Martin Parr (Epsom, Surrey, Engleska, Ujedinjeno Kraljevstvo, 23. svibnja 1952.) - britanski dokumentarni fotograf, fotoreporter i kolekcionar fotografskih knjiga. Poznat je po svojim fotografskim projektima s intimnim, satiričnim i antropološkim pogledom na aspekte modernog života. Naročito se bavi dokumentiranjem društvene klase u Engleskoj, i općenito bogatstvom zapadnog svijeta. Tema njegovih većih projekata bile su ruralne zajednice (1975. – 1982.), The Last Resort (1983. – 1985.), The Cost of Living (1987. – 1989.), Small World (1987. – 1994.) i Common Sense (1995. – 1999.).

Od 1994. Parr je član agencije Magnum Photos. Izdao je oko 40 fotografskih knjiga, te je sudjelovao u 80-ak izložaba u svijetu, uključujući međunarodnu putujuću izložbu ParrWorld, i retrospektivnu izložbu u centru Barbican u Londonu 2002.

Život i karijera

Privatni život
Parr je od svoje četrnaeste godine želio postati dokumentarni fotograf. Navodi svoga djeda, Georgea Parra, fotografa-amatera i člana Kraljevskog fotografskog društva, kao rani utjecaj. Oženio se Susan Mitchell i imaju jedno dijete, kćer Ellen Parr (rođenu 1986.).

Fotograf
Parr o svojoj fotografiji:
Osnovna stvar koju stalno istražujem jest razlika između mitologije i stvarnosti mjesta. Sjetite se da stvaram ozbiljne fotografije prerušene u zabavu. To je dio moje mantre. Činim slike prihvatljivima da pronađem publiku, ali duboko unutra se zapravo puno toga događa što nije oštro upisano u vaše lice. Ako to želite pročitati, pročitat ćete.

Parrova estetika se sastoji u uporabi krupnog plana, makro objektiva i zasićenih boja, što je rezultat vrste filma i/ili uporabe prstenaste bljeskalice. To mu omogućava da stavi svoje subjekte "pod mikroskop" u njihovom vlastitom okolišu, dajući im prostora da izlože svoje živote i vrijednosti na način koji često uključuje nenamjeran humor. Njegova tehnika, prikazana u knjizi Signs of the Times: A Portrait of the Nation's Tastes (1991.), često ostavlja gledatelje s dvosmislenim emocionalnim reakcijama, nesigurnim u to da li da se smiju ili da plaču.

Sveučilište Manchester Metropolitan (1970. – 1973.)
Parr je studirao fotografiju na sveučilištu Manchester Polytechnic (sada Manchester Metropolitan) od 1970. do 1972. sa suvremenicima Danielom Meadowsom i Brianom Griffinom. Parr i Meadows su surađivali na različitim projektima, uključujući posao za lanac britanskih kampova Butlin's. Bili su dio novog vala dokumentarnih fotografa, "slobodnog britanskog grupiranja, koji su, iako si nikada nisu dali naziv, postali poznati pod nazivima 'Mladi britanski fotografi', 'Nezavisni fotografi' i 'Nova britanska fotografija'".

Ruralne zajednice, Zapadni Yorkshire, Greater Manchester i Irska (1975. – 1982.)
Godine 1975. Parr se preselio u trgovište Hebden Bridge u zapadnom Yorkshireu, gdje je dovršio svoj prvi zreli rad. Sudjelovao je u radionici Albert Street, centru za umjetničko djelovanje koje je uključivalo tamnu komoru i izložbeni prostor. Parr je proveo pet godina fotografirajući ruralni život područja, usredotočujući se na metodističke (i neke baptističke) nonkonformističke kapele, žarišne točke za ljude u izoliranim poljoprivrednim gospodarstvima koja su se ranih 1970-ih počela zatvarati. Koristio je crno-bijeli film, prikladan zbog svoje nostalgične i promatračke prirode. Uz to su fotografi tog vremena bili obvezni raditi crno-bijele fotografije da bi ih se shvatilo ozbiljno, jer se fotografija u boji povezivala s komercijalnom fotografijom i fotografijom koja nastaje brzim okidanjem (engl. snapshot photography). Njegova serija fotografija The Non-Conformists je bila često izlagana u to vrijeme i izdana je kao knjiga 2013. Kritičar Sean O'Hagan je napisao za The Guardian: "Lako je zaboraviti kako je tiho pronicljivi Parr snimao crno-bijele fotografije.".

Godine 1980. Parr se oženio Susan Mitchell te su se zbog posla preselili na zapadnu obalu Irske. Uredio je tamnu komoru u gradu Boyleu u grofoviji Roscommon.

Parrovo prvo izdanje, Bad Weather, koje je objavio 1982. Zwemmer uz subvenciju Arts Councila, Calderdale Photographs (1984.) i A Fair Day: Photographs from the West Coast of Ireland (1984.), sve sadrže crno-bijele fotografije većinom sjeverne Engleske i Irske. Koristio je Leicu M3 s lećama od 35 mm, iako se za knjigu Bad Weather kratko prebacio na podvodnu kameru s bljeskalicom.

Radnička klasa, The Last Resort (1982. – 1985.)
Godine 1982. Parr i njegova supruga su se preselili u grad Wallasey, te se tamo trajno prebacio na fotografiju u boju, inspiriran američkim fotografima, uglavnom Joelom Meyerowitzem, ali i Williamom Egglestonom i Stephenom Shoreom, i britanskim fotografima Peterom Fraserom i Peterom Mitchellom. Parr je napisao: "Također sam vidio razglednice Johna Hindea kad sam radio za Butlin's ranih 1970-ih, i jarke zasićene boje na njima su snažno utjecale na mene". Tijekom ljeta 1983., 1984. i 1985. fotografirao je ljude iz radničke klase na obali obližnjeg ljetovališta New Brighton. Te fotografije je objavio u knjizi The Last Resort: Photographs of New Brighton (1986.) i izlagao u Liverpoolu i Londonu.

Iako je John Bulmer bio pionir u dokumentarnoj fotografiji u boji u Britaniji, od 1965., Gerry Badger je napisao o knjizi The Last Resort:
 Teško je iz perspektive od gotovo četvrtine stoljeća podcijeniti [sic] važnost knjige The Last Resort, bilo u britanskoj fotografiji, bilo u karijeri Martina Parra. Za oboje je to predstavljalo veliku promjenu u osnovnom načinu fotografskog izričaja, od monokromatskog do boje, fundamentalnu promjenu tehnike koja je navijestila razvoj nove nijanse u dokumentarnoj fotografiji.

Karen Wright iz novina The Independent je napisala: "Neki kritičari su ga napali zbog pogleda na radničku klasu, ali promatrajući te radove jedino se vidi Parrovo nepokolebljivo oko koje vidi istinu društvene klase, koja prihvaća odmor u bilo kojem dostupnom obliku.".

Srednja klasa, The Cost of Living (1987. – 1989.)
Godine 1985. Parr je dovršio zadatak za Arhiv dokumentarne fotografije u Manchesteru; fotografirao je ljude u supermarketima u Salfordu, Retailing in the Borough of Salford, koja se sada čuva u arhivu.

Godine 1987. se zajedno sa ženom preselio u Bristol, gdje još uvijek žive. Tijekom 1987. i 1988. dovršio je svoj sljedeći veliki projekt o srednjoj klasi, koja je u to vrijeme postajala sve više utjecajna pod tačerizmom. Fotografirao je srednju klasu u šopingu, na večerama i otvorenim danima škole, najviše u okolici Bristola i Batha na jugozapadu Engleske. Fotografije su objavljene u knjizi The Cost of Living (1989.) i izložene u Bathu, Londonu, Oxfordu i Parizu.

Njegova knjiga One Day Trip (1989.) sadrži fotografije Engleza na jednodnevnom izletu u jeftinu kupovinu u Francusku (engl. booze cruise), zadatak koji je dobio od agencije Mission Photographique Transmanche.

Masovni turizam, Small World (1987. – 1994.)
Između 1987. i 1994. Par je putovao po inozemstvu da stvori svoju sljedeću veliku seriju fotografija, kritiku masovnog turizma, pod nazivom Small World 1995. Revidirano izdanje s dodatnim fotografijama je izašlo 2007. Fotografije su bile izlagane od 1995. do 1996. u Londonu, Parizu, Edinburghu i Palmi u Španjolskoj, te se otad izlažu na različitim lokacijama.

Parr je bio gostujući profesor fotografije na Višoj školi za umjetnost, dizajn i arhitekturu u Helsinkiju između 1990. i 1992.

Globalni konzumerizam, Common Sense (1995. – 1999.)
Između 1995. i 1999. Par je stvorio seriju Common Sense o globalnom konzumerizmu. Common Sense je bila izložba od 350 otisaka i knjiga izdana 1999. sa 158 slika. Prvi put je izložena 1999., te postavljena istovremeno u 41 izložbeni prostor u sedamnaest zemalja. Slike prikazuju detalje konzumerističke kulture, te su namijenjene prikazivanju načina na koji se ljudi zabavljaju. Fotografije su snimljene ultrazasićenim filmom od 35mm radi živopisnih i pojačanih boja.

Agencija Magnum Photos
Parr se pridružio agenciji kao suradnik 1988. Glasovanje o njegovu izboru za punopravnog člana 1994. je bilo podijeljeno: fotograf Philip Jones Griffiths je tražio od drugih članova da ga ne prime. Parr je izabran dvotrećinskom većinom za jedan glas. Članstvo u Magnumu mu je pomoglo da radi na uredničkoj fotografiji (engl. editorial photography), i uredničkoj modnoj fotografiji za modnog dizajnera Paula Smitha, modnu kuću Louis Vuitton, Galerie du jour Agnès B i časopis Madame Figaro.

Godine 2014. Parr je izabran za predsjednika međunarodnog Magnum Photosa.

Kolekcionar

Fotografske knjige
Parr je kolekcionar i kritičar fotografskih knjiga. Njegova suradnja s kritičarem Gerryjem Badgerom, The Photobook: A History (u tri toma), sadrži više od tisuću primjera fotografskih knjiga od 19. stoljeća do današnjeg dana. Bilo im je potrebno osam godina da dovrše prva dva toma. Mnogo je knjiga bilo posuđeno od Parra za izložbu japanskog fotografa Daida Moriyame u galeriji Tate Modern i izloženo u vitrinama.

Drugi predmeti
Parr također sakuplja razglednice, fotografije i različite druge predmete britanske i popularne kulture poput tapeta, satova s likom Saddama Husseina i reklamnih kartica s prostitutkama iz telefonskih govornica. I ovi su se predmeti iz Parrove kolekcije koristili kao osnova za knjige i izložbe. Od 1970-ih Parr je sakupio i objavio kričave razglednice koje su između 1950-ih i 1970-ih napravili John Hinde i njegov tim fotografa.

Kustos
Parr je 2004. bio gostujući umjetnički direktor festivala fotografije Rencontres d'Arles, gostujući kustos izložbe New Typologies na njujorškom festivalu fotografije New York Photo Festival 2008. i gostujući kustos fotografskog bijenala u Brightonu 2010., koji je nazvao New Documents. Kritičar Sean O'Hagan iz The Guardiana: "U 2004. pozvali su ga organizatori godišnjeg Rencontres D'Arlesa da bude gostujući kustos. Festival iz te godine, svojim opsegom i ambicijom, ostaje standard prema kojem su se svi daljnji festivali Rencontres ocjenjivali."

Film i televizija
Parr se okušao u snimanju televizijskih emisija, te dokumentarnih i ostalih filmova.

Od 1990. do 1992. Par je surađivao s Nickom Barkerom, snimajući fotografije za Barkerov film Signs of the Times.

Godine 1997. Par je počeo producirati vlastite televizijske dokumentarce s kompanijom Mosaic Films.

Godine 2003. Parr se pojavio u tri episode serije Imagine BBC One TV-a, od kojih je jedna bila posvećena njemu (epizoda The World According to Parr).

Parr je bio snimatelj u filmu It's Nice Up North (2006.) s komičarom Grahamom Fellows (u njegovom liku Johnu Shuttleworthu). Film je komični dokumentarac koji se snimao tijekom nekoliko godina na Shetlandu.

Godine 2007. Parr je sudjelovao u dokumentarcu BBC Foura The Genius of Photography, koji je u šest epizoda istraživao povijest fotografije. Godine 2008. bio je jedan od triju sudaca u seriji Channel 4 Picture This.

Godine 2014. Parr je snimio "Turkey and Tinsel", dokumentarac od 60 minuta o lažnom Božiću u malom gradiću u Engleskoj.

Podučavanje
Godine 2004. Parr je imenovan profesorom fotografije na sveučilištu Wales u Newportu. Godine 2013. imenovan je profesorom fotografije na sveučilištu Ulsteru Belfastu. Ranije je radio kao gostujući predavač u koledžu za umjetnost i dizajn West Surrey.

Kritike
Njemački kustos za fotografiju Thomas Weski:
Martin Parr je kroničar našeg doba... Odmor, potrošnja i komunikacija su koncepti koje je taj britanski fotograf istraživao sada već nekoliko desetljeća na svojim putovanjima po svijetu... Parr nam omogućava da vidimo stvari koje su nam se činile poznatima na sasvim novi način.

Dan Rule za The Age:
Parrov potpis je njegova sposobnost ne samo da izolira najizazovnije iz ljudskih detalja, nego i da uzdigne takve vizualne fragmente do onih šireg društvenog putokaza ili glifa.

Nagrade
 2004.: Profesor fotografije, Sveučilište Wales, Newport
 2005.: Počasni član Kraljevskog fotografskog društva (FRPS)
 2006.: Počasna diploma, Sveučilište kreativnih umjetnosti
 2008.: Medalja Kraljevskog fotografskog društva
 2008.: Doktor umjetnosti, počasna diploma, Sveučilište Manchester Metropolitan (MMU), za kontinuirani doprinos fotografiji i Mančesterskoj umjetničkoj školi
 2008.: Nagrada za životno djelo, PHotoEspaña
 2008.: Međunarodna nagrada Fotografskog društva Japana
 2014.: Izvanredno dostignuće u fotografiji, Amateur Photographer, London.
 2014.: Nagrada Lucie, Dostignuće u dokumentarnoj fotografiji, Zaklada Lucie

Bilješke

Vanjske poveznice
 Službena stranica: Martin Parr
 DMB Presents: Martin Parr

 Magnum Photos: Martin Parr
 Lens Culture: Martin Parr: Mischievous Ironist (audio intervju)
 Tate: TateShots: Martin Parr, studio visit - Martin Parr on Photographing Britain (video)
 Magnum Photos: Martin Parr's Advice to Documentary Photographers, siječanj, 2018.

Fotografi Magnum Photosa
Životopisi, Ujedinjeno Kraljevstvo

Martin Parr


Tu Bişvat (Tu bi-Şevat) (İbranicede "Şevat'ın Onbeşi"), yeni yıl için ağaç dikme günü olarak kutlanan Yahudi bayramı.

Miladi takvimde ocak ayına ya da şubat başlarına rastlayan 15 Şevat'ta kutlanır. İsrail'de yağışların büyük ölçüde durduğu bu tarihten sonra bir ağacın meyveleri ondalık vergisi açısından yeni yılın kapsamına girmiş sayılır. Küçük bir bayram olarak kabul edilen Tu Bişvat sırasında ayin kitabında pişmanlıkla ilgili belirli dualar okunmadan geçilir ve oruç tutulmaz. Aşkenazi Yahudileri arasında geleneksel olarak 15 farklı türden olmak üzere meyveler yenir; bu sırada genellikle Tevrat'ın Mezmurlar Kitabı'ndan bölümler okunur. Sefardi Yahudileri arasında Tu Bişvat önemli bir bayramdır; "meyve ziyafeti"nin eşliğinde compla denen şarkılar söylenir.

Günümüzde İsrail'de bu bayram tarım amacıyla çölden toprak kazanma çalışmalarını simgeleyen anlamıyla yaygın biçimde kutlanır. Okul çocukları törenler sırasında ağaç diker ve şarkı söylerler.

Dış bağlantılar
 Tu-Bişvat-Şalom Gazetesi

Yahudi bayramları
Çevre ve din

Tu Bişvat


Johannes Christian Konrad von Hofmann ( - ) est un professeur luthérien de théologie systématique et historique.

Biographie
Il est né le 21 décembre 1810 à Nuremberg et étudie la théologie et l'histoire à l'université d'Erlangen. En 1829, il se rend à Berlin, où il suit des conférences de Schleiermacher, Hegel, Hengstenberg, Neander et Ranke . Ce dernier persuade presque Hofmann de se concentrer entièrement sur l'histoire profane plutôt que sur la théologie chrétienne . D'autres personnalités ont une influence sur sa foi et sa pensée comme Christian Krafft, un pasteur réformé et professeur agrégé de théologie à Erlangen, et Friedrich von Raumer, un professeur d'histoire naturelle et de pédagogie .

En 1833, Hofmann est nommé pour enseigner l'hébreu et l'histoire au Gymnasium d'Erlangen. En 1835, il devient Repetent, en 1838 Privatdozent, et en 1841 professeur extraordinaire à la faculté de théologie d'Erlangen. En 1842, il devient professeur ordinaire à l'Université de Rostock, mais en 1845, il retourne à Erlangen en tant que successeur de Gottlieb Christoph Adolf von Harless, fondateur de la revue Zeitschrift für Protestantismus und Kirche. Entre 1846 et 1852, Hofmann est co-rédacteur en chef de ce journal, avec JF Höfling (1802–1853) et Gottfried Thomasius (1802–1875) . Entre 1853 et 1858, lui et Thomasius sont coéditeurs. De 1859 jusqu'à sa mort, Hofmann en est le principal éditeur. Il meurt à Erlangen  le 20 décembre 1877. Alors qu'il opère avec une herméneutique biblique conservatrice, il est membre d'un parti politique progressiste et en est député pour Erlangen et Fürth au parlement bavarois entre 1863 et 1868 .

Hofmann se démarque parmi ses collègues d'Erlangen pour de nombreuses raisons, notamment parce qu'il est le plus prolifique d'entre eux, mais aussi en raison de ses opinions politiques progressistes . Au-delà de plusieurs dizaines d'essais et d'éditoriaux plus petits (qui traitaient à la fois de questions théologiques et politiques), Hofmann écrit Prophecy and Fulfillment in the Old and New Testaments en deux volumes, Scriptural Proof en deux volumes et un volume inachevé en onze volumes d'un commentaire sur l'ensemble du Nouveau Testament . Il donne aussi des conférences importantes sur l'herméneutique biblique, l'éthique théologique et l'encyclopédie théologique, qui sont publiées à titre posthume par certains de ses étudiants .

La contribution de Hofmann à l'histoire de la théologie chrétienne réside dans quatre domaines principaux : ses réflexions sur l'herméneutique biblique, sa compréhension de la Bible comme « Heilsgeschichte » ou « histoire du salut », sa compréhension de l'expiation, et son renouvellement de la théologie trinitaire dans le sillage de la dogmatique de Schleiermacher . Selon Matthew Becker, dont l'étude de la vie et de la théologie de Hofmann est la seule vue d'ensemble et analyse complète des idées de ce théologien en langue anglaise, "la vision trinitaire de Dieu de Hofmann est fondée sur l'amour divin, qui est la cause de la libre décision d'auto-différencier le moi de Dieu dans l'histoire et de se donner le moi de Dieu (kénose divine ou « dépouillement divin ») dans l'histoire afin de réaliser dans le Jésus humain une nouvelle humanité. Le point central de la conception de Hofmann de «l'histoire du salut» (Heilsgeschichte) est sa compréhension de la kénose trinitaire, selon laquelle le Dieu éternel est devenu historique en «vidant» le moi de Dieu en Jésus afin de réconcilier le monde entier avec Dieu. Selon Hofmann, l'histoire du monde ne peut être correctement comprise que dans le cadre du don de soi historique du Dieu trinitaire qui est amour. L'histoire du salut, par conséquent, n'est pas séparée de l'histoire, mais finalement embrasse et accomplit toute l'histoire en elle-même. Ainsi l'histoire du salut (Heilsgeschichte) ne fait pas partie de l'histoire du monde, mais plutôt l'histoire du monde fait partie de l'histoire du salut"  .

La théologie trinitaire de l'histoire de Hofmann est proprement eschatologique : l'histoire reçoit son unité et son sens en la considérant depuis sa fin - et non depuis son début - bien que sa fin apparaisse au milieu de l'histoire et ne soit perceptible que dans la foi . Hofmann croit, à la lumière de sa régénération baptismale et par la foi, que Dieu a déjà révélé la fin ou le but de l'histoire (son unité) dans l'événement de Jésus, qui est "le centre de toute l'histoire" . En Jésus, le Dieu éternel s'est fait temporel pour donner le Soi éternel dans l'amour afin de restaurer et d'unir le temporel à Dieu .

La perspective historique de Hofmann est tempérée par son souci de prendre au sérieux la précompréhension inévitable que chaque interprète de la Bible apporte au texte biblique et de tenir compte des implications herméneutiques qu'une perspective religieuse particulière crée pour l'interprétation biblique  . Hofmann reconnait que la participation personnelle de l'interprète dans sa connaissance et sa compréhension, à la fois dans sa découverte et sa validation, est une partie indispensable de l'interprétation elle-même. Selon Becker, les réflexions herméneutiques de Hofmann forment ainsi un développement important entre l'herméneutique de Schleiermacher et des penseurs ultérieurs tels que Martin Heidegger, Hans-Georg Gadamer, Rudolf Bultmann et Paul Ricœur, qui ont également analysé l'historicité du langage et l'historicité du interprète biblique .

Œuvres
Hofman a écrit :

 De bellis ab Antiocho Epiphane adversus Ptolemaeos, Ph.D. diss., (1835)
 Die siebzig Jahre des Jeremias u. die siebzig Jahrwochen des Daniel (1836)
 Geschichte des Aufruhrs in den Cevennen (1837)
 De argumento psalmi centesimi decimi, Th.D., diss., (1838)
 Lehrbuch der Weltgeschichte fur Gymnasien (1839), qui est devenu un manuel dans les lycées protestants de Bavière
 Weissagung u. Erfullung im allen u. neuen testamente (1841–1844; 2e éd., 1857–1860)
 Der Schriftbeweis (1852–1855; 2e éd., 1857–1860)
 Die heilige Schrift des neuen Testaments zusanimenhangend untersucht (1862–1878, 2e éd., 1896)
 Schutzschriften (1856-1859), dans lequel il se défend contre l'accusation d'enseigner une compréhension peu orthodoxe de l'Expiation.
 Die Augsburger Rechtfertigung der Augsburger Adresse (1874)
 Theologische Ethik (1878)
 Vermischte Aufsaetze (1878)
 Encyklopaedie der Theologie  (1879)
 Biblische Hermeneutik (1880)
 Die Offenbarung St.Johannis (1896)

En théologie, comme en politique ecclésiastique, Hofmann est un luthérien conservateur et confessionnel, bien que l'individualité fortement marquée de certaines de ses opinions l'expose à des accusations répétées d'hétérodoxie. Il est le personnage principal de ce qu'on a appelé l'école d'Erlangen  bien que ses positions théologiques uniques le mettent souvent en désaccord avec ses collègues et le distinguent. Élu prévôt de l'Université d'Erlangen plus de fois que tout autre professeur là-bas au , il est incontestablement la figure de proue de cette faculté au cours de ses années de service .

Références

Liens externes

Membre de la chambre des députés de Bavière
Étudiant de l'université Humboldt de Berlin
Professeur à l'université de Rostock
Théologien luthérien allemand
Naissance en décembre 1810
Naissance à Nuremberg
Naissance dans le royaume de Bavière
Décès en décembre 1877
Décès à Erlangen
Décès dans le royaume de Bavière
Décès à 66 ans

Johann Christian Konrad von Hofmann


The Cadillac Cimarron is an entry-level luxury car manufactured and marketed by the Cadillac division of General Motors for model years 1982–1988 over a single generation, with a mild facelift in 1985.

The first post-war compact car offered by the brand, the four-door was developed to compete with similarly-sized premium sedans marketed by European automakers in North America.

The flagship offering of the GM J platform, the Cimarron had joined the project just 11 months prior to the J-Cars' arrival in showrooms, and had very little involvement in the developing the program. Marketed with counterparts from Chevrolet, Pontiac, Oldsmobile, and Buick, the Cimarron was to become one of the most controversial examples of badge engineering in the American automotive industry, sharing much of its entire design, including its exterior, with the Chevrolet Cavalier and GM's other brand variants.

Through its entire production, the Cimarron was manufactured at South Gate Assembly (1981–1982) and Janesville Assembly (1982–1988); both facilities produced the model alongside the Chevrolet Cavalier and its J-platform badge-engineered variants. In North America, the Cimarron was not replaced directly.

The Cimarron is noted as a nadir of GM's product planning — for its low sales, poor performance and ill-conceived badge engineering.

Background
As General Motors prepared for the 1980s, Cadillac product planners considered introducing a sedan smaller than the Seville. While the Seville model had sold well following its 1975 introduction, in its research, Cadillac discovered a growing proportion of buyers of the Seville were not conquest customers of European brands, but American-brand customers seeking a smaller sedan. To further diversify and modernize their product range to compete with European luxury sedans, Cadillac dealers were demanding a smaller car below the Seville that could compete with the compact offerings of European brands.

In early 1980, General Motors commenced development of a Cadillac version of the GM J-car platform, leading to one of the shortest development programs ever undertaken by the company. Ultimately, the Cimarron's development window was confined to 10 months, and aside from modest interior changes, exterior modifications were confined to reworking the grille, adjacent composite (plastic) panels and tail lights.

Originally scheduled for mid-1980s release, the launch of the Cimarron was pushed to early 1981 in order to match the 1982 model-year release of its J-car counterparts for the Chevrolet, Buick, Oldsmobile, and Pontiac divisions. In development since 1976 to replace the H-body, the J-car marked two major changes: shifting to front-wheel drive and expanding into the compact car segment. In line with its predecessor, the J-car was to be the Chevrolet Cavalier (replacing the Monza), the Buick Skyhawk, Oldsmobile Firenza (a premium trim of the previous Starfire), and Pontiac J2000 (replacing the Sunbird, eventually taking on the Sunbird name); the J-car was also to be sold by Opel/Vauxhall, Holden, and Isuzu worldwide.

While the creation of the Cadillac Cimarron was intended to give the division a compact sedan that matched multiple European premium brands, the selection of the J-car platform within 14 months of its launch was met with heavy resistance. Pete Estes, GM president at the time, warned Cadillac general manager Edward Kennard: "Ed, you don't have time to turn the J-car into a Cadillac." The original design offered little more than a well equipped Chevrolet Cavalier, but cost twice as much.

In 1976, Cadillac had previous success with the Cadillac Seville on a dedicated GM "K" platform which was a stretched version of the GM "X" platform used for the Chevrolet Nova.

Model name
At its May 21, 1981 introduction, the copy text of original sales brochures associated the Cimarron nameplate with "fortitude, adventure and pioneering". The nameplate was chosen from a list that included J2000 (used on predecessor of Pontiac Sunbird); Carmel; Cascade; Caville (blend of "Cadillac" and "De Ville"); Envoy (used decades later on an unrelated SUV by sister division GMC); and Series 62 (predecessor of Cadillac Calais).

For 1982 production, the model was marketed as "Cimarron by Cadillac", although initially the Cadillac name did not appear anywhere on the car. Cadillac salespeople were even admonished not to refer to the car as the "Cadillac Cimarron", but merely as "the Cimarron".  For 1983, the naming was revised to Cadillac Cimarron; for the rest of its production, the Cadillac script appeared only on the grille.

Design
The Cimarron used the front-wheel drive GM J platform with a  wheelbase. Employing unibody construction, the suspension, which was calibrated with GM's "F41" suspension, used front MacPherson struts  which were mounted to a subframe, lower control arms, coil springs and a stabilizer bar, while a torsion-beam rear axle, along with rear stabilizer bars was shared with the Buick Skyhawk and Oldsmobile Firenza and was borrowed from the GM "X" platform and GM "A" platform.

To distinguish the Cimarron from the Chevrolet Cavalier and its Buick, Oldsmobile, and Pontiac counterparts, Cadillac standardized many of the available features offered on J-platform cars at the time. The listed retail price for 1982 was $12,181 () and the standard equipment were air conditioning, additional sound insulation, Trianon deep-pile carpeting including the trunk, aluminum alloy wheels on steel-belted radial tires, twin power adjustable side view mirrors, leather-wrapped steering wheel, full instrumentation including tachometer, and was the only Cadillac to do so at the time, courtesy lights, intermittent wipers, rear window defogger, and AM/FM stereo. Its interior featured simulated aluminum trim, notably foregoing simulated wood trim, which was later added in later years with appearance updates. Leather was offered for the upholstery and door panels only in the Cimarron and was not available optionally on other division vehicles, and the nameplate "Cimarron" was embroidered on the seatback surface. Digital instrument gauges were later offered in 1986, along with Touch Climate Control air conditioning, and a leather and suede upholstery option was later offered. The dashboard assembly was shared with the Cavalier and the Sunbird, while the Firenza and Skyhawk had an entirely different design that was shared. Twilight Sentinel and fog lights were added as standard equipment in 1983.

Available options for 1982 included automatic transmission for $370, cruise control for $155, tilt steering wheel for $88, power windows for $216, power door locks for $12, power driver and passenger seats for $366 for both, Vista Vent with rear tilt sunroof for $261, and a choice of a cassette player, $153 with a separate choice offering a CB radio for $560. Additional convenience and appearance options available were twin lighted vanity mirrors for $92, power trunk release for $29, door edge guards for $22, license plate frame for $12, trunk lid luggage rack for $98, carpeted floor mats front for $38 and rear for $22, trunk mat for $18 and whitewall tires for $55. With the exception of its upholstery and model-specific special suspension tuning, J-platform sedans from other GM divisions could be optioned nearly identically to a Cimarron, though doing so would raise prices close to the Cimarron's base price.

Powertrain
For 1982, the Cimarron was equipped with a Chevrolet built 1.8 L four-cylinder engine, producing  (the first four-cylinder Cadillac since the 1914 Cadillac Model 1914 and the first engine below 2.0 L displacement since 1908). For 1983, the engine was enlarged to a Chevrolet built 2.0 L and given throttle body fuel injection, though engine tuning would drop peak output to . For 1985, a Chevrolet built 2.8 L V6, which was shared only with the Chevrolet Cavalier coupe and Oldsmobile Firenza hatchback, was added as an option, producing ; the V6 became the standard engine for 1988, but was not available in the Cavalier or Firenza sedans. Both engines were paired with a 4-speed or 5-speed manual depending on model year, with a 3-speed automatic as an option, shared with other division vehicles.

Model history
For 1983, the grille was updated; the center-mounted crest emblem was replaced with an offset Cadillac script. The hard plastic storage bin was removed from the rear passenger seat.

For 1984 and 1985, Cimarron was offered with a special option package called d'Oro. Essentially a gold trim package (d'Oro translates to "golden" in Italian and Spanish) with a unique hood badge, the option added gold accents to the aluminum alloy wheels, grille, and bumper rub strips, along with accent stripes on the belt line and hood centerline. The interior featured a d'Oro instrument panel plaque and gold-finish steering wheel spokes.  For 1984, the option was offered only with a black exterior and a tan leather interior; all trim on the bumpers were black, along with smoke-grey foglamp covers. For 1985, the d'Oro option added white and red exterior colors (alongside black); grooved lower-body trim was color-keyed to match the body.

For 1985, the exterior underwent a minor revision for the first time. Alongside a new grille which distanced the appearance from the Cavalier, a "power dome" hood was introduced; silver-color grooved lower-body trim was introduced. Dependent on trim, grille badging retained the Cadillac script or returned the Cadillac crest.

For 1986, the rear fascia underwent a separate revision, including wraparound tail lamps. A premium Delco-Bose "Symphony Sound" with integrated equalizer and cassette player was introduced as an option.

For 1987, the front fascia underwent a second revision, receiving composite-lens headlamp units (the first American J-body to do so) and redesigned alloy wheels.

For 1988, the model line was withdrawn from Canada; for its last year in the United States, the Cimarron received several engineering updates.

Discontinuation
As the Cimarron was still selling 15,000 to 20,000 units annually, Cadillac initially sought to keep the model in production.  While Cimarron sales had been lower than predicted, many of them were to conquest buyers new to Cadillac and younger in age than the typical Cadillac buyer of the time.

In a 9-to-1 vote, General Motors management instead decided to discontinue the model for multiple reasons including Cimarron's disappointing sales and the company wanting to prioritize its resources towards major updates of the 1988 Eldorado/Seville and 1989 Sedan de Ville/Fleetwood. While the larger Brougham was ultimately redesigned for 1993 (becoming the Fleetwood Brougham), GM saw no upside towards continuation of the Cimarron, as it also sought to limit the price overlap between Cadillac, Buick, and Oldsmobile.

Reception and legacy
The Cimarron's market failure is one in a series of events throughout the 1980s and 1990s which caused Cadillac's share of the US market to decline from 3.8% in 1979 to 2.2% in 1997; it is routinely cited as the nadir of GM's product planning:

Noted automotive journalist Dan Neil included the Cimarron in his 2007 list of Worst Cars of all Time, saying "everything that was wrong, venal, lazy, and mendacious about GM in the 1980s was crystallized in this flagrant insult to the good name and fine customers of Cadillac." He added that the Cimarron "nearly killed Cadillac and remains its biggest shame."
Forbes placed the Cimarron on its list of "Legendary Car Flops", citing low sales, poor performance and the fact the car "didn't work, coming from a luxury brand."
CarBuzz called the Cimarron a "textbook example of what goes wrong when a carmaker tries to badge engineer an economy car into a luxury car."
Forbes magazine said the Cimarron "appealed neither to Cadillac's loyal followers, who appreciated powerful V8s and Cadillac's domestic luxury edge, nor to buyers who favored Europe's luxury brands, whose cars out-handled and out-classed the Cimarron in every way."
CNN Money described the Cimarron as "in all important respects, a Chevrolet Cavalier. It also added thousands to the price tag. In all, it was neither a good Cadillac nor a good value. Today, GM executives will readily admit that this was a bad idea."
In its introduction of the Cadillac BLS, Car and Driver said that Cadillac product director John Howell kept a picture of a Cimarron on his wall, captioned "Lest we forget".

Since the withdrawal of the Cimarron after the 1988 model year, Cadillac has not produced a direct successor to the model line. Subsequent Cadillac sedans derived from other GM vehicles, including the Cadillac Catera (Opel Omega) and the Cadillac BLS (Saab 9-3) were not compact executive cars, in terms of size. The smallest current Cadillac sedan (the Cadillac CT4 and its Cadillac ATS predecessor) is a compact executive car larger than the Cimarron, sharing no common body panels with other GM sedans.

Cimarron had some firsts for Cadillac: first four-cylinder engine since 1910s, first manual transmission since 1950s, first-ever "export" taillights with separate amber turn signal indicators (for the US market), first compact-sized car, and so forth.

Yearly American sales
GM ended sales of the Cimarron following the 1988 model year. Oldsmobile's J-car variant, the Firenza, was also discontinued that year, followed by the J-car Buick Skyhawk in 1989. By 1990, the sub-compact, J-car economy model range in North America was pared down solely to Chevrolet and Pontiac. The turbocharged engine was not available in the Buick sedan and the V6 engine was not available in the Firenza sedan while the V6 became optional in the Cimarron starting 1985.

References

External links

 Derek Kreindler's Autoblog article on the Cimarron

Cimarron
Compact cars
Front-wheel-drive vehicles
Sedans
Motor vehicles manufactured in the United States
Cars introduced in 1982
Cars discontinued in 1988

Cadillac Cimarron


Januar
{|style="float: right; width: 40%; border: #99B3FF solid 1px;text-align:center;margin-left:1em;"

 7. januar – Ingrid Thulin, svensk skuespillerinde (født 1926).
 16. januar – Kalevi Sorsa, finsk politiker (født 1930).
 23. januar – Helmut Newton, tysk-australsk fotograf (født 1920).
 25. januar – Miklós Fehér, ungarsk fodboldsspiller (født 1979).
 29. januar – Janet Frame, newzealandsk forfatter (født 1924).
 31. januar – Eleanor Holm, amerikansk svømmer (født 1913).

Februar
{|style="float: right; width: 40%; border: #99B3FF solid 1px;text-align:center;margin-left:1em;"

 6. februar – Jørgen Jersild, dansk komponist og musikpædagog (født 1913).
 7. februar – Otto Hænning, dansk komponist, guitarist og visesanger (født 1916).
 14. februar – Marco Pantani, italiensk professionel cykelrytter (født 1970).
 15. februar – Hasse Ekman, svensk filminstruktør, manuskriptforfatter og skuespiller (født 1915).
 17. februar – Thorkil Ebert, dansk arkitekt og maler (født 1928).
 18. februar – Børge Munk Jensen, dansk journalist (født 1915).
 19. februar – Archibald Paton Thornton, canadisk historiker (født 1921).
 21. februar – Francesco Cristofoli, dansk dirigent, kapelmester og operachef (født 1932).

Marts
{|style="float: right; width: 40%; border: #99B3FF solid 1px;text-align:center;margin-left:1em;"

 5. marts – Thorkild Bjørnvig, dansk digter og forfatter (født 1918).
 16. marts – Børge Nagel, dansk arkitekt (født 1921).
 20. marts – Bernhard Christensen, dansk komponist og pianist (født 1906).
 26. marts – Jan Sterling, amerikansk skuespillerinde (født 1921).
 28. marts – Peter Ustinov, engelsk skuespiller, UNICEF- og UNESCO-ambassadør (født 1921).

April
{|style="float: right; width: 40%; border: #99B3FF solid 1px;text-align:center;margin-left:1em;"

 1. april – Carrie Snodgress, amerikansk skuespillerinde (født 1945).
 6. april – Larisa Bogoraz, russisk systemkritiker og menneskerettighedsaktivist (født 1929).
 10. april – Jacek Kaczmarski, polsk digter og forfatter (født 1957).
 10. april – Bertil Göransson, svensk roer (født 1919).
 18. april – Kamisese Mara, første Fijis premierminister og Fijis præsident (født 1920).
 19. april – Boje Lundgaard, dansk arkitekt og professor (født 1943).
 24. april – Mogens 'Mugge' Hansen, dansk hofreporter (født 1937).
 24. april – Estée Lauder, amerikansk virksomhedsgrundlægger (født 1906).
 30. april – Heather Brigstockes, Baroness Brigstockes, britisk pædagog (født 1929).

Maj
{|style="float: right; width: 40%; border: #99B3FF solid 1px;text-align:center;margin-left:1em;"

 1. maj – Jørgen Mogensen, dansk tegneserietegner (født 1922).
 1. maj – Ejler Bille, dansk billedhugger og maler (født 1910).
 5. maj – Kate Mundt, dansk skuespiller (født 1930).
 5. maj – Ritsuko Okazaki, japanske singer-songwriter og forfatter (født 1959).
 6. maj – Sir John Hill, britisk politibetjent (født 1914).
 8. maj – Ronnie Robinson amerikansk basketballspiller (født 1951).
 9. maj – Alan King, amerikansk komiker og skuespiller (født 1927).
 17. maj – Jørgen Nash, dansk multikunstner (født 1920).
 23. maj – Elsebeth Reingaard, dansk skuespiller (født 1947).
 24. maj – Des Asmussen, dansk tegner og illustrator (født 1913).
 28. maj – Mads Stage, dansk tegner (født 1922).
 30. maj – Ole Wivel, dansk forfatter og forlagsdirektør (født 1921).

Juni
{|style="float: right; width: 40%; border: #99B3FF solid 1px;text-align:center;margin-left:1em;"

 5. juni – Ronald Reagan, forhenværende amerikansk præsident (født 1911).
 5. juni – Iona Brown, engelsk violinist og dirigent (født 1941).
 7. juni – Quorthon, svensk musiker (født 1966).
 8. juni – Karl Toosbuy, dansk grundlægger. (født 1928).
 10. juni – Ray Charles, amerikansk pianist og sanger (født 1930).
 13. juni – Jørn Larsen, dansk maler og billedhugger (født 1926).
 29. juni – Grethe Thordahl, dansk skuespillerinde (født 1926).
 30. juni - Poul Hansen, dansk Bowling spiller, og Cykelrytter (født 1936).

Juli
{|style="float: right; width: 40%; border: #99B3FF solid 1px;text-align:center;margin-left:1em;"

 1. juli – Marlon Brando, amerikansk filmskuespiller (født 1924).
 3. juli – Andrian Nikolajev, sovjetisk kosmonaut (født 1929).
 4. juli – Jean-Marie Auberson, schweizisk violinist og dirigent (født 1920).
 6. juli – Thomas Klestil, Østrigs præsident (født 1932).
 6. juli – Eric Douglas, amerikansk skuespiller (født 1958).
 9. juli – Isabel Sanford, amerikansk skuespiller (født 1917).
 13. juli – Carlos Kleiber, østrigsk-argentinsk dirigent (født 1930).
 13. juli – Erik Hovby Jørgensen, dansk skuespiller (født 1953).
 14. juli – Germano de Figueiredo, portugisisk fodboldspiller (født 1932).
 16. juli – Charles W. Sweeney, amerikansk pilot (født 1919).
 19. juli –  Zenko Suzuki, japansk politiker (født 1911).
 21. juli –  Jerry Goldsmith, filmkomponist (født 1929).
 21. juli – Benny Poulsen, dansk skuespiller (født 1942).
 21. juli – Edward B. Lewis, amerikansk genetiker og nobelprismodtager (født 1918).
 22. juli – Sacha Distel, fransk sanger (født 1933).
 23. juli – Serge Reggiani, italiensk-fransk skuespiller (født 1933).
 28. juli – Francis Crick, engelsk biolog og nobelprismodtager (født 1916).
 31. juli – Virginia Grey, amerikansk skuespillerinde (født 1917).
 31. juli – Laura Betti, italiensk skuespillerinde (født 1927).

August
{|style="float: right; width: 40%; border: #99B3FF solid 1px;text-align:center;margin-left:1em;"

 3. august – Henri Cartier-Bresson, fransk fotograf (født 1908).
 6. august – Rick James, amerikansk musiker og sangskriver (født 1948).
 7. august – Gordon Smith, skotsk fodboldspiller (født 1924).
 8. august – Fay Wray, canadisk-amerikansk skuespillerinde (født 1907).
 11. august – Wolfgang Mommsen, tysk historiker (født 1930).
 13. august – Claus Strandberg, dansk skuespiller (født 1948).
 14. august – Czesław Miłosz, polsk forfatter. Modtog Nobelprisen i litteratur i 1980 (født 1911).
 15. august – Sune Bergström, svensk biokemiker og nobelprismodtager (født 1916).
 18. august – Elmer Bernstein, amerikansk komponist (født 1922).
 20. august – Lars Åkirke, dansk maler (født 1926).
 27. august – Jodle Birge, dansk musiker (født 1945).
 27. august – Finn Ejnar Madsen, dansk psykolog og oprører (født 1943).

September
{|style="float: right; width: 40%; border: #99B3FF solid 1px;text-align:center;margin-left:1em;"

 8. september – Kelvin Lindemann, dansk forfatter (født 1911).
 12. september – Hemming Hartmann-Petersen, dansk programsekretær, forfatter og musiker (født 1923).
 14. september – Ove Sprogøe, dansk skuespiller (født 1919).
 18. september – Russ Meyer, amerikansk filminstruktør (født 1922).
 20. september – Brian Clough, engelsk fodboldtræner (født 1935).
 27. september – Morti Vizki, dansk forfatter (født 1963).

Oktober
{|style="float: right; width: 40%; border: #99B3FF solid 1px;text-align:center;margin-left:1em;"

 1. oktober – Richard Avedon, amerikansk fotograf (født 1923).
 3. oktober – Janet Leigh, amerikansk skuespillerinde (født 1927).
 4. oktober – Gordon Cooper, amerikansk astronaut (født 1927).
 8. oktober – Bent Grasten, dansk manuskriptforfatter (født 1925).
 9. oktober – Jacques Derrida, fransk filosof (født 1930).
 10. oktober – Christopher Reeve, amerikansk skuespiller (født 1952).
 13. oktober – Grethe Holmer, dansk skuespillerinde (født 1924).
 15. oktober – Per Højholt, dansk forfatter (født 1928).
 17. oktober – John Idorn, dansk journalist (født 1933).
  17. oktober - Julius W Harris, amerikansk skuespiller (født 1923).
 24. oktober – Bent Noack, dansk teolog (født 1915).
 29. oktober – Alice Christabel Montagu Douglas Scott, engelsk prinsesse (født 1901).
 29. oktober – Vaughn Meader, amerikansk Grammy-vindende komiker og JFK imitator, emfysem (født 1936).
 31. oktober – Don Briscoe, amerikansk scene og tv-skuespiller (Dark Shadows) (født 1940).

November
{|style="float: right; width: 40%; border: #99B3FF solid 1px;text-align:center;margin-left:1em;"

 2. november – Theo van Gogh, hollandsk filminstruktør (født 1957).
 5. november – Poul Nyboe Andersen, dansk politiker, økonom og minister (født 1913).
 9. november – Stieg Larsson, svensk journalist og forfatter (født 1954).
 11. november – Yasser Arafat, palæstinensisk leder (født 1929).
 11. november – Dayton Allen, amerikansk skuespiller (født 1919).
 12. november – Sonja Rindom, dansk oversætter (født 1904).
 19. november – Tage Lyneborg, dansk kapelmester (født 1914).
 20. november – Anne Jerichow, dansk speakerpige (født 1934).
 24. november – Arthur Hailey, britisk-født forfatter (født 1920).

December
{|style="float: right; width: 40%; border: #99B3FF solid 1px;text-align:center;margin-left:1em;"

 1. december – Prins Bernhard af Nederlandene, hollandsk prins (født 1911).
 4. december – Carl Esmond, østrigsk skuespiller (født 1902).
 8. december – Dimebag Darrell Abbott, amerikansk guitarist i Pantera (født 1966). – myrdet
 12. december – Frits Helmuth, dansk skuespiller (født 1931).
 17. december – Ib Mossin, dansk skuespiller (født 1933).
 18. december – Takamatsu Kikuko, japansk prinsesse (født 1911).
 19. december – Herbert C. Brown, engelsk kemiker og nobelprismodtager (født 1912).
 23. december – P.V. Narasimha Rao, indisk politiker (født 1921).
 28. december – Susan Sontag, amerikansk forfatter (født 1933).
 28. december – Jerry Orbach, amerikansk skuespiller (født 1935).
 29. december – Holger Jensen, dansk arkitekt (født 1918).
 29. december – Julius Axelrod, amerikansk biokemiker og nobelprismodtager (født 1912).
 31. december – Gérard Debreu, fransk økonom og matematiker (født 1921).

Referencer

Døde i 2004


Podolie este o comună slovacă, aflată în districtul Nové Mesto nad Váhom din regiunea Trenčín, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.858 de locuitori.

Istoric
Localitatea Podolie este atestată documentar din 1332.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Podolie, Nové Mesto nad Váhom


Biografie
Albert Berger () a fost un istoric sas, director al Liceului Evanghelic din Bistrița între 1914-1929.

A urmat studii secundare la Bistrița,după examenul de maturitate (bacalaureat) la Liceul Evanghelic din Bistrița, a studiat științele naturii, matematica, istoria și teologia la Universitatea din Tübingen, Universitatea din Heidelberg, Universitatea din Leipzig, Universitatea din Berlin și la Universitatea Franz Joseph din Cluj. În anul 1888 a obținut la Cluj titlul de doctor. De asemenea, în anul 1888 contribuie la sistematizarea arhivei din Bistrița. În anul 1892 ajunge profesor la gimnaziul din orașul Bistrița.

A avut contribuții remarcabile în arhivistica și la organizarea arhivelor din Bistrița, aceste date fiind utilizate ulterior de catre N. Iorga, care apreciază eforturile sale.

O stradă centrală din municipiul Bistrița îi poartă numele.

Scrieri
Das Verhältnis von Bistritz zu dem Moldauer Woiwoden Peter Rareș, Besztercze, 1911.
Urkunden-Regesten aus dem Archiv der Stadt Bistritz in Siebenbürgen 1203-1570, Köln-Wien, 1986.
Urkunden-Regesten aus den alten Bistritzer Archiven von 1203-1490, in: BGP1892/93, p. 3-58 (aparut și separat Bistrița, 1893)
 Volkszählung in den 7 und 2 Stühlen, im Bistritzer und Kronstädter Distrikte vom Ende des XV. und Anfang des XVI. Jahrhunderts. In: Kbl, XVII (1894), p. 49-59, 65-76 *Verzeichnis der Bistritzer Oberrichter auf Grund urkundlicher Quellen, in: "Festgabe der Stadt Bistritz", Bistrița 1897, p. 81-100
 Das Verhältnis von Bistritz zu dem Moldauer Woiwoden Peter Rareș, in: Festgabe zur Feier der Einweihung des neuen ev. Gymnasial-, Bürger- und Elementarschulgebäudes A.B. in Besstercze (Bistritz) am 7. Old. 1911, Bistrița, 1911, p. 37-79.

Note

Legături externe
Berger, Albert , kulturportal-west-ost.eu. Accesat la 2 august 2019.

Nașteri în 1864
Decese în 1936
Bistrițeni
Studenți ai Universității Franz Joseph din Cluj
Sași transilvăneni
Istorici români
Arhiviști români
Profesori de istorie
Directori de licee din România

Albert Berger


Leani Ratri Oktila, née le  à Bangkinang (Sumatra), est une joueuse de parabadminton indonésienne concourant en SL4 pour les athlètes pouvant se tenir debout avec une déficience au niveau d'un membre inférieur. Elle détient trois titres mondiaux (2017 en double mixte et 2019 en double mixte et en individuel) et deux titres paralympiques (2021 en double mixte et double féminin).

Carrière
En 2011, elle est victime d'un accident de moto qui lui abîme sa jambe gauche, ce qui fait que celle-ci est maintenant 7cm plus petite que la droite.

Pour ses premiers Jeux en 2021, elle remporte la médaille d'or en double féminin SL4-SU5 avec sa compatriote Khalimatus Sadiyah en battant la paire Chinoise Cheng Hefang / Ma Huihui deux sets à zéro. Le lendemain, elle remporte la médaille d'argent en individuel SL4, battue en finale par la Chinoise Cheng ainsi que l'or en double mixte SL3-SU5 avec Hary Susanto. Elle est l'athlète la plus médaillée en badminton de ces Jeux.

Palmarès

Jeux paralympiques

En individuel

En double

Championnats du monde

En individuel

En double féminin

En double mixte

Références

Liens externes

Joueuse indonésienne de badminton
Championne paralympique de badminton
Championne paralympique indonésienne
Médaillée d'argent paralympique indonésienne
Joueuse de badminton aux Jeux paralympiques d'été de 2020
Naissance en mai 1991
Naissance à Sumatra

Leani Ratri Oktila


O UCI Asia Tour 2021 foi a décima-sétima edição do calendário ciclístico internacional asiático. Iniciou-se a 28 de maio de 2021 no Japão, com o Tour do Japão, e finalizou a 10 de outubro de 2021 com a Clássica Oita, também no Japão. Disputaram-se 3 concorrências, outorgando pontos aos primeiros classificados das etapas e à classificação final.

Equipas
As equipas que podiam participar nas diferentes corridas dependia da categoria das mesmas. As equipas UCI WorldTeam e UCI ProTeam, tinham cota limitada para competir de acordo ao ano correspondente estabelecido pela UCI, as equipas Continentais e seleções nacionais não tinham restrições de participação:

Calendário
As seguintes foram as corridas que compuseram o calendário UCI Asia Tour para a temporada de 2021 aprovado pela UCI.

Classificações finais
 Nota: As classificações finais foram: Individual

 Equipas

 Evolução das classificações

 Ver também

 Ligações externas
 Calendário UCI Asia Tour de 2021 Página Oficial da UCI Calendário completos UCI 2021 ciclo21.com''

UCI Asia Tour de 2021
2021 no ciclismo

UCI Asia Tour de 2021


Félix Maximilien Eugène Wielemans (født 10. januar 1863 i Gent, død 5. januar 1917 i Houtem) var en belgisk officer.

Han blev officer i fodfolket 1881 og var ved 1. verdenskrigs begyndelse oberst. Han ansattes i generalstaben og blev som generalstabschef hos kong Albert til sin død den egentlige leder af operationerne. Wielemans udviste stor dygtighed også som organisator. Han blev generalmajor 1915 og generalløjtnant 1916. Han døde i 1917 af lungebetændelse.

Kilder

Generaler fra Belgien
Personer fra Gent
Belgiens militære personel i 1. verdenskrig
Kommandører af Æreslegionen

Félix Wielemans


An Cyperus lhotskyanus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Günther von Mannagetta und Lërchenau Beck. An Cyperus lhotskyanus in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus lhotskyanus


Langeness (Danca: Langenæs, Frizce: Nees), Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Nordfriesland iline bağlı yerleşim yeri. 11,57 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 1 Ocak 1987 itibarıyla yaklaşık 153 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Boy Peter Andresen tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-pellworm.de

Nordfriesland iline bağlı yerleşim birimleri

Langeneß


(4445) Jimstratton ist ein Hauptgürtelasteroid, der am 15. Oktober 1985 von Kenzō Suzuki und Takeshi Urata von der Toyota-Sternwarte aus entdeckt wurde.

Der Asteroid ist nach James Michael Stratton benannt, einem Ingenieur, der zur Entwicklung der Raumsonde New Horizons beitrug.

Weblinks

Hauptgürtelasteroid unter 50 km Durchmesser

(4445) Jimstratton


Rune Bratseth (Trondheim, Noruega, 19 de marzo de 1961), es un exfutbolista noruego, se desempeñaba como lateral y se retiró en 1994 jugando para el Werder Bremen.

Apodado Elk por su alta estatura, está considerado uno de los mejores futbolistas noruegos de la historia. Fue internacional 60 veces con la selección de fútbol de Noruega.

Clubes

Palmarés

Rosenborg BK

 Tippeligaen: 1984-85

Werder Bremen

 Bundesliga: 1987-88, 1992-93
 Copa de Alemania: 1991, 1994
 Copa de la UEFA: 1992

Futbolistas de la selección de fútbol de Noruega en los años 1980
Futbolistas de Noruega en la Copa Mundial de 1994
Futbolistas del Rosenborg Ballklub
Futbolistas del Werder Bremen en los años 1980
Futbolistas del Werder Bremen en los años 1990

Rune Bratseth


Aspásia es un municipio brasileño del estado de São Paulo. Se localiza a una latitud 20º09'32" sur y a una longitud 50º43'38" oeste, estando a una altitud de 403 metros. La ciudad tiene una población de 1.809 habitantes (IBGE/2010) y área de 69,3 km². Aspásia pertenece a la Microrregión de Jales.

Demografía

Datos del Censo - 2010

Población total: 1.809
 Urbana: 1.257
 Rural: 552
 Hombres: 907
 Mujeres: 902

Densidad demográfica (hab./km²): 26,09

Mortalidad infantil hasta 1 año (por mil): 18,64

Expectativa de vida (años): 69,80

Tasa de fertilidad (hijos por mujer): 1,94

Tasa de alfabetización: 82,25%

Índice de Desarrollo Humano (IDH-M): 0,738
 IDH-M Salario: 0,651
 IDH-M Longevidad: 0,747
 IDH-M Educación: 0,815
(Fuente: IPEAFecha)

Carreteras
 SP-320

Referencias

Enlaces externos

 Página de la prefectura
 Aspásia en el WikiMapia

Localidades de São Paulo

Aspásia (São Paulo)


Libocedrus bidwillii er sígræn trjátegund af einisætt sem er einlend á Nýja-Sjálandi.

Tilvísanir

Barrtré

Libocedrus bidwillii


An Muhlenbergia repens in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Jan Svatopluk Presl, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Albert Spear Hitchcock. An Muhlenbergia repens in nahilalakip ha genus nga Muhlenbergia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Muhlenbergia

Muhlenbergia repens


150 anos de música no Brasil (1800-1950) é um livro de história da música brasileira escrito por Luiz Heitor Corrêa de Azevedo e publicado pela Livraria José Olympio Editora em 1956. É uma das principais referências para o estudo da música erudita brasileira.

Livros de história do Brasil
Livros do Brasil sobre música


La Presa Lázaro Cárdenas o también conocida como la Presa El Palmito, es una presa ubicada en  los municipios de Indé y El Oro, Durango, su embalse tiene una capacidad para 2,873 hectómetros cúbicos de agua lo que la hace el decimoquinto mayor embalse en México, el uso primordial de esta presa es contener las crecidas de los ríos Sextín y Ramos donde después de cruzar este embalse crean el Río Nazas, así como para la distribución de agua potable a la Comarca Lagunera.

Véase también
Lázaro Cárdenas

Referencias

Lazaro
Geografía del estado de Durango
Edificios y estructuras del estado de Durango
Presas completadas en 1946
México en 1946
Epónimos de Lázaro Cárdenas

Presa Lázaro Cárdenas


7891 Fuchie este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
7891 Fuchie este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Nyukasa de Masanori Hirasawa și Shohei Suzuki. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,28 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 1,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 7001-8000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1994
Centura de asteroizi

7891 Fuchie


أعياد المُسلمين في الإسلام يوجد عيدان، عيد الفطر الذي يلي شهر رمضان وعيد الأضحى الذي يقع في العاشر من شهر ذي الحجة الهجري والذي يتبع وقفة المسلمين الحجاج الواقفين على جبل عرفات، يبدأ كل عيد بصلاة العيد وهي سنة مؤكدة يكون وقتها بعد شروق الشمس.

موعد العيد الإسلامي يختلف في كل سنة شمسية (يبكر ب11 يوما)، لأن التقويم الميلادي يعتمد على تتابع دوران الأرض حول الشمس (3651⁄4 يوما), بينما يعتمد التقويم الهجري على الحركة المدارية للقمر (291⁄2 يوما للشهر) (354 يوم للسنة)

انظر أيضًا
 المولد النبوي
 شم النسيم
 قائمة العطلات لكل الدولة

مراجع

أعياد دينية
أيام مقدسة إسلامية

عيد إسلامي


La rue du Festinoy est une rue située à Ghlin, section de Mons, dans la province de Hainaut.

Histoire

La rue du Festinoy est créée dans la seconde moitié du  en reprenant une section du chemin de Ghlin (actuelle rue de Mons) passant dans le fort, celui-ci étant avec la reconstruction du fort de la Haine dévié par un nouveau tracé contournant le fort au sud.

Notes et références

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Fort de la Haine
 Rue de Mons

Rue à Ghlin

Rue du Festinoy


Andrei Andrejewitsch Iordan (; * 22. Dezember 1934 in Klarus, Wolgadeutsche Republik, Sowjetunion; † 20. Januar 2006 in Bischkek, Kirgisistan) war ein sowjetisch-kirgisischer Politiker. Von 1991 bis 1992 war er Premierminister des nun unabhängigen Kirgisistans.

Leben
Andrei Iordan wurde in der Wolgadeutschen Republik, in der Sowjetunion, geboren. Nach seiner Ausbildung zog er im Jahr 1954 in die Kirgisische SSR, nach Osch. In Osch begann er eine Tätigkeit im dortigen Automobilwerk. Iordan verblieb dort bis 1964. Ab 1968 wechselte er schließlich nach Karasuu und war dort bis ebenfalls in einer Automobilfabrik tätig, nun jedoch als Direktor. Parallel dazu begann er ein Studium am Polytechnischen Institut Frunse (heute Technische Universität Bischkek), das er ebenfalls 1972 abschloss. Daraufhin konnte Iordan als einer der leitenden Ingenieure im Transportministerium der kirgisischen Sowjetrepublik arbeiten. 1979 wurde er schließlich stellvertretender Transportminister in Kirgisien, ab 1987 bekleidete er dieses Amt selbst. In den letzten Jahren des Bestehens der Sowjetunion war Iordan dann auch im Ministerrat der Kirgisischen SSR tätig. 1991 wurde Kirgisistan unabhängig, Iordan blieb jedoch weiterhin politisch tätig. Am 28. November 1991 kam Nassirdin Issanow, der erste Premierminister des unabhängigen Kirgisistans, nach nur etwa drei Monaten Amtszeit durch einen Autounfall ums Leben. Daraufhin übernahm Iordan am 29. November diesen Posten und verblieb in dieser Position bis zum 10. Februar 1992. Bis 1998 war Iordan dann im Handelsministerium seines Landes tätig, anschließend noch für einige Zeit als Regierungsberater. Für seine Verdienste um das Land wurde er auch mit der Dank-Medaille der Kirgisischen Republik ausgezeichnet. Im Januar 2006 verstarb Iordan 71-jährig in der kirgisischen Hauptstadt Bischkek.

Einzelnachweise

Premierminister (Kirgisistan)
Sowjetbürger
Kirgise
Geboren 1934
Gestorben 2006
Mann
Person (Kirgisische Sozialistische Sowjetrepublik)

Andrei Iordan


El 53º Regimiento de Instrucción Aérea (53. Flieger-Ausbildungs-Regiment) fue una unidad militar de la Luftwaffe de la Alemania nazi.

Historia
Formada el 1 de abril de 1939 en Straubing desde el 53º Batallón de Reemplazo Aéreo con:

Stab.
I Batallón de Instrucción desde el 53º Batallón de Reemplazo Aéreo.
Escuela Elemental de Vuelo (Escuela/53º Regimiento de Instrucción Aérea) (Nuevo).

El II Batallón de Instrucción fue formada en 1940, mientras la Escuela/53.º Regimiento de Instrucción Aérea deja el regimiento el 18 de marzo de 1941 y se convirtió en 122º Escuela Mixta Experimental Superior. Trasladado a Gutenfeld en noviembre de 1939, Tongeren en abril de 1941 y en Bruselas en 1944. El 16 de agosto de 1942 es redesignado como el 53º Regimiento Aéreo.

Comandantes
Coronel Johannes Belau - (1940)
Coronel Ernst Weber - (1940 - 1943)

Orden de Batalla
1939 – 1940: Stab, I. (1-5), 6., 7., Escuela.
1941 – 1942: Stab, I. (1-5), 7., II. (8-12).

Véase también

Referencias

WW2 - 53. Flieger-Ausbildungs-Regiment

Luftwaffe (Wehrmacht)
Unidades militares alemanas de la Segunda Guerra Mundial
Regimientos de Instrucción Aérea

53.º Regimiento de Instrucción Aérea


Detroit (eng. Detroit) je američka kriminalistička drama iz 2017. godine koju je režirala Kathryn Bigelow, a napisao Mark Boal. Temeljen na stvarnom incidentu u motelu Algiers u srpnju 1967. godine tijekom nereda u Detroitu, film je u službenu kino distribuciju krenuo na 50. obljetnicu samog događaja. U filmu su glavne uloge ostvarili John Boyega, Will Poulter, Algee Smith, Jason Mitchell, John Krasinski i Anthony Mackie.

Film Detroit premijerno je prikazan u Fox Theatre u Detroitu dana 25. srpnja 2017. godine, a u ograničenu kino distribuciju krenuo je tri dana kasnije prije nego što je 4. kolovoza započeo sa širokom distribucijom. Premda je dobio uglavnom pozitivne kritike filmske struke, pogotovo za režiju, scenarij i glumačke izvedbe Poultera i Smitha, film Detroit ostvario je izniman neuspjeh na kino blagajnama zaradivši samo 21 milijun dolara (produkcijski budžet filma iznosio je 34 milijuna dolara).

Radnja

Dana 23. srpnja 1967. policija Detroita obavila je raciju u klubu bez radne dozvole, a u kojem se slavio povratak Afroameričkih ratnih veterana iz Vijetnama. Tijekom uhićenja osumnjičenih, na ulicama se formira skupina ljudi koji započnu bacati kamenje prema policajcima, a uskoro se incident razvije u prave nerede kada okupljeni ljudi na ulicama počnu provaljivati u dućane i paliti požare. Budući da gradske vlasti, izabrani predstavnici pa čak i službe za hitne intervencije ne uspijevaju dovesti grad u red, guverner George W. Romney odobrava ulazak nacionalne garde države Michigan te vojnih padobranaca ulazak u Detroit kako bi pružili svoju pomoć. Drugog dana nereda, dvojica policajaca naganjaju mladog pljačkaša koji bježi od njih. Jedan od policajaca, Philip Krauss, smrtno ga rani pucajući mu u leđa (premda je policiji naređeno da ne puca u pljačkaše osim u samoobrani), ali ostaje na dužnosti premda su njegovi nadređeni upoznati sa situacijom.

Profesionalna R&B skupina sačinjena isključivo od Afroamerikanaca imena The Dramatics dolazi u Detroit u nadi da će potpisati glazbeni ugovor. Nekoliko trenutaka prije njihovog prvog javnog nastupa, policija zatvara događaj i naređuje im da napuste grad. Na putu do izlaska iz grada njihov autobus biva napadnut, pa se grupa u bijegu raspadne, a glavni pjevač Larry Reed i njegov prijatelj Fred Temple odlaze u motel Algiers gdje unajmljuju sobu za jednu noć. Tamo upoznaju dvije bjelkinje, Julie Ann i Karen, koje ih, pak, upoznaju sa svojim prijateljima Carlom Cooperom i Aubreyjem Pollardom. Carl i još jedan njegov prijatelj isceniraju šalu koristeći lažni pištolj, što uznemiri Julie i Karen koje odlaze u sobu gdje se nalazi Green, veteran Vijetnamskog rata. Za to vrijeme Larry i Fred vraćaju se u svoju sobu.

Melvinu Dismukesu, privatnom zaštitnom čuvaru, dodijeljeno je čuvanje prodavaonice koja se nalazi u neposrednoj blizini motela Algiers. Carl iz svog lažnog pištolja odluči zapucati nekoliko ćoraka u smjeru gdje se nalaze vojne trupe, ali ga vojnici zamijene za snajperistu i započnu rešetati motel Algiers. Uskoro u motel dolazi policijski odred na čelu s Kraussom koji ubije Carla dok ovaj pokušava pobjeći. Krauss pokraj Carlovog leša stavlja svoj nož.

U pratnji Dismukesa i vojske, policija sve koji se u tom trenutku nalaze u motelu stavlja pred zid i traži od njih da im kažu tko je pucao s prozora. Unatoč tome što Dismukes nije pronašao nikakvo oružje tijekom pretraživanja sobe, Krauss naređuje da se nekoliko osumnjičenih raspodjeli u različite sobe te ih lažno smakne kao dio "igre zastrašivanja" ostalih osumnjičenih kako bi ih lakše doveli do željenog priznanja. Odlučni u tome da ne sudjeluju u takvom načinu rada, vojnici i pripadnici nacionalne garde ubrzo napuštaju mjesto događaja bez da ikoga obavijeste o Kraussovom zlostavljanju.

Kada započnu vrištati, Julie i Karen bivaju odvedene u sobe na katu gdje jedan od policajaca s Julie strgne svu odjeću. Zgroženi takvim postupanjem, Dismukes i jedan od padobranaca uspijevaju djevojke odvesti na sigurno. Jedan od policajaca tijekom ispitivanja ubije Aubreyja, a Krauss - u strahu od uhićenja - dopušta ostalim osumnjičenima da odu, ali jedino ako će se zakleti da nikome neće reći o tome što se dogodilo. Greene i Larry se slože, ali Fred biva ubijen nakon što odbije dogovor.

Kako se neredi polako smiruju, Dismukes biva uhićen i optužen za ubojstvo nakon što ga Julie identificira kao jednog od ljudi koji su bili prisutni kobne noći u motelu Algiers. Krauss i njegovi kolege se također nalaze na ispitivanju i nakon što svi osim Kraussa priznaju što se dogodilo, bivaju uhićeni. Larry, čija se pjevačka karijera urušila nakon preživljene traume, pozvan je kao svjedok na suđenju. Sudac u konačnici sva svjedočenja odbija prihvatiti kao dokaz te bez dodatnih dokaza porota sačinjena isključivo od bijelaca oslobađa svih optužbi Dismukesa, Kraussa i ostale optužene. Nakon suđenja Dismukes se suočava s Kraussom, ali nije u stanju ništa učiniti po pitanju pravde za žrtve budući je ostao potpuno sam.

Film završava kratkim objašnjenjem što se dogodilo sa svima onima koji su sudjelovali u događaju: Dismukes se preselio u predgrađe kako bi izbjegao prijetnje smrću te nastavio raditi kao zaštitni čuvar, Krauss i njegovi kolege ostali su u državnoj službi, ali nikada se nisu vratili radu na ulicama, Julie je nanovo izgradila svoj život i zasnovala obitelj, a Larry je postao pjevač crkvenog zbora i još uvijek živi u Detroitu.

Glumačka postava

 John Boyega kao Melvin Dismukes
 Will Poulter kao Philip Krauss
 Algee Smith kao Larry Reed
 Jacob Latimore kao Fred Temple
 Jason Mitchell as Carl Cooper
 Hannah Murray kao Julie Ann
 Kaitlyn Dever kao Karen
 Jack Reynor kao Demens
 Ben O'Toole kao Flynn
 John Krasinski kao odvjetnik Auerbach
 Anthony Mackie kao Greene
 Joseph David-Jones kao Morris
 Ephraim Sykes kao Jimmy
 Leon Thomas III kao Darryl
 Nathan Davis Jr. kao Aubrey
 Peyton Alex Smith kao Lee
 Malcolm David Kelley kao Michael Clark
 Gbenga Akinnagbe kao Aubrey Pollard Sr.
 Chris Chalk kao policajac Frank
 Jeremy Strong kao odvjetnik Lang
 Laz Alonso kao John Conyers Jr.
 Austin Hébert kao policajac Roberts
 Miguel Pimentel kao Malcolm
 Samira Wiley kao Vanessa
 Tyler James Williams kao Leon
 Glenn Fitzgerald kao detektiv Anderson

Produkcija
Dana 28. siječnja 2016. godine službeno je objavljeno da će Kathryn Bigelow i Mark Boal ponovno udružiti snage i snimiti film o neredima u Detroitu 1967. godine te da će Bigelow režirati Boalov scenarij. Oboje će također producirati film skupa s Megan Ellison i Matthewom Budmanom iz kompanije Annapurna Pictures. Glumica iz serije Igra prijestolja, Hannah Murray dobila je "ključnu ulogu" u filmu, premda je njezin lik strogo držan u tajnosti. Film se započeo snimati u ljeto 2016. godine kako bi stigao krenuti u kino distribuciju 2017. godine, točno na obljetnicu nereda. Dana 21. lipnja 2016. godine glumac John Boyega priključio se glumačkoj postavi. Dana 3. kolovoza Jack Reynor, Will Poulter i Ben O'Toole dobili su glavne uloge u filmu. Dan kasnije Anthony Mackie pridružio se glumačkoj postavi, a 5. kolovoza Jacob Latimore i Algee Smith također su dobili uloge u filmu. U sljedećih nekoliko mjeseci, sve do listopada, Joseph David-Jones, Kaitlyn Dever, Jason Mitchell, John Krasinski, Jeremy Strong, Chris Chalk, Austin Hébert, Ephraim Sykes, Laz Alonso, Nathan Davis Jr., Malcolm David Kelley, Peyton Alex Smith i Leon Thomas III pridružili su se glumačkoj postavi filma.

Izvori

Vanjske poveznice

Američki filmovi 2010-ih
Dramski filmovi
Akcijski filmovi

Detroit (2017.)


174801 Etscorn este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
174801 Etscorn este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Etscorn de W. H. Ryan. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,35 ua, o excentricitate de 0,19 și o înclinație de 4,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 174001-175000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2003
Centura de asteroizi

174801 Etscorn


Peter Sid Sidebottom (born 23 April 1951) is an Australian former politician. Sidebottom was an Australian Labor Party member of the Australian House of Representatives, representing the Division of Braddon in Tasmania between 1998 and 2004 and again from the 2007 federal election until his defeat in 2013. In 2011, Sidebottom was appointed the Parliamentary Secretary for Agriculture, Fisheries and Forestry. He was defeated for a second time at the 2013 election, with a swing of 10% against him.

Background and early career
Sidebottom was born in Hobart, Tasmania. He graduated from the University of Tasmania with a Bachelor of Arts (honours); and was a senior secondary college teacher between 1975 and 1997. During 1998, he was an electorate officer for Senator Nick Sherry and again worked for Sherry as an advisor between 2004 and 2007. Sidebottom was elected as a Councillor of the Central Coast Council, serving between 1996 and 1998.

Political career
At the 1998 federal election, Sidebottom defeated sitting Liberal Member for Braddon, Chris Miles. However, Sidebottom was defeated by the Liberal candidate, Mark Baker, at the 2004 election. Many put this down to concern about loss of forestry jobs under Labor's environment policy, which had the potential to adversely affect Sidebottom's electorate.

Sidebottom subsequently won back the seat at the 2007 federal election, defeating Baker.

On 14 December 2011, Sidebottom was appointed the Parliamentary Secretary for Agriculture, Fisheries and Forestry in the Second Gillard Ministry.

At the 2013 federal election, Sidebottom lost his seat of Braddon for the second time, suffering a 10% swing against him.

References

External links
 Personal website
ALP Profile – Sid Sidebottom

1951 births
Living people
Australian Labor Party members of the Parliament of Australia
Sidebottom
Members of the Australian House of Representatives
21st-century Australian politicians
20th-century Australian politicians

Sid Sidebottom


Wuxi (kínverska:無錫; rómönskun: Wúxī; (WOO-shee) er stórborg í suðurhluta Jiangsu-héraðs í austurhluta Alþýðulýðveldisins Kína.

Wuxi er staðsett meðfram Miklaskurði á mótum þess farvegs við staðbundnar ár nálægt norðausturhorni Tai-vatns. Í gegnum borgina liggur þétt net skurða og skipgengra vatnaleiða í suðurhluta Jangtse- fljótsins. Borgin er um 135 kílómetra norðvestur af miðborg Sjanghæ, á milli borganna Changzhou og Suzhou.

Wuxi er fræg sögu- og menningarborg Kína og ein helsta ferðamannaborg landsins. Borgin státar af meira en 3.000 ára sögu og djúpstæðum menningararfi. Hún var heimili Wu-menningar í fornöld og hefur ríka sögulega arfleifð. Í henni eru 31 mikilvægir sögustaðir er njóta verndar ríkisins, 11 staðir sem hafa sterka skírskotun til kínversks menningararfs, auk 60 safna og minnisvarða.

Wuxi er ekki aðeins hefðbundin fisk- og hrísgrjónavatnaborg við Jangtse fljót, heldur einnig vagga nútíma kínverskrar þjóðariðnaðar og ein efnahagsmiðstöða Kína, með öflugum fyrirtækjum í viðskiptum, ekki síst sterkum einkafyrirtækjum.

Á kínverskan mælikvarða er Wuxi borg hagsældar. Sterk vísbending um efnahagslega velferð er landsframleiðsla á mann. Þar var Wuxi borg árið 2021 efst allra stórra og meðalstórra kínverskra borga Kína.

Héraðsborgin Wuxi nær yfir 4.627 ferkílómetra lands. Hún hefur lögsögu yfir 5 hverfum og tveimur sýsluborgum. Árið 2020 bjuggu á stórborgarsvæði Wuxi um 7,5 milljónir manna en 4 milljónir í kjarnaborginni.

Saga

Wuxi státar af meira en 3.000 ára sögu og djúpstæðum menningararfi sem einn af elstu þéttbýlisstöðum við Jangtsefljót. Borgin er ein vagga Wu-menningar í fornöld og hefur ríka sögulega arfleifð. Wu vísar til þess svæðis í Kína sem miðast við Tai-vatn á Jiangnan svæðinu er liggur suður af Jangtse fljóti.

Fornsaga

Í borginni eru 31 mikilvægir sögustaðir er njóta verndar ríkisins, 11 staðir sem hafa sterka skírskotun til kínversks menningararfs og 60 söfn og minnisvarðar.

Á svokölluðu vor- og hausttímabili í sögu Kína (770–476 f.Kr.) bjuggu staðbundnir Baiyue ættbálkar sem nefndir voru "Gou Wu" á landsvæði þar sem nútímaborgirnar Wuxi og Suzhou liggja. Þessir ættbálkar mynduðu þorp í hæðunum við votlendið umhverfis Tai-vatn.

Skráð saga Wuxi hófst við lok tíma Shangveldisins (1600–1046 f.Kr.).  Forn sagnfræðirit Sima Qian sagnfræðings (145 f.Kr.- 91 f.Kr.) greina frá því að Taibo (um 1150 f.Kr.) frændi konungs Zhouveldisins hafi stofnað Wu-ríkið í Wuxi á 11. öld f.Kr. Taibo siðað heimamenn og bætti landbúnað þeirra og áveitustjórn. Síðar flutti Wu hirðin til Gusu þar sem nútíma Suzhou liggur. Wu-ríkið stóð frá 12. öld f.Kr.– 473 f.Kr.

Keisaratímar

Í tíma Qinveldisins tilheyrði Wuxi Kuaiji-sýslu. Svæðið í Wuxi var upphaflega þekkt vegna tinnáma sem þar voru, en þegar sýslan var stofnuð árið 202 f.Kr. á tímum Vestur-Hanveldisins (206 f.Kr.–25 e.Kr.), voru þær námur uppurnar og þéttbýlið fékk fékk því nafnið Wuxi ("án tins"). Frá lokum 3. aldar var borgin umdæmi undir stjórn herforingja Biling borgar (síðar nefnd Changzhou) og hélst svo nema í stuttan tíma undir stjórn Júanveldisins (1206– 1368), þegar svæðið var gert að sjálfstæðu héraði.

Frá fyrstu tíð hefur svæðið í kringum Tai-vatn verið mjög frjósamt. Landbúnaður og silkiiðnaður blómstraði í Wuxi. Eftir að gerð Miklaskurðar lauk árið 609 varð Wuxi umskipunarmiðstöð fyrir skattkorn ætlað höfuðborginni. Þar myndaðist einn stærsti kornmarkaður Kína, þar sem mikið magn hrísgrjóna var meðhöndlað.

Þróað hagkerfi hraðaði þéttbýlismyndun. Borgin varð aðsetur afar auðugra kaupmanna og milliliða. Þessi hagsæld viðskipta hafði mikil áhrif á bókmenntir og námstofnanir í svæðinu suðurhluta Jangtse. Wuxi varð einn af mikilvægum fæðingarstöðum koparprentunar og Kunqu formi Kínverskrar óperu.

{{Breið mynd|康熙南巡图第七卷局部.jpg|4500px|"Kangxi suðurferðin" árið 1698. - Á blómaskeiði Tjingveldisins (1636–1912) fóru Kangxi keisari (1654–1722) og Qianlong keisari (1711–1799) sex sinnum suður til Jangtse-fljóts og heimsóttu Jichang-garðinn í Huishan, Wuxi.
Hirðmálarinn Wang Hui skóp þessa 29,32 metra (8.8 cm x 2932.4 cm) löngu málverkarollu árið 1698 um "Kangxi suðurferðina". Auk listræns gildis er verkið talið ómetanlegur vitnisburður um ástand lands og borgar, ásamt lýsingu daglegs kínversks lífs þess tíma. Myndarolluna má skoða líkt og þú værir á ferð um borgina og umhverfi hennar. Myndin sýnir einungis hluta af sjöunda bindi "Kangxi suðurferðarinnar". Frá hægri til vinstri eru: Wuxi Huishan; Xishan (nú hverfi í Wuxi); Qinyuan (nú Jiangyin undirborg Wuxi); Huangputun (nú Huangbutun); og síðan Wuxi sýsla, sem liggur framhjá Xin'an bænum (nú Binhu hverfi) til Hushu (nú undirhverfi) Suzhou.  }}

Árið 1724 var Wuxi orðin mjög fjölmenn sýsla og því var austurhluti hennar aðskilinn og gerður að Jinkui-sýslu. Bæði Wuxi og Jinkui voru gjörsamlega eyðilögð í Taiping-uppreisninni (1850-1864), þegar næstum 2/3 íbúanna voru drepnir. Mannfallið var gríðarlegt. Fjöldi "hæfra karlmanna" í sýslunum, sem hafði verið 339.549 og 258.934 árið 1830, féll niður í 72.053 og 138.008 árið 1865.

Á tíma Tjingveldisins (1636–1912) blómstraði bómullar- og silkiframleiðsla í Wuxi. Viðskipti jukust með alþjóðlegri opnun "sáttamálahafna" byggðum á friðarsáttmála sem batt enda á fyrsta ópíumstríðið (1839–1842) milli Breska heimsveldisins og Tjingveldisins í Kína. Þetta voru Sjanghæ árið 1842; og Zhenjiang og Nanjing árið 1858. Woxi naut uppgangs þeirra borga. Hún varð miðstöð textíliðnaðar í Kína. Textílverksmiðjur voru byggðar árið 1894 og silkispólunarstöðvar byggðar árið 1904.

Þegar Mikliskurður hrundi eftir 1850, hélt Wuxi mikilvægi sínu sem svæðisbundinn hrísgrjónamarkaður. Þaðan var korn flutt til Sjanghæ, um 130 kílómetra til suðausturs; auk sjóleiðarinnar til Tianjin borgar í norðri. Viðskipti með korn jukust enn frekar eftir 1908 þegar komið var á járnbrautartengingu til Sjanghæ, Zhenjiang og Nanjing í norðvestri.

Jinkui sýsla sameinaðist að nýju Wuxi-sýslu við upphaf lýðveldisins árið 1912.

Lýðveldistími

Þegar seinna stríðið við Japan braust út árið 1937 varð Wuxi fyrir miklu áfalli. Sjanghæ sem er nálægt Wuxi og mjög tengd efnahagslega, varð fyrir miklum árásum. Verksmiðjur og byggingar urðu fyrir miklu tjóni eða gjöreyðilagðust vegna sprengjuárása japanskra flugvéla.

Eftir sigur gegn Japönum árið 1945 var efnahagur Wuxi endurreistur og fjárfestingar jukust. Borgarastyrjöld milli Lýðveldissinna og Kommúnista hafði síðan óhjákvæmilega áhrif á efnahag borgarinnar. Frelsisher kommúnista hertók síðan borgina 23. apríl 1949. Um miðjan júní var yfirtöku borgarinnar í grundvallaratriðum lokið.

Tímar Alþýðulýðveldis

Frá 1949 eftir valdatöku kommúnista hefur vægi borgarinnar sem landsbundin viðskiptamiðstöð minnkað, þó að hlutverk hennar sem dreifingar- og söfnunarmiðstöð fyrir Tai vatnasvæðið hafi haldið.

Auk viðskipta með hrísgrjón og bómullar- og silkiframleiðslu voru aðrar mikilvægar atvinnugreinar borgarinnar hveitimölun, hrísgrjónavinnsla og olíuvinnsla. Frá fimmta áratug síðustu aldar hefur iðnþróun verið hröð. Textíl- og matvælaiðnaðurinn hefur stækkað og færður til nútímahorfs. Borgin er orðin miðstöð verkfræðiiðnaðar, sérstaklega fyrir vélasmíði auk framleiðslu rafbúnaðar, kapla og textílvéla af ýmsum toga; í seinni tíð hefur framleiðsla lyfja og ýmissa efna orðið æ mikilvægari.

Hraðbraut milli Sjanghæ og Nanjing liggur í gegnum borgina, með afreinum sem teygja sig frá borginni til sýsluborga Wuxi, norður til Jiangyin og suðvestur til Yixing. Frá árinu 2004 hefur staðbundinn flugvöllur veitir flugþjónustu til nokkurra stórborga landsins. Árið 2014 opnuðu fyrstu tvær borgarlestarlínur Wuxi. Nú eru þær fjórar og sex aðrar neðanjarðarlínur í undirbúningi.

Ferðaþjónusta hefur orðið sífellt mikilvægari. Umhverfi Wuxi inniheldur marga þekkta fallega staði sem hafa verið varðveittir vandlega, ásamt ýmsum borgargörðum og sögulegum stöðum. Í dag hefur iðnþróun verið takmörkuð nærri Tai-vatni, sem er eitt helsta aðdráttarafl ferðaþjónustu borgarinnar. Þar var þó iðnaðargarður með sérstakri áherslu á vísindi og tækni stofnaður árið 2006.

Borg hagvaxtar og mengunar

Með efnahagslegri opnun Kína á síðustu tveimur áratugum síðustu aldar, hefur efnahagur Wuxi náð sér á strik með miklum vexti einkafyrirtækja. Árið 1981 var hún opinberlega skráð sem ein 15 kínverskra borga sem tóku þátt í þessari efnahagslegu opnum og árið 1985 var borgin formlega viðurkennd sem opin borg í sérstöku efnahagssvæði Jangtse óshólmasvæðisins. Í kjölfarið voru fríverslunarsvæði og iðngarðar opnaðir fyrir miklum erlendum fjárfestingum. Wuxi tók þá flugið sem mikil iðnaðar- og viðskiptaborg.

Árið 2022 hefur borgin efnahags- og viðskiptatengsl við 224 ríki eða landssvæðisvæði. Fyrirtæki frá Wuxi hafa fjárfest í 92 löndum og svæðum.

Landsframleiðsla á mann er mikilvægur mælikvarði á efnahagslega velferð. Árið 2021 var var Wuxi borg þar í fyrsta sæti allra stórra og meðalstórra borga Kína.

Hröð iðnþróun og þéttbýli síðustu áratuga tekið sinn toll á umhverfi. Tai vatn sem er þriðja stærsta ferskvatnsvatn Kína, hefur undanfarin ár verið þjakað af mengun vegna iðnþróunar nærliggjandi svæða. Förgun efna og skólps úti í vatnið í upphafi 21. aldar hefur valdið myndun eitraðra blágerla eða þörungar á yfirborði vatnsins. Það hefur ógnað gæðum drykkjarvatns þeirra sem búa við vatnið. Á síðari árum hafa stjórnvöld ráðist í mjög kostnaðarsama umfangsmikla hreinsun og verndun vatnsins. Á þriðja þúsund verksmiðjum hefur nú verið lokað og reglum um umgengni við vatnið hertar til að bæta vatnsgæði og til að ná líffræðilegri endurheimt. Enn er þó mikið starf óunnið í þeim efnum.

Landafræði

Wuxi-borg er staðsett í suðausturhluta Jiangsu-héraðs. Hún liggur að Suzhou-borg í austri; með Tai vatnið í suðri, handan vatnsins frá Huzhou borg í Zhejiang héraði; og Changzhou borg í vestri.

Sýsluborgin Yixing, ein tveggja undirborga Wuxi, er aðskilin frá borginni af Wujin hverfi Changzhou borgar, og hefur sem hólmlenda enga landtenging við Wuxi. Með nýjum tæplega 11 kílómetra göngum undir Tai-vatn sem opnuðu í árslok 2021, er Binhu hverfi nú tengd undirborginni Yixing sem hluti af Suzhou-Wuxi-Changzhou suðurhraðbrautinni.

Heildarflatarmál Wuxi er 4.627 ferkílómetrar, þar af eru 782 ferkílómetrar fjöllótt og hæðótt land, sem eru 17% af heildarflatarmáli borgarinnar.

Wuxi er dæmigerður vatnabær í suðurhluta Jangtse-fljótsins, með þéttriðið net skurða og vatnaleiða, sem og fjölmörg vötn, er mynda frárennsli, flutninganet og votlendisgarða. Vatnsyfirborðið er 1.342 ferkílómetrar, eða 29% af heildarflatarmáli borgarinnar. Í vatnskerfi borgarinnar eru 5.983 árfarvegir með heildarlengd 6.998 kílómetra, þar á meðal Peking-Hangzhou hluti Miklaskurðar. Samkvæmt varfærnu mati hafa meira en 1.000 árfarvegir í borgarlandinu verið urðaðir til vegagerðar frá árinu 1949.

Jangtse óshólmasvæðið er láglent landslag sem einkennist af sléttum, yfirleitt undir 3,5 metrum yfir sjávarmáli, þar sem lægsti punktur er undir 2 metrum yfir sjávarmáli. Hluti svæðisins frá norðri til Jiangyin sýsluborgar Wuxi, var Furong vatn í fornöld sem hvarf smám saman á tíma Song- og Mingveldanna.

Mashan svæðið í Binhu hverfi borgarinnar er hæðótt landsvæði við Tai stöðuvatnið; Í Yixing-sýsluborginni eru Yili-fjöll, sem eru lág fjöll og hæðir. Hæsti punkturinn 611,5 metrar er Huangtading fjall í suðri, næsthæsta tinds Jiangsu-héraðs.

Veðurfar

Í Wuxi hefur fjögurra árstíða rakt heittemprað loftslag undir áhrifum monsúnvinda, með heitum, rökum sumrum og svölum, skýjuðum, rökum vetrum með einstaka snjókomu. Sumur og vetur eru löng en vor og haust stutt.

Að neðan má sjá veðurupplýsingar fyrir Wuxi á árunum 1981 til 2010, þar sem ársmeðalhiti um 16,2°C og meðal ársúrkoma um 1.122 mm.

Almennt má segja að veðrið sé milt og rakt með fjórum mismunandi árstíðum. Borgin þykir rík af úrkomu árið um kring. Haustið er talið besta árstíðin til að heimsækja Wuxi. Þó veðrið sé breytilegt er vorið einnig góð árstíð til að heimsækja borgina í miklum blóma. Einna síst þykir að heimsækja Wuxi á hásumri þegar loftslagið er heitt og rigningasamt og hitinn getur farið yfir 30 °C.

Árlegt frostlaust tímabil er um 220 dagar og sólskinsstundir í þéttbýli Wuxi eru 2019,4 klukkustundir á ári.

Lýðfræði

Wuxi borg er fjölmenn borg. Þéttbýlast er miðborgasvæðið (Lianxi, Binhu og Xinwu hverfin, auk aðliggjandi hluta Huishan og Xishan hverfa). Í útjaðrinum, í sýsluborgunum Jiangyin og Yixing, er dreifbýlið meira með þorpum og nýbyggingasvæðum.

Árið 2020 þegar síðasta manntal var gert í Kína, var íbúafjöldi borgarkjarna Wuxi 3.956.985 en íbúafjöldi undir lögsögu borgarinnar var 7.462.135.

Mikill meirihluti íbúa eru Han-kínverjar, en önnur þjóðarbrot á borð við Hui og Miao þjóðerni eru fámennari. Frumbyggjar Wuxi tala Wuxi mállýskuna eða Suzhou mállýsku.

Meirihluti þeirra sem trúaðir eru stundar búddisma, taóisma og þjóðtrú. Að auki hefur borgin umtalsverð samfélög múslima, kaþólikka og mótmælenda.

Stjórnsýsla

Undir lögsögu Wuxi borgar eru fimm hverfi og tvær borgir á sýslustigi. Þessi hverfi eru Liangxi, Xishan, Huishan, Xinwu, og Binhu (vatnahverfið). Undirborgirnar eru Jiangyin borg og Yixing borg.

Þessum stjórnsýslueiningum er síðan skipt niður í 73 sveitarfélög, þar af 59 bæi og 24 undirhverfi.

Borgin nær yfir svæði sem er um 4.628 ferkílómetrar og borgarstjórnin hefur aðsetur í Liangxi hverfi.

Að auki hefur Wuxi komið á fót eftirfarandi efnahagssvæðum og iðngörðum. Þar á meðal eru: Xishan efnahags- og tækniþróunarsvæðið; Wuxi Liyuan efnahagsþróunarsvæðið; "Wuxi landslagsborgin" (þar eru á meðal: "Stafrænir iðnaðargarðar Wuxi" og "Ferðaþjónustugarður Wuxi við Tai vatn"); Jiangyin hátæknisvæðið; og "Jiangsu Jiangyin Lingang efnahagsþróunarsvæðið".

Efnahagur og atvinnulíf

Borg vaxtar

Á kínverskan mælikvarða er Wuxi borg hagsældar. Hún er svæðisbundin viðskiptamiðstöð með öflugum fyrirtækjum í viðskiptum, ekki síst sterkum einkafyrirtækjum. Áhersla er á fjölbreytt atvinnulíf með uppbyggingu stórra iðnaðargarða sem eru helgaðir nýjum atvinnugreinum.

Í matsrannsókn á samkeppnishæfni 291 borga Kína árið 2021 var Wuxi talin meðal þeirra 10 efstu.

Sterk vísbending um efnahagslega velferð er landsframleiðsla á mann. Þar var Wuxi borg árið 2021 efst allra stórra og meðalstórra kínverskra borga. Efnahagur borgarinnar blómstrar með fjölbreyttu atvinnulífi og alþjóðlegum fjárfestingum. Meiri hagsæld þýðir komu erlendra verslunar- og smásölufyrirtækja, á borð við IKEA, Bailian, Apple, svo nokkuð sé nefnt.

Þessi þróun hefur einnig breytt ásýnd Wuxi með æ fleiri skýjakljúfum. Þannig opnuðu þrír slíkir árið 2014: Wuxi IFS (339 metrar), Wuxi Suning Plaza 1 (328 metrar) og Wuxi Maoye City - Marriott Hotel (304 metrar).

Hefðbundin framleiðsla

Auk hefðbundinna viðskipta með hrísgrjón og bómullar- og silkiframleiðslu voru aðrar mikilvægar atvinnugreinar borgarinnar framan af hveitimölun, hrísgrjóna- og olíuvinnsla. Frá fimmta áratug síðustu aldar hefur iðnþróun verið hröð. Textíl- og matvælaiðnaðurinn hefur stækkað og færður til nútímahorfs. Borgin er orðin svæðisbundin miðstöð verkfræðiiðnaðar, sérstaklega fyrir vélasmíði auk framleiðslu rafbúnaðar, framleiðslu reiðhjóla- og hemla; kapla og textílvéla af ýmsum toga. Í seinni tíð hefur framleiðsla lyfja og ýmissa efna orðið æ mikilvægari.

Ferðaþjónusta

Ferðaþjónusta í borginni er sífellt mikilvægari. Umhverfi Wuxi inniheldur marga þekkta og vel varðveitta staði,borgargarða og sögulega staði. Tai-vatn er eitt helsta aðdráttarafl ferðaþjónustu borgarinnar. Alþjóðlegar hótelkeðjur hafa keppst við að reisa glæsihótel til að anna aukinni eftirspurn: Marriott, Kempinski, Radisson Blu, Sheraton, o.s.frv.

Nýjar atvinnugreinar

Sterk áhersla er hjá borgaryfirvöldum að gera atvinnulífið enn fjölbreyttara með meiri þátttöku alþjóðlegra fyrirtækja.  Áherslan er á ýmiskonar líftækni, öreindatækni, upplýsingatækni og gagnavinnslu, flug- og samgöngutækni, grænar raforkulausnir á borð við efnarafala fyrir vetnisframleiðslu, sem og iðnhönnun og aðrar skapandi greinar.

Til að ýta undir stafræna umbreytingu hefur borgin hvatt til framþróunar iðnaðar byggðum á "Interneti hlutanna" (IoT), ekki síst á sviði heilbrigðistækni. Sama gildir um stafræna tækni í margskonar iðnframleiðslu. Vöxtur á þessu sviði hefur verið gríðarlegur í borginni á undanförnum árum. Borgin þykir fremst allra kínverskra borga á héraðsstigi hvað varðar þróun stafræns hagkerfis.

Atvinnuþróunarsvæði

Til að styðja við þessa framþróun hafa nýjar atvinnugreinar verið vistaðar í sérstökum iðngörðum og fríverslunarsvæðum sem bjóða upp á klasastarfssemi ásamt nýsköpunar- og frumkvöðlasetur í viðkomandi atvinnugrein. Alls eru sex slíkir iðngarðar og atvinnuþróunarsvæði í borginni.

Árið 1992 var stofnað svokallað "Nýhverfi Wuxi" (WND) nú nefnt Xinwu hverfi, sem nær yfir svæði sem er 220 ferkílómetrar. Þar er Wuxi hátæknþróunarsvæðið, Flugiðnaðargarður Wuxi, og "Þjóðarhugbúnaðargarðurinn", svo nokkuð sé nefnt.

Sem dæmi þá eru þar um 1.000 hugbúnaðar- og útvistunarfyrirtæk á sviði upplýsingatækni, þar á meðal nokkur af stærstu fyrirtækjum heims, eins og Microsoft, Intel, Oracle, IBM, NTT data, Fujitsu, Pactera, ChinaSoft International og Unissoft.

Á Jiangyin hátæknisvæðinu sem stofnað var árið 1992, eru leiðandi atvinnugreinar á borð við framleiðslu nýrra málmefniþa, háþróaðs samskiptabúnaðar, og líftæknilyfja.

Önnur dæmi um iðngarða eða sérstök atvinnuvaxtarsvæði eru: Xishan efnahags- og tækniþróunarsvæðið; Wuxi Liyuan efnahagsþróunarsvæðið; "Wuxi landslagsborgin" (þar sem eru meðal annars: "Stafrænir iðnaðargarðar Wuxi" og "Ferðaþjónustugarður Wuxi við Tai vatn");  og "Jiangsu Jiangyin Lingang efnahagsþróunarsvæðið".

Samgöngur

Sem samgöngumiðstöð er Wuxi vel staðsett. Frá fornu hefur þjóðbraut milli Sjanghæ -Nanjing legið um borgina. Í aldir hafa farþegar og vörur farið um vatnaleiðir Peking-Hangzhou hluta Miklaskurðar í borgarlandinu. Síðar voru ýmsir þjóðvegir byggðir, sem stuðluðu enn frekar að flutningum. Í þéttbýli gömlu vatnaborgarinnar var fyllt upp í skurði og árfarvegi til vegagerðar, sem útskýrir ýmsa krókótta vegi nútímans.

Í dag liggja margar hraðbrautir, þjóðvegir og háhraðalestir um Wuxi. Samgöngukerfið byggir á aðgengi að alþjóðaflugvöllum, höfnum og neðanjarðarlestum. Sú undirstaða gerir Wuxi að velmegandi svæðisbundinni borg.

Vegakerfið

Alls liggja 9 þjóðar- og héraðshraðbrautir í gegnum Wuxi. Meðal þeirra eru: # G2 Peking-Sjanghæ þjóðarhraðbrautin; #G42 Sjanghæ-Nanjing þjóðarhraðbrautin; sem opnaði árið 1996 og tengir Wuxi við borgirnar Sjanghæ, Suzhou, Changzhou, Zhenjiang og aðrar borgir Jiangsu héraðs; og #G42 Changshu-Hefei þjóðarhraðbrautin;

Meðal þjóðvega er #312 þjóðbrautin sem tengir Sjanghæ við mið- og norðvestur Kína; og #104 þjóðbrautin sem liggur alla leið frá Peking suður til Fuzhou.

Nýjasta risaframkvæmdin á sviði vegasamgangna er gerð lengstu neðansjávarganga Kína (10,79 kílómetrar) undir Tai-vatn sem hluti af Suzhou-Wuxi-Changzhou suðurhraðbrautinni. Göngin opnuðu í árslok 2021.

Að auki eru ýmsar aðrar þjóðarhraðbrautir, þjóðbrautir, héraðshraðbrautir og vegir.

Járnbrautir

Wuxi-svæðið er vel tengt með járnbrautum. Meðal þeirra eru: Sjanghæ–Nanjing háhraðalestin tengir Wuxi við Nanjing, Sjanghæ og Suzhou; Peking–Sjanghæ háhraðalestin stoppar einnig í borginni; Nanjing-Hangzhou háhraðalestin fyrir farþega; og Xinyi–Changxing-lestin um borgina.

Borgarlestir

Borgarlestarkerfi Wuxi sem hóf starfsemi árið 2014, hefur verið mikilli uppbyggingu. Í dag eru reknar fjórar lestarlínur sem ná alls til 115 kílómetra. Þær mynda krosslaga lestarnet sem liggur austur-vestur og norður-suður. Á næstu áratugum á að bæta við nýjum 200 kílómetra lestarlínum í neðanjarðarlestarkerfi borgarinnar.

Strætisvagnar

Innan Wuxi byggja almenningssamgöngur á strætisvögnum, neðanjarðarlestum, leigubílum og almenningshjólum. Meginstrætisvagnastöð borgarinnar er við aðallestarstöð Wuxi. Þar tengjast strætisvagnar, neðanjarðarlestir og háhraðalestir á einum stað.

Í borginni þjóna meira en 3.000 rútur yfir 200 strætisvagnalínum. Fargjaldið er tveir júan fyrir ferð með loftkælingu og einn júan fyrir sæti án loftkælingar.

Vatnaflutningar

Vöru- og fólksflutningar á skipgengum vatnaleiðum í Wuxi hafa staðið í aldir á Peking-Hangzhou hluta Miklaskurðar, um Wushen skurðinn og á Tai vatni. Árið 2013 var áætlað að vatnaleiðir borgarinnar séu alls 1.578 kílómetrar. Siglt er allar árstíðir.

Wuxi höfnin er hafnarsamlag tveggja hafna fyrir vöruflutninga og farþegaferjur: Jiangyin-höfn, sem er fjórða stærsta á Jangtse-fjóti, um 38 kílómetra frá miðborginni; og Innri höfn Wuxi sem nær til Huishan og Xishan hafnarsvæðanna.

Alþjóðaflugvöllur

Aðalflughöfn Wuxi er Sunan Shuofang alþjóðaflugvöllurinn, sem opnaði sem innanlandsflugvöllur árið 2004 og sem alþjóðaflugvöllur árið 2009. Hann er sameiginlegur flugvöllur nágrannaborganna Wuxi og Suzhou. Flugvöllurinn er staðsettur í Xinwu hverfi Wuxi, um 14 kílómetra frá miðborginni og um 20 kílómetra frá miðborg Suzhou.

Í tveimur farþegamiðstöðvum er boðið upp á beint flug til Peking, Guangzhou, Shenzhen, Chengdu, Chongqing, Kunming, Lijiang, Hong Kong, Makaó, Taípei, Bangkok, Osaka, Tókýó og Singapúr, svo nokkuð sé nefnt.

Árið 2019 fóru 8 milljónir farþega um völlinn og farm- og póstflutningar voru um 145 þúsund tonn.

Auk Sunan Shuofang vallarins er Wuxi borg vel tengd öðrum flughöfnum. Risavaxnir flugvellir nágrannaborga bjóða upp á millilandaflug um víða veröld. Wuxi er þannig í 120 kílómetra fjarlægð frá Sjanghæ Hongqiao alþjóðaflugvellinum, 180 kílómetra frá Sjanghæ Pudong alþjóðaflugvellinum og 180 kílómetra frá Nanjing Lukou alþjóðaflugvellinum, sem allir eru tengdir með hraðbrautum og háhraðalestum.

Tengt efni

 Vefur borgarstjórnar Wuxi Yfirgripsmiklar upplýsingar á ensku og kínversku um borgina, sögu, skipulag, áhugaverða ferðamannastaði, samgöngur, fréttir, o.fl.
 Vefsíða Wikitravel Wuxi Almennar upplýsingar um borgina, áhugaverða ferðamannastaði, samgöngur o.fl.
 Vefsíða Travel China Guide: Wuxi Knappar upplýsingar um borgina, áhugaverða ferðamannastaði, samgöngur o.fl.
 Héraðið Jiangsu í austurhluta Kína.
 Borgir Kína eftir fólksfjölda

Heimildir

Tilvísanir

Borgir í Kína

Wuxi


Raspbian este un sistem de operare bazat pe versiuni Debian pentru arhitectura ARM (armhf), adaptat pentru utilizare pe dispozitivele Raspberry Pi. Numele Raspbian reprezintă o combinație  dintre Raspberry și Debian.

Deși este dezvoltat independent de diverși dezvoltatori, Fundația Raspberry Pi își menține propria versiune recomandată de Raspbian care se poate instala utilizând programul de instalare NOOBS.

Cea mai recentă versiune se bazează pe Debian Stretch, care îmbunătățește performanțele și oferă aplicații mai noi comparativ cu versiunea anterioară Jessie. Este, de asemenea, disponibil o versiune minimă a Raspbian fără desktop - Raspbian Stretch Lite.

Raspbian foloseste mediul desktop PIXEL, (Pi Improved Xwindows Environment, Lightweight) , care este un mediu desktop LXDE modificat și managerul de ferestre Openbox cu o temă nouă și câteva alte modificări. Raspbian oferă peste 35000 de pachete software precompilate și ușor de instalat.

Aplicații
Următoarele aplicații sunt instalate în sistem ca software standard:
Suita de birou LibreOffice
Browserele web Chromium (inclusiv Flash) și Epiphany, un editor de text, calculator etc.
BlueJ și Greenfoot pentru limbajul de programare Java
Medii de programare pentru Python
Scratch, Sonic Pi, Mathematica, Node-RED și emulatorul Sense HAT.

Vezi și
Single-board computer
Software înglobat

Note

Legături externe

Pagina web
  Raspbian documentation
Raspbian la Distrowatch
Raspbian Software Packages
Ghid de instalare pentru Raspbian

Distribuții bazate pe Debian
Arhitectură ARM

Raspberry Pi OS


المحاضرة الأخيرة  هي محاضرة ألقاها باوش في سبتمبر عام 2007 في جامعة كارنيجي ميلون، وكان عنوانها «أن تحقق فعلاً أحلام طفولتك» وهي تعد واحدة من أكثر المحاضرات إلهاماً. أصدرت بعدها دار نشر هايبيرن كتاباً مبنى على المحاضرة وكان الكتاب علي قائمة نيويورك تايمز للكتب الحاصلة على أفضل مبيعات. وتوجد نسخة من الكتاب مترجمة إلى العربية من إصدارات مكتبة جرير.

مراجع

وصلات خارجية
 نص المحاضرة الأخيرة لراندي باوش مترجم للعربية.

أدب عن السرطان
جامعة كارنيغي ميلون
كتب باللغة الإنجليزية
كتب غير خيالية 2008
مذكرات أمريكية

المحاضرة الأخيرة


NGC 5796 est une galaxie elliptique située dans la constellation de la Balance. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5796 a été découverte par l'astronome allemand Wilhelm Tempel en 1884.

NGC 5796 présente une large raie HI.

À ce jour, une dizaine de mesures non basées sur le décalage vers le rouge (redshift) donnent une distance de , ce qui est à l'intérieur des valeurs de la distance de Hubble. Cependant, cet échantillon de mesures est passablement incohérent, contenant des valeurs très éloignées de la distance de Hubble :  et . Notons que c'est avec la valeur moyenne des mesures indépendantes, lorsqu'elles existent, que la base de données NASA/IPAC calcule le diamètre d'une galaxie et qu'en conséquence le diamètre de NGC 5796 pourrait être d' si on utilisait la distance de Hubble pour le calculer, ce qui serait sans doute plus près de la taille réelle de cette galaxie.

Groupe de NGC 5796
NGC 5796 est la plus brillante galaxie d'un trio. Les deux autres galaxies du groupe de NGC 5796 sont MCG -3-38-25 et PGC 53697.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5796 sur le site du professeur C. Seligman

5796
Constellation de la Balance
Galaxie elliptique
Objet céleste découvert en 1884
Objet céleste découvert par Wilhelm Tempel

NGC 5796


فرانس ثيسين ، من مواليد 23 يناير 1952، لاعب كرة قدم هولندي سابق، ومدرب كرة قدم هولندي.

لعب مع منتخب هولندا لكرة القدم.

مسيرته الكروية
لعب فرانس ثيسين خلال مسيرته الاحترافية مع 8 أندية في أربعة وعشرون موسمًا وسجل خلالها 91 هدفًا ضمن 628 مباراة. حيث فاز في موسم واحد بالكأس ولم يفز بأي دوري.

خاض فرانس ثيسين مسيرته مع نادي إن إي سي نيميخن في موسم 1970–71 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، مشاركًا في 83 مباراة سجل خلالها 10 أهداف. ثم انتقل إلى نادي تفينتي أنشخيدة في موسم 1973–74 ليلعب معه ستة مواسم، حيث شارك في 167 مباراة سجل خلالها 47 هدفًا. لينتقل بعدها إلى نادي إيبسويتش تاون في موسم 1978–79 ليلعب معه خمسة مواسم، مشاركًا في 125 مباراة سجل خلالها 10 أهداف. ثم انتقل إلى فانكوفر وايتكابس ما بين عامي 1983 و1984 في المرة الأولى لمدة موسم واحد ثم ما بين عامي 1984 و1985 لمدة موسم واحد، مشاركًا طوالها في 45 مباراة سجل خلالها 9 أهداف. هذا وانتقل لاحقًا إلى نادي نوتينغهام فورست في موسم 1983–84 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 17 مباراة سجل خلالها 3 أهداف. ثم انتقل بعدها إلى نادي فورتونا سيتارد في موسم 1984–85 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، مشاركًا في 79 مباراة سجل خلالها 11 هدفًا. ليعود وينتقل من جديد، لكن هذه المرة إلى نادي غرونينغن في موسم 1987–88 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 25 مباراة ولم يسجل أي هدف. لينتقل بعدها إلى نادي فيتيسه آرنهم في موسم 1988–89 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، مشاركًا في 87 مباراة سجل خلالها هدفًا واحدًا.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية هولنديون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم رجالية هولنديون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في كندا
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من هومين
رياضيون هولنديون مغتربون في السويد
رياضيون هولنديون مغتربون في أستراليا
رياضيون هولنديون مغتربون في إنجلترا
رياضيون هولنديون مغتربون في كندا
لاعبو الدوري الهولندي الدرجة الأولى
لاعبو الدوري الهولندي الدرجة الثانية
لاعبو إن إي سي نيميخن
لاعبو إيبسويتش تاون
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1980
لاعبو تفينتي
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو دوري أمريكا الشمالية لكرة القدم (1968–84)
لاعبو فورتونا سيتارد
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في كندا
لاعبو كرة قدم من خيلدرلند
لاعبو كرة قدم هولنديون
لاعبو كرة قدم هولنديون مغتربون
لاعبو منتخب هولندا لكرة القدم
لاعبو نادي غرونينغن
لاعبو نادي فيتيس أرنهايم
لاعبو نوتنغهام فورست
لاعبون فائزون بكأس الاتحاد الأوروبي
مدربو دي غرافشاب
مدربو فورتونا سيتارد
مدربو فيتيسه آرنهم
مدربو كرة قدم مغتربون في السويد
مدربو كرة قدم مغتربون في أستراليا
مدربو كرة قدم هولنديون
مدربو نادي الوكرة
مدربو نادي بريزبان رور
مدربو نادي قطر
مدربو نادي مالمو
مواليد 1952

فرانس ثيسين


Rosti is a surname. Notable people with the surname include:

 Antonio Rosti (born 1993), Italian footballer
 Stephan Rosti (1891–1964), Egyptian actor and film director
 Vicky Rosti (born 1958), Finnish singer of popular music

See also
 Rösti (disambiguation)
Roti

Rosti


කලාව තුළ කටු සටහනක් හෝ සිතුවමක් ඇඳීම වැනි අවසානාත්මක කෘතියක් නිර්මාණය කිරීමේ පෙරහුරුවක් ලෙස හෝ දෘෂ්‍ය සටහනක් තබාගැනීම ලෙස අධ්‍යනයක් ලෙසින් හැඳින්වේ. විචිත්‍රවත් සැලසුම් සහගතව නිර්මාණය කරන ලද කෘතියකට වඩා අධ්‍යනයක් විසින් නිර්මාණකරුවා වෙත බලපෑමක් සිදු කරයි. ඒ චිත්‍ර ශිල්පියා සිය විෂය වස්තුව ගවේෂණය කිරීමේදී අරමුණු වන නව තීක්‍ෂණ සිතීම් එයට අන්තර්ගත වන බැවිනි. එතුළින් හමුවන නව දෘෂ්ටිය විසින් නර්මාණයට නව ජීවයක් එක්කරනු ලබයි. දෘෂ්‍ය රූපයන්ට අදාළව ලියනු ලබන සටහන් වලින් සිත්තරා විෂය වස්තුව පිළිබඳ ඥාණනය ලද ආකාරය හෙළිකරන බැවින් ඒවා මඟින් කෘතියේ වටිනාකම වැඩි කරයි.  අවාසනාවකට මෙන් අධ්‍යයනයන් සඳහා යොදාගනු ලබන කඩදාසි බොහෝදුරට කල්පැවැත්මෙන් තොර ඒවා වෙයි.

20 වැනි සියවසේ සංකල්පීය චිත්‍ර කලාවේ ප්‍රබෝධයක් ඇති කිරීමට මෙම අධ්‍යයනයන් හේතුවිය. මෙහිදී නිර්මාණාත්මක ක්‍රියාවලියම කලා කෘතියේ විෂය වස්තුව බවට පත්විය. අධ්‍යයනයේදී වැඩි වැදගත්කමක් මෙම ක්‍රියාවලිය කෙරෙහි යොමුවන බැවින් නරඹන්නාට කලාකෘතියක් ලෙස භෞතික යමක් ඉතිරි නොවේ.

අධ්‍යයනයන් ඉතාලියානු පුනරුද යුගය දක්වා දිවයයි. කලා ඉතිහාසඥයෝ මයිකල් ආන්ජලෝගේ අධ්‍යනයන් සමහරක් සංරක්‍ෂණය කොට ඇත. මෙයින් එක් අධ්‍යයනයක් සිස්ටීන් දේවස්ථානයේ සීලිමේ ඉතිරිව පවතී. අධ්‍යයනයේ පදනම ලෙස පිරිමි නිරූපකයකු යොදාගනු ලැබ තිබුණද අවසාන කෘතියේ චිත්‍රණය කර තිබුණේ කාන්තා රුවකි. මෙවැනි අධ්‍යනයන් තුළින් විශිෂ්ට සිත්තරුන් සිය නිර්මාණය ක්‍රමක්ක්‍රමයෙන් ගොඩනංවා ඇති ආකාරය පිළිබඳව අදහසක් ලබාගත හැකිවෙයි.

අධ්‍යයනය (ඇඳීම)