Minjasafnið á Akureyri er héraðs- og byggðasafn Eyfirðinga. Það opnaði 17. júlí árið 1963 til húsa við Aðalstræti 58 á Akureyri. Markmið safnsins er að safna, varðveita og rannsaka menningarsögulegar minjar, einkum þær sem eru lýsandi fyrir daglegt líf og atvinnuvegi í Eyjafirði. Í fjölbreyttum viðburðum og sýningum safnsins er leitast við að gefa góða innsýn í sögu og menningu héraðsins. Starfsemin grundvallast hins vegar á að safna, varðveita, rannsaka og fræða.
Meginsýningarsalir safnsins er að Kirkjuhvoll sem er reisulegt þriggja hæða íbúðarhús frá árinu 1934. Í því og sýningarsölunum sem byggðir voru við húsið árið 1978 eru sýningar safnsins.

Safnakostur Minjasafnsins er fjölbreyttur og hefur aukist mjög frá stofnun. Hann eru menningarsögulegar minjar frá daglegu lífi og atvinnuvegum í Eyjafirði. Starfsemin fer fram á nokkrum stöðum; í húsnæði safnsins við Aðalstræti 58, Nonnahúsi, Davíðshúsi, Minjasafnskirkjunni, gamla bænum að Laufási og varðveislumiðstöð safngripa á Naustum.

Stærsti gripur safnsins er Minjasafnskirkjan á Akureyri, sem er svartbikuð timburkirkja sem stendur norðan við Minjasafnsgarðinn og stóð upphaflega á Svalbarði austanmegin Eyjafjarðar. Hana byggði kirkjusmiðurinn Þorsteinn Daníelsson frá Skipalóni árið 1846 og er hún gott dæmi um íslenskar sveitakirkjur sem reistar voru á Íslandi um miðbik nítjándu aldar.

Minjasafnið er sjálfseignarstofnun sem er rekin af Akureyrarbæ með fjárframlögum frá þeim fimm sveitarfélögum sem standa að safninu, þ.e. Eyjafjarðarsveit, Grýtubakkahreppi, Hörgársveit, Svalbarðsstrandarhreppi og Akureyrarbæ. Auk þess sækir safnið styrki til safnaráðs (Safnalög nr. 141/2011) bæði til rekstursins eða afmarkaðra verkefna.

Safnið hefur notið aðstoðar frá Stoðvinum Minjasafnsins á Akureyri, félagi sem var stofnað 2002 með því markmiði að vera minjasafninu innan handar, styðja við starfsemi þess og aðstoða á viðburðum safnsins. Safnið hefur verið leiðandi í samstarfi, bæði við önnur söfn bæði á Akureyri og í starfsemi Eyfirska safnaklasans.

Saga

Um miðbik síðustu aldar var í landinu mikil umræða um að koma á fót byggðasöfnum til að bjarga þjóðlegum menningarverðmætum frá glötun.

Þegar árið 1949 var tekið að ræða um nauðsyn þess að koma á fót við Eyjafjörð safni gamalla muna og merkisgripa, sem þeir yrðu varðveittir frá skemmdum og glötun. Þórarinn Eldjárn á Tjörn og Eiður Guðmundsson á Þúfnavöllum lögðu fram tillaga um Norðlenskt byggðasafn á aðalfundi Mjólkursamlags KEA og síðar á aðalfundi KEA árið 1949. Þremur árum síðar réði KEA Snorra Sigfússon til þess að ferðast um héraðið og safna munum. Einnig söfnuðu Ragnar Ásgeirsson og Helgi Eiríksson frá Þórustöðum í Öngulsstaðahreppi munum.

Árið 1952 tókst samstarf með KEA, Akureyrarbæ og Eyjafjarðarsýslu um safnmálið. Árið 1962 urðu straumhvörf þegar húseignin Aðalstræti 58 á Akureyri, ásamt eignarlóð, var keypt af Baldvin Ryen. Húsinu var breytt nokkuð og tekið að setja upp munina. Ráðinn var safnvörður, Þórður Friðbjarnarson, byggingarmeistari. Safnið var gert að sjálfseignarstofnun þar sem Akureyrarbær fór með 3/5 hluta, Eyjafjarðarsýsla 1/5 og KEA 1/5.  Fljótlega eftir að safnið opnaði fyrir almenning var nafni þess breytt úr Norðlenska byggðasafninu á Akureyri í Minjasafnið á Akureyri.

Tenglar

 Vefur Minjasafns Akureyrar.
 Minjasafnskirkjan á Akureyri
 Vefur Akureyrarstofu um Minjasafnið á Akureyri

Tilvitnanir

Söfn á Íslandi
Hús á Akureyri

Minjasafnið á Akureyri


Chovanella, monotipski rod fosilnih algi s jedinom vrstom C. kovalevii.  Ova vrsta jedini je predstavnik razreda Chlorokybophyceae.

Izvori

Parožine

Chovanella


{{Infobox person
| name          = Steve Burns
| image         = Steve Burns Photo Op GalaxyCon Raleigh 2023.jpg
| alt           =
| caption       = Burns at GalaxyCon Raleigh in 2023
| birth_name    = Steven Michael Burns
| birth_date    =
| birth_place   = Boyertown, Pennsylvania, U.S.
| education     = DeSales University
| occupation    =
| years_active  = 1995–present
| module        = {{Infobox musical artist|embed=yes
| background    = solo_singer
| instrument    =
| genre         =
| label         = PIAS Recordings
| associated_acts = {{hlist|The Flaming Lips|Steve Burns & The Struggle|STEVENSTEVEN}}
}}
}}
Steven Michael Burns (born October 9, 1973) is an American actor, musician, television host, and voice actor. He is best known as the original host of the children's television program Blue's Clues from 1996 until 2002, for which he was nominated for a Daytime Emmy in 2001. Burns has also done extensive voiceover work for advertising, and is currently the voice of the Snickers satisfies advertising campaign.

Early life and career
Burns was born in Boyertown, Pennsylvania, to Joseph Burns Jr. (1938–2015) and Janet Burns (née Petaccio). He has two sisters. His father served in the U.S. Navy and later became the human resources director of Safeguard Business Systems. He attended Boyertown Area Senior High School in Berks County, graduating in 1992.

Burns played in bands called Sudden Impact US, Nine Pound Truck, and the Ivys (which he has called a "Morrissey rip-off band") while in high school and college. He studied theatre under an acting scholarship at DeSales University in Center Valley, Pennsylvania, in the Lehigh Valley, where he was discovered by an agent. He dropped out of school and moved to New York City to become a professional actor.He lived in a basement apartment near Times Square, finding his first success as a voice-over artist for ads and making appearances on Homicide: Life on the Street and Law & Order.

Blue's Clues
In 1994, Burns auditioned for Blue's Clues, thinking it was a voice-over role for a game show. He modeled his audition performance after Christopher Walken.He had long hair and an earring. "I was a bit of a skate rat," he said. Initially, the Nickelodeon executives were not supportive of Burns hosting their new show; in subsequent auditions, the show's creators requested that he dress more conservatively. (Burns reported that the creators, in a call-back phone conversation, asked him, "Could you not look like yourself tomorrow morning?") It became apparent, however, that he was the favorite with preschool test audiences. Executive producer and co-creator Traci Paige Johnson reported that of the 100 people they auditioned, Burns was "the realest". As Alice Wilder, Nickelodeon's Director of Research and Development, said: "There was just something about this kid, who was fresh out of Pennsylvania, who just knew where to look in the camera to really talk to kids. He was just right."Blue's Clues was an instant hit due to Burns' performances as much as the show's format. He became "a superstar" among his audience and their parents, but unknown to everyone else, and enjoyed what he called being a "micro-celebrity, about as small a celebrity as you can be". As The New York Times reported, he "developed an avid following among both preteen girls and mothers. The former send torrents of e-mail; the latter scrutinize the show with an intensity that might make even Elmo, the red Muppet, blush." In 2000, People included Burns in their annual list of America's most eligible bachelors. According to writer Diane Tracy, Burns was "destined for the part". Also, according to Tracy, Burns was not the typical children's television host: "There is nothing syrupy about him—his humor is sometimes borderline offbeat, but never inappropriate for preschoolers."

The show was filmed in a studio in Tribeca, Manhattan. Burns became "very involved" with the production of Blue's Clues from the beginning. One of the most challenging aspects of hosting the show was performing on the "blue screen" before the animation was added. Burns called it "maddening" and likened it to "acting at the bottom of a swimming pool".

Departure
After nearly six years and nearly 100 episodes, Burns announced he was leaving Blue's Clues in January 2001 and in his final episodes, which aired as a three-part special on April 29, 2002, "Steve" introduced new host Donovan Patton as his younger brother "Joe".

According to Johnson, Burns never wanted to become a "children's host". He loved kids, but stated, "he could not make a life-long career out of it." Burns went on by saying, "I knew I wasn't going to be doing children's television all my life, mostly because I refused to lose my hair on a kid's TV show, and it was happening, fast." The day following the filming of his final episode for the show, he shaved his head – something that he wanted to do for several years, but the show's producers would not allow. He explained in a 2016 interview that "a lot of the original people on the show, like the people who created it, were all moving on to other careers. It just felt like time." In a 2022 Variety interview, Burns revealed that he suffered from clinical depression while on the show.

Burns's departure led to the resurfacing of rumors that had circulated about him since 1998, including death from a heroin overdose, being killed in a car accident, and (similar to rumors about Paul McCartney in 1966) being replaced with a look-alike. Burns made an appearance on The Rosie O'Donnell Show to dispel these rumors, and he and co-creator Angela Santomero appeared on The Today Show to help concerned parents extinguish the fears of kids who may have heard these rumors.

Burns consulted on the casting for the revival of Blue's Clues, titled Blue's Clues & You! and hosted by Josh Dela Cruz. He and Patton reprised their roles in the premiere episode to welcome their cousin "Josh". Burns has written and directed several episodes of the new show.

Burns appeared in videos for the 25-year anniversary of the premiere of Blue's Clues in 2021, including a widely watched Twitter video on Nick Jr's Twitter account in which he – in character as the host of the show – explained reassuringly that he had never forgotten the viewers after leaving to go to college, and marveling at how much each of them had experienced since then.

Music and film career

Burns worked on material for his first album, Songs for Dustmites, for two and a half years at a small studio in his home in Brooklyn before it was produced by PIAS Records in late 2002. He started work on the album after he left Blue's Clues in 2002, and it was released in 2003. He posted eleven songs on his webpage and then realizing he needed help with drums and arrangements went to Steven Drozd of The Flaming Lips for advice. Drozd assisted Burns with six tracks, Lips bassist Michael Ivins engineered the album, and longtime Lips producer Dave Fridmann produced it. One of the songs from the album, "Mighty Little Man", is used as the opening theme for the CBS series Young Sheldon. Burns appeared on the series in January 2020, playing a Star Trek enthusiast whom the title character meets.

Burns started a band, Steve Burns and the Struggle, and completed his second album, Deep Sea Recovery Efforts, which was released in 2009. Members of the Struggle include Drozd and Ryan Smith of A Million Billion.

Burns acted in the 2007 horror-comedy film Netherbeast Incorporated with Darrell Hammond and Dave Foley, playing the part of a vampire. In 2008, he played an astronaut in Christmas on Mars, a science fiction film from The Flaming Lips. In March 2012, he appeared in the YouTube comedy series The Professionals.

He appeared in DeSales University's production of Amadeus as the title character in 2007 and also appeared in The Comedy of Errors.

In late 2016, Burns released a children's album with Drozd, titled Foreverywhere under the name "STEVENSTEVEN". They released a video of the album's first song, "The Unicorn and Princess Rainbow".

Burns made a guest appearance on Tim Kubart's 2018 children's album Building Blocks.

Personal life
After residing in Williamsburg, Brooklyn for much of his adult life, Burns currently resides near the Catskill Mountains.

Filmography
TV series
 Blue's Clues – Himself (also producer, co-producer, and consulting producer on some episodes)
 Blue's Clues & You! – Himself, Mapbook (voice) (also directed and wrote several episodes)
 Figure It Out – Himself, panelist (1999)
 Homicide: Life on the Street – David Tarnofski
 Jack's Big Music Show – Himself/performer along with Steven Drozd – episode:"Ground Hog Day"
 Law & Order – Kevin Jeffries
 Little Bear – Mr. Skunk (voice; uncredited) – episode:"The Painting/The Kiss/The Wedding"
 The Bedtime Business Song – Himself
 The Early Show – Himself
 The Panel – Himself
 The Professionals – Investor X
 The Rosie O'Donnell Show – Himself
 Today – Himself
 Yes, Dear – Himself
 Yo Gabba Gabba! – Himself
 Young Sheldon – Theme song performer, Nathan

TV specials
 The 42nd Annual New York Emmy Awards – Himself/Presenter
 Macy's Thanksgiving Day Parade – Himself

Video games
 Blue's 123 Time Activities – Himself
 Blue's ABC Time Activities – Himself
 Blue's Alphabet Book - Himself
 Blue's Art Time Activities – Himself
 Blue's Big Musical – Himself
 Blue's Birthday Adventure – Himself
 Blue's Reading Time Activities – Himself
 Blue's Treasure Hunt – Himself

Shorts
 Blue's Birthday – Himself
 La lecon – Arthur Knudson
 The Bill (2001) – Bill
 Hot Pants – Ben

Stage
 Amadeus – Mozart
 The Comedy of Errors – Dromio

Movies
 Blue's Big Musical Movie – Himself
 Christmas on Mars – Major Lowell
 Marie and Bruce – Fred
 Netherbeast Incorporated – Otto Granberry
 Who Framed Jesus – The Narrator
 Blue's Big City Adventure – Himself

Documentaries
 The Fearless Freaks – Himself
 I Love You, You Hate Me – Himself

Discography
 Songs for Dustmites (2003)
 Deep Sea Recovery Efforts (2009) (as Steve Burns and the Struggle)
 Foreverywhere'' (2017) (with Steven Drozd, as STEVENSTEVEN)

References

External links

  at MySpace
 Burns discusses his Blue's Clue experience on an episode of "The Moth Presents"

1973 births
Living people
People from Boyertown, Pennsylvania
Male actors from Pennsylvania
Guitarists from Pennsylvania
Singers from Pennsylvania
American male film actors
American male guitarists
American male stage actors
American male television actors
American male voice actors
American rock guitarists
American rock singers
American people of Italian descent
American people of Irish descent
DeSales University alumni
20th-century American singers
20th-century American guitarists
21st-century American guitarists
20th-century American male actors
21st-century American male actors
20th-century American male singers
21st-century American male singers
21st-century American singers

Steve Burns


ملك مرقدة (2 يناير  1962)، ممثلة سورية.

عن حياتها
خريجة المعهد العالي للفنون المسرحية قسم التمثيل عام 1985
عضوة في نقابة الفنانين منذ 14 أكتوبر 1985 و ممثلة في المسرح القومي وزارة الثقافة منذ عام 1989 لديها مشاركات المسرح و الدوبلاج و التلفزيون الإذاعة.

أعمالها

في التلفزيون
 الوسيط
 غداّ يوم آخر
 المنعطف
 الرجل الأخير
 الخيوط الخفية
 شجرة النارنج
 زمن العجايب
 الأحلام المهاجرة
 الجرح الخفي
 صهيل الألم
 لحظة مصير
 رحلة العطش
 حي المزار
 اللوحة المنسية
 أحلام مؤجلة
 غدا يوم آخر
 أحزان عادية
 يوميات مرحة
 الأسبوع الأخير
 بهلول الشاعر
 حروف يكتبها المطر
 مقامات صحراوية
 أهل المدينة

المسرحيات
 مغامرة رأس المملوك جابر
 يرما
 الزير سالم
 بوتيلا و تابعة ماتي
 فضيحة في كيوتسا
 قصة موت معلن
 توباز
 المدينة المليونيرة
 خطيبة الأمير
 سفرة بلا سفر
 انسوا هيروسترات
 حرم سعادة الوزير
 الآلة الحاسبة
 أغنية القمر
 أبيض و أسود
 الكلمة الأنثى
 الدمية

الدوبلاج

شخصيات الرسوم المتحركة

روابط خارجية

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
ممثلات من دمشق
ممثلو مركز الزهرة
ممثلات أداء صوتي سوريات
مواليد 1381 هـ
مواليد 1962
مواليد في دمشق
خريجو المعهد العالي للفنون المسرحية بدمشق
ممثلات تلفزيون سوريات
ممثلات سوريات في القرن 20
ممثلات سوريات في القرن 21
ممثلات مسرح سوريات

ملك مرقدة


Alonso de Granada (cuyo nombre árabe era Alí Omar ben Nazar o Ali Omar ibn Nazar), es un personaje histórico español y fue un militar morisco. Fue hijo de Pedro de Granada y María Venegas de la destacada familia morisco Granada Venegas. Además fue Alguacil mayor de Granada, Alcaide del Generalife, capitán general de mar y tierra. Era bisnieto de Yusuf IV Sultán de Granada.

Vida

Se casó en primeras nupcias con Doña Juana de Mendoza, dama de la Reina Católica con quien tuvo tres hijos en primeras nupcias.
 Don Pedro II de Granada Venegas, Caballero de Santiago, Alcaide del Generalife, y Alguacil Mayor de Granada y
 Doña Leonor

Se casó con Doña María de Quesada en segundas nupcias.
 Don García

Estuvo al servicio de los Reyes Católicos y se destacó militarmente participando en el cerco de Granada (20 de mayo de 1490), en la batalla de Adra. Participó también en la cruzada africana, destacándose en la toma de la ciudad de Orán en 1509 como jefe de infantería bajo los órdenes del cardenal Cisneros.

Descendientes
Fue el bisabuelo de Don Alonso II de Granada Venegas Rengifo y tatarabuelo de Don Pedro III de Granada Venegas y Manrique de Mendoza, el primer Marqués de Campotéjar.

Notas y referencias

Moriscos
Nazaríes
Alcaides del Generalife
Militares de España del siglo XV

Alonso de Granada


Die Liste der Gemeindepräsidenten von Risch zeigt eine Auflistung von Gemeindepräsidenten, Gemeinderäten und Gemeindeschreibern der Gemeinde Risch seit 1798 bzw. von Ammännern und Vögten der zuvor existierenden Vogtei Gangolfswil und Herrschaft Buonas, aus welchen die Gemeinde Risch 1798 gebildet wurde.

Gangolfswil 11. Jh. bis 1486

Ammänner des Gotteshauses Muri

Vogtei Gangolfswil 1486–1798

Obervögte

Untervögte

Grundherrschaft Buonas 11. Jht.–1798

Ammänner

Gemeinde Risch seit 1798

Präsidenten

Gemeindeschreiber

Gemeinderäte (seit 1803)

Quellen
 Richard Hediger: Risch – Geschichte der Gemeinde. Hrsg.: Gemeinderat Risch-Rotkreuz. Prestel, Rotkreuz 1986.
 Rudolf Barmettler: Zentrum Dorfmatt Rotkreuz. Gemeinde Risch, Rotkreuz 1986.
 Protokollsammlung des Einwohner- und später Gemeinderates Risch seit 1946

!Gemeindeprasidenten von Risch
!Gemeindeprasidenten
!Risch
!Gemeindeprasidenten von Risch

Liste der Gemeindepräsidenten von Risch


Lina Maria Magull (født 15. august 1994) er en tysk fodboldspiller, der spiller for FC Bayern München og Tysklands kvindefodboldlandshold. Hun spillede for VfL Wolfsburg fra 2012 til 2015 og vandt både Bundesligaen og UEFA Women's Champions League to gange med holdet.

Meritter

Klub
UEFA Women's Champions League:
Vinder: 2012-13, 2013-14
Bundesliga:
Vinder: 2012–13, 2013–14
DFB-Pokal:
Vinder: 2012–13, 2014–15

Landshold
FIFA U-20 Women's World Cup:
Vinder: 2014
Toer: 2012

Individual
Fritz Walter Medal:
Sølv: 2012

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige fodboldlandsholdsspillere fra Tyskland
Fodboldspillere fra VfL Wolfsburg (kvinder)
Fodboldspillere fra FC Bayern München (kvinder)

Lina Magull


Projeto 523 () é um codinome para um projeto militar secreto de 1967 da República Popular da China para encontrar medicamentos antimaláricos. Batizado com o nome da data de lançamento do projeto, 23 de maio, abordava a malária, uma importante ameaça na Guerra do Vietnã.

A mando de Ho Chi Minh, primeiro-ministro do Vietnã do Norte, Zhou Enlai, o primeiro-ministro da República Popular da China, convenceu Mao Zedong, presidente do Partido Comunista da China, a iniciar o projeto de massa "para manter [as] tropas aliadas prontas para o combate", conforme consta na ata da reunião. Mais de 500 cientistas chineses foram recrutados.

O projeto foi dividido em três fluxos. Aquele para investigar a medicina tradicional chinesa descobriu e levou ao desenvolvimento de uma classe de novos medicamentos antimaláricos chamados artemisininas. Lançado durante e durante toda a Revolução Cultural, o Projeto 523 foi oficialmente encerrado em 1981.

Comunismo
História da ciência e tecnologia na China
Guerra do Vietnã

Projeto 523


MellemFingaMuzik, også skrevet MellemFinga'Muzik, er en dansk hiphopgruppe bestående af rapperne Ibrahim Kucukavci og Benjamin Cimatu, der er bedre kendt som Stepz og Branco.

Karriere
Gruppen begyndte at udgive sange under navnet MellemFingaMuzik i slutningen af 2011. Eksempelvis er sangen 'Fuld På' featuring Kimbo udgivet på YouTube den 13. december 2011, og det første opslag fra gruppens officielle Facebook-side kom den 30. januar 2012. De blev siden en del af det daværende pladeselskab HideOut. På det tidspunkt var rapperne Jooks og Sivas også på HideOut.

Senere gik HideOut i opløsning, og alle kunstnerne blev spredt. MellemFingaMuzik begyndte et samarbejde med det nyoprettede selskab Grounded, som er stiftet af Ali Sufi. På samme tid slog MellemFingaMuzik sig sammen med Benny Jamz og Gilli fra rapkollektivet B.O.C. og dannede den fælles gruppe Molotov Movement (også kendt som Molo).

Hele Molo koordinerede deres debut EP'er, som udkom samtidig med filmen Ækte Vare, et univers som sangen DAUDA også var en del af. Gilli udgav EP'en
Ækte Vare, mens MellemFingaMuzik udgav EP'en MellemFingaMuzik, som var en blanding af sange, der før var blevet udgivet på YouTube, samt 2 nye numre ('Salute' og 'Molotov'). EP'en er udgivet via pladeselskabet Molotov Movement og Grounded.

Da Ali Sufi mødte medlemmerne af MellemFingaMuzik, havde gruppen allerede et stort følge, og gruppen blev også taget ind af Sony Music. I marts 2015 kom opfølgeren til deres debut-EP i form af albummet Militant Mentalitet, der gik ind som nummer 7 på den danske albumhitliste. Sangen 'Senere' fra albummet fik platin i december 2016.

Sidenhen har Stepz og Branco gået samme vej med deres musik, bl.a. udgav Branco i slutningen af juni 2019 albummet Baba Business, mens Stepz i september samme år udgav Stepzologi. Begge albums opnåede platin og har været på hitlisten som nr. et i Danmark på alle streamingtjenester.

Diskografi

Album

Referencer

Eksterne henvisninger

Hiphopgrupper fra Danmark

MellemFingaMuzik


Argirantemum (lat. Argyranthemum), rod polugrmova iz porodice Compositae. Dvadesetak vrsta porijeklom je s Kanara, Madeire, otočja Selvagens. najpoznatija među njima je kanarska ivančica (A. frutescens), zeljasta trajnica s Kanarskih otoka, koja se često uzgaja kao ukrasna biljka po parkovima i vrtovima.

Ime roda dolazi od grčke riječi argyros (srebro) i anthemon (cvijet), odnosno srebrni cvijet.

Vrste
 Argyranthemum broussonetii (Pers.) Humphries
 Argyranthemum callichrysum (Svent.) Humphries
 Argyranthemum coronopifolium (Willd.) Webb
 Argyranthemum dissectum (Lowe) Lowe
 Argyranthemum escarrei (Svent.) Humphries
 Argyranthemum filifolium (Sch.Bip.) Humphries
 Argyranthemum foeniculaceum (Willd.) Webb ex Sch.Bip.
 Argyranthemum frutescens (L.) Sch.Bip.
 Argyranthemum gracile Sch.Bip.
 Argyranthemum haematomma Lowe
 Argyranthemum haouarytheum Humphries & Bramwell
 Argyranthemum hierrense Humphries
 Argyranthemum lemsii Humphries
 Argyranthemum lidii Humphries
 Argyranthemum maderense (D.Don) Humphries
 Argyranthemum pinnatifidum (L.f.) Webb
 Argyranthemum sundingii L.Borgen
 Argyranthemum sventenii Humphries & Aldridge
 Argyranthemum tenerifae Humphries
 Argyranthemum thalassophilum (Svent.) Humphries
 Argyranthemum webbii Sch.Bip.
 Argyranthemum winteri (Svent.) Humphries

Izvori

Glebionidinae

Argirantemum


Acquaviva Picena ist eine italienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Ascoli Piceno in den Marken. Die Gemeinde liegt etwa 22 Kilometer nordöstlich von Ascoli Piceno und etwa 6 Kilometer westlich der Adriaküste.

Geschichte

Die Festung von Acquaviva wurde im 13. Jahrhundert errichtet. Strategisch günstig wurde unter der Herrschaft der Stadt Fermo der Weg ins Landesinnere kontrolliert.

Persönlichkeiten
 Amedeo Crivellucci (1850–1914), Historiker und Philologe

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in den Marken
Weinbauort in Italien

Acquaviva Picena


An Isabelia pabstii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Leinig, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni C.Van den Berg och Mark W. Chase. An Isabelia pabstii in nahilalakip ha genus nga Isabelia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Isabelia

Isabelia pabstii


Hrvatsko kulturno-umjetničko prosvjetno društvo Mostonga je kulturno-umjetničko prosvjetno društvo Hrvata iz Bača, AP Vojvodina, Srbija. Nosi ime po Mostongi.

Osnovano je 16. prosinca 2006. godine. Sjedište je 21420 Bač, JNA 78 / Fruškogorska 11. U početku je sjedište Društva bilo u kući obitelji Marte i Ivice Filipovića, u kojoj je smještena i Šokačka etnokuća. Kao prvi predsjednik, odlukom inicijativnog odbora izabran je Stjepan Čoban, tajnik Krešimir Šimudvarac, za blagajnika Marjan Penavin. Nakon Stjepana Čobana predsjednica Društva bila je Dara Filipović. Sljedeći predsjednik društva bio je Antun Šamanović Baja, tajnik Marijan Penavin.Društvo je u početku djelovalo u nekoliko odjela od kojih je najaktivnija tamburaška skupina, zatim folklorna, dječja folklorna skupina, mješovita pjevačka skupina, dramsko-literalna i etnološka. Glavni cilj HKUPD "Mostonga" Bač je očuvanje tradicije, jezika, kulturne baštine Hrvata Šokaca u Baču i zaštita nacionalnog identiteta na ovim prostorima. Organizator je velike višemjesečne manifestacije obilježavanja 320 godina od dolaska Hrvata Šokaca od Soli u Bačku pod zajedničkim nazivom "Tragovi Šokaca od Gradovrha do Bača 1688-2008". Manifestacija je okupila Šokce iz bačkoga Podunavlja i obnovila ratom pokidane veze s Franjevačkim samostanom i sa sunarodnjacima iz Tuzle i okolice.

U HKUPD Mostonga djelovale su četiri sekcije: dramska, tamburaška, folklorna i etno sekcija. Voditelji sekcija bili su Antun Šamanović, Ivan Butković, Mira Milošević i Stanka Čoban. HKUPD Mostonga organizirala je dvije manifestacije pokrajinskog (međunarodnog) značaja: tijekom svibnja Likovnu koloniju i tijekom kolovoza manifestaciju Susret Šokadije. Lokalnog značaja je manifestacija Šokački bal u Baču koji Društvo organizira u razdoblju siječnja-veljače.

Hrvatsko društvo Mostonga iz Bača sudjelovalo je na brojnim tuzemnim i inozemnim kulturnim manifestacijama. Ističu se u tuzemstvu: Proslava 250. godina od dolaska Slovaka u Selenču 2007.; Dani europske baštine 2007. i 2008. u Baču; Prijateljski susreti s tamburaškim orkestrom iz Ravnoga Sela u Ravnom Selu i Begeču 2007.; Festival Djeca su ukras svijeta u Tavankutu 2007.; Dužijanca u Subotici 2007.; Dužionica u Somboru 2008.; Godišnji koncert KUD-a Mladost iz Bača 2008. i dr. U inozemstvu bili su na ovim manifestacijama: Divan je kićeni Srijem u Nijemcima 2006., Brodsko kolo u Slavonskom Brodu 2007. i 2008.; Humanitarni koncert u Donjoj Bebrini kraj Slavonskoga Broda 2008., Drugi međunarodni festival malih vokalnih sastava u Velikoj Gorici 2008. i dr.

Aktivnost je zastala 2015. godine.

Uspjesi
Na Festivalu u Velikoj Gorici Društvo je osvojilo nagradu za kostimografiju i scenski nastup.
Članica Društva Lidija Kaplar izabrana je na Brodskom kolu 2007. za drugu pratilju najljepše Hrvatice u narodnoj nošnji.

Izvori

Općina Bač
Hrvatska kulturno-umjetnička društva iz Vojvodine

HKUPD Mostonga, Bač


Henri Weber (* 23. Juni 1944 in Leninabad, heute Chudschand, Tadschikistan; † 26. April 2020 in Avignon) war ein französischer Politiker der Parti socialiste. Er war von 1995 bis 2004 französischer Senator sowie von 2004 bis 2014 Mitglied des Europäischen Parlaments.

Leben
Webers Eltern waren Juden aus dem polnischen Chrzanów, der Vater war Uhrmacher, die Mutter Textilarbeiterin. Sie waren vor dem Einmarsch der Deutschen in die Sowjetunion geflohen und wurden dort in ein Arbeitslager in Tadschikistan deportiert. 1945 emigrierte die Familie nach Frankreich. In seiner Jugend gehörte er dem sozialistisch-zionistischen Hashomer Hatzair an.

Er studierte Philosophie und Politikwissenschaften an der Pariser Sorbonne. In dieser Zeit engagierte er sich bei der Union des étudiants communistes, Studentenverband der Parti communiste français (PCF). Aus dieser wurde er aber 1965 ausgeschlossen und gründete anschließend gemeinsam mit Alain Krivine die trotzkistische Jeunesse communiste révolutionnaire. Er gehörte zu den Aktivisten vom Mai 1968 in Paris und zur trotzkistischen Ligue communiste révolutionnaire (LCR). Von 1968 bis 1976 war er Chefredakteur von Rouge, der Zeitschrift der LCR. Von 1969 bis 1988 lehrte er politische Philosophie an der Universität Paris VIII (Vincennes). Er promovierte 1973 an der Université Paris 1 Panthéon-Sorbonne bei Maurice de Gandillac mit einer Arbeit über "Marxismus und Klassenbewusstsein", die mit dem Prädikat très honorable bewertet wurde.

1981 zog er sich vorübergehend aus der Politik zurück, bevor er 1986 der Parti socialiste beitrat. Dort gehörte er zum Kreis um Laurent Fabius, der 1988 Präsident der Nationalversammlung wurde und Weber als technischen Berater in seinen Stab berief. Von 1989 bis 1995 war Weber stellvertretender Bürgermeister von Saint-Denis, einem Vorort von Paris. Zu den Parlamentswahlen 1988 und 1993 trat er ohne Erfolg an. Als Sonderbeauftragter war er für die Minister für Beziehungen zum Parlament, Martin Malvy und Louis Mermaz, tätig. Parallel arbeitete er ab 1992 im Stab von Laurent Fabius, der inzwischen Erster Sekretär der PS war.

Von 1993 bis 2008 gehörte er den Leitungsgremien der Partei (bureau national und secrétariat national) an, wo er für Bildung, Kultur und Medien zuständig war. Von 1995 bis 2004 war Weber Mitglied des französischen Senats, wo er das Département Seine-Maritime vertrat. Er leitete von 1995 bis 2005 die "Sommeruniversität" der PS in La Rochelle sowie von 1997 bis 2005 die Parteizeitung Revue Socialiste. Von 2004 bis 2014 gehörte er dem Europäischen Parlament an. Zudem war Weber von 2008 bis 2012 beigeordneter Sekretär der PS für Fragen der Globalisierung. Unter dem Ersten Sekretär Jean-Christophe Cambadélis war er seit 2014 Direktor für europäische Studien der Partei.

Henri Weber war mit der Filmproduzentin Fabienne Servan-Schreiber, einer Tochter des Journalisten und gaullistischen Politikers Jean-Claude Servan-Schreiber, verheiratet. Sie haben drei Kinder.

Am 26. April 2020 starb Weber im Alter von 75 Jahren während der COVID-19-Pandemie in Frankreich an den Folgen einer SARS-CoV-2-Infektion.

EU-Parlamentarier
Weber gehörte im Europaparlament der Sozialdemokratischen Fraktion bzw. ab 2009 der Progressiven Allianz der Sozialdemokraten an. Er war von 2007 bis 2012 stellvertretender Vorsitzender der Delegation für die Beziehungen zur Volksrepublik China. Zudem gehörte er 2004–2009 dem Ausschuss für Kultur und Bildung, 2009–2012 dem Ausschuss für Industrie, Forschung und Energie sowie 2012–2014 dem Ausschuss für internationalen Handel an. Er war 2004–2007 Delegierter im Parlamentarischen Kooperationsausschuss EU-Russland und 2012–2014 in der Paritätischen Parlamentarischen Versammlung AKP-EU.

Weblinks

Einzelnachweise

Mitglied des Europäischen Parlaments für Frankreich
Senator (Frankreich)
PS-Mitglied (Frankreich)
Politiker (20. Jahrhundert)
Politiker (21. Jahrhundert)
Franzose
Geboren 1944
Gestorben 2020
Mann

Henri Weber


Globoplay est une plateforme numérique de streaming vidéo et audio à la demande, développée et exploitée par Grupo Globo, a été lancée le . En 2020, elle s'établit avec la barre des 20 millions d'utilisateurs et devient le leader national du streaming. En 2021, avec l'achèvement du projet Uma Só Globo du Grupo Globo, Globoplay devient une filiale d'une nouvelle société appelée Globo.

Le service propose des productions originales et exclusives en partenariat avec les chaînes Globo, des producteurs internationaux et des producteurs indépendants, qu'il s'agisse de films, de séries, d'émissions de télévision ou de podcasts. Sa principale branche de production originale, Studios Globo, Globo Filmes, DGJE et les divisions de contenu du groupe Globo.

Le service a été lancé aux États-Unis le  et a commencé son expansion mondiale. En , il a été annoncé que Globoplay serait lancé au Canada et en Espagne dans plus de 20 pays européens, dont l'Italie, la France, la Suisse, l'Allemagne, l'Espagne, le Portugal et le Royaume-Uni à partir du .

Programmation
Globoplay offre un contenu vidéo en streaming ou à la demande de programmes issus de la bibliothèque archivée de Globo, ainsi que des programmes originaux et des programmes internationaux exclusifs. Le streaming en direct de Globo et de certains de ses affiliés est également disponible, bien que les utilisateurs doivent configurer leur compte pour qu'il soit situé dans la zone de streaming autorisée, qui comprend 47 affiliés opérant dans 22 des 26 États du Brésil. Si le compte d'une personne est configuré pour avoir un emplacement en dehors de ces filiales, ou si cette personne vit en dehors du Brésil et n'a pas configuré directement un emplacement spécifique, la fonction de diffusion en direct est automatiquement indisponible.

En plus des productions nationales et des documentaires originaux, la plateforme a également annoncé l'inclusion de telenovelas mexicaines grâce à un partenariat exclusif avec Televisa, à savoir Imperio de Mentiras, Rubí (2020), Amar a Muerte, La Usurpadora, Marimar et Maria la del barrio (également disponibles en espagnol).

Distribution exclusive
Globoplay a acheté des droits de distribution exclusifs et non exclusifs pour diffuser des programmes internationaux au Brésil. La série télévisée dramatique médicale Good Doctor d'ABC a été lancée le  comme premier programme international exclusif du service.

Références

TV Globo
Vidéo à la demande

Globoplay


Um residente de longa duração da União Europeia é uma pessoa que não é cidadão de um país da UE, mas que residiu legal e continuamente no território desse estado-membro com um visto válido durante pelo menos cinco anos consecutivos sem utilizar um meio de apoio, por exemplo, sem recurso ao sistema de assistência e segurança social do estado-membro da UE de acolhimento, que não esteve ausente do estado-membro por mais de seis meses consecutivos e dez meses no total, que dispõe de meios de subsistência e que cumpre todos os requisitos adicionais, conforme estabelecido na Diretiva 2003/109/CE. Disposições especiais aplicam-se às pessoas titulares do Cartão Azul UE. Estas pessoas podem obter o estatuto de Residente de longa duração UE após apenas dois anos de residência legal e ininterrupta num estado-membro, desde que tenham residido no território da UE nos últimos cinco anos como titular do Cartão Azul UE, conforme a Diretiva (UE) 2021/1883.

O estatuto permite ao titular alguns dos direitos de livre circulação concedidos aos cidadãos da UE/EEE nos países participantes na Diretiva. A Dinamarca e a Irlanda (e, antes da sua saída, também o Reino Unido), apesar de serem membros da UE, não participam na aplicação destas Diretivas porque possuem derrogações (opt-out) nas legislações do Espaço de liberdade, segurança e justiça (ELSJ). A implementação e o cumprimento dos requisitos da Diretiva 2003/109/CE é obrigatória e está a cargo de todos os países participantes da UE/EEE.

Estatuto de Residente de longa duração UE

Para obter o estatuto de Residente de longa duração UE, o nacional de um país terceiro deve residir legal e continuamente num dos estados-membros da UE há pelo menos cinco anos. No entanto, neste período de cinco anos, são permitidas ausências consecutivas inferiores a seis meses num total de dez meses. Para efeitos da contagem de tempo, são obrigatoriamente descartados os períodos de tempo em que o candidato foi um au pair, um trabalhador temporário ou sazonal, um trabalhador destacado ou um diplomata. Disposições especiais também se aplicam a estudantes e requerentes de asilo. A pessoa em questão deve ser considerada capaz de se sustentar a si e à sua família, bem como dispor de um seguro de saúde que cubra todos os riscos cobertos aos próprios cidadãos nacionais desse estado-membro da UE. Quem pode ser considerado membro da família é definido de acordo com a Diretiva 2003/86/CE, relativa ao Reagrupamento Familiar.

O requerimento do estatuto de Residente de longa duração UE deve ser apresentado às autoridades de imigração do estado-membro de residência do requerente. A decisão fundamentada das autoridades de imigração deve ser tomada no prazo de seis meses e notificada por escrito ao nacional do país terceiro. Somente em casos especiais o prazo pode ser prorrogado. Se o pedido do estatuto de Residente de longa duração UE for deferido, o nacional do país terceiro receberá uma autorização de residência especial para Residente de longa duração UE. Esta é uma autorização de residência permanente que deve ser válida por cinco anos e renovada automaticamente.

O estatuto de Residente de longa duração UE é obrigatoriamente revogado caso se verifique uma situação em que a pessoa em causa o adquiriu por meio de fraude ou se a pessoa for removida do Espaço Schengen por motivos de ordem pública ou segurança pública. O estatuto também é obrigatoriamente cancelado por ausência do território da UE/EEE por um período de doze meses consecutivos. Regra geral, uma pessoa também perde o seu estatuto de Residente de longa duração se adquirir um estatuto equivalente noutro estado-membro da UE/EEE.

Países participantes
Os países que participam da implementação da Diretiva incluem:

 Áustria (Alemão: Daueraufenthalt – UE)
 Bélgica (Francês: Résident de longue durée – UE, Neerlandês: EG – langdurig ingezetene)
 Bulgária (Búlgaro: дългосрочно пребиваващ в ЕC)
 Croácia (Croata: Osoba s dugotrajnim boravištem – EZ)
 Chipre (Inglês: Long term resident – EC)
 Chéquia (Checo: Povolení k pobytu pro dlouhodobě pobývajícího rezidenta – ES)
 Estónia (Estoniano: Pikaajaline elanik – EÜ)
 Finlândia (Finlandês: P EY 2003/109 EY, Sueco: P EG 2003/109 EG)
 França (Francês: Carte de résident de longue durée – UE)
 Alemanha (Alemão: Daueraufenthalt – UE)
 Grécia (Grego: επί μακρόν διαμένων – ΕΚ)
 Hungria (Húngaro: Huzamos tartózkodási engedéllyel rendelkező – EK)
 Itália (Italiano: Soggiornante di lungo periodo – CE)
 Letónia (Letão: Pastāvīgi dzīvojoša persona – ES)
 Lituânia (Lituano: Ilgalaikis gyventojas – EB)
 Luxemburgo (Francês: Resident de longue durée – UE)
 Malta (Maltês: Resident fit-tul – UE)
 Países Baixos (Neerlandês: EG - langdurig ingezetene)
 Polónia (Polonês: Pobyt rezydenta długoterminowego UE)
 Portugal (Residente CE de longa duração)
 Roménia (Romeno: Rezident pe termen pulmão – CE)
 Eslováquia (Eslovaco: Osoba s dlhodobým pobytom – ES)
 Eslovénia (Esloveno: Rezident za daljši čas – ES)
 Espanha (Castelhano (Espanhol): Residente de larga duração – UE)
 Suécia (Sueco: Varaktigt bosatt - EG)

Implementação por país participante

Alemanha
Os requisitos básicos para a concessão de uma autorização de Residência de longa duração UE na Alemanha estão de acordo com a Secção 9a (2) AufenthG:

 uma permanência de pelo menos cinco anos com uma autorização de residência na Alemanha,
 conhecimento suficiente da língua alemã,
 conhecimento básico da ordem legal e social e das condições de vida na Alemanha,
 a ausência de perigo para a segurança ou ordem pública,
 uma habitação com espaço suficiente em função do número de elementos do seu agregado familiar,
 capacidade de garantir a sua subsistência e a subsistência dos seus familiares, de acordo com o § 9c AufenthG, incluindo:
 cumprimento das obrigações fiscais,
 realização das contribuições para uma caixa de previdência apropriada,
 existência de um seguro saúde válido com cobertura geral que abrange todos os elementos do agregado familiar,
 o rendimento regular é obtido através de um emprego autorizado.

De acordo com o Regulamento Administrativo Geral da Lei da Residência, a pensão é apenas de natureza prognóstica, o que significa que quando atingir a idade da reforma deverá ter direito a uma pensão adequada para obter o estatuto de Residência de longa duração UE.

Chéquia
Uma pessoa titular de uma autorização de residência permanente juntamente com o estatuto legal de "Residente de longa duração UE" de outro estado-membro da UE (doravante designado como "residente de outro estado-membro da UE") tem o direito de apresentar um pedido de autorização de residência de longa duração se ele/ela pretender residir temporariamente na Chéquia por mais de três meses.

Finlândia
Os titulares de uma autorização de residência elegível (excluindo asilo) podem, após cinco anos de residência consecutiva, solicitar o estatuto de Residente de longa duração UE na Finlândia, desde que não residam fora do país por mais de seis meses consecutivos e dez meses no total. Este estatuto pode ser retirado se o titular residir continuamente fora da UE por mais de dois anos, ou fora da Finlândia por mais de seis anos.

Os titulares do estatuto de Residentes de longa duração UE emitido noutro país da UE e que pretendam residir na Finlândia podem fazê-lo a partir desse país ou na Finlândia.

Países Baixos
Para adquirir o estatuto de Residente de longa duração UE nos Países Baixos, é necessário passar no Exame Básico de Integração Cívica e ter pelo menos cinco anos consecutivos de residência. Para além disso, os titulares do estatuto de Residente de longa duração UE que procuram um emprego só precisam de uma autorização de trabalho para nos primeiros doze meses, ao contrário dos cinco anos habituais.

Suécia
Antes de 2019, a lei era tal que, para adquirir o estatuto de Residente de longa duração UE na Suécia, era necessário ter residido na Suécia continuamente por cinco anos com autorização de residência (em sueco: uppehållstillstånd) e ter uma autorização de residência permanente (em sueco: uppehållstillstånd permanente). Desde 2019, uma pessoa que tenha permanecido na Suécia por cinco anos ininterruptos com uma autorização de residência ou "residente legal de outra forma" pode solicitar o estatuto de residente de longa duração. Esta mudança na lei foi feita para que os cidadãos britânicos que moram na Suécia após o Brexit pudessem solicitar o estatuto, porque, caso contrário, seriam inelegíveis, pois moravam na Suécia com direito de residência, e não com uma autorização de residência.

O requerente do estatuto também deve ter meios de subsistência. No entanto, o tempo da permanência com visto de turista ou com visto de estudante, entre outros, não pode ser utilizado para efeitos da contagem do tempo para a obtenção do estatuto.

Os Residentes de longa duração UE que se mudam para a Suécia são obrigados a solicitar uma autorização de residência se permanecerem por mais de 90 dias. No entanto, eles podem começar a trabalhar ou estudar na chegada, sem esperar por uma decisão neste caso. Uma autorização de trabalho (em sueco: arbetstillstånd) não é necessária para um Residente de longa duração UE, no entanto, um certificado de contratação deve ser apresentado pelos residentes que se candidatam ao estatuto de Residente de longa duração UE por motivações de trabalho.

Transferência do estatuto de Residente de longa duração UE
Se um nacional de um país terceiro se deslocar para um estado-membro diferente daquele em que obteve o seu estatuto de Residente de longa duração UE, o interessado tem o direito de requerer o estatuto de Residente de longa duração UE no novo estado-membro após cinco anos de residência legal e ininterrupta. Aplicam-se as mesmas condições e procedimentos da obtenção do estatuto de Residente de longa duração UE por um nacional de um país terceiro sem o estatuto de Residente de longa duração UE.

Disposições especiais aplicam-se a pessoas com o Cartão Azul UE. Estas pessoas podem obter o estatuto de Residente de longa duração UE após apenas dois anos de residência legal e ininterrupta num estado-membro, desde que tenha residido no território da UE/EEE nos últimos cinco anos como titular do Cartão Azul UE.

Receção
Após o prazo para a introdução do estatuto de imigração específico de Residente de longa duração (RLD) da União Europeia em 2006, verificou-se que a Diretiva abrangia uma percentagem relativamente pequena dos nacionais de países terceiros na maioria dos países participantes na Diretiva. Além disso, destes, poucos utilizaram os seus direitos de mobilidade na UE.

Os principais motivos referidos para a reduzida adoção deste estatuto são os seguintes:

 a falta de informação disponível sobre o estatuto RLD entre os nacionais de países terceiros
 a falta de informações disponíveis sobre o estatuto RLD entre as autoridades nacionais de imigração e proteção de fonteiras
 a concorrência com os regimes nacionais:
 autorizações nacionais de residência de longa duração, e
 possibilidade de obter a cidadania da UE em cinco anos ou menos em alguns estados-membros
 a concorrência com o Cartão Azul (União Europeia)
 requisitos de integração.

Informação adicional
De acordo com o capítulo IV, artigo 24.º da Diretiva, a Comissão apresenta periodicamente relatórios ao Parlamento Europeu e ao Conselho sobre a aplicação e o cumprimento dos requisitos da presente Diretiva nos estados-membros e propõe as alterações necessárias. Os relatórios fornecem informações sobre as especificidades de aplicação da Diretiva nos sistemas legislativos nacionais, bem como as estatísticas da adoção deste tipo de autorização de residência.

Havia 10.357.741 residentes de longa duração na UE/EEE no final de 2019, sendo que 2.369.156 deles tinham a autorização emitida pela Alemanha e 2.153.101 pela França.

Brexit e os cidadãos do Reino Unido com Residência de longa duração UE
A Residência de longa duração UE é o estatuto que é recomendado pela Comissão Europeia que seja concedido aos cidadãos do Reino Unido após o Brexit, que residiram nos estados-membros da UE por um período de pelo menos cinco anos. Os direitos dos cidadãos nacionais do Reino Unido após a conversão para cidadãos nacionais de países terceiros à UE/EEE com estatuto de Residente de longa duração UE são significativamente reduzidos em comparação com o conjunto de direitos por eles exercidos anteriormente enquanto cidadãos da UE.

Ver também

 Cartão Azul (União Europeia)
 Permissão de trabalho
 Green card
 Sistema de Informação de Schengen (SIS)
 Sistema de Informação sobre Vistos (VIS)
 Sistema de Entrada/Saída (EES)
 Sistema Europeu de Informação sobre Registos Criminais (ECRIS)
 Registo Público em Linha de Documentos Autênticos de Identidade e de Viagem (PRADO)
 Datiloscopia Europeia (Eurodac)
 Frontex
 Europol
 Acordo de Schengen

Relações exteriores da União Europeia
Bases de dados na Europa
Política de vistos por país

Residente de longa duração (União Europeia)


An Poa iberica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Fisch., C.A.Mey. ngan Avé-lall.. An Poa iberica in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Poa

Poa iberica


8244 Mikolaichuk este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
8244 Mikolaichuk este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul astrofizic din Crimeea de Liudmila Cernîh. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,34 ua, o excentricitate de 0,21 și o înclinație de 5,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 8001-9000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1975
Centura de asteroizi

8244 Mikolaichuk


Ernest Joseph  Dawley ( - ) est un major général de l'armée américaine, connu pendant la Seconde Guerre mondiale pour avoir commandé le VI corps pendant l'opération Avalanche, le débarquement allié à Salerne, en 1943. Après le débarquement, il est relevé de son commandement par le lieutenant-général Mark W. Clark, commandant de la V armée, et retourne aux États-Unis.

Biographie

Notes et références

Liens externes

Naissance en février 1886
Naissance au Wisconsin
Décès en décembre 1973
Décès dans le comté de Monterey
Décès à 87 ans
Major général de l'United States Army
Militaire américain de la Seconde Guerre mondiale
Titulaire de la croix de guerre 1914-1918
Officier de la Légion d'honneur (date non précisée)
Récipiendaire de la Silver Star
Récipiendaire de l'Army Distinguished Service Medal
Élève de l'United States Army War College
Élève de l'United States Army Command and General Staff College
Élève de l'Académie militaire de West Point

Ernest J. Dawley


Curtea Goleștilor este un ansamblu de monumente istorice aflat pe teritoriul satului aparținător Golești al orașului Ștefănești. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 13427.01.

Ansamblul este format din 11 monumente:
 Conac ()
 Baia turcească ()
 Clădiri-anexă ()
 Clădirea școlii și a administrației ()
 Fântâna Goleștilor ()
 Parcul din jurul conacului ()
 Busturile Goleștilor ()
 Turnul porții ()
 Zid de incintă cu 4 turnuri de colț ()
 Chioșc ()
 Parcul alăturat incintei ()

Note

Monumente istorice din județul Argeș
Ștefănești, Argeș

Curtea Goleștilor


Çatak, Samsun ilinin Çarşamba ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Samsun iline 55 km, Çarşamba ilçesine 25 km uzaklıktadır.

Nüfus

Çarşamba'nın mahalleleri

Çatak, Çarşamba


, Atom bombaları patladığı anda Hiroşima ve Nagazaki'de bulunup hayatta kalan insanlara denir. Japon hükûmetinin verilerine göre 31 Mart 2011 itibarıyla 219.410 Hibakusha hâlen hayattadır.

Bağlantılar
  Hiroşima

Hibakuşa


ලිනෙන් තැන්සෝන නාමකරණයය

ලිනෙයස් තකයෝගකරකරණයේ වැදගත්කම නම් එමගින් විෂමකාර සජිවි සංගම් සරල සහ ප්‍රායෝගික ලෙස සංවිධානය කර ගැනිමට හැකිවීමයි මෙහිදි සෑම විමෂයකටහ එයට ම අනන්‍ය සහ ස්ථිර නමක්ද ඇත. වෙනත් නම් අනන්‍ය හෝ නියත තැන ඒවා තැනිතැට භාෂාවෙන් භාෂාවට වෙනස්ය මෙම අනන්‍යය හා ස්ථාවර බව නියැමලිනෙයන් තක්සෝනකරණය වර්ගිකරණයන්ගෙ පිලිගැනිමට ලක් වි ඇත. එය හුදෙක් ද්විපද නාමකරඛයක් පමණක් නොව ඊටත් වඩා සංකීර්ණ නීති සහ ක්‍රියාපටිපාටිවන් සුහයක එකතුවකි.

	මෙ නීති පාලනය කරන්නේ ජීව විද්‍යාත්මක නාමකරණයේ සම්මත නීති සංග්‍රහමය මගිනි. දිලීර හා ශාක වර්ගීකරණය නාහ කරණය නීති අඩංගුවන්නේ ශාක තක්සෝග කරණය පිළිබද ජාත්‍යන්තර සංවිධාන මගින් පාලනය කරන උද්බිද විද්‍යාත්මක ශාක නාමකරණයේ ජාත්‍යන්තර නීති සංග්‍රහයෙහි වර්තමානයේ භවිතා කරන නීති හෙවත් Sain - Lo- code මුල් වරට හදුන්වාදුන්නේ 1999 දිය මේ නිසා මුලින් භාවිතා කල "Tokyo coodes" නම් නීති මාලාව අභාවයට යන ලදි.

	මීට සමාන සත්ව නාමකරණය පිළිබද නීති මාලාවක් සන්ධ විද්‍යාත්මක නාමකරණය පිළිබද ජාත්‍යන්තර නීති සංග්‍රහය හෙවත් lczn ලෙස හදුන්වයි මේවාද 1999 බිහි වු අතර සත්ව විද්‍යාව පිළිබද ජාත්‍යන්තර කොමිසම මගින් පාලනය වේ.

	බැක්ටීරියා නාමකරණය පිළිබද ජාත්‍යන්තර නීති ICNB ලෙස හදුන්වන අතර එය 1990 දි බිහි වු  අතර ප්‍රාග්නයන්ධික වර්ගිකරණය පිළිබද ජාත්‍යන්තර කොමිසම හෙවත් (ICSP) මගින් පාලනය වේ.

	මීට අමරව වෛරස සදහා නාමකරණයක්  ඇති අතර එය වෛරද තක්යෝගකරනය පිළිබද ජාත්‍යන්තර කොමිසමේ සාර්වත්‍ර වෛරස ලිපිගොනුව හෙවත් (ICTVDB) වේ. ෙමය තරමක් වෙනස් මුලධර්මයක් මත පදනම් වු වක් වන අතර මෙයට මුලික හේතුව වෛරසවල පරිනාමික ඉතිහාසය පිළිබද නිවැරදි අව‍බෝධයක් නැති කමය.
ජීව විද්‍යාව

ලිනෙන් තැන්සෝන නාමකරණයය


Nepetinae, podtribus usnatica, dio tribusa Mentheae. Pripada mu 15 rodova

Rodovi
 Agastache J.Clayton ex Gronov.
 Cedronella Moench
 Dracocephalum L.
 Drepanocaryum Pojark.
 Glechoma L.
 Heterolamium C.Y.Wu
 Hymenocrater Fisch. & C.A.Mey.
 Hyssopus L.
 Kudrjaschevia Pojark.
 Lallemantia Fisch. & C.A.Mey.
 Lophanthus Adans.
 Marmoritis Benth.
 Meehania Britton
 Nepeta L.
 Schizonepeta (Benth.) Briq.

Izvori

Mentheae

Nepetinae


رطوبة الهواء: هي كمية ما يحمله الهواء من بخار الماء.
 رطوبة نسبية: هي كمية بخار الماء الموجودة في كمية معينة من الهواء بالنسبة إلى كتلة بخار الماء اللازم لتشبع كتلة الهواء نفسها وعند درجة الحرارة نفسها.
 رطوبة مطلقة: هي كمية بخار الماء في الهواء مقدرة بالجرام في المتر المكعب عند درجة حرارة معينة.

رطوبة (توضيح)


شیخ حضور ، قرية جبلية صغيرة تتبع لـالبلدة المركزية (بالفارسية: بخش مركزى ) من توابع مدينة بستك إحدى قرى « إقليم گودة»، وتقع في محافظة هرمزگان في جنوب إيران، ووتبعد عن مركز المدينة (بستك) 70 كيلومتراً، وتقع في الشمال الغربي لمدينة بستك.

حدود قرية شیخ حضور
حدود شیخ حضور: من الشمال: بيسه، ومن الجنوب الطريق الرئيسي الذي يربط مدينة بستك بــ مدينة لار، ومن الغرب « فتوية »، ومن الشرق تنتهي بـقرية مردنو.

السكان
يبلغ عدد سكان هذه القرية حسب تعداد السكان لعام 2006 للميلاد، (440) نسمه تشكل (93 عائلة)، من أهل السنة والجماعة وعلى المذهب الشافعي. يتكلون الفارسية باللهجة المحلية. لهم مدرسة مشتركة، ومجموعة من البرك لحفظ مياه الأمطار إذا سالت الأودية.

مهنة السكان
يمتهنون بمهنة الزراعة وتربية المواشي والأغنام.

المصادر

 الكوخردى، محمد، بن يوسف، (كُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِيةَ عَلي ضِفافِ نَهر مِهران) الطبعة الثالثة، دبى: سنة 1997 للميلاد.
 محمدیان، كوخردى، محمد.  «شهرستان بستک وبخش کوخرد»  ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی. (فارسي)
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران: ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372..
 سلامى، بستكى، أحمد.  (بستک در گذرگاه تاریخ)  ج2 چاپ أول، 1372 خورشيدى.
 بالود، محمد.  (فرهنگ عامه در منطقه بستک)  ناشر همسايه، چاپ زيتون، انتشار سال 1384 خورشیدی.
 بنى عباسيان، بستكى، محمد اعظم،  «تاريخ جهانگيريه»  چاپ تهران، سال 1339 خورشيدى.
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران: ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372 خورشیدی.
 محمدیان، كوخردى، محمد،  (شهرستان بستک وبخش کوخرد) ، ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی.
 بالود، محمد.  (فرهنگ عامه در منطقه بستک)  ناشر همسايه، چاپ زيتون، انتشار سال 1384 خورشیدی.
 بنى عباسيان، بستكى، محمد اعظم،  «تاريخ جهانگيريه»  چاپ تهران، سال 1339 خورشيدى.
 بختيارى، سعيد،  «اتواطلس إيران» ، " مؤسسه جغرافيايى وكارتگرافى گيتا شناسى، بهار 1384 خورشيدى

انظر أيضاً
  كوخرد حاضرة إسلامية على ضفاف نهر مهران

وصلات خارجية
 التقسيمات الإدارية لمحافظة هرمزگان

أماكن مأهولة في مقاطعة بستك
البلدة المركزية
مدن إيران

شيخ حضور


Juan Manuel Santos Calderón (Bogota, 10. kolovoza 1951.) kolumbijski je novinar, ekonomist i konzervativni političar, Bio je predsjednik Kolumbije od kolovoza 2010. godine do kolovoza 2018. godine. Član je Socijalne stranke nacionalnog jedinstva (Partido Social de Unidad Nacional), poznate i pod imenom Partido de la U ili samo U-stranka) čiji je jedan od utemeljitelja i vođa bio Santos.
Izabran je za predsjednika Kolumbije 7. kolovoza 2010. do 7. kolovoza 2014. godine, pošto je pobijedio suparničkog kandidata Antanasa Mockusa. Na kolumbijskim predsjedničkim izborima 2014. godine pobijedio je supraničkog kandidata Óscara Ivána Zúñiga iz stranke "Demokratskog centra " (Centro Democrático) u drugom krugu izbora.

Juan Manuel Santos obnašao je i dužnost ministra obrane Kolumbije. Tada je bio uključen u nekoliko političkih skandala, npr. intervencija u Ekvadoru protiv FARC-gerile. Bio je također i ministar financija.

Santos dolazi iz vrlo uspješne i tradicionalne kolumbijske obitelji. Jedan od predaka bio je Eduardo Santos, 20. predsjednik Kolumbije u periodu 1938. – 1942., dok mu je rođak Francisco Santos Calderón bio potpredsjednik, tijekom vladavine Álvara Uribe.

Santosu je dodijeljena Nobelova nagrada za mir 2016. godine za njegove napore da okonča 50-o godišnji građanski rat u zemlji.

Izvori

Životopisi, Kolumbija
Dobitnici Nobelove nagrade za mir
Političari nakon 1989.
Predsjednici
Novinari
Ekonomisti
Politika Kolumbije

Juan Manuel Santos


The Wrangell Mountains are a high mountain range of eastern Alaska in the United States.  Much of the range is included in Wrangell-Saint Elias National Park and Preserve. The Wrangell Mountains are almost entirely volcanic in origin, and they include the second and third highest volcanoes in the United States, Mount Blackburn and Mount Sanford.  The range takes its name from Mount Wrangell, which is one of the largest andesite shield volcanoes in the world, and also the only presently active volcano in the range.  The Wrangell Mountains comprise most of the Wrangell Volcanic Field, which also extends into the neighboring Saint Elias Mountains and the Yukon Territory in Canada.

The Wrangell Mountains are just to the northwest of the Saint Elias Mountains and northeast of the Chugach Mountains, which are along the coast of the Gulf of Alaska. These ranges have the combined effect of blocking the inland areas from warmer moist air over the Pacific Ocean. The inland areas to the north of the Wrangell Mountains are therefore among the coldest areas of North America during the winter.

Major peaks

The Wrangell Mountains include 12 of the 40+ Alaskan peaks over  (see fourteeners and thirteeners):

Mount Blackburn, , and East Summit,
Mount Sanford, , and South Peak,
Mount Wrangell, , and West Summit,
Atna Peaks,
Regal Mountain,
Mount Jarvis, , and North Peak,
Parka Peak,
Mount Zanetti,

Other prominent mountains include:
Mount Drum,
Castle Peak,

Name origin and references in popular culture
The mountains are named after explorer, president of Russian-American Company, and admiral Ferdinand von Wrangel. American folk singer John Denver wrote a song, "The Wrangell Mountain Song", in reference to the range.

See also

 Wrangellia Terrane

References

External links

 Wrangell-St. Elias National Park & Preserve
 Wrangell Mountains Center

Landforms of Copper River Census Area, Alaska
Mountain ranges of Alaska
Mountains of Unorganized Borough, Alaska

Wrangell Mountains


Cuvier ist ein Einschlagkrater im Süden der Mondvorderseite, östlich des Kraters Maginus und südöstlich von Licetus.
Der Kraterrand ist stark erodiert, das Innere weitgehend eben.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem französischen Naturforscher Georges Cuvier offiziell benannt.

Weblinks

 Cuvier auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)
Georges Cuvier

Cuvier (Mondkrater)


Cette page concerne les évènements survenus en 2011 en Ukraine :

Évènement
 Poursuites judiciaires contre les partisans de Ioulia Tymochenko
  :
  :  : des militants tentent de faire exploser la statue de Lénine.

Sport
 Championnat d'Ukraine de football 2010-2011
 Championnat d'Ukraine de football 2011-2012
 Coupe d'Ukraine de football 2010-2011
 Coupe d'Ukraine de football 2011-2012
 Supercoupe d'Ukraine de football 2011

Culture
 Participation de l'Ukraine au concours Eurovision de la chanson à Düsseldorf.

Sortie de film
 Cross
 Gámer
 La Terre outragée
 Un samedi presque parfait

Création
  (organisation politique)

 Stade Tchornomorets à Odesssa.

Dissolution
 , groupe musical.

 MFK Chakhtior Donetsk (équipe de futsal)

Décès
 , peintre.
 , sociologue.
 Valentin Grichtchenko, scientifique.
 Mikhail Kadets, mathématicien.
 , personnalité politique.

Notes et références

2011 en Ukraine
Chronologie de l'Ukraine au XXIe siècle

2011 en Ukraine


Svorkmo Station (Svorkmo stasjon) er en jernbanestation på Thamshavnbanen, der ligger i byområdet Svorkmo i Orkdal kommune i Norge. Stationen ligger langs med elven Orkla.

Stationen åbnede, da den første del af banen fra Thamshavn blev taget i brug 15. juli 1908 efter at være blevet indviet 10. juli 1908. Den fungerede som endestation, indtil resten af banen til Løkken åbnede 15. august 1910. Stationen blev nedlagt 30. april 1963, da al trafik på banen med undtagelse af transport af svovlkis fra Løkken til Thamshavn blev indstillet. Den kom i brug igen i 1983, da der begyndte at køre veterantog på Thamshavnbanen.

Stationsbygningen blev opført til åbningen i 1908 efter tegninger af Finn Knudsen.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Noter

Stationer på Thamshavnbanen
Stationer på veteranbaner i Norge
Etableret i 1908
Jernbanestationer i Trøndelag

Svorkmo Station


Cette page concerne les évènements survenus en 1990 en Finlande  :

Évènement
  :
 novembre : Premier meurtre .

Sport
 Championnat de Finlande de football 1990
 Championnat de Finlande de hockey sur glace 1989-1990
 Championnat de Finlande de hockey sur glace 1990-1991
 Championnats du monde de pentathlon moderne à Lahti.
 Organisation du concours de l' à Joensuu.
 - : Organisation du championnats du monde de biathlon à Kontiolahti, conjointement avec Minsk (Union soviétique) et Oslo (Norvège).
 - : Organisation du championnat du monde junior de hockey sur glace à Helsinki.

Culture

Sortie de film
 Amazone
 La Fille aux allumettes
 J'ai engagé un tueur

Naissance
 , joueur de football.
 , poétesse.
 , écrivaine.
 , joueuse de football.
 , actrice.
 , actrice de télévision.
 , compositrice.

Décès
 Eero Böök, joueur d'échecs.
 , sculpteur.
 , actrice.
 , athlète.
 , acteur.
 Martti Paavola, pianiste et compositeur.

Notes et références

1990 en Finlande

1990 en Finlande


كاريديتسا (Καρυδίτσα) هي مدينة في كوزاني في مقاطعة فوريا إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 928 نسمة.

مراجع

كوزاني
أماكن مأهولة في كوزاني (مقاطعة)

كاريديتسا (كوزاني)


Üç telli, üç sırada birer teli bulunan, Teke Yöresi'ne ait bir cura çeşidi. Asıl adı üç telli bağlama olan çalgının kısa adı üç telli olup yörede de bu adla bilinmesine karşın bazen yanlış olarak kopuz adı da verilmektedir. Boyu 55–60 cm kadardır. 12–14 perdelidir.

Parmakla tellere vurarak ve telleri çektirerek çalınır. Boğaz havası ezgilerinde parmaklar sap üzerinde mızrap gibi kullanılır. En çok bağlama düzenine akortlanır ama değişik ezgilere göre zeybek düzeni, boğma düzen, kara düzen gibi farklı akortlar da uygulanır. Ulalı Ali Rıza Zorlu, Fethiyeli Mustafa Coşkun, Dirmilli Kadir Turan, Kozağaçlı Şakir Özyurt, Kozağaçlı Faik İnce, Kozağaçlı Habip Özyurt, Çörtenli Hüseyin Karakaya, Fethiyeli Ramazan Güngör, Fethiyeli Hasan Bülbül, Gökçeyakalı Hayri Dev, Burdurlu Hamit Çine geçmişten günümüze başlıca ustalarıdır. Hamit Çine'nin 'Üçtelli Bağlama Metodu' adında bir kitabı bulunmaktadır.

Bağlama ailesi
Teke yöresi çalgıları

Üç telli


Thomas Sorsby (parfois appelé couramment Tom Sorsby) né le 28 octobre 1996, est un joueur de hockey sur gazon anglais et britannique. Il évolue au poste de défenseur ou milieu de terrain au Surbiton HC et avec les équipes nationales anglaise et britannique.

Carrière

Championnat d'Europe
 Top 8 : 2019, 2021

Jeux olympiques
 Top 8 : 2020

Références

Liens externes

Joueur britannique de hockey sur gazon
Naissance en octobre 1996
Joueur de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2020

Thomas Sorsby


Kenyon Farrow (nascido em 13 de novembro de 1974) é um escritor, ativista, diretor e educador americano focado em questões progressistas de justiça racial e econômica relacionadas à comunidade LGBTQ. Ele atuou como diretor executivo do Queers for Economic Justice , bolsista do instituto de políticas da Força- Tarefa Nacional LGBTQ, Diretor de Políticas de Saúde Global e dos EUA do Grupo de Ação para Tratamento , coordenador de educação pública e comunicações para o New York State Black Gay Network, editor sênior de TheBody.com e TheBodyPro.com, e co-diretor executivo da Partners for Dignity and Rights. Em 2021, Farrow ingressou no PrEP4All como diretor administrativo de defesa e organização.

Infância e educação
Descendente de gerações de ministros episcopais metodistas africanos, Farrow começou seu trabalho como ativista em 1998 na Força-Tarefa de AIDS da Grande Cleveland, onde ensinou e organizou oficinas de educação sexual para alunos do ensino médio em sua cidade natal. A experiência o deixou intensamente interessado nos determinantes sociais em torno do HIV/AIDS. Testemunhar a discriminação do HIV/AIDS na igreja foi um motivador para seu ativismo:. "Desde que o HIV/AIDS estava automaticamente ligado à homossexualidade naquela época, você ouvia muitos discursos do tipo fogo e enxofre, sobre como ser gay era uma abominação e um pecado."

Um ex-aluno da Hawken School, depois de se formar na Ohio Wesleyan University com seu bacharelado em teatro, ele se mudou para Nova York em 1999 para seguir a carreira de ator. Chegando 3 semanas antes da morte de Amadou Diallo, Farrow se viu profundamente afetado pelo evento, bem como por incidentes generalizados de violência contra jovens gays negros e pardos no West Village. Após uma atuação aclamada como James Baldwin em Mr. Baldwin Goes to Heaven at La MaMa Etc., Farrow mudou seu foco da atuação para o combate a esses atos de injustiça social.

Nos anos seguintes, ele trabalhou contra questões de encarceramento como coordenador da região sul da Critical Resistance e lutou contra a gentrificação e o julgamento injusto de jovens queer na cidade de Nova York como membro fundador e aliado adulto do FIERCE! Respondendo à escassez de vozes negras sobre questões queer e raciais, Farrow começou a blogar, resultando na publicação de vários ensaios aclamados. Esses ensaios continuam a receber citações em vários livros e periódicos acadêmicos e ajudaram a expandir o tom das conversas sobre raça e sexualidade na mídia. Simultaneamente a essa época, Farrow frequentou a Escola de Jornalismo da City University of New York enquanto também trabalhava na Clamor Magazine como editor de cultura da revista.

Carreira
Trabalhando com a Rede Gay Negra do Estado de Nova York como coordenador de comunicação e educação pública em meados dos anos 2000, Farrow criou campanhas de marketing social anti-homofobia para combater equívocos sobre HIV/AIDS e discriminação contra a comunidade LGBT em Nova York, colaborando com organizações religiosas para diminuir o impacto da homofobia. Farrow ingressou no Queers for Economic Justice como facilitador voluntário de projetos de abrigos, tornando-se mais tarde o diretor executivo da organização.

Como Diretor de Política de Saúde Global e dos EUA do Grupo de Ação para Tratamento, Farrow usou sua plataforma para promover a cobertura do acesso à saúde como uma questão de justiça social e direitos humanos, lutar contra a discriminação do HIV, mobilizar campanhas para interromper a rápida disseminação de HIV e tuberculose entre pessoas de cor em todo o sul, e pressionar pela expansão do Affordable Care Act, Medicare e preços justos de medicamentos para acabar com a epidemia nacional de HIV. Durante esse período, ele também publicou um projeto de pesquisa qualitativa explorando o papel da mobilização da comunidade em resposta ao HIV, além de ajudar a elaborar uma estratégia nacional para acabar com a falta de estoque de medicamentos para tuberculose. Além disso, como consequência direta de seu lobby, a agenda NYS End AIDS 2020 do governador Andrew Cuomo foi movida para incluir novos fundos para a expansão das opções de moradia para jovens LGBTQ e fornecer HIV ou cuidados reprodutivos a menores, mantendo sua privacidade, mesmo se estivessem em seguro de seus pais. Em 30 de outubro de 2017, Farrow ingressou na TheBody e na TheBodyPro — as maiores publicações do mundo dedicadas a reportagens sobre HIV e AIDS — como Editor Sênior.

Ele deixou as publicações focadas em HIV/AIDS em agosto de 2020 para assumir a liderança da Partner for Dignity and Rights como codiretor executivo. Em junho de 2021, ele ingressou na PrEP4All – uma organização de equidade em saúde cofundada por Peter Staley – como diretor administrativo de defesa e organização.

Um forte defensor da representação igualitária, Farrow é conhecido por sua linha dura contra a discriminação. Ele também é um proponente e usuário da profilaxia pré-exposição (PrEP) como meio de dissuadir o HIV.

Escrita
A escrita de Farrow aborda uma série de tópicos difíceis, incluindo raça, desigualdade, saúde e sexualidade e apareceu em publicações importantes, incluindo LEVEL, The Atlantic, Color Lines, The American Prospect, Out, POZ, Logo, HIV Plus, Rewire. Notícias, HuffPost, Q Salt Lake Magazine, The Feminist Wire, TheGrio, Washington Blade, The Scholar and Feminist Online, LAMDA Literary, The Black AIDS Institute, e AlterNet.

Ele também co-editou Cartas de Jovens Ativistas: Os Rebeldes de Hoje Falam e Levantem-se!: A Mudança Política de Elevação Racial . Seu trabalho está incluído nas antologias: We Have Not Been Moved: Resisting Racism and Militarism in 21st Century America, Spirited: Affirming the Soul of Black Lesbian and Gay Identity, Against Equality : Queer Critiques of Same-Sex Casamento, Para meninos de cor que consideraram o suicídio quando o arco-íris ainda não é suficiente, e Black Gay Genius: Atendendo ao chamado de Joseph Beam.

Ele apareceu como palestrante, palestrante e orador principal na Harvard University, UC Berkeley School of Law, Schomburg Center for Research in Black Culture, Columbia School of Law, Columbia University Center for Study of Social Difference, Columbia University School of Public Health, NYU, The New School Vera List Center for Arts and Politics, CUNY, University of Pennsylvania, Hamilton University, Mount Sinai Hospital Institute for Advanced Medicine, Conferência Nacional de Reunião Anual de Cientistas Políticos Negros, NYPL Stephen A. Schwarzman Building, NAACP, Black Lives Matters Conferência, University of Wisconsin–Madison, Murphy Institute, Macalester College, University of Maryland, Hampshire College, Roosevelt House Public Policy Institute at Hunter College, Conferência da Associação Nacional de Jornalistas Negros, Middlebury College, Universidade de Seattle, Left Forum, UCLA, e Baker University Center na Ohio University.

Ele apareceu no PBS Newshour para falar sobre a comercialização da Parada do Orgulho Gay especificamente em 2019, NPR para discutir o histórico do presidente Obama em questões LBGT, WNYC para discutir a decisão do CDC de relatar abaixo das taxas nacionais de transmissão do HIV, no documentário Sex in an Epidemic, traçando o impacto da AIDS na comunidade gay, no GRITtv com Laura Flanders para discutir o ativismo da GetEQUAL, Democracy Now para discutir a Lei de Igualdade no Casamento de NY, LogoTV ' s #WORLDAIDSDAY Facebook Live Panel apresentando uma discussão com Guy Anthony, Kia LaBeija e Zachary Barnett, BRIC Arts Media com Ashley C. Ford para discutir saúde mental, raça, sexualidade e identidade de gênero, Barnard Center for Pesquisa sobre a websérie feminina sobre casamento, desigualdade e violência, 94.1 KPFA para discutir a evolução do mainstream queer além da igualdade no casamento, SiriusXM Urbanview Town Hall, apresentado por Kelly Kinkaid para discutir o apoio a homens negros vivendo com HIV, Mak ing Contact em um painel de discussão intitulado The Color of AIDS, CounterSpin para discutir a Emenda 1, e no documentário Unstoppable Feat: The Dances of Ed Mock, uma investigação sobre a vida e a morte de experimentos coreógrafo Ed Mock.

Reconhecimentos

Em 2021, a POZ Magazine nomeou Farrow para sua lista POZ 100 para homenagear seu trabalho como ativista do HIV. Em 2008, Farrow foi listado entre os Out 100 da revista Out. Dois anos depois, The Advocate o nomeou um dos líderes LGBT "40 abaixo dos 40" nos Estados Unidos. A Black Entertainment Television o incluiu entre os "Heróis da História Negra Moderna" em 2011, e ele foi um dos 20 Movers and Shakers LGBT Negros do The Root em 2012.

Farrow também recebeu o prêmio Community Activist no Chicago Black Pride's Esteem Awards em 2013, foi premiado com o Prêmio de Liberdade Sexual de 2016 pelo Woodhull Institute, foi homenageado na Gala de 2017 da Black, Gifted & Whole Foundation, e recebeu o Prêmio Flame Thrower de 2019 da The Red Door Foundation em sua 7ª Gala Anual da Red Door.

Referências

Ligações externas

Ativistas sobre HIV/AIDS (VIH/SIDA)
Black Lives Matter
Ativistas dos direitos LGBT dos Estados Unidos
Nascidos no século XX
Jornalistas dos Estados Unidos
Escritores dos Estados Unidos
Vidas Negras Importam
Ativistas HIV/AIDS
!Mais Teoria da História na Wiki (Negres)

Kenyon Farrow


لبنى أحمد الحسين صحفية سودانية تعمل لدي منظمة الأمم المتحدة لحفظ السلام في السودان (يونيميد) وعضو نقابة الصحفيين السودانيين. لفتت لبنى الانتباه الدولي في يوليو 2009 عندما حوكمت لارتدائها بنطالاً. أصبحت قضيتها شهيرة على المستوى العالمي، حيث أصدرت منظمات مثل الشبكة العربية لمعلومات حقوق الإنسان ومنظمة العفو الدولية بيانات داعمة لها.

عملها الصحفي
الحسين هي صحفية عملت في قسم الإعلام في بعثة الأمم المتحدة في السودان وقت اعتقالها عام 2009. واشتهرت بانتقادها العلني لمعاملة الحكومة السودانية للمرأة.

قضية البنطال

خلفية
في عام 2009، استند النظام القانوني للبلاد إلى الشريعة الإسلامية، وسمح بالعقاب البدني القضائي مثل الجلد. حظر القانون الجنائي في ذلك الوقت ارتداء ملابس غير محتشمة في الأماكن العامة، وهي تهمة عقوبتها 40 جلدة وغرامة. وفقا لمدير الشرطة، في عام 2008 في ولاية الخرطوم فقط، ألقي القبض على أكثر من 40000 امرأة «لارتكابهن جرائم تتعلق بالملابس»؛ ولا يُعرف عدد الذين أدينوا أو جُلدوا.

المادة 152
النص الكامل للمادة 152 في مذكرة قانون العقوبات لعام 1991 هو:

 152 الأفعال الفاضحة والمخلة بالآداب العامة
(1)      من يأتى في مكان عام فعلاً أو سلوكاً  فاضحاً أو مخلاً بالآداب العامة أو يتزيا بزي فاضح أو مخل بالآداب العامة يسبب مضايقة للشعور العام يعاقب بالجلد بما لا يجاوز أربعين جلدة أو بالغرامة أو بالعقوبتين معاً.
(2)      يعد الفعل مخلاً بالآداب العامة إذا كان كذلك في معيار الدين الذي يعتنقه الفاعل أو عرف البلد الذي يقع فيه الفعل.

إلقاء القبض عليها
في 3 يوليو 2009، دخلت شرطة النظام العام قاعة كوكب الشرق بحثًا عن أي نساء وفتيات يرتدين البنطلونات. ألقي القبض على لبنى الحسين - التي كانت قد جاءت لتحجز حفل زفاف لابنة عمها وكانت تشاهد مغنية مصرية - مع اثنتي عشرة امرأة أخرى. واعترف عشرة منهم على الفور بالذنب، وجلد كل منهم عشر جلدات، ثم أطلق سراحهم. رفضت حسين وامرأتان أخريان الاعتراف وأصروا على المحاكمة.

بين الاعتقال والمحاكمة، بدأت لبنى في الإعلان عن القضية بطباعة 500 بطاقة دعوة وإرسال رسائل بريد إلكتروني بعنوان «الصحفية السودانية لبنى تدعوكم لحفل جلدها غدًا». استخدمت لبنى معركتها القانونية كمنصة علنية لمهاجمة المادة 152، على أساس أن الطريقة التي يتم تطبيقها بها في السودان غير دستورية ولا تسمح بها الشريعة الإسلامية بشكل دوغمائي. أدت جهودها إلى تضامن نساء المنطقة معها، وإظهار عنف المتطرفين الإسلامويين.

المثول أمام المحكمة
عندما وصلت القضية إلى المحاكمة، عرض القاضي صرف النظر عنها، مشيرًا إلى أنها تتمتع بالحصانة الدبلوماسية بفضل عملها في الأمم المتحدة. ذكرت لبنى أنها ترغب في الاستقالة من وظيفتها واختبار القانون. في حالة إدانتها، أعلنت نيتها استئناف قضيتها أمام المحكمة العليا أو المحكمة الدستورية حتى، في محاولة لتغيير القانون.

وفي الجلسة الثانية للمحاكمة، في 4 أغسطس / آب، أرجأ القاضي مرة أخرى قضيتها، هذه المرة لمدة شهر، قائلاً إنه يريد الحصول على المشورة بشأن ما إذا كانت محصنة من الملاحقة القضائية أم لا. خارج قاعة المحكمة، أطلقت الشرطة الغاز المسيل للدموع على المتظاهرين (الذين ارتدوا سراويل دعمًا لها). أعرب بان كي مون، الأمين العام للأمم المتحدة، عن قلقه بشأن العقوبة التي تواجهها.

وفي 7 سبتمبر، أُدينت وغرمت 500 جنيه سوداني، لكن لم يُحكم عليها بالجلد. ذكرت أنها تنوي عدم الدفع، وأنها مستعدة لمواجهة شهر في السجن بدلاً من ذلك. ظهر في تلك الجلسة الثالثة دبلوماسيون وعاملون في مجال حقوق الإنسان راقبوا القضية في المحكمة، ومتظاهرون في الخارج. أحصى الصحفيون حوالي 150 متظاهرًا، تعرضوا لمضايقات من قبل عدد أقل من المتظاهرين المناوئين وتعرضوا للضرب من قبل شرطة مكافحة الشغب. ألقي القبض على ما لا يقل عن 40 متظاهرًا وأفرج عنهم بكفالة.

احتجزت لبنى الحسين لمدة يوم لرفضها دفع الغرامة، قبل أن يفرج عنها في اليوم التالي بعد دفع نقابة الصحفيين الغرامة بدلاً عنها.

وسائل الإعلام الدولية
عندما حاولت لبنى السفر إلى لبنان في أوائل أغسطس / آب 2009 لإجراء مقابلة حول قضيتها، منعتها السلطات السودانية من مغادرة البلاد.

خارج السودان، لم يزدد الدعم لقضيتها سوى ببطء، على الرغم من معرفتها الوثيقة بكيفية عمل وسائل الإعلام واتصالاتها الدولية. ناقش برنامج «ساعة المرأة» الإذاعي في البي بي سي ما وُصِف بتجاهل النسويات البريطانيات لقضيتها.

معارضة القانون
أصبحت قضية لبنى الحسين اختبارًا لحقوق المرأة في السودان. فلبنى، التي تعتبر نفسها مسلمة ملتزمة وكانت ترتدي سروالًا واسعًا ومغطى ببلوزة طويلة، تؤكد أن القضية «لا تتعلق بالدين، بل تتعلق بمعاملة الرجال للنساء معاملة سيئة». وقالت أنها تريد تغيير القانون «نيابة عن جميع نساء السودان». وجادلت أن المادة 152، التي تسمح بالجلد أو الغرامة على أي شخص «ينتهك الآداب العامة أو يرتدي ملابس غير محتشمة» دون تعريف «الملابس غير المحتشمة»، هي في حد ذاتها انتهاك لكل من دستور السودان الانتقالي لعام 2005 والشريعة الإسلامية.

عشية مثول حسين للمرة الثالثة أمام المحكمة، أصدرت منظمة العفو الدولية بيانًا تطالب فيه الحكومة السودانية بإلغاء المادة 152 وإسقاط التهم الموجهة إليها. ذكرت منظمة العفو الدولية أن اللجنة الأفريقية لحقوق الإنسان والشعوب «أمرت السودان بتعديل المادة 152 على أساس أن الجلد يرقى إلى مستوى تعذيب تقره الدولة» في عام 2003.

وفقًا لمقال نُشر في فورين بوليسي، شجعت هذه القضية نشطاءً مختلفين، من المنظمات غير الحكومية والسياسيين المعارضين، على التعاون مع بعضهم البعض في جهودهم لتغيير القانون.

سفرها إلى باريس وكتاب 40 جلدة
غادرت لبنى أحمد الحسين الخرطوم إلى باريس في أواخر عام 2009، وأصدرت كتابًا بالفرنسية، بعنوان «40 جلدة من أجل بنطلون». كما أصدرت كتابًا آخر في باريس أيضًا بعد ذلك بعامين.

مبادرة لا لقهر النساء
ألهم إصرار حسين وزملاؤها على المثول أمام المحكمة في قضية البنطلونات إنشاء مبادرة " لا لقهر النساء"، والتي كانت بعد عقد من الزمن إحدى الموقعين على إعلان قوى الحرية والتغيير (FFC). في 1 يناير 2019. ساهمت مبادرة لا لقهر النساء بشكل مباشر وغير مباشر، (أي عبر قوى الحرية والتغيير) في الثورة السودانية 2018-2019. خلال المرحلة الانتقالية التي تستمر 39 شهرًا حتى تطبيق الديمقراطية، احتجت إحسان فقيري، نيابة عن مبادرة لا لقهر النساء، على طبيعة لجنة التحقيق في مجزرة الخرطوم التي تم إنشاؤها في أكتوبر 2019. وذكرت أنه نظرًا لقتل العديد من النساء أو إلقائهن ميتات في النيل، وتعرض 70 امرأة ورجل للاغتصاب، وانتحار ثلاث نساء من ضحايا الاغتصاب بعد المذبحة، ينبغي تمثيل النساء كأعضاء في اللجنة.

مؤلفاتها

 Suis-je maudite? : la femme, la charia et le Coran، باريس، 2011.
 40 coups de fouet pour un pantalon، باريس، 2009. وترجم إلى لغات عدة منها الإيطالية، والدنماركية، والهولندية، والنرويجية، والبولندية، والسويدية.

الجوائزوالتكريم

 مُنحت جائزة حركة كرامة وصندوق المرأة العربية لعام 2009 والتى تحمل اسم «محفوظة سنديانة الكرامة» وذلك تقدير لجهودها في مواجهة قانون الأدب العام في السودان.

انظر أيضًا
 شكرية باركزاي
 أمينة ودود
 ايفي رحمن
 إشراقة مصطفى

مراجع

وصلات خارجية
 لبنى: سأواصل المعركة لإلغاء قانون «الفعل الفاضح» بالسودان
 الصحفية السودانية لبنى أحمد الحسين للشروق: مليون جلدة لن ترغمني على التخلي عن سروالي
 «صحفية البنطال» السودانية ترفض دفع الغرامة وتودع السجن

صحفيات سودانيات
صحفيون سودانيون
مسلمون سودانيون
مواليد القرن 20
مواليد في السودان
ناشطات سودانيات
ناشطون سودانيون
نسويون إسلاميون
نسويون سودانيون

لبنى أحمد الحسين


Cheek kissing is a ritual or social kissing gesture to indicate friendship, family relationship, perform a greeting, to confer congratulations, to comfort someone, or to show respect.

Cheek kissing is very common in the Middle East, the Mediterranean, Southern, Central and Eastern Europe, the Low Countries, the Horn of Africa, Central America and South America. In other countries, including the U.S. and Japan, cheek kissing is common as well at an international meeting between heads of state and First Ladies or members of royal and the Imperial families.

Depending on the local culture, cheek kissing may be considered appropriate among family members as well as friends and acquaintances: a man and a woman, two women, or two men. The last has different degrees of familiarity.

In Eastern Europe, male–female and female–female cheek kissing is a standard greeting among friends, while male–male cheek kisses are less common. Eastern European communist leaders often greeted each other with a socialist fraternal kiss on public and state occasions.

In a cheek kiss, both persons lean forward and either lightly touch cheek with cheek or lip with cheek. Generally the gesture is repeated with the other cheek, or more, alternating cheeks. Depending on country and situation, the number of kisses range from one to four. Hand-shaking or hugging may also take place.

Cheek kissing is used in many cultures with slightly varying meaning and gesture. For example, cheek kissing may or may not be associated with a hug. The appropriate social context for use can vary greatly from one country to the other, though the gesture might look similar.

In cultures and situations where cheek kissing is the social norm, the failure or refusal to give or accept a  kiss is commonly taken as an indicator of antipathy between the people, and to dispel such an implication and avoid giving offense may require an explanation, such as the person has a contagious disease such as a cold.

Europe

Southern Europe

Cheek kissing is a standard greeting throughout Southern Europe between friends or acquaintances, but less common in professional settings. In general, men and women will kiss the opposite sex, and women will kiss women. Men kissing men varies depending on the country and even on the family, in some countries (like Italy) men will kiss men; in others only men of the same family would consider kissing.

Greece is an example of a country where cheek kissing highly depends on the region and the type of event. For example, in most parts of Crete, it is common between a man and a woman who are friends, but is very uncommon between men unless they are very close relatives. In Athens it is commonplace for men to kiss women and women to kiss other women on the cheek when meeting or departing. It is uncommon between strangers of any sex, and it may be considered offensive otherwise. It is standard for children and parents, children and grandparents etc., and in its "formal" form it will be two kisses, one on each cheek. It may be a standard formal form of greeting in special events such as weddings.

However, in Portugal and Spain, usually, women kiss both men and women, and men only kiss women (so, two men rarely kiss). In Portuguese families men rarely kiss men (except between brothers or father and son); the handshake is the most common salutation between them. However, men kissing may occur in Spain as well particularly when congratulating close friends or relatives. Cheek to cheek and the kiss in the air are also very popular. Hugging is common between men and men and women and women; when the other is from the opposite sex, a kiss may be added.
In Italy (especially southern and central Italy) it is common for men to kiss men, especially relatives or friends.

In most Southern European countries, kissing is initiated by leaning to the left side and joining the right cheeks and if there's a second kiss, changing to the left cheeks. In some cases (e.g. some parts of Italy) the process is the opposite, you first lean to the right, join the left cheeks and then switch to the right cheeks.

Southeastern Europe

In the former Yugoslavia, cheek kissing is also very commonplace, with your ethnicity being ascertainable by the number of kisses on each cheek. Typically, Croats and Bosniaks will kiss once on each cheek, for two total kisses, whereas Serbs will kiss once, but three times as a traditional greeting, typically starting at the right cheek. In Serbia and Montenegro, it is also common for men to kiss each other on the cheek three times as a form of greeting, usually for people they have not encountered in a while, or during the celebrations (wedding, birthday, New Year, religious celebrations, etc.).

In Bulgaria cheek kissing is practiced to a far lesser extent compared to ex-Yugoslavia and is usually seen only between very close relatives or sometimes between close female friends. Kissing is usually performed by people of the opposite sex and between two women. Men kissing is rare even between close friends and is usually considered unnatural and awkward. Male relatives are more likely to initiate kissing if there is a significant age gap, such as between uncles and nephews, or if both men are elderly.

In Romania, cheek kissing is commonly used as a greeting between a man and a woman or two women, once on each cheek. Men usually prefer handshakes among themselves, though sometimes close male relatives may also practice cheek kissing.

In Albania, cheek kissing is used as a greeting between the opposite sex and also the same sex. The cheek is kissed from left to right on each cheek. Males usually slightly bump their heads or just touch their cheeks (no kissing) so to masculinize the act. Females practice the usual left to right cheek kissing. Albanian old women often kiss four times, so two times on each cheek.

Western Europe

In France, cheek kissing is called "faire la bise". A popular French joke states that you may recognize the city you are in by counting the number of cheek kisses, as it varies across the country. It is very common, in the southern parts of France, even between males, be they relatives or friends, whereas in the north (Langue-d'oïl France), it is less usual for two unrelated males to perform ′la bise′. (See Kissing traditions#Greetings.) The custom came under scrutiny during the H1N1 epidemic of 2009.

In the Netherlands and Belgium, cheek kissing is a common greeting between relatives and friends (in the Netherlands slightly more so in the south). Generally speaking, women will kiss both women and men, while men will kiss women but refrain from kissing other men, instead preferring to shake hands with strangers. In the Netherlands usually three kisses are exchanged, mostly for birthdays. The same number of kisses is found in Switzerland and Luxembourg. In the Flanders, one kiss is exchanged as a greeting, and three to celebrate (e.g., a birthday). In Wallonia, the custom is usually one or three kisses, and is also common between men who are friends.

In northern European countries such as Sweden and Germany, hugs are preferred to kisses, though also rare. It is customary in many regions to only have kisses between women and women, but not men and women, who tend to shake hands.

Although cheek kissing is not as widely practiced in the United Kingdom or Ireland as in other parts of Europe, it is still common and increasing. Generally, a kiss on one cheek is common, while a kiss on each cheek is also practiced by some depending on relation or reason. It is mostly used as a greeting and/or a farewell, but can also be offered as a congratulation or as a general declaration of friendship or love. Cheek kissing is acceptable between parents and children, family members (though not often two adult males), couples, two female friends or a male friend and a female friend. Cheek kissing between two men who are not a couple is unusual but socially acceptable if both men are happy to take part. Cheek kissing is associated with the middle and upper classes, as they are more influenced by French culture. This behaviour was traditionally seen as a French practice.

Asia

Southeast Asia
In the Philippines, cheek kissing or beso (also beso-beso, from the Spanish for "kiss") is a common greeting. The Philippine cheek kiss is a cheek-to-cheek kiss, not a lips-to-cheek kiss. The cheek kiss is usually made once (right cheek to right cheek), either between two women, or between a woman and a man. Amongst the upper classes, it is a common greeting among adults who are friends, while for the rest of the population, however, the gesture is generally reserved for relatives. Filipinos who are introduced to each other for the first time do not cheek kiss unless they are related.

In certain communities in Indonesia, notably the Manado or Minahasa people, kissing on the cheeks (twice) is normal among relatives, including males.

In parts of Central, South, and East Asia with predominantly Buddhist or Hindu cultures, or in cultures heavily influenced by these two religions, cheek kissing is largely uncommon and may be considered offensive, although its instances are now growing.

Middle East

Cheek kissing in the Arab world is relatively common, between friends and relatives. Cheek kissing between males is very common. However, cheek kissing between a male and female is usually considered inappropriate, unless within the same family; e.g. brother and sister, or if they are a married couple. Some exceptions to this are liberal areas within cities in some of the more liberal Arab countries such as Lebanon, Syria, Jordan and Tunisia, where cheek kissing is a common greeting between unrelated males and females in most communities. The Lebanese custom has become the norm for non-Lebanese in Lebanese-dominated communities of the Arab diaspora. Normally in Lebanon, the typical number of kisses is three: one on the left cheek, then right, and then left between relatives. In other countries, it is typically two kisses with one on each cheek.

Cheek kissing in Turkey is also widely accepted in greetings. Male to male cheek kissing is considered normal in almost every occasion, but very rarely for men who are introduced for the first time. Some men hit each other's head on the side instead of cheek kissing, possibly as an attempt to masculinize the action. Cheek kissing between women is also very common, but it is also very rare for women who are introduced for the first time. A man and a woman could cheek kiss each other for greeting without sexual connotations only if they are good friends or depending on the circle, the setting, and the location like in big cities.

Cheek kissing in Iran is relatively common between friends and family. Cheek kissing between individuals of the same sex is considered normal. However, cheek kissing between male and female in public is considered to be inappropriate, but it may occur among some youth Iranians.
In 2014, Leila Hatami, a famous Iranian actress, kissed the president of Cannes Gilles Jacob on the red carpet. Responses ranged from criticism by the Iranian government to support from Iranian opposition parties.  Former president of Iran Mahmoud Ahmadinejad kissed the mother of former President of Venezuela Hugo Chávez at his funeral.

Americas

United States and Canada

In the United States and Canada, the cheek kiss may involve one or both cheeks. According to the March 8, 2004 edition of Time magazine, "a single [kiss] is [an] acceptable [greeting] in the United States, but it's mostly a big-city phenomenon." Occasionally, cheek kissing is a romantic gesture.

Cheek kissing of young children by adults of both sexes is perhaps the most common cheek kiss in North America. Typically, it is a short, perfunctory greeting, and is most often done by relatives.

Giving someone a kiss on the cheek is also a common occurrence between loving couples.

Cheek kissing between adults, when it occurs at all, is most often done between two people who know each other well, such as between relatives or close friends. In this case, a short hug (generally only upper-body contact) or handshake may accompany the kiss. Likewise, hugs are common but not required. A hug alone may also suffice in both of these situations, and is much more common. Particularly in the southeastern United States (Southern), elderly women may be cheek kissed by younger men as a gesture of affection and respect.

In Québec, cheek kissing is referred to in the vernacular (Québécois) as un bec ("donner un bec") or la bise ("faire la bise"). Whether francophone or other, people of the opposite sex often kiss once on each cheek.  Cheek kissing between women is also very common, although men will often refrain. Two people introduced by a mutual friend may also give each other un bec.

Immigrant groups tend to have their own norms for cheek kissing, usually carried over from their native country. In Miami, Florida, an area heavily influenced by Latin American and European immigrants, kissing hello on the cheek is the social norm.

Latin America

In Latin America, cheek kissing is a universal form of greeting between a man and a woman or two women. In some countries, such as Argentina, Chile and Uruguay, men will kiss on the cheek as a greeting.

It is not necessary to know a person well or be intimate with them to kiss them on the cheek. When introduced to someone new by a mutual acquaintance in social settings, it is customary to greet him or her with a cheek kiss if the person being introduced to them is a member of the opposite sex or if a woman is introduced to another woman.  If the person is a complete stranger, i.e. self-introductions, no kissing is done. A cheek kiss may be accompanied by a hug or another sign of physical affection.  In business settings, the cheek kiss is not always standard upon introduction, but once a relationship is established, it is common practice.

As with other regions, cheek kissing may be lips-to-cheek or cheek-to-cheek with a kiss in the air, the latter being more common.

As in Southern Europe, in Argentina, Chile and Uruguay men kissing men is common but it varies depending on the region, occasion  and even on the family. In Argentina and Uruguay it is common (almost standard) between male friends to kiss "a la italiana", e.g. football players kiss each other to congratulate or to greet. In Chile, one cheek kiss is given between male friends (specially young men) and male relatives (despite age and relationship), although sometimes it can be between acquaintances.

In Ecuador it is normal that two male family members greet with a kiss, especially between father and son or grandfather and grandson.

Africa
Cheek kissing is common in the Horn of Africa, which includes Djibouti, Eritrea, Ethiopia, and Somalia, and is also present in countries within the Arab world, but is largely uncommon in most areas south of the Sahara. In South Africa, cheek kisses are usually found among male and female friends, with handshakes or hugs usually being preferable among other people.

Oceania
In Australia and New Zealand, cheek kissing is usually present among close friends, with handshakes or hugs usually being preferable. In New Zealand, Māori people may also traditionally use the Hongi for greetings.

See also

 Greeting habits
 Hug
 Hand-kissing
 Kiss of peace
 Paschal greeting
 Public display of affection
 Salute

References

Gestures
Greetings
Parting traditions
Kissing

Cheek kissing


Rasprava o pravoj pobožnosti prema Presvetoj Djevici Mariji najvažnija je knjiga svetog Ljudevita Montfortskoga o pobožnosti prema Blaženoj Djevici Mariji.

Povijest
Napisan 1712. godine, rukopis je ostao praktički nepoznat više od jednog stoljeća, kada je slučajno otkriven 1842. godine, u Matičnoj kući misionara Družbe Marijine u St. Laurent-sur-Sèvreu u Francuskoj. Knjiga je objavljena 1843. godine i postigla je trenutni uspjeh. Na engleski ju je prvi preveo velečasni William Faber. Prvi hrvatski prijevod uredio je nadbiskup dr. Josip Stadler godine 1894. Ukupno je bilo više od tri stotine izdanja, na tridesetak jezika. Knjiga nadopunjuje druga djela sv. Ljudevita Montfortskoga: Tajna krunice i Marijina tajna i najvažnija je njegova knjiga.

Sadržaj
Sv. Ljudevit Montfortski u svome djelu piše da je prava pobožnost prema Presvetoj Djevici Mariji: unutrašnja ("proizlazi iz duše i srca"), nježna ("puna je pouzdanja u Presvetu Djevicu, kao što je dijete puno pouzdanja u svoju dobru majku"), sveta ("navodi dušu da bježi od grijeha i da nasljeduje Marijine kreposti)", postojana ("nije nimalo prevrtljiva") i nesebična ("nadahnjuje pobožnu dušu da nimalo ne traži sebe nego samo Boga u njegovoj Presvetoj Majci."). Navodi i sedam lažnih i opasnih pobožnosti prema Gospi: "Ja nalazim sedam vrsta lažnih štovatelja i lažnih pobožnosti prema Presvetoj Djevici. To su: 1. štovatelji kritičari ("dovode u sumnju sva čudesa i događaje"); 2. bojažljivi štovatelji ("boje da će osramotiti Sina časteći Majku; da ne bi uzvisujući Mariju ponizili Isusa."); 3. izvanjski štovatelji ("nemaju unutarnjega duha, prija im samo vanjština pobožnosti"); 4. preuzetni štovatelji ("mirno spavaju u svojim zlim navikama, a da se ne trude mnogo oko svoga popravka, pod izlikom da su pobožni Djevici"); 5. nepostojani štovatelji ("pobožni Presvetoj Djevici na mahove i po ćudljivosti"); 6. licemjerni štovatelji ("da ih ljudi drže za ono što nisu") i 7. sebični štovatelji (utječu se Djevici samo radi svoje potrebe)".

Utjecaj
Rasprava o pravoj pobožnosti prema Presvetoj Djevici Mariji privukla je pozornost u 20. stoljeću, kada je u obraćanju redovnicima monfortancima, papa Ivan Pavao II. rekao da je čitanje ove knjige bila "odlučujuća prekretnica" u njegovu životu. Rekao je, da se sjeća da je dugo vremena nosio tu knjižicu i u tvornicu sode gdje je radio, tako da su se njene lijepe korice uprljale vapnom. Iz te knjige naučio je što znači prava pobožnost prema Majci Božjoj. Prema svom apostolskom pismu Rosarium Virginis Mariae, iz knjige je preuzeo svoje apostolsko geslo Totus Tuus (hrv. Cijeli sam tvoj). U svojoj enciklici iz 1987. godine, Redemptoris Mater papa je svetog Ljudevita Montfortskoga naveo kao učitelja marijanske duhovnosti.

Izvori

Vanjske poveznice
Mrežna mjesta
 Sv. Ljudevit Montfortski, Rasprava o pravoj pobožnosti prema Presvetoj Djevici Mariji, digitalno izdanje, www.monfortanci.com

Kršćanska književnost
Njemačka književnost
Marija (majka Isusova)


est un film américain, sorti en 1999.

Synopsis

Fiche technique
 Titre :
 Réalisation :
 Scénario :
 Photographie : Elliot Davis
 Musique : Harry Gregson-Williams
 Pays d'origine : États-Unis
 Genre : thriller
 Date de sortie : 1999

Distribution
 Usher : Lester Dewitt
 Forest Whitaker : Officier Dante Jackson
 Rosario Dawson : Stephanie Williams
  : Zacharias « Ziggy » Malone
 Judd Nelson : Ken Knowles
 Fredro Starr : Rodney J. Templeton
 Sara Gilbert : Lynn Sabatini
 Clifton Collins Jr. : Robert « Rivers » Tremont
 Glynn Turman : Principal Allan Armstrong
 Vanessa Williams : Audrey McDonald
 Erica Hubbard
 Sharif Atkins
 Amy Landecker : Reporter

Liens externes

Film américain sorti en 1999
Thriller (film) américain
Film avec une musique composée par Harry Gregson-Williams
Film se déroulant à New York
Film sur le harcèlement scolaire
Film sur une prise d'otages

Light It Up (film)


فنار البرلس  يعد من أقدم الفنارات بمصر وهو تقريبا الوحيد الباقي من مجموعة أقامها الخديوي عباس حلمي الثاني.

ويرجع تاريخ إنشائه إلي عام 1869 م ويصل ارتفاعه إلي 60 مترا تقريباً وقد صممه مجموعة من المهندسين الفرنسيين والإنجليز. تم ضمه إلي هيئة الآثار بالقرار الوزاري رقم 463 لسنة 1998 م. ويقع في زمام الشيخ مبارك.

انظر أيضاً

 البرلس.

آثار مصر
منارات

فنار البرلس


عين بوشقيف مدينة وبلدية تابعة إقليميا إلى دائرة دهموني ولاية تيارت الجزائرية.

النشاط الرياضي
يوجد بعين بوشيقف فريق لكرة القدم فريق jsbb وهو أقدم فريق بالبلدية، ويوجد قاعة متعددة الرياضات.

وصلات أخرى
في العهد الإستعماري كانت تسمى العويسات نسبة لعرش العويسات

وصلات خارجية

المصادر

بلديات ولاية تيارت

عين بوشقيف


Urzeala tronurilor este un serial de televiziune de fantezie medievală produs de HBO pe baza scrierilor lui George R. R. Martin cu același nume.
Game of Thrones a fost începută de HBO pe 8 aprilie 2014, împreună cu sezonul al cincilea, și va apărea pe data de 24 aprilie 2016. Contrastând sezoanele anterioare, acesta consistă din conținut original care nu se poate găsi în seria Cântec de gheață și foc de George R. R. Martin,însă și adaptează material din următoarea nuvelă în serie, The Winds of Winter, cu tot cu niște conținut din a cincea și a șasea nuvelă, Festinul ciorilor și Dansul dragonilor.

Prezentare

Al șaselea sezon al show-ului de televiziune de dramă fantasy Game of Thrones a început la 8 aprilie 2014, împreună cu sezonul al cincilea și a apărut la data de 24 aprilie 2016. Contrastând sezoanele anterioare, acesta consistă din conținut original care nu se poate găsi în seria Cântec de gheață și foc de George R. R. Martin,însă și adaptează material din următoarea nuvelă în serie, The Winds of Winter, cu tot cu niște conținut din a cincea și a șasea nuvelă, Festinul ciorilor și Dansul dragonilor.

Episoade

Referințe și note

Legături externe
  – official US site
  – official UK site
 Game of Thrones – The Viewers Guide on HBO.com
 Making Game of Thrones on HBO.com

Episoade din Urzeala tronurilor
Sezoane de televiziune din 2016

Urzeala tronurilor (sezonul 6)


Spernerov poučak, matematički poučak iz teorije skupova Nosi ime po njemačkom matematičaru Emanuelu Sperneru.

Maksimalan antilanac u P ([n]) duljine je

Izvori

Teorija skupova
Poučci

Spernerov poučak


Yuki Fuke (født 25. april 1991) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Kamatamare Sanuki.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yuki Fuke


Le tournoi de tennis de Rouen est un tournoi de tennis féminin du circuit professionnel WTA qui se joue sur dur en intérieur.

Il est créé en 2022 pour rejoindre les tournois classés en WTA 125.

Palmarès

Simple

Double

Notes et références

Liens externes
  Site de la WTA
 https://www.openrouen.fr/

Navigation

Tournoi de tennis de Rouen