Gaia, Gaea ya da Ge, Yunan mitolojisinde yeryüzünün kozmik bir varlık olarak kişileştirilmiş halidir.

Tanrıdoğum mitlerinin ilk tanrıçası, tüm yaşamın ata-anasıdır, engin göğüslü, doğurgan Toprak Ana'dır. Gök Baba Uranos'un hem anası, hem de eşidir. Onunla olan birlikteliğinden, başta Titan'lar olmak üzere, mitoloji sahnesine çıkmaya başlayan kahramanlar doğar.

Gaia'nın Roma mitolojisindeki dengi Terra'dır. Latincede yer, toprak anlamına gelir. Anlamdaş bir sözcük olan Tellus da Tanrıça'nın diğer adıdır. Her iki isim çoğunlukla 'Mater' (ana) sözcüğü eklenerek kullanılır.

Mitoloji

Khaos ve Birinci Tanrı Kuşağı
Antik Yunan yazar Hesiodos, mitolojik yaratılış öykülerinin yer aldığı  'Theogonia' (Tanrıların Doğuşu) kitabında tanrıdoğum mitlerini anlatmaya "Her şeyden önce Khaos vardı" diyerek başlar. Karanlık ve biçimsiz bir boşluk olarak betimlediği Khaos'un altında Gaia (Toprak/Yeryüzü) ortaya çıkar. Khaos'un uçsuz bucaksız karanlığından bu karanlığı bölüşen yeni karanlıklar doğar: Erebos (yeraltı karanlığı) ile Nyks (gece karanlığı). Yeni doğumların tohumlarını atacak birleşmeler için gerekli olan Sevgi'nin (Eros) ortaya çıkması da bu aşamada olur. Eros'un ilk sevgi kıvılcımlarını parlattığı iki karanlığın, Erebos ile Nyks'in sevişmesinden ışıklı varlıklar doğar: Aither (göksel/tanrısal ışık) ile Hemera (dünyevi ışık-gündüz.) Engin göğüslü, doğurgan Yeryüzü kendine eşit, dört bir yanını saran yıldızlı Gök'ü yaratır. Sonra yüksek dağları (Ourea), ondan sonra da azgın dalgalı Pontos'u (Deniz) doğurur tek başına.  Eros'tan gelen sevgi dalgalarıyla Uranos ile Gaia sık sık birlikte olurlar, geniş bir aile kurarlar. Böylece evrenin egemenliğinde ilk tanrı kuşağını oluştururlar.

Titan'lar ve Uranos'un erkeklikten yoksun bırakılması

Birbirini izleyen doğumlar sonucu Gaia ile Uranos'un altı erkek (Okeanos, Koios, Krios, Hyperion, İapetos, Kronos) ve altı kız (Rheia, Theia, Themis, Phiebe, Tethys, Mnemosyne) çocukları oldu. Bunlar Titan soyunu oluşturdu. Erkeklerin grubu Titanes, kızlarınki Titanides diye anıldı. En son doğan çocuk erkekti, adı Kronos'tu.

Toprak Ana - Gök Baba çiftinin sonraki çocukları dev gövdeli varlıklardı, ama Titan kardeşlerden çok farklıydılar. Hepsi erkek olan ikinci ve üçüncü sıradoğumlu çocuklar korkunç görünümlü yabanıl varlıklardı: Kyklopes (Yuvarlak Gözlüler - tekili Kyklops) ve Hekatonkheires (Yüz Kollular). Kyklops'ların alınlarında yuvarlak ve tek bir göz vardı. İsimleri (Brontes, Steropes ve Arges) simgesel olup sırayla gök gürlemesi, şimşek ve yıldırım ile ilgilidir. Çünkü bu üç doğa gücünü üretme yeteneğine sahiptirler.  Hekatonkheires ise her biri yüz kollu, elli başlı devlerdi.

Uranos korkunç oğullarından hoşlanmamış ve doğar doğmaz, daha gün ışığını göremeden onları Toprak'ın altına, yani Ana'larının karnına geri göndermişti. Fakat bunun neden olduğu şişkinliğin acısından inleyen Gaia öç hesapları yapıyor, Titan oğullarını kötülükle suçladığı babalarına karşı kışkırtıyordu. Baba'yı cezalandırma çağrısına karşılık veren tek oğul Kronos oldu. Annesinin tarafını tutarak pusuya yattı. Toprak Ana gövdesinin derinliklerindeki alevli madenlerden ürettiği, akçelikten yapılma bir tırpan verdi oğluna. Uranos'un, Nyks'in örtüsü altında Gaia'nın üzerine kapandığı gecelerden birinde Kronos savurdu elindeki tırpanı, erkeklikten yoksun bıraktı babasını. Fışkıran kanlar Ana'sının bağrına saçıldı, erbezleri denize düşüp köpüklere dönüştü. Kanların döllediği Toprak Ana'nın Erinyes'i (Öç-Ceza Tanrıçaları), Gigantes'i (Devler) ve Meliae'yi (Dişbudak Ağacı Nympha'larını)  doğurması aylar alacaktı, ama denizdeki köpüklerden bir kız doğuverdi. Aphrodite dediler ona. (Yun. Aphros: Köpük.)

Gaia'nın oğlu Pontos'la birleşmesinden Deniz'in diğer tanrısal varlıkları doğdu: Nereus, Thaumas, Phorkys, Keto ve Eurybia.  Nereus, mitolojide denizlerin yaşlı adamı olarak, kızları da Nereides grup ismiyle tanınır.

Gaia korkunç görünümlü iki çocuk daha doğurmuştu. Babaları Tartaros'tu (Yeraltı). Bu çocukların adları Typhon  ve Ekhidna  idi.

Gaia'nın yer aldığı mitler

Zeus'un yetişmesine yardım etmesi

Babası Uranos'u safdışı ederek üstünlüğünü kabul ettiren Kronos ablalarından Rheia ile evlendi. Altı çocukları oldu. Fakat çocuklar doğar doğmaz Kronos yutuyordu onları. Çünkü vaktiyle Gaia'dan bir kehanet dinlemişti. Ne denli güçlü olsa da doğacak oğullarından birine yenik düşmek ve tahtını ona kaptırmak vardı yazgısında. Rheia altıncı çocuğunu kurtarmak için Gaia'dan yardım diledi.

Gaia  hamile gelinini Kronos'tan uzaklara kaçırmakla işe başladı. Rheia Girit'te Diktos Mağarası'nda gizlice doğum yaparken Gaia yeni doğan çocuğunu da yutmayı bekleyen Kronos'a kundak bezine sarılı bir taş yutturdu. Amalthea adındaki bir Nympha'nın balla ve keçi sütüyle beslediği bebeğin adı Zeus'tu. Bazılarına göre Amalthea Zeus'u sütüyle besleyen keçinin adıydı. Ormandaki Nympha'lar ona yardımcı olmuş, arılar da bal vermişlerdi. Bebek Zeus ağlarken gaddar baba Kronos onun sesini duymasın diye orman ve dağ nympha'ları kaval eşliğinde şarkı söylediler. Girit'te geçirdiği çocukluk günlerinin ardından Zeus evrensel egemenlikte üstünlük sağlamak peşinde babası Kronos ve diğer Titan'lara karşı cephe aldı.

Titan'lara karşı savaşta Zeus'a öğüt vermesi
Evrensel egemenliğini kurmak için Zeus'un babası ve Titan amcalarıyla savaşması kaçınılmazdı, ama gereksinimi olan desteği sağlamak için kardeşlerini yanında görmek istedi. Teyzesi Themis'in yardımıyla babasına kusturucu bir içecek içirerek ağabeylerini (Hades, Poseidon) ve ablalarını (Hestia, Hera, Demeter) baba hapsinden kurtardı. Hapisten kurtardığı başkaları da vardı: Dedesi Uranos'un vaktiyle Gaia'nın karnına tıktığı Kyklops amcaları. Onlar da Zeus'un bu iyiliği unutmadılar; isimleriyle simgeleşen gök gürültüsünü, şimşekleri ve yıldırımları hediye ettiler ona. Zeus sisli Olympos'un zirvesini mesken tutarak kardeşleriyle birlikte  'Olymposlular' diye anılan görkemli tanrılar kuşağının öncül safını oluşturdu.

Mitolojide Yunanca 'Titanomakhia' diye anılan Titanlarla Olymposluların savaşı on yıl sürdü. Karşı karşıya konuşlandıkları Olympos ve Othrys dağlarından koparılan kayaların havalarda uçuştuğu, depremlerin oluştuğu, Zeus'un Kyklops amcalarının armağanları olan şimşek ve yıldırımlarının ormanları tutuşturduğu, nehir ve gölleri kaynattığı bu iktidar savaşı kazananı yitireni belli olmadan sürerken Zeus ninesi Gaia'nın öğüdüne uyarak vaktiyle dedesi Uranos'un yeraltında hapsettiği diğer üç amcasını, yani Yüz Kollular'ı da serbest bıraktı ve bu iyiliğinin karşılığı olarak savaşta destek istedi onlardan. Dileği kabul edilince Zeus'un ikram ettiği ambrosia ile nektarla (tanrısal yiyecek ve içecekler) daha da güçlenen bu azman yaratıkların güçlü kollarıyla her bir kerede birlikte fırlattıkları üç yüz kaya savaşı korkunç boyutlara vardırdı. On yıl sonunda Titan'lar yenildi. Zeus onları Tartaros'a, yeraltı diyarının karanlık uçurumlu derinliklerine gönderdi ve Yüz Kollular'ı Titan'ların başına bekçi koydu.

Typhon'u doğurması
Hesiodos "Zeus Titan'ları kovunca gökten, Toprak Ana (Gaia) Tartaros'la sevişerek son oğlu Typhon'u doğurdu" der. Tartaros'un çirkinliğinden olsa gerek, bu birleşmenin Aphrodite'nin yardımıyla gerçekleştiğini eklemek gereğini duyar. Titan amcalarına layık gördüğü cezadan ötürü Gaia'nın torunu Zeus'a öfkelendiği ve onu cezalandırmak için bir canavar yarattığı anlaşılır.  Typhon omuzlarından yüz yılan başı yükselen ejder kafalı dev bir canavardı (Typhoneus diye de anılır). Onu görünce Olymposlular zavallı ölümlüler gibi kaçacak delik aradılar. Kendilerini birer hayvan kılığına sokarak sağa sola kaçıştılar. Balık olup göllere nehirlere daldılar. Çatışmada yer yerinden oynadı; Typhon'un soluklarıyla çıkan kasırgalar doğayı altüst etti, depremler ve tsunamiler oldu. Typhon Zeus'un şimşek kamçılarına uzun süre direndi. Bir ara Zeus'un kol ve ayak sinirlerini (veya kaslarını) sıyırıp onu etkisiz hale getirmeyi bile başardı. Fakat kurnaz hırsızlıkların ustası Hermes sinirlerin/kasların saklı olduğu yeri bularak  Zeus'u tekrar ayağa kaldırdı. Olymposlular birbirlerine yardım ederek ve ölümsüzlüklerinin gücünden destek alarak ayakta kalmayı başardılar. Sonunda Typhon da Tartaros'u boyladı. Bazılarına göre Zeus onu Etna Dağı'nın altına gömdü. Yanardağ'ın zaman zaman sarsılarak alev kusması Typhon'un öfkesinin sürdüğüne yorulur. "Tayfun" sözcüğü ondan geliyor.

Devlere (Gigantes) karşı savaştaki rolü
Hesiodos, Kronos'un babası Uranos'u erkeklikten yoksun bıraktığı anda Toprak'a düşen kanlardan devlerin (Gigantes) doğduğunu söyledikten sonra onlardan, dolayısıyla onların karıştığı herhangi bir savaştan söz etmez. Apollodoros ise Bibliotheka (Kitaplık) isimli yapıtında Zeus'un Titanları Tartaros'a göndermesinden dolayı öfkelenen Devlerin Olympos'a saldırdığını söyler. Yazarın canlı bir anlatımla devlerin ve onlarla teke tek çarpışan Olymposlular'ın isimlerini de verdiği bu savaşta ilginç bir ayrıntı olarak Hera'nın bu savaşı ancak bir ölümlünün yardımı ile kazanabilecekleri kehaneti üzerine Athena'nın çağrısıyla Herakles'in (Herkül) savaşa katılması savaşın gidişini Olymposlulardan yana değiştirir. Gaia bu gidişi Gigantes lehine değiştirmeye çalışır. Onları korumak için bildiği bir otun peşine düşer. Fakat Zeus onun bu çabasını boşa çıkarır. Eos, Helios ve Selene'nin (Şafak, Güneş ve Ay) parlamasını yasaklar ve Gaia'nın aradığı otu kendi bulup koparır. Savaşın sonunda Gigantes de Zeus ve çevresiyle baş edemez. Gigantomakhia tanımıyla  bilinen bu savaşta onların sonu Titan'lar dan daha kötü olur, çünkü hiçbiri sağ kalmaz;  kimileri Zeus'un yıldırımlarıyla, kimileri Herakles'in oklarıyla, kimileri de diğer Olymposlularca söylence evreninden silinir.

Erichthonios'u doğurması

Athena birkaç silah yaptırmak için demirci tanrı Hephaistos'un işliğine gelmişti. Oysa Hephaistos kösnücül duygularla Athena'ya yaklaşıp ona sarılmaya yeltendi, ama Tanrıça erdemli bir bakire olarak direndi. Kısa süren itişme kakışma sırasında Hephaistos'un ersuyu Athena'nın baldırına bulaştı. Tanrıça tiksinti içinde, orada bulduğu bir yün topağıyla bulaş yerini sildikten sonra o topağı yere atıp oradan uzaklaştı. Düşen ersuyunun dölleyip hamile bıraktığı  Yer / Toprak / Gaia Erichtonios'u doğurdu ve bebeği Athena'ya verdi, o da bebeği bir sandığa koyup zamanın Atina kralı olan Kekrops'un kızlarına emanet etti.

Gaia Phaethon'a karşı
Güneş Tanrı Helios, her akşam indiği Okeanos'un sularında yeğeni Klymene'ye kaptırmıştı gönlünü. Klymene Okeanos'un kızlarından biriydi. 'Okeanides' denirdi onlara. Helios'dan bir oğlu olduğunda Klymene babasının anısına 'ışıldayan' anlamına gelen Phaethon koydu adını. Phaethon doğduğunda Klymene Habeş kralı Merops ile evliydi.

Üvey babasına benzemediği için küçük yaştan beri gerçek kimliğinin peşine düşen Phaeton yetişkinliğe eriştiğinde annesinden gerçeği öğrendi, fakat bir türlü inanamadı. Sonunda annesi "Bana inanmıyorsan git kendin öğren" dedi ona. Sevgili arkadaşı Kyknus'un da kışkırtmasıyla Phaethon doğu ufkuna doğru uzun bir yolculuğa çıktı. Bir şafak vakti Helios'un göz kamaştıran konağına vardığında o günkü yolculuğuna hazırlanan Helios  Phaethon'u sevinçle kucaklayarak annesinin doğru söylediğini, bir dileği varsa hemen yerine getireceğini söyledi. Phaethon bir gün için Güneş'in dört atlı arabasını sürmek istediğini söyleyince Helios bu işi çok zor olduğunu söyleyerek oğlunu vazgeçirmek istediyse de sonunda kabul etmek zorunda kaldı.  Fakat Phaethon Phaethon dizginleri sıkılaştırmak ve gevşetmek arasında bocalamaya başladı. Sürücüden gelen gücün zayıfladığı fark eden atlar daha da azgınlaşarak yoldan saptılar; yalnız sağa sola değil, yukarı aşağı da koşuyorlardı. Yere  yaklaştıklarında, yerkürenin tepesindeki buzlar eriyor, ortasındaki denizler çekiliyor, nehirler buharlaşıyor, ürünler ve hayvanlar telef oluyordu. Afrika'nın üzerinden geçerken yeşillikleri çöllere dönüştürdüler. Etiyopya halkı siyah renge büründü. Nil nehri bile başını kumlara gömdü. Phaethon üstesinden gelemeyeceği bir işe kalkışmış ve başarısız olmuştu. Topraklarının ve üzerinde yaşayan canlıların acıklı durumunu gören Toprak Ana torunu Zeus'un yardımını istedi. "Neden yıldırımlarını kullanmıyorsun?" diye sordu ona. Zeus da tahtının yanındaki yıldırım oklarından birini alarak Phaethon'a fırlattı. Delikanlı saçları alevler içinde, gökyüzünde kayan yıldızlar gibi uçarak Eridanus (Po) nehrine düştü. O günü güneşsiz geçirdi dünya. Phaethon için nehir kıyısında yas tutan kızkardeşleri Heliades ve arkadaşı Kyknus öyle acı acı ağladılar ki Olymposlular dayanamayıp kızkardeşleri kavak ağaçlarına dönüştürdüler, Kyknus'u da bir kuğuya. Kızkardeşlerin gözyaşları kavakların kabuklarında amber damlalarına dönüştü. O günden beri kavaklar su kenarında salınır dururlar, yakınlarında da kederli bir kuğu süzülür.)

Tufan ve Büyük Ana'nın kemikleri
İnsan soyunun gidişatından hoşnut kalmayan Zeus diğer Olymposluların onaylamamasına karşın yeryüzünü sular altında bırakmıştı. Yağmurlar dindiğinde yalçın Parnassos Dağı'nın zirvesine ulaşan sadece iki insan vardı. Deukalion, babası Prometheus'un öngörüsü üzerine bir sandal yapmış ve eşi Pyrrha (Pandora ile Epimetheus'un kızı) ile birlikte tufan günlerini atlatmıştı. Zeus onların Altın Çağ'dakiler gibi tanrılara saygılı, iyi ve güzel insanlar olduğunu bildiğinden sağ salim karaya çıkmaları için dindirmişti yağmurları.

Deukalion "Yeryüzünde biz ikimiz kaldık, ötekileri sular aldı" der kuzeni olan eşine, "keşke babamın yaptığı gibi çamura biçim verebilsem de insanlar çıksa ortaya. Oysa insan soyundan sadece biz kaldık geriye; tanrılar böyle uygun görmüş." Yalnızlık ve çaresizlik  içinde çevrelerine bakarlar. Alınlığı yosun tutmuş bir tapınak görürler. Kadim tanrıça Themis'e adanmış bir tapınaktır bu. Merdivenleri öptükten sonra girer ve sular altında kalan yeryüzüne yardım etmesini dileyerek insan soyunun tekrar nasıl can bulacağını sorarlar ona. Tanrıça'nın yanıtı bilmece gibidir: "Şimdi gidin, başınızı örtün, elbiselerinizi gevşetin ve yürürken Büyük Ana'nın kemiklerini arkanıza fırlatın." Bu kehanetin ne anlama geldiğini tartışırlar. Sonunda Deukalion düşüncesini açıklar: "Tanrıça'nın Büyük Ana dediği Toprak Ana'dır, onun kemikleri de taşlardır." Kuşku ve duraksama içinde söyleneni yapmaya karar verirler. Yürürken önlerinde buldukları taşları omuzlarının üzerinden arkalarına atarlar. Attıkları taşlar yere değer değmez, katılıklarını yitirmeye, yumuşamaya, biçim kazanmaya, henüz bitmemiş yontulara dönüşmeye başlar. Deukalion'un attığı taşlar erkeksi, Pyrrha'nın attıkları da kadınsı biçim kazanırlar. Her canlı için gerekli olan güneş ve nem onları giderek asıl insan biçimlerine büründürmektedir. Çoğalırlar, yayılırlar.

Kültürel etki

Çağdaş çevreci kuram: Gaia hipotezi
İngiliz bilim insanı James Lovelock 1960'lardan itibaren geliştirmeye başladığı, yerkürenin organik (canlı) ve inorganik (cansız) bileşenlerinin birbirleriyle etkileşim içinde, bir ve aynı bütünün ayrılmaz parçaları, özsağaltım yeteneğine sahip canlı organizmalar gibi hareket ettiklerini öne süren varsayımını  'Gaia: Yeryüzündeki Yaşama Yeni bir Bakış' başlıklı kitabında (1979) bilim çevrelerinin dikkatine sundu. Nobel ödüllü yazar William Golding bu varsayımın isim babası oldu. Ona  Gaia hipotezi adını verdi.

Notlar

Ayrıca bakınız
 Çingene Kızı

Kaynakça ve notlar

Yaratıcı tanrıçalar
Yeryüzü tanrıçaları
Doğa tanrıçaları
Ana tanrıçalar
Bereket tanrıçaları
Tanrı'nın isimleri

Gaia


Jalžićev slijepac (latinski: Anophthalmus jalzici) hrvatska je endemična vrsta koja pripada rodu Anophthalmus.

Izvori

Vanjske poveznice

 Anophthalmus jalzici Daffner, 1996, BioLib
 Anophthalmus jalzici Daffner, 1996, Fauna Europaea
 Anophthalmus jalzici Daffner, 1996, Encyclopedia of Life

Trčci
Endemska fauna Hrvatske

Jalžićev slijepac


An Cyperus lacunosus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni August Heinrich Rudolf Grisebach. An Cyperus lacunosus in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus lacunosus


Phosphodiesterase type 5 inhibitorer (PDE5-hæmmere) er et lægemiddel, som anvendes til at hæmme stoffet PDE5, så dette ikke nedbryder de blodkarudvidende substanser cGMP (cyklisk guanosin monofosfat). PDE5-hæmmere anvendes således til at behandle erektil dysfunktion, da det virker afslappende på blodkarerne i de glatte muskelceller, der forsyner corpus cavernosum i penis med blod.

Anvendelse
PDE5-hæmmere var de første effektive orale lægemidler mod impotens. Medicinalproducenten Pfizer var først med Sildenafil (Viagra), som blev godkendt til behandling i 1998 i USA. Senere fulgte producenten Elli Lilly med Tadalafil (Cialis) i 2003, Bayer med Vardenafil (Levitra) i 2005, og  Menarini lancerede Avanafil (Spedra) i 2014.

Sildenafil og Tadalafil kan også behandle pulmonal hypertension.

Referencer

Lægemidler

Phosphodiesterase5 inhibitorer


Cette page concerne les évènements survenus en 2007 en Ukraine  :

Évènement
 - : Assassinat de  :  Affaire des maniaques de Dniepropetrovsk
  : Catastrophe écologique (accident ferroviaire).
  : Élections législatives
  :
 Démission du gouvernement Ianoukovytch II
 Formation du gouvernement Tymochenko II

Sport
 Championnat d'Ukraine de football 2006-2007
 Championnat d'Ukraine de football 2007-2008
 Coupe d'Ukraine de football 2006-2007
 Coupe d'Ukraine de football 2007-2008
 Supercoupe d'Ukraine de football 2007
 Organisation des championnats du monde de course d'orientation.
 Organisation de la Coupe d'Europe hivernale des lancers

Culture
 Participation de l'.

Sortie de film
 Au bord de l'eau
 Deux en un
 Orangelove

Notes et références

2007 en Ukraine
Chronologie de l'Ukraine au XXIe siècle

2007 en Ukraine


Amanda è libera este un album al cântărețului Al Bano publicat în Italia, Germania și România cu ocazia Festivalului Sanremo 2011 unde obține locul 3 în clasament cu melodia cu același titlu.

Track list

 Amanda è libera – 3:58  (Albano Carrisi, Alterisio Paoletti, Fabrizio Berlincioni)  Col pensiero – 4:05  (Fabrizio Berlincioni, Yari Carrisi)
 Che stupido finale – 4:14  (Albano Carrisi, Fabrizio Berlincioni)  M'innamorai di te – 4:20  (Albano Carrisi)
 Abbaio alla luna – 3:40  (Ivan Cattaneo)  Io mi ricordo di te – 3:51  (Georgou Lasthanoss, Popi Minellono)
 Gloria, gloria – 3:44  (Mimmo Cavallo, Pino Aprile)  Sogni – 3:53  (Andrea Lo Vecchio)
 You, You, You – 3:25  (Fabrizio Berlincioni, Martin Langer)  Isole – 3:46  (Georgou Lasthanoss, Popi Minellono)
 Ave Maria (Tratto da "La buona novella") – 3:36  (Fabrizio De André, Giampiero Reverberi)  Un pugno nell'anima – 4:55  (Albano Carrisi, Fabrizio Berlincioni)

Albume pop
Albume din 2011
Albume de Al Bano

Amanda è libera (album)


Xóchil Andrea Schütz (* 1975 in Mannheim) ist eine deutsche Autorin und Spoken-Word-Künstlerin.

Leben
Schütz studierte an der Freien Universität Berlin Politikwissenschaft. Die Spannweite ihrer Publikationen reicht von Poetry-Slam-Texten über Lyrik bis zu Schulbüchern. Sie lebt als freie Autorin im Ruhrgebiet.

Stipendien und Auszeichnungen
 2004: Autorenstipendium des Berliner Senates
 2004: Werkstatt-Stipendium für Lyrik im Literaturhaus Berlin
 2006: Preisträgerin der Akademiepreisfrage der Bundesakademie für kulturelle Bildung Wolfenbüttel
 2007: Kunstpreis der Zeitschrift "emotion" 2007
 2007: Tiroler Kleinkunstpreis 2007 – 3. Preis und Sonderpreis
 2008: Aufenthaltsstipendium für Autoren in der Villa Decius in Krakau/Polen
 2009: Aufenthaltsstipendium für Autoren im "International Writer's and Translator's House" in Ventspils/Lettland

Werke

Belletristik
 Was ich nie mehr sagen will zu Mickey Rourke. Stories. Kyrene Verlag, Wien 2008, ISBN 978-3-900009-37-3.
 Auf der Suche nach der entgangenen Milch. Schräge Stories. Literatur Quickie Verlag, Hamburg 2011, ISBN 978-3-942212-28-1.
 Was ist. Roman. asphalt & anders Verlag, Hamburg, 2011, ISBN 978-3-941639-06-5.
 Flamingo und Gnu. Lyrik. Erweiterte Neuauflage. Araki Verlag, Leipzig 2011, ISBN 978-3-936149-12-8.
 Gewittersommer. Schwarzkopf & Schwarzkopf Verlag, Berlin 2012, ISBN 978-3-86265-187-0.
 Windland Licht, Windland Wolke. scaneg Verlag, München 2012.

Hörfunk und Hörbuch
 Im Käfig. Hörspiel. Produktion Deutschlandradio Kultur, Regie: Stefanie Lazai, 2006
 2009: Perlenkind – Poesie trifft Musik. Edelkultur, Hamburg.

Didaktik
 Slam Poetry – eigene Texte verfassen und performen. Persen Verlag, Buxtehude 2009, ISBN 978-3-8344-3374-9.
 Slam Poetry mit Grundschulkindern. Kurze Texte schreiben und vortragen. Persen Verlag, Buxtehude 2012, ISBN 978-3-403-23117-2.

Tonträger
 2016: Tonya Ingram/Sabrina Benaim/Nora Gomringer/Xóchil A. Schütz/Fee/Kommissar Hjuler&Mama Baer – Slam Poetry, Langspielplatte, Psych.KG (D)

Weblinks
 Website von Xochil A. Schütz
 dradio.de: Wenn ein Text sie findet, Die Poetin Xochil Andrea Schütz Abgerufen am 14. März 2012

Einzelnachweise

Autor
Slam-Poet
Deutscher
Geboren 1975
Frau

Xóchil A. Schütz


''Ikke at forveksle med præsten og oversætteren Jón Þorláksson á Bægisá

Jón Þorláksson (født 3. marts 1877, død 20. marts 1935) var Islands statsminister fra 8. juli 1926 til 28. august 1927, samt Reykjavíks borgmester fra 30. december 1932 til sin død.

Uddannelse og ingeniørkarriere
Jon Þorláksson tog studentereksamen fra Menntaskólinn í Reykjavík i 1897 med skolens højeste karaktergennemsnit nogensinde. Han studerede derefter til civilingeniør ved Polyteknisk Læreanstalt i København og dimitterede som cand.polyt. i 1903. I 1905 blev han udnævnt til Islands overingeniør og ledede i de næste 12 år anlæg af veje og broer i landet. Han var fortaler for (og bidrog til at realisere) vandkraftværker og brugen af Islands rigelige geotermiske resurser til opvarmning af huse. Jón fratrådte sit embede i 1917 og startede en virksomhed, der importerede byggematerialer, men arbejdede også adskillige gange som selvstændig ingeniør på diverse projekter.

Politisk karriere
Han blev valgt til Altinget i 1921 for en anti-socialistisk liste, der modarbejdede den spirende islandske arbejderbevægelse. Han var medstifter af det konservative parti Íhaldsflokkurinn (1924-29), og var partiets formand i hele dets levetid. Partiet fusionerede i 1929 med Islands lille liberale parti og dannede Selvstændighedspartiet, som Jon Þorláksson var formand for 1929-34, indtil sygdom tvang ham til at nedtrappe sin politiske karriere. Han døde det følgende forår.

Bibliografi
 "Brændselsproblemet på Island", 1929

Kilder og baggrundlitteratur
 Hannes H. Gissurarson: "Jón Þorláksson forsætisráðherra", Reykjavík 1992.
 Jón Þorláksson på rulers.org

Noter

Ingeniører fra Island
Statsministre fra Island
Borgmestre fra Island
Altingsmedlemmer

Jón Þorláksson


Prince Carl of Sweden and Norway, Duke of Västergötland (27 February 1861 – 24 October 1951) was a Swedish prince. Through his daughters, for whom he arranged excellent dynastic marriages, he is an ancestor of several members of European royal houses today, including the reigning monarchs King Harald V of Norway, King Philippe of Belgium, and Grand Duke Henri of Luxembourg.

Early life

Prince Carl was born on  at his parent's residence in the Arvfurstens palats (), an 18th century palace located at Gustav Adolfs Torg in central Stockholm. Born into the House of Bernadotte, he was the third son and child of the then Prince Oscar and Princess Sophia. His father was the younger brother and heir presumptive of the reigning king of Sweden-Norway, the sonless King Charles XV, and his mother was the youngest daughter of Wilhelm, Duke of Nassau. Upon the death of Charles XV on 18 September 1872, Carl's father ascended the Swedish and Norwegian thrones as King Oscar II.

Carl was known as "the Blue Prince" (Blå Prinsen) because he often wore the blue-coloured uniform of the Life Regiment, to which he belonged in a ceremonial manner.

Marriage and children

In May 1897, Prince Carl was engaged at the age of 36 to the 17 year old Princess Ingeborg of Denmark, the second daughter of King Frederick VIII of Denmark. Ingeborg's mother, Louise of Sweden, was a first cousin of Prince Carl, and they were, therefore, first cousins once-removed. The engagement was arranged, and in 1947, on the occasion of their 50th wedding anniversary, Carl admitted that their marriage had been completely arranged by their respective fathers, and Ingeborg herself added : "I married a complete stranger!"

The couple were married on 27 August 1897 at the chapel of Christiansborg Palace in Copenhagen and spent their wedding trip (honeymoon) in Germany. The couple had four children:

 Margaretha (1899–1977), who married Prince Axel of Denmark
 Märtha (1901–1954), wife of Crown Prince Olav of Norway and mother of Harald V of Norway
 Astrid (1905–1935), wife of Leopold III of Belgium and mother of kings Baudouin and Albert II of Belgium, as also of Grand Duchess Joséphine Charlotte of Luxembourg.
 Carl, Duke of Östergötland, known as Carl Jr., later Prince Bernadotte (1911–2003).

All of Carl's children grew up to be healthy adults. While all three daughters made dynastic marriages that were encouraged by their parents, and became the matriarchs of their own successful families, the couple's only son gave up his (highly improbable) chance of succeeding to the throne to marry a noblewoman.

Candidate for the Norwegian throne
In 1905, during the political struggle in which Norway obtained its independence from Sweden, Prince Carl was seriously considered as a candidate for the Norwegian crown. It was thought that electing a Swedish prince as king was a less radical way for Norway to secede from the union, and hence a more peaceful approach. Carl was chosen because his eldest brother would inherit the Swedish throne, and his second brother had renounced his royal status to make an unsuitable marriage. However, Carl's father King Oscar II of Sweden did not approve of the proposal, as he saw the whole "riot" which precipitated the Norwegian crisis as a conspiracy and a betrayal against his rights as King of Norway, and he did not want any of his sons to be involved with people who he considered his enemies. Therefore, Prince Carl never became King of Norway. Instead, another Prince Carl – Prince Carl of Denmark – was elected after some diplomatic turbulence, taking the name Haakon VII. As history turned out however, the Duke of Västergötland's daughter, Princess Märtha, married Haakon VII's son, who later became King Olav V. Hence, the present King, Harald V of Norway, is a grandchild of the duke.

Legacy
Prince Carl has the distinction of being a grandfather of three reigning European monarchs: King Harald V of Norway (son of his daughter, Princess Märtha), the late King Baudouin of the Belgians and his brother, King Albert II of the Belgians (sons of his daughter, Princess Astrid). He is also a great-grandfather of King Philippe of the Belgians and Grand Duke Henri of Luxembourg.

Honours
National honours
 Knight and Commander of the Seraphim, 27 February 1861
 Knight of the Order of Charles XIII, 27 February 1861
 Commander Grand Cross of the Sword, 27 February 1861
 Commander Grand Cross of the Polar Star, 27 February 1861
 Commander Grand Cross of the Order of Vasa, 28 April 1892
 Honorary Member of the Johanniter Order

Foreign honours

Arms

Ancestry

References

Citations

Bibliography

 Bomann-Larsen, Tor: Folket – Haakon & Maud II (2004; in Norwegian)

External links

Carl, Duke of Vastergotland, Prince
Carl, Duke of Vastergotland, Prince
Carl 1861
Swedish people of French descent
Swedish people of German descent
Carl, Duke of Vastergotland, Prince
Carl, Duke of Vastergotland, Prince
People from Stockholm
Swedish Lutherans
Dukes of Västergötland
Sons of kings
Burials at Kungliga begravningsplatsen

Commanders Grand Cross of the Order of the Polar Star
Commanders Grand Cross of the Order of the Sword
Knights of the Order of Charles XIII
Grand Crosses of the Order of Vasa
Knights of the Order of the Norwegian Lion
Recipients of the King Haakon VII Freedom Cross
Grand Crosses of the Order of Saint Stephen of Hungary
Recipients of the Cross of Honour of the Order of the Dannebrog
Grand Cross of the Legion of Honour
Grand Crosses of the Order of Saint-Charles
Recipients of the Order of the Netherlands Lion
Grand Crosses of the Order of the Star of Romania
Recipients of the Order of the White Eagle (Russia)
Recipients of the Order of St. Anna, 1st class
Honorary Knights Grand Cross of the Royal Victorian Order
Grand Crosses of the Order of the Cross of Liberty

Prince Carl, Duke of Västergötland


L'équipe de Belgique de football dispute en 1976 les quarts de finale du Championnat d'Europe, éliminée par les Pays-Bas, et entame les qualifications pour la Coupe du monde 1978.

Objectifs
Organisateurs de la phase finale en 1972 où ils ont décroché la , les Diables Rouges nourrissent l'ambition de réitérer leur performance et d'atteindre les demi-finales de l'Euro pour la deuxième fois consécutive. Après avoir manqué l'édition 1974, les Belges se doivent ensuite de bien commencer les éliminatoires de la Coupe du monde, lors desquels ils seront une nouvelle fois confrontés à leurs voisins bataves, s'ils veulent faire partie des seize finalistes en Argentine.

Résumé de la saison

Après ces deux participations encourageantes à des tournois internationaux, la Belgique entame les qualifications pour la Coupe du monde 1974 avec confiance. Les joueurs terminent invaincus sans encaisser le moindre but mais sont toutefois devancés à la différence de buts par les Pays-Bas, avec qui ils ont partagé deux fois (0-0), et sont donc éliminés alors que les Pays-Bas seront finalistes du Mondial. La Belgique confirme ses bonnes performances lors des éliminatoires de l'Euro 1976, en terminant en tête de leur groupe devant la RDA, la France et l'Islande. Ils sont ensuite sèchement battus par les Pays-Bas en quart de finale (5-0) et (1-2). Les Belges sont une nouvelle fois opposés à leurs voisins bataves lors des qualifications pour la Coupe du monde 1978. Le résultat final est identique, les Néerlandais remportant le groupe haut la main.

Bilan de l'année
L'objectif est manqué, les Belges sont humiliés (7-1 sur l'ensemble des deux rencontres) par les Pays-Bas, finalistes de la dernière Coupe du monde, et éliminés de l'Euro. Le début des qualifications pour la Coupe du monde en Argentine est encourageant, deux victoires permettent aux Diables Rouges d'aborder la double confrontation face aux Oranje de façons positive, même si ceux-ci partent largement favoris notamment au vu du récent blâmage.

Championnat d'Europe 1976

Quarts de finale
|}

Les matchs

Note : Première rencontre officielle entre les deux nations.

Les joueurs

Un « r » indique un joueur qui était parmi les remplaçants mais qui n'est pas monté au jeu.

Aspects socio-économiques

Couverture médiatique

Source : Programme TV dans Gazet van Antwerpen.

Sources

Archives

Références

1976
Belgique
Football en Belgique en 1976

Équipe de Belgique de football en 1976


Uladzislaw Kulesj   (født 28. maj 1996 i Homel, Hviderusland) er en hviderussisk håndboldspiller, som spiller i Vive Kielce og Hvideruslands herrehåndboldlandshold.

Referencer

Håndboldspillere fra Hviderusland
Håndboldspillere fra Vive Kielce

Uladzislaw Kulesj


Margaret of Provence (; 1221 – 20 December 1295) was Queen of France by marriage to  King Louis IX.

Early life
Margaret was born in the spring of 1221 in Forcalquier. She was the eldest of four daughters of Ramon Berenguer IV, Count of Provence, and Beatrice of Savoy. Her younger sisters were Queen Eleanor of England, Queen Sanchia of Germany, and Queen Beatrice of Sicily. She was especially close to Eleanor, to whom she was close in age, and with whom she sustained friendly relationships until they grew old.

Queen

In 1233, Blanche of Castile, mother of King Louis IX of France, sent one of her knights to Provence, partly to offset the troublesome Count Raymond VII of Toulouse and partly to meet Margaret, whose grace and beauty were widely reported. Margaret and her father entertained the knight well, and soon Blanche was negotiating with the count of Provence about the marriage of a daughter of his and Blanche's son. Margaret was chosen as a good match for the king more for her religious devotion and courtly manner than her beauty. She was escorted to Lyon by her parents for the marriage treaty to be signed. From there, she was escorted to her wedding in Sens by her uncles William and Thomas of Savoy. On 27 May 1234, at the age of thirteen, Margaret married Louis. She was crowned queen of France the following day. Both the wedding and the coronation were celebrated at the cathedral of Sens.

The marriage was a difficult one in numerous aspects. Blanche still wielded strong influence over her son and would throughout her life. As a sign of her authority, Blanche dismissed Margaret's uncles and all of the servants she had brought with her from her childhood shortly after the wedding. Margaret and Blanche resented each other from the beginning.

Margaret, like her sisters, was noted for her beauty. She was said to be "pretty with dark hair and fine eyes", and in the early years of their marriage she and Louis enjoyed a warm relationship. Her Franciscan confessor, William de St. Pathus, related that on cold nights Margaret would place a robe around Louis' shoulders, when her deeply religious husband rose to pray. Another anecdote recorded by St. Pathus related that Margaret felt that Louis' plain clothing was unbecoming to his royal dignity, to which Louis replied that he would dress as she wished, if she dressed as he wished.

They enjoyed riding together, reading, and listening to music. The attentions of the king and court being drawn to the new queen only made Blanche more jealous, and she worked to keep the king and queen apart as much as possible.

During the Seventh Crusade
Margaret accompanied Louis on the Seventh Crusade (their first). Her sister Beatrice also joined. Though initially the crusade met with some success, such as the capture of Damietta in 1249, it became a disaster after the king's brother was killed and the king then captured.

Queen Margaret was responsible for negotiations and gathering enough silver for his ransom. She was thus for a brief time the only woman ever to lead a crusade. In 1250, while in Damietta, where she earlier in the same year successfully maintained order, she gave birth to John Tristan.

The chronicler Jean de Joinville, who was not a priest, reports incidents demonstrating Margaret's bravery after Louis was made prisoner in Egypt. For example, she decisively acted to assure a food supply for the Christians in Damietta and went so far as to ask the knight who guarded her bedchamber to kill her and her newborn son if the city should fall to the Arabs. She also convinced some of those who had been about to leave to remain in Damietta and defend it. Joinville also recounts incidents that demonstrate Margaret's good humor, as on one occasion when Joinville sent her some fine cloth and, when the queen saw his messenger arrive carrying them, she mistakenly knelt down thinking that he  was bringing her holy relics.  When she realized her mistake, she burst into laughter and ordered the messenger, "Tell your master evil days await him, for he has made me kneel to his camelines!"

However, Joinville also remarked with noticeable disapproval that Louis rarely asked after his wife and children. In a moment of extreme danger during a terrible storm on the sea voyage back to France from the Crusade, Margaret begged Joinville to do something to help; he told her to pray for deliverance and to vow that when they reached France she would go on a pilgrimage and offer a golden ship with images of the king, herself and her children in thanks for their escape from the storm.  Margaret could only reply that she dared not make such a vow without the king's permission, because when he discovered that she had done so, he would never let her make the pilgrimage.  In the end, Joinville promised her that if she made the vow he would make the pilgrimage for her, and when they reached France he did so.

Political significance

Her leadership during the crusade had brought her international prestige and after she returned to France, Margaret was often asked to mediate disputes. She feared the ambitions of her brother-in-law Charles, though, and strengthened the bond with her sister Eleanor and Eleanor's husband, King Henry III of England, as a counterweight. In 1254, she and her husband invited them to spend Christmas in Paris.

Then, in 1259, the Treaty of Paris was concluded after the relationship between Louis and Henry had improved. Margaret was present during the negotiations along with all of her sisters and her mother.

In later years, Louis became vexed with Margaret's ambition.  It seems that when it came to politics or diplomacy she was indeed ambitious, but somewhat inept.  An English envoy at Paris in the 1250s reported to the English court, evidently in some disgust, that "the queen of France is tedious in word and deed," and it is clear from the envoy's report that he was not impressed with her efforts to create an opportunity for herself to engage in affairs of state.  After the death of her eldest son Louis in 1260, Margaret induced the next son, Philip, to swear an oath that no matter at what age he succeeded to the throne, he would remain under her tutelage until the age of thirty.  When Louis found out about the oath, he immediately asked the pope to excuse Philip from the vow on the grounds that he himself had not authorized it, and the pope immediately obliged. This ended Margaret's attempt to make herself a second Blanche of Castile.  Margaret subsequently failed as well to influence her nephew King Edward I of England to avoid a marriage project for one of his daughters that would promote the interests in her native Provence of her brother-in-law, Charles of Anjou, who had married her youngest sister Beatrice.

Queen dowager
After the death of Louis IX on his second crusade in 1270, during which she remained in France, she returned to Provence. She became a more politically active figure after his death. She was particularly exigent – to the point of raising troops – in defending her rights in Provence, where Charles maintained his political authority and control of property after Beatrice's death, contrary to the intentions of Margaret and Beatrice's father, who had died in 1245. She was devoted to Eleanor, and they stayed in contact until Eleanor's death in 1291. Her last years were spent doing pious work, including the founding of the Franciscan nunnery of Lourcines in 1289.

Margaret herself died in Paris, at the Poor Clares monastery she had founded, on 20 December 1295, at the age of seventy-four. She was buried near (but not beside) her husband in the Basilica of St-Denis outside Paris. Her grave, beneath the altar steps, was never marked by a monument, so its location is unknown; probably for this reason, it was the only royal grave in the basilica that was not ransacked during the French Revolution, and it probably remains intact today.

Issue
King Louis IX of France and Margaret of Provence had eleven children together:
Blanche (1240 – 29 April 1243)
Isabella (2 March 1241 – 28 January 1271), married Theobald II of Navarre
Louis (25 February 1244 – January 1260)
Philip III of France (1 May 1245 – 5 October 1285), married firstly Isabella of Aragon, by whom he had issue, including Philip IV of France and Charles, Count of Valois; he married secondly Maria of Brabant, by whom he had issue, including Margaret of France.
John (born and died in 1248)
John Tristan (1250 – 3 August 1270), born in Egypt on his father's first Crusade and died in Tunisia on his second
Peter (1251–1284)
Blanche (1253–1323), married Ferdinand de la Cerda, Infante of Castile
Margaret (1254–1271), married John I, Duke of Brabant
Robert, Count of Clermont (1256 – 7 February 1317), married Beatrice of Burgundy, Lady of Bourbon, by whom he had issue. It is from him that the Bourbon kings of France descend in the male line.
Agnes (c. 1260 – 19 December 1327), married Robert II, Duke of Burgundy

References

Sources

|-

1221 births
1295 deaths
Burials at the Basilica of Saint-Denis
House of Aragon
Queens consort of France
Christians of the Sixth Crusade
Christians of the Seventh Crusade
Women in medieval European warfare
Women in war in France
Women in 13th-century warfare
13th-century French people
13th-century French women
Louis IX of France
Queen mothers

Margaret of Provence


Isla Plana (en árabe: الجزيرة المنبسطة) es una isla rocosa al norte del país africano de Túnez.

Es una extensión del cabo de Sidi Ali El Mekki, más precisamente a 2,3 millas de la costa. Es una meseta que aumenta hasta ocho metros de altura sobre el nivel del mar y alberga un puesto de la Armada y un faro tunecino de doce metros de altura.

Véase también
 Anexo:Islas del Mediterráneo
 Geografía de África

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de la Isla

Archipiélagos e islas de Túnez

Isla Plana (Túnez)


Balkaya, Çorum ilinin Sungurlu ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1919 yılı kayıtlarında Tutan olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 107 km, Sungurlu ilçe merkezine 34 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Sungurlu belde ve köyleri

Balkaya, Sungurlu


La Étoile Civique es una institución cívica coronada por la Academia Francesa, que es responsable de la concesión de una distinción en honor a la valentía y la dedicación a los demás, rindiendo homenaje a las acciones y comportamientos que reflejan.

Historia

Fundada en 1930 como el Mérite Civique, se convierte en Étoile Civique por decreto del Journal officiel de la République française del 12 de diciembre de 1968, N º 292, página 11672.

Rinde homenaje a la valentía y la dedicación a los demás, pagando tributo a las acciones y comportamientos que reflejan.

Mientras que distinguir, desde el más humilde hasta el más grande, los que contribuyen a enriquecer el patrimonio común de mejora, de la vida social, para el progreso humano, que está particularmente interesado en aquellos cuyas vidas están de duro trabajo abnegación, sacrificio y permanecer confinado en el anonimato, sin la búsqueda vigilante.

La Étoile Civique tiene por objetivos esenciales:
 Mejorar la suerte de las personas, cualquiera que sea su edad, nacionalidad, color, condición social, teniendo en cuenta sus intereses morales y materiales, como parte de la familia humana, el mundo del trabajo y tiempo libre y su medio ambiente;
 La defensa de los derechos humanos, el respeto de los derechos civiles, por la referencia expresa, uno para el otro, la declaración universal que los define;
 Difundir el prestigio nacional.

Descripción

Esta distinción tiene cuatro niveles y se puede atribuir a todas las edades: bronce, plata, medalla de plata dorada y la medalla de oro.

Anverso de la ronda de medallas, contendrá lo siguiente: "En honor a las virtudes cívicas - Al servicio de prestigio nacional" (« Honorer les vertus civiques - Servir le prestige national »). En el reverso, la lectura de los signos: "Étoile Civique en el reconocimiento de ... Promoción ..." (« l'Étoile Civique en reconnaissance à ... Promotion ... »). Un título con el mismo registro también se le otorga.

Referencias

Órdenes de Francia
Premios establecidos en 1930

Étoile Civique


Brigada 6 Cavalerie pe jos  a fost o mare unitate de cavalerie de nivel tactic, din organica  Diviziei 2 Cavalerie, care s-a constituit în cadrul procesului de reorganizare a armatei de la începutul anului 1917, prin reconstituirea  Regimentului 3 Roșiori și  Regimentului 8 Roșiori. Ca urmare a pierderilor suferite în timpul campaniei din anul 1916, în special a faptului că nu au putut fi asigurați caii necesari, s-a decis transformarea respectivelor regimente în unități care luptau descălecat și gruparea lor în cadrul nou-constituitei brigăzi. Brigada a participat la acțiunile militare de pe frontul român, în anul 1917.

Participarea la operații

Campania anului 1917

În campania din anul 1917 Brigada 6 Cavalerie pe jos a participat la acțiunile militare în dispozitivul de luptă al  Diviziei 2 Cavalerie, participând la a treia bătălie de la Oituz. În această campanie, regimentul a fost comandat de generalul de brigadă Alexandru Constantinidi.

Comandanți
 General de brigadă Alexandru Constantinidi

Note

Bibliografie
 Dabija, Gheorghe (general), Armata română în răsboiul mondial (1916-1918), vol.I-IV, Tipografia "Lupta" N. Stroilă, București, 1932-1936
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918,vol 1, Tipografia Geniului, București, 1929
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989

Vezi și
Participarea României la Primul Război Mondial
Ordinea de bătaie a Armatei României (1917)

Unități militare române din Primul Război Mondial

Brigada 6 Cavalerie pe jos (1916-1918)


Uğur Yücel (d. 26 Mayıs 1957, İstanbul), Türk oyuncu, senarist ve film yönetmeni.

Yaşamı ve kariyeri
1957 yılında İstanbul'da doğdu. İstanbul Belediye Konservatuvarı Tiyatro Bölümünü bitirdi.  1975-1984 yılları arasında Kenter Tiyatrosu, Tef Kabare Tiyatrosu, Dormen Tiyatrosu ve Şan Müzikholü'nde çeşitli oyunlarda oynadı. Selamsız Bandosu ve Muhsin Bey (1987) adlı filmlerdeki rolleri ile büyük beğeni topladı. 90'lı yılların başında siyasetçi taklitleri ve stand-up gösterileriyle adından çokça söz ettirdi. Ayrıca Sezen Aksu ve Müjde Ar ile ayrı ayrı sahne şovları yaptı.

Televizyonda, Aziz Ahmet, Karanlıkta Koşanlar, Alacakaranlık ve Hırsız Polis gibi dizilerde oynadı. Karanlıkta Koşanlar'ın tamamını ve Alacakaranlık'ın bazı bölümlerini (Alican Yücel takma adıyla) yönetti. Karanlıkta Koşanlar dizisinin senaryosunu, Ahmet Ümit'in polisiye öyküsünden uyarlayarak yazdı, Alacakaranlık'ın yazımına katkıda bulundu.

Arabesk'le, 'Sinema Yazarları Derneği En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu', Muhsin Bey'le Antalya Film Festivali'nde 'En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu' ödüllerini aldı. İlk sekiz bölümünü çektiği İkinci Bahar adlı TV dizisi ile İletişim Fakültesi En İyi TV Yönetmeni Ödülünü aldı. Gemide ve Laleli'de Bir Azize filmlerinin müziklerini yaptı.

2004 yılında Yazı Tura filmiyle yönetmenliğe adım attı. Yazı Tura Antalya Film Festivali'nde En İyi Film, En İyi Senaryo ve En İyi Yönetmen dâhil 11 ödülün sahibi oldu. 2007 yılında sona eren Hırsız Polis isimli dizide rol aldı. Başrollerini Türkan Şoray ile  paylaştığı Hayatımın Kadınısın adlı filmi çekti. 2008 yılında Kolay Gelsin adlı doğaçlama sit-com denemesinin yönetmeni oldu. Türkiye'de bir ilk olan proje uzun ömürlü olmadı. 2008-2010 yılları arasında yayınlanmış olan Canım Ailem adlı TV dizisinde başrol oynadı. Kendi yönettiği Ejder Kapanı adlı sinema filminde Kenan İmirzalıoğlu, Nejat İşler, Berrak Tüzünataç ve Ceyda Düvenci ile birlikte başrolleri paylaştı. 2013-2015 yılları arasında yayımlanan Aramızda Kalsın adlı dizide Bahattin karakterini canlandırdı. 2017 yılında İçerde adlı dizide Kudret Sönmez karakterine hayat verdi.

Çalışmaları

Filmografisi

Yönetmen olarak
 1999: İkinci Bahar
 2001: Karanlıkta Koşanlar

Yapımcı olarak
 2003: Alacakaranlık

Senarist olarak
 1994: Aziz Ahmet
 2001: Karanlıkta Koşanlar

Dizileri

Oyuncu olarak
 1994: Aziz Ahmet
 2001: Karanlıkta Koşanlar
 2003-2005: Alacakaranlık (Tahir Kemal Bozoğlu)
 2005-2007: Hırsız Polis (Aksak)
 2008-2010: Canım Ailem (Samim Altın)
 2013-2015: Aramızda Kalsın (Bahattin)
 2016: Familya (Yaşar Beyoğlu)
 2017: İçerde (Kudret Sönmez Tek)
 2018: Nefes Nefese (Ayaz Kıran Atmaca)
 2018: Muhteşem İkili (Sadri)
 2019: Yüzleşme (Fikret Kalenderoğlu)
 2020: Kırmızı Oda (Vahit Karahanoğlu (15-30))
 2021: Fatma (Yazar)
 2021: Eşkıya Dünyaya Hükümdar Olmaz (Ağa Dayı)
 2022: Uysallar (Olcay Uysal)
 2022: Hakim (Cevdet Dağıstanlı)
 2023: Son Gün
 Yakında: Bir İhtimal Daha Var (Refik Saygun)

Tiyatro oyunları
 1985: Bİn Yıl Önce Bin Yıl Sonra : Yavuz Turgul \Vural Sözer
 1988: Tanrı (oyun) : Woody Allen : Özel Tiyatro

Kitapları
 2013: "Yağmur Kesiği", öykü kitabı, Can Yayınları, (ISBN 9789750715723)

Ödülleri

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Beyazperde'de Uğur Yücel
 IMDb'de Uğur Yücel
 Sinemalar.com'da Uğur Yücel
 SinemaTürk'da Uğur Yücel
 TSA'de Uğur Yücel
 Instagram'da uguryucel__official/
 Twitter'da uguryclofficial
 Türk Diziler Portalı
 Uğur Yücel kimdir

1957 doğumlular
Türk erkek tiyatro oyuncuları
Türk erkek sinema oyuncuları
Türk erkek dizi oyuncuları
Türk tiyatro yönetmenleri
Türk film yönetmenleri
Türk senaristler
Türk stand-up komedyenler
Yaşayan insanlar

Uğur Yücel


Sini (sardinski: Sìni) je grad i općina (comune) u pokrajini Oristanu u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 255 metara i ima 524 stanovnika. Prostire se na 8,75 km². Gustoća naseljenosti je 60 st/km².Susjedne općine su: Baradili, Genoni, Genuri i Gonnosnò.

Izvori

Općine u pokrajini Oristano

Sini


Anne Gonzaga (Anne Marie; 1616 – 6 iulie 1684) a fost o nobilă italo-franceză. A fost fiica cea mică a Ducelui Carol I de Mantua și Montferrat și a Caterinei de Lorena. Prin căsătorie Anne a devenit Prințesă Palatină ca soție a lui Eduard, Conte Palatin de Simmern, un nepot al regelui Iacob I al Angliei și unchi al regelui George I al Marii Britanii.

Biografie
Anne Marie de Gonzaga s-a născut la Paris într-o ramură franceză a Casei de Gonzaga, care a domnit în Mantua în nordul Italiei. A locuit și trăit în principal în Franța. Ea a fost fiica cea mică din cei șase copii ai Ducelui și Ducesei de Mantua. A avut trei frați, inclusiv Carol al II-lea Gonzaga, și două surori, dintre care cea mare a devenit regină a Poloniei. Mama ei, Caterina, care aparținea Casei de Lorena, a murit în 1618, când Anne avea doar doi ani. Inițial familia hotărâse ca ea să devină călugăriță însă decesul tatălui în 1637 a eliberat-o de această obligație și Anne a pornit în aventuroasa ei viață.

S-a îndrăgostit de vărul pe linie maternă, Henric al II-lea, Duce de Guise; mai târziu ea a pretins că au avut o căsătorie secretă în 1639, lucru pe care el l-a negat. În 1640, Anne s-a deghizat ca bărbat ca să i se alăture la Sedan, dar el a renunțat la ea anul următor, în 1641. Ea l-a dat în judecată cerând recunoașterea ca soție a lui.

Căsătorie
La 24 aprilie 1645, la Paris, Anne s-a căsătorit, cu mare entuziam, cu Eduard, Conte Palatin de Simmern, un nobil german în vârstă de 19 ani, fără bani și mai tânăr ca ea cu 9 ani.
Anne și Eduard au avut trei fete:
 Louisa Maria (23 iulie 1647 – 11 martie 1679). Căsătorită cu Charles Theodore, Prinț de Salm; au avut copii.
 Anne Henriette Julie, Prințesă Condé (23 iulie 1648 – 23 februarie 1723). Căsătorită cu Henri Jules, Prinț de Condé, au avut copii;
 Benedicta Henrietta (14 martie 1652 – 12 august 1730). Căsătorită cu Johann Frederic, Duce de Brunswick-Lüneburg; au avut copii.

Potrivit istoricului italian  G.B.Intra, Anne "a avut unul dintre cele mai strălucite saloane în primii ani ai domniei lui Ludovic al XIV-lea".

Căsătoria celei de-a doua fiice cu Henri Jules, Prinț de Condé, duce d'Enghien a venit să restaureze poziția ei; Henri Jules, fiul Marelui Condé, era un văr al regelui Ludovic al XIV-lea și unul dintre bărbații cu cel mai înalt rang la curte. Sora ei, regina poloneză Marie Louise Gonzaga (), a desemnat-o pe Anne Henriette  ca moștenitoare a ei și s-a angajat să sprijine candidatura ducelui de Enghien la tronul polonez.

Prințesa Anne a reușit să-ți căsătorească fiica cea mică, Bénédicte (uneori Benedicta sau Benedictine), cu Ducele de Brunswick și Hanovra. Prințesa Palatină a fost  confidenta lui Philippe d'Orléans (fratele regelui Ludovic al XIV-lea), pentru care a aranjat a doua lui căsătorie (cu nepoata Liselotte de nouăsprezece ani a soțului ei).

Note

Biografie
Williams, George L. Papal Genealogy: The Families and Descendants of the Popes. Jefferson, North Carolina and London: McFarland, 2004.

Nașteri în 1616
Decese în 1684
Contese de Eu
Ducese de Guise
Casa de Gonzaga
Oameni din Paris

Anna Gonzaga


خنيس إحدى المدن الساحلية الصغيرة بالجمهورية التونسية. تقع في ولاية المنستير عند حوض البحر الأبيض المتوسط الذي يحدها شرقا وعلى بعد 5 كلم جنوب المنستير. ويقدر عدد سكانها بحوالى 12000. وهي مسقط رأس اللغوي التونسي الشهير «أبو إسحاق الخنيسي». ومن يدرس قواعد اللغة واللغويات والأولى في الجامعة الإسلامية ومركز الابحاث في أفريقيا يقيمها الأغلبية في القيروان وفقا للمؤرخ التونسي حسن حسني عبد الوهاب.

أصل الاسم
المعنى الدقيق لكلمة «خنيس» لا يزال غامضا. لكن يمكن أن يرمز إلى الكنيسة باعتبارها تشوه من الكلمة العربية "kanis"، وأخرى تشير إلى وصله لكلمة "khounais" الاكتئاب معنى باللغة العربية. أحسب مدينة أخرى واسمها هي من أصل بربري، ولكن كلمة في حد ذاته غير معروف. وتجدر الإشارة إلى أن في العراق هناك مثل قديم القرية الآشورية التاريخية مع اسم khniss. أيضا في المغرب، هناك قرية في منطقة البربرية الذي يحمل نفس الاسم. ورغم أن هذا قد يعطي مزيد من القروض للنسخة معتبرة للبربرية الأصلية للكلمة، كل هذه التكهنات والتلميحات يحتاج إلى مزيد من التحقيقات.

توضيح
 خنيس كلمة عربية أصلا ولا ترمز مطلقا إلى الكنيس كما قيل. وردت في «لسان العرب»(ج: خ-ر صفحات:911 و 912) مادة: خنس: الخنوس الانقباض والاستخفاء... وخُنَـيْس اسم، وبنو أخنس حيٌّ. خنساء وخُناس وخنسى كلّه اسم امرأة.
وهي قرية موجودة منذ القرن الثالث وربّما قبل، وهي موقع خلفيّ لما سيُعرف بالمنستير إذ بُنيت قبلها. لأنّ من اساراتيجية المسلمين في الثغور التي هي مواقع دفاعية عدم بناء المدن على البحر مباشرة (راجع لماذا اختار عقبة بناء القيروان بعيدة عن البحر) كانت المنستير ثغرا يرابط به المجاهدون ويتصدّون لعزوات الطليان، وكانت خُنيس وراء الثغر بحوالي 6 كيلومترات فبنوا فيها مسجدا وحوله بعض المنازل تأوي العائلات والنساء والأطفال بحيث يكونون في معزل عن أيّة غارة، ومن هنا جاءت كلمة خُنيس أي: المستخفية (عن العدوّ) أي التي لا يطالها العدوّ. مع العلم أنّ اسم خُنيس هو اسم شائع للرجال كما أنّ اسم الخنساء اسم شائع بين النساء.
الخلاصة أنّ خنيس اسم عربي عريق ذو معنى وأنها أصيلة وقديمة جدا.
) الإضافة للدكتور محمد الهادي عياد).

السكان
يعرف سكان مدينة خنيس بطبعهم المسالم، وتفانيهم في العمل حتى وإن كان شاقا؛ وحسن الضيافة. وقد تميزت المدينة بعد الاستقلال بتخرج عدد كبير من الشخصيات والأكاديميين، والأطباء، والمهندسين، وراءه مجموعة من المعلمين الأكفاء الأوائل تخرجوا من جامع الزيتونة والذين ساهموا بقسط وافر في تكوين هذه النخبة.

التاريخ

وفرت المدينة ملجأ للدول العربية والإسلامية تم إجلاؤهم من الأسر المسلمة في جزيرة صقلية الإيطالية (1061 م - 1091 م) بعد غزو النورمان لها  وربما يعود هذا التحريف لطريقة نطقة من قبل المستعمر الفرنسي للبلاد التّونسية. بعض المصادر ذكر أن الهجرة من صقلية إلى خنيس في القرنين العاشر والحادي عشر على دفعتين. المنستير المجاورة، وهي مسقط رأس العالم النّحوي الشّهير "أبي إسحاق الخنيسي" و لا صحّة في أن أبا إسحاق الخنيسي هذا هو من أطلق اسم خنيس على هذه القرية العتيقة، بل هنالك مصادر تبيح بأن أول سكّانها هم الّذين قاموا بالتّسمية.

اقتصاد المدينة
النشاط الاقتصادي للمدينة يقوم على زراعة الزيتون، وصيد السمك، واستغلال مقاطع الرمل والحجر (سقط فيه من المناظر الطبيعية المجاورة مشوه)، وعلى حرفة صناعة النسيج. خنيس المتخصصة في تجهيز الصوف والنسيج في أنواع مختلفة من جودة عالية والأغطية الصوفية التقليدية، مثل "اللحاف" و"العبانة"؛ الألبسة مثل "البرنس" و"الكدرون"؛ و"السجاد" و "البساط"، وما إلى أيامنا هذه، الاقتصاد المحلي هو الأكثر تنوعا، ولكنها لا تزال تسيطر عليها مهما الموجهة نحو التصدير صناعة النسيج، معظمها للملابس الجاهزة. الحديث مع الهيكل التنظيمي للصناعة المنسوجات والغزل والنسيج التقليدية الصوفية النشاط، الذي فوت على آخر الابتكارات والتكنولوجيات، وحصلت على صدمة شديدة الأهمية الاقتصادية وانخفض. وثمة خطر حقيقي في أن الخبرة التقليدية لصناعة المنسوجات الصوفية ستتلاشى تماما.

الجغرافيا
خنيس مدينة ساحلية بميزات بداية مذهلة من الاكتئاب البحرية في قاع البحار الضحلة التي تمتد حتى «كاب ديماس» في بيكالتا ، ثابسوس القديمة. من خنيس إلى بيكالتا يمكن أن نلاحظ متميزتين في مستويات البحار. الأول هو واحد لا يقتصر بحيرة كبيرة أو الأمواج والتيارات البحرية، ودعا من جانب السكان المحليين «البحر الميت»، والثاني معتدل والتيارات والأمواج، وعادة ما يشار إليها على أنها «تعيش البحار». في بعض أجزاء من أعماق البحار الضحله، لا يزال من الفسيفساء الرومانية يمكن التفكير بالقرب من محطة معالجة مياه مجاري للمنطقة - الصيادة. ولقد أشار بعض الشيوخ إلى المنطقة "مقلوبة"، في إشارة إلى أسطورة قديمة تقول المنطقة كانت تعرف أن زلزال كبير حاسمة غيرت المناظر الطبيعية في البحيرة.

البحيرة للخنيس المستخدمة لديها ولا سيما الغنية بالتنوع البيولوجي البحري  أن يتم في الماضي القريب المستمر جميلة بالإضافة إلى سبل معيشة أسر الصيادين المحليين. أن الإيكولوجية طريقة من طرق الصيد التقليدية المعروفة باسم "دمسة" على نطاق واسع في المنطقة وتستخدم يكفي أن تكون مثمرة للجميع. غير أنه في العقود القليلة الماضية، شهدت البحيرة مجموعة من المشاكل البيئية الخطيرة التي تعرض للخطر التوازن الإيكولوجي الفريد. التلوث، وسوء التخطيط وعدم وجود استراتيجيات الحفاظ على المستدامة هي الأسباب الرئيسية لهذه الكارثة البيئية. فعلى سبيل المثال، يمكن أن تكون سوء التخطيط شهدت في منظومة بنيت على عجل أن ينحرف مياه الأمطار لحماية المطار من جلود - المنستير المجاورة والقصر الرئاسي في الصيف. بناء جدار من الرمل (درينا) في الجبهة من خلال تصريف مياه الأمطار إلى تفاقم المشاكل. التلوث بسبب النفايات الحضرية والصناعية مزيد من الخنق على المياه والبيئة وهو على الأرجح السبب الرئيسي لاستنفاد التنوع البيولوجي البحري في البحيرة. وعلى الرغم من الطموح بالإضافة إلى خطط لاستعادة هناك حاجة ماسة إلى ذلك أن البحيرة يمكن استعادة الأصل والجمال وتوفير مقومات البقاء والترحيب أعمال الموئل لمرة واحدة من الأنواع البحرية التي ازدهرت في البحيرة.

المراجع

أماكن مأهولة في ولاية المنستير
بلديات تونس
مدن ساحلية في تونس

خنيس


Uçan süpürge şu anlamlara gelebilir:
 Uçan süpürge - Avrupa mitolojisinde cadıların üzerine binerek uçtuklarına inanılan, otlardan yapılmış, tahta saplı süpürge.
 Uçan Süpürge Kadın Filmleri Festivali (Film Festivali)
 Uçan Süpürge Kadın İletişim ve Araştırma Derneği (Sivil toplum kuruluşu)

Uçan süpürge (anlam ayrımı)


Der Beyermillebaach, auch Ruisseau de Beyermulhen genannt, ist ein gut einen halben Kilometer langer Wasserlauf in der  wallonischen Provinz Luxemburg und ein rechter Zufluss der Attert.

Geographie

Quellbäche
 Thiaumont
Der Ruisseau de Thiaumont ist ein etwa eineinhalb Kilometer langer Bach und der linke Quellbach des Beyermillebaaches.

 Lischert
Der Ruisseau de Lischert  ist ein gut zwei Kilometer langer Bach und der rechte Quellbach des Beyermillebaach.

Verlauf
Der Beyermillebaach  entsteht in einer Wiesenlandschaft auf einer Höhe von etwa  aus dem Zusammenfluss des Ruisseau de Thiaumont und des Ruisseau de Lischert nordwestlich vom Atterter Ortschaft Lischert.
Er fließt zunächst  in nordnordwestlicher Richtung durch eine Grünzone und wird dabei von einem Streifen aus Büschen und Bäumen gesäumt. Er wechselt dann nach Nordnordosten und mündet schließlich bei den Dauwertz-Hecken auf einer Höhe von etwa  von rechts in  die Attert.

Einzelnachweise

Attert

Beyermillebaach


Historia Plantarum in Palatinatu Electoralis, (abreviado Hist. Pl. Palat.), es un libro con descripciones botánicas que fue escrito por Johann Adam Pollich y editado en tres volúmenes en 1776-1777. Su nombre completo es Historia plantarum in Palatinatu electorali sponte nascentium incepta, secundum systema sexuale digesta.

Referencias

Enlaces externos

Libros de botánica
Publicaciones científicas


Astrid Smeplass () este o cântăreață, compozitoare și model norvegian. A devenit cunoscută în 2013 în urma participării la versiunea norvegiană a , numită .

Note

Legături externe
Canal pe Youtube
Profil pe Instagram
Pagină pe Facebook

Nașteri pe 29 octombrie
Nașteri în 1996
Muzicieni norvegieni
Compozitori norvegieni

Astrid S


La  est l'une des quinze circonscriptions législatives que compte la préfecture de Saitama au Japon. Cette circonscription comptait  électeurs en date du .

Description géographique

La quinzième circonscription de la préfecture de Saitama comprend les arrondissements de Sakura et Minami de la ville de Saitama, la totalité des villes de Warabi et Toda ainsi qu'une petite partie de l'ouest de Kawaguchi.

Députés

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Chambre des représentants du Japon

Circonscription législative au Japon

Quinzième circonscription de la préfecture de Saitama


Lenguaje político es una expresión de la ciencia política usada habitualmente en los medios de comunicación.

En el sentido científico del término no designa solamente a la forma específica de utilizar el lenguaje por los políticos; lo que más estrictamente se denomina «jerga política» o «habla de los políticos», y que se pone como ejemplo de mal uso del lenguaje (cuando es muestra del apresuramiento o la abundancia de tópicos) o como ejemplo del buen uso (la oratoria política de políticos que destacan en ello -en el parlamentarismo español, Emilio Castelar o Manuel Azaña).

Más propiamente designa al lenguaje que es usado en política como la herramienta principal, la que permite dar contenido a la terminología política. La identificación de las palabras utilizadas por los ideólogos o los intelectuales que acuñan los términos que luego se extienden en su uso social es muy problemática, dado que las palabras se cargan de ideología tanto para atacar las posiciones del contrario como para enaltecer las propias. Para mayor confusión, la evolución histórica de los conceptos políticos (izquierda, derecha, democracia, liberalismo, progresismo, conservadurismo, nación, tolerancia) se produce mediante los desplazamientos del sentido necesarios para acomodarlos a la realidad cambiante, con lo que terminan significando a veces lo opuesto de lo que inicialmente significaban.

En política se pretende, a veces de forma muy activa, la imposición de los conceptos terminológicos propios sobre los del adversario; o la denuncia de la imposición del lenguaje de los «dominantes» sobre los «dominados», lo que deriva en la utilización del denominado lenguaje políticamente correcto.

Véase también

Notas y referencias

Enlaces externos
George Orwell, La política y el lenguaje inglés (1946)
 Luis Enrique Alonso, Pierre Bourdieu, el lenguaje y la comunicación: de los mercados lingüísticos a la degradación mediática
Jerga de la Unión Europea. Web oficial de la UE
Earl A. Killian, U.S. Political Glossary, 1999-2004.
Mark O. Dickerson y Tom Flanagan, Glossary of Terms de An Introduction to Government and Politics
 Llenguatge i política: bibliografía

Terminología política

Lenguaje político


Kento Onodera (født 6. juli 1991) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Zweigen Kanazawa.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kento Onodera


The Rule 110 cellular automaton (often called simply Rule 110) is an elementary cellular automaton with interesting behavior on the boundary between stability and chaos. In this respect, it is similar to Conway's Game of Life. Like Life, Rule 110 with a particular repeating background pattern is known to be Turing complete. This implies that, in principle, any calculation or computer program can be simulated using this automaton.

Definition
In an elementary cellular automaton, a one-dimensional pattern of 0s and 1s evolves according to a simple set of rules. Whether a point in the pattern will be 0 or 1 in the new generation depends on its current value, as well as on those of its two neighbors.

The Rule 110 automaton has the following set of rules:

The name "Rule 110" derives from the fact that this rule can be summarized in the binary sequence 01101110; interpreted as a binary number, this corresponds to the decimal value 110. This is the Wolfram code naming scheme.

History
In 2004, Matthew Cook published a proof that Rule 110 with a particular repeating background pattern is Turing complete, i.e., capable of universal computation, which Stephen Wolfram had conjectured in 1985. Cook presented his proof at the Santa Fe Institute conference CA98 before publication of Wolfram's book A New Kind of Science. This resulted in a legal affair based on a non-disclosure agreement with Wolfram Research. Wolfram Research blocked publication of Cook's proof for several years.

Interesting properties
Among the 88 possible unique elementary cellular automata, Rule 110 is the only one for which Turing completeness has been directly proven, although proofs for several similar rules follow as simple corollaries (e.g. Rule 124, which is the horizontal reflection of Rule 110).  Rule 110 is arguably the simplest known Turing complete system.

Rule 110, like the Game of Life, exhibits what Wolfram calls "Class 4 behavior", which is neither completely stable nor completely chaotic. Localized structures appear and interact in complex ways.

Matthew Cook proved Rule 110 capable of supporting universal computation by successively emulating cyclic tag systems, then 2-tag system, and then Turing machines. The final stage has exponential time overhead because the Turing machine's tape is encoded with a unary numeral system. Neary and Woods (2006) presented a different construction that replaces 2-tag systems with clockwise Turing machines and has polynomial overhead.

The proof of universality
Matthew Cook presented his proof of the universality of Rule 110 at a Santa Fe Institute conference, held before the publication of A New Kind of Science. Wolfram Research claimed that this presentation violated Cook's nondisclosure agreement with his employer, and obtained a court order excluding Cook's paper from the published conference proceedings. The existence of Cook's proof nevertheless became known. Interest in his proof stemmed not so much from its result as from its methods, specifically from the technical details of its construction. The character of Cook's proof differs considerably from the discussion of Rule 110 in A New Kind of Science. Cook has since written a paper setting out his complete proof.

Cook proved that Rule 110 was universal (or Turing complete) by showing it was possible to use the rule to emulate another computational model, the cyclic tag system, which is known to be universal. He first isolated a number of spaceships, self-perpetuating localized patterns, that could be constructed on an infinitely repeating pattern in a Rule 110 universe. He then devised a way for combinations of these structures to interact in a manner that could be exploited for computation.

Spaceships in Rule 110
The function of the universal machine in Rule 110 requires a finite number of localized patterns to be embedded within an infinitely repeating background pattern.  The background pattern is fourteen cells wide and repeats itself exactly every seven iterations.  The pattern is 00010011011111.

Three localized patterns are of particular importance in the Rule 110 universal machine.  They are shown in the image below, surrounded by the repeating background pattern.  The leftmost structure shifts to the right two cells and repeats every three generations.  It comprises the sequence 0001110111 surrounded by the background pattern given above, as well as two different evolutions of this sequence.

In the figures, time elapses from top to bottom:  the top line represents the initial state, and each following line the state at the next time.

The center structure shifts left eight cells and repeats every thirty generations.  It comprises the sequence 1001111 surrounded by the background pattern given above, as well as twenty-nine different evolutions of this sequence.

The rightmost structure remains stationary and repeats every seven generations.  It comprises the sequence 111 surrounded by the background pattern given above, as well as five different evolutions of this sequence.

Below is an image showing the first two structures passing through each other without interacting other than by translation (left), and interacting to form the third structure (right).

There are numerous other spaceships in Rule 110, but they do not feature as prominently in the universality proof.

Constructing the cyclic tag system

The cyclic tag system machinery has three main components:
 A data string which is stationary;
 An infinitely repeating series of finite production rules which start on the right and move leftward;
 An infinitely repeating series of clock pulses which start on the left and move rightward.

The initial spacing between these components is of utmost importance.  In order for the cellular automaton to implement the cyclic tag system, the automaton's initial conditions must be carefully selected so that the various localized structures contained therein interact in a highly ordered way.

The data string in the cyclic tag system is represented by a series of stationary repeating structures of the type shown above.  Varying amounts of horizontal space between these structures serve to differentiate 1 symbols from 0 symbols.  These symbols represent the word on which the cyclic tag system is operating, and the first such symbol is destroyed upon consideration of every production rule.  When this leading symbol is a 1, new symbols are added to the end of the string; when it is 0, no new symbols are added.  The mechanism for achieving this is described below.

Entering from the right are a series of left-moving structures of the type shown above, separated by varying amounts of horizontal space.  Large numbers of these structures are combined with different spacings to represent 0s and 1s in the cyclic tag system's production rules.  Because the tag system's production rules are known at the time of creation of the program, and infinitely repeating, the patterns of 0s and 1s at the initial condition can be represented by an infinitely repeating string.  Each production rule is separated from the next by another structure known as a rule separator (or block separator), which moves towards the left at the same rate as the encoding of the production rules.

When a left-moving rule separator encounters a stationary symbol in the cyclic tag system's data string, it causes the first symbol it encounters to be destroyed.  However, its subsequent behavior varies depending on whether the symbol encoded by the string had been a 0 or a 1.  If a 0, the rule separator changes into a new structure which blocks the incoming production rule.  This new structure is destroyed when it encounters the next rule separator.

If, on the other hand, the symbol in the string was a 1, the rule separator changes into a new structure which admits the incoming production rule.  Although the new structure is again destroyed when it encounters the next rule separator, it first allows a series of structures to pass through towards the left.  These structures are then made to append themselves to the end of the cyclic tag system's data string.  This final transformation is accomplished by means of a series of infinitely repeating, right-moving  clock pulses in the right-moving pattern shown above.  The clock pulses transform incoming left-moving 1 symbols from a production rule into stationary 1 symbols of the data string, and incoming 0 symbols from a production rule into stationary 0 symbols of the data string.

Cyclic tag system working

The figure above is the schematic diagram of the reconstruction of a cyclic tag system in Rule 110.

See also
 Rule 30
 Rule 90
 Rule 184

Notes

References

Works cited

Further reading

External links

 Rule 110 — from Wolfram MathWorld
 Rule 110 in Wolfram's atlas of cellular automata
 Rule 110 repository
 Marble-based mechanical implementation of a 4-bit Rule 110 computer

Cellular automaton rules
Wolfram code

Rule 110


Coline Franchelin, née le 18 août 1999 à Dax est une joueuse de basket-ball professionnelle.

Biographie

Coline Franchelin a été formée au club de Lyon ASVEL pour lequel elle a joué de 2009 à 2019. Elle joue ses premiers matchs professionnels pendant la saison 2017-2018 avec le club. C'est avec le club de Champagne Basket qui évolue en LF2 qu'elle signe son premier contrat professionnel pour la saison 2019-2020. Elle y reste deux saisons et dit de cette exprérience par la suite « C'était une évolution. Un tremplin même ».

Elle signe en juin 2021 à la Roche Vendée pour pallier le départ de Caroline Hériaud à Villeneuve-d'Ascq. Après une saison 2021-2022 à 20 minutes de moyenne en LFB pour 6 points et 3,3 passes décisives par match, son club de la Roche Vendée annonce sa prolongation pour la saison 2022-2023.

Palmarès

Sélection nationale

Jeunes
  Médaille de bronze à l'Euro U20 2019

En club

Seniors
 Championne de France : 2018-19

Jeunes
 Championne de France Espoirs LFB 2019 avec l'ASVEL
 Coupe de France U17 2015 avec l'ASVEL

Distinctions personnelles
 Meilleure passeuse de LF2 en 2020-2021

Références

Liens externes

Joueuse française de basket-ball
Naissance en août 1999
Naissance à Dax au XXe siècle

Coline Franchelin


Ceolred (died 716) was King of Mercia from 709 to 716.

Mercia at the end of the 7th century

By the end of the 7th century, England was almost entirely divided into kingdoms ruled by the Anglo-Saxons, who had come to Britain two hundred years earlier. The kingdom of Mercia occupied what is now the English Midlands, bordered by Northumbria to the north, East Anglia to the east, and Wessex, the kingdom of the West Saxons, to the south. Essex, the kingdom of the East Saxons, included London and lay between East Anglia and the kingdom of Kent.

The main source for this period is Bede's Historia ecclesiastica gentis Anglorum (Ecclesiastical History of the English People), completed in about 731. Despite its focus on the history of the church, this work provides valuable information about the early Anglo-Saxon kingdoms. Bede had informants who supplied him with details of the church's history in Wessex and Kent, but he appears to have had no such contact in Mercia. Charters of Ceolred's, recording royal grants of land to individuals and to religious houses, also survive, as does the Anglo-Saxon Chronicle, compiled in Wessex at the end of the 9th century, but incorporating earlier material.

Ancestry and reign

Ceolred's father, Æthelred, came to throne of Mercia in 675 on the death of his father, Wulfhere.  Æthelred abdicated in 704 and went to Rome, leaving the kingdom to his nephew Coenred, Wulfhere's son.

The reduced prestige of both Ceolred and his predecessor, Coenred, may have stirred unrest among the Mercian nobility: Æthelbald was in exile during Ceolred's reign, and the survival of a hostile account of Ceolred may indicate a more general dissatisfaction with the ruling line.

In 709 Coenred abdicated in favour of Ceolred. Coenred went to Rome and was made a monk there by Pope Constantine. Historians have generally accepted Bede's report of Coenred's abdication, but Barbara Yorke has suggested that he may not have relinquished his throne voluntarily. There are instances of kings being forcibly removed and placed in holy orders to make them ineligible for kingship; one such was King Osred II of Northumbria, who was forced into a monastery.

Ceolred was Æthelred's son, but his mother was not Osthryth, Æthelred's only recorded wife. He may have still been young at the time of his accession. Much of what is recorded about Ceolred is highly negative, accusing him of crimes and immorality; this may reflect poor treatment of the Church. In 715, the Mercians under Ceolred fought a battle at "Woden's Barrow", either against the West Saxons under Ine or together with them against an unnamed opponent, possibly the British; the outcome of this battle was not recorded.

Charters
Ceolred confirmed a grant to Waldhere, the Bishop of London, evidence that London was firmly under Mercian overlordship. Later Mercian kings treated London as their direct possession, rather than as a province ruled by an underking, but Ceolred did not go that far. Three possibly genuine charters of Ceolred's have survived.

Death and succession
In the next year, Ceolred died; Saint Boniface later described him as dying in a crazed frenzy at a banquet, "gibbering with demons and cursing the priests of God". Æthelbald, a member of another branch of the Mercian royal line who had been forced into exile during Ceolred's rule, succeeded him.

Family
He was related to Coenred, the brother of Saint Werburgh of Mercia.

References

External links

716 deaths
Mercian monarchs
8th-century English monarchs
Year of birth unknown
Iclingas

Ceolred of Mercia


Eriknauer er en landsby i Hatting Sogn, Hedensted Kommune. Området har gårde og før i tiden en skole med klasser fra 1. til 3. Derefter skolebus til Hatting. Efter kommunereformen i 1969 var der skolegang i Løsning. Den gamle skole i Eriknauer brændte på et tidspunkt.

Referencer

Byer i Horsens Kommune

Eriknauer


Siladice (deutsch Siladitz, ungarisch Szilád) ist eine Gemeinde im Westen der Slowakei, mit  Einwohnern (Stand ), die zum Okres Hlohovec, einem Teil des Trnavský kraj gehört.

Geographie
Die Gemeinde liegt im Donauhügelland am unteren Flussverlauf der Waag, bei der Mündung von Dudváh in den Fluss, 10 Kilometer nördlich von Sereď, 11 Kilometer südlich von Leopoldov und 15 Kilometer östlich von Trnava gelegen.

Geschichte
Der Ort wurde zum ersten Mal 1113 in den Zoborer Urkunden als Saladicz schriftlich erwähnt. Damals gehörte Siladice zur Neutraer Abtei und den alten Urkunden nach lag auf dem linken Ufer der Waag anstatt dem heutigen rechten. Im Laufe der Jahrhunderte war der Ort im Besitz verschiedener Grundherren, unter anderem der Familie Sziládi in den Jahren 1490–1500 und Esterházy seit 1641. Siladice wurde 1663 bei einem türkischen Angriff verwüstet. Die erste Schule, damals römisch-katholische, wurde im Jahr 1856 gegründet. Die Bevölkerung war und ist überwiegend in der Landwirtschaft beschäftigt.

Bevölkerung
Ergebnisse nach der Volkszählung 2001 (627 Einwohner):

Bauwerke
 römisch-katholische barocke Kirche Allerheiligen aus dem Jahr 1749

Weblinks

Ort in der Slowakei
Ersterwähnung 1113

Siladice


شما في البراري الخضراء  مسلسل رسوم متحركة (أنمي) مقتبس من رواية للمؤلفة الكندية لوسي مود مونتغمري. أنتج المسلسل عام 1979 بواسطة شركة نيبون أنيميشن، وتمت دبلجته إلى عدة لغات آسيوية وأوروبية. مخرج المسلسل هو إيزاو تاكاهاتا الذي حرص على أن تكون تفاصيل هذا المسلسل مطابقة لرواية مونتغمري، على الرغم من أن مسلسلاته السابقة (هايدي، ووداعا ماركو) اختلفت قليلا عن رواياتها الأصلية. هاياو ميازاكي قام بتصميم الرسوم.

القصة
شما فتاة حادة في بدايه القصة بسبب ظروفها القاسية التي مرت بها كما كانت مربية وخادمة في نفس الوقت وبعد تخليهم عنها تذهب لدار الأيتام، كان مفيد ومنيره من الواحة الغناء يريدون الاحتفاظ بصبياً لكي يساعد مفيد في أعمال المزرعة لكن حدث خطأ وقدمت شما بدلاً عنه لم تكن منيره مقتنعه ببقاءها معهم في بادئ الأمر كانت تريد أن تعيدها لدار الأيتام بينما كان مفيد يراها رائعة وذكية لأنه شما كانت تثرثر كثيراً بطريق قدومها مع مفيد وهو قد أستمتع بتلك الأحاديث، وقررت منيره أن ترى ذلك بنفسها لكنها تأكدت أن مفيد محق كما أنها أشفقت عليها وعلى حياتها الإليمه وأحبتها كثيراً وقررت الاحتفاط بها، وتبقى شما في الواحة الغناء وتجد صديقة حميمة لها كان أسمها «ديانا» وكانت معها كالأخت فعلاً وكانت الطفلتين يقضون الوقت أغلبهُ معاً بسبب قرب منازلهم من بعض، وتدور أحداث كثيرة فالقصة، وعند ذهاب شما للمدرسة تشاجرت مع جلال لأنه شتم شعرها الأحمر وظلت تعدّه عدوها اللدود ولطالما حاول أن يصبح صديقها لكنها ترفض ذلك وتعدّه منافسها الأول في الدراسة لكنها تتسامح معه في النهاية وتصبح صديقته.

انظر أيضًا
 آن الجملونات الخضراء

مراجع

وصلات خارجية

 Red-Haired Anne معلومات عن المسلسل من موقع تيكلد أورانج

أنمي ومانغا تقع أحداثها في كندا
أفلام أنمي 2010
أنمي ومانغا تاريخية
أنمي ومانغا درامية
أنمي ومانغا مغامرات
استوديو غيبلي
إيزاو تاكاهاتا
سلسلة مسرح تحف العالم
عروض تلفزيونية تقع أحداثها في جزيرة الأمير إدوارد
عروض تلفزيونية تقع أحداثها في كندا
مانغا أطفال
مسلسلات أطفال تلفزيونية في عقد 1970
مسلسلات أنمي متلفزة بدأ عرضها في 1979
مسلسلات أنمي متلفزة في 1979
مسلسلات أنمي مدبلجة للعربية
مسلسلات تلفزيونية تقع أحداثها في عقد 1870
مسلسلات رسوم متحركة تلفزيونية عن الأيتام
مسلسلات رسوم متحركة تلفزيونية عن أطفال
مسلسلات مغامرات رسوم متحركة تلفزيونية يابانية للأطفال
نيبون أنيميشن

شما في البراري الخضراء


In baseball, the double switch is a type of player substitution, usually performed by a team while playing defense. The double switch is typically used to make a pitching substitution, while simultaneously placing the incoming pitcher in a more favorable spot in the batting order than was occupied by the outgoing pitcher. (On the assumption that the pitcher will be a poor hitter, the incoming pitcher will generally take the spot in the batting order of a position player who has recently batted, so as to reduce the chance that the pitcher will make a plate appearance in the next few innings.) To perform a double switch (or any other substitution), the ball must be dead.

Beginning in 2022 the National League adopted the designated hitter. Pitchers no longer took a spot in the batting order, and that rendered the double switch virtually unneeded.

Procedure
Since the batting order can be changed only as a result of a player substitution, while the defensive arrangement may be changed freely (among players currently in the game), the double switch typically takes the following form:
Player A (outgoing pitcher, batting soon) is replaced by Player B (a position player), taking Player A's place in the batting order.
Player C (outgoing position player, batting later than Player A) is replaced by Player D (a pitcher), taking Player C's place in the batting order.
Player D is pitching in place of Player A, and Player B is fielding in place of Player C.

In the short term, the lineup is strengthened because a poor-hitting pitcher will not make a plate appearance soon. The disadvantage is that a position player must be removed from play and replaced by another, often inferior, position player. The advantage of the double switch over pinch hitting is that it uses up fewer players. If a relief pitcher is brought in before the at-bat, then the manager can substitute a pinch-hitter for him. However, this would require a new pitcher for the next half-inning. By using a double switch, an incoming pitcher can be left in the game for a substantial period before his turn in the batting lineup arrives, no matter what the previous batting order was.

While the double switch plays an important role in the National League, the designated hitter (DH) rule has effectively eliminated the advantages of the double switch in the games using American League rules—so the double switch is rarely used in AL games. The designated hitter's role is to bat in the pitcher's spot in the lineup. Major League rules do not allow a multiple substitution involving a DH to alter the lineup position of the DH. Although uncommon, it is possible to forgo the DH privilege (e.g. if the DH becomes a position player, usually due to injury to another player), and then utilize the double switch later with that player. It can also be used by an AL team playing on the road during interleague play or the World Series, because MLB rules call for the rules of the home team to be used when teams from different leagues meet (so there is no DH when the NL team is the home team). As of the 2022 CBA, MLB has implemented a universal designated hitter, eliminating the need for the double-switch.

When the team is up to bat, a manager can get the same effect as a double switch by leaving in the player who has pinch-hit for the pitcher and replacing another player in the lineup who has made the last out of the inning with a new pitcher.  This will take the following form:
Player A (outgoing pitcher, batting next) is replaced by Player B (a position player) as a pinch-hitter, taking Player A's place in the batting order.
Player C makes the last out of the inning is replaced by Player D (a pitcher), taking Player C's place in the batting order.
Player D is pitching in place of Player A, and Player B is fielding in place of Player C.

A double switch has infrequently resulted in a team batting out of turn because the lineup card was not updated to reflect the change, either because the umpires were not informed of the change, or because the change was not recorded. In addition, because double-switches are typically communicated verbally, it creates opportunities for confusion and miscommunication that can be costly to the switching team.

Notes

References

Baseball rules
Baseball terminology
Baseball strategy

Double switch (baseball)


සිවිල් ගුවන්සේවා අධිකාරිය () යනු ශ්‍රී ලංකාවේ සිවිල් ගුවන්සේවා පිළිබඳව වන රජයේ ආයතනයයි.

සිවිල් ගුවන්සේවා අධිකාරිය


Olaylar
 Rus Çarı I. Petro Fransa'yı ziyaret etti.
 1717 yılında Osmanlı İmparatorluğu'nun Kayseri ilinde deprem gerçekleşti.

Doğumlar
 28 Ocak – III. Mustafa, Osmanlı padişahı (ö. 1774)
 19 Şubat – David Garrick, İngiliz aktör, oyun yazarı, tiyatro yöneticisi ve yapımcısı (ö. 20 Ocak 1779)
 27 Şubat – Johann David Michaelis, Alman protestan teolog ve ahit eleştirmeni (ö. 1791)
 13 Mayıs – Maria Theresia, Habsburg hanedanı imparatoriçesi (d. 1780)
 24 Eylül – Horace Walpole, İngiliz yazar (ö. 1797)
 16 Kasım – Jean le Rond d'Alembert, Fransız matematikçi (d. 1783)
 9 Aralık – Johann Joachim Winckelmann, Alman sanat tarihçisi ve arkeolog (d. 1768)
 20 Aralık – Charles Gravier, Fransız devlet adamı ve diplomat (d. 1785)
 27 Aralık – VI. Pius, Papa (d. 1799)

Tarihi bilinmeyenler
 Leopold August Abel, Alman kemancı ve besteci (ö. 1794)

Ölümler
 13 Ocak – Maria Sibylla Merian, Tabiat bilimleri üzerine çizdiği resim ve şekillerle tanınan ressam (d. 1647)
 3 Nisan – Jacques Ozanam, Fransız matematikçi (d. 1640)

1717


Die Grünen - Yeşiller (Avusturya)
 Birlik 90/Yeşiller
 Les Verts
 Avustralya Yeşilleri
 Yeşiller Partisi (Türkiye)
 Gönül Birliği Yeşiller Partisi
 Avrupa Ekolojisi - Yeşiller
 Yeşiller ve Sol Gelecek Partisi

Yerleşim yeri
 Yeşiller, Eskipazar
 Yeşiller, Orhaneli

Yeşiller


Nevio Scala (d. 22 Kasım 1947, Lozzo Atestino, İtalya) İtalyan futbol adamı ve eski futbolcu ve 2015 yılında itibaren Parma kulübünün başkanı. 1965-1981 arasında İtalyan ekiplerinde futbolculuk kariyeri yapmıştır. 1987'den itibaren ise teknik direktörlük yapmaktadır. Futbolculuğunda ve teknik adamlığında Avrupa'nın en büyük futbol turnuvalarında, çeşitli lig ve yerel kupalarında şampiyonluklar yaşamıştır. Bir dönem Beşiktaş'ı da çalıştıran teknik adam 2004'ten beri herhangi bir takımı yönetmemektedir.

Futbolculuk kariyeri

Scala, futbola Milan altyapısında başladı. 1965-66 sezonunda profesyonel olduğunda 18 yaşındaydı. Ancak ilk sezonunda ligde hiç forma şansı bulamadı. 27 Ekim 1965'te Fuar Şehirleri Kupası'nda Racing Strasbourg karşısında forma giyerek ilk kez Avrupa maçına çıktı.

1966-67 sezonunda tecrübe kazanması için AS Roma takımına kiralandı. 19 Eylül 1966'da Brescia karşısında oynadığı lig maçıyla ilk kez Serie A'da forma giyen Scala, 28 maçta bir gol kaydetti. 1967'de Milan'a geri dönen Scala, 2 dönem bu takımda kalsa da fazla forma şansı bulamadı. İki sezonda 11 maçta forma giyen futbolcu 1967-68 sezonunda İtalya Ligi şampiyonluğu ve UEFA Kupa Galipleri Kupası şampiyonluğu yaşadı. Ayrıca İtalya Kupası'nda finale yükseldiler ancak kupayı alamadılar. 1968-69'da ise Şampiyon Kulüpler Şampiyonluğu kadrosunda yer aldı.

1969'da Vicenza takımına transfer oldu ve 2 sezon bu takımda top koşturdu. İki sezonda da Serie A sekizincisi oldular. Scala ise 59 maçta 2 golle takımının en etkili futbolcularındandı. 1971'de yeni takımı Fiorentina oldu. Burada geçirdiği iki sezonda ise ilk sezonunda altıncı, ikincisinde ise dördüncü oldu. 1972'de Mitropa Kupası ikincisi oldular.

Scala, 1973'te Internazionale takımına transfer oldu. Bu takımda da iki sezon forma giyse de, önceki takımlardaki kadar fazla forma şansı bulamadı. Burada bulunduğu iki sezonda da ligde başarı yüzü göremedi. 1975-76 sezonunda ise AC Milan'a geri döndü ve 23 maçta forma giydi.

Scala 1976-79 arasında Foggia takımında oynadı. 1975'te Serie A'ya yükselen takımda 85 maçta forma giyen Scala'nın kariyerinde en çok forma giydiği takım Foggia oldu. Ancak 1977-78 sezonunda Serie B'ye düşen takım 1978-79'da ise Serie C1'e düştü. Scala, 1979-80 sezonunda Serie B takımı AC Monza, 1980-81 sezonunda ise Serie C takımı US Adriese'de forma giydi ve 34 yaşında futbolu bıraktı.

Millî takım kariyeri

Scala, 1967 Akdeniz Oyunları'na katılan İtalya amatör millî takım kadrosunda yer aldı ve 5 maçta forma giydi. İtalya, Fransa ile beraber altın madalya kazandı. Scala, daha sonra İtalya B millî takımında da 2 maçta forma giydi. 1 Kasım 1969'da Macaristan ile oynanan bir millî maç ile ilk ve son kez İtalya U-21 forması giydi. Scala, genç seviyelerinde oynamasına rağmen İtalya millî futbol takımı forması giymedi.

Teknik direktörlük kariyeri

Reggina

Scala, 1985'te bir süre Vicenza'nın altyapısında görev yaptıktan sonra 1987-88 sezonunda Reggina takımını çalıştırarak, teknik direktörlük hayatına başladı. İtalya üçüncü ligi Serie C1'de oynayan takım, ligi 3. olarak bitirdi. Ancak İtalya federasyonu Serie A'deki takım sayısı 16'dan 18'e çıkarınca, Serie B için bir takım daha yükselme hakkı kazanacaktı. Reggina, play-off maçını kazanarak bir üst lige yükseldi. Scala, Serie B'de geçirdiği sezonda yine başarılı olup Serie A'ya çıkmak için play-off'lara kalmayı başardı ancak penaltılarla play-off mücadelesini kaybettiler.

Parma

Reggina ile dikkat çeken Scala, 1989 yazında Parma ile anlaştı. Scala'nın 5-3-2 taktiği ile oynattığı Parma, ilk yarıda çok başarılı sonuçlar aldı. 4 Şubat 1990'da başkan Ernesto Ceresini'nin ölümü ardından, takım için yaşanan sorunlar nedeniyle Parma, kötü sonuçlar almaya başladı ve sekizinciliğe kadar düştü. Sezon sonuna doğru toparlayan Parma, yerel derbilerinde Reggiana'yı 2-0 yenerek, lig dördüncüsü olarak Serie A'ya yükselme başarısını gösterdi. Böylece, Parma 1920'lerin sonundan beri oynayamadığı Serie A'ye geri dönme başarısını gerçekleştiriyordu.

1990'da kulüp sahiplerinden ve İtalyan yemek şirketi Parmalat'ın sahibi Calisto Tanzi kulüpteki hisselerini arttırıp, başkanlığa Giorgio Pedranesch'i getirdi. Bu değişimler kulübe gelir sağladı ve Scala istediği futbolcuları takıma ekleyebildi. Takıma forvet Tomas Brolin, defans oyuncusu Georges Grün ve kaleci Cláudio Taffarel transfer edildi. Parma, ilk Serie A maçında Juventus'a 2-1 yenildi. İlk galibiyetlerini ise 15 gün sonra Diego Maradona'nın formasını giydiği Napoli'ye karşı aldılar. Sezonunun ilk yarısını sürpriz bir biçimde üçüncü bitiren takım, ligi altıncı olarak tamamladı. Böylece UEFA Kupası'na katılma şansını yakaladılar.

1991-92 sezonunda Scala takıma Antonio Benarrivo ve Alberto Di Chiara'yı ekledi. Parma, tarihindeki ilk Avrupa maçında ise CSKA Sofya ile eşleşti ancak 0-0 ve 1-1'lik beraberlikler nedeniyle elendiler. Ligde ise averajla yedinci bitirdiler. Asıl başarı Coppa Italia'da geldi. Finale yükselen Parma, Juventus karşısında ilk maçı Roberto Baggio'nun penaltısıyla kaybetse de ikinci maçı kendi sahalarında 2-0 kazanıp ilk büyük kupalarını kazandılar.

1992'de takıma Kolombiyalı yıldız Faustino Asprilla eklendi. Sezona İtalya Süper Kupası finaliyle başlayan Parma, Milan'a 2-1 yenilip kupayı alamadı. Ligde ise üçüncü olarak tarihlerinin en iyi sonucunu aldılar. AC Milan'ı kendi sahalarında Asprilla'nın golüyle yenerek, rakiplerinin kendi sahalarında 58 maçtır yenilmeme rekorunu kırdılar. Avrupa'da ise çok başarılı bir sezon geçirdiler. Kupa Galipleri Kupası'nda Parma sırasıyla Újpest FC, Boavista FC, Sparta Prag ve Atletico Madrid'i eleyerek finale kaldı. Wembley Stadı'nda oynanan finalde Parma, Royal Antwerp'i 3-1 yenerek tarihlerindeki ilk Avrupa kupasını kazandı.

1993 yazında takıma katılan futbolcular bu sefer Gianfranco Zola ve Massimo Crippa oldu. Sezona UEFA Süper Kupası finaliyle başladılar. Olimpik Marsilya takımının karıştığı bir rüşvet skandalı yüzünden Şampiyonlar Ligi ikincisi AC Milan ile karşılaştılar. Kendi sahalarında Milan'a 1-0 yenilen Parma, deplasmanda maçı 1-0 kazandı ve maç uzatmalara gitti. Massimo Crippa'nın uzatmalarda attığı golle maçı ve kupayı Parma kazandı. Böylece Scala da ikinci Avrupa kupasını da kazanmış oluyordu.

Ligde ilk yarıyı çok başarılı geçiren Parma, ikinci yarı yaşadığı puan kayıpları nedeniyle ligde 5. olup UEFA Kupası'na katılma hakkını kazandılar. Avrupa'da yine çok başarılı bir sezon Parma'yı bekliyordu. Parma sırasıyla Degerfors IF, Maccabi Haifa, AFC Ajax ve SL Benfica'yı eleyip yine bir Kupa Galipleri Kupası finaline çıkıyordu. Ancak bu sefer finalde Arsenal'e 1-0 yenilip kupayı kazanamadılar.

1994-95 sezonu için takıma katılanlar Fernando Couto ve Dino Baggio olmuştu. Sezon, Parma'nın Juventus ile her cephede mücadele ettiği bir sezon olarak tarihe geçti. Juventus ile başabaş giden şampiyonluk yarışını, 32. hafta Juventus'a deplasmanda 4-0 yenilerek kaybettiler ve sezonu averjala üçüncü bitirdiler. İtalya Kupası'nda da iki takım finalde karşı karşıya geldi ancak Parma, iki maçta da Juventus'a yenilerek kupayı kaybetti. İki takım, o senenin UEFA Kupası finalinde de karşı karşıya geldi. Parma, Vitesse, AIK, Athletic Bilbao, Odense BK ve Bayer Leverkusen'i eleyerek finale çıktı. İlk maçı Parma, sene başından Juventus'tan aldıkları Dino Baggio'nun golüyle 1-0 kazandı. İkinci maç, Juventus'un sahasında değil Giuseppe Meazza Stadı'nda oynandı ve 1-1 biten maçın ardından Parma, UEFA Kupası'nı kazandı Bu da Scala'nın üçüncü Avrupa kupası oldu.

1995'te takım çok önemli iki forvet bir sene öncesinin Ballon d'Or ödülü sahibi Hristo Stoiçkov ve Filippo Inzaghi'yi takıma kattı. Luís Figo'yu ise almak isteyen takım, yasal sorunlarla karşılaştı ve alamadı. Ancak ilk kez bir sezonu kupası kapadılar. İlk yarıyı ligde Milan'ın 3 puan gerisinde bitiren Parma, sezonu 6. olarak bitirdi. Kupa Galipleri Kupası'nda ise çeyrek finale kadar gelebilen ekip, o sene kupayı alacak Paris Saint Germain'e elendi. Kupasız geçen sezon sonunda takımın sahibi Tanzi, önce başkanlığa oğlu Stefano'yu getirdi. Daha sonra da Parma tarihinin en uzun süreli teknik adamı olan Scala ile yollarını ayırarak Carlo Ancelotti'yi takımın başına getirdi.

Perugia

Sezon başında Serie A'ya çıkan Perugia sezona iyi bir başlangıç yapıp gerisi gelmeyince sezon ortasında Scala'yı takımın başına getirdi. Scala, takımı kurtarmaya çalışsa da 37 puan alan üç takımın içinde en kötü üçlü averaja sahip olan takım oldukları için Serie B'ye geri döndüler.

Borussia Dortmund

1997-98 sezonunda Scala, ilk kez yurtdışında bir takım çalıştırmaya karar verip, Alman Borussia Dortmund ile anlaştı. 1997 yılının Şampiyonlar Ligi şampiyonu Dortmund ile ligde oldukça başarısız bir sezon geçirdi. Sezon içinde tek kazandığı kupa, Brezilya ekibi Cruzeiro'yu 2-0 yenerek kazandığı Kıtalararası Kupa oldu. Devre arasında takımdan ayrıldı.

Beşiktaş JK

Bir süre futboldan uzak kalan Scala, 2000'de Türkiye'ye gelip Beşiktaş ile sözleşme imzaladı. Ligde büyük bir başarı sağlayamayıp, lig dördüncüsü oldu. Türkiye Kupası'nda ise yarı finale çıkıp penaltılarla Gençlerbirliği'ne elendi. Beşiktaş'ın ikinci kez UEFA Şampiyonlar Ligi'ne çıkarması, kulüpte geçirdiği bir sezondaki en büyük başarısı oldu. Barcelona'yı İstanbul'da 3-0 yenme başarısını gösterdiler. Sezon sonunda Beşiktaş kulübü, Scala'nın sağlık sorunlarını sebep göstererek sözleşmesini Şubat 2001'de sezon devam ederken feshetti ve yerine Christoph Daum'u getirdi.

Shakhtar Donetsk

Bir süre futboldan uzak kalan Scala, 18 Ocak 2002 yılında Ukrayna ekibi Shakhtar Donetsk'in başına geçti. Shakhtar sezona başkan yardımcıları Prokopenko'nun yönetiminde başlamıştı ancak sezon arasında görevini bırakınca Scala, takımın başına 1,5 yıllık sözleşme ile geçti. Böylece, Ukrayna'da çalışan ikinci Batı Avrupalı hoca oldu.

Scala, ikinci yarıya Ukrayna liginin ikinci sezonundan beri her sezon şampiyon olan Dinamo Kiev ile aynı puanda başladı. Sezon sonunda ligi rakibinin bir puan önünde ve namağlup olarak bitiren Shakhtar, tarihinde ilk kez Ukrayna Ligi şampiyonluğu yaşadı. Ayrıca Ukrayna Kupası'nda finale çıkan ekip Dinamo Kiev'i finalde de 3-2 yenerek kupaya da uzandı.

Shakhtar yönetimi, 2002-03 sezonunda Avrupa'da da başarı bekliyordu. UEFA Şampiyonlar Ligi elemelerinde Club Brugge ile iki maçta da 1-1 berabere kalan ekip, penaltılarla gruplara kalmayı başaramayıp elendi. 17 Eylül 2002'de UEFA Kupası birinci tur maçında ise Avusturya'da Austria Wien'e ilk maçta 5-1 mağlup olduktan sonra Scala, görevinden kovuldu. Scala'nın yerine Alman Bernd Schuster getirildi.

Spartak Moskova

2003 Kasım'ında Scala, Rus ekip Spartak Moscow'nın başına geçti. Spartak Moskova'nın son 5 aydaki 4. hocası olan Scala, Moskova ekibinin lig tarihinde aldığı en kötü lig derecesi sonrası takımın başına geçti. Scala, UEFA Kupası'nda ikinci turdan aldığı takımı bir tur üste çıkardı ancak Mallorca'ya sonraki turda elendiler. 2004 Rusya Ligi'nde, Scala takımı gençleştirme yoluna giderek takımdaki problemleri çözmeyi denedi. Mart ayında Rusya Süper Kupa finalinde CSKA Moskova ile karşılaşan Spartak Moskova, uzatmalarda yenilerek kupayı kazanamadı. Scala, Eylül ayına kadar takımın başında kaldı ancak takım istenen lig seviyesine ulaşamayınca kovuldu.

Son yılları

2005 yılında adı İskoç ekibi Hearts ile geçse de, Scala ve kulüp arasındaki son anlaşma sağlanamadı. Scala, 2004'ten beri teknik direktörlük yapmamakta ve İtalya'nın Lozzo Atestino şehrinde yaşamaktadır. 2007'den beri şehir meclisinde görev alan Scala, 2007'de belediye başkanlığı seçimlerine girip başarılı olamadı. Scala, ayrıca televizyon ve radyo programlarında Serie A maçları hakkında yorum yapmaktadır.

Başarılar

Futbolcu olarak

 Şampiyon Kulüpler Kupası (1):
 Milan - 1968-69
 UEFA Kupa Galipleri Kupası (1):
 Milan - 1967-68
 Serie A (1):
 Milan - 1967-68
 Akdeniz Oyunları (1):
 İtalya Amatör - 1967

Teknik direktör olarak

 UEFA Süper Kupası Şampiyonluğu (1):
 Parma - 1993
 UEFA Kupası Şampiyonluğu (1):
 Parma - 1994-95
 UEFA Kupa Galipleri Kupası Şampiyonluğu (1):
 Parma - 1992-93
 Kıtalararası Kupa Şampiyonluğu (1):
 Borussia Dortmund - 1997
 Premyer-Liha Şampiyonluğu (1):
 Shakhtar Donetsk - 2001-02
 Coppa Italia Şampiyonluğu (1):
 Parma - 1991-92
 Kubok Ukraniy Şampiyonluğu (1):
 Shakhtar Donetsk - 2001-02

1947 doğumlular
Padova ili doğumlular
İtalyan futbolcular
İtalyan teknik direktörler
AC Milan futbolcuları
AS Roma futbolcuları
LR Vicenza Virtus futbolcuları
ACF Fiorentina futbolcuları
FC Internazionale Milano futbolcuları
US Foggia futbolcuları
AC Monza Brianza 1912 futbolcuları
Parma Calcio 1913 teknik direktörleri
Beşiktaş teknik direktörleri
Borussia Dortmund teknik direktörleri
FK Şahtar teknik direktörleri
FK Spartak Moskva teknik direktörleri
Süper Lig teknik direktörleri
Türkiye'deki gurbetçi teknik direktörler
Yaşayan insanlar
Defans futbolcuları
UEFA Avrupa Ligi kazanan teknik direktörler
UEFA Kupa Galipleri Kupası kazanan teknik direktörler
Kıtalararası Kupa kazanan teknik direktörler
Bundesliga teknik direktörleri
Orta saha futbolcuları

Nevio Scala


Makmetre, bir uçağın Mach (mak) sayısını (uçağın hızının sesin atmosferdeki hızına oranı) ölçmeye yarayan alet.

Ölçü aletleri

Makmetre