Jane Jensen (born Jane Elizabeth Smith; January 28, 1963 in Palmerton, Pennsylvania) is an American video game designer and author. She is mostly known as the creator of the Gabriel Knight series of adventure games, and also co-founded Oberon Media and Pinkerton Road video game development companies.  Jensen also writes under the name Eli Easton.

Early life
Jane Jensen was born Jane Elizabeth Smith, the youngest of seven children. She received a BA in computer science from Anderson University in Indiana and worked as a systems programmer for Hewlett-Packard.

Career
Her love of both computers and creative writing eventually led her to the computer gaming industry and Sierra OnLine where she worked as a writer on Police Quest III: The Kindred and EcoQuest: The Search for Cetus. After co-designing King's Quest VI: Heir Today, Gone Tomorrow with veteran game designer Roberta Williams, Jensen designed her first solo game: Gabriel Knight: Sins of the Fathers, which was released in 1993. The dark, supernatural mystery was a departure for Sierra but the game was enthusiastically received, with the strength of Jensen's writing, along with the game's horror and gothic sensibilities coming in for particular praise from the gaming press and earning the Computer Gaming World'''s "Adventure Game of the Year" award.

Jensen followed up Gabriel Knight: Sins of the Fathers with two sequels: The Beast Within: A Gabriel Knight Mystery in 1995 and Gabriel Knight 3: Blood of the Sacred, Blood of the Damned in 1999. Somewhat unusually for an adventure game series, each Gabriel Knight title was produced in an entirely different format to the others. Whereas the original was a traditional 2D animated game, the sequels were realised through full motion video and a custom built 3D engine, respectively. Despite further acclaim for Jensen's design in both cases (The Beast Within too was Computer Gaming World "Game of the Year"), the large expenses associated with making the sequels, coupled with the declining marketability of adventure games (especially within Sierra) meant that a fourth in the series was not commissioned.

In 1997, Jensen published a novelization of the first Gabriel Knight game. A second Gabriel Knight novelization followed in 1998. In 1999, Jensen published her first non-adapted novel, Millennium Rising (later retitled Judgment Day). Her fourth book, Dante's Equation was published in 2003 and was nominated for the Philip K. Dick Award.

Jensen has been involved in designing casual online games at Oberon Media, of which she is a co-founder. Her work in the hidden object/light adventure category can partially be credited with moving casual games in the direction of full adventure games in puzzle and story sophistication.  Some of her more notable recent games include Deadtime Stories (2009) and Dying for Daylight (2010). After leaving Oberon in 2011, she briefly worked at Zynga.

Jensen's next big adventure game Gray Matter was developed by Wizarbox and published by dtp entertainment in 2010. The game, originally intended to be developed by Hungarian software house Tonuzaba, switched to another developer, French company Wizarbox in 2008: as a result, the tentative release was changed and shifted to 2010. Jensen was also a story consultant on Phoenix Online Studios' 2012 adventure game Cognition: An Erica Reed Thriller.

On April 5, 2012, Jensen and her husband Robert Holmes announced the formation of Pinkerton Road, a new game development studio to be headquartered on their Lancaster, Pennsylvania farm. With this announcement, a Kickstarter campaign was launched to raise funds for the studio's first year of game development. In 2014, Pinkerton released their first games, Moebius: Empire Rising and Gabriel Knight: Sins of the Fathers 20th Anniversary Edition.

Since 2013, Jensen has written gay romance fiction under the pen name "Eli Easton". The Lion and the Crow was written for the Goodreads M/M Romance event "Love has No Boundaries" in 2013, and later expanded and rereleased as a second edition in e-book and audiobook.

Personal life
Jensen owned a farm in Pennsylvania where she lived with her husband, composer Robert Holmes, who composed the music for the Gabriel Knight series and Gray Matter. They have since sold the farm and are currently living in the Puget Sound area of Washington state.

Works
GamesEcoQuest: The Search for Cetus (1991) (writer)Police Quest III: The Kindred (1991) (writer)King's Quest VI: Heir Today, Gone Tomorrow (1992) (co-designer, co-writer)Space Quest IV: Roger Wilco and the Time Rippers (1992) (CD-ROM version) (voice actor)The Dagger of Amon Ra (1993) (CD-ROM version) (voice actor)Gabriel Knight: Sins of the Fathers (1993) (designer, director, writer)Pepper's Adventures in Time (1993) (designer)The Beast Within: A Gabriel Knight Mystery (1995) (designer, writer)Gabriel Knight 3: Blood of the Sacred, Blood of the Damned (1999) (designer, writer)Inspector Parker (2003) (designer)BeTrapped! (2004) (designer)Agatha Christie: Death on the Nile (2007) (designer, director)Agatha Christie: Peril at End House (2007) (designer, director)Women's Murder Club: Death in Scarlet (2007) (designer, director)Dr. Lynch: Grave Secrets (2008) (designer, director)Women's Murder Club: A Darker Shade of Grey (2008) (designer, director)Agatha Christie: Dead Man's Folly (2009) (creative director)Women's Murder Club: Twice in a Blue Moon (2009) (designer, director)Deadtime Stories (2009) (creator, designer, director)Gray Matter (2010) (designer, writer)Dying for Daylight (2011) (designer, director)Hidden Chronicles (2012) (co-writer)Cognition: An Erica Reed Thriller (2012–13) (story consultant)Moebius: Empire Rising (2014) (creator, designer, director, writer)Gabriel Knight: Sins of the Fathers 20th Anniversary Edition (2014) (creative director, designer)

NovelsGabriel Knight: Sins of the Fathers (Roc, 1997)The Beast Within: A Gabriel Knight Mystery (Roc, 1998)Millennium Rising (Judgment Day) (Del Rey, 1999)Dante's Equation (Del Rey, 2003)Kingdom Come - An Elizabeth Harris Novel (Berkley, 2016)In the Land of Milk and Honey - An Elizabeth Harris Novel (Berkley, 2016)

 Comic books Gabriel Knight: The Temptation (Phoenix Online Publishing, 2014–15)

 As Eli Easton
"A Kiss in the Dark" (2013) (a novella part of Closet Capers anthology)Before I Wake (2013)The Lion and the Crow (2013)Superhero (2013)The Trouble with Tony (2013)Puzzle Me This (2013)
"Caress" (2013) (a novella part of Steamed Up anthology)Blame it on the Mistletoe (2013)A Prairie Dog's Love Song (2013)The Enlightenment of Daniel (2013)
"Reparation" (2014) (a novella part of Stitch anthology)Heaven Can't Wait (2014)The Mating of Michael (2014)
"The Bird" (2014) (a novella part of Bones anthology)Unwrapping Hank (2014)A Midwinter Night's Dream (2015)
"Among the Dead" (2015) (a novella part of Spirit anthology)The Stolen Suitor (2016)A Second Harvest (2016)Falling Down (2016)Merry Christmas, Mr. Miggles (2016)How to Howl at the Moon (2015)How to Walk Like a Man (2015)How to Wish Upon a Star (2016)A Second Harvest (2016)How to Save a Life (2017)Tender Mercies (2017)Snowblind (2017)Five Dares (2017)Desperately Seeking Santa (2017)Robby Riverton: Mail Order Bride (2018)Boy Shattered (2018)Family Camp (2019)How to Run With the Wolves (2019)Angels Sing (2019)Christmas Angel (2019)The Redemption of River (2020)Billy and the Beast (2020)One Trick Pony (2021)Schooling the Jock (co-written by Tara Lain) (2021)Coaching the Nerd (co-written by Tara Lain) (2021)Head to Head (co-written by Tara Lain) (2021)Betting on his BF (co-written by Tara Lain) (2021)The Best Gift (2021)Hot Seat (co-written by Tara Lain) (2022)Hot Wings (co-written by Tara Lain) (2022)Hot Pursuit (2022)A Changeling Christmas (2022)12 Days of UPS (2022)How to Love Thine Enemy (2023)Solstice (co-written by RJ Scott) (2023)Equinox'' (co-written by RJ Scott) (2023)

References

External links

 Official website of Eli Easton, Jane Jensen's pen name

Interviews
 Alternative Magazine Online Interviews Jane Jensen on Gray Matter, 2011
 Alternative Magazine Online interviews Jane Jensen on Gabriel Knight 20th Anniversary Remake, 2013
 Jane Jensen interview with GameSpot, 2007
 Jane Jensen interview on adventure games at Adventure Classic Gaming, 2003
 AdventureGamers interview

1963 births
20th-century American novelists
20th-century American women writers
21st-century American novelists
21st-century American women writers
American computer programmers
American mystery writers
American science fiction writers
American video game designers
American video game directors
American women novelists
Anderson University (Indiana) alumni
Creative directors
Living people
Novelists from Pennsylvania
People from Carbon County, Pennsylvania
People from Lancaster County, Pennsylvania
Sierra On-Line employees
Video game writers
Women mystery writers
Women science fiction and fantasy writers
Women video game designers

Jane Jensen


Yaşar Ne Yaşar Ne Yaşamaz, başrolde Halit Akçatepe'nin oynadığı, Aziz Nesin'in aynı adlı eserinden sinemaya uyarlanmış 1974 yapımı bir Türk filmidir.

Oyuncular
 Halit Akçatepe
 Necla Soylu
 Münir Özkul
 Şener Şen
 İhsan Yüce
 Suna Pekuysal
 Bülent Kayabaş
 Necdet Tosun
 Nubar Terziyan
 Renan Fosforoğlu
 Feridun Çölgeçen
 Danyal Topatan
 İlhan Hemşeri
 Hayri Karabey
 Yüksel Gözen
 Rıza Tüzün
 Mete İnselel
 Turgut Boralı
 Arap Celal
 Zeki Sezer
 Faik Coşkun
 Ekrem Dümer
 Ali Demir
 Necdet Yakın
 Lüftü Engin
 Enver Dönmez
 Mehmet Aslan
 Hüseyin Zan
 Ahmet Karaca
 Erdoğan Seren
 Günay Güner
 Hakkı Kıvanç

1974 çıkışlı Türk filmleri
Has Film filmleri
Ender Film filmleri
Ergin Orbey'in yönettiği filmler
Çetin Gürtop'un görüntülediği filmler
1970'lerde Türkçe filmler
Türk komedi filmleri
Türk romanlarından uyarlanan filmler
1974 çıkışlı komedi filmleri

Yaşar Ne Yaşar Ne Yaşamaz (film, 1974)


Çukurova Üniversitesi (ÇÜ), Adana şehir merkezine 15 kilometre uzaklıkta Seyhan gölü kıyısındaki kampüsünde eğitim-öğretim veren bir devlet üniversitesidir. Üniversite'nin rektörlüğünü, 14 Ağustos 2020'den beri Meryem Tuncel yapmaktadır.

Genel bilgiler

Çukurova Üniversitesinde, çoğunluğu Adana'da bulunan 16 Fakülte, 1 Devlet Konservatuvarı, 5 Yüksekokulu, 13 Meslek Yüksekokulu, 3 Enstitüsü, 25 Araştırma ve Uygulama Merkezi bulunmaktadır.

2012 yılı sonu itibarıyla Çukurova Üniversitesinde yaklaşık 1900 Akademik Personel, 29000'i lisans, 11500'ü ön lisans ve 4500'ü lisansüstü olmak üzere  45000  öğrencinin eğitim ve öğretiminde görev almaktadır.

Öğrencilerin, öğretim elemanlarının, araştırmacıların gereksinim duydukları ulusal ve uluslararası yayınları barındıran Çukurova Üniversitesi Merkezi Kütüphanesi mevcuttur.

Tarihçe

Üniversitenin temel atma töreni 5 Ocak 1971 yılında Başbakan Süleyman Demirel'in ve MHP genel başkanı Alparslan Türkeş'in katılımıyla gerçekleşmiştir.

Çukurova Üniversitesi, 1969 yılında Ankara Üniversitesine bağlı olarak kurulan "Adana Ziraat Fakültesi " ile 1972 yılında Atatürk Üniversitesine bağlı olarak kurulan "Çukurova Tıp Fakültesinin yeni bir üniversitenin çatısı altında bir araya getirilmesiyle 1973 yılında kurulmuştur. Daha sonra kurulan Temel Bilimler, İdari Bilimler ve Mühendislik Fakülteleri ile bu sayı beşe yükselmiştir. 1982 yılında ise, Temel Bilimler, Fen-Edebiyat Fakültesi'ne; İdari Bilimler, Adana İktisadi ve Ticari İlimler Akademisi'nin Ekonomi ve İşletme Fakülteleriyle birleşerek İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesine; Mühendislik Fakültesi ise yine Adana İktisadi ve Ticari İlimler Akademisi'nin Mühendislik Fakültesi ile birleşerek Mühendislik - Mimarlık Fakültesine dönüşmüştür. Adana, İçel ve Hatay'daki Milli Eğitim Bakanlığına bağlı Yabancı Diller Yüksekokullarının tümü Üniversite çatısı altında toplanarak, Eğitim Fakültesini oluşturmuştur.

1992 yılına gelindiğinde, 6 fakülte, 11 yüksekokul, 3 enstitü, 1 devlet konservatuvarı, 22 araştırma ve uygulama merkezinden oluşan Çukurova Üniversitesi; 3 yeni üniversitenin nüvesinin oluşturulmasına katkıda bulunmuştur. Modern bina, laboratuvar ve eğitim araçlarıyla 2 yüksekokul Mersin Üniversitesine, 3 yüksekokul Hatay Mustafa Kemal Üniversitesine devredilmiştir. Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesine ise Kahramanmaraş'taki Araştırma ve Uygulama Merkezi, yeni Üniversitenin Rektörlük binası ve iki fakülte binası olarak devredilmiştir.

Su Ürünleri, İlahiyat, Diş Hekimliği ve Güzel Sanatlar Fakültelerinin kurulmasıyla fakülte sayısı 10'a yükselmiş, Adana Sağlık Meslek Yüksekokulu ve Kozan Meslek Yüksekokulları açılmıştır. 1994 yılı içerisinde, Karataş Turizm İşletmeciliği ve Otelcilik Yüksekokulu, 1995 yılı içerisinde de Karaisalı Meslek Yüksekokulu kurulmuştur. Beden Eğitimi ve Spor Öğretmenliği Bölümü Çukurova Üniversitesi Beden Eğitimi ve Spor Yüksekokulu'na, Adana Sağlık Hizmetleri Meslek Yüksekokulu da 1996 yılında Adana Sağlık Yüksekokulu'na dönüştürülmüştür. Lisansüstü eğitim öğretim yaptıran 3 Enstitü, Çukurova Üniversitesi Devlet Konservatuvarı ve 1997 yılında kurulan Kadirli Meslek Yüksekokulu ile birlikte akademik kurum sayısı böylece 23'e ulaşmıştır. 2007 yılına gelindiğinde 1 fakülte ve 2 meslek yüksekokulu Osmaniye Korkut Ata Üniversitesine devredilmiştir. 2009 yılında bölgedeki enerji merkezleri göz önünde bulundurularak Ceyhan Mühendislik Fakültesi, 2009 yılında Yabancı Diller Yüksekokulu, 2012 yılında ise Eczacılık, Kozan İşletme ve Ceyhan Veteriner Fakülteleri kurulmuştur.

Akademik birimler

Fakülteler

Yüksek okullar

Meslek Yüksekokulları

 Adana Meslek Yüksekokulu
 Ceyhan Meslek Yüksekokulu
 Karaisalı Meslek Yüksekokulu
 Kozan Meslek Yüksekokulu
 Pozantı Meslek Yüksekokulu
 Sağlık Hizmetleri Meslek Yüksekokulu
 Yumurtalık Meslek Yüksekokulu
 Teknik Bilimler Meslek Yüksekokulu
 Tufanbeyli Meslek Yüksekokulu
 Feke Meslek Yüksekokulu
 İmamoğlu Meslek Yüksekokulu
 Aladağ Meslek Yüksekokulu

Enstitüler

 Fen Bilimleri Enstitüsü
 Sosyal Bilimler Enstitüsü
 Sağlık Bilimleri Enstitüsü

Araştırma ve Uygulama Merkezleri

 Uzay Bilimleri ve Güneş Enerjisi Araştırma ve Uygulama Merkezi (UZAYMER)
 Aile Planlaması ve İnfertilite Araştırma ve Uygulama Merkezi
 Arkeoloji Araştırma ve Uygulama Merkezi
 Atatürk İlkeleri ve İnkılap Tarihi Araştırma ve Uygulama Merkezi
 Çevre Sorunları Araştırma ve Uygulama Merkezi (ÇESAM)
 Duyma Engelli ve Özürlüleri Araştırma ve Uygulama Merkezi
 Genetik ve Embriyo Mühendisliği Araştırma ve Uygulama Merkezi (ÇÜGEM)
 Kalıtsal Kan Hastalıkları Araştırma ve Uygulama Merkezi
 Kariyer Planlama Araştırma ve Uygulama Merkezi
 Makine Alet Cihaz Tasarım İmalat Araştırma ve Uygulama Merkezi (MACTİMARUM)
 Organ Nakli Araştırma ve Uygulama Merkezi
 Pamuk Araştırma ve Uygulama Merkezi (PAUM)
 Perinatal Tanı Araştırma ve Uygulama Merkezi (PERİTAM)
 Pozantı Tarımsal Araştırma ve Uygulama Merkezi (POZMER)
 Sağlık Araştırma ve Uygulama Merkezi
 Stratejik Araştırmalar Merkezi
 Subtropik Meyveler Araştırma ve Uygulama Merkezi
 Tarımsal Yayım Haberleşme Araştırma ve Uygulama Merkezi
 Tıbbi Bilimler Deneysel Araştırma ve Uygulama Merkezi (TIBDAM)
 Tropikal Hastalıklar Araştırma ve Uygulama Merkezi
 Tümör Araştırma ve Teşhis Uygulama Merkezi (TATUM)
 Türkoloji Araştırmaları Merkezi
 Biyoteknoloji Araştırma ve Uygulama Merkezi (Biyoteknoloji)

Balcalı Kampüsü
Çukurova Üniversitesi'nin ana kampüsü 22,000 dekar arazi üzerine kurulu olan Balcalı Kampüsü olup, Adana'nın  hemen kuzeyinde ve şehir merkezinden 11 km uzaklıkta bulunmaktadır. Seyhan Gölü'nün doğu ve kuzey yakasında yer alan kampüs, adını üniversitenin kurulmasından önce kampüs alanında bulunan Balcalı köyünden almaktadır.
Kampüste yönetim ve eğitim-öğretim birimleri yanında, laboratuvarlar, Balcalı Hastanesi, merkezi kütüphane, spor tesisleri, lojmanlar,Kredi ve Yurtlar Kurumu'na bağlı Fevzi Çakmak Öğrenci Yurdu,5 Ocak öğrenci yurdu, Çukurova öğrenci yurdu, Toroslar öğrenci yurdu, Adana öğrenci yurdu ve Mahmut Sami Ramazanoğlu yurdu yer almaktadır.
Şehirden kampüse, emekli rektör Prof. Dr. Mithat Özsan'ın adıyla anılan Mithat Özsan Bulvarı üzerinden ulaşılır. Adana şehir merkezi'nden kampüse, Büyükşehir Belediyesi Balcalı dolmuşları ile ve halk otobüsleri ile ulaşılabilir.

Programlar

Çukurova Üniversitesinde yüzlerce bölüm ve programda eğitim yapılmakta, lisans düzeyinde bazı bölümler yabancı dilde eğitim yapmakta ve birçok bölümde zorunlu ve isteğe bağlı hazırlık bulunmaktadır.

İkinci öğretim
Çukurova Üniversitesinde bazı bölüm ve programlar hariç birçok bölümde ikinci öğretim mevcuttur.

Akademik personel
Çukurova Üniversitesi'nin eğitim-öğretim kadrosunda 2004 yılı itibarıyla 332 profesör, 143 doçent, 299 yardımcı doçent, 153 ögretim görevlisi, 723 araştırma görevlisi, 77 uzman, 157 okutman, 1 çevirici, 24 yabancı öğretim elemanı olmak üzere toplam 1909 öğretim elemanı görev yapmaktadır.
	ÇUKUROVA ÜNİVERSİTESİ

Fakülte Sayısı			: 17        Yüksekokul Sayısı		: 4
Meslek Yüksekokulu		: 12
Konservatuvar			: 1
Enstitü				: 3
Öğretim Gör. Sayısı		: 165
Okutman Sayısı		   : 155
Uzman Sayısı			: 79
Öğretim Üyesi Sayısı		: 721
Profesör Sayısı		   : 334
Doçent Sayısı			: 114
Yardımcı Doçent Sayısı	   : 358
Öğrenci Sayısı		   : 40000

Resimler

Logo

Ayrıca bakınız

 Radyo Üniversite (Çukurova Üniversitesi)
 Çukurova Üniversitesi SK

Kaynakça

Dış bağlantılar

1973'te kurulan üniversiteler
Türkiye'deki devlet üniversiteleri
Adana'daki üniversiteler

Çukurova Üniversitesi


An Trachyandra affinis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth. An Trachyandra affinis in nahilalakip ha genus nga Trachyandra, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trachyandra

Trachyandra affinis


Hrvatski rukometni kup za žene za sezonu 2017./18. je osvojila "Lokomotiva" iz Zagreba.
<ref> [http://www.hr-rukomet.hr/novost.php?novost_id=4967&n=LOKOMOTIVA%20POBJEDNIK%20KUPa hr-rukomet.hr, LOKOMOTIVA POBJEDNIK KUP-a], objavljeno 12. svibnja 2018., pristupljeno 15. svibnja 2018. </ref>

 Rezultati

 Kvalifikacije

 Osmina završnice
Igrano 27. i 28. siječnja 2018.

 Četvrtzavršnica
Igrano 25. i 28. ožujka 2018.

 Završni turnir
Igrano od 11. do 13. svibnja 2018. u Umagu u dvorani ŠSD Marija i Lina'' od 10. do 12. svibnja 2018.

Poveznice
 hrs.hr
 hr-rukomet.hr
 1. HRL za žene 2017./18.
 2. HRL za žene 2017./18.
 3. HRL za žene 2017./18.

Izvori
 hrs.hr, Kup Hrvatske - Žene, pristupljeno 15. svibnja 2018.
 hrsr, hr, Glasnici liga, pristupljeno 15. svibnja 2018.

2017-18
ž-kup

Hrvatski rukometni kup za žene 2017./18.


Cristobalite () is a mineral polymorph of silica that is formed at very high temperatures. It has the same chemical formula as quartz, SiO2, but a distinct crystal structure. Both quartz and cristobalite are polymorphs with all the members of the quartz group, which also include coesite, tridymite and stishovite. It is named after Cerro San Cristóbal in Pachuca Municipality, Hidalgo, Mexico.

It is used in dentistry as a component of alginate impression materials as well as for making models of teeth.

Properties

Metastability
Cristobalite is stable only above 1470 °C, but can crystallize and persist metastably at lower temperatures. The persistence of cristobalite outside its thermodynamic stability range occurs because the transition from cristobalite to quartz or tridymite is "reconstructive", requiring the breaking up and reforming of the silica framework. These frameworks are composed of SiO4 tetrahedra in which every oxygen atom is shared with a neighbouring tetrahedron, so that the chemical formula of silica is SiO2. The breaking of these bonds, required to convert cristobalite to tridymite and quartz, requires considerable activation energy and may not happen on a human time frame at room temperature. Framework silicates are also known as tectosilicates.

When devitrifying silica, cristobalite is usually the first phase to form, even when well outside its thermodynamic stability range. This is an example of Ostwald's step rule. The dynamically disordered nature of the β phase is partly responsible for the low enthalpy of fusion of silica.

Structures
There is more than one form of the cristobalite framework. At high temperatures, the structure is called β-cristobalite. It is in the cubic crystal system, space group Fdm (No. 227, Pearson symbol cF104). It has the diamond structure but with linked tetrahedra of silicon and oxygen where the carbon atoms are in diamond. A chiral tetragonal form called α-cristobalite (space group either P41212, No. 92, or P43212, No. 96, at random) occurs on cooling below about 250 °C at ambient pressure and is related to the cubic form by static tilting of the silica tetrahedra in the framework. This transition is variously called the low-high or  transition. It may be termed "displacive"; i.e., it is not generally possible to prevent the cubic β form from becoming tetragonal by rapid cooling. Under rare circumstances the cubic form may be preserved if the crystal grain is pinned in a matrix that does not allow for the considerable spontaneous strain that is involved in the transition, which causes a change in shape of the crystal. This transition is highly discontinuous. Going from the α form to the β form causes an increase in volume of 3 or 4 percent. The exact transition temperature depends on the crystallinity of the cristobalite sample, which itself depends on factors such as how long it has been annealed at a particular temperature.

The cubic β phase consists of dynamically disordered silica tetrahedra. The tetrahedra remain fairly regular and are displaced from their ideal static orientations due to the action of a class of low-frequency phonons called rigid unit modes. It is the "freezing" of one of these rigid unit modes that is the soft mode for the α–β transition.

In β-cristobalite, there are right-handed and left-handed helices of tetrahedra (or of silicon atoms) parallel to all three axes. In the α–β phase transition, however, only the right-handed or the left-handed helix in one direction is preserved (the other becoming a two-fold screw axis), so only one of the three degenerate cubic crystallographic axes retains a fourfold rotational axis (actually a screw axis) in the tetragonal form. (That axis becomes the "c" axis, and the new "a" axes are rotated 45° compared to the other two old axes. The new "a" lattice parameter is shorter by approximately the square root of 2, so the α unit cell contains only 4 silicon atoms rather than 8.) The choice of axis is arbitrary, so that various twins can form within the same grain. These different twin orientations coupled with the discontinuous nature of the transition (volume and slight shape change) can cause considerable mechanical damage to materials in which cristobalite is present and that pass repeatedly through the transition temperature, such as refractory bricks.

Occurrence
Cristobalite occurs as white octahedra or spherulites in acidic volcanic rocks and in converted diatomaceous deposits in the Monterey Formation of the US state of California and similar areas.

The micrometre-scale spheres that make up precious opal exhibit some X-ray diffraction patterns that are similar to that of cristobalite, but lack any long-range order so they are not considered true cristobalite. In addition, the presence of structural water in opal makes it doubtful that opal consists of cristobalite.

References

Further reading
 American Geological Institute Dictionary of Geological Terms.
 Durham, D. L., "Monterey Formation: Diagenesis". in: Uranium in the Monterey Formation of California. US Geological Survey Bulletin 1581-A, 1987.
 Reviews in Mineralogy and Geochemistry, vol. 29., Silica: behavior, geochemistry and physical applications. Mineralogical Society of America, 1994.
 R. B. Sosman, The Phases of Silica. (Rutgers University Press, 1965)

External links

Polymorphism (materials science)
Tetragonal minerals
Minerals in space group 92
Minerals in space group 96
Silica polymorphs
Silicon compounds
Silicon dioxide
Minerals in space group 227

Cristobalite


Jože Baznik, né le  à Brežice, est un joueur slovène de handball évoluant au poste de gardien de but à l'USAM Nîmes Gard.

Biographie
Jože Baznik débute au haut niveau avec le MRK Krka avant de rejoindre en 2015 le RK Gorenje Velenje, l'un des meilleurs clubs slovène avec le RK Celje. Il termine deux fois vice-champion de Slovénie et joue ses premiers matchs de Coupe d'Europe.

En 2017, il s'engage avec le club français du Pays d'Aix Université Club handball. En manque de temps de jeu derrière l'international français Wesley Pardin, il rejoint en janvier 2020 l'USAM Nîmes Gard qui doit faire face à la blessure de son gardien Téodor Paul.

De retour en Starligue, Cesson Rennes Métropole Handball recrute Baznik à l'été 2020 pour former une paire slovène avec son compatriote Rok Zaponsek et succéder à Robin Cantegrel parti au RK Vardar Skopje.

En 2022, il participe avec la Slovénie au championnat d'Europe mais les Slovènes ne parviennent pas à passer le tour préliminaire et termine donc seulement à la .

Notes et références

Liens externes

Handballeur slovène
Naissance en mai 1993
Naissance en Slovénie
Joueur du RK Gorenje Velenje
Joueur du Pays d'Aix Université Club Handball
Joueur de l'USAM Nîmes Gard
Joueur du Cesson Rennes Métropole Handball

Jože Baznik


Víctor Isidro Ramírez Loaiza (Puerto Rico, Caquetá, 1976) fue el Gobernador de Caquetá, con el aval del partido MIRA, para el periodo 2012-2015 al obtener 52,339 votos en las elecciones regionales de Colombia de 2011. En su juventud estudió en el Colegio Juan Bautista Migani en Florencia (Caquetá).

Referencias

Enlaces externos
Gobernación de Caquetá

Nacidos en Puerto Rico (Caquetá)
Conversos al protestantismo desde el catolicismo
Gobernadores de Caquetá
Pentecostales de Colombia
Políticos protestantes de Colombia

Víctor Isidro Ramírez


ساعة لقلبك برنامج إذاعي فكاهي مصري بدأ في فترة الخمسينات في عام 1953م حتى بداية فترة الستينات، ويعتبر هذا البرنامج أحد أهم العلامات في تاريخ الإذاعة المصرية.

ضم برنامج ساعة لقلبك العديد من نجوم وكتاب الكوميديا والفكاهة في مصر ، فمن الكتاب الكاتب الراحل يوسف عوف وأحمد طاهر وأمين الهنيدي وأنور عبد الله ومحمد يوسف كما شارك في كتابته أيضا العظيم عبد المنعم مدبولي ، وضم كوكبه من النجوم أمثال الفنان فؤاد المهندس ومحمد عوض وأمين الهنيدي وخيرية أحمد وجمالات زايد ومحمد أحمد المصري المشهور بأبو لمعة وفؤاد راتب المشهور بالخواجة بيجو ونبيلة السيد وأحمد الحداد.

ويعتبر برنامج ساعة لقلبك المدرسة التي تخرج منها عمالقة الكوميديا في مصر ، حيث كانت حلقات البرنامج تسجل في وجود جمهور وعلى مسرح ولهذا تسمع في الحلقات تفاعل الجمهور مع الفنان.

وصلات خارجية
 مجموعة من حلقات ساعة لقلبك

إذاعات مصر
برامج إذاعية
فكاهة

ساعة لقلبك


Os direitos das minorias são os direitos individuais aplicados a membros de minorias raciais, étnicas, linguísticas, religiosas, de classe ou de gênero e sexuais. Também são os direitos coletivos concedidos a qualquer minoria.

Os movimentos pelos direitos civis geralmente buscam garantir que os direitos individuais não sejam negados com base na participação em um grupo minoritário. Esses defensores dos direitos civis incluem os movimentos globais pelos direitos das mulheres e os movimentos globais pelos direitos LGBT+ e vários movimentos pelos direitos das minorias raciais em todo o mundo.

As questões dos direitos das minorias podem ir de encontro com debates sobre reparação histórica ou sobre discriminação positiva.

História
Antes da Conferência de Paz de Paris (1919–1920), o termo "minoria" se referia principalmente a partidos políticos em legislaturas nacionais, não a grupos étnicos, nacionais, linguísticos ou religiosos. A Conferência de Paris foi apontada como criadora do conceito de direitos das minorias e trazer destaque a ele.

A questão dos direitos das minorias foi levantada pela primeira vez em 1814, no Congresso de Viena, que discutiu o destino dos judeus alemães e dos poloneses que haviam novamente sido divididos. O Congresso expressou esperança de que a Prússia, a Rússia e a Áustria concedessem tolerância e proteção às suas minorias, mas essas nações acabaram desconsiderando, envolvendo-se em discriminação organizada.

O Congresso de Paris de 1856 deu atenção especial ao status de judeus e cristãos no Império Otomano. Na Grã-Bretanha, William Gladstone fez dos massacres de búlgaros pelo Império Otomano uma importante questão de campanha e exigiu atenção internacional. O Congresso de Berlim de 1878 tratou da situação dos judeus na Romênia, na Sérvia e na Bulgária. No geral, os congressos do século XIX não conseguiram impor reformas significativas.

Os primeiros direitos das minorias foram proclamados e promulgados pelo revolucionário Parlamento da Hungria em julho de 1849. Os direitos das minorias foram codificados na lei austríaca em 1867. A Rússia foi especialmente ativa na proteção dos cristãos ortodoxos e dos povos eslavos sob o controle do Império Otomano. No entanto, o governo russo tolerou violentos pogroms contra judeus em suas aldeias. A Rússia foi amplamente atacada por esta política. Em contraste, houve pouca ou nenhuma indignação internacional em relação ao tratamento de outras minorias, como os pretos no Sul dos EUA antes da década de 1950.

Antes da Primeira Guerra Mundial, apenas três países europeus declararam os direitos das minorias étnicas e promulgaram leis de proteção às minorias: o primeiro foi a Hungria (1849 e 1868), o segundo foi a Áustria (1867) e o terceiro foi a Bélgica (1898). Na era anterior à Primeira Guerra Mundial, os sistemas legais de outros países europeus não permitiam o uso de línguas minoritárias europeias nas escolas primárias, em instituições culturais, em escritórios da administração pública e nos tribunais.

Direitos das minorias na Conferência de Paz de Paris de 1919
Na Conferência de Paz de Paris, o Conselho Supremo estabeleceu o "Comitê sobre Novos Estados e para a Proteção das Minorias". Todos os novos estados sucessores foram obrigados a assinar tratados pelos direitos das minorias como pré-condição de reconhecimento diplomático. Foi consenso que, embora os novos estados tenham sido reconhecidos, eles não foram "criados" antes das assinaturas dos tratados de paz finais. A questão dos direitos alemães e poloneses foi um ponto de disputa, pois poloneses na Alemanha permaneceram sem a proteção por direitos, ao contrário da minoria alemã na Polônia. Como outros princípios adotados pela Liga, os Tratados das Minorias faziam parte da abordagem idealista wilsoniana das relações internacionais; como a própria Liga, os Tratados de Minorias foram cada vez mais ignorados pelos respectivos governos, com todo o sistema entrando em colapso no final da década de 1930. Apesar do fracasso político, eles permaneceram a base do direito internacional. Após a Segunda Guerra Mundial, os princípios jurídicos foram incorporados à Carta das Nações Unidas e a uma série de tratados internacionais de direitos humanos.

Lei internacional
Os direitos das minorias, no que se refere às minorias étnicas, religiosas ou linguísticas e aos povos indígenas, integram o direito internacional dos direitos humanos. Tal como os direitos das crianças, os direitos das mulheres e os direitos dos refugiados, os direitos das minorias são um quadro jurídico concebido para assegurar que um grupo específico que se encontra numa posição vulnerável, desfavorecida ou marginalizada na sociedade seja capaz de alcançar a igualdade e seja protegido de perseguições. O primeiro tratado internacional do pós-guerra para proteger as minorias, destinado a protegê-las da maior ameaça à sua existência, foi a Convenção para a Prevenção e a Repressão do Crime de Genocídio.

As normas subsequentes de direitos humanos que codificam os direitos das minorias incluem o Pacto Internacional dos Direitos Civis e Políticos (Artigo 27), a Declaração das ONU sobre os Direitos das Pessoas Pertencentes a Minorias Nacionais ou Étnicas, Religiosas e Linguísticas, dois tratados do Conselho da Europa (a Convenção Marco para a Proteção das Minorias Nacionais e a Carta Europeia das Línguas Regionais ou Minoritárias) e o Documento de Copenhague da Organização para a Segurança e Cooperação na Europa de 1990.

Os direitos das minorias cobrem a proteção da existência, proteção contra discriminação e perseguição, proteção e promoção da identidade e participação na vida política. Para os direitos das pessoas LGBT+, os Princípios de Yogyakarta foram aprovados pelo Conselho de Direitos Humanos das Nações Unidas. Para os direitos das pessoas com deficiência, a Convenção Internacional sobre os Direitos das Pessoas com Deficiência foi adotada pela Assembleia Geral das ONU.

Para proteger os direitos das minorias, muitos países têm leis específicas e/ou comissões ou instituições de ouvidoria.

Embora inicialmente a ONU tratasse os povos indígenas como uma subcategoria de minorias, há um corpo crescente de leis internacionais especificamente dedicado a eles, em particular a Convenção 169 da Organização Internacional do Trabalho e a Declaração sobre os Direitos dos Povos Indígenas (adotada em 14 de setembro de 2007).

Em 2008, uma declaração sobre os direitos LGBT+ foi apresentada na Assembleia Geral da ONU e, em 2011, uma resolução sobre os direitos LGBT+ foi aprovada no Conselho de Direitos Humanos das Nações Unidas.

Existem muitos corpos políticos que também apresentam direitos das minorias, que podem ser vistos em cotas de ação afirmativa ou na representação minoritária garantida em um estado consociacional.

Ver também

 Direitos civis
 Direitos individuais e coletivos
 Movimento das pessoas com deficiência
 Tirania da maioria

Ação afirmativa
Relações maioria-minoridade

Direitos das minorias


Der Burmeister-Gürtelmull (Calyptophractus retusus) ist eine Gürteltierart, die im Gran Chaco im südöstlichen Bolivien, nördlichen Argentinien und westlichen Paraguay vorkommt, wo sie Landschaften mit weichem Bodenuntergrund bewohnt. Die Art lebt hauptsächlich unterirdisch in selbst gegrabenen Bauen und ernährt sich überwiegend von Insekten, über die genaue Lebensweise gibt es aber kaum Informationen. In einigen Regionen seines Verbreitungsgebietes wird der Burmeister-Gürtelmull bejagt. Aufgrund seiner allgemeinen Seltenheit und den daraus resultierenden fehlenden Informationen ist eine Einschätzung der Größe und Stabilität des Bestandes derzeit nicht möglich.

Merkmale

Habitus

Der Burmeister-Gürtelmull erreicht eine Kopf-Rumpf-Länge von 11,6 bis 16 cm, zuzüglich eines etwa 3,5 cm langen Schwanzes. Das Gewicht variiert von 63,5 bis 116 g, weibliche Tiere sind im Durchschnitt etwas kleiner als männliche (73,6 g beziehungsweise 91,3 g). Er ist damit etwas größer als der Gürtelmull (Chlamyphorus truncatus). Der Kopf ist kurz und weist sehr kleine Augen auf sowie weit auseinander stehende, kurze, nur maximal 0,6 cm lange gerundete Ohren. Die Basis der Ohren grenzt direkt an den hinteren-seitlichen Rand des Kopfschildes. Der Kopfschild zeigt eine weniger gute Entwicklung als beim Gürtelmull und besitzt eine eher ovale Form; er reicht dabei bis nahe zur Nase, erweitert sich aber nicht vor den Augen. Gebildet wird er aus kleinen Knochenplättchen, deren Größe nach hinten zunimmt und die eine unregelmäßige Form haben sowie am vorderen Rand etwas aufgeraut sind. Der hintere Rand des Schildes ist leicht abgerundet. Auffälligstes Merkmal des Burmeister-Gürtelmulls stellt aber der Rückenpanzer dar, der im Gegensatz zum Gürtelmull nicht direkt mit dem Kopfschild, sondern mit der Wirbelsäule und dem Becken verbunden ist. Er besteht aus 20 bis 23 Bändern, von denen einige wenige am vorderen und hinteren Ende des Panzers fest miteinander verwachsen sind. Der Rest der Bänder ist dagegen flexibel und wird durch schmale Hautgürtel voneinander getrennt. Der Rand des Panzers besitzt einen wellenförmigen Verlauf. Die einzelnen Bänder setzen sich ebenfalls aus kleinen Knochenplättchen von rechteckiger Gestaltung zusammen. Größe und Anzahl der Plättchen nehmen von vorne zur Mitte hin zu, die ersten beiden Reihen weisen nur 7 derartige knöcherne Bildungen auf, die folgende doppelt so viel und die vierte bis sechste je 18. Die höchste Anzahl an Plättchen zeigt sich etwa in der Panzermitte mit rund 21. Danach nimmt die Anzahl wieder etwas ab und die vorletzte Reihe besteht aus 13 Knochenplättchen. Die hinterste Reihe knickt ab und steht senkrecht bis deutlich eingezogen zur Körperachse. Sie bildet den Analschild, bestehend aus rund 22 knöchernen Plättchen und bedeckt den hinteren Körperbereich fast vollständig. Der Analschild hat eine ovale Form und lässt nur eine Lücke für den Schwanz am unteren Rand. Zusätzliche Panzerungen finden sich am kurzen Schwanz, der spitz ausläuft, und an den Beinaußenseiten. Oberhalb des Analschilds ragt ein Saum langer, borstiger Haare heraus, die nach hinten abstehen und bräunlich gefärbt sind. Weitere Borstenhaare treten aus dem oberen Bereich der Knochenplättchen dieses Gürtels jeweils paarig hervor. Der Panzer selbst ist fleisch- bis gelbfarben, ebenso die kurzen Haare, die etwa ab der Mitte des Rückenpanzers auftreten. Der Bauch, die Körperseiten beziehungsweise die Beininnenseiten, die Kehle sowie die Wangen des Kopfes weisen ein dichtes Fell mit einer hellen bis weißlichen Tönung auf. Die kurzen Gliedmaßen besitzen vorn vier und hinten fünf Zehen mit scharfen Krallen, wobei die drei inneren Krallen der Vorderfüße mit fast 2 cm am längsten sind. Der Hinterfuß erreicht eine Länge von maximal 3,9 cm.

Schädel- und Gebissmerkmale
Die größte Länge des Schädels beträgt 43 mm, die größte Breite am Jochbogen 27,8 mm. In der Seitenansicht ragt der Schädel vom Nasenbein bis zum Hinterhauptsbein steil auf, so dass er am Hirnschädel eine Höhe von 17,1 mm erreicht. Hier zeigt der Schädel auch leichte Rundungen. Der Hinterhauptswulst ist massiv entwickelt und ragt deutlich über das Hinterhauptsloch und die Gelenkflächen für die Halswirbelsäule hinaus. Im Bereich der Augen treten auffällige Knochenaufwölbungen auf. Der Jochbogen ist wie bei allen Gürteltieren nicht geschlossen. Der hintere Rand des Gaumenbeins reicht bis hinter den letzten Zahn, der äußere Gehörgang ist verknöchert. Die Zähne sind wie bei den anderen Gürteltieren auch klein und zapfenartig. Jede Kieferhälfte setzt sich sowohl oben als auch unten aus jeweils acht Zähne zusammen, insgesamt besteht das Gebiss somit aus 32 Zähnen. Mit Ausnahme des ersten oberen und der ersten beiden unteren, die einen rundlichen Querschnitt besitzen, sind alle Zähne oval geformt. Die obere Zahnreihe wird 15,2, die untere 18,4 mm lang.

Sinnesleistungen und Lautäußerungen
Als einzige Lautäußerungen sind Schreie bekannt, die der Burmeister-Gürtelmull ausstößt, wenn er erschrocken ist oder Gefahr aufzieht, wobei diese an das Weinen eines menschlichen Säuglings erinnern.

Verbreitung

Das hauptsächliche Verbreitungsgebiet ist das zentrale Südamerika vom mittleren und südöstlichen Bolivien über das westliche Paraguay bis in das nördlichste Argentinien. Hier lebt es endemisch im Gran Chaco, welches durch offene Landschaften, Dornstrauchsavannen  und Trockenwälder sowie trockene Klimate gekennzeichnet ist. Es wird dabei teilweise angenommen, dass die Gürteltierart auch im Pantanal auftreten könnte, eine allerdings eher feuchte Region, jedoch fehlt bisher ein konkreter Nachweis. Das gesamte Verbreitungsgebiet umfasst 258.000 km², die Ausdehnung des tatsächlich bewohnten Areals ist unbekannt. Dabei ist die Gürteltierart an sandige oder lockere Böden gebunden und kommt in Gebieten mit einem eher tonigen oder festen Untergrund nicht vor. Sie kann auch in landwirtschaftlich überprägten Gebieten auftreten und gelangt dann manchmal sehr nahe an menschliche Siedlungen.

Lebensweise

Allgemein
Die Lebensweise des Burmeister-Gürtelmulls wurde bisher nur wenig erforscht. Er ist überwiegend nachtaktiv und lebt einzelgängerisch in unterirdischen, selbst gegrabenen Gängen und Höhlen, die er mit den kräftigen Vorderbeinen anlegt, wobei der Aushub mit den Hinterbeinen weggeschoben wird. An die grabende Lebensweise ist er mit seinem spindelförmigen Körper, den kurzen Ohren und kleinen Augen sowie den kräftigen Beinen und vergrößerten Krallen gut angepasst. Durch seine Grabungstätigkeit nimmt er eine ökologische Nische vergleichbar zu der der Maulwürfe in Eurasien ein. An der Oberfläche ist der Burmeister-Gürtelmull nur selten zu sehen und gräbt sich dann bei drohender Gefahr schnell ein, wobei er mit dem abgeknickten hinteren Bereich des Rückenpanzers den Höhleneingang blockieren kann. Fressfeinde sind hauptsächlich frei lebende Hunde und Katzen, aber auch größere Raubtiere und Eulen. Wie die meisten anderen Gürteltiere ernährt sich der Burmeister-Gürtelmull von Insekten und deren Larven, er stellt damit einen opportunistischen Insektenfresser dar. Darüber hinaus werden auch andere Wirbellose wie Würmer und Schnecken verzehrt, möglicherweise auch vereinzelt Pflanzen. Ein Individuum bei Santa Cruz de la Sierra in Bolivien wurde beobachtet, wie es Larven von Samen der Acrocomia-Palme fraß. Auf der Suche nach Nahrung schnüffelt das Tier beständig am Boden herum und legt kleine Löcher an. Über die Fortpflanzung des Burmeister-Gürtelmulls ist nichts bekannt, es wird aber angenommen, dass pro Wurf nur ein Jungtier zur Welt kommt.

Parasiten
Als einzige Parasiten, die den Burmeister-Gürtelmull befallen, sind bisher Zecken der Gattung Amblyomma bekannt.

Systematik

Der Burmeister-Gürtelmull ist die einzige Art aus der somit monotypischen Gattung Calyptophractus. Innerhalb der Gruppe der Gürteltiere (Dasypoda) wird sie weiterhin zur Familie der Chlamyphoridae und zur Unterfamilie der Chlamyphorinae gestellt, der als einziges weiteres rezentes Mitglied der Gürtelmull (Chlamyphorus truncatus) zuzuordnen ist. Fossil tritt noch die Gattung Chlamydophractus auf. Die nächsten Verwandten der Chlamyphorinae und deren Schwestergruppe stellen die Tolypeutinae dar, welche das Riesengürteltier (Priodontes maximus), die Kugelgürteltiere (Tolypeutes) und das Nacktschwanzgürteltiere (Cabassous) einschließen. Weiter außerhalb in der Verwandtschaftsfolge sind die Euphractinae einzureihen, innerhalb derer das Sechsbinden-Gürteltier (Euphractus sexinctus), das Zwerggürteltier (Zaedyus pichiy) und die Borstengürteltiere (Chaetophractus) stehen. Laut molekulargenetischen Untersuchungen trennten sich die Tolypeutinae und Chlamyphorinae bereits im Oligozän vor 33 Millionen Jahren, die Aufspaltung der Gürtelmulle in die beiden heutigen Gattungen erfolgte im Unteren Miozän vor rund 19 Millionen Jahren. Die ältesten Fossilnachweise des Burmeister-Gürtelmulls stammen aus dem Pleistozän.

In den 1930er Jahren wurden mit C. r. clorindae und C. r. retusus zwei Unterarten des Burmeister-Gürtelmulls unterschieden, deren Abtrennung voneinander hauptsächlich auf den Proportionen der Krallen und der Form der Knochenplättchen basierte. Da aber zu wenige Individuen bekannt sind, gelten sowohl die Art als auch die Gattung als monotypisch. Die Erstbeschreibung erfolgte 1863 durch Hermann Burmeister als Chlamyphorus retusus, als Holotyp stand ihm ein Individuum aus Santa Cruz de la Sierra in Bolivien zur Verfügung, welches von Don Felix San Martin dort lebendig ausgegraben worden war und das dieser mitsamt seiner Sammlung dem Museo Argentino de Ciencias Naturales Bernardino Rivadavia in Buenos Aires schenkte. Im Jahr 1865 führte John Edward Gray aufgrund der zahlreichen Unterschiede zum Gürtelmull den Gattungsnamen Burmeisteria ein, der lange Zeit als offizieller Name des Burmeister-Gürtelmulls genutzt wurde. Allerdings war er schon durch einen bereits fünf Monate vor Grays Publikation erschienenen Aufsatz für einen Trilobiten vergeben worden und damit präokkupiert. Alternativ verwendeten einige Forscher in jüngerer Zeit daher auch den ursprünglichen Namen Chlamyphorus retusus, erst 2004 wurde von der Anteater, Sloth and Armadillo Specialist Group der IUCN, damals noch Edentate Specialist Group, der heute gültige Gattungsname Calyptophractus offiziell anerkannt. Diesen hatte Leopold Fitzinger im Jahr 1871 eingeführt, der die Gürteltierart außerdem im Deutschen mit "Deckengürtelthier" bezeichnete. Der Gattungsname leitet sich von den griechischen Wörtern καλυπτός (kalyptos für "umhüllt") und φρακτός (phraktos für "eingeschlossen" oder "geschützt") her. Der Artname retusus ist lateinischen Ursprungs und bedeutet "stumpf"; beides bezieht sich auf den Rückenpanzer. Lokal wird der Burmeister-Gürtelmull auch "Pichiciego grande" genannt. Das Guaraní-Wort für die Gürteltierart lautet Tatu jeikuarajoya, was übersetzt "Gürteltier mit kurzem Steiß" heißt und sich ebenfalls auf den Steiß- beziehungsweise Beckenpanzer bezieht.

Gefährdung
Der Burmeister-Gürtelmull ist allgemein sehr selten, seit der Erstbeschreibung durch Burmeister wurde er in Bolivien nur etwas mehr als zwei Dutzend Mal wissenschaftlich registriert. Bei einer vierjährigen Forschungskampagne unter der lokalen Volksgruppe der Izoceño in Bolivien, die 1996 begann, wurden nur zwei lebende Individuen gesichtet, sechs weitere waren von Jägern getötet worden. Einerseits wird der Burmeister-Gürtelmull als Nahrungsressource genutzt, wobei auch der Panzer mit verspeist wird, andererseits gilt er unter anderem bei den Izoceño als schlechtes Omen, das den Tod eines nahen Verwandten voraussagt und wird deshalb zur Abwehr häufig getötet. Weiterhin ist sein Lebensraum durch die Umwandlung in Agrarlandschaften bedroht, außerdem ist dieser durch die Bevorzugung sandigen Untergrunds stark fragmentiert, da nur ein Teil des Gran Chaco derartige Böden aufweist. Möglicherweise kam es zu einem Populationsrückgang seit dem Jahr 2000 um 10 bis 25 %. Die IUCN stuft die Gürteltierart aufgrund der nur wenigen Beobachtungen in die Kategorie "unzureichende Datenlage" (data deficient) ein, lokal gilt sie auch als "gefährdet" (vulnerable). Der Burmeister-Gürtelmull kommt in mehreren Naturschutzgebieten vor, so unter anderem im Nationalpark Defensores del Chaco in Paraguay und im Naturreservat General Pizarro in Argentinien.

Literatur
 Walburga Möller: Heutige Nebengelenktiere. In: Bernhard Grzimek (Hrsg.): Grzimeks Enzyklopädie der Säugetiere. Kindler Verlag, München 1988, ISBN 3-463-42002-3, S. 583–626.
 Paul Smith, Robert D. Owen: Calyptophractus retusus (Cingulata: Dasypodidae). In: Mammalian Species. 49 (947), 2017, S. 57–62. doi:10.1093/mspecies/sex005
 Mariella Superina, Agustín Manuel Abba: Chlamyphoridae (Chlamyphorid armadillos). In: Don E. Wilson, Russell A. Mittermeier (Hrsg.): Handbook of the Mammals of the World. Volume 8: Insectivores, Sloths and Colugos. Lynx Edicions, Barcelona 2018, ISBN 978-84-16728-08-4, S. 48–71 (S. 69).

Einzelnachweise

Weblinks

 Calyptophractus retusus. In: Don E. Wilson, DeeAnn M. Reeder (Hrsg.): Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference. Teil 2, 3. Auflage. Johns Hopkins Univ. Press, Baltimore 2005, .

Gürteltiere

Burmeister-Gürtelmull


ප්‍රතිකාර ක්‍රම සහ රෝග පාලනය

දියවැඩියාව යනු කාලික රෝගයකි. එය සුවකළ නොහැක. දියවැඩියාව නිසා පසුව කෙ‍ටිකාලීනව සහ දිර්ඝ කාලීනව ඇති වන ගැටළු වළක්වා ගැනීම සදහාත් නිසිකලට නිවැරදි වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර ලබාගත යුතුය. මීට අමතරව රෝගියා දැනුවත් කිරීම, නිවැරදි ආහාර රටාවකට පුරුදු වීම, ව්‍යායාම කිරීම සහ  තමා විසින්ම නිවසේදී රුධිර සීනි මට්ටම පරීක්ෂා කර ගැනීම මගින් කෙටි කාලීනව සහ දිගු කාලීනව රුධිර සීනි මට්ටම යහපත් මට්ටමක පවත්වා ගැනීමද එකසේ වැදගත් වේ. සුපරික්ෂාකාරී ලෙස රෝග පාලනය කිරීම මගින් දිගු කාලීනව ඇති වන සංකූලතාවයන් හි අවධානම අඩුවේ. මෙය ආහාර රටාව, ව්‍යායාම සහ බර අඩු කර ගැනීම (දෙවන වර්ගයේ දියවැඩියාව සදහා) , විවිධ දියවැඩියා ඖෂධ භාවිතා කිරීම (දෙවන වර්ගයේ දියවැඩියා සදහා) සහ ඉන්සියුලින් භාවිතා කිරීම (පළමු වන වර්ගයේ සහ ඖෂධ සදහා ප්‍රතිචාර නොදක්වන දෙවන වර්ගයේ රෝගීන් සදහා) මගින් සිදුකර ගත හැකිය. මීට අමතරව දිය වැඩියාව මගින් රුධිර සංසරණ පද්ධතියෙහි රෝග ඇති වීමේ අවධානම අඩුවේ. එම නිසා එදිනෙදා දින චර්යාවන්හි වෙනස් කම් ඇති කර ගැනීම අධි රුධිර පීඩනය සහ අධි කොලේස්ටරෝල් පාලනය කර ගැනීම සදහා උපකාරී වේ. තවද ව්‍යායාම් කිරීම, දුම්පානයෙන් වැළකීම, සෞඛ්‍ය සම්පන්න ආහාර වේලක් පරිභෝජනය කිරීම සහ ඇතැම් අවස්ථා වලදී රුධිර පීඩනය පාලනය කිරීම සදහා විවිධ ඖෂධ භාවිතා කිරීමද නිර්දේශ කෙරේ. බොහෝ පළමු වර්ගයේ දියවැඩියාව සදහා ලබාදෙන ප්‍රතිකාර ක්‍රම වලට NPH ඉන්සියුලින් සහ කෘතිමව නිෂ්පාදනය කරන ලද ඉන්සියුලින් වර්ග වන Humalog, Novolog හෝ Apidra භාවිතා කිරීමද එසේත් නැතිනම් Lantus/Levemir සහ Humalog හෝ Novolog සහ Apidra යන ඉන්සියුලීන් වර්ග වල සංකලනයන්ද භාවිතා වේ. පළමු වන වර්ගයේ දියවැඩියාව සදහා අනෙකුත් විකල්ප ප්‍රතිකාර ක්‍රමයක් වන්නේ ඉන්සියුලීන් එන්නත් කරන කුඩා පොම්පයක් මගින් අදාල හෝමෝනය ශරීර ගත කිරීමයි. Cozmo, Animas, Medtronic, Minimed  සහ Omnipod  යනු බහුලවම භාවිතා වන එහි ජනප්‍රියතම වෙළද නාමයන්ය.

එක්සත් රාජධානිය වැනි රටවල දියවැඩියා රෝගීන් සදහා ප්‍රතිකාර ක්‍රම බහුලව ලබාදෙනුයේ රෝහල් වලින් පිටතය. රෝහල් මගින් විශේෂිත ප්‍රතිකාර ලබාදෙන්නේ රෝගයෙහි සංකූලතා ඇති විට, රුධිර සීනි මට්ටම අපහසු වු විට හෝ සමීක්ෂණ අවස්ථාවන්හි දී පමණි. ඇතැම් අවස්ථා වලදී සාමාන්‍ය වෛද්‍යවරු සහ විශේෂඥ වෛද්‍යවරුවන් කණ්ඩායමක් ලෙස රෝගියා සදහා ප්‍රතිකාර ලබාදීමට තම අත්දැකීම් බෙදා ගනිති. අක්ෂි විශේෂඥයින්, පාද රෝග චිකිත්සකයින්, ආහාර වේදීන්, භෞත චිකිත්සකයින්, විශේෂ පුහුණුව ලද හෙදියන් හා අනෙකුත් ඒ පිළිබද පුහුණුව ලද පුද්ගලයන් විසින් සාමුහිකව කණ්ඩායමක් ලෙස ප්‍රතිකාර ලබාදීමේ දී ක්‍රියාකාරී වෙති. සංවර්ධිත රටවල (උදා - ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය වැනි) ජනතාව  සෞඛ්‍ය සේවා ලබාගැනීමේදී යන වියදම තමාවිසින් දැරිය යුතු අතර එම නිසා ඔවුන් හට දියවැඩියාව වෙනුවෙන් ප්‍රතිකාර ලබා ගැනීමට යන වියදම ඉතා අධික වේ. ලබාගන්නා ප්‍රතිකාර ක්‍රම හා ඖෂධ වලට අමතරව අවම වශයෙන් සති තුනකට හෝ හයකට වරක් වෛද්‍ය වරයෙකු හමුවී උපදෙස් ලබාගැනීම අවශ්‍ය වේ.

Diabetes (Treatment and management)


Hallvardskatedralen var en tidligere katedral i Oslo, Norge. Den blev opført i 1100-tallet, men i 1600-tallet gik den i forfald, og i dag er der kun ruiner tilbage. Den ligger mellem Bispegata og St. Halvards gate.

Historie
Hallvardskatedralen var den første katedral i Oslo. Den blev opført i begyndelsen af 1100-tallet, og blev brugt som kirke frem til 1655. Udover at være bispesæde og religiøst centrum for det østlige Norge i omkring 500 år, så fungerede den også som kroningskirke, blev brugt til kongelige bryllupper og det var en af Skandinavien mest besøgte pilgrimsmål. Hallvardskirkegården ligger syd for katedralen. Det var en æreskirkegård i Oslo go for det østlige Norge fra 1130 og frem til 1169. Biskopper og andre prominente mænd og kvinder blev begravet her sammen med flere norske konger.

De første arkæologiske udgravninger af ruinerne blev udført i 1865 af Nicolay Nicolaysen. Mod slutningen af 1800-tallet blev Bispegata udvidet mod øst over området hvor katedral lå. I begyndelsen af 1920'erne ledede Gerhard Fischer (1890–1977) den sidste del af udgravningerne. Dele af ruinerne blev fjernet for at skabe plads til Østfoldbanen mellem 1920-22. Ruinerne af katedralen er nu hovedattraktionen i Minneparken, som åbnede i 1932 i bydelen Gamlebyen.

Ved siden af stedet findes ruinerne fra den middelalderlige sognekirke Korskirken.

Begravede konger
 Sigurd Jorsalfar
 Magnus den Blinde
 Inge Krokrygg

Se også
 St. Hallvard kirke og kloster

Galleri

Referencer

Eksterne henvisninger

Arkæologiske områder
Kirker i Oslo
Ruiner i Norge

Hallvardskatedralen


Rakım, herhangi bir nesnenin bilinen bir düzeye göre yüksekliğidir. Genellikle bu bilinen düzey, ortalama deniz seviyesidir. En yüksek ve en düşük alanın ortalama metresidir. Aynı yer şekilleri farklı yüksekliklerde yer aldığı gibi farklı yer şekilleri de aynı yüksekliklerde yer alabilir. Ege Bölgesinde yer alan Büyük Menderes Ovasının yükseltisi 50 metre civarında iken, İç Anadolu Bölgesindeki Konya Ovasının yükseltisi 1000 metre, Doğu Anadolu Bölgesindeki Erzurum Ovasının yükseltisi 1800 metre, Elazığ'ın il merkezinin kurulu olduğu Uluova'nın yükseltisi ise 1067 metre civarındadır. Yine Batı Anadolu'daki bazı dağların yüksekliği Doğu Anadolu'daki ovalardan daha azdır. Güneydoğu Anadolu Bölgesinde hidroelektrik enerji potansiyelinin Marmara Bölgesindekinden yüksek olmasında yer şekillerinin farklılığı değil yükselti ortalamalarının farklı olması neden olmuştur. Çünkü her iki bölgede yer şekilleri özellikleri benzerdir. Bu nedenle "yükselti" ile "yer şekilleri" farklı şeylerdir. Dolayısıyla yükselti ile yer şekillerinin etkileri de farklıdır.

Rakım, ABD'de ve İngiltere'de feet, geri kalan yerlerde ise metre ile ölçülür. Rakımın artmasının, basınç ve sıcaklık üzerinde etkileri vardır.

Dağcılıkta üç tür rakım vardır:
 Yüksek rakım = 1.500 m – 3.500 m (5.000 – 11.500 ft)
 Çok yüksek rakım = 3.500 m – 5.500 m (11.500 – 18.000 ft)
 Aşırı rakım = 5.500 m – ve daha yüksek (>18.000 ft)

Herhangi bir il sınırında genellikle o ilin nüfusu ve rakımı tabelada belirtilmektedir.

Kısaca rakımı 100 metre olan bir yer, 100 metre'ye eşittir.

Ayrıca bakınız
 İrtifâ

Kaynakça

Topoğrafya
Dağcılık
Uzunluk birimleri
Coğrafya terminolojisi
Fiziki coğrafya

Rakım


Amtsovertagelsen (AOT) dækker over amternes overtagelse af i alt 42 gymnasier, der hidtil havde været drevet af staten.

Overtagelsen fandt sted i 1986 og omfattede blandt andet katedralskolerne og statsskolerne. Mens alle katedralskolerne fik lov til at beholde deres oprindelige navne, var det kun tilfældet for nogle af statsskolerne.

Amtsovertagelsen galdt dog ikke skolen ved Sorø Akademi, der nu er landets eneste tilbageværende statsskole.

Historie
Allerede under undervisningsminister Tove Nielsen fra 1973 til 1975 overvejede regeringen at lade amterne overtage de gymnasier, der blev drevet af staten. Det skete efter at amterne i 1973 havde overtaget de fleste kommunale gymnasier som konsekvens af kommunalreformen fra 1970.

Kilder og eksterne henvisninger
 Om amternes overtagelse af statsskolerne pr. l. januar 1986 , uddannelseshistorie.dk

Etableret i 1986
Almene gymnasium i Danmark

Amtsovertagelsen


Dom Bédos de Celles (François Lamathe Dom Bédos de Celles de Salelles, Caux, 24 de enero de 1709 - 25 de noviembre de 1779) fue un monje benedictino francés, conocido como constructores de órganos.

Biografía

Fue elegido para ser miembro de la Academia de las Ciencias francesa en Burdeos y corresponsal directo de la Academia de París en 1758. Como reputado constructor de órganos, tuvo la posibilidad de viajar a numerosas localidades de Francia para hacer las reparaciones que fuesen pertinentes.

En el año 1760 publicó La Gnomonique pratique ou l'Art de tracer les cadrans solaire con la supervisión del gnomonicista francés Jean-Paul Grandjean de Fouchy, Secretario de la Academia de ciencias y una autoridad en gnomónica y relojes de sol.

En 1766-78 publicó su tratado sobre órganos L'art du facteur d'orgues (El arte del constructor de órganos). Esta obra monumental contiene muchos detalles históricos sobre la construcción de órganos en el .

Fue enterrado en el monasterio (en la actualidad basílica) de Saint-Denis.

Referencias

Enlaces externos

Miembros de la Academia de Ciencias de Francia
Congregación de San Mauro
Fabricantes de órganos
Gnomónica
Fallecidos en París
Benedictinos de Francia del siglo XVIII
Nacidos en Hérault

Dom Bédos de Celles


كليات هوبارت ووليام سميث (Hobart and William Smith Colleges) توجد في جينيفا بنيويورك ويشكلون كليات في التحرر الأدبي ويقدمون شهادة البكالوريوس في الآداب وبكالوريوس العلوم ودرجة أستاذ في تدريس الآداب.

تعود أصول كليات هوبارت ووليام سميث إلى أكاديمية جينيفا في سنة 1796، وتأسست باسم هوبارت كولدج في 1822 باسم جينيفا كولدج وأعيدت تسميتها نسبة إلى مؤسسها الأسقف جون هنري هوبارت.

مراجع

انظر أيضًا
 الموقع الرسمي لكليات هوبارت ووليام سميث.

جامعات وكليات خاصة في ولاية نيويورك
التعليم في مقاطعة أونتاريو (نيويورك)
تأسيسات سنة 1822 في ولاية نيويورك
تأسيسات سنة 1906 في ولاية نيويورك
جامعات وكليات في الولايات المتحدة
جامعات وكليات في ولاية نيويورك
جنيف (نيويورك)
مواقع جذب سياحي في مقاطعة أونتاريو (نيويورك)
هيئات تعليمية أسست في 1822
هيئات تعليمية أسست في 1906

كليات هوبارت وويليام سميث


Antônio Clementino de Oliveira (Fortaleza,  - Natal, ), foi editor e coordenador do Jornal do Ceará.

Biografia
Trabalhou como editor e coordenador do periódico oposicionista ao governo de Antônio Pinto Nogueira Acioly, Jornal do Ceará, no começo do século XX. Casou-se com Maria Alves Couto em 22 de novembro de 1887, com quem teve sete filhos. Morre em 1912 em um conflito armado com o governador.

Conflito com governador do Ceará
Capitão Clementino, como era conhecido, foi gerente e coordenava a edição do Jornal do Ceará que tornava público os constantes abusos do governador Antônio Pinto Nogueira Acioly. O desvio de verbas, a prática de nepotismo, coerção, perseguição da imprensa e repressão contra aqueles que eram desfavoráveis ao seu governo foram assuntos apontados no jornal, que era oposição ao governo estadual cearense, no Brasil da Política do café com leite.

Em 12 de julho de 1904, a mando do governador, policiais vestidos à paisana surraram Antônio Clementino de Oliveira para matá-lo. O jornalista, no entanto, não morreu e mais tarde, logo após sair da Santa Casa de Misericórdia, foi preso com a acusação de tentativa de assassinato de um destes policiais. Teve Habeas Corpus negado e ficou em cárcere na prisão estadual de Fortaleza. O caso foi para o STF, que, afinal, concedeu liberdade para Clementino de Oliveira.

Após ser liberto, foge para o norte brasileiro com a família, pois sabia que corria risco de vida.

Morte
A janeiro de 1912, Antônio Clementino de Oliveira recebe um telegrama avisando da deposição do governador Antônio Pinto Nogueira Acioly. A mensagem ainda informava que o (agora) ex governador, iria fazer escala no porto de Natal, a caminho para o Rio de Janeiro.

No dia 12 de janeiro, na capital do Rio Grande do Norte, Antônio e seu filho primogênito, Francisco Clementino de Oliveira, pegam uma pequena embarcação para chegar ao navio que estava o ex governador. Ao subir na embarcação foram reconhecidos e após troca de tiros morrem Antônio Clementino de Oliveira e o filho mais velho de Acioly, Antônio Pinto Nogueira Accioly Filho, este último apunhalado por Francisco Clementino de Oliveira.

Referências
Tentativa de Assassinato de Antônio Clementino de Oliveira

Morte de Antônio Clementino de Oliveira

Jornalistas do Ceará
Mortes por armas de fogo no Brasil

Antônio Clementino de Oliveira


Sofia Goggia (* 15. November 1992 in Bergamo) ist eine italienische Skirennläuferin. Sie gehört der Nationalmannschaft des Italienischen Wintersportverbandes an und ist in mehreren Disziplinen erfolgreich. Weltcup-Siege erreichte sie bisher in der Abfahrt und im Super-G, Podestplätze erlangte sie überdies im Riesenslalom und in der Kombination. Ihre größten Erfolge sind der Gewinn der Goldmedaille in der Abfahrt bei den Olympischen Spielen in Pyeongchang 2018 sowie der viermalige Gewinn des Abfahrtsweltcups.

Biografie
Goggia wuchs im Valle di Astino auf, das zur Stadt Bergamo gehört. Das Skifahren erlernte sie im Alter von drei Jahren auf den Pisten von Foppolo.
Am 10. Januar 2008 bestritt sie ihr erstes FIS-Rennen und kam nur acht Tage später erstmals im Europacup zum Einsatz, startete danach aber erst wieder ab Dezember 2009 in dieser Rennserie. Bei den italienischen Juniorenmeisterschaften gewann sie 2009 im Slalom, im Riesenslalom, im Super-G und in der Kombination, 2010 nochmals im Super-G. Erste internationale Auftritte hatte sie beim Europäischen Olympischen Jugendfestival 2009 im polnischen Szczyrk, wo sie 9. im Riesenslalom und 15. im Slalom wurde. Es folgten die Juniorenweltmeisterschaften 2010 im französischen Hochsavoyen, bei der sie sich in der Abfahrt als 6. und im Riesenslalom als 46. klassierte, in Super-G und Slalom jedoch ausschied.

Nachdem sie im Januar 2010 erstmals FIS-Rennen gewonnen hatte, holte Goggia im März 2010 die ersten Punkte im Europacup. Im folgenden Winter 2010/2011 absolvierte sie nur wenige Rennen, da sie die Saison verletzungsbedingt bereits Mitte Januar beenden musste. In der Saison 2011/2012 fand Goggia im Europacup den Anschluss an die Spitze. Sie erreichte zunächst mehrere Top-10-Ergebnisse, stand am 8. Februar 2012 als Dritte des Super-G von Jasná erstmals auf dem Siegerpodest und feierte sechs Tage später in der Super-Kombination von Sella Nevea ihren ersten Sieg. Sie entschied die Kombinationswertung für sich und wurde jeweils Dritte in der Gesamt- und Super-G-Wertung, obwohl sie die Saison vorzeitig beenden musste: Nach einem Sturz im Riesenslalom von Andalo am 24. Februar 2012 erlitt sie Knieverletzungen und verpasste dadurch auch die Juniorenweltmeisterschaften 2012.

Weltcupdebüt 2011
Im Weltcup startete Goggia erstmals am 28. Dezember 2011 im Riesenslalom von Lienz, blieb aber fast zwei Jahre ohne Weltcuppunkte. In der Saison 2012/13 gewann Goggia drei Rennen im Europacup. Obwohl sie zuvor noch nie einen Weltcup-Super-G bestritten hatte, wurde sie in dieser Disziplin für die Weltmeisterschaften 2013 in Schladming nominiert und fuhr dort überraschend auf den vierten Platz, wobei sie das Podest nur um fünf Hundertstelsekunden verfehlte. Im Europacup entschied sie mit zwei Siegen die Abfahrtswertung für sich. Die ersten Weltcuppunkte gewann Goggia am 30. November 2013 mit dem 7. Platz im Super-G von Beaver Creek. Eine Woche später stürzte sie in der Abfahrt von Lake Louise und zog sich dabei einen Kreuzbandriss im linken Knie zu. Somit war die Saison für sie vorzeitig beendet. Erneut auftretende Kniebeschwerden zwangen sie im Januar 2015 ein weiteres Mal zum vorzeitigen Saisonabbruch.

In der Saison 2015/2016 blieb Goggia verletzungsfrei und konnte sich allmählich wieder im Weltcup etablieren, wobei sie drei Top-10-Ergebnisse erzielte. Das beste Ergebnis in diesem Winter war der 4. Platz im Super-G von Soldeu am 27. Februar 2016. Der endgültige Durchbruch an die Weltspitze gelang ihr in der darauf folgenden Saison 2016/2017. Am 26. November 2016 fuhr sie mit Platz drei im Riesenslalom von Killington erstmals auf das Podest. Eine Woche später gelang ihr in Lake Louise die erste Podestplatzierung in einer Weltcupabfahrt. Bis zum Jahresende stand sie in vier verschiedenen Disziplinen insgesamt sechsmal auf dem Podest. Bei den Weltmeisterschaften 2017 in St. Moritz gewann sie die Bronzemedaille im Riesenslalom. Am 4. März 2017 feierte sie bei der Olympia-Generalprobe in Jeongseon in der Abfahrt ihren ersten Weltcupsieg. Im Super-G, der am folgenden Tag ausgetragen wurde, siegte sie erneut.

2018: Olympiasieg und Sieg im Abfahrtsweltcup
Zu Beginn der Saison 2017/2018 erreichte sie in den ersten 12 Weltcup-Rennen drei Podestplätze (zwei dritte Plätze, ein zweiter Platz). Im 13. Rennen am 14. Januar 2018 feierte sie schließlich in der Abfahrt von Bad Kleinkirchheim ihren ersten Saisonsieg, bei dem sie gemeinsam mit Federica Brignone und Nadia Fanchini auch für den ersten italienischen Dreifach-Erfolg in einem Abfahrtsrennen sorgte. Ein weiterer Sieg folgte 5 Tage später in der Abfahrt von Cortina d'Ampezzo.

Bei den Olympischen Winterspielen 2018 in Pyeongchang gewann sie nach zwei elften Plätzen im Riesenslalom und im Super-G am 21. Februar die Goldmedaille in der Abfahrt. Sie wurde damit die erste italienische Olympiasiegerin in dieser Disziplin. Von ihren Landsmännern hatte dies zuvor nur Zeno Colò in Oslo 1952 geschafft. Auch bei Weltmeisterschaften hatten die Azzurri bislang nur durch Paula Wiesinger (1932) bzw. durch Coló (1950; 1952, im letzteren Fall zählte der Olympiasieg zugleich als Weltmeistertitel) Gold gewinnen können. Drei Wochen später, beim Weltcupfinale in Åre, sicherte sich Goggia mit drei Punkten Vorsprung auf Lindsey Vonn den Sieg in der Abfahrts-Disziplinenwertung. Auch hier bietet sich praktisch dasselbe Bild: Bei den Damen war es lediglich Isolde Kostner (2000/01, 2001/02) gewesen, und bei den Herren konnte Peter Fill ebenfalls zweimal die Wertung holen (2015/16, 2016/17).

Ab 2019: Verletzungen und Erfolge
Kurz vor Beginn der Weltcupsaison 2018/19 stürzte Goggia beim Training auf dem Hintertuxer Gletscher und erlitt dabei einen Knöchelbruch. Daraufhin verpasste sie die erste Hälfte der Saison. Drei Monate später kehrte sie beim Super-G von Garmisch-Partenkirchen wieder ins Renngeschehen zurück und klassierte sich sogleich als Zweite. Auch die Skiweltmeisterschaften in Åre waren mit Silber im Super-G erfolgreich.

Im Laufe der Weltcupsaison 2020/21 gewann Goggia zwischen dem 19. Dezember 2020 und 23. Januar 2021 in Val-d'Isère, St. Anton am Arlberg und Crans-Montana (zwei Rennen) als erste Italienerin vier Weltcup-Abfahrten in Folge. Gleichzeitig war ihr Triumph beim zweiten Rennen in Crans-Montana der 100. Sieg einer italienischen Skirennläuferin in einem Weltcup-Rennen.

Anderthalb Wochen vor den Weltmeisterschaften 2021 in Cortina d'Ampezzo verletzte sich Goggia nach der Absage des Super-G in Garmisch-Partenkirchen, als sie auf der Talabfahrt zum Sturz kam. Sie erlitt eine Fraktur des Schienbeinkopfes im rechten Knie und musste eine Teilnahme bei der Heim-WM absagen, wo sie als sichere Medaillenkandidatin gehandelt worden war. Bis dahin hatte sie den Abfahrtsweltcup mit großem Vorsprung angeführt und im Gesamtweltcup auf Platz vier gelegen. Im weiteren Verlauf der Saison schlossen Lara Gut-Behrami und Corinne Suter in der Abfahrts-Disziplinenwertung zu ihr auf. Da der Heilungsprozess schneller verlief als erwartet, hatte Goggia vor, das letzte Abfahrtsrennen der Saison in Lenzerheide zu bestreiten, um ihren knappen Vorsprung zu verteidigen. Das Rennen musste aber wegen des schlechten Wetters abgesagt werden, sodass sie als Gewinnerin der Disziplinenwertung feststand.

In der Saison 2021/22 gewann sie in Lake Louise mit zwei Abfahrten und einem Super-G als insgesamt vierte Läuferin nach Katja Seizinger, Lindsey Vonn und Mikaela Shiffrin drei Rennen innerhalb von drei Tagen. Mit dem Sieg in der Abfahrt von Val d'Isère am 18. Dezember 2021 hat sie saisonübergreifend siebenmal hintereinander jede Weltcupabfahrt gewonnen, bei der sie am Start stand – allerdings nicht in sieben aufeinanderfolgende Abfahrtsrennen, da sie wegen ihrer Verletzung im Jahr 2021 zwei Weltcupabfahrten auslassen musste (am 26. und 27. Februar 2021 in Val di Fassa – Siegerin war jeweils Lara Gut-Behrami). Bei der Abfahrt von Altenmarkt-Zauchensee stürzte sie am 15. Januar 2022 nach bester Zwischenzeit. Einen achten Sieg in Folge bei allen Weltcupabfahrten, in denen sie das Ziel erreichte, feierte sie am 22. Januar 2022 in Cortina d'Ampezzo. Tags darauf stürzte sie dort im Super-G so schwer, dass sie sich einige Verletzungen zuzog: Sie verstauchte sich das Kniegelenk, das vordere Kreuzband wurde angerissen, dazu gab es einen kleinen Bruch im Wadenbein. Bis zu den Olympischen Spielen war sie jedoch so weit genesen, dass sie in der Abfahrt starten konnte. Sie wurde hinter Corinne Suter Zweite und gewann ihre zweite olympische Medaille.

In der Saison 2022/23 gewann sie bisher die beiden Abfahrten in Lake Louise, die zweite Abfahrt in St. Moritz (diesen Erfolg feierte sie trotz einer gebrochenen Hand, die am Tag davor mit Schrauben und Platten operiert werden musste, nachdem sie zuvor noch in der ersten Abfahrt Zweite geworden war) sowie die erste Abfahrt von Cortina (bei der zweiten Tags darauf kam sie zu Sturz). Bei den Weltmeisterschaften 2023 in Méribel galt sie als die große Favoritin im Abfahrtslauf. Sie wurde jedoch wegen eines Torfehlers in diesem für sie wichtigsten Rennen der Saison disqualifiziert. Bei der Weltcup-Abfahrt in Crans-Montana Ende Februar 2023 konnte sie sich jedoch gegen ihre italienische Teamkollegin Federica Brignone durchsetzen und damit den 17. Sieg in dieser Disziplin erringen. Damit rückte sie bezüglich der Gesamtanzahl Abfahrtssiege im Weltcup auf den vierten Rang, den sie zurzeit mit der Schweizerin Michela Figini teilt. Beim Abfahrtslauf in Kvitfjell musste sie sich der in ihrem Heimrennen siegreichen Norwegerin Kajsa Vickhoff Lie geschlagen geben, sicherte sich aber durch ihren zweiten Platz bereits vorzeitig den Sieg im Abfahrtsweltcup.

Erfolge

Olympische Spiele
 Pyeongchang 2018: 1. Abfahrt, 11. Super-G, 11. Riesenslalom
 Peking 2022: 2. Abfahrt

Weltmeisterschaften
 Schladming 2013: 4. Super-G, 7. Super-Kombination, 22. Abfahrt
 St. Moritz 2017: 3. Riesenslalom, 4. Abfahrt, 10. Super-G
 Åre 2019: 2. Super-G, 15. Abfahrt
 Méribel 2023: 11. Super-G

Weltcupwertungen

Weltcup
Goggia errang bisher 48 Podestplätze, davon 22 Siege:

Europacup
 Saison 2011/12: 3. Gesamtwertung, 1. Superkombinationswertung, 3. Super-G-Wertung
 Saison 2012/13: 2. Gesamtwertung, 1. Abfahrtswertung, 7. Riesenslalomwertung, 9. Super-Kombinations-Wertung
 9 Podestplätze, darunter 4 Siege:

Juniorenweltmeisterschaften
 Mont Blanc 2010: 6. Abfahrt, 46. Riesenslalom

Weitere Erfolge
 6 Siege in FIS-Rennen
 5 italienische Juniorenmeistertitel (Super-G 2009 und 2010, Riesenslalom 2009, Slalom 2009, Kombination 2009)
 Europäisches Olympisches Jugendfestival 2009: 9. Riesenslalom, 15. Slalom

Auszeichnungen
 Italiens Sportlerin des Jahres (La Gazzetta dello Sport): 2017, 2018

Weblinks

Einzelnachweise

Alpiner Skirennläufer (Italien)
Olympiasieger (Ski Alpin)
Olympiateilnehmer (Italien)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2018
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 2022
Teilnehmer einer Alpinen Skiweltmeisterschaft
Italiener
Geboren 1992
Frau

Sofia Goggia


129. længdegrad kan henvise til:

 129. vestlige længdekreds
 129. østlige længdekreds

129. længdegrad


Riječki tunel, također poznat pod nazivom TunelRi, pješački je tunel smješten u središtu grada Rijeke. Proteže se 350 metara ispod riječkoga Staroga grada, od katedrale sv. Vida do dvorišta Osnovne škole Dolac. Širok je oko 4 metra i prosječno visok 2,5 metra. Mjestimice se spušta na dubinu od deset metara. Ima dva slijepa odvojka i jedan nadzemni ulaz, odnosno izlaz. Jedan odvojak vodi ka Trgu Riječke rezolucije, točnije u Kanal RI, a za drugi se ne zna kamo. Tunel je prokopala talijanska vojska u razdoblju od 1939. do 1942. godine kako bi zaštitila civilno stanovništvo od savezničkih bombardiranja tijekom Drugog svjetskog rata. Na više mjesta duž tunela još uvijek se mogu vidjeti izvorni natpisi "Riservato all U. N. P. A." ("Rezervirano za protuzračnu obranu") iz Drugog svjetskog rata. Tijekom Domovinskog rata dio stanovništva u tunelu je u dva navrata potražilo zaštitu.

Nakon što je bio zatvoren 75 godina, tunel je preuređen i otvoren za javnost 5. svibnja 2017. Od tada služi kao turistička atrakcija i javni prolaz. Tunel je otvoren ljeti svakodnevno od 10 do 18 i ulaz je besplatan.

Prije otvaranja izvedeni su radovi. Postavljena su nova rasvjetna tijela, izvedeni su zahvati na strujnim instalacijama, postavljeni su strujni priključci, očišćen je tunel i dosut je parter pijesak. Prohodan je cijelom dužinom i unutarnje temperature 15 °C. U sklopu otvaranja, postavljena je video instalacija Tunel-RI, kao prva faza rada medijskog umjetnika Sandra Đukića iz Zagreba.

Vidi još
 Tunel Grič

Izvori

Građevine u Rijeci
Hrvatske turističke atrakcije
Podzemne građevine i strukture
Pješački tuneli
Tuneli u Hrvatskoj

Riječki tunel


بطولة آسيا تحت 17 سنة لكرة القدم 1996

المتأهلون

  (المستضيف)

مرحلة المجموعات
أقيمت جميع المباريات في تايلند

المجموعة أ

18 سبتمبر

20 سبتمبر

22 سبتمبر

24 سبتمبر

26 سبتمبر

المجموعة ب

17 سبتمبر

19 سبتمبر

21 سبتمبر

23 سبتمبر

25 سبتمبر

المرحلة النهائية

نصف النهائي
29 سبتمبر

تحديد المركز الثالث
1 أكتوبر

النهائي
1 أكتوبر

البطل

المنتخبات المتأهلة إلى كأس العالم للشباب تحت 17 سنة 1997

المرجع
 rsssf.com

أحداث أكتوبر 1996 الرياضية في آسيا
أحداث سبتمبر 1996 الرياضية في آسيا
بطولة آسيا تحت 16 سنة لكرة القدم
كرة القدم الآسيوية في 1996
كرة القدم التايلندية في 1996
كرة قدم الشباب في 1996
منافسات كرة قدم دولية تستضيفها تايلاند

بطولة آسيا تحت 17 سنة لكرة القدم 1996


Eclipsa de Soare din 16 iulie 1330 a fost totală și a fost prevăzută de astronomul, istoricul, diplomatul și teologul bizantin  Nichifor Gregoras, care a folosit pentru aceasta Tabelele facile ale lui Theon din Alexandria și Almageste de Ptolemeu.

Eclipsa de Soare din 16 iulie 1330 face parte din seria Saros 125.

Această eclipsă de Soare s-a produs în urmă cu .

Referințe

Eclipse de Soare
Fenomene astronomice din secolul al XIV-lea

Eclipsa de Soare din 16 iulie 1330


Na Svjetskom nogometnom prvenstvu u Južnoj Koreji i Japanu 2002. nastupilo je 32 reprezentacije. U svakoj od njih, nacionalni izbornici su mogli odabrati 23 reprezentativca za svoju selekciju (u odnosu na prethodni Mundijal) s time da su na svojem popisu morali imati po trojicu vratara. Ukupno je odabrano 736 igrača.

Skupina A

Danska

Francuska

Senegal

Urugvaj

Skupina B

Paragvaj

Slovenija

 Napadač Zlatko Zahovič izbačen je iz reprezentacije nakon prve utakmice skupine protiv Španjolske.

Južna Afrika

Španjolska

Skupina C

Brazil

Kina

Kostarika

Turska

Skupina D

Poljska

Portugal

Južna Koreja

SAD

Skupina E

Kamerun

Njemačka

Irska

 Izbornik Mick McCarthy uveo je na roster Royja Keanea uoči samog Mundijala, međutim izbacio ga je iz momčadi zbog sukoba tijekom priprema. McCarthy mu nije pronašao zamjenu, tako da je tehnički, Keane i dalje dio momčadi iako ondje fizički nije bio prisutan.

Saudijska Arabija

Skupina F

Argentina

 Izvorno, Arielu Ortegi je dodijeljen broj s brojem 23 dok je Roberto Bonano dobio broj 24. Razlog tome bila je odluka Argentinskog nogometnog saveza da se u čast Diega Maradone umirovi njegov broj 10. Međutim, ta odluka je promijenjena zbog FIFA-inog pravila da se mogu dodjeljivati samo brojevi u rasponu od 1 do 23.''</small>

Engleska

Nigerija

Švedska

Skupina G

Hrvatska

Ekvador

Italija

Meksiko

Skupina H

Belgija

Japan

Rusija

Tunis

Izvori

SP
Svjetska prvenstva u nogometu

Popis reprezentativaca na Svjetskom prvenstvu u nogometu – Južna Koreja i Japan 2002.


M-Bus (Meter-Bus) est un protocole EN 13757-2 pour la couche physique et EN 13757-3 pour la couche applicative du modèle OSI.

Notes et références

Liens externes

Protocole de communication
Protocole réseau
Génie énergétique

M-Bus


Unkapanı, İstanbul'da bir semt. Osmanlılar zamanında bazı satış yerlerinde Arapçada Kabban adını taşıyan büyük teraziler bulunduğundan, bu tip yerlere Kapan denirdi. O dönemde un ve tahılların muhafaza edildiği hanlar burada bulunuyordu. Bugünkü Unkapanı sahiline buğday ve arpa yüklü gemiler demirlediğinden, semt 19. yüzyılda bu ismi almıştır. Ayrıca kapanlara getirilen ürünlere göre yağkapanı ve balkapanı (Sirkeci'de Balkapanı Hanı) adını alan çeşitleri de vardır. Ayrıca Türkiye müzik piyasasının merkezi olan, plakçılar ve müzik yapımcılarının bulunduğu İMÇ Blokları için kullanıldığından, bu semt Unkapanı Plakçılar Çarşısı'dır.

Yeşilçam sinemasında Unkapanı "doğulu, saf, temiz ve yanık sesli türkücülerin yolunun düştüğü semt" olarak anılıyor.

İsmi
Unkapanı semti adını "un" ve Osmanlı Dönemi'nde kullanılan bir çeşit tartı aleti olan, toptan satış yapılan yer anlamına da gelen "kapan" kelimelerinden almıştır. Semte "Unkapanı" denilmesinin sebebi ise, İstanbul'a tahıl getiren gemilerin yüklerini Unkapanı'na boşaltmasıdır. İstanbul'a gelen zahire, yiyecek ve diğer ihtiyaç maddelerinin ölçümünün, ekspertizinin, fiyatlandırması ve dağıtım işlemlerinin yapıldığı kapanların en önemlilerinden biri olan un kapanının burada bulunması, giderek semtin de aynı adla anılmasına neden olmuştur. Hemen hemen her sokağında buğday ambarları, değirmenler ve fırınlar bulunan semtin en büyük değirmen yapısı, Unkapanı Değirmeni'dir.

Tarihi
Miladi 600, 1200, 1500, 1600 ve 1700 yıllarında dünyanın en kalabalık şehri olarak öne çıkan İstanbul, 1453 yılı sonrası Osmanlı başkenti olmasıyla beraber yaklaşık 250 yıl boyunca dünyanın en kalabalık şehri olma vasfını sürdürmüştür. Böyle kadim bir şehrin gıda sorununu ise, büyük bir organizasyonla çözerken, Akdeniz dünyasının tahıl ihtiyacını da karşılayan bir üst olma vasfını da korumuştur. İşte bütün bu iktisadi ve sosyal organizasyonun İstanbul içerisinde yönetim merkezi, devasa Haliç limanı arasında Unkapanı Semti'nde teşekkül ettirilmişti.

Bu tez çalışmamızın, birinci bölümünde, böyle bir teşekkülün oluşmasındaki coğrafi şartların oluşumunun ardından Unkapanı Semti'nin İstanbul Şehri içerisindeki sınırları ve tarihi gelişimi belirtilmiş olup, devamı bölümlerde sırasıyla semtin tarihi mirası olan, cami-mescid yapıları, tekke ve sinagog binaları ile çeşme, sebil, hamam ve hazireleri ile ayazması incelenmiştir. Ve günümüze ulaşmamış, yeni imar yolların açılması sırasında yıktırılan veya afetler sebebiyle günümüze ulaşmamış eserler de arşiv fotoğraflarıyla belgelenmeye çalışılmıştır.

Tez akışı içerisinde kamu yapıları olan, karakol binası, köprü, değirmen binası, askeri fırın gibi yapılar da bu incelemeler içerisinde ortaya konulmuştur. Bu tez çalışmasında amacı, Unkapanı Semti'nin monografyasının ortaya çıkarılmaya çalışılması olup, semtin dünü ve bugünü ile yaşadığı fiziki ve sosyal değişim de ortaya konulmaya çalışılmıştır.

Ulaşım

Otobüs Hatları
 145M Yeşilkent/Beykent - Taksim
 145T Beylikdüzü - Taksim
 146B Metrokent - Eminönü
 28 Topkapı/Edirnekapı - Beşiktaş
 28T Topkapı - Beşiktaş
 30D Ortaköy Dereboyu - Yenikapı
 31E Kuyumcukent - Eminönü
 32 Cevatpaşa - Eminönü
 32T Cevatpaşa - Taksim
 33 Giyimkent/Turgutreis - Eminönü
 33B Giyimkent/Birlik Mahallesi - Eminönü
 33D Esenler Bilim Parkı - Eminönü
 33ES Giyimkent - Eminönü
 33TE Esenler Turgutreis - Eminönü
 33Y Esenler Giyimkent/Yüzyıl Mahallesi - Eminönü
 336 Arnavutköy - Eminönü
 336E Sultançiftliği - Eminönü
 35 Kocamustafapaşa - Eminönü
 35C Kocamustafapaşa - Taksim
 36KE Karadeniz Mahallesi - Eminönü
 38E G.O. Paşa Devlet Hastanesi/Küçükköy - Eminönü
 46T Çağlayan - Topkapı
 50P Çırçır Metro - Eminönü
 70FY Feriköy - Yenikapı
 70KY Kurtuluş - Yenikapı
 71T Ataköy - Taksim
 72T Yeşilköy - Taksim
 72YT Yeşilköy - Taksim
 73 Yenibosna Metro - Taksim
 73F Florya - Taksim
 76D Bahçeşehir/Esenkent - Taksim
 77 Şişli - Yenikapı
 77A Şişli - Vezneciler
 78 Metrokent - Eminönü
 78H Fenertepe - Eminönü
 79E Kayabaşı Kiptaş - Eminönü
 79GE Güvercintepe/Fenertepe - Eminönü
 80 Kazlıçeşme - Eminönü
 80T Kazlıçeşme - Taksim
 82 Kuyumcukent - Eminönü
 85T Esenler Metro - Taksim
 87 Topkapı/Edirnekapı - Taksim
 89C Metrokent - Taksim
 89T K.S.S. Hastanesi/Atakent Mahallesi - Taksim
 90 Draman - Eminönü
 92 Yenimahalle Metro - Eminönü
 92C Haznedar - Eminönü
 92T Bağcılar Devlet Hastanesi - Taksim
 93 Zeytinburnu - Eminönü
 93T Zeytinburnu - Taksim
 97A Basınsitesi - Eminönü
 97BT Kocasinan İtfaiye - Taksim
 97GE 15 Temmuz Mah A.S.M. - Eminönü
 97T Basınsitesi – Taksim
 E-56 Ispartakule/Bizimevler - Taksim
 E-59 Boğazköy/Bahçeşehir - Taksim

Minibüs  Hatları
 Taksim - Aksaray
 Taksim - Bakırköy
 Taksim - Cevizlibağ
 Taksim - Florya
 Taksim - Kocamustafapaşa
 Taksim - Topkapı
 Taksim - Yeşilköy
 Taksim - Yenibosna

Metro Hatları
  Yenikapı - Hacıosman

Kaynakça

Fatih'in semtleri

Unkapanı


Log4j est une bibliothèque logicielle utilitaire open source programmée en langage Java. Elle fait partie de Apache Logging Services, un projet de l'Apache Software Foundation. Elle fournit des fonctions permettant de gérer des traces et des historiques d'applications.

Elle est utilisée dans de très nombreuses applications web et services web programmés en langage Java.

Fonctionnalités

Niveaux de trace
La table ci-dessous décrit les niveaux de traces et de messages émis par Log4j, en ordre décroissant de sévérité.

Niveaux de trace personnalisés
Log4j 2 permet à l'utilisateur de définir ses propres niveaux de logs personnalisés.

Failles de sécurité

La version 1.2 comportait une faille de sécurité identifiée en 2019 (vulnérabilité logicielle) qui permettait d'exécuter un code potentiellement malveillant.

Cette faille a été corrigée dans la version 2. Cependant une autre faille de sécurité intitulée "Log4Shell" a aussi été détectée dans cette version le  par le fournisseur de cloud chinois Alibaba. La correction 2.15 était incomplète, et un nouveau patch 2.16 a été publié le .

Le ministère de la Défense Canadien a émis un avertissement concernant cette faille et ses conséquences potentielles, de même que le directeur de la Cybersecurity and Infrastructure Security Agency américaine.

Le 10 décembre 2021, le Centre gouvernemental de veille, d'alerte et de réponse aux attaques informatiques français émet un bulletin d'alerte concernant une vulnérabilité dans les versions 2.16.0 et 2.12.2 (entre autres) de Apache Log4j. Cette vulnérabilité permet à un attaquant de provoquer une exécution de code arbitraire à distance s'il a la capacité de soumettre une donnée à une application qui utilise la bibliothèque log4j pour journaliser l'évènement. Cette attaque peut être réalisée sans être authentifié, par exemple en tirant parti d'une page d'authentification qui journalise les erreurs d'authentification.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Apache Logging

Liens externes

Bibliothèque logicielle Java
Logiciel libre sous licence Apache

Log4j


Pakkawat Vilailak (Thai: ; * 30. Oktober 1988) ist ein thailändischer Badmintonspieler.

Karriere
Pakkawat Vilailak gewann bei den thailändischen Badmintonmeisterschaften in den Jahren von 2007 bis 2010 zwei Silber- und drei Bronzemedaillen. Bei den Südostasienspielen wurde er Dritter mit dem thailändischen Team ebenso wie bei den Asienspielen 2010 und den Südostasienspielen 2011. 2010 siegte er bei den Kaohsiung International.

Weblinks

Badmintonspieler (Thailand)
Teilnehmer an den Asienspielen (Thailand)
Thailänder
Geboren 1988
Mann
Teilnehmer an den Südostasienspielen (Thailand)

Pakkawat Vilailak


Martinho Ndafa Kabi (født 17. september 1957) er en politiker fra Guinea-Bissau. Han var premierminister i landet 13. april 2007 til 5. august 2008. Han er et af de ledende medlemmer af Det afrikanske parti for Guinea-Bissau og Kap Verdes uafhængighed (PAIGC).

Referencer

Politikere fra Guinea-Bissau

Martinho Ndafa Kabi


Ferenc Máté nació en Transilvania, es autor de los clásicos náuticos From a Bare Hull, Shipshape y World's Best Sailboats; del best seller internacional The Hills of Tuscany (1999, de próxima publicación en Seix Barral); del ensayo divulgativo A Reasonable Life; de Un viñedo en la Toscana (Seix Barral, 2009), y de Ghost Sea, y Sea of Lost Dreams, una serie de novelas de aventuras. Ha residido en París, Vancouver, Roma y Nueva York. Actualmente reside en la Toscana, donde dirige una bodega.

Un viñedo en la Toscana fue nombrado "Libro destacado del 2007" por The New York Times.

Obras

Un viñedo en la Toscana

Sinopsis
Ferenc y Candace Máté viven una existencia idílica en la Toscana, pero el verdadero sueño de Ferenc es crear su propio vino. Para conseguirlo necesitarán perseverancia, buen gusto y sobre todo la capacidad de reírse de uno mismo. En Montalcino encuentran un antiguo monasterio rodeado de potenciales viñedos, pero ese será solo el primer paso de un largo y tortuoso camino hacia el éxito.

Ficha técnica
Colección: Biblioteca Abierta

Formato: 13,3 x 23 cm

Rústica con solapas

312 páginas

ISBN: 978-84-322-3193-3

Citas

La sabiduría de la Toscana

Sinopsis
Ferenc Máté cuenta en este libro lo que todos soñamos alguna vez: abandona su vida urbana y comienza de cero en un lugar idílico. Un viñedo en la Toscana narraba la llegada y los inicios de Ferenc Máté en el mundo del vino. Aquí cuenta sus experiencias durante los más de veinte años que ha vivido en la Toscana tanto en el mundo del vino como en la vida en general.

Ficha técnica
Colección: Biblioteca Abierta

Formato: 13,3 x 23 cm

Rústica con solapas

256 páginas

ISBN: 978-84-322-0929-1

Citas

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial en español de La sabiduría de la Toscana

Mate

Ferenc Máté


CMC puede referirse a:
 Concentración micelar crítica, concentración mínima de surfactante a partir de la cual se forman micelas espontáneamente en una disolución;
 Carboximetil celulosa, una sustancia química con diferentes aplicaciones industriales y médicas;
 Consejo del Mercado Común, órgano superior del Mercosur;
 Consorcio Metro Córdoba, consorcio de transportes de Córdoba (Argentina);
 CMC International, discográfica británica.
  Colegio Miguel de Cervantes (Punta Arenas) colegio ubicado en la ciudad de Punta Arenas, en la Región de Magallanes y de la Antártica Chilena, Chile.
 CMC, cadena de televisión en Ciudad Ojeda, Venezuela.
 Cutie Mark Crusaders, grupo de ponis que buscan conseguir sus cutie marks en la serie "My Little Pony: La Magia de la Amistad".
 Ciencias para el Mundo Contemporáneo, materia común del Bachillerato LOE en España
 César Modesto Carrió escritor

CMC


Hani, Diyarbakır ilinin bir ilçesidir. İlçenin eski ismi Henı'dır. Henı Zazacada Çeşme demektir. Hani Zazaların eski yerleşim yerlerindendir. İnanç bakımından İslamiyetin izleri belirgin bir şekilde görülür. Hani'nin en büyük ziyaretleri olan, Salıkaf, Cafer-i Tayyar Yatırı ve Seyyid Bedrettin ve Dımıştad yatırı'nın Sünni İslam'ın bölgeye gelmeden öncesi olduğu bilinmektedir.

Tarihçe
Kuruluş tarihi çok eski olan Hani ilçesi ile ilgili ilk bilgiler MÖ 8. yüzyılda başlar. Urartu devleti ve Asurlular arasında önemli çatışmalara sahne olduğu bilinmektedir. Daha sonra Nirbi'lerin yerleşim merkezi olan Hani'nin tarihçesi Diyarbakır merkezinin tarihçesiyle paraleldir. 1875'te Palu'ya bağlı bir bucak olan Hani, daha sonra Lice'ye bağlanmıştır. Hani'de belediye 1878'de kurulmuştur.

Genel durum
MÖ 1280 yılında Asur Hükümdarı I. Salmanassar ile yaptıkları savaşta yenilerek dağılan Nirbi'lerin yerleşim merkezi olan Hani, Cumhuriyet döneminde Lice'ye bağlı bir belde idi. Daha sonra gelişerek ilçe oldu.

Denizden 1200 metre yüksekte, dağlık bir bölge olan Hani, Artuklulardan kalma Hatuniye Medresesi, Ayn-Kebir Su Kaynağı, Yasin Minaresi ve Cafer-i Tayyar Yatırı ile tarihi bir zenginliğe sahiptir.

Silvan'dan sonra nüfus yoğunluğu en çok olan ilçedir. Kilometrekareye 63 kişi düşer. Ayrıca 100 km'ye ortalama 4 köy düşer. Köyler ilçenin kuzeyindeki küçük ova çevresinde toplanmıştır.

Dışarıya sattığı en önemli ürünler tahıl, pamuk, yaş ve kuru meyveler ile birlikte ayrıca ilçeden her yıl kereste satışı yapılmaktadır. Ayrıca ilçede çökelek ve tereyağı satılmaktadır.

Dicle Nehri Hani'ye 18 km uzaklıktadır. Ayrıca nehirde bolca alabalık yetiştirilmektedir.

Turistik yerleri

Hatuniye Medresesi
Sancar Şahin Validesi Zeynep Hanım tarafından 13. yüzyılda yapıldığı sanılmaktadır.

Hani Ulu Camii
Kesin olarak tarihi bilinmemekle beraber bir Selçuklu eseri olup, 15. yüzyılda yapıldığı sanılmaktadır. Kızıl kilise olarak da bilinir. Ulu Camii 1684, 1779, 1780 ve 1870 tarihlerinde tamir görmüştür. Yakın zamanda, camii avlusuna ŞURKAV tarafından kesme taşlardan yapılmış bir şadırvan inşa edilmiş ve bahçe düzenlemeleri yapılmıştır.

Aynkeris Şifalı Suyu
İlçe merkezinden 2 km mesafededir, sarılık hastalığına iyi geldiği sanılmaktadır. Yıllık ziyaretçi sayısı 10.000 kişi dolayındadır.
.

Koki Çayı Mesiresi
İlçe merkezinden 8 km mesafededir. Burada kaynayan suda bol miktarda alabalık bulunur. Saniyede 6 m³ su akmaktadır.Hani'nin şebeke suyu koki çayından gelmektedir .

Aynkebir Havuzu
Aynkebir su havuzu Ulucami ile Hatuniye medresesi arasında bulunan büyük bir havuzdur. Bu su Hani Dağının eteklerinde kaynar ve 9 kemerli bentlerden çıkarak bir havuz oluşturur. Havuza 7 gözden su akmaktadır. Akan su ile ilçenin tüm arazileri sulanmaktadır. MÖ 2000] yılında Huriler tarafından yapılmıştır. Hani ilçesinin bağlı olduğu Diyarbakır merkez ilçeye olan uzaklığı 64 km dir. Merkez, Çarşı, Derelli, Zirve ve veziri mahallesi olmak üzere ilçe merkezi 5 mahalleden ibarettir.

Şeyh Ahmed Efendi Türbesi
1823 yılında vefat eden, Halidi Tarikatı'nın kurucusu Mevlana Halid Ziyâeddin'in küçük oğlu Şehabeddin Ahmet'in mezarı bulunmaktadır. Türbe, yakın zamanda ŞURKAV tarafından restore edilmiştir

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Hani Belediyesi
 Hani Kaymakamlığı

Hani


Dariusz Podobas (* 7. August 1952) ist ein ehemaliger polnischer Sprinter, der sich auf den 400-Meter-Lauf spezialisiert hatte.

Bei den Leichtathletik-Halleneuropameisterschaften 1973 in Rotterdam gewann er Bronze.

Persönliche Bestzeiten

 400 m: 45,8 s, 9. Juni 1973, Warschau
 Halle: 47,40 s, 11. März 1973, Rotterdam

Weblinks

 Athletenporträt bei worldathletics.org

400-Meter-Läufer (Polen)
Pole
Geboren 1952
Mann

Dariusz Podobas


Listele de mai jos cuprind cântecele care au apărut în episoadele serialului Alias (2001-2006), creat de J. J. Abrams.

Sezonul 1

Sezonul 2

Sezonul 3

Sezonul 4

Sezonul 5

Alias (serial)
Alias

Coloana sonoră a serialului Alias


Silah veya teçhizat, canlıların diğer canlılara karşı savunma veya saldırı amacıyla kullandığı her türlü araç. Silahlar, bıçak ve kılıç gibi kesici araçlardan, top ve tüfek gibi patlayıcı araçlara kadar çok geniş bir yelpazede yer alırlar.

Ateşsiz yaralayıcı ve ölümcül silahlar

Yakın mücadele silahları
Gürz, bıçak, kılıç, pala, mızrak, kargı, kırbaç, kalkan, zırh, hançer, balta, kama, koçbaşı, ve bunlara benzer pek çok çeşitte silah geliştirildi. Bunların savaşta en yaygın olanı kılıçtı. Meç, şimşir, gaddare, yatağan gibi çeşitleri vardı. Günümüzde hala kullanılmakta olan kasatura, tüfeğin ucuna takılan dürtücü ve kesici ateşsiz bir silahtır. Koçbaşı, ucunda demir bir koçbaşı bulunan asılı bir kirişten ibarettir. Kale kapılarını yıkmak için kullanılır.

Ateşsiz menzilli silahlar
Yay, tatar yayı, cirit, bumerang, mancınık. Ateşli silahların bulunuşuna kadar yaygın olarak kullanılan diğer bir silah oktu. Mancınık, gülleleri ve büyük okları fırlatmaya yarayan bir aletten çok bir mekanizmaydı.

Ateşli silahlar

Çin gibi Uzakdoğu ülkelerinde bulunan barutun, Ortadoğu ve Avrupa'ya geçmesiyle ateşli silahlarda da önemli gelişmeler oldu. Eskiden beri Orta Asya'da Türkler ve Çinliler tarafından kullanılan barut sonradan roket, top ve tüfek gibi silahlarda kullanılmaya başlandı. Orta Çağ'da en çok Selçuklu ve Osmanlı döneminde bu tür silahlarda büyük gelişmeler kaydedildi. Kosova Meydan Muharebesi'nde ve özellikle II. Mehmed tarafından, İstanbul'un fethinde toptan büyük ölçüde faydalanıldı. I. Selim zamanındaysa kısa ve orta menzilli tüfekler orduda yaygın bir şekilde kullanılmaktaydı.

I. Selim tarafından verilmiştir.

Zamanla büyük değişikliğe uğrayan ateşli silahlar, tabanca, tüfek, bomba atar, top, obüs, havan gibi çeşitli adlar altında, değişik vasıflara sahip birçok çeşitlere ayrıldı. Bunların her birinin kullanım amacına göre özellikleri vardır. Ayrıca günümüzde bu silahların makineli, yarı otomatik tipleri gelişmiştir.

Güdümlü mermiler, deniz hedeflerine karşı kullanılan torpidolar, çeşitli tipteki bombalar, roketler ve mayınlar da ateşli silahlar grubuna dahil edilebilir. Kara, deniz ve hava birliklerince kullanılan bu silahların bazısı saldırı, bazısı savunma, bazısı da hem saldırı hem de savunma amacı taşır. Örneğin savaş uçaklarında saldırı için kullanılan makineli tüfek, top, roket, güdümlü mermi ve çeşitli bombalar bulunabildiği gibi uçaklara karşı savunmada kullanılan güdümlü uçaksavar sistemleri de vardır. Zırhlı bir savaş aracı olan tankta kullanılan makineli tüfek, top, roket, alev makinesi, sis ve gaz makineleri ayrıca tanklara karşı kullanılan tanksavar topları, roketleri, bombaları, füzeleri bu silahların çeşitli değişik amaçlardaki kullanımına örnektir.

Silah tipleri
 Kitle imha silahları
 Biyolojik silahlar
 Kimyasal silahlar
 Nükleer silahlar
 Roket ve füzeler
 Ağır silahlar
 Biyolojik silahlar
 Kimyasal silahlar
 Konvansiyonel silahlar
 Drone silahları
 Elektronik silahları
 Öldürücü olmayan silahlar
 Piyade
 Gayrinizami harp

Diğer silahlar
Her ne kadar bir silah olmamakla birlikte, üzerlerinde çeşitli silahlar taşıyan ve birer savaş aracı olan savaş uçağı, savaş gemisi, denizaltı, uçak gemisi, tank da komplike ve dolaylı bir silah olarak kabul etmek mümkündür. Barış zamanlarında politik, istihbarat ve propaganda faaliyetleriyle kültürel ve sosyal yapı üzerinde tahribat yapmak için kullanılan usuller ve yapılan işler de bir silahtır. Savunmada bir vasıta olarak kullanılan radar, sonar, lidar gibi sistemler, lazer ve yapay uydu da birer silah grubu teşkil ederler.

Ayrıca bakınız
Savaş alanı
Pusat

Komuta ve kontrol
Askerî strateji
Askerî terimler
Silahlanma

Silah


Messerschmitt Me 262 Schwalbe (Almanca:Kırlangıç)  II. Dünya Savaşının sonlarına doğru üretilmiş ve savaşta aktif görev almış çift jet motorlu alman savaş uçağıdır. Üretime geçilmiş ve aktif olarak hava savaşlarında kullanılmış ilk jet olarak bilinir.

Tasarım ve geliştirilme aşamaları
Savaşın son zamanlarında Almanlar'ın umut bağladığı üstün silahlardan biri olarak bilinse de ilk tasarım yaklaşımları 1939 yılında başlamıştır. Havacılık ve savaş bakanlığında taktik yaklaşım ve doktrin üreten subayların savaşı kazanmak için dönemin geleneksel piston motorlu, pervane itişli uçakları yeterli görmesi üzerine, bu projeye savaşın ilk yıllarında kaynak aktarımı yapılmamıştır.

Willy Messerschmitt'in uçaklarda yüksek hızlarda oluşan mukavemet ve direnç sorunları için uçak gövdesine açılı şekilde monte edilmiş kanatlar üzerinde çalışmaları 1935 yılına dayanır. Me 262'de de ilk başta 18,5 derece açılı kanatlar kullanılmıştır.

İlk prototipleri kuyruktan iniş takımlı olarak üretilmiştir fakat, jet motor itkisinin yer yüzeyine eğik açılarda etkimesi ve Hücum açısını gerektiği zaman yükseltmek için kanatlarının önlerinde bulunan stabilizer'lerin taksi esnasında etkisiz kalması üzerine iniş takımları burun ve kanat altlarına yerleştirilmiştir. Motorlar ve gövdenin yere paralel bir duruma getirilmesiyle, son şeklini almamış prototipler üzerinde görülen bu sorunlar etkili biçimde çözülmüştür.

İlk test uçuşları uçağın iskeletini test etme maksatlı olarak 1941 nisanında başlamıştır. Bu esnada kullanılmakta olan BMW 003 jet motorlarının yetersiz kalabileceği düşüncesiyle uçağın burnuna bir pervane ve güç kaynağı olarak Junkers Jumo 210 motoru eklenmiştir. Sadece jet motorlarının kullanıldığı ilk uçuşu temmuz 1942'de yapılmıştır. Adolf Hitler'in emri ile bombardıman görevlerinde kullanılması istenen bu yeni jet için modifikasyonlar 1942 yılının sonlarında tamamlanmıştır. Güvenilmeyen 003 motorları Junkers Jumo 004'lar ile değiştirilmiştir. Fakat jet motor üretiminin zorluğundan dolayı seri üretim 1944 yılına kadar başlayamamıştır. Motorların zamanında üretilememesinin en büyük nedeni ısıya dayanıklı metallerin ve hammaddenin Almanya'daki bulunma zorluğudur. Bu motorlar tamamlandığında ise beklenen ömrü 50 saat, servis ömrü ise yaklaşık 12 saat olmaktaydı. Geleneksel bir motor olan DB601 ile karşılaştırıldığında bu sürenin onda biri kadar olduğu görülür.
Isıya dayanıklı metal tabirinde söz konusu olan krom sadece Türkiye'de bulunuyordu ve bu hammaddenin tamamı o sırada İngilizler tarafından Türklerden satın alınmıştı.

İkinci Dünya Savaşı yıllarında henüz geliştirilmemiş olan artyakıcıların eksikliği dolayısıyla da Me 262'nin ivmelenmesi, piston motorlu uçaklara göre yavaş kalmıştır.

Servis tarihi
İlk Me 262 birliği test ve eğitim maksatlı olarak 1944 nisanında kurulmuştur. Ünlü Alman pilot Walter Nowotny Temmuz'da birliğin komutanı olarak atanmıştır. Birliğin ismi de Kommando Nowotny olarak değiştirilmiştir. Bu birlik tarihin ilk jet uçak filosu olarak kabul edilir. Eğitim amaçlı olarak ilk operasyonlar 1944 ağustosunda RAF ve USAAF birliklerine karşı yapılmış, 19 düşürülen müttefik uçağına karşın 6 tane Me 262 kaybedilmiştir. Walter Nowotny'nin 1944 kasımında uçağının düşmesi sonucu ölmesi üzerine, eğitim ve uçağın gücünü değerlendirme doğrultularında değişime gidilmiştir.

1945 ocak ayında sadece jetlerden oluşan JG7 birliği kurulmuş, bu birliğin aktif hale gelme sürecinde de bombardıman görevlerinde kullanılmak üzere KG54 birliği savaşa dahil edilmiştir.

Şubat ayında ise bir başka ünlü Alman pilot Adolf Galland'ın komutan olarak atandığı JV44 kurulmuştur. Bu filoya birçok ünlü ve yetenekli pilot dahil edilmeye çalışılmıştır.

Mart ayı süresince ise, Me 262'ler tarafından müttefik bombardıman birliklerine büyük ölçekli saldırılar başlamıştır. 18 Mart, 1945'te JG7'nin 37 uçağı, 1221 bombardıman 632 eskorttan oluşan müttefik armadasına saldırıda bulunmuş 4 kayba karşılık 12 bombardıman, 1 eskort uçağı düşürülmüştür. Bu, Almanların yakaladığı en yüksek oran olsa da savaşın gidişatı üzerine bir etkide bulunulamamıştır.

Az sayıdaki çift kişilik "Me 262 b" modelleri ise radar takılarak gece avcısı olarak kullanılmış, Berlin üzerindeki İngiliz bombardıman birliklerine kayıplar verilmiştir.

Eksikliklerine rağmen Me 262 piston motorlu savaş uçağı devrinin kapanışının sinyalini vermiştir. 800 km/s saat hıza ulaşan bu uçaklar Avrupa savaşında kullanılmış en hızlı müttefik uçağından 150 km/s daha fazla bir sürate sahipti.

Teknik özellikler (Messerschmitt Me 262 A-1a)

Kaynakça

II. Dünya Savaşı Alman avcı uçakları
Jet uçakları
Messerschmitt uçakları
Nazi Almanyası döneminde Alman icatları
Çift motorlu jetler

Messerschmitt Me 262


Le Rape, Abuse & Incest National Network (RAINN) est une organisation américaine à but non lucratif de lutte contre les agressions sexuelles, la plus importante des États-Unis. RAINN exploite la ligne d'assistance téléphonique nationale contre les agressions sexuelles, ainsi que la ligne d'assistance sécurisée du Département de la Défense des États-Unis (DoD), et met en œuvre des programmes pour prévenir les agressions sexuelles, aider les survivants et veiller à ce que les auteurs soient traduits en justice par le biais des services aux victimes, de l'éducation publique et des politiques publiques, et des services de consultation.

RAINN a été fondée en 1994 par Scott Berkowitz. Tori Amos a été le premier porte-parole de l'organisation. Christina Ricci est la porte-parole nationale actuelle et membre de son Conseil national de direction.

Ligne d'assistance nationale pour les agressions sexuelles
La ligne d'assistance nationale contre les agressions sexuelles est un service téléphonique gratuit 24 heures sur 24 qui achemine les appelants vers le fournisseur local de services d'agression sexuelle le plus proche. Plus de 1 000 partenariats locaux sont associés à RAINN pour fournir aux victimes d'agressions sexuelles des services gratuits et confidentiels. À l'été 2006, RAINN a reçu son millionième visiteur et il a aidé plus de 2,5 millions de visiteurs depuis 1994. Depuis 2008, RAINN fournit une assistance d'urgence en ligne anonyme via sa ligne d'assistance en ligne nationale sur les agressions sexuelles via la messagerie instantanée.

Le lutteur et écrivain professionnel Mick Foley est membre du conseil national de direction de RAINN et a travaillé comme bénévole sur sa hotline en ligne. Il s'est impliqué dans l'association grâce à son amitié avec Tori Amos, son musicien préféré. Au cours d'une période de 15 mois se terminant en avril 2011, Foley a passé plus de 550 heures à parler aux victimes en ligne. Le même mois, il a proposé de tondre la pelouse de toute personne ayant fait un don jusqu'à un certain montant à l'organisation, en disant : .

RAINN Day
Chaque année, RAINN parraine RAINN Day, une campagne visant à sensibiliser et à éduquer les étudiants sur la violence sexuelle, l'intervention des témoins et les aides psychologiques sur les campus universitaires. Auparavant, il se tenait en septembre mais à partir de 2018, il se tient en avril pour coïncider avec le Mois de la sensibilisation et de la prévention des agressions sexuelles (SAAPM).

Prises de positions publiques
RAINN a publié des communiqués de presse sur les cas de plusieurs survivants, faisant l'objet d'un examen minutieux par les médias, dont le Dr Blasey Ford .

RAINN a pris position sur les accusations visant Joe Biden sous la présidence de Barack Obama : .

Controverse
En 2014, RAINN a suscité la controverse pour sa critique de l'expression culture du viol dans ses recommandations à un groupe de travail de la Maison Blanche pour lutter contre les agressions sexuelles sur les campus universitaires.

Voir aussi

Références

Liens externes

Organisme fondé en 1994
Organisation américaine 501(c)(3)

Rape, Abuse & Incest National Network