Turandot et Il trittico de Giacomo Puccini ; Parsifal de Richard Wagner ; Francesca da Rimini de Riccardo Zandonai ; Boris Godounov de Modeste Moussorgski ; Samson et Dalila de Camille Saint-Saëns. En dehors d'Elektra, sa seule autre prestation en tant que chanteuse pendant cette période a été dans le rôle-titre d'Iris de Mascagni. En 1926, Carelli et Walter Mocchi ont vendu le Théâtre Costanzi au conseil municipal de Rome et se sont retirés de la plupart de leurs autres intérêts commerciaux en Amérique du Sud. Carelli est décédée deux ans plus tard dans un accident de voiture. Quelques années après sa mort, Mocchi a épousé Bidu Sayão, dont Carelli avait favorisé la carrière

Enregistrements

Harold Wayne Collection Volume 37: Eugenia Burzio,  Emma Carelli,  Ester Mazzoleni contient six airs enregistrés par Carelli entre avril et juillet 1906—"Je suis encore tout étourdie" de Manon; "Vissi d'arte" de Tosca; "Io son l'umile ancella" et "Poveri fiori" de Adriana Lecouvreur; "No! se un pensier torture" et "Non odi là il martir" de . Label: Symposium 1244.

 Emma Carelli 33 tr/min - Elmhurst, N.Y. : Club "99", [197?]
 Adriana Lecouvreur. Io sono l'umile ancella ; Poveri fiori / Cilea
Siberia. Nel suo amor ; Non odi la il martir / Giordano
Gioconda. Suicidio / Ponchielli
Manon. Ancor son' io tutt' attonita (Entrance) / Massenet
Dopo / Tosti
Fedora. Morte di Fedora / Giordano (avec Elvino Venturini, ténor)
Tosca. Quanto? ... Gia mi dicon venal / Puccini (avec Mario Sammarco, baryton)
Lorenza. Susanna al bagno (Scene) / Mascheroni (avec M. Sammarco)
Mefistofele. L'altra notte / Boito
Tosca. Vissi d'arte / Puccini
Manon. Addio, nostro piccolo desco / Massenet
Aïda. Ritorna vincitor / Verdi
Bohème. Mi chiamano Mimi ; Donde lieta (Addio) / Puccini
Cavalleria rusticana. Voi lo sapete / Mascagni
Zazà. Dir che ci sono al mondo / Leoncavallo
Mignon. Non conosci il bel suol / Thomas
Jana. Morte di Jana / Renato Virgilio.

Bibliographie

Notes et références

Liens externes

Soprano italienne
Chanteuse italienne du XIXe siècle
Chanteuse italienne d'opéra
Producteur de théâtre
Naissance en mai 1877
Naissance à Naples
Décès en août 1928
Décès dans la province de Viterbe
Décès à 51 ans

Emma Carelli


Yehouda Steinberg (autres orthographes : Judah Steinberg, Iehuda Steinberg, Yude ou Yehuda Shteynberg), né le 26 février 1863 à Lipcani en Bessarabie, qui fait alors partie de l'Empire russe, aujourd'hui en Moldavie, et décédé le 10 mars 1908 à Odessa, est un nouvelliste et fabuliste juif. Il était aussi le cousin d'Eliezer Steinbarg.

Biographie

Yehouda Steinberg est né à Lipcani, dans une famille empreinte d'un fervent hassidisme. Son père, Moișe-Vălvl Steinberg est boucher. Il se rebelle contre son éducation traditionnelle, mais son père le marie à une jeune fille à dix-sept ans. Le jeune Yehouda part vivre quelques années dans sa belle-famille, en Roumanie à Ștefănești, à cette époque une sorte de foyer du hassidisme, qui, malgré sa révolte et son ouverture vers l'extérieur, n'a cessé de l'influencer. Dans les sciences et toutes les disciplines laïques en général, il est autodidacte, puis devient lui-même enseignant et le reste presque toute sa vie en parallèle de ses activités littéraires. Ses relations avec son père et la communauté se tendent et, après son retour à Lipcani, il déménage en 1889 à Edineț puis en 1897 à Leova. Sa santé aussi se dégrade et semble l'avoir obligé à s'installer en 1905 à Odessa, où il est nommé correspondant local du journal en yiddish de New York Di varhayt [La Vérité]. Yehouda Steinberg décède d'un cancer des voies aérodigestives supérieures le 10 mars 1908.

Activités littéraires

Yehouda Steinberg travaille à Edineț dans la même école que Menashe Halpern, Talmud-Tora, puis ils y fondent une bibliothèque. Halpern y détenait déjà une petite renommée littéraire et envoie des manuscrits de Steinberg à Varsovie. En 1893 paraissent ses premiers textes sur le style en hébreu. Il écrit ensuite des paraboles, dont une anthologie parait en 1897, première édition, à Varsovie. Puis il publie surtout des nouvelles, légendes, contes hassidiques, histoires pour enfants, par centaines dans divers journaux, en hébreu et en yiddish. Ses incursions dans la prose plus longue, comme Av u-Veno ou Dr. Orlov restent rares.

Peu après sa mort, une première anthologie de ses écrits en yiddish est parue. Ses textes en hébreu et en yiddish sont compilés par un groupe d'écrivains d'Odessa, dont Yehoshua Rana Rawnitzki, Elhanan Lewinsky et Haïm Bialik et publiés à titre posthume dans les années 1910-1913. Jacob Fichman rassemble lui aussi des textes pour une édition à Cracovie.

Sa nouvelle la plus connue, In yene tsayten, décrit l'incorporation de force d'un jeune garçon juif dans l'armée impériale russe. Il est cependant surtout célèbre en tant qu'auteur de littérature pour enfants, pour avoir innové dans la manière de raconter les légendes juives. On peut citer sa nouvelle Roses and Emeralds [Roses et émeraudes] en tant que diatribe contre l'égoïsme.

Œuvres

 Niv sefatayim [Fruit des lèvres], Varsovie, 1893.
 Ba-'Ir uva-ya'ar [En ville et dans la forêt], Varsovie, 1896.
 Gʻezamʻelte Shrifṭen [Les écrits rassemblés], Varsovie, 1908-1909.
 Oysgeṿehlṭe shrifṭen : in tsṿey ṭheylen : 1. Ḥasidishe mayśeh'lekh. 2. In yene tsayṭen [Textes choisis en deux parties : 1. Contes hassidiques 2.En ces temps-là], New York, 1910.
 Kol kitve Yehudah Shṭaynberg [Œuvres complètes de Yehouda Steinberg], rassemblées par Jacob Fichman, Cracovie, 1910.
Pesiʻot kẹtanot : reshit ḳeri'ah le-tinoḳot aḥare A.B., écrits en hébreu rassemblés par Haïm Bialik et alii, Odessa, 1909-1910.
In Those Days: the story of an old man [Ces jours-là : l'histoire d'un vieil homme], textes traduits en anglais par George Jeshurun, 1915.
Selections from the works of Judah Steinberg [Sélections d'œuvres de Yehouda Steinberg], contes hassidiques traduits en anglais par Abraham Hyman Friedland, 1937.
The breakfast of the birds and other stories [Le petit-déjeuner des oiseaux et autres histoires], textes traduits en anglais par Emily Solis-Cohen, Philadelphie, 1947.

Notes et références

Poète juif
Écrivain de langue yiddish
Naissance en février 1863
Décès en mars 1908
Décès à Odessa
Culture yiddish
Décès à 45 ans

Yehouda Steinberg


Norbert Teipel (* 1. März 1951 in Brilon) ist ein ehemaliger deutscher Weitspringer.

Teipel begann seine sportliche Karriere beim TuS 1920 Hoppecke und wechselte dann zum SV Bayer 04 Leverkusen. Er war 1969 deutscher Jugendmeister in der Halle und im Freien. 1972 war er Deutscher Juniorenmeister. 1973 wurde er Deutscher Vizemeister in der Halle und belegte bei seinem einzigen Start im Nationaltrikot den siebten Platz bei den Leichtathletik-Halleneuropameisterschaften in Rotterdam.

Seine persönliche Bestleistung von 7,49 m stellte er am 13. August 1972 in Berlin auf.

Nach seiner Karriere war Teipel ehrenamtlich im Sport tätig, so gehörte er als Beisitzer dem Schulfußball-Ausschuss des Westdeutschen Fußballverbandes an.

Literatur
 Klaus Amrhein: Biographisches Handbuch zur Geschichte der Deutschen Leichtathletik 1898–2005. 2 Bände. Darmstadt 2005 publiziert über Deutsche Leichtathletik Promotion- und Projektgesellschaft S. 1198

Weitspringer (Deutschland)
Mann
Geboren 1951
Deutscher

Norbert Teipel


روز أنطوان هي صحفية وكاتبة مصرية ولدت عام 1890طرابلس الشام (لبنان) وتوفيت عام 1955

بداياتها في الإسكندرية
التحقت بمدرسة البنات الأميركية، هاجرت إلى مصر ملتحقة بأخيها فرح الذي كان قد سبقها إلى الهجرة في سنة 1897. ووقّعت عقداً مع المرسلين الأميركيين لإدارة مدرسة للبنات تقع في حي الإبراهيمية في مدينة الإسكندرية، حيث عملت مدّة ثلاث سنوات. كانت تكتب في مجلة «الجامعة العثمانية» التي أسّسها فرح قد أسّس في 15 مايو سنة 1899 بين الحين والآخر. وعندما انتهى عقد العمل مع المرسلين الأميركيين، قرّرت البقاء إلى جانب أخيها في الإسكندرية، فساعدها في 11 أبريل سنة 1903 ساعدها شقيقها فرح أنطوان على إنشاء مجلة «السيدات والبنات» في الإسكندرية، وتوقّفت عن الصدور في عامها الثاني، ثم عاودت الظهور في عامها الثالث بعنوان «مجلة السيدات». وظلّت تصدر حتى سنة 1906.

القاهرة
سافرت روز مع شقيقها إلى أمريكا. وهناك تزوجت من نقولا حداد، ثم عادت معه إلى القاهرة، وأصدرا مجلة «السيدات والرجال» عام 1922، وظلت تصدر إثنى عشر عاماً. كانت تحرر القسم النسوي، وزوجها يحرر القسم الرجالي. لها كتاب بعنوان «مقام المرأة الإجتماعي في التاريخ» حرّرت في المقتطف عندما كان زوجها رئيساً لتحريرها عام 1950.

المراجع

صحفيات مصريات
كاتبات مصريات في القرن 20
مصريون من أصل لبناني
مواليد 1890
وفيات 1980

روز أنطوان


Léon Danchin fue un artista francés, pintor y escultor de animales , nacido el  en Lille y fallecido el  en Bergues. Es conocido principalmente por sus cuadros de perros de caza.

Datos biográficos

Léon Danchin nació en Lille el 21 de junio de 1887, su familia vivía en la rue de Fleurus del barrio de Saint Michell y fue el segundo de seis hijos en una familia acomodada. Su padre Albert Danchin, empresario de tejidos, era nieto de Côme-Damien Degland, famoso cirujano y ornitólogo (1787-1856), fundador del Museo de Historia Natural de Lille. Su madre, Marguerite, atenta ama de casa, recibía con frecuencia en la gran casa de Lille.

León Danchin estudió en el Colegio Juana de Arco de Lille. Muy bueno en el dibujo, se matriculó en la Escuela de Bellas Artes, donde fue alumno de Jean Joire, también animalista. Recibido en el Salón de Lille en 1906 a la edad de 19 años, expuso con frecuencia a partir de entonces e hizo los bustos de personalidades de Lille. Movilizado por la Guerra en 1914 con el 351° Regimiento de Infantería, fue galardonado con la Cruz Militar y mencionado en los despachos del regimiento.

Después de su desmovilización, se casó en Bergues, el 11 de octubre de 1919 con Simone Meesmaecker. Sin abandonar la escultura (bustos y monumentos), ni la colombofilia, se dedicó principalmente al dibujo de animales. Instalado en Saint-Gratien, a continuación en Chantilly, hizo numerosos estudios de caballos y comenzó a publicar sus primeras litografías y grabados de la Casa Devambez. En 1925, se trasladó de nuevo a Bergues. Después de la muerte de su padrastro en 1936, vivió en París, en el número 6 de la rue Edmond About, en el distrito XVI. A lo largo de este período, pintó numerosos cuadros y acuarelas y continuó la serie de litografías y grabados que hicieron mucho para la difusión de sus obras y su fama en toda Europa. Con nostalgia, los Danchin se trasladaron de nuevo y se establecieron en Bergues, en Norte, donde Léon cazaba durante todo el día, todos los días. Fue entonces cuando Léon Danchin adquirió los referentes en los que se basó para las escenas de caza que lo hicieron famoso. Como cualquier buen cazador, era principalmente en el trabajo del perro en el que estaba interesado. Ahora tiene un estilo propio reconocido.

En Bergues murió el 4 de agosto de 1938, en el número 30 de la rue du Port, con su pariente y compañero de caza Jean Meesmaecker. Está enterrado junto a su esposa en el cementerio de Bergues.

Obras

Si sus esculturas han sido olvidadas, el acuarelista de animales sin embargo, ha alcanzado una reputación europea. Cerca de 300 de sus obras son conocidas, especialmente a través de la litografía y el aguafuerte, sobre todo de temática cinegética . La observación de la actitud de los perros, el movimiento, es impecable, lo cual no es sorprendente en este apasionado cazador.

Alrededor de 300 litografías, grabados y bronces se pueden ver en http://leon.danchin.free.fr

Notas y referencias

Bibliografía
 Resumen bibliográfico sobre Léon Danchin de la galería Vasse en Lille https://web.archive.org/web/20120209010738/http://www.vasse.com/fr/41_leon-danchin (en francés)
 Denis Montaut, catálogo razonado: Léon Danchin, animalier, prefacio de Monique Danchin-Mazodier, éditions Montaut, Saint-Sulpice-et-Cameyrac (Gironde), 2001 (en francés)
 Denis Montaut, Léon Danchin, animal artist (versión inglesa del catálogo razonado en francés), 2001, 11 fotorretratos, 68 ilustraciones en color in-texto, 95 planchas hors-textes, 82 clichés blanco y negro, 88 páginas.

Enlaces externos

Enlaces externos

Escultores de Francia del siglo XX
Escultores de Lille
Grabadores de Francia del siglo XX
Pintores de Francia del siglo XX
Nacidos en Lille

Léon Danchin


Nikos Koundouros (15 Aralık 1926 – 22 Şubat 2017) (Yunanca: Νίκος Κούνδουρος), 1926 yılında Girit'te dünyaya gelmiş bir film yönetmeni. Yunanistan içinde oldukça meşhur olan yönetmenin, belgesel filmeleri de vardır.
Ünlü yönetmen 22 Şubat 2017'de 90 yaşında ölmüştür.

Filmografi

 Μαγική πόλη  (1954)
 Ο Δράκος  (1958)
 Παράνομοι (1958)
 Ποτάμι (1960)
 Μικρές Αφροδίτες (1963)
 Vortex ή το πρόσωπο της Μέδουσας (1967)
 Το τραγούδι της φωτιάς (1975)
 1922 (1978)
 Μπορντέλο (1984)
 Μπάιρον, η μπαλάντα για έναν δαιμονισμένο (1992)
 Οι Φωτογράφοι (1998)

Belgesel filmler

 Ιφιγένεια εν Ταύροις (1991)
 Αντιγόνη (1994)
 Ελληνιστί Κύπρος

Yunan film yönetmenleri
Giritliler
2017 yılında ölenler
Gümüş Ayı Ödülü sahibi film yönetmenleri
1926 doğumlular

Nikos Kunduros