Estación Las Flores ist eine Ortschaft in Uruguay.

Geographie
Sie befindet sich auf dem Gebiet des Departamento Maldonado in dessen Sektor 5. Estación Las Flores liegt wenige Kilometer nördlich des Río-de-la-Plata-Küstenortes Las Flores. Nächstgelegene Siedlungen sind Cerros Azules im Nordwesten bzw. Gerona und Ruta 37 y 9 im Nordosten. Wenige Kilometer östlich fließt der Arroyo de las Tarariras, während im westlichen Stadtgebiet der Arroyo Las Flores das Ortsgebiet kreuzt.

Geschichte
Per Gesetz Nr. 13.167(Ley 13.167) wurde Estación Las Flores am 15. Oktober 1963 als Pueblo klassifiziert.

Infrastruktur
Estación Las Flores liegt an der Ruta 9. Die Ruta 71, die im Ort auf die Ruta 73 trifft, stellt die Verbindung zu Las Flores her. Früher führten die Gleise der Eisenbahnlinie Punta del Este - Montevideo durch den Ort.

Einwohner
Estación Las Flores hatte 2011 397 Einwohner, davon 194 männliche und 203 weibliche.

Quelle: Instituto Nacional de Estadística de Uruguay

Weblinks
 Stadtplan von Estación Las Flores (PDF; 92 kB)

Einzelnachweise

Ort im Departamento Maldonado

Estación Las Flores


Sir Evelyn Robert Adrian de Rothschild (London, 29. kolovoza 1931. – ?, 8. studenog 2022.) bio je britanski bankar, poduzetnik i filantrop iz britanske loze bogate židovske obitelji Rothschild. Godine 1989. imenovan je vitezom. Njegovo osobno bogatstvo procjenjuje se na 20 milijardi $.

Životopis

Rodio se kao jedini sin od troje djece u obitelji Anthonyja Gustava de Rothschilda (1887. – 1961.) i Yvonne Lydia Louise Cahen d'Anvers (1899. – 1977.). Dobio je ime po svom stricu Evelynu Achilleu koji je poginuo u akciji za vrijeme Prvog svjetskog rata 1917. godine. Za vrijeme Drugog svjetskog rata proveo je neko vrijeme u SAD-u. Poslije povratka u Ujedinjeno Kraljevstvo, završio je školu Harrow u Londonu i koledž Trinity u Cambridgeu.

Godine 1957. zaposlio se u obiteljskoj banci N M Rothschild & Sons Ltd kako bi riješio pripravnički staž i uvježbao se bankarskom poslu. Dvije godine ranije, 1955., njegov otac je napustio predsjedničku funkciju koju je predao rođaku, barunu Victoru Rothschildu (1910. – 1990.). Poslije očeve smrti, Evelyn je postao partner u banci, da bi 1976. godine postao predsjednikom uprave. Godine 1982. postao je i predsjednikom Rothschilds Continuation Holdings AG, koordinirajuće firme koja je upravljala bankarskom grupacijom. Godine 1994. postao je dopredsjednik Rothschild Bank A.G. iz Zuricha.

Godine 2003. obavljeno je spajanje britanske i francuske bankarske kuće u jedinstvenu banku pod imenom Rothschild & Co. Nakon spajanja, funkciju predsjednika uprave preuzeo je David René de Rothschild iz francuske grane, dok je Evelyn postao neizvršni predsjednik podružnice N M Rothschild & Sons.

Bavio se brojnim drugim aktivnostima i primio je brojne počasti tijekom života. Bio je guverner Londonske škole za ekonomiju i političke znanosti, bio je predsjednik delegacije Medicinske škole Bolnica St. Mary (1977. – 1988.). Također, bio je član vijeća Kraljevske akademije dramskih umjetnosti, predsjednik The Economista (1972. – 1989.), predsjednik Udruge britanskih poslovnih banaka i osiguravajućih kuća (1985. – 1989.), direktor De Beersovih rudnika (1977. – 1994.) i direktor IBM United Kingdom Holdings Limited (1972. – 1995.). Primio je 1994. godine počasne diplome prvostupnika znanosti i prvostupnika ekonomije na koledžu Hull University i počasnu diplomu doktora znanosti Londonskog sveučilišta, 1999. godine.

Umro je 8. studenog 2022.

Privatni život

Dana 30. rujna 1966. godine oženio je Jeannette Ellen Dorothy Bishop (1940. – 1981.). Razveli su se 1971. godine. Drugi se put oženio 1. srpnja 1973. godine s Victorijom Lou Schott (r. 1949.), a brak je završio razvodom 2000. godine. S njom je imao troje djece:
 Jessica de Rothschild (r. 1974.)
 Anthony James de Rothschild (r. 1977.)
 David Mayer de Rothschild (r. 1978.)

U studenom 2000. godine oženio je Lynn Forester (r. 1954.).

Izvori

Vanjske poveznice

 Evelyn Robert Adrian de Rothschild (1931.-) - family.rothschildarchive.org
 Evelyn de Rothschild neto vrijednost - celebritynetworth.com

Bankari iz obitelji Rothschild (Ujedinjeno Kraljevstvo)

Evelyn de Rothschild


Die Grube Klaproth war eine Buntmetallerz-Grube des Bensberger Erzreviers in Bergisch Gladbach im Stadtteil Bockenberg. Das Grubenfeld Klaproth erstreckte sich im oberen Teil des Wahlbachs im Königsforst in der Nähe der Straße nach Forsbach (L 288).

Geschichte
Eindeutige Spuren im Gelände deuten auf einen Jahrhunderte alten Bergbau hin. Dabei hat der nahegelegene Wahlbach einen größeren Tiefenaufschluss mit seinen teils erheblichen Wasserzuflüssen in starkem Maße erschwert oder sogar verhindert. Das Grubenfeld Klaproth wurde erstmals am 25. März 1855 durch die 1837 von dem belgischen Bankier und Industriellen François-Dominique Mosselman gegründete "Société Anonyme des Mines et Fonderies de Zinc de la Vieille-Montagne" (Gesellschaft des Altenbergs) gemutet. Nach mehreren weiteren erfolglosen Bemühungen erfolgte am 25. Juli 1866  die Verleihung auf Blei-, Kupfer und Zinkerze.

Betrieb und Anlagen
Über den Betrieb der Grube ist nichts bekannt, weil bisher keine schriftlichen Unterlagen gefunden werden konnten. Eindeutig sind hingegen die Spuren im Gelände. Gut erkennbar ist eine jüngere Schachthalde etwa 100 Meter westlich der L 288 mit zwei benachbarten Pingen, deren Aushub einen älteren Schacht teilweise überdeckt. Reste von Setzbergen in den alten Halden belegen eine Erzaufbereitung an dieser Stelle. Eindeutige Spuren des Fundpunktes (siehe Koordinaten) sind jedoch nicht vorhanden.

Literatur
 Herbert Stahl (Redaktion), Gerhard Geurts, Herbert Ommer: Das Erbe des Erzes, Band 5, Neue Nachrichten und Geschichten zum Erzrevier Bensberg. Köln 2014, S. 21f. ISBN 978-3-00-044826-3

Einzelnachweise

Stillgelegtes Bergwerk in Bergisch Gladbach
Erzgrube im Bensberger Erzrevier

Grube Klaproth


Alan Wilson Watts (6 Ocak 1915, Kent - 16 Kasım 1973, Mt. Tamalpais) batılı izleyici kitlesi için Japon, Çin ve Hint Budist, Taoist ve Hindu felsefesini yorumlaması ve yaygınlaştırmasıyla tanınan, kendine özgü "felsefi şovmen", yazar ve konuşmacı bir İngiliz yazarıdır.

Watts, Chislehurst, İngiltere'de doğdu, 1938'de Amerika Birleşik Devletleri'ne taşındı ve New York'ta Zen eğitimine başladı. Seabury-Western Theological Seminary'den teoloji alanında yüksek lisans derecesi aldı ve 1945'te Episkopallik rahibi oldu. 1950'de bakanlıktan ayrıldı ve Amerikan Asya Çalışmaları Akademisinin fakültesine katıldığı Kaliforniya'ya taşındı.

Watts, Berkeley'deki KPFA radyo istasyonunda gönüllü programcı olarak çalışırken takipçiler kazandı. Ortaya çıkan hippi karşı kültürü'nü Budizm üzerine en çok satan ilk kitaplardan Zen Yolu (1957) ile tanıştıran, din ve felsefe üzerine 25'ten fazla kitap ve makale yazdı.

Doğu ve Batı Psikoterapisi'nde (1961), Budizmin bir psikoterapi biçimi olarak düşünülebileceğini savundu. Nature, Man and Woman'ı (1958) "edebi açıdan şimdiye kadar yazdığım en iyi kitap" diye değerlendirdi. Ayrıca "The New Alchemy" (1958) ve "The Joyous Cosmology" (1962) gibi eserlerde insan bilincini ve psikedelikleri araştırdı.

Watts'ın ölümünden sonra dersleri, özellikle Kaliforniya ve New York'ta olmak üzere kamu radyolarında ve son zamanlarda internette, YouTube ve Spotify gibi sitelerde ve uygulamalarda yaptığı düzenli yayınlar sayesinde ölümünden sonra popülerlik kazandı. Kaydedilmiş sesli konuşmalarının çoğu 1960'larda ve 1970'lerin başlarında kaydedildi.

Çocukluk yılları

Watts, 6 Ocak 1915'te Kent'in Chislehurst köyünde (şimdiki Londra'nın güneydoğusu) orta sınıf bir ebeveynin çocuğu olarak dünyaya geldi ve Rowan Tree Cottage, 3 (şimdiki 5) Holbrook Lane'de yaşıyordu. Watts'ın babası Laurence Wilson Watts, Michelin lastik şirketinin Londra ofisi temsilcisiydi. Annesi Emily Mary Watts (kızlık soyadı Buchan), babası misyoner olan bir ev hanımıydı. Mütevazı mali olanaklarla kırsal bir çevrede yaşıyorlardı ve tek çocuk olan Watts, Brookside'da oynayarak kır çiçeklerinin ve kelebeklerin adlarını öğrenerek büyüdü. Muhtemelen annesinin dindar ailesinin etkisiyle Buchan'lar "nihai şeylere" karşı ilgi duydular. Bu, Watts'ın gizemli Uzak Doğu'nun masallarına ve romantik masallarına duyduğu ilgiyle karıştı.

Watts daha sonra çocukken ateşli bir hastayken gördüğü mistik bir rüyayı da yazdı. Bu dönemde Çin'den dönen misyonerlerin annesine hediye ettiği Uzakdoğu manzara resimlerinden ve işlemelerinden etkilenmiştir. Watts'ın İngiltere'de görebildiği birkaç Çin resmi onun ilgisini bir noktaya toplamıştı ve şöyle yazdı: "Çin ve Japon sanatındaki belirli bir netlik, şeffaflık ve ferahlık beni estetik açıdan büyüledi. Sanki havada süzülüyor gibiydi..." Bu sanat eserleri, hayatı boyunca sabit kalan ve hakkında sık sık yazdığı bir konu olan, insanların doğadaki katılımcı ilişkisini vurguladı. (Örneğin Zen Yolunun son bölümüne bakın.)

Budizm

Kendi değerlendirmesine göre, Watts yaratıcı, inatçı ve konuşkandı. İlk yıllardan itibaren yatılı okullara ("Kaslı Hristiyan" türünden hem akademik hem de dini eğitimi içeren) gönderildi. Bu dini eğitimle ilgili olarak, "Okul hayatım boyunca dini telkinlerim acımasız ve sarhoş ve duygulu" dedi.

Watts, gençlik yıllarında Fransa'da, hem Budizm hem de Avrupa kültürünün az bilinen egzotik yönlerine çok ilgi duyan zengin bir Epükürcü Francis Croshaw ile birlikte birkaç tatil yaptı. Çok geçmeden Watts, maruz kaldığı Anglikan Hristiyanlık ile Croshaw'ınki de dahil olmak üzere çeşitli kütüphanelerde hakkında okuduğu Budizm arasında karar vermek zorunda hissetti. Budizmi seçti ve Teosofistler tarafından kurulan Londra Budist Locası'na üye olmak istedi ve ardından avukat ve QC Christmas Humphreys tarafından yönetildi, (daha sonra Old Bailey'de yargıç oldu). Watts, 16'sında (1931) örgütün sekreteri oldu. Genç Watts, bu yıllarda çeşitli meditasyon tarzlarını keşfetti.

Eğitim

Watts, Canterbury Katedralinin arazisindeki The King's School, Canterbury'de okudu. Akademik olarak sınıfının en iyisi olmasına ve okulda kendisine sorumluluklar verilmesine rağmen, çok önemli bir sınav kompozisyonunu "küstah ve kaprisli" olarak okunacak şekilde yazarak Oxford'a burs fırsatını kaçırdı.

Watts, King's'ten ayrıldığında bir matbaada ve daha sonra bir bankada çalıştı. Boş zamanlarını Budhist Locası ile ve ayrıca Dimitrije Mitrinović adlı bir "ahlaksız gurunun" vesayeti altında geçirdi. (Mitrinović'in kendisi de Peter Demianovich Ouspensky, G.I. Gurdjieff ve Freud, Jung ve Adler'in çeşitli psikanalitik okullarından etkilenmiştir.) Watts ayrıca felsefe, tarih, psikoloji, psikiyatri ve Doğu bilgeliği alanlarında da geniş çapta okudu.

Hem kendi hesabına hem de biyografisini yazan Monica Furlong'a göre Watts öncelikle bir otodidakt idi. Londra'daki Budist Locası ile ilişkisi Watts'ın kişisel gelişimine önemli fırsatlar sağladı. Humphreys aracılığıyla örn. sanatçı, bilgin ve mistik Nicholas Roerich, Sarvapalli Radhakrishnan ve Alice Bailey gibi önde gelen teosofist seçkin ruhani yazarlarla temasa geçti.

1936'da 21 yaşındayken, Londra Üniversitesi'nde düzenlenen Dünya İnançlar Kongresi'ne katıldı ve burada bildiri sunan Zen Budizmi'nin saygın alimi D. T. Suzuki ile buluştu. Watts, tartışmalara katılmanın ötesinde, Hint ve Doğu Asya felsefesinin temel kavramlarını ve terminolojisini öğrenerek mevcut bilimsel literatürü inceledi.

Etkiler ve ilk yayını
Watts'ın Zen (ya da Ch'an) geleneğine olan hayranlığı 1930'larda başlayarak gelişti çünkü bu gelenek, Spirit of Zen: A Way of Life, Work, and Art in the Far East adlı eserinin alt başlığında örneklendiği gibi, uygulamayla iç içe geçmiş maneviyatı somutlaştırdı. Ruhani odaklanma nedeniyle  "Çalışma", "yaşam" ve "sanat" 'ın rütbeleri düşürülmedi.

Yazısında, "Çin'de MS 700'den sonra Taoizm, Konfüçyüsçülük ve Budizm'in büyük Ch'an (veya Zen) sentezi" olduğundan bahsetti. Watts ilk kitabı The Spirit of Zen, 'i 1936'da yayımladı. Yirmi yıl sonra The Way of Zen'de The Spirit of Zen 'i Suzuki'nin önceki eserlerinin popülerleştirilmesi olarak nitelendirdi ve bilimsellikten çok uzak olmasının yanı sıra birçok açıdan modası geçmiş ve yanıltıcıdır" diye aşağıladı.

Watts, annesi Ruth Fuller Everett'in New York'ta geleneksel Zen Budist çevresine dahil olan Eleanor Everett ile evlendi. Ruth Fuller daha sonra Watts'a bir tür model ve akıl hocası olarak hizmet eden Zen ustası (veya "roshi") Sokei-an Sasaki ile evlendi ancak Sasaki ile resmi bir Zen eğitimi ilişkisine girmemeyi seçti. Bu yıllarda, daha sonraki yazılarına göre Watts, karısıyla yürüyüş yaparken başka bir mistik deneyim yaşadı. 1938'de Amerika Birleşik Devletleri'nde yaşamak için İngiltere'den ayrıldılar. Watts, 1943'te Amerika Birleşik Devletleri vatandaşı oldu.

Hıristiyan rahip ve sonrası
Watts, öğretmenin yöntemi ona uymadığı için New York'taki resmi Zen eğitimini bıraktı. Bir Zen keşişi olarak atanmamıştı, ancak felsefi eğilimleri için mesleki bir çıkış bulma ihtiyacı hissetti. Illinois, Evanston'da bir Piskoposluk (Anglikan) okulu olan Seabury-Western Theological Seminary'ye girdi ve burada Hristiyan kutsal yazıları, teolojisi ve kilise tarihi okudu. Çağdaş Hristiyan ibadeti, mistik Hristiyanlık ve Asya felsefesinin bir karışımını oluşturmaya çalıştı. Watts, Behold the Spirit: A Study in the Necessity of Mystical Religion başlığıyla popüler bir baskı olarak yayınladığı tezine cevaben teoloji alanında yüksek lisans derecesi aldı.

Daha sonra, Budist terimlerle geleneksel Roma Katolik doktrini ve ritüelinin eisegesis'i olan Myth & Ritual in Christianity 'yi (1953) yayınladı. Ancak, Watts'ın asık suratlı, suçluluk duygusuyla dolu veya militan bir şekilde kendi dinini yaymaya yönelik olduğuna karar verdiği —Yahudilik, Hristiyanlık, İslam, Hinduizm veya Budizm'in içinde bulunup bulunmadıkları farketmeyeceği dini görüşlere karşı duyduğu hoşnutsuzluğu gizlemediği model belirlenmişti.

1951'in başlarında Watts, Kaliforniya'ya taşındı ve burada San Francisco'daki American Academy of Asian Studies fakültesine katıldı. Burada 1951'den 1957'ye kadar Saburo Hasegawa (1906–1957), Frederic Spiegelberg, Haridas Chaudhuri, lama Tada Tōkan (1890–1967) ve çeşitli misafir uzmanlar ve profesörlerle birlikte ders verdi. Hasegawa, özellikle Japon gelenekleri, sanatları, ilkelcilik ve doğa algıları alanlarında Watts'a öğretmenlik yaptı. Dört yıllık aşk ilişkisi yaşadığı şair Jean Burden ile bu sırada tanıştı.

Kitapları

Türkçe
 Zen Yolu, Şule Yayınları.
 Taoculuk Zen ve Batı Kültürü, Çev. İlhan Güngören, Yol Yayınları, 1985
 Suyun Yolu Tao, Dharma Yayınları 2001
 Benlik Tabusu, Güncel Yayınları
 Yaşama Oyna, Okyanus Yayınları
 Mutluluğun Anlamı, İmge Kitabevi Yayınları
 Güvencesizlikteki Bilgelik, Sola Unitas Yayınları
 Doğu'nun & Batı'nın Psikoterapisi, Butik Yayınları
 Doğu'nun & Batı'nın Psikoterapisi, Butik Yayınları
 Kim Olduğumuzu Anlamamızı Engelleyen Tabular, Sola Unitas Yayınları
 Keyifli Evrenbilim, Sola Unitas Yayınları
 Önemi Var mı?, Sola Unitas Yayınları

İngilizce
 1936 The Spirit of Zen
 1937 The Legacy of Asia and Western Man
 1940 The Meaning of Happiness
 1944 Theologica Mystica of St. Dionysius, (translation from Greek of pseudo-Dionysius, now available online )
 1948 Behold the Spirit:A Study in the Necessity of Mystical Religion, Vintage ed. 1972, ISBN 0-394-71761-9
 1950 Easter - Its Story and Meaning
 1950 The Supreme Identity, Vintage ed. 1972, ISBN 0-394-71835-6
 1951 The Wisdom of Insecurity, Vintage ed. 1968, ISBN 0-394-70468-1
 1953 Myth and Ritual in Christianity, Beacon Press 1971, ISBN 0-8070-1375-7
 1957 The Way of Zen, Vintage Spiritual Classics 1999, ISBN 0-375-70510-4
 1958 Nature, Man, and Woman, Vintage reissue 1991, ISBN 0-679-73233-0
 1960 "This Is It" and Other Essays on Zen and Spiritual Experience, Vintage reprint 1973, ISBN 0-394-71904-2
 1961 Psychotherapy East and West, Vintage ed. 1975, ISBN 0-394-71609-4 (alıntılar here)
 1962 The Joyous Cosmology - Adventures in the Chemistry of Consciousness
 1963 The Two Hands of God - The Myths of Polarity
 1964 Beyond Theology - The Art of Godmanship, Vintage 1973, ISBN 0-394-71923-9
 1966 The Book - On the Taboo Against Knowing Who You Are, Vintage reissue 1989, ISBN 0-679-72300-5 (alıntılar here)
 1967 Nonsense
 1970 Does It Matter?: Essays on Man's Relation to Materiality, Vintage ed. 1971, ISBN 0-394-71665-5
 1971 Erotic Spirituality - The Vision of Konarak
 1972 The Art of Contemplation
 1972 In My Own Way - An Autobiography 1915-1965, Vintage 1973, ISBN 0-394-71951-4
 1973 Cloud-hidden, Whereabouts Unknown: A Mountain Journal, Vintage 1974, ISBN 0-394-71999-9
 1975 Tao: The Watercourse Way, Pantheon 1977, ISBN 0-394-73311-8
 1987 The Early Writings of Alan Watts
 1990 The Modern Mystic: A New Collection of Early Writings

Kaynakça

Dış bağlantılar
 The Alan Watts foundation
 Alan Watts Podcast  - The official Podcast of Alan Watts

1915 doğumlular
Bromley doğumlular
1973 yılında ölenler
20. yüzyıl İngiliz yazarları
20. yüzyıl filozofları
İngiliz filozoflar
İngiliz Budistler
Amerikalı filozoflar
Amerikalı Budistler
Panteistler
Budist filozoflar
Mahayana Budistleri
Zen
1960'lardaki karşı kültür
Metafizikçiler
Amerikalı papazlar

Alan Watts


Senna tora est une espèce de plantes de la famille des Fabaceae, sous-famille des Caesalpinioideae. Son nom provient du singhalais « tora » (තෝර). Sa culture est très ancienne et son origine inconnue, bien que probablement située en Asie du Sud. Elle est souvent confondue avec Senna obtusifolia et Senna occidentalis.

Description
Senna tora est une plante annuelle qui atteint 30 à 90 centimètres de haut, avec des feuilles alternes, portant des folioles opposés, obovales. Les fleurs sont groupées par deux, et sont composées de cinq pétales jaunes. Les étamines sont de taille inégale. Le fruit est un légume de 10 à 15 cm de long et comporte entre 30 et 50 graines.

Toxicité
Senna tora contient des glycosides d'anthraquinone.

Utilisations
Senna tora est employé traditionnellement pour ses propriétés médicinales variées (ophtalmiques, anti-inflammatoires).

Taxonomie
Elle a été décrite par Carl von Linné sous le nom de Cassia tora.

Notes et références

Liens externes

Espèce d'Angiospermes (nom scientifique)
Fabaceae

Senna tora


Rize (Antik Yunanca: Ριζαίον, "Rizeon"; Romeika: Ριζούντα, "Rizunda"; Lazca: რიზინი, "Rizini"), Karadeniz Bölgesi'nin Doğu Karadeniz bölümünde yer alan Rize ilinin merkezidir. Tarihi Pontus bölgesinin doğusunda kalan Rize, Osmanlı döneminde Lazistan Sancağı'nda yer almıştır. Günümüzde Türkiye'ye bağlıdır.

Doğuda Çayeli ve Güneysu ile, güneyde İkizdere, batıda Derepazarı ve Kalkandere, kuzeyde Karadeniz ile çevrilidir. Şehrin nüfusu 2009 yılına göre 96.503'tir. 1927'de 14.000 olan nüfusu 1990'da 52.743'e, 2000'de 78.144'e, 2007'de 94.800'e çıkmıştır.

Etimoloji
Antik Çağ yazılı kaynaklarında Rhizus (Ριζοῦς) olarak anılan Rize adının Yunanca "ριζα" (riza) isminden geldiği sanılmakta olup anlamı "Dağ Eteği"dir. Bazı yazarlar kent adını yine Yunanca "pirinç" anlamına gelen rizi (ρύζι) ile "kök, temel, esas" anlamına gelen Riza (ῥίζα) kelimesiyle ilişkilendirmiş, hatta Lazca İrizeni "Düzlükler" kelimesi de önerilmiştir.. Şehrin Gürcüce adı: "რიზე", Lazca adı ise "Rizini"dir.

Nüfus

Tarih

Eski dönemlerde burada Kolhisliler yaşamaktaydı.

Rize, 1204'te Trabzon İmparatorluğu'na bağlanmıştır. 1470'te Fatih Sultan Mehmet tarafından fethedilmiştir..

Spesifik olarak Rize'den bahseden kaynaklara 19. yüzyılda rastlanmaktadır. 18 ve daha sonraki yüzyıllarda yazılmış kaynaklarda Rize'de derebeylik yapmış Tuzcuoğulları ailesinden bahsetmektedir. II. Mahmud'a birkaç kez isyan eden bu aile, 1832'de Tuzcuoğlu İsyanı'nı başlatmıştır. Tuzcuoğulları'na vergi veremeyen köylüler, topraklarını Tuzcuoğulları'na devretmek ve onlar için çalışmak zorundaydı. Rize'deki bir saray bu aileye aftedilmektedir. Tuzcuoğulları ile rekabet halinde olan Trabzonlu Memişoğulları, Memişoğlu ayaklanmasını başlatmıştır. İki aile arasındaki kan davasında birçok üye öldükten sonra Tuzcuoğulları'nın başlıca aile üyeleri teslim olmuş ve Rusçuk-Varna gibi şehirlere sürülmüştür.

Gezgin P. Minas Bijişkyan, bölgede portakal ve limon yetiştirildiğini yazmıştır.

Rize 19. yüzyılın ikinci yarısında Batum'un Ruslara bırakılmasının ardından, Trabzon Vilayetine bağlı Lazistan Sancağının merkezi olmuş, Cumhuriyet döneminde il merkezi olmuştur. I. Dünya Savaşı'nda yaklaşık iki yıl süren Rus işgalinin ardından özellikle çay ekiminin yaygınlaşması ile önemli bir gelişme göstermiştir.

Rize ilinin merkezine bağlı belde ve belediyeler

Kendirli Beldesi

Karadeniz'in doğusunda Rize ilinin merkezine 27 km uzaklığında ve sahilden Trabzon-Rize il sınırlarında bulunan İyidere Deresi'nin denize döküldüğü yerden 9 km içeride yer alan Kendirli Beldesi, 1967 yılına kadar Kalkandere ilçesine bağlı idi ve 1967 yılında Refah Partisinden Ali Serdar belediye başkanlığıyla belde olmuş Rize Merkez ile bağlı kalmıştır. Ali Serdar 1967-1977 yılları arasında başkanlık yaptı.

Ardından başkanlığı yine Refah Partisinden Mehmet Fazlıoğlu 1977-1984 yılları arasında devam ettirdi. Belde, ilk olarak adını 1982 Anayasasına toplu şekilde "ret" oyu vermesiyle duyurmuştur. Daha sonrasında ise Refah, Fazilet ve Saadet Partisine verdiği destekle gündeme gelen Kendirli, 2009 yılında ilk kez bir başbakan tarafından ziyaret edildi.

Kendirli Beldesi halkının geçimi tamamen çaya bağlıdır. Belde insanı çay keserek ve sezon olarak çay fabrikalarına çalışarak geçimlerini sağlamaktadırlar.

Kendirli Beldesi'nin tarihi

Kendirli Beldesi'nin fazla tarihi kaynağı bulunmamaktadır. Osmanlı Türkçesi eserlerin kaybolması, Rusların işgali, tekke ve zaviyelerin kapatılmasından sonra zamanla Kendirli Beldesi tarihini de kaybetmiştir. Buna öncülük yapan insanlarında beldedeki en yaşlılarından öğrenebildikleri en fazla üç kuşak öteye kadar olmuştur. Buna istinaden beldenin eski tarihinde medreseler beldesi olarak bilindiği rivayetler arasında. Beldedeki en eski tarihi eser Kendirli Merkez Camii minaresidir.

Rize ilinin Gözde beldesi Kendirli, cumhuriyetin ilanından önce Rumca Ğoloz adını taşıyan beldenin ismi civardaki dağlık ve engebeli arazi yapısına göre bulunduğu alanın düz bir yapıya sahip olması sebebiyle "Ğoloz" adını almıştır. Rumca düzlük anlamına gelmekte ve hâlen halk arasında ğoloz olarak da telaffuz edilmektedir. Cumhuriyetin ilanından sonra resmî olarak Ğoloz isminin değiştirilerek Kendirli isminin verilmesiyle o dönemlerde belde ve civarında kendir yetişimi yoğun olduğu sanılıyor. Kendirli ismini de yetiştiriciliği olan kendir den almış olabilirliği rivayetler arasındadır.

Kendirli Beldesi'nin coğrafi yapısı

Karadeniz'in doğusunda Rize ilinin merkezine 27 km uzaklığında ve sahilden Trabzon-Rize il sınırlarında bulunan İyidere Deresi'nin denize döküldüğü yerden 9 km içeride yer alan Kendirli Beldesi çok şirin bir yerleşim yeridir, Beldenin çevresindeki köylerde sırayla doğusunda Beştepe Köyü, kuzey de Esentepe Köyü, Kuzey batısında Maltepe Köyü, Batıda Kalecik Köyü, Güneyinde Dilsiz Dağı, Güney Batısında ise Geçitli Köyü bulunuyor. Bu köylere olan ulaşım çok kolaylıkla yapılmaktadır.

Toprağında fosfor, granit ile bozalt ve antrasit kayaların karışımıyla meydana gelmiştir. Beldenin bölgesinde tüm mevsimlerde yağış görülmektedir, iklimi (subtropikal) yağışlı iklimdir. Yazın en sıcaklığında bile kuraklık yaşanmamaktadır ve kışında don yaşanmamaktadır. yıllık ortalama ısı derecesi +15 °C aralarındadır.

Kendirli Beldesi'nin etrafı dağlarla çevrili ortada düz bir alandadır ve her yönünden dağlardan gelen dere ve çaylar geçmektedir. Batısından Elma Deresi, doğusundaki dağlar arasından ise Çiyalar Deresi akmaktadır. Dağlarla çevrili bir alana sahip olduğundan diğer bölgelere göre mevsimleri ılıman geçmektedir.

Beldenin yerleşiminde dağınıklık yok toplu bir yerleşime sahiptir. Ağaç türleri ise Kızılağaç, orman gülü, kayın, yabani karayemiş, ceviz, meşe ve ladin. Beldenin genel olarak çay bahçelerine sahiptir. Beldenin ulaşım problemi yoktur. Elektrik Tellerinin bile 1980'li yıllarında toprak altından verilip çevre görüntü kirliliğine çözüm olmuştur.

Beldenin girişinden uzanan İspandam asmalık mahallesi ve halaslar mahallesi arasında köyün içindeki en yüksek yerdir ve buradan beldenin her yeri kuş bakışı görünmekte ve manzarası eşsiz bir güzelliktedir.

Muradiye Beldesi

Çaykent Beldesi

Coğrafya

Bitki örtüsü
Ormanlar alçak kesimlerde kızılağaç, gürgen, kestane, ıhlamur, kayın, meşe gibi yayvan yapraklı ağaçlar ve yerli halkın komar adını verdiği orman gülünden oluşmaktadır. Daha yüksek kesimler ise, ladin ve köknar gibi iğne yapraklı ağaçlarla kaplıdır.

İklim
Kıyı kesiminde ılık ve çok yağışlı bir iklim hüküm sürmektedir. Rize ili, Türkiye'nin en çok yağış alan bölgesidir. Bu durum Rize'de sel baskını ve heyelanların görülme sıklığını da arttırmaktadır. Kış aylarında iç kesimlerde karasal iklim hüküm sürer.

Ekonomi
Rize ekonomisi çay sektörüne dayalıdır. 48 yaş çay işleme ve çay paketleme fabrikası ve 17.000 çalışanı ile sektöre yön veren kuruluş geçmişte olduğu gibi günümüzde de Çaykur'dur. Paketlenmiş çayda Çaykur'un pazar payı %65 özel sektörün payı %35'tir. Rize'de kivi üretimine de son yıllarda önem verilmeye başlanmıştır. Balıkçılığın payı ise günden güne azalmaktadır.

Folklor
Rize folkloru, yörede atma veya kesme türkü olarak adlandırılan maniler, atasözleri, deyimler ve bilmeceler bakımından çok zengindir. Halk oyunları açısından horon ve karşılama yöre olan Rize'de sahil kesiminde kemençe iç kesimlerde ise tulum oyunlara eşlik çalgısı olarak kullanılmaktadır. Güneysu yöresinde ağız armonikası ve bazı Laz ve Hemşinli köylerinde şimşir kaval seyrek de olsa aynı amaçla kullanılmaktadır.

Giyim/Kuşam

Kadın

Sahil
Hemşinliler ve Lazlar tarafından "Horum" olarak adlandırılan sahil halkının diğer kültürel özellikleri Trabzon ile küçük ayrıntılar dışında ortaktır. Belde peştamal (çoğunlukla kavuniçi,- siyah çizgili), üstte fermene adı verilen yelek, kamis adı verilen keten içlik giyilip başta çeşan örtülmektedir.

Hemşin
Peştamal özellikle yaşlı kadınlar tarafından tercih edilmektedir. Koknoç adı verilen önlük ve başa bağlanan şar- puşi ikilisi Hemşinli kadının sembolüdür.

Yöre kadınları içte "foga" denen elbise veya etek-bluz giyer. Altta uzun çorap ve lastik ayakkabı, üstte ise, bele peştamal dolanır, başa "çeşan" örtülür.

Erkek
Ceket veya zıpka denilen üstü bol, dizden aşağı dar pantolon giyilir. Gömlek üzerine yelek de giyilebilir. Ayağa ise "çapula" giyilir. "Kukula" denilen başlıkları vardır. Kemerde süslü fişeklik, barut kabı, tütün ve para kesesi ile silahlığında karakulak bıçağı (yatağan) bulunur.

Spor

Türkiye Liglerindeki Kulüpleri:

Merkez ilçe takımlarından en önemli başarıyı, hentbol erkekler 2. ligini üçüncülükle tamamlayan Rize Gençlik Spor Kulübü elde etmiştir.

Rize'de yerel medya

Dış bağlantılar

Yerel TV kanalları
 Gelişim TV
 Rize TV
 Çay TV

Yerel radyo kanalları
 Mix FM (Bölgesel Radyo İstasyonu)
 Rize'nin Sesi Radyosu
 Kaçkar FM
 Radyo Gelişim

Yayın olmayan kanalları
 Kanal 2000 (Rize)
 Karadeniz TV (Rize)
 Kaçkar TV

Kardeş şehirler
  Kakegawa, Japonya

Notlar

Antik Yunan kentleri
Türkiye'deki Roma kentleri

Rize


Yamula Barajı, Kızılırmak Nehri üzerinde Kayseri'nin 25 km kuzeybatısında, Yemliha kasabası yakınlarında kuruludur. Yamula Barajı ve Hidroelektrik Santral Projesi, Yap-İşlet-Devret modeli ile yapılan, enerji ve sulama amaçlı Türkiye'nin önemli projelerinden birisidir. 27 Aralık 2003 tarihinde su tutulmaya başlanmıştır.

Kaya gövde dolgu tipi olan barajın gövde hacmi 1.582.000 m³, akarsu yatağından yüksekliği 120,00 m, normal su kotunda göl hacmi 2025,00 hm³, normal su kotunda göl alanı 85,30 km²'dir. Baraj 6.500 hektarlık bir alana sulama hizmeti verirken, 100 MW güç ile de yıllık 422 GWh'lik enerji üretimi yapmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Türkiye'deki barajlar listesi

Kaynakça

Türkiye'deki hidroelektrik santralleri
Kayseri ilindeki barajlar
Kızılırmak Nehri

Yamula Barajı ve Hidroelektrik Santrali


47. breddegrad kan henvise til:

 47. nordlige breddekreds
 47. sydlige breddekreds

47. breddegrad


Wyoming é um filme mudo estadunidense de faroeste de 1928 dirigido por W. S. Van Dyke e escrito por Ruth Cummings, Madeleine Ruthven e Ross B. Wills. Lançado em 24 de março de 1928 pela Metro-Goldwyn-Mayer, é estrelado por Tim McCoy, Dorothy Sebastian, Charles Bell, William Fairbanks e Chief John Big Tree.

Filmes dos Estados Unidos de 1928

Wyoming (filme)


Cette page concerne les évènements survenus en 1967 au Vatican  :

Évènement

 Dissolution de la congrégation du cérémonial.
  : Le pape Paul VI annonce sa Constitution apostolique (), relative à l'indulgence dans le catholicisme. Il institue également, ce jour comme la Journée mondiale de la paix.
  : Paul VI publie l'encyclique Populorum progressio (Sur le développement des peuples).
  : Paul VI nomme , dont Karol Józef Wojtyła, archevêque de Cracovie, qui deviendra plus tard le pape Jean-Paul II.
  : Paul VI publie son encyclique Sacerdotalis caelibatus (célibat des prêtres).
 , écrivain et historien américain, est l'auteur de  (en ). Il s'agit d'une reconstitution méticuleuse d'un massacre nazi de 1944. Un film tiré de ce livre, suscite la controverse parce qu'il laisse entendre que le pape Pie XII n'est pas intervenu pour arrêter le massacre alors qu'il était au courant des plans des nazis.

Notes et références

Année au Vatican

1967 au Vatican


(4443) Paulet ist ein Hauptgürtelasteroid, der am 10. September 1985 vom belgischen Astronomen Henri Debehogne vom La-Silla-Observatorium (IAU-Code 809) der Europäischen Südsternwarte in Chile aus entdeckt wurde.

Benannt wurde der Asteroid am 31. August 2012 nach dem peruanischen Wissenschaftler Pedro Paulet (1874–1945), der 1895 einen mit Flüssigtreibstoff betriebenen Raketenmotor baute.

Siehe auch
 Liste der Asteroiden

Weblinks

 Asteroid Paulet: Discovery Circumstances gemäß dem Minor Planet Center der Internationalen Astronomischen Union bei dem Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics, Cambridge, USA

Hauptgürtelasteroid unter 50 km Durchmesser
Astronomisches Objekt (entdeckt von Henri Debehogne)

(4443) Paulet


Die Liste der deutschen Botschafter in Madagaskar enthält die Botschafter der Bundesrepublik Deutschland und der Deutschen Demokratischen Republik in Madagaskar sowie die Vertreter des Deutschen Kaiserreiches im Königreich Madagaskar. Sitz der Botschaft ist in Antananarivo. Die Botschaft ist ebenfalls zuständig für Mauritius.

Bundesrepublik Deutschland

Deutsche Demokratische Republik

Deutsches Kaiserreich

Weblinks
 Website der Deutschen Botschaft Antananarivo

Literatur
 Georges Ranaivosoa: Documents pour L'Histoire des Relations entre Le Royaume de Madagascar et L'Allemagne. Editions Revue de L'Ocean Indien. Antananarivo (Nachdruck 2000).

!
Madagaskar
Deutschland


Kasper Salto Poulsson (født 14. februar 1967 i København) er en dansk prisvindende møbelsnedker og industriel designer.

Han har blandt andet arbejdet sammen med Fritz Hansen.

Eksterne henvisninger
 Officielt websted

Personer fra København
Designere fra Danmark

Kasper Salto


Jani (ჯანი), este a 36-a literă a alfabetului georgian.

Forme

Reprezentare în Unicode

Referințe

Vezi și
 J
 ჰ

Litere ale alfabetului georgian

ჯ


Arnéa, en , est un village et un ancien dème du district régional de Chalcidique, en Macédoine-Centrale, Grèce. En 2010, il est fusionné au sein du dème d'Aristotélis.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte  tandis que celle du village s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Panagía
Ancien dème en Grèce
Village en Macédoine-Centrale

Arnéa


Yoshihiro Uchimura (født 24. august 1984) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Oita Trinita, Ehime FC og Hokkaido Consadole Sapporo.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yoshihiro Uchimura


Un rêve est une mélodie pour voix et piano de Déodat de Séverac composée en 1901 sur un poème d'Edgar Allan Poe.

Présentation
Sur le poème d'Edgar Allan Poe , traduit par Stéphane Mallarmé, Un rêve est une mélodie composée par  Séverac en 1901.

La partition, dédiée au peintre Odilon Redon, ami du compositeur, est publiée pour la première fois en 1903 par Édition mutuelle.

Analyse
Un rêve est en mi majeur, de tempo « très calme », et se caractérise par son .

La musicologue Marie-Claire Beltrando-Patier relève dans cet esprit sa forme continue, une déclamation recto-tono, l'usage de notes répétées et la présence de rythmes irrationnels.

L'esthétique impressionniste de la pièce est aussi soulignée par les sonorités du piano, , et son écriture parfois à trois portées.

Graham Johnson y décèle l'influence de Pelléas et Mélisande. À propos de l'indication du rythme de la basse, notée « dans la demi-teinte », il considère que .

Pour lui, l'accompagnement, , relève . Associé à une ligne mélodique , le rêve devient magique par la grâce d'un .

Discographie
 Songs by Déodat de Séverac, François Le Roux (baryton), Graham Johnson (piano), avec la participation de Patricia Rozario (soprano), Hyperion Records CDA66983, 1998.
 Déodat de Séverac : Mélodies, Anne Rodier (soprano), François-Michel Rignol (piano), Solstice SOCD319, 2016.

Bibliographie

Ouvrages généraux
 .
 .

Monographies
 .
 .

Notes discographiques

Références

Liens externes

Mélodie française
Œuvre de Déodat de Séverac

Un rêve de Séverac


Cedar County may refer to:

 Cedar County, Iowa
 Cedar County, Missouri
 Cedar County, Nebraska
 Cedar County, Choctaw Nation
 Cedar County, Washington, a proposed county made up of part of King County
 Cedar County, Utah Territory, a former county

See also
 Cedar (disambiguation)

Cedar County


Tu-243 ( VR-3D, "Reis-D") est un drone de reconnaissance soviétique et russe . Le premier vol a été effectué en 1970 .

Description
Les complexes Reis avec le Tu-143 BRLA sont toujours en activité, livrés à la Tchécoslovaquie (1984), à la Roumanie, à l'Irak et à la Syrie (1982), ont été utilisés dans des opérations de combat pendant le conflit libanais . En Tchécoslovaquie, deux escadrons ont été formés en 1984, dont l'un est actuellement situé en République tchèque, l'autre en Slovaquie. [une]

Produit en série depuis 1994 . Adopté en 1999. Produit à l' usine KumAPP de Kumertau. Il s'agit d'une version modernisée du Tu-143 . En comparaison avec le Tu-143, la composition de l'équipement de reconnaissance a été complètement mise à jour.
L'équipement de reconnaissance, complété en deux versions, permet de surveiller de jour comme de nuit.

Dans la première version, une caméra aérienne panoramique de type PA-402 et le système de reconnaissance télévisée Aist-M avec transmission d'informations en temps réel via la liaison radio Trassa-M sont installés.

Dans la deuxième version : PA-402 et le système de reconnaissance infrarouge Zima-M avec transmission d'informations via la Traverse-M. En plus de la transmission au sol, les informations sont enregistrées à bord du drone. Pour faciliter la recherche du drone, une radiobalise de type marqueur est installée. La conception de la cellule du drone n'a subi aucune modification particulière, conservant la centrale électrique du drone Tu-143.

En 2008, un concours a été organisé pour la modernisation des Tu-143 et Tu-243.

Design Bureau Tupolev a été déclaré vainqueur du concours.

Opérateurs
  Russie  - Les forces terrestres de la fédération de Russie  - "Reis" et "Reis-D" sont en service en 2016.

Notes et références

Drone de reconnaissance
Drone russe
Tu243

Tupolev Tu-243


Benediktinski samostan, rimokatolički samostan redovnika benediktinaca na Svetcu, od kojeg je danas ostala samo crkvica sv. Andrije.

Povijest
Na otoku su u razvijenom srednjem vijeku boravili benediktinci koji su ovdje imali svoj samostan (na južnom otočnom vrhu), a na otoku su boravili do kraja 15. ili početka 16. stoljeća. Crkvica sv. Andrije na otoku Svetcu ostatak je tog benediktinskog samostana koji se spominje u 13. st. Sagrađena je na mjestu predromaničke crkve. Današnji oblik crkve datira iz 18. st. Glavnim pročeljem orijentirana je prema jugu. Jednobrodna je, s polukružnom apsidom, te zvonikom na preslicu. Zvono s natpisom iz 1524.g. ukrašeno je plitkim reljefom renesansnog sloga. U crkvi se nalazi ostatak kamenog kipa sv. Andrije, slomljen u tri komada i potpuno isoljen.
Ruševine crkve sv. Andrije iz 13.st. nalaze se na vrhu otoka Sveca u komiškom akvatoriju. Od crkve koja je srušena u 18.st. sačuvana je i vidljiva polukružna apsida s trijumfalnim lukom srpastog oblika, a ostali dijelovi bi se mogli otkriti arheološkim istraživanjem. Crkva sv. Andrije bila je u sklopu benediktinskog samostana sv. Andrije iz 9. st.

Zaštita
Pod oznakom Z-5857 i RST-0554-1971. zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština ".

Izvori

Svetac (otok)
Zaštićeni sakralni kompleksi u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Benediktinski samostani u Hrvatskoj
Katoličke crkve u Hrvatskoj

Crkva sv. Andrije na Svetcu


Lego World er et årligt arrangement, der arrangeres af legetøjsproducenten LEGO i hhv. København og Utrecht i Nederlandene. Arrangementet er først og fremmest rettet mod børn med mulighed for at bygge og lege med Legoklodser, ligesom der er forskellige former for aktiviteter og underholdning. Derudover fremviser voksne legobyggere deres modeller, der kan være både detaljerede og omfattende. I København er det foreningen Byggepladen, der står for denne del af arrangementet.

Lego World blev udviklet af Roy Cordes fra LEGO Nederland og Renate Ouweneel fra IJsselhallen i Zwolle, hvor det første Lego World blev afholdt i 2001 med 27.500 besøgende. I 2011 var tallet vokset til 73.853 besøgende over otte dage fra Nederlandene, Tyskland og Belgien. I 2013 flyttedes arrangementet til Jaarbeurs i Utrecht. Her besøges det fremdeles af mere end 70.000 personer hvert år. Målgruppen er først og fremmest børn i alderen fra 4 til 14 år.

Den første danske Lego World blev afholdt i 2009 i Parken i København, men siden 2010 er det blevet afholdt i Bella Center i samme by. Arrangementet finder sted de sidste fire dage i vinterferien.

Eksterne henvisninger

 Lego World i Danmark
 Lego World i Nederlandene

Lego
Festivaler
Etableret i 2001

Lego World


Uraiújfalu é um município da Hungria, situado no condado de Vas. Tem  de área e sua população em 2015 foi estimada em 849 habitantes.

Localidades de Vas (Hungria)

Uraiújfalu


Gaillard () is a commune in the Haute-Savoie department in the Auvergne-Rhône-Alpes region in south-eastern France.

Gaillard lies on the border with Switzerland, 5 km east of the city centre of Geneva. The biggest border crossing is called Moillesulaz and the second one is Fossard.

Population

See also
Communes of the Haute-Savoie department

References

External links

official site for the town of Gaillard

Communes of Haute-Savoie

Gaillard


În astronomie, orbita lunară (cunoscută și ca o orbită selenocentrică) reprezintă orbita unui obiect în jurul Lunii.

Așa cum este folosit în programul spațial, termenul de orbită lunară nu se referă la orbita Lunii în jurul Pământului, ci la orbitele diferitelor nave spațiale – cu sau fără echipaj uman – în jurul Lunii. Altitudinea la apoapsidă (punctul cel mai îndepărtat de suprafață) pentru o orbită lunară este cunoscută sub numele de apolună, apocintion sau aposelen, în timp ce periapsida (punctul cel mai apropiat de suprafață) este cunoscut ca perilună, pericintion sau periselen.

Orbitele lunare joase (OLJ) – orbite sub 100 km altitudine – prezintă un interes deosebit pentru explorarea Lunii, dar sunt afectate de efectele de perturbare gravitațională care le fac instabile și permit doar câteva înclinații orbitale posibile pentru orbite înghețate nedefinite, utile pentru călătorii pe termen lung pe OLJ.

Roboți spațiali
Uniunea Sovietică a trimis prima navă spațială în vecinătatea Lunii, vehiculul robotic Luna 1, pe 4 ianuarie 1959. Aceasta a trecut la 6000 km distanță de suprafața Lunii, dar nu a atins orbita lunară. Luna 3, lansată pe 4 octombrie 1959, a fost prima nava spațială robotizată care s-a înscris pe o traiectorie circumlunară de întoarcere liberă; aceasta nu a fost chiar o orbită lunară, ci o traiectorie sub forma cifrei 8, survolând fața îndepărtată a Lunii înainte de a se întoarce pe Pământ. Această navă a furnizat primele imagini ale suprafeței îndepărtate lunare.

Nava sovietică Luna 10 a devenit prima nava spațială care a orbitat Luna în aprilie 1966. A studiat fluxul de micrometeoriți și mediul lunar până la 30 mai 1966. Misiunea următoare, Luna 11, a fost lansată pe 24 august 1966 și a studiat anomaliile gravitationale lunare, măsurând fluxul de radiație și de vânturile solare.

Prima navă spațială a Statelor Unite care a orbitat Luna a fost Lunar Orbiter 1, la data de 14 august 1966. Prima orbită a fost o orbită eliptică, cu o apolună de 1867 km  și o perilună de 189,1 km. Apoi, orbita a fost circularizată la aproximativ 310 km pentru a obține imagini adecvate. Cinci astfel de nave spațiale au fost lansate într-o perioadă de treisprezece luni, toate cartografiind cu succes Luna, în special în scopul găsirii unor locuri adecvate pentru aselenizările din programului Apollo.

Cea mai recentă misiune a fost Lunar Atmosphere and Dust Environment Explorer (LADEE), care a devenit un experiment de impact balistic în 2014.

Nave cu echipaj uman
Modulul de comandă și serviciu al programului Apollo (MCS) a rămas pe o orbită lunară staționară în timp ce modulul Lunar (ML) a aselenizat. Sistemul MCS/ML a intrat pe orbita eliptică, mai întâi la 310 km/110 km, care a fost apoi transformată într-o orbită circulară staționară de aproximativ 110 km. Perioadele orbitale au variat în funcție de suma apoapsidei și periapsidei, pentru MCS fiind de aproximativ două ore. ML a început secvența de aselenizare cu o orbită descendentă de inserție (ODI) pentru reducerea periapsidei la aproximativ 15 km, aleasă astfel pentru a evita lovirea munților lunari (care ating înălțimi de până la 6,1 km). După cea de-a doua misiune de aselenizare, procedura a fost schimbată pentru Apollo 14 în vederea economisirii combustibilului ML pentru coborârea alimentată, folosind combustibilul MCS pentru a efectua ODI, iar ulterior cu ridicarea periapsisidei pe o orbită circulară după aselenizarea ML.

Efecte perturbatoare
Anomaliile gravitaționale care denaturează ușor orbitele unor orbitanți lunari au dus la descoperirea unor concentratori de masă sub suprafața lunară cauzate de corpuri mari de impact din trecutul îndepărtat. Aceste anomalii posedă o amploare suficientă pentru a determina ca orbita lunară să se schimbe semnificativ pe parcursul mai multor zile. Misiunea Apollo 11 – prima misiune de aselenizare – a avut de-a face cu prima încercare de a corecta efectul de perturbare (orbitele înghețate nu erau cunoscute în acel moment). Orbita staționată a fost "circularizată" la 122 km/100 km, pentru care predicțiile de circularizare nominală au fost de 110 km, pentru a primi ML la întoarcerea sa. Însă efectul a fost supraestimat: la întâlnire orbita a fost calculată ca fiind 117 km/ 105,2 km.

Studiul efectului concentratorilor de masă asupra navelor spațiale lunare a condus, în 2001, la descoperirea orbitelor înghețate, care au loc la patru înclinații orbitale: 27°, 50°, 76° și 86°, în care o navă spațială poate rămâne pe o orbită jpasă pe o perioadă nedeterminată. Subsateliții PFS-1 de pe Apollo 15 și PFS-2 de pe Apollo 16, ambii  eliberați de modulul de pe modulele de comandă și serviciu Apollo, au contribuit la această descoperire. PFS-1 a ajuns pe o orbită de lungă durată, la o înclinație orbitaă de 28°, și și-a încheiat cu succes misiunea după un an și jumătate. Din contra, PFS-2 a fost plasat într-o înclinație orbitală deosebit de instabilă de 11° și a rezistat doar 35 de zile pe orbită înainte de a se prăbuși în suprafața lunară.

Vezi și

 Mecanica orbitală

Note

Luna
Provocarea Apollo 11
Luna

Orbită lunară


Dörthe Jung (* 2. April 1949) in Frankfurt am Main ist eine deutsche  Autorin und Unternehmensberaterin, die sich mit zahlreichen Projekten und Publikationen für die Umsetzung von Geschlechtergerechtigkeit in Gesellschaft, Politik und Wirtschaft eingesetzt hat.

Leben und Werk

Dörthe Jung studierte Soziologie an der Johann Wolfgang Goethe-Universität Frankfurt am Main und schloss 1974 mit einem Diplom ab. Sie war eine Aktivistin der Neuen Frauenbewegung in der Bundesrepublik Deutschland, die sich im Verlauf der Studentenbewegung entwickelt hatte, und Mitgründerin mehrerer Frauenprojekte des Feminismus der sogenannten Zweiten Welle. Später war sie bundes- und europaweit in der Politikberatung bzw. in der Unternehmensberatung tätig und konzentrierte sich in diesem Kontext darauf, Geschlechtergerechtigkeit in den Arbeits- und Entscheidungsstrukturen in Organisation, Kommunalverwaltung und Unternehmen umzusetzen.

Feminismus und autonome Frauenpolitik
Dörthe Jung rief etliche Frauenprojekte mit ins Leben. Es begann 1975 mit der Gründung des Frankfurter Frauenzentrums Bockenheim. 1978 war sie Mitbegründerin des Vereins zur beruflichen Förderung von Frauen (VbFF). 1982 gehörte sie zu den Gründerinnen der Frankfurter Frauenschule, einem autonomen Frauenbildungsprojekt, das die aktuelle und historische Diskriminierung von Frauen zum Mittelpunkt der Bildungsarbeit machte. 1984 war sie Mitinitiatorin bei der Gründung des Vereins Frauenbetriebe – Qualifikation für die berufliche Selbständigkeit von Frauen, eine der ersten Initiativen in der Bundesrepublik, die Frauen dabei unterstützte, beruflich selbständig zu werden.

Zwei Jahre später (1986–1987) zählte sie zu den Gründerinnen und Stiftungsrätinnen der Frauenanstiftung e.V. in Hamburg, eine von Bündnis 90/Die Grünen anerkannten Teilstiftung des grünen-nahen Stiftungsverband Regenbogen e.V. Die Frauenanstiftung förderte autonome Frauenprojekte im In- und Ausland und betrieb ein Studienwerk für Frauen. Die Stiftung fusionierte 1996 mit der heutigen Heinrich-Böll-Stiftung in Berlin. Aus der Zusammenlegung entstand das spätere Gunda-Werner-Institut, das die unterschiedlichen Ideen von Feminismus und Geschlechterdemokratie miteinander verbinden wollte.

In zahlreichen Veröffentlichungen begleitete Dörthe Jung die Entwicklungsstadien der Neuen Frauenbewegung und ihrer Strategien bis in die 2000er Jahre reflexiv und selbstkritisch. Sie machte vor allem auf die Notwendigkeit einer stärkeren Einmischung autonomer Frauenprojekte in bestehende gesellschaftliche Institutionen und in herkömmliche Politik aufmerksam. Dieser Standpunkt war innerhalb der autonomen Frauenbewegung heftig umstritten.

Institutionelle Frauenpolitik
Dörthe Jung gestaltete die gesetzliche und organisatorische Verankerung der Gleichstellung von Frauen in der Gesellschaft aktiv mit. Sie beteiligte sich ab 1983 an der Erarbeitung des Hessischen Aktionsprogramms für Frauen, das zum ersten Gleichstellungsgesetz in Hessen führte: dem Gesetz über die Gleichberechtigung von Frauen und Männern und zum Abbau von Diskriminierung von Frauen in der öffentlichen Verwaltung (HGIG). Als persönliche Referentin der ersten Frankfurter Frauendezernentin Margarethe Nimsch baute Dörthe Jung von 1989 bis 1990 die kommunale Frauenpolitik als Querschnittsaufgabe auf, d. h. die Lebenssituation von Frauen sollte in allen Bereichen der städtischen Politik berücksichtigt und nicht wie damals üblich auf "Frauenthemen" beschränkt werden. In den Folgejahren unterstützte sie überregional mit Politikberatung die ersten Frauenministerinnen Heide Pfarr in Hessen sowie Waltraud Schoppe in Niedersachsen und beriet Gleichstellungsbeauftragte bei der praktischen Umsetzung des Gleichstellungsgesetzes in der Bundesrepublik.

In den 1990er Jahren entwickelte Dörthe Jung die europäische Gleichstellungsstrategie des Gender-Mainstreaming weiter und beriet Verwaltungen und Unternehmen dabei, geschlechtergerechte Maßstäbe in ihrer Organisationspraxis konkret umzusetzen. Sie publizierte zahlreiche praktische Gestaltungshilfen zu Gender-Mainstreaming und entwickelte die Strategie auch transnational weiter, gemeinsam mit anderen europäischen Städten.

Ab 2000 führte Dörthe Jung ihr frauenpolitisches Engagement fort, indem sie Frauenprojekte sozialwissenschaftlich begleitete und unterstützte, wie zum Beispiel ein Programm zum beruflichen Wiedereinstieg von Frauen nach der Elternzeit sowie ein interkulturelles Mentoringprogramm, das Migrantinnen beim Übergang vom Studium zum Beruf unterstützte.

Auszeichnungen
Im Jahr 2011 verlieh die Stadt Frankfurt Dörthe Jung für ihr frauen- und gleichstellungspolitisches Engagement den Tony-Sender-Preis, verbunden mit einem Eintrag ins Goldene Buch der Stadt.

Publikationen und Herausgeberschaft
 Dörthe Jung, Gunhild Küpper: Gender Mainstreaming und betriebliche Veränderungsprozesse. Kleine Verlag, Bielefeld 2001, ISBN 3-89370-348-9.
 Dörthe Jung, Helga Braun (Hrsg.): Globale Gerechtigkeit? Feministische Debatte zur Krise des Sozialstaats. Konkret Verlag, Hamburg 1997, ISBN 3-89458-155-7.
 Dörthe Jung, Margarete Krannich u. a. (Hrsg.): Die Praxis des Gender Mainstreaming auf dem Prüfstand; Stärken und Schwächen der nationalen Umsetzungspraxis; Dokumentation der gleichnamigen Fachtagung vom 29. Januar 2004 in Frankfurt am Main. Heinrich Böll-Stiftung Hessen, Frankfurt a. M. 2005, ISBN 3-930832-10-0.

Beiträge in Büchern und Zeitschriften (Auswahl)
 Neue Führungskultur, Kundenorientierung, Flexibilisierung: die private Wirtschaft braucht Gender Mainstreaming, In: Michael Meuser, Claudia Neusüss (Hrsg.): Gender-Mainstreaming. Konzepte, Handlungsfelder, Instrumente, Berlin 2004, ISBN 3-89331-508-X, S. 206–217.
 Gender Mainstreaming als nachhaltige Veränderungsstrategie. In: Heinrich-Böll-Stiftung (Hrsg.): Geschlechterdemokratie wagen. Ulrike Helmer Verlag, Königstein 2003, ISBN 978-3-89741-113-5, S. 193–199.
 Arbeitsorganisatorischer Wandel und Geschlechtergerechtigkeit, In: Margret Krannich; Angelika Blickhäuser u. a. (Hrsg.): Geschlechterdemokratie in Organisationen. Frankfurt a. M. 1999, ISBN 3-930832-08-9, S. 11–14.
 Kommunale Frauenbeauftragte im Spagat zwischen Verrechtlichung und Mainstreaming. In: Frauenbeauftragte. Zu Ethos, Theorie und Praxis eines jungen Berufs. Ulrike Helmer Verlag, Königstein 1998, ISBN 3-927164-66-6, S. 197–210.
 Der diskrete Eintritt in die Macht. In: Hessische Landeszentrale für politische Bildung und WEIBH (Hrsg.): Frauen Stadt Geschichte: zum Beispiel Frankfurt am Main. Ulrike Helmer Verlag, Königstein 1995, ISBN 3-927164-29-1, S. 198–219.
 Demokratie und Differenz. Wege aus der Defensive. In: Mechtild M. Jansen, Sigrid Baringhorst u.a (Hrsg.): Frauen in der Defensive? Zur backlash-Debatte in Deutschland; Perspektiven aktueller Frauenforschung." Lit Verlag Münster, 1995, Band 2, ISBN 3-8258-2695-3, S. 157–168.
 Das Experiment Frauenbewegung. Strukturen der politischen Praxis von Frauen. In: Renate Rieger (Hrsg.): Der Widerspenstigen Lähmung? Frauenprojekte zwischen Autonomie und Anpassung. Campus Verlag, Frankfurt a. M. und New York 1993, ISBN 3-593-34931-0, S. 23–38.
 Abschied zu neuen Ufern : Frauenpolitik in der Krise, in: Beiträge zur feministischen Theorie und Praxis, Jg. 16 (1993) Nr. 35, S. 47–53.
 Frauenpolitische Politikberatung. Feministische Think Tanks in den Vereinigten Staaten, In: Femina Politica. Zeitschrift für feministische Politikwissenschaft, Heft 2, 1997, S. 45–57.
 Doing Politics. Die Krise der Arbeitsgesellschaft als Chance für feministische Reformen. In: Die Neue Gesellschaft. Frankfurter Hefte, 43. Jahrgang, Heft 11, Bonn 1996, S. 1017–1020.

Weblinks

 Digitales Deutsches Frauenarchiv, Stichwort Dörthe Jung
 Meta-Katalog, Stichwort Dörthe Jung
 Website von Dörthe Jung

Einzelnachweise

Publizist
Geschlechterforscher
Frauenrechtler (Deutschland)
Diversitätsmanagement
Deutscher
Geboren 1949
Frau

Dörthe Jung


Kolja Erdmann (* 1981 in Wiesbaden) ist ein deutscher Filmkomponist.

Erdmann schreibt Filmmusik für Kino- und TV-Produktionen, Spielfilme und Dokumentationen, unter anderem für die Kino-Produktion Russland – Im Reich der Tiger, Bären und Vulkane (2011) und die 6-teilige ARD-Dokumentation Wildes Russland (2009), die auf der Green Screen als bester Film 2009 ausgezeichnet und für die beste Filmmusik nominiert wurde sowie für die mehrteilige ARD-Dokumentation Wildes Deutschland. Neben Spielfilmen und Naturfilmen komponiert Kolja Erdmann regelmäßig für den Spiegel.
Erdmann lebt in Hanau.

Weblinks

 Website von Kolja Erdmann

Einzelnachweise

Filmkomponist
Deutscher
Geboren 1981
Mann

Kolja Erdmann


Georg Pedersen Nørregård (24. august 1904, Nørre Vedby - 13. februar 1988) var en dansk historiker, filosof, forfatter og professor.

Nørregård blev født i Nørre Vedby på Nordfalster i en husmandsfamilie. Han fik flere legater og med økonomisk støtte fra borgerne i hjembyen lykkedes det ham at komme til København, hvor han blev cand.mag. i dansk og historie i 1928 med afhandlingen Danmark og Wienerkongressen 1914-15. Han blev herefter ansat ved Instituttet for Historie og Samfundsøkonomi. Han studerede på King's College London fra 1930-1931.

I 1963 blev han udnævnt til professor på Aarhus Universitet. I 1977 publicerede han et tobinds værk om Nykøbing Falster historie.

I januar 1988 udkom hans biografi om den danske forfatter Karl Gjellerup. Kun en måned senere døde Nørregård. Han blev begravet på Nørre Vedby Kirkegård i hjembyen på Falster.

Bibliografi
 Nørregård, Georg (1948) Danmark og Wienerkongressen 1914-15
 Nørregård, Georg (1954) Freden i Kiel 1814
 Nørregård, Georg (1960) Efterkrigsår i dansk udenrigspolitik, København
 Nørregård, Georg (1964) Gyvernør Edward Carstensens indberetninger fra Guinea 1842-1850
 Nørregård, Georg (1969) Danmark mellem øst og vest 1824-39
 Nørregård, Georg (1969) Farefulde danske Sørejser
 Nørregård, Georg (1974) Christian 8.s udenrigspolitik 1839-48

 Nørregård, Georg (1977) Arbejdsforhold indenfor dansk Haandværk og Industri 1857-1899
 Nørregård, Georg (1988) Karl Gjellerup – en biografi, C.A. Reitzel. .

Referencer

Eksterne henvisninger
 Georg Nørregård på Gravsted.dk

Historikere fra Danmark
Faglitterære forfattere fra Danmark
Alumni fra Københavns Universitet
Professorer fra Aarhus Universitet

Georg Nørregård


Le boulevard de la Comtesse est une voie d'environ 1,7 km, située à cheval sur les  et  de Marseille.

Situation et accès
De type résidentiel et bourgeois, il fait le lien entre les quartiers de Saint-Julien et celui des Olives.

Origine du nom
La voie doit son nom la comtesse Eugénie Adelaïde Jaubert de Saint-Pons propriétaire des terrains sur laquelle elle fut ouverte.

Historique
Le boulevard de la Comtesse fut originellement percé sur la propriété Saint-Pons, appartenant à Françoise Delmas, épouse de Saint-Pons, ou plus exactement à sa fille, la comtesse Eugénie Adelaïde Jaubert de Saint-Pons (1790-1862, épouse de Dominique François Prix d'Audibert Caille du Bourguet, Seigneur de Bourigaille).

La propriété de la comtesse, l'Argentina, se trouvait à l'est du boulevard, au n°22 (actuellement n°92, localisation de la Résidence La Comtesse). À l'époque du développement de Marseille au-delà du Jarret, fin du XIXe siècle, la propriété fut divisée en plusieurs parcelles, au même titre que les deux autres majeures propriétés du quartier, Pinatel et Rampal, dont les noms se retrouvent dans les rues avoisinantes.

Ce boulevard faillit porter le nom de Fernandel (délibération du 20 décembre 1971), mais cela ne fut jamais appliqué en raison des réclamations des habitants. Ce nommage fut annulé par la délibération du 3 décembre 1973, et le nom de Fernandel fut attribué à la partie de l'Avenue des Trois Lucs où il possédait sa villa les Mille Roses.

Bâtiments remarquables et lieux de mémoire

Bibliographie
 Adrien Blés, Dictionnaire historique des rues de Marseille, Ed. Jeanne Laffitte, Marseille, 1989, .

Comtesse
Comtesse

Boulevard de la Comtesse


The lap steel guitar, also known as a Hawaiian guitar, is a type of steel guitar without pedals that is typically played with the instrument in a horizontal position across the performer's lap. Unlike the usual manner of playing a traditional acoustic guitar, in which the performer's fingertips press the strings against frets, the pitch of a steel guitar is changed by pressing a polished steel bar against plucked strings (from which the name "steel guitar" derives). Though the instrument does not have frets, it displays markers that resemble them. Lap steels may differ markedly from one another in external appearance, depending on whether they are acoustic or electric, but in either case, do not have pedals, distinguishing them from pedal steel guitars.

The steel guitar was the first "foreign" musical instrument to gain a foothold in American pop music. It originated in the Hawaiian Islands about 1885, popularized by an Oahu youth named Joseph Kekuku, who became known for playing a traditional guitar by laying it across his lap and sliding a piece of metal against the strings to change the pitch. The instrument's distinctive portamento sound, characterized by a smooth gliding between notes, became popular throughout the islands. American popular culture became fascinated with Hawaiian music during the first half of the twentieth century – to the degree of becoming a musical fad. Americans were curious about the lap steel instrument featured in its performance, and came to refer to it as a "Hawaiian guitar", and the horizontal playing position as "Hawaiian style". Hawaiian music began its assimilation into American popular music in the 1910s, but with English lyrics; a combination Hawaiians called hapa haole (half-white). In the 1930s, the invention of electric amplification for the lap steel was a milestone in its evolution. It meant that the instrument could be heard equally with other instruments, that it no longer needed a resonance chamber to produce its sound, and that electrified lap steels could be manufactured in any shape (even a rectangular block), with little or no resemblance to a traditional guitar.

In the early twentieth century Hawaiian music and the steel guitar began to meld into other musical styles, including blues, jazz, gospel, country music and, particularly, the country music sub-genres Western swing, honky-tonk, and bluegrass. Lap steel pioneers include Sol Hoopii, Bob Dunn, Jerry Byrd, Don Helms, Bud Isaacs, Leon McAuliffe, Josh Graves, Pete Kirby, and Darick Campbell.

Conceptually, a lap steel guitar may be likened to playing a guitar with one finger (the bar). This abstraction illustrates one of the instrument's major limitations: its constraint to a single chord that is not changeable during a performance without re-tuning the instrument. An early solution was to build lap steel guitars with two or more necks, each providing a separate set of differently-tuned strings on a single instrument. The performer's hands could move to a different neck at will. Although in the early 1940s, elite players recorded and performed with these multi-neck guitars, most musicians could not afford them. The problem was addressed in 1940 by adding pedals to the lap steel to change the pitch of certain strings easily, making more complex chords available on the same neck. By 1952, this invention revolutionized how the instrument was played, in many ways making it virtually a new instrument, known as a "pedal steel". An overwhelming majority of lap steel players adopted the pedal design, and, as a result, the lap steel became largely obsolete by the late 1950s, with only pockets of devotees in country and Hawaiian music remaining.

Early history

Spanish guitars were introduced into the Hawaiian Islands as early as the 1830s. The Hawaiians did not embrace the standard guitar tuning that had been in use for centuries. They re-tuned the guitars to make a chord when all the strings were sounded together, known as an "open tuning". This was called "slack-key", known in Hawaiian as "kī hōʻalu", because certain strings were "slackened" to achieve it. Hawaiians learned to play fingerstyle this way, creating melodies over the full resonant tones of the open strings, and the genre became known as slack-key guitar. About 1885, after guitar strings made of steel became available, Joseph Kekuku, on the island of Oahu developed and popularized playing an open tuning while seated with the guitar across his knees while pressing a steel bar against the strings. Following Kekuku's lead, other Hawaiians began playing in this new manner, with the guitar laid across the lap, instead of in the traditional way of  holding the instrument against the body. Once the horizontal style became popular throughout the islands, the technique  spread internationally, and was referred to (typically outside of Hawaii) as "Hawaiian style".

Hawaiian music, with the sound of the steel guitar as a marked featured of it, became a popular musical preoccupation or fad in the United States in the first half of the twentieth century. In 1916, recordings of indigenous Hawaiian music outsold all other U.S. musical genres. This popularity initiated the manufacture of guitars designed specifically to be played horizontally. The archetypal lap steel guitar is the acoustic Hawaiian guitar. Despite incorporating a resonant chamber in their body, these early acoustic versions of the instrument were not loud enough relative to other instruments. However, in the early 1930s a steel guitarist named George Beauchamp invented the electric guitar pickup. Electrification not only allowed the lap steel guitar to be heard better, but it also meant that their resonance chambers were no longer essential, or even required. The result was that steel guitars could be manufactured in any shape – even in the form of a rectangular block bearing little or no resemblance to the traditional guitar shape. This led to table-like instruments in a metal frame on legs called "console steels".

Types of lap steel guitars

There are three categories of lap steel guitars:
 Acoustic lap steel guitars: These are traditional acoustic steel-string acoustic guitars modified to be played on the performer's lap. The modification is to raise the strings higher off the fingerboard than a traditional guitar, which can be done by inserting an adapter on the instrument's bridge and its nut. This prevents the steel bar from hitting against the frets.
Dobro-type guitars or National guitars: These are typically acoustic steel guitars with a large aluminum cone under the bridge, called a resonator, that increases volume output. Wood-body resonator guitars are called "Dobros" and steel bodied ones are called "Nationals". The types do not sound the same — the Nationals are brassier and are usually preferred by blues players. Either type offers round necks (Spanish) or square necks (Hawaiian). Square necks are sometimes necessitated both by the use of thicker strings and by the increased force the instrument is subject to as a consequence of its raised strings.
 Electric lap steel guitars: Describes instruments that are specifically designed to be played horizontally and feature an electric pickup so that they do not require any resonance chamber. Guitars in this category may differ markedly from one another in external appearance, and include instruments made from rectangular solid blocks of wood. Some may be small enough to be played on the lap; others may have more than one neck (making the instrument heavier), and may be built on a frame with legs, which is then known as a console steel.

Tunings
Over centuries in Western countries, the traditional Spanish guitar developed a near-universal tuning of ascending fourths (and one major third) consisting of E–A–D–G–B–E; however, no such standard existed for the Hawaiian "open tunings" (guitar tuned in a chord). The Hawaiians simply tuned to a chord that suited the singer's voice. Beginning in the days of slack-key guitar in the 1850s, Hawaiian tunings came to be as closely guarded as any trade secret, handed down in families. Many players de-tuned their instruments when they were not playing them to keep others from discovering their tuning.

The tuning chosen for these instruments is a crucial foundation on which steel guitar style is built. The tuning used determines the notes that the player has available in a chord, and affects how notes can be played in sequence. Experimenting with different tunings was a widespread practice of the Hawaiian music of the 1930s and provided templates that became a foundation for the playing style of later musicians. Scores of tunings are available for lap steel players. The addition of a sixth interval into a tuning had a dramatic effect on the steel guitar because it created numerous positions and playing pockets which were not accessible in a simple major chord. The C6 was a common tuning for six string lap steels in the 1920s and 1930s. Tunings with a sixth interval are popular in Western swing and jazz, while tunings containing flatted sevenths are often chosen for blues and rock music.

A fundamental challenge of lap steel guitar design is the inherent constraint it places on the number of chords and inversions available in any given tuning. To address the meager array available to them, some early players would simply have a second lap steel at hand, with a different tuning, ready when needed. Another strategy was to increase the number of strings on the instrument (the more strings available, the smaller the pitch intervals between them, and therefore more notes available when the bar is placed straight across the strings). A third strategy was to add additional necks to the same instrument, thus providing separate sets of strings that could each be tuned differently.

The Hawaiian "craze" in the United States
In the U.S. Mainland in the early 20th century, after the 1898 annexation of Hawaii, the Hawaiian "craze" was in full force, as evidenced by radio broadcasts, stage shows, and motion pictures featuring Hawaiian music. Hollywood films perpetuated the musical image of an idealized island lifestyle. Hawaiian guitars and lessons for youth were widely available. For example, the Oahu Music Company sold their Oahu-brand guitars and lessons to young people by door-to-door sales, canvassing nearly every city in the United States.

The steel guitar was the first "foreign" musical instrument to gain a foothold in American pop music. Pioneer lap steel players between 1915 and 1930 included Sol K. Bright Sr., Tau Moe, Dick McIntire, Sam Ku West and Frank Ferera. Ferera was the most-recorded of any lap-style guitarists in that time period. Hawaiian music began to meld into American popular music in the 1910s – a combination Hawaiians called hapa haole (half-white) – which was essentially Hawaiian music, sung in English, intended for white audiences. As an example, Honolulu-born Dick McIntire and his Harmony Hawaiians recorded Hawaiian songs sung by American pop crooner Bing Crosby in 1936. Tin Pan Alley obliged the demand for Hawaiian songs by publishing a large supply of hapa haole music. Many amateur and professional musicians throughout America formed Hawaiian combos in the 1930s and 1940s. The introduction of electrified guitars in the 1930s had a profound effect, boosting commercial Hawaiian music.

Lap steel pioneers
In the development of lap steel guitar in the early twentieth century, many innovators contributed; among the most prominent were:

Sol Ho'opi'i (pronounced Ho-OH-pee-EE) was perhaps the most famous Hawaiian musician whose work spread the sound of instrumental lap steel play worldwide. He was the first steel guitarist to combine Hawaiian music with American jazz. Born in Honolulu in 1902, Hoopii was a gifted talent on lap steel from an early age. When he was a teenager, he stowed away on a Matson liner on its journey from Hawaii to San Francisco. After his arrival in California, he formed a trio and became well known in clubs, theaters, movie appearances and recordings from 1925 to 1950. He combined Hawaiian music with the jazz he heard from clarinet and horn players. He was a trendsetter in his use of the metal-bodied National Tricone guitar and, later, the Rickenbacker Bakelite (see photo above) and Dickerson electric steels.

Bob Dunn was the first steel guitarist of renown playing Western swing. Born in 1908 in Fort Gibson, Oklahoma, he quit school in the eighth grade to join traveling musical troupes. Considered a musical revolutionary, according to music writer Michael Ross, Bob Dunn played the first electrified instrument of any type on a commercial recording. It was a Western swing tune released in 1935, performed by Dunn in collaboration with "Milton Brown and his Musical Brownies". The guitar he played was a Rickenbacker A22, nicknamed the "Frying Pan". Formerly a trombone player, Dunn's guitar playing introduced horn-like solos, with the staccato phrasing of jazz players, and, according to historian Andy Volk, was of indelible influence on subsequent generations of steel players.

Jerry Byrd was born in Lima, Ohio, in 1920. As a youth, he attended a traveling tent show that came to town; it was a troupe of Hawaiians playing Hawaiian music and featured a polished National steel guitar. Byrd was smitten by the sound as well as the physical appearance of the instrument and said, "That was the day that changed my life". In a musical career divided between Hawaiian music and country music, Byrd helped lay the foundation for the Nashville steel guitar sound.  He is credited with developing the C6 tuning that became the standard of C6 pedal steels.  With Hank Williams, Byrd recorded songs like "I'm So Lonesome I Could Cry", "Lovesick Blues" and "A Mansion on the Hill". Byrd also recorded with Marty Robbins, Hank Snow, Ernest Tubb and others. After his Nashville career, Byrd made Hawaii his permanent home.

Western Swing

In the early 1930s, the newly electrified lap steel guitar took a prominent position in a type of dance music known as "Western swing", a form of jazz swing that combined elements of country music and Hawaiian music. Pioneers of the genre include bandleaders Milton Brown and Bob Wills. Wills in turn hired and nurtured innovative players, who subsequently influenced the genre, including Leon McAuliffe, Noel Boggs, and Herb Remington.

In October, 1936, Bob Wills and his Texas Playboys and McAuliffe, performing with a Rickenbacker B–6 lap steel, recorded the remarkably well selling record, "Steel Guitar Rag". Due to the need to have different chords or voicings available, the design of the lap steel and the way it was played underwent continual change as the style evolved. McAuliffe had two Rickenbackers, each tuned differently.  The instrument's constraints caused leading steel guitarists to add additional necks with different tunings on the same instrument. Lap steels were the first multi-neck electric instruments. The added size and weight meant that the instrument could no longer be reasonably supported on the player's lap and required placement in a frame with legs known as a "console" steel guitar, that is still ostensibly a lap steel. Prominent players of that era, including Herb Remington and Noel Boggs, accommodated by instrument maker Leo Fender, eventually played instruments with four different necks.

Honky-tonk
By the late 1940s, the steel guitar featured prominently in the emerging "honky-tonk" style of country music, developed in Texas and Oklahoma bars and dance halls (called honky-tonks). The style features a simple two-beat sound with a prominent backbeat. Honky-tonk singers who used a lap steel guitar in their musical arrangements included Hank Williams, Lefty Frizzell and Webb Pierce.

Don Helms (1927–2008), born in New Brockton, Alabama, played a double-neck Gibson lap steel using an E6 and a B11 tuning on recordings by all three of these artists, as well as on more than 100 Hank Williams songs, including "Your Cheating Heart", "I Can't Help It (If I'm Still in Love with You)" and "Cold, Cold Heart". Helms' playing style helped move country music away from the hillbilly string-band sound popular in the 1930s and toward the more modern electric style that took over in the 1940s. His guitar intros, leads, and fills have been widely imitated for 50 years. Other classic country recordings featuring Helms' work were "Walkin' After Midnight" (Patsy Cline) and "Blue Kentucky Girl" (Loretta Lynn). Many recordings of that era (1950s) were made using a steel guitar tuning in a sixth chord, often a C6, which is sometimes called a "Texas tuning".

Dobro

The Dobro or resonator guitar is a uniquely American lap steel guitar with a resonator cone designed to make a guitar louder. It was patented by the Dopyera brothers in 1927, but the name "Dobro", a portmanteau of DOpyera and BROthers, became a generic term for this type of guitar. The dobro never became popular with blues players, who generally prefer the National guitar, which has a similar resonator design but uses a metal body. In the opinion of music writer Richard Carlin, the dobro probably would have disappeared from the musical scene had it not been for two influential players: Pete Kirby and Uncle Josh Graves (Buck Graves).

Beecher "Pete" Kirby (1911–1992), known as Bashful Brother Oswald, was born in Sevierville, Tennessee. As a member of Roy Acuff's "Smoky Mountain Boys", in 1939 his dobro playing on the Grand Ole Opry helped define country music in its formative years. Kirby introduced the instrument to a nationwide radio audience. He played a Dobro Model 27, and sometimes a steel-bodied National guitar. He was known to perform a comedy act dressed as a yokel, wearing  a wide-brim slouch hat and overalls. His dobro attracted interest and fascination; he said, "People couldn't understand how I played it and what it was, and they'd always want to come around and look at it." He stayed with Acuff for 53 years.

Buck "Josh" Graves (aka "Uncle Josh Graves"), born in 1927, played dobro in the pioneering Bluegrass band "Flatt and Scruggs" in 1955. Graves played a role in establishing dobro as a common fixture in a bluegrass band. He honed a style that elevated his dobro skills to rival the prowess of his bandmates. To do so, he abandoned Hawaiian stylings and adopted hammer-on and pull-off notes to combine open strings with fretted notes rapidly; additionally, he adopted a three-finger picking style taught to him by Earl Scruggs. Dozens of other bluegrass groups added a dobro after hearing Graves' lightning-fast solos that fit into the bluegrass instrumental style. He took lap steel guitar to a new level, able to complement the banjo, fiddle, and mandolin.

Dobro fell out of favor in mainstream country music until a bluegrass revival in the 1970s brought it back with younger virtuoso players like Jerry Douglas, whose Dobro skills became widely known and emulated.

Sacred steel

This gospel music tradition, now called "sacred steel", began in the 1930s church services in the "House of God", a small African-American denomination where the steel guitar emerged as an alternative to the church organ. Darick Campbell (1966–2020) was a lap steel player for the gospel band, The Campbell Brothers, who took the musical tradition from Pentecostal churches to international fame. Campbell played a traditional Hawaiian lap steel: a Fender Stringmaster 8-string (Fender Deluxe-8). He regulated the volume up on top of the guitar with his hand as he played and used a wah pedal. Born in Rochester, New York, Campbell was a master at mimicking the human singing voice with his guitar. He said, "My method is to always think of my guitar as a voice". Campbell played many music festivals, but his renown in rock and jazz circles was not well received by church leaders. The Campbell Brothers parted ways acrimoniously with the Nashville-based House of God Church, Keith Dominion, because the Pentecostal church wanted to keep the band's music within the church walls. Campbell recorded with The Allman Brothers and Medeski Martin and Wood.

Lap slide guitar

Lap slide guitar is not a specific instrument, but a style of playing lap steel that is typically heard in blues or rock music. Players of these genres typically use the term "slide" instead of "steel"; they sometimes play the style with a flat pick or with fingers instead of finger picks. Pioneers in lap slide include Buddy Woods, "Black Ace" Turner (who used a small medicine bottle as a slide), and Freddie Roulette. Turner played a National Style 2 square neck Tricone guitar on his lap.

Another blues guitar playing style is called "slide guitar", a hybrid between steel guitar and conventional guitar. It is played with a conventional guitar held flat against the body, fretting the bass strings in the usual way (for rhythm accompaniment), while using a tubular slide (or the neck of a bottle) placed on a finger of the same hand to slide against the treble strings. In 1923, Sylvester Weaver was the first to record this style. In the 1940s, blues players like Robert Nighthawk and Earl Hooker popularized electric slide guitar this way, using a traditional guitar in standard tuning. The term "bottleneck" was historically used to describe this type of playing. Early blues players used open tunings, but most modern slide players use both standard and open.

Lap steel obsolescence
The expense of building multiple necks on each guitar made lap steels unaffordable for most players and a more sophisticated solution was needed. Many inventors sought a mechanical linkage to change the pitch of strings on the steel guitar. Gibson introduced a pedal steel guitar as early as 1940, but it never caught on. About 1946, Paul Bigsby created a new design for the pedal action, greatly improving it. Bigsby, working alone in his shop, made guitars for leading players of the day, including Joaquin Murphey and Speedy West. Nashville guitarist Bud Isaacs received one of Bigsby's two-pedal guitars in 1952. It was a wooden double–eight string model. Isaacs experimented with the new pedals in an E9 tuning, trying to imitate the sound of two fiddles playing in harmony. In doing so, he came upon something new – he innovated pushing the pedal while the strings were still sounding. This practice had been strictly avoided by other players of the era, because it was considered poor technique and "un-Hawaiian". Isaacs' intent was to use the pedal mechanism itself as a feature of the music. The technique created a triad chord, where two lower notes bend up in glissando counterpoint from below, to harmonize with a third note on top that remains unchanged. The pedal facilitated the move in perfect synchronization and pitch, which was consistent and reliable.

Isaacs tried it in a 1953 recording session on a Webb Pierce song called "Slowly". The song became one of the most-played country songs of 1954 and was No. 1 on the Billboard's country charts for seventeen weeks. Isaacs' guitar became the first pedal steel guitar on a hit record. More importantly, the sound was immediately recognized by lap steel (non-pedal) guitarists as something both unique and  impossible to produce on a non-pedal lap steel. Dozens of instrumentalists rushed to get pedals on their steel guitars to imitate the unique bending notes they heard in Isaacs' play. In the months and years after this recording, instrument makers and musicians worked to duplicate the innovations of Bigsby and Isaacs. Even though the instrument had been available for over a decade before this recording, the pedal steel guitar emerged as a crucial element in country music after the success of this song. The pedals allowed playing more complex and versatile music than it was possible on lap steel.

The pedal steel design was adopted by an overwhelming majority of lap steel players in the early 1950s. The resulting new and distinctive style of playing became a defining characteristic of the country music coming out of Nashville for decades thereafter. In accordance, the non-pedal lap steel became largely obsolete, with only pockets of devotees remaining in country and Hawaiian music.

Jimmy Day was an example of an established lap player who was able to make a successful switch to pedals in mid-career. Other prominent lap steel players—including Noel Boggs, Jerry Byrd and Joaquin Murphey—refused to switch. According to music historian Rich Kienzle, this decision hindered Boggs' later career. Speaking about the pedal steel in a 1972 interview, Jerry Byrd said: "Mechanically, there were a lot of bugs, you couldn't keep them in tune, and that drove me crazy" ... So I decided to stay with what I had and keep my identity and ride it out... I never made the change-over." Joaquin Murphey stayed with the non-pedal lap steel long after his contemporaries had switched over, and with his C6 tuning. He felt that the Nashville-standard E9 was, in his words, a "gimmick". He stated in a 1995 interview, "I can't do all that fancy Nashville stuff and I hate it anyhow".

See also
Steel guitar
Pedal steel guitar–(Contains a sample of the song "Slowly")
Slack-key guitar
Slide guitar

Notes

References

External links

Hawaiian Steel Guitar Association – An organization which promotes the development of lap steel guitar with worldwide membership.

Guitars
Continuous pitch instruments
American inventions
Steel guitar
1885 musical instruments

Lap steel guitar


Agrilus rosazzae é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Curletti, 2003.

Referências

rosazzae

Agrilus rosazzae


Ndlovu ist der Familienname folgender Personen:

 Adam Ndlovu (1970–2012), simbabwischer Fußballspieler
 Bekithemba Ndlovu (* 1976), simbabwischer Fußballspieler
 Dino Ndlovu (* 1990), südafrikanischer Fußballspieler
 Gerald Ndlovu (* 1984), simbabwischer Fußballspieler
 Gerard Sithunywa Ndlovu (1939–2013), Altbischof von Umzimkulu
 Louis Ncamiso Ndlovu (1945–2012), Bischof von Manzini
 Njabulo Ndlovu (* 1994), eswatinischer Fußballspieler
 Peter Ndlovu (* 1973), simbabwischer Fußballspieler
 Robert Christopher Ndlovu (* 1955), Erzbischof von Harare
 Rodwell Ndlovu (* 1991), simbabwischer Leichtathlet
 Sandile Ndlovu (* 1980), südafrikanischer Fußballspieler
 Sizwe Ndlovu (* 1980), südafrikanischer Ruderer
 Takalani Ndlovu (* 1978), südafrikanischer Boxer

Ndlovu


¿Quien quiere ser millonario?: alta tensión fue un programa de concursos chileno, transmitido por Canal 13. Su formato de juego es muy parecido al del programa ¿Quién quiere ser millonario?, que también fue transmitido por Canal 13, aunque con algunas diferencias. Fue conducido por Diana Bolocco, y fue reemplazada por Sergio Lagos, debido al embarazo de la primera. El programa es un tipo de programa Hot Seat (silla caliente). También se hizo una versión VIP, donde los concursantes eran famosos.

Formato
Con la compra en enero de 2011 de Canal 13 del formato del Hot Seat, esto trae varios cambios y similitudes respecto al millonario original. Estos son los cambios que tiene el Millonario Alta Tensión y el original.

 Hay un tiempo determinado para responder: de la 1.ª hasta la 5.ª, 15 segundos, de la 6.ªa la 10.ª 30, y de la 11.ª a la 15.ª 45. Esto hace que el programa ya no dure 3 horas de programa sino 60 minutos lo que hace el juego más ágil y más fácil ya que no solo se hace preguntas de historia y literatura sino también se hacen preguntas de imagen y sonido,
 En vez de 4 comodines, hay solo uno denominado Paso el cual se puede utilizar una sola vez. Cuando un jugador ocupa el Paso, el concursante que sigue (porque son 6 participantes y cuando uno pasa, el otro participante por orden sigue mientras que los otros esperan) se le hace la misma pregunta que dejó el otro jugador, pero ella no puede pasar. Si contesta correctamente la pregunta, puede ya usar su paso (solo si el jugador no haya pasado antes).
 Si un jugador se equivoca en la respuesta, el jugador pierde y perjudica a los demás, ya que al equivocarse una persona, el monto final de dinero va bajando (por ejemplo hay $120.000.000, una persona se equivoca, es eliminada y el monto final máximo es de $30.000.000, ver Escala de premios). El formato de este programa tiene un parentesco al del Rival más Débil ya que se usa un procedimiento similar.

Alta Tensión VIP

En noviembre de 2011, Canal 13 decide crear una versión estelar aparte de la emisión diaria, en este spin-off se mantiene la misma modalidad pero ahora se juega solo con famosos representando a fundaciones. Era emitido los martes en horario estelar (después de las 22:00).

Escenografía

La escenografía es la clásica del millonario original a la que se le agregan varios cambios como que tras los participantes hay dos franjas LED indicando el monto y en que pregunta se encuentran, los participantes dejan de estar sentados en un lugar fijo ya que cada vez que un participante utilice el comodín del paso o se equivoque en la respuesta deberán quitar una silla y todos los demás participantes deberán cambiarse de posición.

Escala de premios

Premios y nominaciones

Referencias

Programas de televisión de Canal 13 (Chile)
Televisión de Chile en 2011
Televisión de Chile en 2012
Concursos televisivos de Chile

¿Quién quiere ser millonario?: alta tensión


Denis Ivanovič Krivošljikov (rus. Денис Иванович Кривошлыков) (Moskva, Rusija, 10. svibnja 1971.) je bivši ruski rukometaš i nacionalni reprezentativac. Igrao je na poziciji desnog vanjskog/krila, te je cijelu igračku karijeru proveo u svega dva kluba: CSKA Moskvi i Ademar Leónu. Bio je član legendarne ruske generacije koja je osvojila svjetski, europski i olimpijski naslov.

Karijera
Krivošljikov je karijeru započeo u rodnoj Moskvi nastupajući za CSKA. S klubom je 1994. i 1995. bio nacionalni prvak dok je 1999. prešao u španjolski Ademar León. Za klub je igrao dugih trinaest sezona te je u tom razdoblju s njime uspio osvojiti španjolsko prvenstvo, kup, Superkup i Kup pobjednika kupova (sezona 2004./05. protiv Zagreba).

Za reprezentaciju je odigrao preko 150 utakmica te je s njome uspio osvojiti sva tri glavna rukometna turnira. To razdoblje obilježilo je i veliko rivalstvo sa Švedskom s kojom se Rusija često borila u finalima. Tako je primjerice Rusija protiv Švedske osvojila svjetski naslov u Japanu 1997. da bi se Švedska u Egiptu 1999. uspjela revanširati. Drugi primjer je europsko prvenstvo u Hrvatskoj 2000. kada je Švedska protiv Rusije uspjela osvojiti svoj treći naslov da bi iste godine na Olimpijskim igrama u Sydneyju, Rusija uzvratila istom mjerom.

Posljednji trofej koji je Krivošljikov uspio osvojiti s Rusijom je olimpijska bronca u Ateni 2004. a tijekom dugog igranja za reprezentaciju, uglavnom je nosio dres s brojem 6.

Od profesionalne igračke karijere oprostio se 2012. godine.

Izvori

Vanjske poveznice
Profil rukometaša na Sports-reference.com

Ruski rukometaši

Denis Krivošljikov


Helike /he'li.ke/, cunoscut și sub numele de Jupiter XLV, este un satelit natural al lui Jupiter. A fost descoperit de o echipă de astronomi de la Universitatea din Hawaii condusă de Scott S. Sheppard în 2003 și a primit inițial denumirea temporară S/2003 J 6.

Helike are un diametru de aproximativ 4 kilometri și orbitează în jurul lui Jupiter la o distanță medie de 20,54 milioane de kilometri în 601,402 de zile, la o înclinație de 155° față de ecliptică (156° față de ecuatorul lui Jupiter), într-o direcție retrogradă și cu o excentricitate de 0,1375. Viteza orbitală medie este de 2,48 km/s.

Acesta a fost numit în martie 2005 după Helike, una dintre nimfele care l-au hrănit pe Zeus (Jupiter) în copilăria sa pe Creta.

Helike aparține grupului Ananke.

Referințe

Sateliții lui Jupiter
Obiecte astronomice descoperite în 2003

Helike (satelit)


Alfredo Maria Adriano d'Escragnolle Taunay, primer y único vizconde de Taunay, (Río de Janeiro, 22 de febrero de 1843 - Río de Janeiro, 25 de enero de 1899), fue un noble, escritor, ingeniero militar, político, sociólogo, historiador, músico y artista plástico brasileño.

Familia y formación
Alfredo Taunay nació en una familia aristocrática de origen francés en Río de Janeiro. Su padre, Félix Émile Taunay, era pintor, profesor y director de la Academia Imperial de Bellas Artes y su abuelo paterno fue el pintor francés Nicolas Antoine Taunay. Su madre, Gabriela Hermínia Robert d'Escragnolle Taunay, fue una dama de la alta sociedad brasileña y era hija del conde d'Escragnolle y hermana del barón d'Escragnolle.

Después de obtener el bachillerato de literatura en el Colegio Pedro II en 1858 a los quince años de edad, estudió física y matemática en el Colegio Militar de Río de Janeiro, obteniendo también el bachillerato en Matemáticas y Ciencias Naturales en 1863.

Se casó con Cristina Teixeira Leite, hija del barón de Vassouras, nieta del primer barón de Itambé y sobrina nieta del barón de Aiuruoca. Su hijo fue el historiador Afonso d'Escragnolle Taunay, miembro fundador de la Academia Brasileña de Letras.

Guerra de la Triple Alianza y carrera política

Taunay participó en la Guerra de la Triple Alianza contra Paraguay como ingeniero militar, de 1864 a 1870. A partir de esta experiencia escribió varios libros de memorias, crónicas, novelas y cuentos. Entre ellos A retirada da Laguna, inspirado en el episodio conocido como Retirada de Laguna, en el marco de la campaña del Mato Grosso.

Al regresar a Río de Janeiro, dictó clases en el Colegio Militar y a la vez inició su carrera como político del Segundo Imperio. Obtuvo el puesto de mayor en 1875. Fue elegido a la Cámara de Diputados por la provincia de Goiás en 1872, cargo para el cual fue reelecto tres años más tarde.

El 26 de abril de 1876, fue nombrado presidente de la provincia de Santa Catarina, cargo que ejerció desde el 7 de junio de 1876 hasta el 2 de enero de 1877, cuando lo transfirió al vicepresidente Hermínio Francisco do Espírito Santo, quien presidió la provincia por apenas un día. El 1 de enero de 1877 inauguró durante su mandato el monumento a los héroes catarinenses de la Guerra de la Triple Alianza, en el Largo do Palácio, actual Plaza Quinze de Novembro.

En desacuerdo con la caída del Partido Conservador, se retiró de la vida política en 1878, estableciéndose en Europa durante dos años con el propósito de estudiar. En 1881 fue elegido diputado por la provincia de Santa Catarina y en 1885, fue nombrado presidente de la provincia de Paraná. En Curitiba fue uno de los responsables de la creación del primer parque de la ciudad, el Paseo Público, inaugurado el 2 de mayo de 1886 (víspera del día de entrega de su cargo). El 6 de septiembre de 1886 fue nombrado senador por Santa Catarina, al ser escogido por el Emperador para suceder a Jesuíno Lamego da Costa, segundo barón de Laguna. En el senado fue un fervoroso defensor de la abolición de la esclavitud.

Recibió el título nobiliario de vizconde de Taunay de manos del emperador Pedro II el 6 de septiembre de 1889. Con la proclamación de la República en ese mismo año, dejó la política para siempre.

Carrera literaria y artística
En 1868 publicó su primer libro, Cenas de viagem, fruto de su experiencia durante la guerra. Participó de la Retirada de Laguna, sobre la cual escribió La Retraite de la Laguna, publicado en francés en 1872 y luego en portugués como A retirada da Laguna. Este libro alcanzó un gran éxito y se convirtió en un clásico de la literatura brasileña. En 1871 publicó Mocidade de Trajano, su primera novela, bajo el seudónimo de Sílvio Dinarte, que utilizó en la mayoría de sus obras de ficción. Al año siguiente publicó Inocência, su novela más célebre.

Crítico de las influencias de la literatura francesa, buscó promover el arte brasileño en el exterior. El 21 de agosto de 1883 solicitó a la cámara la autorización de apoyo económico para la realización de una sinfonía por Leopoldo Miguez en París, en los Conciertos Colonne. Promovió fuera de Brasil a Carlos Gomes, el primer músico americano cuya obra fue aceptada en Europa.

Fue Oficial de la Imperial Orden de la Rosa y Caballero de la Imperial Orden de San Benito de Avis y de la Imperial Orden de Nuestro Señor Jesucristo. También fue uno de los fundadores de la Academia Brasileña de Letras.

Taunay fue un prolífico autor de obras de ficción, sociología e historia, así como también compositor y ejecutante musical.

Falleció el 25 de enero de 1899, debido a complicaciones diabéticas.

Obras
Además de las listadas, su bibliografía incluye obras de historia, coreografía, etnología brasileña, cuestiones políticas y sociales.

Memorias y crónica
 Cenas de viagem: Exploração entre os rios Taquary e Aquidauana no districto: de Miranda : memoria descriptiva, 1868
 A Campanha da Cordilheira, 1869
 Diário do Exército, 1870
 A retirada da Laguna (episódio da guerra do Paraguai), 1874 (originalmente publicado en francés como La Retraite de la Laguna, en 1872)
 Céus e terras do Brasil, 1882
 Reminiscências, 1908 (póstumo)
 Trechos de minha vida, 1911 (póstumo)
 Viagens de outrora, 1921 (póstumo)
 Visões do sertão, descrições, 1923 (póstumo)
 Dias de guerra e do sertão, 1923 (póstumo)
 Homens e coisas do Império, 1924 (póstumo)

Novela
 Mocidade de Trajano, 1871 (bajo el seudónimo de Silvio Dinarte)
 Inocência, 1872
 Lágrimas do coração. Manuscrito de uma mulher, 1873
 Ouro sobre azul, 1875
 No declínio, 1889
 O encilhamento, 1894

Teatro
 Da mão à boca se perde a sopa, 1874
 Por un triz Coronel, 1880
 Amélia Smith, 1886

Cuentos
 Histórias brasileiras, 1874
 Narrativas militares, 1878

Ensayos y crítica
 Estudos críticos, 2 vols., 1881 y 1883
 Filologia e crítica, 1921 (póstumo)

Véase también
 Retirada de Laguna

Referencias

Enlaces externos

 Obras del Vizconde de Taunay en la Biblioteca Digital Curt Nimuendajú

Novelistas de Brasil
Ensayistas de Brasil
Dramaturgos de Brasil
Historiadores de Brasil
Vizcondados de Brasil
Monárquicos de Brasil
Militares de Brasil
Músicos de Brasil
Sociólogos de Brasil
Miembros de la Academia Brasileña de Letras
Oficiales de la Orden imperial de la Rosa
Personas de la Guerra de la Triple Alianza
Escritores en portugués
Fallecidos por diabetes
Nacidos en Río de Janeiro
Fallecidos en Río de Janeiro

Vizconde de Taunay


Svijet

Događaji

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Događaji

 15. listopada – Osnovan Hrvatski planinarski savez

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Planinarstvo u 1874.


José María Colom Rincón (Barcelona, 11 de enero de 1947) es un pianista español. Comenzó a tomar clases de piano en Barcelona con su tía Rosa Colom, hasta que más tarde se trasladará a París para estudiar en la École Normale de Musique.

Participaciones en concursos y festivales
Colom ha participado en numerosos concursos tanto internacionales como nacionales, tales como el Concurso Internacional de Piano de Santander "Paloma O'Shea", celebrado en Santander en 1978; el Concurso Internacional de Piano Premio Jaén, o el Concurso Epinal en Francia. En estos tres concursos tuvo el honor de recibir el primer premio.
También participó en Festivales Internacionales: La Roque d'Antheron, Château de Joiville, Bagatelle de París, Chopin de Polonia o Pablo Casals de Puerto Rico. Al igual que en Festivales Nacionales como el de Granada, junto a la Orquesta Nacional de España; Jaén, junto con la Orquesta Sinfónica de RTVE; y el Festival Nacional de Soria, acompañado por la Real Orquesta Sinfónica de Sevilla.

Pero no sólo participó en Concursos como intérprete, sino también como jurado, entre los que se encuentra el Chopin de Varsovia y el Concurso Internacional de Piano Frédéric Chopin de Polonia.

Premios
Colom también ha sido premiado en numerosas ocasiones, obteniendo el primer premio en concursos nacionales e internacionales, como el de Jaén, Paloma O'Shea y Epinal de Francia, y el cuarto premio en el Concurso Internacional de piano Ferruccio Busoni. Radio Nacional de España le entregó el "Beethoven" y "Scriabin", y también obtuvo el Premio del Ministerio de Cultura de España por las grabaciones de las sonatas completas de Manuel Blasco de Nebra (s.XVIII) para Etnos.

Colaboraciones musicales
Entre sus colaboraciones se encuentran prácticamente todas las orquestas nacionales: Orquesta Nacional de España, Orquesta Sinfónica de RTVE, Orquesta Ciudad de Granada, Real Orquesta Sinfónica de Sevilla, Orquesta Filarmónica de Málaga, Orquesta Sinfónica de Galicia, Orquesta Sinfónica del Principado de Asturias, Orquesta Sinfónica de Castilla y León, Orquesta Sinfónica de Euskadi, Orquesta de Valencia, Orquesta Sinfónica de Barcelona y Orquesta Sinfónica de Tenerife. Y orquestas internacionales como la English Chamber Orchestra, Orquesta de Maastricht (Países Bajos), de Bucarest (Rumanía), RAI (Nápoles), de Gulbenkian y Oporto (Portugal), Orquesta Sinfónica de la Radio de Praga, Orquesta Filarmónica de Estrasburgo (Francia), Orquesta Sinfónica de Bamberg (Alemania) y la Orquesta Filarmónica de Zagreb] (Croacia).

Pero también cabe señalar sus colaboraciones con músicos como la pianista Carmen Deleito, con la que grabó las obras completas a cuatro manos para dos pianos de Brahms. Y el chelista Lluis Claret, con el que presentó en numerosos recitales la integral de Beethoven.

Ha tenido el placer de compartir escenario con directores de la talla de Max Bragado Darman, Edmon Colomer —Orquesta de Barcelona—, Sergiu Comissiona, Franz-Paul Decker, Enrique García Asensio, Alexander Gibson, Eliahu Inbal, Arpad Joó y Josep Pons —Orquesta Ciudad de Granada—, entre otros.

Discografía
Sus primeras grabaciones comenzaron en 1982. En 1989 grabó las obras completas de Manuel de Falla. Además de las obras de piano a cuatro manos para dos pianos de Brahms que grabó junto a Carmen Deleito, también grabó los conciertos n.º 1 y 2 del mismo compositor con la Orquesta Nacional de la Radio de Praga. Su discografía, distribuida por Harmonia Mundi abarca autores diversos como Johannes Brahms —variaciones y últimas piezas—, la integral de Federico Mompou o las Noches en los jardines de España de Manuel de Falla, junto a la Orquesta Ciudad de Granada, dirigida por Josep Pons.

Referencias
 Ficha de José Colom en el artículo Festival Ibérico de Música de Badajoz.
 Ficha de José Colom en Ciclo Homenaje a Almudena Cano. http://www.anaguijarro.com/Almudena/cicloBeethoven.php?cv=jc

Enlaces externos
 Página web oficial: http://www.josepcolom.com/
 Entrevista de Josep Colom en Codalario, la Revista de Música Clásica.
 24 Clases de Chopin: http://www.mastartclass.com/

Pianistas de música clásica de España
Músicos de Barcelona
Ganadores del Premio Nacional de Música (España)
Músicos clásicos del siglo XX de España
Nacidos en Barcelona

Josep Colom


යොමු බසයක් යනු මධ්‍යම  සැකසුම් ඒකකයෙහි හා DMA Capable  ඒකකයන්හි භෞතික යොමු  (addresses ) හා මතකය හෝ වෙනත් කියවීමට හෝ ලිවීම අදාල ඒකකයන් අතර සන්නිවේදනය සදහා යොදා ගන්නා ඒකකයකි.

යොමු බසයක් යොදා ගෙන ප්‍රවේශ විය හැකි මතක ප්‍රමාණය යොමු බසයේ පළල හමත රදා පවතී. උදාහරණයක් ලෙස බිටු 16 (BIT) ක් පළ, බිස්සයක් (1970 සහ 1980 දශකවල බිටු 8 සකස්න්යන්හි යොදා ගන්නා ලදී) 216= 65,536=64 ki  මතකයන්ට ප්‍රවේශව වන අතර බීටු 32 බසයක් (2004 වර්ෂයේ බහුලව භාවිතා විය) 232= 4, 294,967,296-4  මතක ස්ථාන වලට ප්‍රවේශ විය.

බොහෝ ක්ෂුද්‍ර පරිඝණක වල යොමු කල හැකි. ස්ථාන බීටු 8 බයිට යේ. මෙවැනි අවස්ථාවකදී ඉහත උදාහරණ වල අගයන් පිළිවලින් කිබිබයිට  64 හා ගිබයිට 4 (GIB) වේ. අතීතයේදී විශාල බිටු ගනක වවන, එනම් බීටු 16,32 හා 36 වඩන පමණ ප්‍රවේශ විමට හැකි පරිඝණක ද විය.

යොමු බසය