Sweet Sorrow (Hangul: 스윗 소로우) er en sydkoreansk mandlig kvartet, der synger a capella og popmusik. Kvartetten består af fire medlemmer: In Ho-Jin, Song Woo-Jin, Kim Young-Woo og Seung Jin-Hwan. Gruppen blev dannet i 2002.

Historie

Gruppen består af fire mandlige vokalister, In Ho-jin, Song Woo-jin, Kim Young-woo og Sung Jin-hwan.

Navnet på gruppen, "Sweet Sorrow", kommer fra Shakespeare's "Romeo og Julie." De kom op med dette navn, da de gik igennem vanskeligheder i 2002.

De fire mødtes på Glee Club, Yonsei Universitets mandlige kor. In, den ældste og gruppens leder, forklarede, hvordan de dannede Sweet Sorrow: "Glee-klubben havde to koncerter hvert år, sommer og vinter. Otte medlemmer af koret dannede en a cappella-gruppe for at prøve noget nyt på koncerterne og arrangerede sange, der gav gode reaktioner fra publikum. Senere var kun fire af os tilbage".

Selv om de kommer fra et fremtrædende universitet og kunne have valgt andre karriereveje, fortsatte de samarbejdet. Deres vendepunkt som professionelle musikere kom, da de vandt Yoo Jae-ha Music Competition i 2004. De modtog førstepræmie med deres oprindelige titelsang, "Sweet Sorrow", og de fik kontrakttilbud fra flere agenturer. Endelig underskrev Sweet Sorrow en kontrakt med Mezoo Cultures og udgav deres første album med navnet `'Sweet Sorrow' 'i november 2005, og sangene på albummet blev anvendt på MBC dramaet "The Ghost of the Gifted" OST.

Deres første album var ikke et stort hit. Senere arbejdede de på lydsporene til 2006-dramaet Alone in Love og War of Money i 2007 og fik anerkendelse. Senere i 2007 deltog de i Showvival, en koreansk version af American Idol sendt på MBC. Sweet Sorrow blev straks populære for deres arrangement af hit sange og vandt i løbet af programmets anden sæson.

De udgav deres andet album, "SweeticS", i slutningen af marts 2008 for at vise egne evner gennem deres originale musik. De komponerede alle sange på albummet og holdt fast ved deres principper.

Gruppen er åben for andre aktivitetsområder som skuespil og komedie på forskellige shows. For eksempel optrådte lederen, In, sig som gæstestjerne i en episode af KBS Drama City. I 2016 medvirkede gruppen i Immortal Songs 2.

Discografi

Studio albums
 Sweet Sorrow (2005)
 Sweetics (2008)
 Songs (2009)
 VIVA (2012)
 For Lovers Only (2014)
 For Losers Only (2015)

Nomineringer og hæderspriser

Noter

Musikgrupper fra Sydkorea
A cappellagrupper
Musikgrupper fra 2002

Sweet Sorrow


Yansıtabilirlik ya da Albedo (Latince albus = beyaz), yüzeylerin yansıtma gücü; veya bir yüzeyin üzerine düşen elektromanyetik enerjiyi yansıtma kapasitesi. Genel olarak güneş ışığını yansıtma kapasitesi için kullanılır. Albedo, cismin yüzey dokusuna, rengine ve alanına bağlı olarak değişir. Elektromanyetik tayfın tümünde veya belirli bir bölümünde hesaplanabilir.

Uzaydan dünyamıza bakıldığında, bulutlar parlak, okyanus yüzeyi ise genelde koyu olarak gözükür. Beyaz bulutlar üzerlerine düşen ışığın büyük bölümünü yansıtırlar; yani albedoları yüksektir. Deniz yüzeyi ise üzerine düşen ışığın büyük bölümünü emer, ancak çok küçük bölümünü yansıtır; yani albedosu düşüktür. Gezegenimizin yüzeyinde en yüksek albedo oranına sahip olan cisimler arasında kar ve kum sayılabilir. En düşük albedo değerlerine ise yeni sürülmüş nemli topraklarda ve ormanlık alanlarda rastlanır.

Birim tanımı

 Geometrik albedo Sıfır evre acısında iken cismin parlaklığının aynı konumda ve görünür büyüklükte iken mükemmel dağılım gösteren diskin parlaklığına oranıdır.

 Bond albedosu Soğurma olmadan uzaya yansıtılan ısınımın güneşten gelen enerjiye oranıdır. Gezegensel albedo olarak da adlandırılır.

Albedonun belirli bir birimi yoktur, iki şekilde tanımlanabilir:

 Yüzde olarak Cismin üzerine çarpan ışığı yansıtma oranının yüzde olarak ifadesi. Bu tanıma göre, üzerine çarpan ışığın tümünü yansıtan cismin albedosu %100, hiç yansıtmayan cismin albedosu %0, yarısını yansıtan - yarısını emen cisminki ise %50 olarak ifade edilir.

 0 ve 1 arasında bir sayı ile Üzerine çarpan ışığın tümünü yansıtan cismin albedosu 1, üzerine çarpan ışığın tümünü emen ve hiç yansıtmayan cismin albedosu 0, yarısını yansıtan cismin albedosu ise 0,5 olarak kabul edilir.:
 ALBEDO VE SICAKLIK ARASINDAKİ İLİŞKİ

Daha büyük ya da daha az, gelen yöndeki radyasyon ve buna bağlı olarak daha fazla ya da daha az bir emme, ayrı ayrı bir vücut ısısını etkileyebilir.

Başka bir örnek vermek gerekirse, dünyanın en kentleşmiş ülkelerinden biri olan Belçika ile hemen güneybatısındaki Fransa da albedo etkileri farklıdır çünkü Fansa Belçika'ya göre daha sıcaktır.

Albedo ve sıcaklık arasındaki ilişki soğuk bölgelere göre tropik bölgelerde daha fazladır.Çünkü güneş ışınları tropik bölgelerde daha güçlüdür.

Aklık da daha küçük bir ölçekte çalışır. Yaz aylarında insanlar koyu renkli giysiler yerine açık renkli kıyafetleri tercih ederler. Çünkü koyu renkli kıyafetler güneş ışınlarını daha fazla çeker.Açık renkli giysiler ise güneş ışınlarını geri yansıtırlar.

TİPİK ALBEDO

Tüm yüzeyini kapsayan 45 derece kuzey enlemlerinde bir çam ormanı ile anakara arasındaki albedo farkı sadece %9 dur.

 Bu düşük değer, ışık miktarının yukarıya yansımasıyla azalır. Ağaçların arasındaki ışık farkındaki yansımalar çam ağaçlarının kısmen renginden elde edilir.

Bir okyanusun albedosu, ışık suya nüfuz ettiği zaman,yaklaşırken  düşük  %3.5 oranında olur ancak radyasyon geliş açısı değiştiği zaman bu oran da değişir.

Yoğun çalılar  %9 ve %14 arasındadır. Bir çim% 20 civarındadır.

Bir kurak arazi de bir ağacın toprak rengine bağlılığı vardır. Bir çöl ya da bir büyük plaj da kum farklı renklerde büyük varyasyonlar gösterir. genellikle bu fark  yaklaşık % 25 oranın da düşük olabilir.

Bir  yüzeye ulaşmadan önce yapay yapılar genellikle ışığı emer çünkü Kentsel yapıların çok farklı albedo değerleri var. Dünyanın kuzey bölgelerinde, şehirler genellikle çok koyu, ortalama albedo yaz aylarında küçük bir artış ile, yaklaşık % 7 olduğunu göstermiştir. Tropikal ülkelerde, şehirlerde % 12 civarında bir aklık vardır. Farklı değerler, farklı malzeme ve bina stilleri doğrudan etki eder.

Taze yağmış kar% 90 bir aklık var. Sıkıştırılmış kar da (örneğin, Antarktika ovaları) yaklaşık% 80'dir.

Ağaçlar (fotosentez ve farklı ağaç türlerinin arasındaki yeşillik ve değişkenlik birden yansımaları yoluyla) ışık enerjisini absorbe etmede çok  verimli olduğundan, ormanlar kesildikçe absorbe etme oranı azalır ve bu yüzden  Dünya'nın soğumasını beklemek mantıklı görünür.Bunun  etkileri bu kadar da basit değildir.Çünkü  Ormanlar üzerinde bulutluluk oranı fazla olur ve bulutluluğun fazla olduğu yerde  yüksek bir aklık vardır. Genellikle karla kaplı soğuk bölgelerde, ağaçların olmadığı alanlarda,% 10'dur.ormanları içeren ve orta-enlemler daha ılıman olduğu için aklık oranı %50'ye kadar çıkar.

Karla kaplı bir alan ısındıkça, kar erime eğilimine girer ve aklık düşer.Bu etki önemli ısınma gerektiren modellerin temelidir ve küresel ısınma nedeniyle mevsimsel kar kaplı bölgeler için önemlidir.

Bulutlar küresel ısınma modellerinde bir rol oynamaktadır.Bulutlar teorik olarak% 0 ile% 70 arasında, farklı albedo değerlerine sahiptir.

ASTRONOMİ

Albedo güneş haricinde ışık kaynağı yansımasını,kendi ışığını yayan çok soğuk bir vücut kompozisyonu hakkında bir fikir edinmek için astronomide kullanılır. Yüksek aklık ve düşük albedo oranı,gaz gezegenler ve karasal gezegenlerde kolaylıkla ayırt edilir.

ENERJİ BİLİMİ

Güneş enerjisi kullanarak donanımı kurmadan önce, bu yerin parlaklığı ve  yere alınan güneş ışığı miktarını bilmek önemlidir. Bunun için, en etkili tekniklerden biri Dünya gözlem uydularından kullanılmasıdır. METEOSAT İkinci Nesil uydu, Avrupa kıtasının zemin parlaklığına doğru Ebatlarının her 15 dakikada bir verebilmektedir.Birçok diğer alanlarda da ilgi parlaklık zemin hesaplama:

tarım (Evapotranspirasyonu bakınız);

mimari;

plastik sanayi, istekli kullanılacağı yere göre ürünlerinin garanti uyarlamak için;

tıp, özellikle hafif terapi ile, sağlık üzerindeki güneş ışınlarının etkisini incelemek için.

Elektromanyetik radyasyon
Radyometri
Meteoroloji
Astronomi

Yansıtabilirlik


La Grèce participe aux Jeux olympiques d'hiver de 2022 à Pékin en Chine. Il s'agit de sa  à des Jeux d'hiver.

Athlètes engagés

Résultats

Ski alpin

Ski de fond

Notes et références

Grèce
2022
Jeux olympiques d'hiver

Grèce aux Jeux olympiques d'hiver de 2022


Hijenski vuk (lat. Proteles cristata), sisavac iz porodice hijena. Jedina je vrsta u rodu Proteles koja živi po šikarama istočne i južne Afrike.

Hijnski vuk nalikuje malenoj hijeni. Žućkasto smeđe je boje s nekoliko okomitih crnih pruga. Odrasla jedinka ima dužinu od 65 do 80 cm od nosa do repa i teži između 8 i 12 kg.

Kako se hrani termitima stanište mu je ograničeno samo na područje koje obiluje s dvije vrste termita kojima se hrani. Svojim zubima nije u stanju čak ni žvakati meso, osim miševa, malih ptica i jaja.

Izvori

Hijene

Hijenski vuk


Die Canada Open 1991 im Badminton fanden vom 20. bis zum 22. September 1991 in Montreal statt. Die Finalspiele wurden am 22. September 1991 ausgetragen.

Sieger und Platzierte

Weblinks

 http://tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=8D246F5E-327B-499E-8927-139F2587A6A5

1991
World Badminton Grand Prix 1991
Badmintonwettbewerb in Montreal

Canadian Open 1991


A lo largo de los siglos, el término sánscrito dasá o dasa tuvo varios significados.

- 'enemigo', especialmente en lo relativo a las tribus identificadas como enemigas de los indoarios en el Rig-veda (el texto más antiguo de la India, de mediados del II milenio a. C.).
 nombre de ciertos seres malvados conquistados por Indra (entre ellos Namuchi, Pipru, Shámbara, Varchín, etc.). Según el Rig-veda.
 'diablo, demonio'.
 'siervo' o 'esclavo' (que es a lo que habían quedado reducidas las etnias derrotadas), según el Rig-veda, el Átharva-veda y las Leyes de Manu. En algunos casos también se decía dása.
 salvaje, bárbaro, infiel, impío (también dása, opuesto a aria; véase también dasiú). Según el Rig-veda.
 un śūdra (esclavo, persona de la cuarta casta). Según lexicógrafos (tales como Amara Simja, Jalaiuda, Jema Chandra, etc.).
 alguien a quien se le deben dar (das) regalos. Según Horace H. Wilson.
 un pescador (también dasha).
 apellido común entre shudrás y kaiastas (también Kalidasá).
 'sirviente [devoto]' de una deidad (sentido religioso adoptado recién en la época puránica, varios siglos después del Rig-veda).
 dása: un sabio, especialmente un conocedor del Brahman (divinidad impersonal hinduista). Según lexicógrafos (tales como Amara Simja, Jalaiuda, Jema Chandra, etc.).

Etimología

 dāsa, en el sistema AITS (alfabeto internacional para la transliteración del sánscrito).
 दास, en escritura devanagari del sánscrito.
 Pronunciación: /dasá/ o actualmente /das/ (por influencia del hindí y el bengalí, que quitan la vocal a final).
 Etimología: proviene del verbo dās: 'dar', pero también 'herir, lastimar'.

Tribus dasás

Las tribus dasá a menudo se identifican como las poblaciones no indoeuropeas que ―en el curso de la migración indoaria a Pakistán e India desde el norte― fueron dominadas por las belicosas tribus que practicaban rituales védicos. El indólogo Asko Parpola ha propuesto que los dasás originales eran compañeros indo-iraníes del complejo arqueológico Bactria-Margiana, que inicialmente rechazaron las prácticas religiosas arias, pero más tarde se fusionaron con ellos.

En el Rig-veda también se utiliza el término dasiu, muy similar. No está claro si los dasás y los dasius están relacionados.

Notas

Historia de India
Prehistoria de India
Historia de Pakistán
Pueblos antiguos
Etnias de India
Palabras en sánscrito
Racismo

Dasa (hinduismo)


Christiania var et passagerskib, bygget af Burmeister & Wain til Det Forenede Dampskibs-Selskab (DFDS). Skibet var aktivt i rederiets tjeneste til 1904 og blev ophugget i 1913. Det var opkaldt efter Norges hovedstad Christiania, der siden 1925 har heddet Oslo.

Historie
Christiania blev bygget af jern og blev udstyret med to to-cylindrede dampmaskiner, der også blev leveret af Burmeister & Wain. Maskineriet drev to skovlhjul og ydede i alt 1.100 HK. DFDS havde siden rederiets oprettelse i 1866 haft en rute til Norge, der fra 1871 blev besejlet af dampskibet Aarhus med anløb i Christiania og stop undervejs i Göteborg. Ruten blev så populær, at rederiet bestilte et større skib, som fik navnet Christiania. Anløbet af Göteborg undervejs blev fastholdt, fordi det var nødvendigt at laste kul for at have brændstof nok til hele turen.

Indsættelsen af Christiania på ruten betød, at rederiet nu også kunne tilbyde køjer med madrasser til passagererne på anden klasse, så turen på 21 timer blev mere komfortabel. På første klasse var alle sejl sat. Der var en herresalon med lædermøbler og til damerne en salon i "Palmehavestil" med importerede franske chaiselonger med guldbelægninger på løvefødderne. Måltiderne blev indtaget i spisesalonen, akkompagneret af levende musik. Forskellene i serviceniveau var tydeligt afspejlet i priserne: En returbillet på første klasse kostede 42 kroner og på anden klasse slap man med 18 kroner. Hvis man kunne nøjes med en dæksplads på tredje klasse, var prisen 7 kroner, men så skulle man også selv medbringe tallerken, kop og bestik til forplejningen, der her bestod af "kavring" (en slags kiks), grød, flæsk, saltet kød, vælling og dertil øl.

Christiania besejlede ruten til Norge indtil 1893, hvor skibet fik andre opgaver i rederiet. I 1904 var det nedslidt og blev solgt for 125.000 rubler til Paul Forostowsky i Windau (Ventspils), der dengang lå i Rusland. Her blev det brugt som flydende pakhus for smør under navnet Refrigerator. Senere i årtiet kom det tilbage til DFDS og blev omdøbt til Depotskib No. II. Den gamle hjuldamper blev 26. april 1913 solgt til ophugning til firmaet Petersen & Albeck i København.

Eftermæle
Christianias ry som et komfortabelt og velsejlende skib var så stort, at dets udformning efter sigende dannede grundlag for kongeskibet Dannebrog, der blev bygget hos Burmeister & Wain få år senere. Billeder af de to skibe viser under alle omstændigheder store lighedspunkter.

Noter

DFDS
Skibe bygget i Danmark
Skibe fra Danmark

Christiania (skib, 1875)


Sulphur Aeon je njemački death metal-sastav iz Sjeverne Rajne-Vestfalije. Najčešća tema njihovih pjesama su Cthulhu mitovi iz djela H. P. Lovecrafta.

Povijest sastava

Sastav je 2010. godine osnovao basist Torsten Horstmann. Ubrzo mu se pridružuje pjevač Martin Hellion te snimaju demoalbum Sulphur Psalms. Za potrebe snimanja idućeg izdanja, EP-a Deep Deep Down They Sleep novi član postaje bubnjar Daniel Dickmann. Iako je Horstmann želio da sastav ostane isključivo studijski projekt, nakon objavljivanja prvog studijskog albuma Swallowed by the Ocean's Tide 2013. godine započinju i s koncertnim nastupima, na kojima im se pridružuju gitarist Marcel Schiborr i basist Sascha Schiemann. Kasnije, zbog zauzetosti vlasitim projektima Schiborra na koncertima mijenja Andreas Koort. Godine 2015. objavljuju svoj drugi studijski album Gateway to the Antisphere koji je dobio mnoge pozitivne kritike. Osim same glazbe, hvaljeni su i omoti albuma koje je dizajnirao Olla Larsson, a prikazuju nadrealne prizore iz Cthulhu mitova.

Članovi sastava

Trenutačna postava
T. (Torsten Horstmann) – bas-gitara, gitara (2010. - danas)
M. (Martin Hellion) – vokali (2010. - danas)
D. (Daniel Dicmann) – bubnjevi (2011. - danas)
S. (Sascha Schiemann) – bas-gitara (2018. - danas)
A. (Andreas Koort) – gitara (2018. - danas)

Diskografija
Studijski albumi
Swallowed by the Ocean's Tide (2013.)
Gateway to the Antisphere (2015.)
The Scythe of Cosmic Chaos (2018.)
Seven Crowns and Seven Seals (2023.)
EP-ovi
Deep Deep Down They Sleep (2012.)
Demo uradci
Sulphur Psalms (2010.)

Izvori

Vanjske poveznice
Službena Bandcamp stranica

Njemački sastavi heavy metala
Sastavi death metala

Sulphur Aeon


Estadio Ingeniero Raùl Goyenola Uruguay'ın Tacuarembó şehrinde 1955 yılında çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum

Stadyumda çoğunlukla futbol müsabakaları yapılmaktadır. Uruguay'ın Tacuarembó FC takımının maçlarını yaptığı stadyum, 12.000 seyirci kapasitelidir.

Uruguay'daki stadyumlar

Ingeniero Raùl Goyenola Stadyumu


An Diodonopsis anachaeta in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Alec M. Pridgeon och Mark W. Chase. An Diodonopsis anachaeta in nahilalakip ha genus nga Diodonopsis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Diodonopsis

Diodonopsis anachaeta


محمد الكحلاوي (1 أكتوبر 1912 - 5 أكتوبر 1982)، ممثل ومطرب ومنشد ديني مصري. ولد بمنيا القمح بمحافظة الشرقية في 1 أكتوبر 1912 م يتيمًا بعدما توفيت والدته أثناء ولادته ولحق بها أبوه وهو لا يزال طفلاً. وتربى في أسرة فنية حيث احتضنه خاله الفنان محمد مجاهد الكحلاوي الذي كان معاصرًا للفنان صالح عبد الحي وكان ذا صيت في ذلك. كان لملازمته لخاله -معلّمه- في حفلاته الأثر الكبير، حيث تشبع بالحياة الفنية منذ صغره وورث عنه الصوت الجميل والأداء المتميز وكذلك لقبه!.

عمل موظفا في السكك الحديدية بدا حياته في انشاد المواويل الشعبية ثم ترك وظيفته والتحق بفرقة عكاشة وعمل بالإذاعة من نشاتها عام 1934 انتخب نقيبا للموسيقيين عام 1945 لكنه تنازل للموسيقار محمد عبد الوهاب قام بإنشاء شركة للإنتاج حصل على جائزة التمثيل عن دوره في فيلم «الذلة الكبرى» وجائزة الملك محمد الخامس وحصل في عام 1967 على وسام العلوم والفنون من الطبقة الأولى ثم حصل على جائزة الدولة التقديرية ابنه الملحن أحمد الكحلاوي وقد اهتم بالإنشاد الديني والاغنية الشعبية ومن اغانيه الشهيرة «لاجل النبى» «يا قلبى صلى على النبى» «خليك مع الله» «نور النبى» و«خللى السيف يجول».

هو صاحب الملحمة النبوية أو «مداح الرسول» كما كان يحب أن يُنادى، المطرب الذي سلك طريق العبادة والزهد وسخّر الفن ليكون طريق دعوة وحض على الفضيلة، وهو أيضًا الفنان صاحب القدرات المتعددة الذي تنوع بين الغناء البدوي والشعبي والديني وكذلك في التمثيل، وكان له شرف الريادة والسبق في كل ألوان الغناء التي اشتهر بها ثم تبعه المريدون!.

الصدفة وطريق الشهرة
كان الفتى الكحلاوي يقضي وقته بين الغناء ولعب كرة القدم التي تميز فيها حتى أصبح في وقت لاحق كابتن فريق نادي السكة الحديد، كما كان يلازم نادي الزمالك ونادي الترسانة في كل سفرياتهم. لعبت الصدفة لعبتها عندما كان يعمل كومبارس في فرقة عكاشة. تأخر مطرب الفرقة زكي عكاشة في ذلك الوقت، فطلب منظم الحفلة من الكحلاوي الغناء لتسلية الجمهور الذي تجاوب معه لدرجة أفزعته فهرب من الحفل!.

سافر مع فرقة عكاشة للشام دون علم خاله وكان لا يزال طفلاً وعادت الفرقة بعد شهرين وتخلف هو هناك لثماني سنوات في بلاد الشام، تنقل فيها بين بلادها ليتعلم الغناء العربي الأصيل ويتقن خلالها اللهجة البدوية وإيقاعاتها وغناء الموال والعتابة وطرح الجول. ثم عاد إلى مصر شابًّا يافعًا في العشرين من عمره، خرج من بيته بحوالي عشرين قرشًا وعاد ومعه حوالي 38 ألف جنيه وهي ثروة ضخمة وقتها.

رائد الأغنية البدوية
اتجه الفنان الشاب إلى الغناء البدوي الذي تعلمه جيدًا أثناء سفره فكوّن في بداية حياته ثلاثية جميلة مع بيرم التونسي بالكتابة وزكريا أحمد بالتلحين وهو بالغناء. بدأ محمد الكحلاوي التمثيل نجمًا فكان أول أفلامه من إنتاج «أولاد لامة» وبطولة كوكا وسراج منير الذي تصدر أفيشاته رغم أنه لم يظهر سوى في مشاهد معدودة.

وقد كوّن الكحلاوي ثاني شركة إنتاج في الوطن العربي وهي «شركة إنتاج أفلام القبيلة» أراد بها صناعة سينما بدوية فتخصصت في الأفلام العربية البدوية مثل «أحكام العرب» و«يوم في العالي» و«أسير العيون» و«بنت البادية»، وغيرها والتي شارك فيها بالتمثيل واعتبرت هذه الأفلام بداية لعملية تمصير الفيلم العربي والذي كان يعتمد من قبل على النصوص الأجنبية المترجمة، وقد قدم في هذه التجربة نحو 40 فيلمًا.

الاعتكاف للأغاني الدينية
كانت مرحلته الأخيرة بالغناء الديني التي مثلت حوالي نصف إنتاجه الفني، فقد لحّن أكثر من 600 لحن ديني من مجمل إنتاجه الذي قارب 1200 لحن، ولم تكن الأغنية الدينية تعرف بمفهومها الحالي؛ إذ اقتصرت في ذلك الوقت على التواشيح الدينية، ولكنه وضع أسسها وأصبحت الأغنية الدينية تغنى بنوتة موسيقية وفرقة كاملة وقد تلون في غنائه بين الإنشاد والغناء والسير والملاحم والأوبريتات، فقد قدم «سيرة محمد» و«سيرة السيد المسيح» و«قصة حياة إبراهيم الخليل». ولمع الكحلاوى في الغناء الديني ولاقت أغانيه حفاوة عند جمهوره وأصبحت تذاع في كل المناسبات الدينية، ومن أشهر أغانيه «لاجل النبي».

رفض الكحلاوي التغني لأي مخلوق إلا لسيد الخلق أجمعين محمد، فلم يغنّ لملك ولا رئيس مثلما فعل كل المطربين
ولم يكن الكحلاوي يؤمن بفكرة الفن للفن، بل كان يرى أن الفن لا بد أن يساير الأحداث والمواقف الإنسانية؛ لذا فحين بدأت حرب 48 وهجرة اليهود وأحدقت المخاطر بفلسطين كان أول من نادى بالوحدة وأنشد العديد من الأغاني الوطنية باللهجة العربية البدوية، ومن هذه الأغاني «على المجد هيا يا رجال»، «وين يا عرب»، «خلي السيف يجول» و«كريم جواد» و«يا أمة الإسلام»، وغيرها... فنراه يشحذ الهمم قائلاً:

يا أمة التوحيد من كل فج بعيد

هبوا بعزم شديد ورجعوا اللي كان

يا أمة العربان...

وفي انتصارات أكتوبر 1973 غنى:

على نورك قمنا وعدينا يا رسول الله

من بدري كتايب حوالينا كبروا لله...

وهنا نلاحظ أنه يستدعي روح محمد حتى في أغانيه الوطنية.

حصل الكحلاوي على شيء من التكريم -الذي لا يتناسب مع إبداعه وإضافاته للفن- فقد حصل على جائزة التمثيل عن دوره في فيلم «الزلة الكبرى»، وجائزة الملك محمد الخامس، وحصل في عام 1967 على وسام العلوم والفنون من الطبقة الأولى، ثم حصل على جائزة الدولة التقديرية، هذا بالإضافة إلى العديد من الأوسمة والنياشين، ويسعى ابنه الفنان أحمد الكحلاوي حاليًا لإنشاء متحف لأبيه يضم أوسمته وملابسه وصوره النادرة التي سيضمها المتحف الذي سيقام بجوار مسجده بمنطقة الإمام.

وقد انتابت الكحلاوي روح ايمانية جارفة وهو الذي أدى فريضة الحج 40 مرة متواصلة فلم يقطع الحج أربعين عامًا متواصلة، حيث هجر عمارته المطلة على النيل في حي الزمالك الراقي وبنى مسجدًا يحمل اسمه وسط مدافن الإمام الشافعي وبنى فوقه استراحة وسكنها وبنى كذلك مدفنه فيه!. وبدأت خلواته في جامعه ثم امتدت معه في أوقات قضائه للعمرة التي أدى مناسكها عشرات المرات، وقد توفاة الله في الخامس من أكتوبر 1982، وهو في حياته لم يندم على شيء سوى الفترة التي قضاها في عدم طاعة الله وكان يطلق عليها «جاهلية محمد الكحلاوي».

لأجل النبي

ملحمة المولد النبوي

أعماله
 بنت البادية فيلم 1958
 كابتن مصر فيلم 1955
 خليك مع الله فيلم 1954
 الصبر جميل فيلم 1951
 أنا وأنت فيلم 1950
 مبروك عليكى فيلم 1949
 أسير العيون فيلم 1949
 ابن الفلاح فيلم 1948
 أحكام العرب فيلم 1947
 يوم في العالي فيلم 1946
 المغني المجهول فيلم 1946
 الزلة الكبرى فيلم 1945
 حسن وحسن فيلم 1945
 ابنتى فيلم 1944
 طاقية الإخفاء فيلم 1944
 رابحة فيلم 1943
 جوهرة فيلم 1943
 عايدة فيلم 1942
 بحبح في بغداد فيلم 1942
 عريس من استانبول فيلم 1941
 حياة الظلام فيلم 1940
 العزيمة (الحارة) فيلم 1939
 تيتاوونج فيلم 1937
 عنتر أفندي فيلم 1935

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص من محافظة الشرقية
مصريون حائزون على جائزة الدولة التقديرية
مواليد 1330 هـ
مواليد 1912
وفيات 1402 هـ
وفيات 1982
مصريون حائزون على وسام العلوم والفنون
ممثلو أفلام مصريون
ممثلون مصريون في القرن 20

محمد الكحلاوي


Dybkær Kirke er en kirke fra 2010 i Gødvad Sogn i Silkeborg Kommune, Aarhus Stift. Før 1970 lå sognet i Hids Herred, Viborg Amt.

I sognet findes også en middelalderkirke Gødvad Kirke som efterhånden var blevet for lille, så man ønskede en ny kirke.

Arkitekter var "Regnbuen Arkitekter", og orglet er af Carsten Lund

Noter

Eksterne henvisninger
 Dybkær Kirke  på Goedvadsogn.dk
 "Bygningen og inventaret"  fra Goedvadsogn.dk
 Billeder fra indvielsen
 Om orglet
 Dybkær Kirke  hos KortTilKirken

Kirker i Silkeborg Kommune
Kirker i Århus Stift
Kirker i Viborg Amt
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Silkeborg
Etableret i 2010

Dybkær Kirke


Esporlatu (sardinski: Isporlàtu) je grad i općina (comune) u pokrajini Sassariju u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 473 metra i ima 396 stanovnika. Prostire se na 18,40 km2. Gustoća naseljenosti je 22 st/km2.Susjedne općine su: Bottidda, Burgos i Illorai.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Esporlatu


În fizica și chimia nucleară, seria de dezintegrare (numită și lanț de dezintegrare, familie de dezintegrare sau radioactivitate in cascadă) reprezintă o serie secvențială de evenimente de dezintegrare succesive, genetic legate prin intermediul unor produși de dezintegrare intermediari. Majoritatea radioizotopilor nu se transformă direct într-un izotop stabil, ci suferă o serie de dezintegrări până la trecerea într-o formă finală, stabilă.

Etapele de dezintegrare sunt denumite în funcție de relațiile lor anterioare sau ulterioare. Un izotop părinte este acel radioizotop care suferă un eveniment de dezintegrare radioactivă, transformându-se într-un izotop fiică. Acest izotop fiică poate fi stabil sau se poate dezintegra la rândul său, dând naștere unui izotop fiică propriu; acest "izotop nepoată" este genetic legat de părintele fiicei, deci de "bunicul" său.

Timpul necesar pentru un singur atom părinte să se transforme prin dezintegrare într-un atom al izotopului fiică poate varia în limite largi, nu numai între perechile părinte-fiică dar – de asemenea – în mod aleatoriu între perechi identice de izotopi părinte și izotopi fiică. Dezintegrarea fiecărui atom are loc spontan, dezintegrarea unei populații inițiale de atomi identici într-un interval de timp t urmând o distribuție de dezintegrare exponențială e−λt, unde λ reprezintă așa-numita constantă de dezintegrare. Una dintre proprietățile unui radioizotop este perioada (timpul) de înjumătățire, respectiv timpul în care jumătate dintr-un număr inițial de nuclee de radioizotop părinte identice se dezintegrează la fiicele lor, fiind invers proporțională cu λ. Perioadele de înjumătățire au fost determinate pentru majoritatea radioizotopilor, variind de la fracțiuni de secundă la 1019 ani sau mai mult.

Produșii de dezintegrare intermediari au o radioactivitate egală cu cea a radioizotopului părinte (adică există un raport unu-la-unu între numărul de dezintegrări în etapele succesive de dezintegrare), dar cantitatea de energie eliberată în fiecare din aceste etape este diferită. Dacă eventual starea de echilibru este atinsă, fiecare izotop fiică succesiv este prezent într-o cantitate direct proporțională cu timpul său de înjumătățire; cum însă activitatea este invers proporțională cu perioada de înjumătățire, fiecare nuclid din lanțul de dezintegrare  contribuie în cele din urmă cu tot atâtea evenimente de dezintegrare ca și nuclidul părinte, chiar dacă nu cu acceași energie. De exemplu, 238U prezintă o radioactivitate slabă, dar pehblenda este de 13 ori mai activă comparativ cu uraniul metalic; fenomenul se datorează prezenței radiului și a celorlalți radioizotopi fiică genetic produși. Pe lângă faptul că sunt destul de activi, izotopii radiului generează în următoarea etapă de dezintegrare radon, un gaz inert radioactiv greu, care se poate acumula în spații închise precum subsolurile caselor sau mine subterane.

Istoric
Toate elementele (deci și izotopii acestora) prezente pe Pământ (cu excepția hidrogenului, deuteriului, heliului, 3He și – probabil – urme ale izotopilor stabili ale litiului și beriliului, care au fost create în Big Bang) au fost produse prin procesele s și r în stele; cele care mai sunt astăzi parte a Pământului au fost create acum 4,5 miliarde de ani în urmă sau anterior. Toate elementele produse cu mai mult de 4,5 miliarde de ani în urmă sunt denumite primordiale, ceea ce înseamnă că au fost generate în Univers prin procese care au loc în stele. Din momentul în care au fost create, cele instabile au început a se dezintegra. Toți izotopii care au timpul de înjumătățire mai mic de 100 de milioane de ani au în prezent o concentrație de maxim 2,8×10−12% din cea în care au fost prezente inițial pe Pământ, indiferent de cât a fost acesta; astfel, radioizotopii primordiali mai apar pe Pământ fie în urme, fie au dispărut complet. Există doar alte două metode pentru a crea izotopi: în mod artificial, ca de exemplu în interiorul reactorililor nucleari (uneori naturali), sau prin dezintegrarea unui specii izotopice părinte, proces cunoscut și ca serie de dezintegrare.

Izotopii instabili se dezintegrează cu o viteză dată în produșii fiică (care pot fi uneori chiar mai instabili decât părintele); în cele din urmă – de multe ori, după o serie de dezintegrări succesive – se ajunge la o formă finală reprezentată de un izotop stabil. Izotopii stabili (circa 200 astfel de specii în Univers) sunt caracterizate printr-un raport aproximativ unitar între numărul de neutroni și cel de protoni din nucleul lor pentru nuclee ușoare, crescând treptat până la circa 1,5 pentru elementele grele precum plumbul (cel mai greu izotop stabil existent este 208Pb). Radioizotopii mai grei se stabilizază prin eliminarea excesului de masă, de cele mai multe ori prin dezintegrare alfa. Altă metodă comună prin care izotopii cu raport neutron-proton (n/p) ridicat se stabilizează este dezintegrare β–, în care nuclidul își modifică identitatea elementală, păstrând greutatea, dar diminuându-și raportul n/p. Pentru izotopi cu raport n/p scăzut are loc un proces invers de dezintegrare β+, prin care un proton se transformă într-un neutron, deplasându-se astfel către o formă stabilă; cu toate acestea, deoarece fisiunea nucleară produce aproape întotdeauna radioizotopi cu exces de neutroni, emisia de pozitroni este relativ rară în comparație cu emisia de electroni. Există multe serii de dezintegrare beta relativ scurte, cu cel puțin două evenimente de dezintegrare (unul β– și unul β+) pentru fiecare radioizotop cu masă de până la 207 și chiar peste. Pentru izotopi mai grei decât cei ai plumbului există patru serii de dezintegrare care cuprind toate modurile de dezintegrare amintite: dezintegrările alfa (care reduce greutatea nuclidului părinte cu 4 uam) și cele beta, care nu modifică greutatea atomică, ci doar numărul atomic și raportul p/n. Cele patru serii sunt denumite 4n, 4n + 1, 4n + 2, 4n + 3; (practic, restul împărțirii masei atomice a izotopului părinte la patru). Există și alte moduri de dezintegrare, dar ele apar invariabil cu o probabilitate mai mică decât dezintegrările alfa și beta (aceasta nu presupune că aceste serii nu prezintă ramificații, ci doar că se are în vedere o situație simplificată).

Trei dintre aceste serii pornesc de la un radioizotop cosmogen de viață lungă, însemnând că procesul de atingere a stării de echilibru decurge greu în prima sa parte. Acești trei radionuclizi sunt 238U (cu un timp de înjumătățire de 4,5 miliarde de ani), 235U (timp de înjumătățire de 700 milioane de ani) și 232Th (timp de înjumătățire de 14 miliarde de ani). Cea de-a patra serie (4n + 1) pornește dintr-un radioizotop de viață mai scurtă, permițând atingerea mai rapidă a echilibrului; inițial s-a presupus că seria se încheie în 209Bi, considerat mult timp ca fiind stabil. Recent însă s-a demonstrat că 209Bi este radioactiv, trecând prin emisie alfa în 205Tl, stabil.  În trecutul îndepărtat, pe când se forma Sistemul solar, mai mulți radionuclizi cosmogeni grei (în prezent extincți) au fost prezenți, cele patru serii de dezintegare pornind de la alte capete de serie. Acești radioizotopi au fost recreați pe Pământ de către om prin utilizarea bombei atomice sau a reactorilor nucleari. Astfel, 239Pu cu un timp de înjumătățire de "doar" 24500 de ani, se dezintegrează prin emisie alfa în 235U. De asemenea, prin producerea de 237Np, seria de dezintegrare 4n + 1 (anterior dispărută) a fost regenerată.

Moduri de dezintegrare

Cele mai comune moduri de dezintegrare radioactivă sunt: dezintegrarea alfa,  dezintegrarea β–, dezintegrarea β+ și tranziția izomeră (T.I.). Dintre acestea, doar dezintegrarea alfa schimbă masă atomică (A) a nucleului părinte, trecând într-o fiică cu masă mai mică cu 4 uam. Din acest motiv, aproape orice dezintegrare va conduce la un nucleu a cărui masă va da același rest prin împărțirea la 4 ca și părintele, definind astfel cele patru serii de dezintegrare. Prin dezintegrare alfa se produc și particule alfa (nuclee de 4He).

Principalele trei serii (sau familii) naturale de dezintegrare, sunt deobicei numite seria thoriului, seria uraniului și seria actiniului, toate încheiate în izotopi ai plumbului. Numarul de masă al fiecarui izotop din aceste serii urmează o legitate de tip A = 4n, A = 4n + 2, respectiv A = 4n + 3. Capetele de serie sunt radioizotopii primordiali 232Th, 238U, respectiv 235U.

Din cauza timpului de înjumătățire relativ scurt al 237Np (2,14 milioane de ani), seria A = 4n + 1 (seria neptuniului) era pe cale de disparitie în natură (cu excepția ultimei etape, dezintegrarea 209Bi la 205Tl, stabil). 209Bi este slab radioactiv, cu un timp de înjumătățire de 1,9×1019 ani.

În natură există și alte serii de dezintegrare care implică elemente mai ușoare, de exemplu seriile 28Mg sau 39Cl. Cele mai multe dintre aceste serii de dezintegrare prezente pe Pământ înainte de 1945 au fost generate de radiațiile cosmice. Din 1945, testarea și utilizarea de arme nucleare, respectiv reactori nucleari, a dus la formarea produșilor de fisiune sau de activare. Aproape toți acești radioizotopi se stabilizează secvențial prin emisie β− sau β+, pănă se transformă într-un izotop stabil.

Seriile de dezintegrare ale actinidelor

În cele patru tabele de mai jos sunt omise ramurile minore de dezintegrare (cu o probabilitate de ramificare mai mică de 0,0001%). Energia eliberată include energia cinetică totală a tuturor particulelor emise (electroni, particule alfa, cuante gama, neutrini, electroni Auger și radiații X) și energia de recul a nucleului, presupunând că nucleul original a fost în stare de repaus.

Tabelele conțin și denumirile istorice ale radionuclizilor naturali ce apar în aceste serii de dezintegrare, cu excepția neptuniului. Aceste denumiri au fost folosite la momentul în care seriile de dezintegrare au fost descoperite și investigate. Aceste denumiri istorice pot fi utilizate pentru a localiza cărei serii respectivul radionuclid aparține.

Cei trei serii naturale ale actinidelor – a thoriului, uraniului (de la 238U) și a actiniul (235U) – toate se termină în izotopi ai plumbului (208Pb, 206Pb, respectiv 207Pb). Toți acești izotopi sunt stabili și sunt prezenți în natură ca nuclizi primordiali. Cantitatea în exces relativ la 204Pb (care este doar de origine primordială) poate fi folosită în tehnica de datare uraniu-plumb, utilizată în determinarea vârstei rocilor.

Seria thoriului

Seria de dezintegrare 4n este deobicei denumită "seria thoriului". Acestă serie începe cu radioizotopul natural 232Th și include următoarele elemente: actiniului, bismut, plumb, poloniu, radiu, radon și taliu. Toate sunt prezente – cel puțin tranzitoriu – în orice probă naturală care conține thoriu (în formă metalică, compus chimic sau minerale). Seria se termină cu 208Pb.

Energia totală eliberată de 232Th pentru a se transforma în 208Pb este 42,6 MeV, incluzând energia a pierdută prin neutrini.

Seria neptuniului

Seria de dezintegrare 4n + 1 este deobicei denumită "seria neptuniului". Doar doi dintre izotopii implicați în acestă serie se găsesc în natură și anume ultimii doi: 209Bi și 205Tl. Într-un detector de fum care conține o cameră de ionizare cu 241Am se acumulează o cantitate semnificativă de 237Np ca produs de dezintegrare alfa; următoarele elemente sunt, de asemenea, prezente – cel puțin tranzitoriu – ca produse de dezintegrare ale neptuniului: actiniului, astatin, bismut, franciu, plumb, poloniu, protactiniu, radiu, taliu, thoriu și uraniu. Întrucât această serie a fost studiată după 1945, radionuclizii implicați nu au nume istoric. O trăsătură unică a acestei serii de dezintegrare este că nu include niciun izotop al gazului nobil radon, deci emanația radioactivă este inferioară celei corspunzătoare seriilor 4n, 4n + 2 și 4n + 3.

Energia totală eliberată de 249Cf pentru a se transforma în 205Tl este 66,8 MeV, incluzând energia a pierdută prin neutrini.

Seria uraniului (radiului)

Seria de dezintegrare 4n + 2 este deobicei denumită "seria uraniului", uneori "seria radiului". Începe cu 238U (natural) și include următoarele elemente: astatin, bismut, plumb, poloniu, protactiniu, radiu, radon, taliu, și thoriu. Toate sunt prezente – cel puțin tranzitoriu – în orice probă naturală care conține uraniu (în formă metalică, compus chimic sau minerale). Seria se termină cu 206Pb.

Energia totală eliberată de 238U pentru a se transforma în 206Pb este 51,7 MeV, incluzând energia a pierdută prin neutrini.

Seria actiniului (plutoniului)
Seria de dezintegrare 4n + 3 este deobicei denumită "seria actiniului", uneori "seria actinouraniului" sau "seria plutoniului". Începe cu 235U (natural) și include următoarele elemente: actiniului, astatin, bismut, franciu, plumb, poloniu, protactiniu, radiu, radon, taliu, și thoriu. Toate sunt prezente – cel puțin tranzitoriu – în orice probă naturală care conține 235U (în formă metalică, compus chimic sau minerale). Seria se termină cu 207Pb.

Energia totală eliberată de 235U pentru a se transforma în 207Pb este 46,4 MeV, incluzând energia a pierdută prin neutrini.

Vezi și

Chimie nucleară
Contaminare radioactivă
Fizica nucleară
 Produs de dezintegrare
Radioactivitate
Radioizotopi

Note

Referințe

Legături externe

 Nucleonica nuclear science portal
 Nucleonica's Decay Engine for professional online decay calculations
 Decay chains
 US Government website listing isotopes and decay energies
 National Nuclear Data Center - Freely available databases that can be used to check or construct decay chains. Fully referenced.
  The Live Chart of Nuclides - IAEA with decay chains
 Decay Chain Finder

Radioactivitate

Serie de dezintegrare


İlhan Kemâleddîn Mimaroğlu, (11 Mart 1926, İstanbul - 17 Temmuz 2012, New York), Türk elektronik müzik bestecisi ve müzik eleştirmeni.

Hayatı
Cumhuriyet döneminin en önemli mimarlarından Mimar Kemaleddin Bey'in oğludur. Küçük yaşta babası ölen Mimaroğlu, mühendis olan üvey babasının evinde büyümüştür. 1945 yılında Galatasaray Lisesi'nden, 1949'da Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nden mezun oldu. Ankara'da kısa bir süre Hayrullah Duygu'dan klarnet dersleri aldı bu dönemden sonra bütünüyle müzik ve müzikoloji ile ilgilenmeye başladı. Aynı dönemde radyo programları hazırladı ve müzik eleştirileri yazdı.

1955 yılında Rockfeller Vakfı'nın bursuyla iki yıl için New York'a giden Mimaroğlu, Columbia Üniversitesi'nde Paul Henry Lang'ın müzikoloji ve Douglas Moore'ın kompozisyon derslerini izledi. 1959 yılında yeniden ABD'ye giderek New York'daki The Record Hunter plak firmasında repertuvar uzmanlığı ve Amerika'nın Sesi radyosunda müzik eleştirmenliği yaptı.

1959 yılında New York'a yerleşen Mimaroğlu, Türkiye ile hep yakın ilişkiler içinde oldu. TRT İstanbul Radyosu ve Ankara Radyosu'nda başlattığı Çağımızın Bestecileri başlıklı programı, New York'tan sürdürmüş ve ayrıca caz programları hazırladı. 1961 yılında Türkiye'de ilk baskısı yapılan Müzik Tarihi kitabının baskıları yenilendi, bunu yeni kitapları izlemiştir. 1990'lı yıllardan başlayarak gazetelerde müzik yazıları ve denemeler de yazdı.

1963 yılından itibaren Columbia Üniversitesi'nde Vladimir Ussaçevski yönetiminde öğrenim gören besteci, elektronik müzikte sanat konusunda mastır derecesi aldı. Bu dönemde Edgar Varése ve Staphan Wolpe ile kompozisyon çalıştı. Daha sonra Columbia Üniversitesi'nde elektronik müzik hakkında ders veren Mimaroğlu, 1968 yılında Fransa radyosunun daveti üzerine çalışmalarını bir müddet Fransa'da sürdürdü.

İlhan Mimaroğlu, "öncü müzik" anlayışındadır. Atonalitenin "çağrışımlara uygun düştüğü" görüşündedir. Elektronik yapıtlarını conventional stüdyo ortamına göre yazmakta, elektronsal gereçlerle kısıtlanmaktan kaçınmakta ve tını renklerini öne çıkarmayı yeğlemektedir.

Yaratılarının yanı sıra, sayısı yüzleri bulan müzik yazılarıyla katkılar getiren sanatçı, Cumhuriyet ve Yeni Yüzyıl gazetelerinde köşe yazıları yazdı.

Besteci, ASCAP üyesidir.

Ödüller
1971 yılında Guggenheim Vakfı tarafından ödüllendirildi. 2009 yılında İstanbul Kültür Sanat Vakfı tarafından düzenlenen İstanbul Caz Festivali'nde yaşam boyu başarı ödülü'ne layık görüldü.

Başlıca yapıtları

İlhan Mimaroğu'nun yapıtlarını "geleneksel çalgılar için" ve "elektronsal gereçler için" iki grupta ele almak olanaklıdır. Onun geleneksel çalgılar için yazdığı yapıtlar doğal olarak yine "öncü" niteliktedir.

Geleneksel çalgılar için
 Monologlar, klarnet ve viyola için.
 Püç parça, 1952.
 Pices Sentimentales, piyano için.
 Anı ve Günce Sonatı, piyano için.
 Rosa, piyano için, 1978.
 Valses ignobles et sentencieuses, piyano için.
 Yaylı dördüller.
 Yaylı çalgılar için gece ezgileri.
 Sessions, piyano için, 1977.

Ses bantı ve çalgı ya da şarkı ortamı için
 Music Plus One, keman için.
 Still Life, viyolonsel için, 1980.
 Sleepsong for Sleeper, klarnet, piyano ve elekronik teyp için.

Elektronik müzik
 Görsel Çalışma, 1965.
 Immolation Scene, söz ve şarkı için, 1983.
 Prelüdler, manyetik teyp için, 1966-76.
 Jean Dubuffet'in Coucou Bazar'I için müzik.
 Le Tombeau d'Edgar A. Poe, 1964.
 Besteci ve Çalgıcı için piyano müziği, 1976.
 La Ruche, viyolonsel, klavsen, piyano ve elektrikli aygıtlar için.
 Intermezzo, 1964.
 Bowery Bum, 1964.
 Wings of the Delirious Demon 1969.
 Sing me a song of Songmy, 1971.
 Tract, ses ve elektronsal için, 1972-74.
 To Kill a Sunrise, 1974.
 The Ofering, ses ve teyp için, 1979.

Kitapları
 New York Kapı Dışı Sanatı, 2017, ISBN 978-9750801280
Sinema Köşelerinde, 2017, ISBN 978-9756287835
Amerika'nın Sesi, Ankara, 1956.
 Caz Sanatı, İstanbul, 1958.
 11 Çağdaş Besteci, 1961, ISBN 978-6054518630
 Müzik Tarihi, 1961, ISBN 978-9754343687
 Günsüz Günce, İstanbul, 1989.
 Elektronik Müzik, 1991.
 Ertesi Günce, 1994, ISBN 978-9757652397
 Yokistan Tasarısı, 1997, ISBN 978-9757652625
 Geldim gördüm geçtim gittim, 1999, ISBN 978-9758434275

Film müziği
 İlhan Mimaroğlu, Federico Fellini'nin 1969 tarihli filmi Satyricon'un müziklerini Nino Rota ile birlikte yapmıştır. Özellikle filmin 31. dakikasından sonraki Türkçe sözlerin de işitildiği atonal elektronik müzik bölümünün İlhan Mimaroğlu'na ait olduğu anlaşılmaktadır.

Kaynakça
Özel

Genel

1926 doğumlular
2012 yılında ölenler
20. yüzyıl Türk bestecileri
21. yüzyıl Türk bestecileri
Çağdaş Türk müziği bestecileri
Galatasaray Lisesinde öğrenim görenler
Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
Türk elektronik müzisyenleri

İlhan Mimaroğlu


Sophie Belinda Jonas (født Turner; født 21. februar 1996) er en britisk skuespillerinde, der er mest kendt for sin rolle som Sansa Stark i HBOs fantasyserie Game of Thrones. Rollen som Sansa Stark fik hende nomineret til en Young Artist Award og Emmy-prisen for bedste kvindelige birolle i en dramaserie.

Tidlige liv
Turner blev født i Northampton og flyttede til Warwick da hun var to år. Der gik hun på Warwick Prep School til hun var elleve år gammel, og flyttede senere til King's High School. Turner har været et medlem af det lokale teater Playbox Theatre Company siden hun var tre år.

Karriere
Turner er venner med skuespillerinden Maisie Williams, som spiller Sansa Starks søster Arya Stark. De mødtes til audition til rollerne for Game Of Thrones før de fik rollerne.

Efter at indspillingen af første sæson af Game of Thrones var færdig, adopterede Turner hunden Zunni, som spiller Sansa Starks ulv Lady.

Hun fik sin første rolle i 2011, som Sansa Stark, datter af en mægtig Lord i HBOs fantasy-drama serie Game of Thrones. Det var hendes dramaskolelærer som opfordrede hende til at gå til audition og få rollen. Hun farvede håret fra blondt til rødt til rollen.

I 2013 spillede hun hovedrollen for en indie-thriller-film, Panda Eyes. En film baseret på novellen Another Me skrevet af Cathrine MacPhail. Hun spillede Adeline March i tv-filmen The Thirteenth Tale i 2013, og var med i komediefilmen, Barely Lethal.

Hun indtalte også en kort fortælling skrevet af Lev Grossman i lydbogs-versionen af novellen Dangerous Women, som er skrevet af George R. R. Martin. Fortællingen finder sted i Westeros, i A Song Of Ice And Fire verdenen, mange år før starten af Game of Thrones.

Privat
Turner begyndte at date Joe Jonas i november 2016. I oktober 2017, annoncerede hun deres forlovelse på Instagram.
De blev gift den 1. maj 2019 i Las Vegas, Nevada.
Turner fødte parrets første barn, datteren Willa, den 22. juli 2020. I sommeren 2022 fik parret endnu en datter. Parret meddelte i september 2023, at de skal skilles.

Udvalgt filmografi

Film
 X-Men: Apocalypse (2016) – Jean Grey
 X-Men: Dark Phoenix (2019) – Jean Grey

Tv-serier
 Game of Thrones (2011–19) – Sansa Stark
 The Staircase (2022) – Margaret Ratliff

Referencer

Eksterne henvisninger

Tv-skuespillere fra England
Filmskuespillere fra England
Personer fra Northampton

Sophie Turner


José Saramago (d. 16 Kasım 1922, Lizbon – 18 Haziran 2010, Lanzarote), Nobel Edebiyat Ödülü sahibi Portekizli yazardır.

Hayatı
José Saramago, Portekiz'in Lizbon kentinin kuzeyindeki küçük bir köy olan Azinhaga'da (Ribatejo) doğdu. Yoksul bir köylü ailenin oğlu olarak büyüdü. Ailesiyle birlikte taşındığı Lizbon'da öğrenim gördü. Öğrenimi sırasında kırsal kesimde çalıştı. Ekonomik sorunları nedeniyle okulu bıraktı. Makinistlik eğitimi aldı. Teknik ressamlıktan redaktörlüğe, editörlüğe ve çevirmenliğe kadar birçok işte çalıştı.

Daha sonra bir yayınevinde, yayın hazırlığı ve üretim departmanında görev yaptı. Diario ve Lisboa gazetelerinde kültür editörü olarak çalıştı. Siyasi yorumlar yazdı. Portekiz Yazarlar Birliği'nin yönetim kurulunda görev üstlendi. 1976'dan sonra kendini tümüyle kitaplarına verdi.

1993'te Kanarya Adaları'ndaki Lanzarote adasına yerleşti. Pilar del Rio ile evlendi. İlk romanı Günah Ülkesi (Terra do Pecado) 1947'de yayımlandı. 1995 yılında kaleme aldığı Körlük adlı romanıyla birlikte geniş kitlelerce tanındı, büyük bir başarı yakaladı.

Yazarın romanları ve denemelerinin yanı sıra iki şiir kitabı ve oyun kitapları da vardır. José Saramago, 1998 yılında Nobel Edebiyat Ödülü'nü kazanmaya layık görüldü.

Yazarın anlatma biçimi gayet dikkate değerdir ve öğüt niteliğindedir. Kitaplarındaki düz yazılarında, kendine özgü bir yazım stili vardır: Diyalogları düz yazı biçiminde yazar ve noktalama işareti olarak nokta ve virgülden başkasını kullanmaz. Anlatım dili de oldukça muzip, sade ve akıcıdır. Bunlar da, okuyucuyu yazara bağlayan diğer etkenlerdir.

Ünlü yazar 18 Haziran 2010 tarihinde, 87 yaşında hayatını kaybetmiştir.

Saramago, bir ateistti.

Eserleri

Roman

 Terra do Pecado (1947)
 Manual de Pintura e Caligrafia (1977) / Ressamın El Kitabı (Can Yayınları, 1999)
 Levantado do Chão (1980) / Umut Tarlaları (Can Yayınları, 2003)
 Memorial do Convento (1982) / Baltasar ve Blimunda, (Gendaş Kültür, 2000)
 O ano da morte de Ricardo Reis (1984) / Ricardo Reis'in Öldüğü Yıl (Can Yayınları, 2003)
 A jangada de pedra (1986) / Yitik Adanın Öyküsü, (Merkez Kitaplar, 2006)
 História do cerco de Lisboa (1989) / Lizbon Kuşatmasının Tarihi, (Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, 2004)
 O evangelho segundo Jesus Cristo (1991) / İsa'ya göre İncil, (Merkez Kitaplar, 2006)
 Ensaio sobre a cegueira (1995) / Körlük (roman), (Can Yayınları, 1999)
 Todos os nomes (1997) / Bütün İsimler, (Gendaş Kültür, 1999)
 O conto da Ilha Desconhecida (1997) / Bilinmeyen Adanın Öyküsü, (Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, 2001)
 A caverna (2000) / Mağara, (Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, 2005)
 O homem duplicado (2002) Kopyalanmış Adam, (Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, 2010)
 Ensaio sobre a Lucidez (2004) Görmek, (Can Yayınları, 2008)
 As intermitências da morte (2005) / Ölüm Bir Varmış Bir Yokmuş, Merkez Kitaplar 2007
 As Pequenas Memórias / Küçük Anılar, (Can Yayınları, 2008)
 A Viagem do Elefante / Filin Yolculuğu, (Turkuvaz Yayınları, 2009)
 Cain / Kabil, (Kırmızı Kedi Yayınları, 2011)

Deneme
 Deste mundo e do outro (1971)
 A bagagem do viajante (1973)
 As opiniões que o DL teve (1974)
 Os apontamentos (1976)
 Viagem a Portugal (1981)
 Folhas políticas : 1976-1998 (1999)
 Discursos de Estocolmo (1999)

Günlük
 Cadernos de Lanzarote Vol. 1-5 (1994-1998, 5 cilt)

Oyun
 A noite (1979) / Gece
 Que farei com este livro? (1980) / Bu kitap ile ne olacak?
 A segunda vida de Francisco de Assis (1987) / Francisco de Assis'in ikinci yaşamı
 In nomine Dei (1993)
 Don Giovanni ou O dissoluto absolvido (2005)

Şiir
 Os poemas possiveis (1966)
 Provavelmente alegria (1970)
 O ano de 1993 (1975)

Öykü
 Objecto quase (1978) / Kısırdöngü, (Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, 2001)

Kaynakça

Dış bağlantılar

1922 doğumlular
Alentejo doğumlular
2010 yılında ölenler
Portekiz'de kanserden ölenler
Lösemiden ölenler
Portekizli roman yazarları
Portekizli oyun yazarları
Portekizli ateistler
Ateizm aktivistleri
Nobel Edebiyat Ödülü sahipleri
Antisiyonistler
Portekizli Nobel Ödülü sahipleri
20. yüzyıl oyun yazarları
20. yüzyıl roman yazarları
21. yüzyıl roman yazarları
Büyülü gerçekçi yazarlar
Portekizce yazan yazarlar
Portekizli komünistler
Camões Ödülü sahipleri
Portekiz Komünist Partisi mensubu siyasetçiler
İspanya'da ölenler
20. yüzyıl ateistleri
İspanya'da kanserden ölenler
Portekizli sosyalistler

José Saramago


The Limehouse Declaration was a statement issued on 25 January 1981 by four senior British Labour politicians, all MPs or former MPs and Cabinet Ministers: Roy Jenkins, David Owen, Bill Rodgers and Shirley Williams. It became known as the Limehouse Declaration as it was made near David Owen's London home in Limehouse. The four were known as the Gang of Four.

The opening paragraph of the declaration indicates that it was triggered by decisions taken at the Labour Party conference in January 1981.

In this document the so-called 'Gang of Four' signalled their intent to leave the Labour Party and form a Council for Social Democracy, as they felt the party had been taken over by the left-wing members. This Council became the basis for the British Social Democratic Party (SDP).

The declaration was launched on a small bridge on Narrow Street, Limehouse. Organisation was last-minute, with Matthew Oakeshott being sent to the Savoy Hotel to make photocopies of the statement, and visiting the flat of Shirley Williams to find appropriate clothes for her to wear at the press call.

The four stated that they would soon produce an initial list of politicians and others who would support the new Council for Social Democracy. At this point the 'Gang of Three' (Williams, Rodgers and Owen) had not yet left the Labour Party, but Williams admitted that "almost inevitably" they would take this step. However Williams, whom The Glasgow Herald considered  to be the new group's "greatest asset as far as public appeal is concerned",  was reported to want to delay the formal split until after the local elections in May in order to avoid upsetting Labour moderates whose support they hoped to win.

One week later, on 5 February 1981, an advertisement was published in The Guardian under the name of the Council for Social Democracy announcing that they had received 8,000 individual messages of support. The advertisement listed one hundred of their names, which included thirteen former Labour MPs, four of whom had been cabinet ministers including Lord George-Brown, former Deputy Leader of the Labour Party.

The Gang of Four

The list of 100
Below is the list of 100 Council of Social Democracy supporters whose names were published in the Guardian advertisement of 5 February 1981:

 Austen Albu, former Labour MP
 George Apter, company director
 Michael Barnes, former Labour MP
 Peter Birkby, Chair, Bradford West constituency Labour party (CLP)
 Dick Buchanan, former Labour MP
 Lord Bullock, crossbench peer and historian
 Philip Burgess, university teacher
 Tyrrell Burgess, educationalist
 Alec Cairncross, economist
 George Canning, former Labour Lord Mayor of Birmingham
 John Cannon, historian
 D. L. Carey-Evans, farmer
 Charles Carter, former university vice-chancellor
 Jim Cattermole, former Labour regional organiser
 Frank Chapple, General Secretary, EETPU
 Ann Coulson, former Labour councillor, Birmingham City Council
 Danny Crawford, President, UCATT
 Frederick Dainton, scientist
 Jim Daly, former Labour Greater London Council committee chair
 Richard Davies, administrator
 Edmund Dell, former Labour MP and Cabinet minister
 Lord Diamond, Labour peer and former Cabinet minister
 Lord Donaldson of Kingsbridge, Labour peer and former government minister
 Douglas Eden, polytechnic lecturer and co-founder, Social Democratic Alliance (SDA)
 Geraint Evans, opera singer
 Eddie Fineran, member, ASTMS
 Jean Floud, social scientist
 Lord Flowers, crossbench peer and physicist
 John Frears, Labour councillor, Leicestershire County Council
 Paul Genney, Secretary, Great Grimsby CLP
 Lord George-Brown, former Labour MP and Deputy Leader, and Cabinet minister
 George Godber, former Chief Medical Officer for England and Wales
 John Godfrey, university lecturer
 Celia Goodhart, school teacher
 William Goodhart, barrister
 Frank Hahn, economist
 Willie Hannan, former Labour MP
 Stephen Haseler, polytechnic lecturer and co-founder, SDA
 Eric W. Hawkins, university professor
 Michael Hughes, Secretary, Cardigan CLP
 Sydney Jacobs, former Labour agent and councillor, Liverpool City Council
 Jeffrey Jowell, barrister
 Anthony Lester, barrister
 Clive Lindley, businessman
 Evan Luard, former Labour MP
 Kenneth Lomas, former Labour MP
 Norman MacKenzie, journalist and author
 Anne Mallet, university lecturer
 David Marquand, former Labour MP
 Robert McCullagh, former Labour PPC
 Alec McGivan, Secretary, Campaign for Labour Victory (CLV)
 James Meade, economist
 Stephen Mennell, sociologist
 Anne Mitchell, school teacher
 Joan Mitchell, economist
 John Morgan, writer and broadcaster
 Norman Morris, obstetrician and gynaecologist
 Huw Morris-Jones, university professor
 William Mowbray, former President, Scottish TUC
 Leslie Murphy, businessman
 Richard Murray, former Labour PPC
 Angela Newton, former Labour councillor, South Holland District Council
 Julia Neuberger, rabbi
 Hilda Nickson, Officer, North Norfolk CLP
 David Pannick, barrister
 Lord Perry of Walton, crossbench peer and former university vice-chancellor
 Colin Phipps, former Labour MP
 John Pick, engineer
 Frank Pickstock, former Labour Lord Mayor of Oxford
 Usha Prashar, social administrator
 Frank Price, former Labour Lord Mayor of Birmingham
 Steve Race, composer and pianist
 Dora Radcliffe, member, Bebington CLP
 Michael Rawlins, pharmacologist
 John Riches, school headteacher
 John Rickarby, branch Chair, Lowestoft CLP
 Eirlys Roberts, consumer rights campaigner
 Kenneth Robinson, former Labour MP and Cabinet minister
 Kirby Robinson, Treasurer, Newcastle East CLP
 David Sainsbury, businessman
 Lord Sainsbury, Labour peer and businessman
 Anthony Sampson, author and broadcaster
 Jack Service, General Secretary, CSEU
 Keith Smith, Scottish Organiser, CLV
 Robert Souhami, physician
 Janet Suzman, actress
 Dick Taverne, former Labour and Democratic Labour MP
 Clem Thomas, rugby journalist and former Liberal parliamentary candidate
 Stuart Thompstone, former Secretary, Newark CLP
 Lady Thomson of Monifieth
 Polly Toynbee, journalist
 Barbara Ward, Baroness Jackson of Lodsworth, crossbench peer and economist
 Jack Watson, Secretary, Argyll CLP
 Clive Wilkinson, Leader, Birmingham City Council
 Philip Williams, political historian and biographer of Hugh Gaitskell
 Peter Wilson, Labour councillor, Lothian Regional Council
 Ian Wright, President, Cambridge Students' Union
 Lord Young of Dartington, Labour peer and sociologist
 Wayland Young, 2nd Baron Kennet, Labour peer and author
 Michael Zander, legal scholar

Cultural references
The events leading up to the declaration were the basis of the play Limehouse by Steve Waters at the Donmar Warehouse.

References

Further reading
 Text of the declaration

1981 in British politics
Politics of the United Kingdom
Political manifestos
Social Democratic Party (UK)
1981 in politics
History of the Labour Party (UK)
Limehouse
1981 documents
January 1981 events in Europe

Limehouse Declaration


Der Oberhof Gilsa, auch als Schloss Gilsa bezeichnet, ist ein in einem Park gelegenes Herrenhaus in dem Dorf Gilsa, einem Ortsteil der Gemeinde Neuental im nordhessischen Schwalm-Eder-Kreis.

Der Bau
Der ursprünglich mittelalterliche, dreigeschossige und hell verputzte Steinbau mit einfachem Satteldach befindet sich westlich der Patronatskirche am Nordrand des Dorfes. Er war Stammsitz des Astes "Gilsa-Oberhof" des örtlichen Adelsgeschlechts derer von und zu Gilsa, das sich im 16. Jahrhundert in zwei große Äste, "Gilsa-Oberhof" und "Gilsa-Unterhof", teilte. Der Bau, mit rechteckigem Grundriss von etwa 25 × 11 m Seitenlänge, stammt aus dem 16. Jahrhundert. Er wurde später um einen Anbau nach Norden zur Parkseite erweitert. Ein bis zur Dachtraufe reichender östlicher Erkervorbau wurde 1723 angebaut. Die Südseite schmückt ein markanter Treppengiebel. Der Eingang an der Westseite befindet sich in einem bis zum Dachfirst ragenden Portalvorbau. Im Jahre 1862 wurde der Bau äußerlich vergotisiert.

Wappensteine
Im Mauerwerk der Außenseite sind neben der Haustür Wappensteine von 1634 (von Dalwigk/ von Gilsa/ von Löwenstein) und 1652 (von Scholley/ von Gilsa) eingelassen. Unmittelbar links der Tür befindet sich ein weiterer, undatierter Wappenstein (von Gilsa/ von Kuhmann), der an Zeitlose von Kuhmann, Ehefrau des Stifters der Linie Gilsa-Oberhof, Werner von und zu Gilsa, erinnert. Über dem Wappen der beiden Familien steht der Name des gemeinsamen Sohnes Hans Caspar, geb. 1584. Ein Wappenstein des Eckhardt zu Gilsa (um 1470) und seiner Ehefrau Elisabeth von und zu Fischbach befindet sich über dem Eingang an der Westseite.

Literatur
 Werner Ide: Von Adorf bis Zwesten. Ortsgeschichtliches Taschenbuch für den Kreis Fritzlar-Homberg. A. Bernecker Verlag, Melsungen 1971, S. 137
 Rolf Müller (Hrsg.): Schlösser, Burgen, alte Mauern. Herausgegeben vom Hessendienst der Staatskanzlei, Wiesbaden 1990, ISBN 3-89214-017-0, S. 268.

Weblinks
 Familienbezogene Häuser, bei Gilsa-online.de
 Gilsa im Bild, bei gilsa-online.de

Herrenhaus in Hessen
Wohngebäude im Schwalm-Eder-Kreis
Bauwerk in Neuental
Gilsa (Adelsgeschlecht)

Oberhof Gilsa


Scott Richard Wolf (born June 4, 1968) is an American actor. He is known for his roles in the television series Party of Five as Bailey Salinger, as Jake Hartman in Everwood, as Chad Decker in V and as Carson Drew in Nancy Drew. In film, he is best known for the cult classic Go and the poorly received Double Dragon.

Early life
Wolf was born in Boston, Massachusetts. He is the son of Susan (née Levy) and Steven Wolf, a health care executive. Wolf was raised in a Reform Jewish family. He grew up in West Orange, New Jersey, and graduated in 1986 from West Orange High School. His cousin is comedian and scriptwriter Josh Wolf.

Wolf attended George Washington University and received a Bachelor of Arts degree in finance in 1991. He also became a Brother of the Alpha Epsilon Pi Fraternity.

Career
Wolf is known for his role as Bailey Salinger on Party of Five. On both Everwood and the short-lived The Nine, he portrayed a doctor; and he portrayed Dr. Scott Clemmens on NBC's The Night Shift. He made guest appearances as himself on Action and Kids Inc. His sole Broadway theatre credit to date is Side Man. He has also made a few brief appearances on Voltron: Legendary Defender, as Rax, a Balmeran.

In 2019, Wolf was cast in the lead role of Carson Drew in The CW drama series Nancy Drew. He took over the role from Freddie Prinze Jr., who played the character in the original unaired pilot episode.

Personal life
Wolf was engaged to Alyssa Milano in 1993, but they separated after a year and a half. In 2002, he began dating Kelley Marie Limp, an alumna of MTV's The Real World: New Orleans, after meeting her in New York City through a mutual friend. They married on May 29, 2004, before temporarily living in Santa Monica, California. They have three children – sons born in February 2009 and November 2012; and a daughter born in 2014. The family resides in Vancouver in western Canada.

Filmography

Film

Television films

Television series

References

External links

 Scott Wolf cast bio on The WB

1968 births
Male actors from New Jersey
American male film actors
American male television actors
American male voice actors
George Washington University School of Business alumni
Jewish American male actors
Living people
Male actors from Boston
Actors from West Orange, New Jersey
West Orange High School (New Jersey) alumni
20th-century American male actors
21st-century American male actors

Scott Wolf


Mercedes-Benz Türk A.Ş. 1967 yılında Daimler-Benz AG'nin % 36 ortaklığı ile İstanbul Davutpaşa'da kurulmuştur. Günümüzde yurt içi pazarında satış yapmak ve uluslararası pazarlara ihraç etmek üzere İstanbul Hoşdere Fabrikası'nda otobüs, Aksaray Fabrikası'nda ise kamyon ve çekici üreten Mercedes-Benz Türk A.Ş.; Aksaray ve Hoşdere AR-GE Merkezleri ile Daimler Truck AG'nin geliştirme ve üretim ağında önemli bir konumdadır., 1970'te Mısır'a 0302 model otobüs satarak ihracata başladı. 1986'da Aksaray'da kamyon fabrikası açtı. Bu fabrikada ağır sınıf kamyon, Unimog, motor ve aks üretildi. Fabrika 1994'te ISO 9002 kalite belgesini aldı. Şirket Kasım 1990'da ticari unvanını Mercedes-Benz Türk A.Ş. olarak değiştirdi. 2018 yılında 3 bin 494 adet otobüs ihraç etti. Şirket, 13 Mayıs 2009'da 90 bininci otobüsünü üretti. Mercedes-Benz Türk A.Ş Aksaray kamyon fabrikası 300.000. kamyonu 20 Ağustos 2021 tarihinde üretim bandından indirdi ve Transaktaş Global Logistic A.Ş'ye teslim etti. Mercedes-Benz Türk A.Ş. Hoşdere Otobüs Fabrikası üretilen 100.000'ci otobüsü 7 Kasım 2022 tarihinde ALTUR Turizm'e teslim etti. 1 Ocak 2020 itibarıyla Daimler-Benz'in küresel tasarıları kapsamında üretim hattı iki ayrı şirkete bölündü. Kamyon ve otobüs üretimi aynı isim altında devam edecekken otomobil ve hafif ticari araçların üretiminin yeni kurulan Mercedes-Benz Otomotiv Tic. ve Hiz. A.Ş'nin altında devam edeceği duyuruldu. Ayrıca 1 Kasım 2022 tarihinden itibaren kamyon ve otobüs finansal hizmetleri 2'ye ayrılarak Mercedes-Benz Otobüs finansman ve Mercedes-Benz Kamyon finansman hizmetleri olarak hizmet vermeye başladı.

Günümüzde şirketin 2 fabrikası olup MBT, kamyon ve otobüs üretmeye devam etmektedir. İstanbul'un Esenyurt ilçesindeki Hoşdere mevkiindeki otobüs ve Aksaray şehrindeki kamyon fabrikaları ile Türkiye'nin en büyük otomotiv üslerinden birini oluşturmaktadır. Hoşdere'de pazarlama merkezi, otobüs fabrikası ve genel müdürlük binası hizmet vermektedir.

Üretilen modeller

 Travego
 Tourismo
 Intouro
 Conecto
 Tourrider

Kaynakça

Türkiye merkezli otomotiv şirketleri
Mercedes-Benz otobüsleri
Kamyon üreticileri
Otobüs üreticileri
1990'da kurulan şirketler

Mercedes-Benz Türk


ألفية ابن مالك والمسماة أيضًا بـ «الخلاصة» هي متن شعري من نظم الإمام محمد بن عبد الله بن مالك الطائي الجياني، من أهم المنظومات النحوية واللغوية، لما حظيت به من عناية العلماء والأدباء الذين انْبَرَوْا للتعليق عليها، بالشروح والحواشي، ومتن اختصرها من منظومته الكبرى «الكافية الشافية»، والذي جمع فيه خلاصة علمي النحو والتصريف، في أرجوزة ظريفة، مع الإشارة إلى مذاهب العلماء، وبيان ما يختاره من الآراء، أحيانًا. وقد كثر إقبال العلماء على هذا الكتاب من بين كتبه بنوع خاص، حتى طويت مصنفات أئمة النحو من قبله، ولم ينتفع من جاء بعده بأن يحاكوه أو يدعوا أنهم يزيدون عليه وينتصفون منه، ولو لم يشر في خطبتهِ إلى ألفية ابن معطي لما ذكره الناس، ولا عرفوه. وحظيت ألفية ابن مالك بقبول واسع لدى دارسي النحو العربي، فحرصوا على حفظها وشرحها أكثر من غيرها من المتون النحوية، وذلك لما تميزت به من التنظيم، والسهولة في الألفاظ، والإحاطة بالقواعد النحوية والصرفية بإيجاز، مع ترتيب محكم لموضوعات النحو، واستشهاد دقيق لكل منها، فهي تُدرس في العديد من المدارس والمعاهد خاصةً الدينية واللغوية.

ولقد تفوقت ألفية ابن مالك على ألفية ابن معطي، حيث قال ابن مالك:

وتمتاز ألفية ابن مالك عن ألفية ابن معطي بأنها من بحر واحد هو الرجز، وتلك من البحرين السريع والرجز، وأنها أكثر أحكامًا منها.
ولجلال الدين السيوطي ألفية زاد فيها على هذه كثيرًا، وقال في أولها:

لكن السيوطي يقول: فائقة ألفية ابن مالك لكونها واضحة المسالك وليست أوضح من ألفية ابن مالك، فهي لا تكاد يفهم منها شيء. ولعلي نور الدين الأجهوري المالكي ألفية زاد فيها على السيوطي وقال:

التسمية
شاع في القرون المتأخرة لفظ الألفية على القصائد الطويلة والتي تبلغ عدد أبياتها الألف بيت تقريبًا، زاد أو نقص قليلًا؛ وأول من استخدم لفظ الألفية هو ابن معطي في ألفيته المسماة بـ«الدرة الألفية»، وذكر في البيت الأخير من نظمه حيث قال:

كما شاع لفظ «الألفية» على متن «الخلاصة»، وجاءت هذه التسمية من أن أبياتها ألفُ بيت من الرجز. وقد ذكرها ابن مالك في نظمه هذا بهذا الاسم في البيت الثالث حيث قال:

وتسمية «الخلاصة» مأخوذة من قوله في آخر النظم حيث قال:

ترجمة المؤلف
محمد بن عبد الله بن محمد بن عبد الله بن مالك الطائي الجياني المكنى بأبي عبد الله، المتوفَّى سنة 672 هـ. وهو عالم لغوي، ونحوي، ومن أهم النحاة في القرن السابع الهجري، وُلِد بالأندلس، وهاجر إلى الشام، واستقر بدمشق، ووضع مؤلفات كثيرة؛ تلقى تعليمه على عدد من علماء الأندلس كأبي علي الشلوبين، ثم ارتحل إلى المشرق فنزل حلب واستزاد من العلم من ابن الحاجب وابن يعيش. وقد كان إمامًا في النحو واللغة وعالمًا بأشعار العرب والقراءات ورواية الحديث، ومما يذكر عنه أنه كان يسهل عليه نظم الشعر مما جعله يخلف منظومات شعرية متعددة منها الألفية وكذلك الكافية الشافية في ثلاثة آلاف بيت وغيرها.

منهاج ابن مالك في الألفية

 بدأ ابن مالك في نظمه بالحمد والثناء لله، ومن ثم أثنى على من سبقه في النظم وهو نظم ابن معطي؛ وبعد ذلك ابتدأ ابن مالك بالباب الأول من النحو، وهو باب الكلام وما يتألف منه.
 اعتمد ابن مالك في ألفيته بالتمثيل في التعريف بالمصطلحات والمفاهيم النحوية من ذلك قوله في البيت الأول، من باب الكلام وما يتألف منه:

حيث اختصر ابن مالك تعريف الكلام بـ «اللفظ المفيد» ومثل ذلك بقوله «كاستقم». والكلام عند النحاة هو عبارة عن اللفظ المفيد فائدة يحسن السكوت عليه.
 التنبيه على الأحكام القلة، حيث استعمل ابن مالك هذا الأسلوب كثيرًا في نظمه، من ذلك قوله في البيت الواحد والسبعين، من باب النكرة والمعرفة:

أشار بهذا إلى أن الفصيح في لدني إثبات النون كقوله تعالى:  [[الكهف: 76]]. ويقل حذفها كقراءة من قرأ من لدني بالتخفيف. والكثير في قد وقط ثبوت النون نحو: قدني وقطني، ويقل الحذف نحو: قدي وقطي أي حسبي وقد اجتمع الحذف.
 التنبيه على المسائل الشاذة ومن ذلك قوله في البيت السابع والثلاثين، من باب المعرب والمبني:

أولو لأنه لا واحد له من لفظه وعالمون جمع عالم وعالم كرجل اسم جنس جامد وعليون اسم لأعلى الجنة وليس فيه الشروط المذكورة لكونه لما لا يعقل وأرضون جمع أرض وأرض اسم جنس جامد مؤنث والسنون جمع سنة والسنة اسم جنس مؤنث فهذه كلها ملحقة بالجمع المذكر لما سبق من أنها غير مستكملة للشروط.
 التنبيه على المسائل النادرة ومن ذلك قوله في البيت التاسع والستين، من باب النكرة والمعرفة:

والكثير في لسان العرب ثبوتها وبه ورد القرآن الكريم  [[النساء: 73]]. وأما لعل فذكر أنها بعكس ليت فالفصيح تجريدها من النون كقوله تعالى حكاية عن فرعون:  [[غافر: 36]]. ويقل ثبوت النون، فوصف ليتي بالندور.
 التنبيه على المسائل الجائزة ومن ذلك قوله في البيت الثالث والسبعون بعد المئة، من باب الأفعال المقاربة:

ويشير إلا أنه يجوز في عسى إذا أضيفت إلى ضمير رفع متحرك كسر السين وفتح السين.
 التنبيه على الحسن ومن ذلك قوله في البيت التاسع والستين، من باب المعرب والمبني:

وإليه أشار بقوله والنقص في هذا الأخير أحسن أي النقص في هن أحسن من الإتمام والإتمام جائز لكنه قليل.

الأبواب والفصول
تتعدد فصول وأبواب ألفية ابن مالك بتعدد فصول النحو وأبوابه، وفي الوقت نفسه يتفاوت طول كل فصل أو باب بحسب ما يحتاجه من الذكر والاستشهاد وقد ابتدأ ابن مالك ألفيته بالمقدمة، والمكونة من سبعة أبيات، بدأ فيها بالتعريف عن نفسه، ومن ثم الثناء والشكر لله تعالى، متبوعًا بالصلاة على النبي محمد ، والاستعانة بالله، ومن ثم أثنى على من سبقه في النظم وهو نظم ابن معطي.

 باب الكلام ومايتألف منه.
 باب المعرب والمبني.
 باب النكرة والمعرفة.
 باب العلم.
 باب اسم الإشارة.
 باب الموصول.
 باب المعرف بأدة التعريف.
 باب الابتداء.
 باب كان وأخواتها، ويليه فصل ما ولا ولات وأن والمشابهات بليس.
 باب أفعال المقاربة.
 باب إن وأخواتها.
 باب لا التي لنفي الجنس.
 باب ظن وأخواتها.
 باب أعلم وأرى.
 باب الفاعل.
 باب النائب عن الفاعل.
 باب اشتغال العامل عن المعمول.
 باب تعدي الفاعل ولزومه.
 باب التنازع في العمل.
 باب المفعول المطلق.
 باب المفعول له.
 باب المفعول فيه وهو المسمى ظرفًا.
 باب المفعول معه.
 باب الاستثناء.
 باب الحال.
 باب التميز.
 باب حروف الجرّ.
 باب الإضافة.
 باب المضاف إلى ياء المتكلم.
 باب إعمال المصدر.
 باب إعمال اسم الفاعل.
 باب أبنية المصادر.
 باب أبنية الفاعلين والمفعولين (والصفات المشبهات بها).
 باب الصّفة المشبّهة باسم الفاعل.
 باب التعجّب.
 باب نِعْمَ وبئس وما جرى مجراهما.

 باب أفْعَلّ التفضيل.
 باب النّعت.
 باب التوكيد.
 باب العطف.
 باب عطف النسق.
 باب البدل.
 باب النداء، ويليه فصل مكمِّل له.
 باب المنادى المضاف إلى ياء المتكلّم.
 باب أسماء لازمت النداء.
 باب الاستغاثة.
 باب النّدبة.
 باب الترخيم.
 باب الاختصاصّ.
 باب التحذير والإغراء.
 باب أسماء الأفعال والأصوات.
 باب نونا التوكيد.
 باب ما لا ينصرف.
 باب إعراب الفعل.
 باب عوامل الجزم، ويليه فصل لو.
 باب أمّا ولولا ولوما.
 باب الإخبار بالذي، والألف واللام.
 باب العدد.
 باب كم وكأي وكذا.
 باب الحكاية.
 باب التأنيث.
 باب المقصور والممدود.
 باب كيفيّة تثنية المقصور والممدود وجمعهما تصحيحًا.
 باب جمع التكسير.
 باب التصغير.
 باب النَّسَب.
 باب الوقف.
 باب الإمالة.
 باب التصريف، ويليه فصل في زيادة همزة الوصل.
 باب الإبدال، ويليه خمسة فصول تكملةً له.
 باب الإدغام.

ومن ثم ختمها بالخاتمة والمكونة من أربعة أبيات.

الشروح والحواشي

الشروح

كثرت كتب الشروح على ألفية ابن مالك، ولقيت ألفية ابن مالك عناية كبيرة من العلماء؛ فقام بعضهم بشرحها وإعراب أبياتها، أو وضع حواشٍ وتعليقات عليها، وقد زاد عدد شرَّاح الألفية على الأربعين، من بينهم ابن مالك نفسه، وابنه «محمد بدر الدين» المتوفَّى سنة 686 هـ، غير أن أشهر شروح الألفية وأكثرها ذيوعًا هي:
 أوضح المسالك إلى ألفية ابن مالك: للنحوي جمال الدين بن هشام الأنصاري المتوفَّى سنة 761 هـ، وقد حقَّق هذا الكتاب العالم الجليل محمد محيي الدين عبد الحميد، وصنع له شرحًا باسم، في أربعة مجلدات، وقد أقبل طلاب العلم على هذا الشرح حتى يومنا هذا.
 شرح ابن عقيل على ألفية ابن مالك: لقاضي القضاة بهاء الدين عبد الله بن عقيل، المتوفَّى سنة 769 هـ، وهو يمتاز بالسهولة وحسن العرض، وقد حقَّق الشيخ محمد محيي الدين عبد الحميد هذا الكتاب، ونشره في أربعة أجزاء مع تعليقه عليه بعنوان «منحة الجليل بتحقيق شرح ابن عقيل»، وقد لقي هذا الشرح قبولًا واسعًا. يُدرس الكتاب في العديد من المناهج منها المعاهد الأزهرية في مصر بجميع مراحل التعليم المختلفة.
 منهج السالك إلى ألفية ابن مالك المعروف بـ «شرح الأشموني»: لأبي الحسن علي نور الدين بن محمد عيسى، المعروف بـ «الأشموني»، المتوفَّى سنة 929 هـ، وهذا الشرح يُعَدّ من أكثر كتب النحو تداولًا بين طلبة العلم من وقت تصنيفه إلى الآن، وهو من أغزر شروح الألفية مادة، وأكثرها استيعابًا لمسائل النحو ومذاهب النحاة.
وبلغت العناية بأبيات الألفية أن قام بعض العلماء بإعرابها مثلما فعل الإمام «خالد الأزهري» المتوفَّى سنة 905 هـ، في كتابه «تمرين الطلاب في صناعة الإعراب»، كما قام بعض العلماء بشرح شواهد شروح الألفية، مثلما فعل «بدر الدين العيني» المتوفَّى سنة 855 هـ، في كتابه «المقاصد النحوية في شرح شواهد شروح الألفية».
 بُلغة ذوي الخصاصة، في شرح الخلاصة: لأبي عبد الله جمال الدين محمد ابن عبد الله بن محمد بن عبد الله بن مالك، الطائي، الجياني، الأندلسي، الدمشقي، المتوفى سنة 672 هـ. فقد عدّها البغدادي في مؤلفات ابن مالك نفسه، كما أشار إلى ذلك حاجي خليفة، نقلًا عن الذهبي.
 الدُّرَّة المضية في شرح الألفية: للنحوي ابن النحوي العلامة بدر الدين محمد بن محمد ابن عبد الله بن مالك الطائي، الدمشقي، المعروف بـ «ابن الناظم» المتوفى سنة 686 هـ.
 شرح الألفية لابن الفركاح: للفقيه، ولأصولي، إبراهيم بن عبد الرحمن بن سبَّاع بن ضياء، الفزاري، المصري، الدمشقي، الشافعي، المعروف بـ «ابن الفركاح»، المتوفَّى سنة 729 هـ.
 إرشاد السالك إلى حل ألفية ابن مالك: للفقيه الحنبلي، والنحوي برهان الدين بن شمس الدين بن قيم الجوزية، المتوفَّى سنة 767 هـ.
 شرح ألفية ابن مالك لابن عثيمين: للإمام الفقيه أبو عبد الله محمد بن صالح بن محمد بن سليمان بن عبد الرحمن العثيمين، الوهيبي، التميمي، المعروف بـ «ابن عثيمين»، المتوفَّى سنة 1421 هـ.

ومن شروح ألفية ابن مالك المطبوعة أيضاً:
 منهج السالك إلى الكلام على ألفية ابن مالك لأبي حيان الأندلسي ولم يكمله.
 توضيح المقاصد والمسالك بشرح ألفية ابن مالك للمرادي
 تحرير الخصاصة في تيسير الخلاصة لابن الوردي.
 شرح ابن جابر الهواري.
 المقاصد الشافية في شرح خلاصة الكافية لأبي إسحاق الشاطبي وهو مطبوع بمركز البحث في جامعة أم القرى.
 شرح المكودي.
 البهجة المرضية في شرح الألفية للسيوطي.
 فتح الخالق المالك في حل ألفاظ كتاب ابن مالك للخطيب الشربيني وهو مطبوع بتحقيق سيد شلتوت.
 الأزهار الزينية في شرح متن الألفية لزيني دحلان.
 الكواكب الدرية شرح منظومة الألفية لصالح الأزهري.
 إرشاد السالك شرح ألفية ابن مالك لعبد المجيد الشرنوبي.

الحواشي
كثرت الحواشي على ألفية ابن مالك، وغير أن أشهر الحواشي على الألفية وأكثرها ذيوعًا هي:
 حاشية زكريا الأنصاري على شرح ابن الناظم، المسماة «الدرر السنية في شرح الألفية».
 حاشية الصبان شرح الأشموني على ألفية ابن مالك.
 حاشية الخضري على شرح ابن عقيل على ألفية ابن مالك.

الطباعة والنشر
كثرت دور النشر الذي حققت ألفية ابن مالك، وطبعتها ونشرتها، غير أن أشهرها وأكثرها ذيوعًا هي:
 طبعة دار الكتب العلمية لألفية ابن مالك.
 طبعة دار التعاون لألفية ابن مالك.
 طبعة دار المنهاج لألفية ابن مالك.
 طبعة مكتبة دار العروبة لألفية ابن مالك.
 طبعة المكتبة الشعبية لألفية ابن مالك.

ملاحظات
  تسمية «الألفية» مأخوذة من ألف، والألف عشر مئات.
  تسمية «الألفية» مأخوذة من قوله في أولها:

  تسمية «الخلاصة» مأخوذة من قوله في آخرها:

انظر أيضًا

مصادر
 كتاب ألفية ابن مالك منهجها وشروحها.
 كتاب شرح ابن عقيل على ألفية ابن مالك.
 كتاب توضيح المقاصد والمسالك بشرح ألفية ابن مالك.

مراجع

وصلات خارجية

 متن ألفية ابن مالك.
 متن ألفية ابن مالك.
 قراءة متن ألفية ابن مالك.

اللغة العربية
شعر عربي
علوم اللغة العربية
فقه اللغة
كتب القرن 7 هـ
كتب النحو العربي
كتب صرف عربي
كتب عربية في القرن 12
كتب عربية في القرن 13
منظومات في النحو
مؤلفات ابن مالك

ألفية ابن مالك


Giulio Landi (né le  à Plaisance et mort le  à Lodi) est un littérateur italien.

Biographie
Giulio Landi naquit à Plaisance le . Ayant achevé ses études et son cours de philosophie à Rome, il se livra à la jurisprudence, et, après avoir reçu le laurier doctoral, fut admis au collège de magistrature de sa ville natale. Il partit peu de temps après pour la Hongrie, où il fit au moins une campagne, comme volontaire, contre les Turcs. Il parcourut ensuite l'Europe. Se trouvant à Lisbonne, il profita  pour passer à l'île de Madère, où en 1530 il séjourna quelques mois. De retour à Plaisance, il fut honoré successivement de divers emplois, et chargé de missions. Cristoforo Poggiali, son biographe, déclare que « parmi toutes ses recherches, il n'a pas pu venir à bout d'éclaircir et de répandre quelques lumières sur les aventures dont la vie de Landi fut semée ». Une lettre du cardinal Frédéric Frégose, archevêque de Salerne, nous apprend qu'en 1556 Giulio était dans les prisons de Rome, mais on ignore le motif ainsi que la durée de sa détention. Il eut en 1546 une affaire d'honneur dans laquelle plusieurs personnages se trouvaient compromis. Au milieu de cette vie agitée, Landi ne négligeait pas la culture des lettres et abandonnait à Lodovico Domenichi le soin de publier ses ouvrages. Landi mourut à Lodi le .

Œuvres
Ses principaux ouvrages sont :

 Formagiata di ser Stentato al serenissimo re della virtude, Plaisance, 1542, in-8° ; réimprimé par Francesco Turchi à la fin du second livre de la Raccolta delle lettere facete, Venise, 1575, in-8°. On dit que l'idée de cette plaisanterie lui fut inspirée par le goût du cardinal de Médicis, pour ce mets très-commun en Italie.
 La Vita di Esopo tradotta, Venise, ibid., 1550 ; et Milan, 1561 , in-8, avec une traduction des Fables d'Ésope que l'on attribue également à Landi, mais dont l'auteur est inconnu.
 La Vita di Cleopatra, reina d'Egitto ; con una orazione in Iode dell'ignoranza, Venise, 1551, in-8°. Cette vie de Cléopâtre est une espèce de roman dans le genre de la Cyropédie de Xénophon. Elle a été réimprimée plusieurs fois. L'édition de Paris, Molini, 1788, in-12, est très-jolie. Il en existe un seul exemplaire sur vélin. Cet ouvrage a été traduit en français par Barère, 1809, in-18. Le Discours à la louange de l'ignorance se retrouve à la suite des Lettere facete de Turchi, .
 Le Azioni morali nelle quali si discorse intorno al duello, etc., Venise, 1564, in-8°,  ; Plaisance, 1575, . Cet ouvrage, qui, eut beaucoup de succès, fut réimprimé à Venise en 1586, et à Plaisance en 1595 ; c'est une espèce de paraphrase de l'Introduction à la morale par Aristote, en forme de dialogue, dont les interlocuteurs sont Jacques Lefèvre d'Étaples, Josse Clichtove, son disciple, Lorenzo Bartolini, noble florentin, et Landi lui-même, qui, pendant son séjour à Paris, s'était lié d'une étroite amitié avec eux.
 La Descrizione dell'isola della Madera, Plaisance, 1574, in-12. Ce rare volume contient la description de l'île de Madère en latin, par Landi, et la traduction italienne par Alemanio Fino ; Apostolo Zeno ne croyait pas que le texte latin eût été jamais imprimé ; mais Poggiali déclare qu'il possède un exemplaire de l'édition qu'on vient de citer, et que le texte s'y trouve en regard de la traduction italienne. On a des Lettres de Landi dans la plupart des Raccolte du . Voyez pour plus de détails sa vie dans les Memorie per la storia di Piacenza, , .

Notes

Voir aussi

Source partielle

Liens externes

Écrivain italien du XVIe siècle
Naissance en mai 1498
Naissance à Plaisance (Italie)
Décès en avril 1579
Décès à Lodi
Explorateur italien du XVIe siècle
Décès à 80 ans
Écrivain voyageur italien

Giulio Landi


Peter Joseph Connors (Mordialloc, Victoria, Austrália, 6 de março de 1937) é o Bispo Emérito de Ballarat.

Peter Joseph Connors nasceu como o filho mais velho de Walter e Isa Connors e frequentou a Saint Mary's School em Lancefield e o Assumption College em Kilmore. Depois de se formar na escola, ele estudou teologia e filosofia católica no Corpus Christi College em Werribee e Glen Waverley.

Foi ordenado sacerdote em 23 de julho de 1961 pelo arcebispo de Melbourne, Justin Daniel Simonds. Ele então trabalhou em vários lugares como capelão no cuidado pastoral até 1968, por ex. em Frankston, Kyneton e East St Kilda.

A partir de 1968 completou estudos de pós-graduação em direito canônico em Roma e em 1972 recebeu seu doutorado na Pontifícia Universidade Urbaniana. Em 1972, foi nomeado secretário do Tribunal Eclesiástico de Casamento de Victoria e Tasmânia. Em 1974 tornou-se Secretário Episcopal do Arcebispo Thomas Francis Little e em 1976 Vigário Geral da Arquidiocese de Melbourne.

Em 30 de março de 1987, o Papa João Paulo II o nomeou Bispo Titular de Temuniana e Bispo Auxiliar de Melbourne. O arcebispo de Melbourne, Thomas Francis Little, doou-lhe a ordenação episcopal em 21 de maio do mesmo ano; Os co-consagradores foram Ronald Austin Mulkearns, Bispo de Ballarat, e Joseph Peter O'Connell, Bispo Auxiliar de Melbourne.

Foi nomeado Bispo de Ballarat em 30 de maio de 1997 e empossado em 23 de julho do mesmo ano.

Papa Bento XVI aceitou sua renúncia em 1º de agosto de 2012 por motivos de idade.

Ver também

Bispos católicos da Austrália

Peter Joseph Connors


Svi kažu Volim te (Everyone Says I Love You), američki film iz 1996. godine.

Sažetak
Imućna i bogata newyorška obitelj Dandridge. Bračni par Bob i Steffi su glava te obitelji. U toj obitelji su njihova zajednička djeca Skylar, Scott i Laura. Steffi također ima i kći Djunu nadimka DJ, koju ima iz veze s Joem Berlinom, s kojim je Steffi i dalje ostala u dobrim odnosima. Svima je poznato da je Joe i dalje zaljubljen u Steffi. Veze mu s drugim ženama ne uspijevaju i redovito propadaju. Ali, dok je boravio u Europi upoznao je lijepu Amerikanku Von.

Izvori

Američki filmovi 1990-ih
Filmovi 1990-ih

Svi kažu Volim te (1996.)


Biserica Sfinții Trei Ierarhi din Slănic este un monument istoric aflat pe teritoriul orașului Slănic. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 131586.02.01.

Note

Monumente istorice din județul Prahova


Fernando Pessoa (13 Haziran 1888 – 30 Kasım 1935), Portekizli şair ve yazardır.

Lizbon'da doğdu. Beş yaşındayken, müzik eleştirmeni olan babasını kaybetti. Annesi, Portekiz'in Durban konsolosuyla yeniden evlenince yerleştikleri Güney Afrika'da (1896) tam bir İngiliz eğitimi gördü. 1905'te geri döndüğü Lizbon'da yaşamının sonuna kadar kaldı. Geçimini, İngilizce ve Fransızca iş mektupları yazarak kazandı ve yalnız yaşadı.

Portekiz modernizminin öncülerinden olan Pessoa, Milton, Mary Shelley, Keats, Poe, Byron, Whitman, Shakespeare, Baudelaire'den etkilenmiş ve ilk şiirlerini, İngilizce olarak, 1905-1908 yılları arasında yazmıştır. 1912'de, ilk şiirlerini "Portekiz 'Rönesans' " hareketinin yayın organı A Aguia dergisinde yayımladığında, simgeci şiirin ve "saudosismo"nun (geçmişe özlem) etkisi altındaydı. Aynı yıllarda, düzyazı metinler (Fausto, Epithalamium, O Marinheiro, Na Floresta do Alheamento, vd.), eleştiri ve denemeler yazdı. 1913'te, fütürist harekette yer aldı ve Sá-Carneiro ile birlikte Portekiz öncü edebiyatını başlatarak, "paulismo" akımını yarattı. 1914 yılında, her şeyi, olabilecek bütün tarzlarda hissetmek için, kendi içinde gücül olarak bulunan farklı yazar kimliklerini aralarında diyaloğa sokarak, onlara yazı aracılığıyla kurmaca bir gerçeklik kazandırdı. Pessoa'nın farklı yazar kimliklerinin yansıması olan bu kökteş şair ve yazarlar Alberto Caeiro, Alvaro de Campos, Ricardo Reis, Bernardo Soares ve Fernando Pessoa'nın kendisidir. Pessoa'nın kendi şiirleri ve kökteş şairleri aracılığıyla yarattığı şiirler Orpheu, Portugal Futurista, Contemporanea, Atena gibi ancak birkaç sayı çıkan dergilerde yayımlandı. "Vatanım Portekiz dilidir" diyen Pessoa ölümünden bir yıl önce, Portekiz tarihinin Okültist ve simgeci bir yorumu olan "Mensagem" adlı şiiri yazdı ve Ulusal Propaganda Sekreterliği'nin açtığı yarışmada ödül aldı.

Fernando Pessoa 30 Kasım 1935'te, 47 yaşında, Lizbon'da karaciğer hastalığından öldüğünde pek az tanınıyordu. Sağlığında yayımlanan dört kitabından üçü İngilizcedir: 35 Sonnets (1918), English Poems I-II ve English Poems III (1921). Portekizce kitap olarak yayımlanan tek eseri Mensagem'dir (1934). Dergilerde kalmış birçok şiir, deneme vb. yazıları vardır. Ardında bıraktığı elyazması fragman sayısı 25-27 bin arasındadır.

Bütün eserleri 1942'de yayımlanmaya başlanmış ve 26 cilde ulaşmıştır.

Eserleri
 Poesías de Fernando Pessoa (1942, Fernando Pessoa'nın Şiirleri)
 Poesías de Alvaro Campos (1944, Alvaro Campos'un Şiirleri)
 Poemas de Alberto Caeiro (1946, Alberto Caeiro'nun Şiirleri)
 Odas de Ricardo Reis (1946, Ricardo Reis'in Odları)
 Páginas de estética y de teoría y crítica literarias (1967 - Estetik ve Edebiyat Kuramı ve Eleştirisi Hakkında Yazılar)
 Páginas íntimas de autointerpretación (1966, Kişinin Kendi Eserini Yorumlaması Üzerine Özel Yazılar)
 Textos filosóficos (1968, Felsefe Metinleri)

Türkçeye çevirilen eserleri

 Şeytanın Saati (Can Yayınları, 2006)
 Sırların Cebiri (Nisan Yayınları, 1995)
 Denize Övgü (İyi Şeyler, 1999)
 Düşsel ve Gerçek (Dünya Kitapları, 2005)
 Anarşist Banker (Can Yayınları, 2006)
 Huzursuzluğun Kitabı (Can Yayınları, 2006)
 Pessoa Pesso' yı Anlatıyor (Kırmızı Kedi Yayınevi, 2012)
 Gizemli Bir Maske (Kolektif Kitap, 2016)

Yazar hakkındaki eserler
 Fernando Pessoa: 20nci Yüzyılın Yalnızı (Adnan Özer - Everest Yayınları)
 Fernando Pessoa ve Şürekası (Yapı Kredi Yayınları - Sergi Kitapçığı)
 Fernando Pessoa'nın Son Üç Günü (Can Yayınları - Antonio Tabucchi)
 Pessoa Yaşadı mı?(Jeronimo Pizarro - Alakarga Yayınları)

1888 doğumlular
1935 yılında ölenler
Portekizli şairler
Sirozdan ölenler

Fernando Pessoa


An Zizania latifolia in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni August Heinrich Rudolf Grisebach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Porphir Kiril Nicolai Stepanowitsch Turczaninow och Otto Stapf. An Zizania latifolia in nahilalakip ha genus nga Zizania, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Zizania

Zizania latifolia


Maria Eugénia da Silva Neto (Montalegre, 8 de março de 1934) é uma escritora e jornalista luso-angolana, primeira ocupante do posto de primeira-dama angolana. Preside a Fundação Dr. António Agostinho Neto (FAAN) e é membro-fundadora da União dos Escritores Angolanos e da Academia Angolana de Letras.

É uma das mais importantes escritoras vivas de Angola, escrevendo nos gêneros literários poesia, prosa, encómio e literatura infantojuvenil.

Biografia
Maria Eugénia Neto nasceu em 8 de março de 1934 na localidade de Montalegre, pertencente à Região do Norte e ao Distrito de Vila Real, em Portugal.

Na sua juventude muda-se com os pais para Lisboa, onde estuda desenho e participa dos coros do Conservatório Nacional de Lisboa. Na década de 1940 escreve seus primeiros poemas, publicando-os em periódicos e boletins da capital portuguesa.

Em 1948, Eugénia assiste uma reunião de um círculo de escritores e intelectuais africanos em Lisboa. Ali conhece Agostinho Neto, com quem se casaria 10 anos depois. A proximidade entre os dois, inicialmente vinculada à poesia, tomaria forma de relacionamento a partir de 1952.

Na década de 1950 matricula-se num curso línguas estrangeiras da Universidade de Lisboa, passando a trabalhar como jornalista, ganhando também recursos como tradutora de textos de língua inglesa.

Em 27 de outubro de 1958, em Lisboa, casa-se com Agostinho Neto, no dia em que este concluiu a sua licenciatura em medicina. O casal Lúcio Lara e Ruth Lara, já amigos de Eugénia e Agostinho há um bom tempo, eram os padrinhos. Os outros padrinhos eram Ivo Lóio e Ernesta Lóio.

Poucos dias após cerimônia matrimonial, nasce em Lisboa, em 9 de novembro de 1958, o primeiro filho do casal, Mário Jorge Neto.

Luta anticolonial

Muda-se com Agostinho Neto para Luanda no início de 1960, e o ajuda a estruturar seu consultório médico, bem como as atividades políticas do Movimento Popular de Libertação de Angola (MPLA).

Com a prisão de seu marido naquele mesmo ano, vive um período de périplo até 1961 entre o Algarve, Cabo Verde e Lisboa. No ínterim, em 1961, nasce sua segunda filha Irene Alexandra Neto, em Lisboa.

Agostinho Neto foi posto em liberdade assistida em 1961, mas é preso novamente em 1962 numa tentativa de fuga. Eugénia permenece em Lisboa para lhe assistenciar até sua liberdade em março de 1962. Abriga-se em Sintra na casa de sua mãe, Maria Amélia da Silva.

A família foge de Portugal em julho de 1962, instalando-se em Quinxassa, onde o MPLA tinha a sua sede no exílio, com Agostinho Neto reassumindo as funções de presidente do MPLA.

Em 1963 a família ruma, com a sede do MPLA, para Brazavile em consequência da expulsão do partido do Zaire, que passou a dar o apoio total á Frente Nacional de Libertação de Angola (FNLA). Em 1964, nesta capital, nasce Leda da Silva Neto, a terceira filha do casal.

Em Brazavile assume funções do departamento de informações e comunicação do MPLA, traduzindo documentos e divulgando notícias em rádios, além de escrever poemas, artigos e textos políticos. Toma também frente nas atividades do departamento de cultura até 1968.

Por questões de segurança, transfere-se para Dar es Salã, na Tanzânia, onde continuaria até 4 de fevereiro de 1975, ficando neste período longe de Agostinho Neto. Trabalha como tradutora, jornalista e diplomata na representação política do MPLA neste país, em colaboração com a jornalista e diplomata britânico-angolana Margarita Holness. Enquanto na Tanzânia, Eugénia passou a escrever no gênero encómio, produzindo também artigos sobre a luta anticolonial e de uma visão de um futuro de paz e liberdade.

Pós-independência angolana
No retorno à Angola, no início de 1975, Eugénia retoma sua carreira jornalística, dirigindo o Boletim da Organização da Mulher Angolana, sendo redatora-chefe dos textos em língua estrangeira, nomeadamente francês e inglês.

Tornou-se membro-fundadora da União dos Escritores Angolanos, em 1975, uma das raras mulheres no grupo. Continuou a trabalhar para o partido e o Estado angolano após a morte de seu marido, com sua escrita passando a focar na literatura infantojuvenil.

Mudou-se para Lisboa após a maturidade de seus filhos. Em Portugal empenhou-se em organizar a Fundação Dr. António Agostinho Neto (FAAN), instituição dedicada a preservar o pensamento e a memória de Agostinho Neto e do processo de descolonização angolano.

Em 2016 Maria Eugénia torna-se uma das duas mulheres imortais fundadoras da Academia Angolana de Letras. É, também, sócia honorária da Academia de Letras de Trás-os-Montes desde o dia 25 de fevereiro de 2017.

Obras
Títulos de destaque publicados foram:

 No prelúdio da Vitória (1969);
 Our hands are building freedom (1971);
 Foi esperança e foi certeza (1976);
 ...E nas florestas os bichos falaram (1977);
 Nossas mãos constroem a Liberdade (1979);
 Formação de uma estrela e outras histórias na Terra (1979);
 Lenda das asas e da menina Mestiça-Flor (1981);
 Fica aí dentro do Quarto. O Soldado sou Eu (1985);
 A Menina Euflores (1988);
 O Vaticínio da Quianda na Piroga do Tempo (1989);
 Ninguém Impediria a Chuva (1990);
 O soar dos quissanges (2000);
 Trepadeira que Queria Ver o Céu Azul e outras Estórias (2006);
 Cartas de Maria Eugénia a Agostinho Neto (2016).

Bibliografia

Naturais de Montalegre
Escritores de Angola
Jornalistas de Angola
Primeiras-damas de Angola
Membros do Movimento Popular de Libertação de Angola

Maria Eugénia Neto


La Coupe de l'AFC 2022 est la  de la seconde plus prestigieuse des compétitions inter-clubs asiatiques. Les équipes se sont qualifiées par le biais de leur championnat respectif ou en remportant leur coupe nationale.

Le club bahreïnien Al Muharraq est le tenant du titre après sa victoire en 2021. En finale, la formation omanaise d'Al-Seeb l'emporte 3-0 face Kuala Lumpur FA, représentant de Malaisie.

Participants

Classements des fédérations
Sur le modèle utilisé depuis l'édition 2017 où le Comité des compétitions de l'AFC recommande un nouveau format pour la Coupe de l'AFC en répartissant les participants en cinq zones (Asie de l'Ouest, Asie centrale, Asie du Sud, ASEAN et Asie de l'Est). Le vainqueur de la zone Ouest et le vainqueur d'un mini-tournoi entre les quatre autres zones se qualifieront pour la finale.

Les 47 fédérations membres de l'AFC sont classées selon les performances de leurs clubs au cours des quatre dernières années dans les compétitions organisées par l'AFC, les performances des sélections nationales n'étant désormais plus prises en compte. Depuis son admission comme membre permanent le , la fédération des îles Mariannes du Nord peut présenter des équipes en Coupe de l'AFC.

Pour cette édition, c'est le classement du  qui est utilisé.

Équipes participantes
Les 38 équipes suivantes provenant de 27 associations entrent dans la compétition.

Calendrier
En raison de la pandémie de Covid-19 et de la tenue de la Coupe du monde 2022 en fin d'année 2022, tous les tours se jouent sur un seul match avec le club de l'association membre la mieux classée accueillant la rencontre et trois journées (contre six auparavant) ont lieu à un endroit centralisé pour chaque zone au cours de la phase de groupes. Le calendrier est différent selon les zones géographiques,

 sera utilisé pour l'Asie centrale,

 pour l'Asie de l'Ouest,

 pour la zone ASEAN,

 pour l'Asie du Sud et

 pour l'Asie de l'Est.

Le calendrier de la compétition est le suivant.

Résultats

Phase préliminaire

Premier tour préliminaire
Asie du Sud

Deuxième tour préliminaire
Asie du Sud

Barrages
Asie de l'Est

Asie du Sud

ASEAN

Phase de groupes
Le tirage au sort pour la phase de groupes se tient le . Les 39 équipes participantes sont réparties en dix groupes, neuf de quatre et un de trois : trois groupes pour les zones Ouest (A-B-C) et ASEAN (G-H-I), deux groupes pour l'Asie centrale (E-F) et un groupe pour chacune des autres zones, à savoir l'Asie du Sud (D) et l'Asie de l'Est (J).

 Les vainqueurs et le meilleur second des groupes des zones Ouest et ASEAN se qualifient pour les demi-finales de zone.
 Les vainqueurs des groupes E-F de l'Asie centrale se qualifient pour la finale de zone.
 Les vainqueurs des groupes D (Asie du Sud) et J (Asie de l'Est) se qualifient pour les demi-finales inter-zones.

Ce n'est pas la différence de buts générale qui permet de départager les équipes à égalité mais le nombre de points acquis lors des confrontations en face-à-face.

Légende des résultats

Zone de l'Ouest Groupe A

Zone de l'Ouest Groupe B

Zone de l'Ouest Groupe C

Zone du Sud Groupe D

Zone Centrale Groupe E

Zone Centrale Groupe F

Zone de ASEAN Groupe G

Zone de ASEAN Groupe H

Zone de ASEAN Groupe I

Zone de l'Est Groupe J

Classements des meilleurs deuxièmes
Le meilleur deuxième de chaque zone est qualifié pour les demi-finales de zone.

|valign=top align=left width=50%|

|}
|}

Phase finale

Demi-finales de zone

Finales de zone

Demi-finales inter-zones

Finale inter-zones

Finale

Références et liens

Notes et références

Notes

Références

Articles connexes
 Ligue des champions de l'AFC 2022
 Coupe de l'AFC

2022
Asie
2022 en Asie

Coupe de l'AFC 2022


"මිශ්‍ර සිංහල හෝඩිය" හෙවත් විස්තෘත සිංහල හෝඩිය ලෙස හඳුන්වන මෙය ප්‍රාණාක්ෂර  18කින් ද, ගාත්‍රාක්ෂර අක්ෂර  36කින් ද සමන්විත වේ.මුලු අක්ශර ගණන 54 කි.

වරනැගීම් පිලි සමග

මූලික අකුර මාලාව

පණකුරු
අ ආ
ඇ ඈ
ඉ ඊ
උ ඌ
ඍ ඎ
ඏ ඐ
එ ඒ ඓ
ඔ ඕ ඖ

ගතකුරු
ක ඛ ග ඝ ඬ
ච ඡ ජ ඣ ඤ
ට ඨ ඩ ඪ ණ
ත ථ ද ධ න
ප ඵ බ භ ම
ය ර ල ව
ශ ෂ ස හ ළ

අං අඃ
 යෝජිත සිංහල අක්ෂර මාලාව

සිංහල හෝඩි

මිශ්‍ර සිංහල හෝඩිය


(,  « Crabe noir ») est un film suédois co-écrit et réalisé par Adam Berg, sorti en 2022.

Il s'agit de l'adaptation du roman suédois  de , publié en 2002.

Synopsis
Dans un monde post-apocalyptique en guerre, le soldat Caroline Edh est sélectionné avec d'autres pour une mission spéciale appelée « Crabe noir »: ils doivent apporter deux capsules au contenu secret à une station de recherche. Ces capsules doivent inverser le cours de la guerre. La station étant située à près de 200 km du continent, elle doit être atteinte en patins à glace à travers les eaux gelées d'un archipel : elle se trouve derrière les lignes ennemies et la glace est trop mince pour supporter le poids de véhicules.

Au cours de la mission, les morts se succèdent et le commando est réduit à deux personnes dont Edh qui doit choisir : croire à la promesse qu'on lui a faite de retrouver sa fille, et pour cela réussir la mission coûte que coûte, ou bien accorder foi aux arguments du lieutenant qui s'est emparé de ces capsules qui pourraient bien condamner toute l'humanité...

Fiche technique

 Titre original :
 Titre français :
 Réalisation : Adam Berg
 Scénario : Adam Berg et Pelle Rådström
 Direction artistique : Anna Lu Ingvarson
 Décors : Sandra Lindgren
 Costumes : Elsa Fischer
 Photographie : Jonas Alarik
 Montage : Kristofer Nordin
 Production : Malin Idevall et Mattias Montero
 Production déléguée : Christopher Granier-Deferre, Kim Magnusson, Noomi Rapace et Emil Wiklund
 Société de production : Indio
 Société de distribution : Netflix
 Pays de production :
 Langue originale : suédois
 Format : couleur - Dolby Digital
 Genre : action, aventure, drame
 Durée : 114 minutes
 Dates de sortie
 Suède :  (Festival international du film de Göteborg)
 Monde :  (Netflix)

Distribution
 Noomi Rapace  : Caroline Edh
 Dar Salim  : Malik
 Jakob Oftebro  : Nylund
 Ardalan Esmaili  : Karimi
 Aliette Opheim  : Forsberg
 Erik Enge  : Granvik
 David Dencik  : le colonel Raad
 Susan Taslimi  : l'amiral Nordh

  Source et légende : Version française (VF) sur Hiventy
 Direction artistique : Benoît Du Pac
 Adaptation des dialogues : Olivier Lips et Rodolph Freytt

Production

Le tournage a lieu à Stockholm, en Suède.

Notes et références

Liens externes

Film suédois sorti en 2022
Film d'action suédois
Film d'aventure suédois
Film dramatique suédois
Adaptation d'un roman suédois au cinéma
Film en suédois
Film sur une guerre fictive

Black Crab


البندقية العارية ، هو فيلم أمريكي كوميدي أنتج سنة 1988، يتحدث عن فرانك وهو قائد القوة الجوية يقوم بالمهمات لتخليص الأمريكيين من الطائرة المضطربة.

القصة
فرانك وهو عضو من القوات الجوية الأمريكية يبحث عن رجل ثرى، واكتشف أن الرجل الثرى شارك في عملية المؤامرة لقتل ملكة بريطانيا إليزبيث، وهي تشاهد في مباراة البسبيول، إلا أنه تمكن من القضاء على الرجل عبر تنويم مغناطيسى خاطئ وجهت على مشجعة فسقطت على الرجل، فبعد محاولة فاشلة لقتل الملكة.

أجزاء الفيلم
 أنتجت الفيلم في الجزء الأول سنة 1988.
 أنتجت الفيلم في الجزء الثاني عام 1991
 أنتجت الفيلم للجزء الثالث سنة 1994

روابط خارجية

المراجع

أفلام أمريكية في عقد 1980
أفلام أمريكية
أفلام إنتاج 1988
أفلام باراماونت بيكتشرز
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 1980
أفلام تقع أحداثها في بيروت
أفلام تقع أحداثها في لوس أنجلوس
أفلام جريمة كوميدية أمريكية
أفلام جريمة كوميدية إنتاج عقد 1980
أفلام عن اغتيالات
أفلام عن إرهاب في الولايات المتحدة
أفلام عن إليزابيث الثانية
أفلام كتب نصها السينمائي جيري زاكر
أفلام كتب نصها السينمائي جيم أبراهامز
أفلام كوميدية 1988
أفلام كوميدية تهريجية كوميدية أمريكية
أفلام محاكاة ساخرة إنتاج عقد 1980
أفلام مصورة في لوس أنجلوس (كاليفورنيا)
بيروت في الخيال
تصوير ثقافي عن إليزابيث الثانية
تصوير ثقافي عن روح الله الخميني
تصوير ثقافي عن عيدي أمين
تصوير ثقافي عن فيدل كاسترو
تصوير ثقافي عن معمر القذافي
تصوير ثقافي عن ميخائيل غورباتشوف
تصوير ثقافي عن ياسر عرفات
لوس أنجلوس آنجلز لأنهايم

البندقية العارية


O'Shea Jackson Jr. (født 24. februar 1991), også kendt som OMG, er en amerikansk skuespiller og rapper. Han er den ældste søn til rapperen Ice Cube, og han spillede sin far i Straight Outta Compton fra 2015.
Jackson blev født i Los Angeles, Californien, til O'Shea Jackson Sr, bedre kendt som Ice Cube, og Kimberly Woodruff. Jackson voksede op i San Fernando Valley, og er det første barn ud af fire. Han har to brødre, Darrell og Shareef, og en søster som hedder Kareema. Hans bror, Darrell, er også en rapper kendt under navnet Doughboy, som er navnet på karakteren spillet af sin far i hans første film, Boyz N The Hood.

Eksterne henvisninger

Rappere fra USA
Personer fra Los Angeles

O'Shea Jackson Jr.