Una dintre cele mai cunoscute erupții din istorie este cea din 1883, când vulcanul Krakatau, aflat între insulele Java și Sumatra, a erupt cu o forță de 13.001 de ori mai mare decât cea a bombei atomice de la Hiroshima. Muntele situat pe un arc insular în zona de subducție a plăcii indo-australiene a ejectat cantități uriașe de cenușă și pietre, iar explozia s-a auzit de la sute de kilometri depărtare. Erupția a zguduit întreg Pacificul provocând scufundarea insulei pe care se află. Craterul vulcanului a ajuns astfel pe fundul oceanului provocând un tsunami care a acoperit cu apă 100 de sate și insule din apropiere. Peste 36.000 de oameni au murit, majoritatea victime ale valurilor tsunami. Conform relatărilor pertinente ale vremii, sunetul colosalei erupții din anul 1883 s-a auzit și la 4.800 km distanță de punctul exploziei, iar unda de șoc s-a simțit inclusiv în regatul României de atunci.

Erupția vulcanului Krakatau a avut loc la doar 88 de ani după erupția distrugătoare a Muntelui Tambora. Cu toate că erupția vulcanului Tambora a fost mai puternică, cea a vulcanului Krakatau a făcut mai multe victime și a devenit mai faimoasă.

Istoricul activității vulcanice în arhipelagul Krakatau

Arhipelagul indonezian, compus din peste 17.000 de insule, este situat în centrul Cercului de Foc al Pacificului, denumire pentru cea mai întinsă și activă zonă vulcanică a Terrei. Între miile de insule și insulițe indoneziene, mare parte din ele apărute în urma dinamicei activități vulcanice, se distinge Insula Krakatoa, sau Krakatau în indoneziană. Situată în Strâmtoarea Sondelor, insula a fost descoperită în anul 1611 de către Lucas Janszoo Waghenaer, un explorator, ofițer și cartograf olandez. Indonezia are și în prezent peste 130 de vulcani încă activi, mai mulți decât orice altă țară, majoritatea acestora fiind situați de-a lungul celor mai mari insule indoneziene, Sumatra și Java. Cele două insule fiind separate de Strâmtoarea Sondelor.

Înainte de cataclismul din anul 1883, micul arhipelag Krakatoa era, de fapt, compus din trei insulițe: Panjang, Sertung și Krakatoa propriu-zisă, o insulă de doar 9 km lungime și 5 km lățime. Oamenii de știință cred că, cel mai probabil, cu mii de ani în urmă, pe locul viitorului vulcan era un munte cu formă conică, având baza de aproximativ 6 km în diametru. Cea mai mare parte a acestui munte era sub nivelul mării. În urma unei erupții ce a avut loc în anul 416 d. Hr., patru zone ale acestui munte s-au ridicat la suprafață, formând patru insule mici.

O altă erupție, declanșată, se pare, în anul 535 d. Hr., avea să atingă proporții mai mari decât cele înregistrate în anul 416 – atât de mari încât, conform geologilor David Keys și Ken Wohletz, explozia vulcanică a dus chiar la declanșarea unor schimbări de climă la scară globală între anii 535–536. Printre altele, explozia în cauză a dus la apariția insulelor din apropierea Krakatoa: Panjang, respectiv Sertung. Mai aproape de zilele noastre, între anii 1680–1681, Krakatau a fost zguduită de alte erupții puternice, dar care nu au atins totuși proporțiile celor din Antichitate.

Cauze
Cauzele erupției au suscitat numeroase discuții în contradictoriu între geologi. Una dintre teorii susține că "punga" magmatică a vulcanului s-a fisurat, iar apa Oceanului Indian a pătruns înăuntru. Contactul dintre apa sărată a oceanului și magmă a dus la exploziile nemaiîntâlnite. Apa oceanică ar fi răcit magma, producând o crustă sub care presiunea magmei lichide a crescut, fenomenul geologic ducând într-un final la acumulări de forțe uriașe, care au fost eliberate doar de exploziile de proporții apocaliptice.

Altă teorie susține că o uriașă alunecare de teren subacvatică a acoperit nucleul magmatic al vulcanului, imensa presiune din nucleu provocând exploziile. Conform unei ultime teorii, exploziile finale ar fi fost cauzate de o imixtiune bruscă a magmei incandescente bazaltice în interiorul magmei mai reci și mai ușoare.

Evenimente precedând erupția din 26 august
Ca și în cazul vulcanului Tambora, majoritatea europenilor prezenți în zona numită pe atunci Indiile Olandeze de Est credeau că vulcanul Krakatau era stins. Nu se mai înregistrase nicio activitate în cele trei conuri vulcanice ale insulei din 1680. Semne premergătoare erupției au apărut la 20 mai 1883, când din vulcanul Poeboewetan din nordul insulei Rakata a ieșit fum și cenușă, cu un jet de 11 km. S-au înregistrat cutremure de pământ de intensitate mică cu un an mai devreme.

Erupțiile de amploare mai mică au început în data de 16 iunie, când explozii asurzitoare au fost auzite și în insulele din apropiere, iar cerul de deasupra arhipelagului a fost acoperit de nori de cenușă timp de cinci zile.

Erupția din 26 august

La 26 august 1883, ora locală 10, când Krakatau a erupt prima dată violent, jetul de cenușă avea o lungime de 27 km. A doua zi, dimineața, au urmat alte trei explozii. La 27 august au loc patru erupții: 5:30, 6:42, 8:20, 10:02. Erupția de la ora 10:02 a produs fisuri pe versanții vulcanului. Apa de mare a pătruns în interiorul vulcanului și a ajuns în camera cu magmă. O explozie puternică a aruncat în aer ⅔ din insulă. Materiale piroclastice, roci, lavă, cenușă și gaze otrăvitoare au fost împrăștiate pe distanțe de 80 km în jurul vulcanului. Acestea au ucis aproximativ 5.000 de oameni. Atât explozia, cât și cantitatea de materie aruncată în aer au depășit recordurile înregistrate.

Coloana piroclastică s-a înălțat la peste 27 km înălțime, iar vasele ancorate la circa 20 km de vulcan au fost "bombardate" cu bucăți incandescente de rocă. Explozia a provocat un puternic val tsunami ce a lovit 150 de orașe și a produs peste 30.000 de victime. Înălțimea valurilor a atins chiar și 40 m. Cele mai mari valuri au fost mai înalte decât cel din ziua de 26 decembrie 2004, deși nu au parcurs distanțe la fel de mari. Dezastrul a decimat practic populația de pe țărmurile strâmtorii Sondelor și a scufundat 6.500 de ambarcațiuni. Valurile ucigașe au ajuns până în Sri Lanka, unde, într-un port, o femeie a fost luată de ape și s-a înecat.

Zgomotul exploziilor a fost atât de puternic, încât a ucis locuitorii de pe insulă și a fost auzit chiar de băștinașii din Perth și Mauritius, teritorii situate la distanța de aproximativ 4.800 km de Krakatau. Acest zgomot a fost înregistrat ca fiind cel mai mare zgomot auzit pe Pământ. Cele patru explozii din 26–27 august au emis o energie echivalentă cu 200 de megatone de TNT. Cea mai mare dintre explozii a fost cea de-a treia, estimată la echivalentul a 150 de megatone de TNT. Indexul magnitudinii a fost de 6 VEI, numit și "colosal". În comparație, bomba de la Hiroshima a avut 20 de kilotone. Magma aruncată în aer a fost de aproximativ 125 km³.

Cercetătorii din prezent au calculat că unda de șoc rezultată din erupție s-a deplasat cu viteza de 1.086 km/h. A fost atât de puternică acustic, încât a perforat timpanele urechilor marinarilor de pe vasele din Strâmtoarea Sondelor. Unda de șoc a radiat pe întregul glob timp de cinci zile, fiind înregistrată inclusiv de barografele din România. Coloana de cenușă vulcanică a atins altitudinea de 80 km, a întunecat cerul de la ora 10 dimineața până a doua zi și a fost văzută atât la Singapore (680 km de Krakatau), cât și de pe navele comerciale ce navigau pe ocean la o distanță de 6.000 km. Viteza jetului a fost de 650 m/s, micșorându-se odată cu sporul altitudini. 75 km³ de magmă au interacționat cu apa, vaporizând 75 km³ de apă. Gazul emanat a fost în mare parte dioxid de carbon și vapori de apă.

Resturile exploziei (material vulcanic, pietre ponce etc.) au creat mari probleme navigatorilor. Vasele care navigau de obicei prin Strâmtoarea Sondelor nu s-au mai putut apropia de această zonă timp de câteva luni. Resturile plutitoare au ajuns în Oceanul Indian în luna septembrie. Un fragment uriaș a ajuns chiar și la Durban în Africa de Sud (la peste 8.000 km de locul erupției). Pe plaja din Zanzibar, apa a aruncat oase umane și rămășițele cadavrelor a doi tigri din Sumatra. La mai multe luni de la catastrofă mările din jurul Indoneziei erau pline de cadavre care pluteau printre resturile vulcanice.

În urma erupției puternice coșul, porțiunile superioare ale rezervorului magmatic și partea centrală a vulcanului s-au prăbușit și a rămas o calderă inactivă. Totuși, în 1927–1928 a reînceput activitatea vulcanică și a răsărit din mare un con vulcanic – Anak Krakatau ("Fiul lui Krakatoa"). De atunci noul vulcan și-a continuat neîntrerupt activitatea, insula continuând să se extindă cu 13 cm pe săptămână, ajungând la un diametru de aprox. 4 km și o înălțime de 200 m. Cercetătorii au descoperit că apele din jurul insulei sunt complet lipsite de viață.

Victime
Conform datelor consemnate de autoritățile coloniale olandeze care administrau pe atunci arhipelagul indonezian, numărul de victime înregistrate imediat după erupții a fost de 36.417. Însă numărul victimelor rezultate în zilele următoare a atins cifra totală de peste 120.000 de morți.

Efecte pe termen lung

Cantitatea uriașă de cenușă vulcanică aruncată în atmosferă a împiedicat lumina soarelui să ajungă pe Pământ timp de câteva săptămâni, aruncând în întuneric o mare parte din arhipelagul indonezian. Erupțiile au aruncat în stratosferă o mare cantitate de dioxid de sulf sub formă gazoasă, această substanță fiind transportată ulterior de curenții atmosferici pe toată suprafața planetei. Fenomenul a dus la o creștere fără precedent a concentrației de acid sulfuric din norii de tip cirus de la mare altitudine.

Praful vulcanic trimis în atmosferă a filtrat radiațiile solare, scăzând temperatura globală cu 1,2°C în anul care a urmat erupției. În Europa, radiația solară a scăzut cu 10%. La trei luni după erupția lui Krakatau, fumul pătruns în atmosferă a provocat în America efecte optice ciudate la apusul soarelui – lumina ce se reflecta în fum îi determina pe oameni să sune la pompieri, fiind convinși că în zonă aveau loc incendii uriașe. Mediile climatologice au fost "deranjate" timp de câțiva ani, iar temperaturile globale au revenit la valorile normale de abia în anul 1888.

Comparație cu alte erupții vulcanice

Note

Dezastre naturale din Indonezia
Vulcani din Indonezia
1883
Erupții vulcanice

Erupția vulcanului Krakatau din 1883


Krujë District () was one of the 36 districts of Albania, which were dissolved in July 2000 and replaced by 12 counties. It had a population of 64,357 in 2001, and an area of . It is in the centre of the country, and its capital was the town of Krujë. The area of the former district is  with the present municipality of Krujë, which is part of Durrës County.

Administrative divisions
The district consisted of the following municipalities:

Bubq
Cudhi
Fushë-Krujë
Kodër-Thumanë
Krujë
Nikël

Note: - urban municipalities in bold

References

Districts of Albania
Geography of Durrës County

Krujë District


En matemáticas, el método de Runge-Kutta-Fehlberg (o método de Fehlberg) es un algoritmo de análisis numérico para la resolución numérica de ecuaciones diferenciales ordinarias. Fue desarrollado por el matemático alemán Erwin Fehlberg y se basa en los métodos de Runge-Kutta. El método de Runge-Kutta-Fehlberg emplea un método  junto con un método  que se sirve de todos los puntos del primero, y por ello es conocido como RKF45. Desde entonces se han desarrollado métodos similares con diferentes pares de órdenes. Realizando un cálculo adicional a los requeridos por el método RK5, es posible estimar y controlar el error en la solución así como determinar automáticamente la longitud del paso con el que el método avanza en su cálculo de la solución, haciendo de este un método eficiente para problemas de integración numérica de ecuaciones diferenciales ordinarias.

Su tablero de Butcher es:

La primera fila de coeficientes determina el método de cuarto orden, y la segunda fila el de quinto orden.

Notas

Referencias
 Erwin Fehlberg (1969). Low-order classical Runge-Kutta formulas with step size control and their application to some heat transfer problems. NASA Technical Report 315.
 Erwin Fehlberg (1970). "Klassische Runge-Kutta-Formeln vierter und niedrigerer Ordnung mit Schrittweiten-Kontrolle und ihre Anwendung auf Wärmeleitungsprobleme," Computing (Arch. Elektron. Rechnen), vol. 6, pp. 61–71.
 Ernst Hairer, Syvert Nørsett, and Gerhard Wanner (1993). Solving Ordinary Differential Equations I: Nonstiff Problems, second edition, Springer-Verlag, Berlín. ISBN 3-540-56670-8.

Enlaces externos
 RKF45 computer programs (véase también )

Ecuaciones diferenciales numéricas

Método de Runge-Kutta-Fehlberg


Mecicobothrioidea es la superfamilia de arañas migalomorfas con los individuos más pequeños. La superfamilia se divide en dos familias:
 Mecicobothriidae o tarántulas enanas: 4 géneros, 9 especies
 Microstigmatidae: 7 géneros, 16 especies

Véase también

 Anexo:Especies de Mecicobothriidae
 Anexo:Especies de Microstigmatidae
 Taxonomía de las arañas

Referencias
 Platnick, Norman I. (2012): The world spider catalog, versión 12.5. American Museum of Natural History.
 Texas A&M University, Department of Entomology - Synopsis of the described Araneae of the World.

Enlaces externos

Mecicobothrioidea

Mecicobothrioidea


وُلد إرنست بورغنين باسم إرميز إيفرون بورغنينو، 24 يناير 1917، وتوفي 8 يوليو 2012. كان بورغنين ممثلًا أميركيًا امتدت مسيرته نحو ستة عقود. عُرف بصوته الأجش الهادئ وابتسامته العريضة جدًا وأسنانه المتباعدة. وهو ممثل مشهور، ظهر ضيفًا في العديد من البرامج الحوارية وعضو لجنة في العديد من العروض. بدأت مهنة بورغنين في التمثيل عام 1951، وتضمنت أدوارًا مساعدة في تشاينا كورسير (1951) ومن هنا إلى الخلود (1953) وفيرا كروز (1954) وباد داي آت بلاك روك (1955) وذي وايلد بنش (1969). ولعب أدوارًا رئيسية في العديد من الأفلام، حاز جائزة أوسكار أفضل ممثل عن فيلم مارتي (1955). حقق نجاحات مستمرة في المسلسل الكوميدي بحرية مكهيل (1962-1966)، إذ لعب دور الشخصية الرئيسية، وشارك في البطولة بدور دومينيك سانتيني في مسلسل الحركة إير وولف (1984-1986)، إضافةً إلى العديد من الأدوار المختلفة.

ترشح بورغنين لثالث مرة لجائزة إيمي برايم تايم بعمر 92 عام 2009 عن دوره في مسلسله الأخير إي آر. عُرف بصوت مرميد مان في السلسلة الكارتونية سبونج بوب سكوير بانتس 1999 - 2012. وحل محل الراحل فيك تايباك في الأداء الصوتي لشخصية كارفيس كاروثرس في عملين هما كل الكلاب تذهب إلى الجنة 2 (1996) والسلسلة الكارتونية بنفس الاسم (1996-1998).

حياته المبكرة
ولِد بورغنين (إرميز إيفرون بورغنينو) في 24 يناير 1917 في هامدن، كونيتيكت، لأبوين مهاجرين إيطاليين. والدته آنا (1894-1949)، من كاربي، بالقرب من مودينا، أما والده كاميلو بورغنينو (1891-1975) فكان من مواطني أوتيغلو بالقرب من أليساندريا. انفصل والدا بورغنين عندما كان في الثانية من عمره، ثم عاش مع والدته في إيطاليا مدة 4 سنوات ونصف. تصالح والديه بحلول عام 1923، تغير اسم العائلة من بورغنينو إلى بورغنين، وغيّر والده اسمه الأول إلى تشارلز. أصبح لدى بورغنين أخت صغرى اسمها إيفيلين بورغنين فيلاردي (1925-2013). استقرت العائلة في نيو هافن، كونيتيكت، حيث تخرّج بورغنين في مدرسة جيمس هيلهاوس الثانوية. اهتم بالرياضة خلال نشأته لكنه لم يُبد أي اهتمام بالتمثيل.

الخدمة البحرية
انضم بورغنين إلى البحرية الأميركية في أكتوبر 1935، بعد تخرجه في المدرسة الثانوية. خدم على متن مدمرة/كاسحة ألغام، وسُرح بشرف من البحرية في أكتوبر 1941. ثم انضم من جديد في يناير 1942 بعد الهجوم على بيرل هاربر. تولى دوريات على ساحل المحيط الأطلسي على متن سفينة حربية مضادة للغواصات في أثناء الحرب العالمية الثانية. سُرح من البحرية بشرف في سبتمبر 1945. بعد أن خدم قرابة عشر سنوات، وحصل على درجة زميل مدفعي من الدرجة الأولى. شملت مكافآته العسكرية ميدالية حسن سلوك البحرية ووسام خدمة الدفاع الأمريكي وميدالية الأسطول ووسام الحملة الأمريكية والنجمة البرونزية ووسام نصر الحرب العالمية الثانية.

حصل بورغنين عام 1997 على جائزة لون سايلور، وهو رمز البحرية الأمريكية. حصل بورغنين على لقب أفضل المحاربين القدامى من مؤسسة المحاربين في ديسمبر 2000. ونال اللقب الشرفي رقيب أول بحري من تيري د. سكوت ضابط البحرية في أكتوبر 2004. أُقيم حفل تكريم بورغنين قرب النصب التذكاري للبحرية الأميركية في العاصمة واشنطن. حصل على تكريم خاص لخدمته في البحرية ودعمه للعائلة البحرية في جميع أنحاء العالم. وحصل على ميدالية كاليفورنيا للشكر عام 2007.

مهنة التمثيل

المهنة المبكرة
عاد بورغنين إلى منزل والديه في ولاية كونيتيكت بعد خروجه من البحرية دون عمل للعودة إليه وبلا اتجاه. قال في مقابلة له مع معهد الفيلم البريطاني عن مهنته وحياته: «بعد الحرب العالمية الثانية، لم نرد المشاركة في الحرب. لم أرد أن أكون فتى كشافة حتى. عدت إلى المنزل وقلت إنني مررت بالبحرية، والآن ماذا نفعل؟ لذلك عدت إلى المنزل لأمي، وبعد أسابيع من التربيت وأبليت حسنًا وكل شيء آخر، ذات يوم قالت: حسنًا؟، كما تفعل الأمهات. ما يعني: حسنًا، هل ستحصل على عمل أم ماذا؟».

عمل في مصنع محلي، لكنه كان غير راغب بالاستقرار في هذا النوع من العمل. شجعته والدته على ممارسة مهنة أفضل واقترحت عليه أن شخصيته ستكون مناسبة تمامًا للمسرح. فاجأ والدته بالأخذ بالاقتراح، مع أن والده لم يتحمس على الإطلاق. يروي بورغنين: «قالت: أنت تحب الظهور دائمًا أمام الناس وتجعل من نفسك مغفلًا، فلمَ لا تجربها؟ كنت جالسًا على طاولة المطبخ ورأيت هذا الضوء. لست أمزح. بدا الأمر جنونيًا. وبعد عشر سنوات، سلمتني غريس كيلي جائزة الأوسكار».

المسرح
درس التمثيل في مدرسة راندل للمسرح في هاتفورد، ثم انتقل إلى فرجينيا إذ أصبح عضوًا في مسرح بارتر في أبينغدون، فرجينيا. سُمي بهذا الاسم تبعًا للمخرج الذي يسمح للجماهير بمقايضة الإنتاج طوال سنوات الكسب الضئيل بسبب الكساد الهائل. حصل بورغنين على دوره الأول في ستيت أوف ذي يونيون. ورغم أن دوره كان قصيرًا، نال استحسان الجمهور. كان دوره التالي دور ذي جنتلمان كالر في مسرحية الوحوش الزجاجية لتينيسي وليامز. ذهب بورغنين إلى نيويورك عام 1949، حيث ظهر لأول مرة في برودواي بدور ممرض في هارفي. قاده الظهور المتكرر إلى المزيد من الأدوار على المسرح حتى أصبح ممثل شخصيات لعقود.

أفلام
أدى ظهور الشرير كابتن فيديو على التلفزيون إلى توجه بورغنين للتصوير في فيلم ذا ويسل آت إيتن فالز (1951) لصالح شركة كولومبيا بيكتشرز. انتقل بورغنين إلى لوس أنجلس في تلك السنة، إذ حصل على فرصته الكبيرة في فيلم كولومبيا: من هنا إلى الخلود (1953)، إذ أدى دور الرقيب السادي فاتسو جودسن، الذي هزم سجينًا في شحنته، (فرانك سيناترا في دور أنجلو ماجيو). بنى بورغنين سمعةً بوصفه ممثل شخصيات يمكن الاعتماد عليه، ولعب دور الشرير في أفلامه المبكرة، متضمنةً جوني غيتار وفيرا كروز وباد داي آت بلاك روك.

تألق الممثل عام 1955 ببطولة الجزار الحنون في مارتي، النسخة السينمائية من مسرحية تحمل نفس الاسم. وحصل على جائزة أوسكار أفضل ممثل متفوقًا على فرانك سيناترا وجيمس دين وسبنسر تريسي وجيمس كاغني.

ازدهرت مهنة بورغنين في الأفلام لثلاثة عقود متتالية، تضمنت الأدوار ذا فلايت أوف ذا فينيكس (1965) وذا ديرتي دوزن (1967) وآيس ستايشن زيبرا (1968) وذا بوسيدون أدفنتشر (1972) وإمبراطور الشمال (1973) وكونفوي (1978) وذا بلاك هول (1979) والهروب من نيويورك (1981).

من أهم أدواره دور الهولندي في فيلم الغرب الكلاسيكي ذا وايلد بنش 1969 للمخرج سام بيكنباه. قال بورغنين عن دوره في ذا وايلد بنش: «أظن أنه كان فيلمًا أخلاقيًا. بالنسبة إلي، يجب أن يتضمن كل فيلم نوع من الاخلاق. في الأفلام القديمة، كنا على يقين أن الأشرار ينالون ما يستحقونه دائمًا وينتصر الخير في النهاية. الأمر مختلف قليلًا اليوم. يبدو اليوم أن الأشرار ينتصرون على الخير في النهاية».

التلفزيون
ظهر بورغنين في مسلسل (كابتن فيديو آند هز فيديو رينجرز) بدءًا من عام 1951. قاده هذا إلى عدد كبير من الأدوار التلفزيونية الناجحة في مسرح جوديير التلفزيوني ومسرح فورد التلفزيوني ومسرح فايرسايد وفورتير جستس ولارامي ومسرح كرايسلر الذي قدمه بوب هوب وران فور يور لايف وليتل هاوس أون ذا برايري (حلقة من جزئين بعنوان ذا لوف إز ماي شفرد) وذا لاف بوت وماغنوم وبي آي وهاي واي تو هافن ومردر وشي روت وواكر وتكساس رينجر وهوم إمبروفمنت وتاتشد باي آن إينجل، والحلقات الاخيرة من مسلسل إي آر والحلقات الأولى من مسلسل واغن ترين، والعديد من الأعمال الأخرى.

ترشح بورغنين لجائزة إيمي عام 2009 بعمر 92 عامًا لأدائه شخصية بول مانينغ في آخر حلقاته من مسلسل إي آر، بعنوان (وفي النهاية). وكان أول ظهور لشخصيته في حلقة سابقة بعنوان (الزمن القديم).

بحرية مكهيل
عام 1962، وقع بورغنين عقدًا مع يونيفيرسال ستوديوز لأداء دور القائد الفظ المحبوب كوينتن مكهيل. بدأ المسلسل بحلقة خطيرة لمدة ساعة تُسمى سفن أغينست ذا سي، ثم أُعيد صياغتها لاحقًا إلى كوميديا بعنوان بحرية مكهيل، شارك في بطولته جو فلين في دور والي بنغومتن وتيم كونواي في دور تشارلز باركر. ساعد الطاقم المتمرد بي.تي 73 على أن يصبح البرنامج ناجحًا بسرعة في موسمه الأول، إذ أُدرِج ضمن أفضل ثلاثين برنامج تلفزيوني عام 1963.

ازدادت شعبية بورغنين وأصبح رجل البحرية المفضل لدى الجمهور، وترشح لجائزة إيمي لأفضل ممثل في مسلسل كوميدي عام 1963. توقف مسلسل بحرية مكهيل بنهاية الموسم الرابع عام 1966.

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص من هامدن (كونيتيكت)
أعضاء الحزب الجمهوري في كونيتيكت
أفراد البحرية الأمريكية في الحرب العالمية الثانية
أفراد عسكريون من كونيتيكت
أمريكيون من أصل إيطالي
جمهوريون من ولاية كاليفورنيا
جنود بحرية الولايات المتحدة
حائزون على جائزة بافتا (أشخاص)
ماسونيون أمريكيون
ملحدون أمريكيون
ممثلو أداء صوتي رجال أمريكيون
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو أفلام غرب أمريكي
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلو مسرح أمريكيون
ممثلون أمريكيون في القرن 20
ممثلون أمريكيون في القرن 21
ممثلون حائزون على جائزة أوسكار لأفضل ممثل
ممثلون حائزون على جائزة غولدن غلوب لأفضل ممثل دراما
ممثلون من أصل إيطالي
ممثلون من لوس أنجلوس (كاليفورنيا)
ممثلون من ولاية كونيتيكت
مواليد 1917
مواليد في هامدن (كونيتيكت)
نبلاء إيطاليون
وفيات 1433 هـ
وفيات 2012
وفيات بسبب الفشل الكلوي
وفيات في لوس أنجلوس
وفيات مرتبطة بالمرض في كاليفورنيا

إيرنست بورغنين


Monsoon ist der Name folgender Personen:

 Jinkx Monsoon (* 1987), Dragqueen, Komiker, Schauspieler und Sänger

Monsoon bezeichnet:
 Monsoon (Band), eine britische Rockband
 Monsoon Accessorize, ein britisches Modeunternehmen
 Gorilla Monsoon (Band), eine deutsche Metalband
 Monsoon (Lied), ein Lied von Robbie Williams
 Monsoon (2019), ein Filmdrama von Hong Khaou
 die Figur Edina Monsoon, gespielte von Jennifer Saunders, siehe Absolutely Fabulous

Siehe auch:
 Monsun (Begriffsklärung)

Monsoon


Xu Lili (en ), née le  à Chifeng (Mongolie-Intérieure), est une haltérophile handisport chinoise concourant en -73 kg. Elle double médaillée d'argent aux Jeux paralympiques (2016, 2020) et double championne du monde (2017, 2021).

Carrière
Elle perd l'usage de ses jambes à cause de la poliomyélite.

En 2017, elle remporte son premier titre mondial à Mexico, un an après sa médaille d'argent aux Jeux de Rio. En 2021, elle conserve sa médaille d'argent lors des Jeux de Tokyo.

Références

Liens externes

Haltérophile chinoise
Médaillée d'argent paralympique chinoise
Haltérophile (femme) aux Jeux paralympiques d'été de 2016
Haltérophile (femme) aux Jeux paralympiques d'été de 2020
Cas de poliomyélite
Naissance en février 1981
Naissance dans la région autonome de Mongolie-Intérieure

Xu Lili (haltérophile)


Snøre er slik, der har form som lange runde snører eller snørebånd. De fås i forskellige smagsnuancer og farver heriblandt cola (mørkebrun), jordbær (rød), karamel (lysebrun) og lakrids (sort). Snørerne har en diameter på ca. 2,5 mm, og de er 70 cm lange.

Slikket markedsføres under Malaco-mærket og fremstilles af virksomheden Cloetta.

Snøre benyttes ind imellem til konkurrencer og/eller sjov ved sociale begivenheder.

Ekstern henvisning
 Cloetta.dk - Snøre og Stjerner

Slik

Snøre (slik)


The Transall C-160 is a military transport aircraft, produced as a joint venture between France and Germany.  "Transall" is an abbreviation of the manufacturing consortium Transporter Allianz, comprising the companies of MBB, Aerospatiale, and VFW-Fokker. It was initially developed to meet the requirements for a modern transport aircraft for the French and German Air Forces; export sales were also made to South Africa and to Turkey, as well as a small number to civilian operators.

The C-160 remains in service more than 60 years after the type's first flight in 1963. It has provided logistical support to overseas operations and has served in specialist roles such as an aerial refueling tanker, electronic intelligence gathering, and as a communications platform.

The C-160 is replaced in French and German service by the Airbus A400M Atlas, and a small number of Lockheed-Martin C-130J Super Hercules operated in a multinational unit.

Development

Origins
In the late 1950s, a requirement arose to replace the piston-engined Nord Noratlas transports operated by the air forces of both France (Armée de l'Air) and Germany (Luftwaffe). Keen to encourage industrial co-operation between the two countries, as had happened under a previous arrangement in which Noratlases for German service had been built under license by Weser Flugzeugbau, France and Germany signed an agreement for the development of a Noratlas successor on 28 November 1957. The Italian government also became involved in the project early on to meet their own requirements, however Italy's participation in the fledgling program was soon terminated in favour of the smaller and locally-built Fiat G.222.

The consortium, "Transporter-Allianz" or Transall, was formed in January 1959 between the French company Nord Aviation and the German companies Weser Flugzeugbau (which became Vereinigte Flugtechnische Werke (VFW) in 1964) and Hamburger Flugzeugbau (HFB) to design and build the new transport. The new aircraft was required to carry a  cargo over a range of  or a load of  over a range of  and be able to operate out of semi-prepared airstrips. One prototype was built by each of the production partners, with the first (built by Nord) flying on 25 February 1963, with the VFW and HFB-built prototypes following on 25 May 1963 and 19 February 1964. These were followed by six pre-production examples, stretched by  compared with the prototypes, which flew between 1965 and 1966.

Production
Production orders were delayed by attempts by Lockheed to sell its C-130 Hercules transport to Germany; these attempts were rebuffed, and a contract was signed for 160 C-160s (110 for Germany and 50 for France) on 24 September 1964. Manufacturing work was split between Germany and France in line with the number of orders placed; Nord built the wings and engine nacelles, VFW the centre fuselage and horizontal tail, and HFB the forward and rear fuselage. The aircraft's tail fin was to be built by Dornier.  Three production lines were set up to assemble these components at each of the three main partners.

The first production airframes were delivered to France and Germany from 1967. The first batch included 110 C-160Ds for the German Air Force (Luftwaffe), 50 C-160Fs for the French Air Force, and nine C-160Zs for the South African Air Force. Four C-160Fs were converted to C-160P air mail transport aircraft, and were operated by Air France. Production continued until October 1972.

In July 1977, France placed an order for 25 aircraft to be built to an improved standard. Production work for the new variant was split 50-50 between Aérospatiale (the successor to Nord) and MBB (which had absorbed VFW and HFB), with a single assembly line in Toulouse. The cargo loading door on the port side of the fuselage was replaced by provision for additional fuel tanks in the wing centre section. When fitted these tanks increased fuel capacity from  to . The aircraft were also fitted with updated avionics. The first second generation C-160 took flight in 1981. Aircraft produced in this batch included 29 for France (an additional four non-standard aircraft were constructed for special missions), and 6 for Indonesia.

Design

Overview

The Transall C-160 is a twin-engine tactical transport featuring a cargo hold, a rear-access ramp beneath an upswept tail, a high-mounted wing and turboprop engines. The C-160 is designed to perform cargo and troop transport duties, aerial delivery of supplies and equipment and is designed to be compatible with international railway loading gauges to simplify cargo logistics and loading. In flight the cargo area is pressurised and kept at a constant temperature by integrated air conditioning systems.

Additionally, the landing gear can be partially retracted while on the ground. This lowers the C-160, making it easier to move vehicles into the hold as they don't need to climb a ramp.

One aspect of the C-160 that made the type well suited to tactical operations is its short airfield performance, including the ability to perform steep descents of up to 20 degrees and perform landings on airstrips as short as 400 meters. In the airlift role, a later production C-160 could carry up to 8.5 tons across a distance of 5,000 kilometers, and take off from airstrips as short as 700 meters. Dependent upon aircraft configuration, a single aircraft could airdrop as many as 88 paratroopers or transport up to 93 equipped troops.

The C-160 is powered by a pair of Rolls-Royce Tyne turboprop engines, which drive a pair of four-bladed Dowty Rotol propellers. Advantages of the twin-engine configuration over four include reduced unit and production cost, lower weight and fuel consumption, simplified design and reliability. Each engine is equipped with an auxiliary generator system, providing the aircraft with both electricity and hydraulic pressure. An auxiliary power unit (General Electric CJ610) is used to power the aircraft while on the ground, and for rare use in mid-air emergencies.

Upgrades and improvements
An updated second generation of the C-160 was produced during the 1980s. Amongst changes made, the new variant was equipped with additional fuel tankage, aerial refuelling probes and enhanced avionics. While there were considerable changes to instrumentation, including the navigational and autopilot systems, the second generation C-160 retained the original operating characteristics to simplify crew transfers between types. The second generation C-160s were also designed for potential adaptation to other roles such as maritime patrol and aerial fire fighting.

The C-160 proved to be a versatile aircraft, leading to a long operational service life. Between its introduction and 1999, approximately 2000 modifications and upgrades were incorporated upon the type, split 60/40 between the structure and equipment respectively. Many changes were made over time in regards to the aircraft's avionics, incorporating new features such as GPS and laser inertial navigation systems, modern autopilot and crew management systems.

Other improvements and additions to the type include kevlar armour, electronic warfare management systems, chaff/flare dispensers, missile approach warning systems and TCAS collision warning system. Extensive efforts have been made by both France and Germany to extend the aircraft's operating lifespan up to and if necessary beyond 55 years to 2018. In 2003–2004, Germany signed separate contracts with Terma A/S and Northrop Grumman to upgrade the aircraft's electronic warfare self-protection and missile approach warning systems.

Operational history

In July 1974, the Turkish Air Force used 7 C-160Ds during the so called "Cyprus Peace Operation", to transport troops, drop paratroopers and carry supplies. Having joined to the Turkish armed forces in 1971, these aircraft provided great amount of lift during the operation.

In April 1976, the French Air Force used 12 C-160s in support of Operation Verveine, airlifting Moroccan troops and equipment to Zaïre during a border conflict with Angola.  In May 1978, several C-160s dropped paratroopers of the French Foreign Legion during the Battle of Kolwezi.

In 1977, the French Air Force ordered an updated version designated C-160NG, for Nouvelle Génération ("New Generation"). From 1981, 29 of these aircraft were delivered, half of them configured as tanker aircraft for aerial refuelling. Another four were configured as C-160H Astarté TACAMO aircraft for communication with submerged submarines, a vital component of France's nuclear deterrent system.

In a final conversion, two aircraft were furnished for SIGINT electronic surveillance, designated C-160G Gabriel, replacing the Noratlases that had been in this role previously. In routine operations, the C-160Gs would often supplement France's Boeing E-3 Sentry AWACS aircraft. In 1991, a SIGINT-equipped C-160G was deployed as part of France's contribution to Coalition forces during and after the Gulf War to support a no-fly zone and embargoing of Iraq.

C-160s were in continuous use to support French bases in sub-Saharan Africa; the tanker variants also proved valuable in supporting African operations. The C-160 fleet was the staple of the French military airlift capability for many years, supplemented by small numbers of McDonnell Douglas DC-8s, CASA/IPTN CN-235 and Lockheed C-130 Hercules as of 1990.

During the South African Border War during the late 1980s, the South African Air Force's C-160s were vital for deploying and supplying troops in the border region and into positions in southern Angola due to the otherwise-impassable terrain. The importance of airpower in the war led to a great deal of the fighting being centred upon remote airstrips, both sides trying to gain or deny the same advantageous positions and place stress upon the opposing force's logistical efforts. In one particular mission, a C-160 was used to move a captured SA-8 from Angola to South Africa. The C-160 was chosen for this task over the C-130 because of its larger cargo hold and its ability to lower its hull while on the ground, which facilitated the loading of the heavy vehicle.

The C-160 has been a prominent component of several other international efforts. Germany's C-160 fleet has been used to support peacekeeping efforts in Sudan, a regular detachment of C-160s was also dispatched in support of the multinational International Security Assistance Force presence in the Afghanistan. Both French and German C-160s were used in supporting Operation Serval, the French-led intervention in the Northern Mali conflict. For either humanitarian or military purposes, C-160s have conducted extensive operations in a number of nations, including Mauritania, Niger, Chad, Ethiopia, Bosnia, and Lebanon.

Starting in 1984 onwards, German airframes underwent LEDA I and LEDA II life extension measures, which were focused on the wings. Subsequent programs carried out in the 1990s, such as LEDA III, concentrated on the whole structure of the aircraft; raising the airframe life from 8,000 flights to 12,000 flights, and introducing new avionics systems such as a self-defence system and a replacement flight management system.

From 1994 to 1999, all French C-160s underwent an avionics upgrade and the addition of new anti-missile countermeasures. The C-160Fs and NGs so updated were redesignated C-160R (Renové—"renovated"). In 2009, the French Defence Ministry announced a modernisation of the C-160 fleet, enabling it to continue in service until 2018 if required.

In late 2011, it was announced that Germany's Transall fleet had accumulated a combined total of one million flight hours. , the global C-160 fleet was approaching the end of its service life; all South African C-160s have already been retired, while the Turkish Air Force continued to operate 20 aircraft obtained from Germany (C-160T). To replace the Transall, the German, French and South African Air Forces ordered 60, 50 and eight Airbus A400Ms, respectively; the South African order was later cancelled.

In 2015, it was announced that the retirement of Germany's Transall fleet had been pushed back from 2018 to 2021 due to delays with the Airbus A400M; until 2021, a decreasing number of aircraft shall remain in service to perform missions that require the Transall's self-protection suite. The last German Transall wing was disbanded in December 2021.

Variants

Prototypes
Three prototypes were built, one by each production company.
 V1 was built by Nord Aviation at Bourges, France and first flew on 25 February 1963.
 V2 was built by VFW at Lemwerder, Germany and first flew on 25 May 1963
 V3 was built by HFB at Hamburg-Finkenwerder and first flew on 19 February 1964.
Pre-production
C-160A
Six pre-production aircraft were built for Franco-German trials.
Proposed versions
C-160C
Proposed commercial derivative, including a stretched 150-passenger version.

First-generation production

The initial production run of 169 aircraft were built by the three companies in France and Germany; Nord built 56 aircraft, VFW built 57 aircraft and HFB/MBB 56 (HFB became part of Messerchmitt-Bolkow-Blohm in 1969 during the production run). All three production lines produced a mixture of aircraft for France and Germany but the South African aircraft were all built by Nord.
C-160D
Production aircraft for the West German Air Force; 110 were built. Twenty of these aircraft were delivered to Turkish Air Force in 1971 as C-160T. A few of the remaining German C-160 were fitted with the self-protection suite called ESS.
C-160F
Production aircraft for the French Air and Space Force; 50 were built.
C-160P
Conversion of four C-160Fs for use by the French Postal Service.
C-160Z
Production aircraft for the South African Air Force; nine were built.

Second-generation production
From 1981 on, some new C-160 reached the wings of Armee de l'Air. The now C-160NG (Nouvelle Generation, New Generation) called aircraft has a fifth fuel tank in the middle of the wing above the fuselage, a refueling probe while the left side cargo door was removed. Some first-production series C-160F were fitted with the NG-versions changes and renamed C-160R (Renové).

Beside these changes, in 1989, the French Air Force introduced the C-160G Gabriel variant, a SIGINT aircraft easily to distinguish because of the antennas fitted to the aircraft.

Until the early 2000s, also the C-160H Astarte was used, while Astarté (Avion Station Relais de Transmissions Exceptionelles), meaning "airborne relay station for special transmissions", was used for communication with submerged French nuclear submarines.

Operators

Military operators

 Turkish Air Force – 20 former West German Air Force C-160Ds delivered in 1971. Only 2 remain in service in 2023.
 221 Filo at Erkilet

Civil operators

 Wieland Aviation Group PTY Ltd, Warnervale, New South Wales: 3 C-160D ex-Luftwaffe bought in September 2022 and registered VH-RFW, VH-RPR, VH-TIT. The company intends to convert these planes into water bombers for firefighting.

Former operators
Military

 French Air and Space Force – 78
 50 C-160F (+ 3 pre-production aircraft) :
 61e Escadre de Transport at Orléans – Bricy Air Base (the wing used a centralised aircraft maintenance system and the Transalls did not carry individual squadron markings)
 Escadron de Transport 1/61 Touraine was the first French squadron which operated the C-160F, from November 1967 to 2012. Now has received its first A-400Ms ;
 Escadron de Transport 2/61 Franche-Comté operated the C-160F from August 1969 to 1988. Now uses the C-130H Hercules ;
 Escadron de Transport 3/61 Poitou has been operating the C-160F since October 1970, and still has some aging planes, due to delays in the development program of the new Airbus A-400M transport aircraft.
 25 C-160NG :
 64e Escadre de Transport at Évreux-Fauville Air Base
 Escadron de Transport 1/64 Béarn, has been operating its aircraft since December 1981 until unknown;
 Escadron de Transport 2/64 Anjou, has been operating its aircraft since April 1982 ;
 Two of these NG variant aircraft have been transformed into the electronic warfare variant C-160G "Gabriel", used in the "Escadron électronique aéroporté 1/54 Dunkerque" (Airborne Electronic Squadron) ;
 Four NGs have been converted into the C-160H communications relay variant, in use in the "Escadron avion 1/59 Bigorre" (Châteaudun Air Base) between 1988 and 2001. They are now retired and used as spare parts providers ;
 Between 1973 and 1985, four C-160F have been converted to a C-160P variant, which was used by the Aéropostale company. They are now retired and used as wreckages for firemen training.

Since 1999, all the F and NG aircraft operated in French air forces have been converted to the last upgraded C-160R standard.

Last aircraft retired in May 2022.

 German Air Force (Luftwaffe) – total: 110; after 20 were sold to Turkey: 90; October 2011 (before introduction of the Airbus A400M): 80; August 2014: 56; the last wing (4 aircraft) was disbanded on 15 December 2021.
 Air Transport Wing 61 at Landsberg-Lech Air Base (disbanded 31 December 2017)
 Air Transport Wing 62 at Wunstorf Air Base (transitioned to A400M)
 Air Transport Wing 63 at Hohn Air Base (disbanded 15 December 2021)

 South African Air Force – Nine new C-160Z delivered in 1969 and 1970, all except one scrapped, the survivor is now at the South African Air Force Museum
 28 Squadron SAAF at Waterkloof

Civil

 Air France on behalf of French Postal Service (retired)

 Air Affaires Gabon – former V3 prototype modified to C-160G standard was sold to Gabonese company in July 1976. Retired in France in 1987 and scrapped.

 Manunggal Air Service (defunct)
 Pelita Air (retired)

 Balair – pre-production aircraft C-160V was leased in 1968 to the International Red Cross Committee and operated for them by Balair. Returned in 1970

Accidents and incidents
 9 February 1975 – German Air Force C-160D 50+63 en route to a NATO base on Crete entered a heavy storm, causing it to crash into a mountain. All 42 people on board were killed.
 11 May 1990 – During a routine flight from Wunstorf German Air Force 50+39 Air Transport Squadron 62 crashed into a hillside near Lohr during bad weather. The ten crew on board were all killed.
 22 October 1995 – A German Air Force C-160 50+43 crashed after takeoff in the Azores when it collided with a telegraph pole; all seven crew on board were killed.
 15 June 2001 – PK-VTQ being operated by Manunggal Air Services experienced engine problems and performed an emergency landing in Indonesia; during the forced landing the C-160 ran off the runway, one of the 16 passengers on board was killed.
 3 November 2021 – A civilian C-160 EY-560 burned up after landing at Dolow in Somalia.

Specifications (C-160)

See also

References

Notes

Citations

Bibliography
 Aid, Matthew M., and Cees Wiebes. Secrets of Signals Intelligence During the Cold War. Routledge, 2001. .
 Blumschein, P. Transall C-160 Life Extension and Avionics Upgrade Programs. NATO – RTO MP-44, 1999.
 Chant, Chris. Compendium of Armaments and Military Hardware. Routledge, 1987. .

 Johnson, David Eugene., Adam Grissom and Olga Oliker. In the Middle of the Fight: An Assessment of Medium-Armored Forces in Past Military Operations. Rand Corporation, 2008. .
 Pletschacher, Peter. "Transall Resurgent". Air International, Vol. 20 No. 6, June 1981. . pp. 284–289.
 Taylor, John W. R. Jane's All The World's Aircraft 1982–83. London: Jane's Yearbooks, 1982. .
 Rouvez, Alain and Michael Coco, Jean-Paul Paddack. Disconsolate Empires: French, British and Belgian Military Involvement in Post – Colonial Sub – Saharan Africa. University Press of America, 1994. .
 Wache, Siegfried. Transall C-160 D . In: F-40 Flugzeuge der Bundeswehr. Buchholz, 2004. .
 Wilson, Michael. ""Transall C-160: An exercise in multi-national transport design". Flight International, Vol. 93, No. 3085, 25 April 1968. pp. 614–620.

External links

 Official Luftwaffe site
 SAAF-Museums – C-160Z

1960s international military transport aircraft
Twin-turboprop tractor aircraft
Aircraft first flown in 1963
High-wing aircraft
France–Germany military relations

Transall C-160


Muzeul Apelor "Mihai Băcescu"

Este singurul muzeu din țară cu o tematică despre viața din apele terestre și din mările și oceanele lumii, fiind dotat cu peste 750 de piese valoroase aduse din expedițiile academicianului în mările și oceanele lumii, câteva pot fi considerate de excepție: bureți de mare, corali, scoici producătoare de perle, calmari, homari, stele și arici de mare, sturioni, șerpi veninoși, broaște țestoase, crocodili, alături de un însemnat număr de lucrări din cele peste 480 publicate.

Istoric
Muzeul a fost organizat în perioada 1980-1982 și inaugurat la 17 august 1982, la inițiativa și sub îndrumarea academicianului Mihai Băcescu și a doamnei profesor dr. Ileana Crăciun.

Clădirea a fost sediul Tribunalului Județului Baia.

La data înființării noului muzeu, academicianul Mihai Băcescu declara: "Muzeul este o încununare a activității mele de oceanolog. L-am înzestrat cu sute de animale, pe care le-am adus din cele trei oceane. Am vrut astfel să refac vechea colecție de animale acvatice din vremea care mă leagă de profesorul Ciurea. El este conceput ca un muzeu fără pereche în lume, al apelor. Dar pentru a nu întârzia bucuria de a dărui oamenilor un obiectiv deosebit, i-am spus muzeu de științe naturale. Însă structura și exponatele, fac precizarea cuvenită, se află într-un muzeu al apelor."

La 28 martie 1993, numele muzeului se schimbă în Muzeul Apelor "Mihai Băcescu", titulatură pe care o poartă și în prezent în memoria fondatorului său, care și-a închinat viața cercetării mediului acvatic și a dat culturii fălticenene dimensiuni valorice perene.

În anul 2002, Muzeul Apelor "Mihai Băcescu" a deținut recordul de vizitatori în rândul unităților muzeale din municipiul Fălticeni, cu 24.682 de persoane.

În 2009 s-au terminat lucrările de reabilitare la clădirea cu valoare de patrimoniu ce adăpostește muzeul, care au constat în înlocuirea în totalitate a acoperișului, refacerea și restaurarea elementelor arhitectonice, schimbarea tâmplăriei exterioare, a rețelei electrice și reparații la plafoanele interioare.

Secții și exponate

Muzeul cuprinde compartimente structurate organic, de un real interes științific.

Până în anul 2023, în două săli ale Muzeului Apelor au fost expuse obiecte ale Muzeului Fălticenenilo, înființat în 1914, care au reconstituit  activitatea de cercetare a lui Vasile Ciurea.

Erau reprezentate aproape toate secțiile vechiului muzeu: arheologie, istorie, arme vechi, etnografie, carte veche, numismatică și fotografii. Tot aici se găsește "Trăsurica", un exponat de mare valoare, executat de Leon Comnino timp de 35 de ani numai din briceag și prezentat în 1937 în expoziția universală de la Paris. În 2023 aceste exponate au fost mutate în noul spațiu expozițional "Muzeul Fălticenilor", reînființat de Primăria Fălticeni într-o aripă a Bibliotecii Municipale "Eugen Lovinescu" (clădirea a fost sediul Muzeului Fălticenenilor).

Celelalte exponate ale muzeului reliefează contribuțiile știintei românești în domeniul hidrobiologiei, prezentând fragmente din activitatea câtorva importanți cercetători români precum Emil Racoviță, Grigore Antipa, Paul Bujor și Ion Borcea. Participând la diferite expoziții oceanice, descoperind numeroase specii de pești și crustacee și fiind autor a peste 475 de lucrări științifice originale publicate singur sau cu colaboratori din țară și din străinătate, savantul Mihai Băcescu a contribuit din plin la îmbogățirea muzeului din Fălticeni, căruia i-a dăruit peste 700 de exponate. Toate acestea sunt expuse în două săli și constituie un omagiu adus omului de știință Mihai Băcescu.

Acvariile constituie partea vie a muzeului și cuprind 13 bazine cu o capacitate de peste 11.000 litri de apă în care trăiesc numeroase specii de pești indigeni și exotici, broaște țestoase, scoici și crustacee. Zestrea muzeului este îmbogățită pe deplin și cu un glob geografic, unic în lume, prin faptul că redă la scară, alături de relieful uscatului, configurația reliefului subacvatic. Donat în 1986, globul geografic a fost realizat pe parcursul a cinci ani și jumătate, de către profesorul de geografie Isaic Neculai din Vadu Moldovei.

Imagini

Vezi și

 Mihai C. Băcescu
 Fălticeni
 Listă de muzee din România

Note

Legături externe
 Blog Muzeul Apelor "Mihai Băcescu" din Fălticeni
 Prezentare a Muzeului Apelor "Mihai Băcescu" pe Fălticeni Blog
 Pagina Muzeului Apelor "Mihai Băcescu" din Fălticeni pe Ghidul Muzeelor

Apelor
Muzee științifice

Muzeul Apelor „Mihai Băcescu” din Fălticeni


Caracteristicile demografice ale populației Croației sunt cunoscute prin recensăminte efectuate în mod normal la intervale de zece ani și analizate de diferite birouri de statistică începând cu anii 1850. Biroul Central de Statistică (croată: Državni zavod za statistiku) a îndeplinit această sarcină din anii 1990. Cel mai recent recensământ din Croația a fost efectuat în aprilie 2011. Populația permanentă a Croației la recensământul din 2011 a fost de 4,29 milioane. Densitatea populației este de 75,8 locuitori/km², iar speranța de viață la naștere pentru ambele sexe este de 78 de ani în 2012. Populația a crescut în mod constant (cu excepția recensămintelor efectuate în urma celor două războaie mondiale), de la 2,1 milioane în 1857 până în 1991, când a atins un maxim de 4,7 milioane. Din 1991, rata mortalității în Croația a depășit continuu rata natalității, rezultând astfel un spor natural negativ. Croația se află în a patra sau a cincea etapă a tranziției demografice. În ceea ce privește structura pe vârste, populația este dominată de segmentul între 15 și 64 de ani. Vârsta medie a populației este de 41,4 ani, iar raportul dintre sexe din totalul populației este de 0,93 bărbați la o femeie.

Populație

Potrivit raportului "Perspectivele populației lumii" publicat de Organizația Națiunilor Unite, populația Croației va scădea la 3,97 milioane în 2030 și 3,55 milioane în 2050, pentru ca la finele secolului al XXI-lea Croația să aibă 2.610.000 de locuitori.

Grupuri etnice
Croația este locuită în majoritate de croați (90,42%), în timp ce grupurile minoritare includ sârbi (4,36%), bosniaci (0,73%), italieni (0,42%), albanezi (0,41%) și alții. Constituția Croației specifică în mod explicit 22 de minorități: albanezi, austrieci, bosniaci, bulgari, cehi, evrei, germani, italieni, macedoneni, maghiari, muntenegreni, polonezi, romi, români, ruși, ruteni, sârbi, slovaci, sloveni, ucraineni și vlahi.

Religii

Principalele culte religioase din Croația sunt romano-catolicismul (86,28%), ortodoxismul (4,44%), islamismul (1,47%) și protestantismul (0,34%). În 2005, un sondaj Eurobarometru privind percepția religioasă releva că 67% din populația Croației credea în existența unui Dumnezeu, spre deosebire de cei 7% care au declarat că nu cred în existența vreunui spirit, Dumnezeu sau forțe vitale.

Școlile publice permit predarea religiei, în cooperare cu comunitățile religioase care au încheiat acorduri cu guvernul, dar participarea nu este obligatorie. Cursurile de religie sunt organizate în principal în cadrul școlilor primare și secundare. În 2009, 92% dintre elevii de școală primară și 87% dintre elevii de liceu participau la astfel de cursuri.

Note

Demografia Croației

Demografia Croației


Nýrnahettur eru innkirtlar og hluti af innkirtlakerfi mannsins. Þær seyta afurðum sínum sem eru hormón út í millifrumuvökva og þaðan fara hormóninn inn í blóðrásina.[1] Hormónin berast með blóðrásinni um allan líkamann og hafa áhrif á frumur.

Nýrnahetturnar eru tvær, þríhyrningslaga og eru staðsettar ofan við sitt hvort nýrað.[2] Þær eru myndaðar úr tveim megin hlutum, berki og mergur. Börkurinn er að utanverðu og umlykur merginn sem er að innan.[2] Stærsti hluti nýrnahettanna tilheyra berkinum eða um 85 prósent af kirtlinum.[3]

Börkurinn skiptist í þrjú svæði sem hvert myndar mismunandi hormón.[3] Ysta lag barkarins hefur áhrif á jafnvægi salta í líkamanum með myndun saltstera.[3] Þar má helst nefna saltsterann aldósteról sem er í meginhlutverki við að stýra saltjafnvægi í líkamanum.[4] Aldósteról hefur til að mynda áhrif á nýrun með því að örva ákveðnar frumur til að endursoga natríumjónir úr þvagi og skila aftur út í blóðið.[3] Um leið örvar hormónið þveiti kalíums, sem leiðir til losunar þess úr blóði í þvag.[3]  Þetta er afar mikilvægt þar sem að of mikið magn af kalíumi getur leitt til alvarlegra og lífshættulegra hjartsláttartruflana.[4] Auk þess að stýra saltjafnvægi í líkamanum hefur aldósterón áhrif á blóðþrýsting. Ef blóðþrýstingur lækkar setja nýrun af stað ferli sem örvar nýrnahettur til að seyta meira af aldósteróni.[3] Þegar aldósterón endursogar natríumjónir hækkar natríummagn í líkamanum sem eykur geta hans til að halda í vatn sem hækkar blóðþrýsting.[3]

Miðlag barkarins framleiðir sykurstera. Þar er kortisól áhrifamest.[3] Sykursterar hafa margskonar áhrif. Þeir sjá t.d. um niðurbrot próteina og fitu.[3] ATP er einnig framleitt með hjálp sykurstera. Líkaminn notar amínósýrurnar sem losna við niðurbrot próteina bæði til að mynda ný prótein eða til framleiðslu á ATP. Fitusýrur sem losna við niðurbrot fitu eru þá einnig notaðar til að mynda ATP.[3]  Sykursterar örva einnig lifrafrumur til að mynda glúkósa sem aðrar frumur geta notað til ATP framleiðslu.[3]

Auk þess að hafa áhrif á framleiðslu ATP í líkamanum hafa sykursterar bólgueyðandi áhrif. Þeir hamla áhrifum hvítra blóðkorna sem taka þátt í bólgusvörun.[3] Einnig er hægt að nýta sykurstera til meðferðar á bólgusjúkdómum eins og gigt. Þessi bólguhömlun er þó ekki gallalaus þar sem að þetta veldur einnig því að sár eru lengur að gróa.[3]  Stórir skammtar af sykursterum bæla einnig ónæmiskerfið sem getur valdið því að hæfni líkamans til að verjast sjúkdómum minnki. Þetta er nýtt til lækninga þar sem stórir skammtar af sykursterum eru notaðir vegna líffæraígræðslu til að minnka líkur á að ónæmiskerfið hafni líffærinu.[3]

Stjórnun á seytingu kortistóls og annara sykurstera á sér stað með neikvæðri endurgjöf þar sem að lágt hlutfall kortisóls í blóði örvar taugafrumur í undirstúku til að framleiða CRH (corticotropin-releasing hormone).[3]  Þetta hormón örvar svo fremri heiladingul til að seyta stýrihormóni nýrnahettubarkar sem örvar nýrnahettur til að seyta kortisóli.[3]  Þegar hlutfall kortisóls hækkar aftur hefur það neikvætt hamlandi svörun á bæði fremri heiladingul og undirstúku sem verður til þess að þau draga úr losun stýrihormónanna.

Innsta lag nýrnahetturbarkarins seytir kynhormónum (andrógenum) í litlu magni.[3]  Eftir kynþroska hjá körlum er andrógenum seytt í mun meira magni úr eistum svo áhrifin vegna seytingu hormónsins í nýrnahettum eru hverfandi.[3]  Hins vegar eru áhrif andrógena mikilvæg í konum. Hormónin auka kynkvöt kvenna auk þess að vera breytt í kynhormónið estrógen.[3]  Eftir tíðarhvörf þegar seyting á estrógeni hættir í eggjastokkum kemur allt estrógen frá umbreyttum andrógenum úr nýrnahettuberki.[3] Andrógen hafa einnig áhrif á hárvöxt undir höndum og á kynfærum hjá konum. Auk þess eiga þau þátt í vaxtarkipp einstaklinga fyrir kynþroskaskeiðið.[3]

Nýrnahettumergurinn er gerður úr svokölluðum eftirhnoðafrumum en þær frumur tilheyra sjálfvirka taugakerfinu.[3]  Tvö helstu hormónin sem mergurinn seytir eru epínefrín og norepínefrín en kallast einnig adrenalín og noradrenalín. Aðstæður sem valda streitu eða við áreynslu verða til þess að undirstúkan sendir taugaboð sem að örva frumur í nýrnahettum til að seyta adrenalíni og noradrenalíni.[3] Þessi hormón auka mjög baráttu og flótta viðbragð (fight-or-flight response).[3] Áhrifin eru til að mynda að hjartsláttartíðni eykst, æðaþrenging svo að blóðþrýstingur hækkar, öndunarvegur til lungna víkkar, öndunartíðni eykst og blóðflæði eykst til hjarta, lifur, beinagrindavöðva og fituvefjar.[3] Tilgangurinn með þessu er að undirbúa einstaklinginn undir álag eða streitu.

Tenglar
Vísindavefurinn - Hvaða hlutverki gegna nýrnahetturnar?

Heimildir
1. Þuríður Þorbjarnardóttir. (27.01.03). Hvað er innkirtlakerfi? Sótt af: https://www.visindavefur.is/svar.php?id=3063

2. Your Adrenal Glands. Edocrineweb. (04.18.16). Sótt af: https://www.endocrineweb.com/endocrinology/your-adrenal-glands

3. Tortora, G. J og Derrickson, B. (2015). Introduction to The Human Body: TheEssentials of Anatomy and Physiology. 111 RiverStreet, Hoboken, NJ: John Wiley & Sons, Inc.

4. Arndís Auður Sigmarsdóttir. (2010). Sjúkratilfelli - lífshættulegtar truflanir á blóðsöltum hjá átta vikna dreng. Læknablaðið, 96(5). Doi: 10.17992/lbl.2010.05.294

Líffæri

Nýrnahettur


Change Your Life est une chanson du groupe britannique Little Mix, sortie le , publiée sous les labels Columbia Records et Syco Music et apparaissant sur leur premier album DNA. La chanson est écrite par le groupe et produite par Richard Stannard et Tim Powell. C'est la première chanson écrite par le groupe, inspirées par leur parcours dans l'émission The X Factor et par leur fans. Selon Jade Thirlwall, les paroles parlent de bien-être et de faire quelque chose de bien dans sa vie. C'est une ballade pop accompagnée de piano et de violon avec de brèves pauses de batterie et de basse. Les critiques sont positives et complimentent les voix des chanteuses. La chanson réussit tout de même à se classer 12 du top UK Singles Chart et 10 en Australie.

Contexte
C'est la première chanson que les chanteuses ont écrit en tant que groupe ; Jade Thirlwall déclare : . La pochette du single est dévoilée sur le réseau social Facebook le . Le lendemain, une vidéo avec les paroles est diffusée sur la plateforme YouTube.

Composition
Écrite en  et en Clé de La majeur, Change Your Life est une ballade pop avec un Tempo de . Les couplets comportent des solos interprétés par Leigh-Anne Pinnock dans un style rap, Jesy Nelson qui utilise un Alto ainsi qu'un vibrato style soul et Jade Thirlwall qui chante la majorité de la chanson. Quant à Perrie Edwards, elle ajoute une harmonie lors du second couplet et une note élevée après le pont. Le refrain de la chanson comporte des samples de coup de pieds et d'applaudissements.

Selon Thirlwall, les paroles parlent de se sentir mieux dans sa peau et de faire quelque chose de sa vie, elle déclare : . Nelson explique : .

Clip
Un clip est réalisé par Dominic O'Riordan et Warren Smith. Thirlwall précise: .

Le clip comprends des placements de produits tels que les poupées à l'effigie du groupe, créé par Vivid imagination ainsi que des appareils photos Samsung Electronics. Dans le clip, les mères des membres du groupe font un caméo.

Le clip devait être présenté le , mais est repoussé au  pour y inclure des images des premières dates de la tournée du groupe.

Classements

Certifications

Références

Chanson de 2012
Single musical sorti en 2013
Chanson interprétée par Little Mix
Single publié par Syco Music
Single publié par Columbia Records

Change Your Life (chanson de Little Mix)


80135 Zanzanini este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
80135 Zanzanini este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Gnosca de Stefano Sposetti. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,28 ua, o excentricitate de 0,06 și o înclinație de 7,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 80001-81000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

80135 Zanzanini


Alex Baudin (Albertville, França, 25 de maio de 2001) é um ciclista profissional francês que compete com a equipa AG2R Citroën Team.

Biografia
Nasceu em Albertville , Saboia. Começou a andar em bicicleta aos quatro anos graças a seu pai, também praticante, que lhe presenteou sua primeira bicicleta. Este último inscreveu-o à mesma idade no Guidon d'Or La Léchère, um pequeno clube local em Notre-Dame-de-Briançon  no vale de Tarentaise. No entanto, sozinho estreia em competição na categoria cadete, depois de anos de prática recreativa. Obteve suas primeiras vitórias em pequenas corridas departamentais.

Em 2023 uniu-se à equipa francês AG2R Citroën Team de categoria UCI World Tour.

Palmarés
 2022
 1 etapa da Istrian Spring Trophy
 1 etapa do Tour de Bretanha
 1 etapa do Giro do Vale de Aosta

Resultados em Grandes Voltas

—: não participa
Ab.: abandono

Equipas
  Tudor Pro Cycling Team (2022)
  AG2R Citroën Team (2023-)

Referências

Ligações externas

Ciclistas da França

Alex Baudin


Digital udgivelse (også benævnt e-udgivelse, elektronisk udgivelse - eller online-udgivelse hvis via internettet) omfatter den digitale udgivelse af e-bøger, digitale tidsskrifter - og udvikling af digitale biblioteker og kataloger. Digital udgivelse omfatter også den redaktionelle vinkel, som består af redigering af bøger, tidsskrifter vis hensigt mest er at blive læst via en elektronisk udlæsningsenhed (personlig computer, e-bogslæser, tablet-computer, smartphone).

Onlinetjenester
Forlagsvirksomhed
Digital teknologi

Digital udgivelse


Sheena, Reina de la Selva (Sheena, Queen of the Jungle) es una heroína ficticia chica de la jungla de un cómic estadounidense, publicada originalmente principalmente por Fiction House durante la Edad de oro de las historietas. Fue el primer personaje femenino de un cómic con su propio título, con su primer número de 1941 (tapa con fecha de primavera de 1942) que precede a Wonder Woman # 1 (tapa con fecha de verano de 1942). Sheena inspiró una gran cantidad de reinas de la jungla de cómics similares. Fue precedida en la literatura por Rima, la Chica de la Jungla, presentada en la novela Green Mansions de William Henry Hudson de 1904.

Una huérfana que creció en la jungla, aprendiendo a sobrevivir y prosperar allí, posee la capacidad de comunicarse con los animales salvajes y es experta en la lucha con cuchillos, lanzas, arcos y armas improvisadas. Sus aventuras involucran principalmente encuentros con traficantes de esclavos, cazadores blancos, nativos africanos y animales salvajes.

La serie tuvo varias adaptaciones a otros medios: una de televisión en los años 50, un largometraje en 1984 y una segunda serie de televisión (2000 - 2002).

Historial de publicaciones

Fiction House
Sheena debutó en la revista británica Wags # 1 de Joshua B. Power en enero de 1937. Fue creada por S.M. "Jerry" Iger quien dirigió su propio pequeño estudio, "Universal Phoenix Features" (UFP), y quien comisionó Mort Meskin para producir prototipos de dibujos de Sheena. UFP fue uno de los pocos estudios que produjo cómics a pedido para editores y sindicatos, y cuyo cliente Editors Press Service distribuyó la función a Wags. Diciendo que ya no podía pagar a Will Eisner como profesional independiente, cofundó Eisner-Iger Studio, que continuó el trabajo de UFP, pero Iger compró a Eisner cuando (según Iger) Eisner fue a producir propaganda para el Ejército de los EE. UU. pero otras fuentes dicen que Eisner se fue para poder crear The Spirit. Para ayudar a ocultar el hecho de que su estudio consistía solo en ellos, el dúo firmó su tira de Sheena con el seudónimo "W. Morgan Thomas". Eisner dijo que una inspiración para el nombre del personaje era la novela de la diosa de la jungla de H. Rider Haggard de 1886, Ella.

Sheena apareció por primera vez en Estados Unidos en Jumbo Comics de Fiction House # 1, y posteriormente en cada número (septiembre de 1938 - abril de 1953), así como en su innovador spin-off de 18 números, Sheena, Queen of the Jungle (Primavera de 1942 - Invierno 1952), el primer cómic en protagonizar un personaje femenino. Sheena también apareció en Ka'a'nga # 16 (verano de 1952) de Fiction House y Sheena 3-D, Jungle Queen (1953), la última reimpresa por Eclipse Comics como Sheena 3-D (enero de 1985) y por Blackthorne Publishing como Sheena 3-D Special (mayo de 1985). Blackthorne también publicó El clásico Sheena de Jerry Iger (abril de 1985).

Fiction House, originalmente un editor de la revista pulp, publicó historias en prosa de su heroína estrella en las historias pulp one-shot de Sheena, Queen of the Jungle (primavera de 1951) y Jungle Stories vol. 5 # 11 (primavera de 1954).

Apariencias contemporáneas
Blackthorne en la década de 1980 publicó historias originales de Sheena en la serie de tres números Jungle Comics (mayo-octubre de 1988). Una versión de Sheena, trasplantado de África a América del Sur, aparecido en London Night Studios' Sheena, reina de la selva de una sola vez cómic y posteriores de cuatro números miniserie (Feb. 1998 - Primavera 1999). Además, AC Comics publica reimpresiones de Sheena, así como reimpresiones y algunas nuevas historias de las femmes de la jungla que siguieron a su paso. El reinicio de 2007 de Sheena, Queen of the Jungle también coloca a Sheena en una jungla sudamericana en lugar de africana.

Biografía del personaje ficticio
Sheena es la joven hija rubia de Cardwell Rivington, que está explorando en África con su hija a cuestas. Cuando Cardwell muere por beber accidentalmente una poción mágica hecha por Koba, un médico brujo nativo, Sheena queda huérfana. Koba cría a la joven como su hija, enseñándole los caminos de la jungla y varios idiomas de África central. La adulta Sheena se convierte en "reina de la selva" y adquiere un compañero mono llamado Chim.

Según la Enciclopedia de superhéroes de la Edad de Oro de Jess Nevins, "Asistida por el gran cazador blanco Bob Reynolds, Sheena lucha contra todo lo que hay bajo el sol, incluidos, entre otros: nativos hostiles, animales hostiles, gigantes, un súper mono, el Terror Verde, tigres dientes de sable, cultistas vudú, hombres gorilas, simios diabólicos, cultos de sangre, reinas diabólicas, dinosaurios, hormigas armadas, hombres león, razas perdidas, pájaros leopardo, hombres de las cavernas, dioses serpiente, simios vampiros, etc.

Originalmente vestida con un sencillo vestido rojo, en el número 10 de Jumbo Comics, Sheena adquirió su icónico atuendo de piel de leopardo.

Con el tiempo, Sheena conoce a un cazador blanco llamado Bob Reynolds (alternativamente llamado "Bob Reilly" o "Bob Rayburn"), quien se convierte en su compañero. En encarnaciones posteriores, el compañero de Sheena es Rick Thorne.

En la nueva versión de 2007 ambientada en América del Sur, el verdadero nombre de Sheena es Rachel Cardwell, hija de Tony y Ramona Cardwell.

Recepción
Sheena ocupó el puesto 59 en la lista de las "100 mujeres más sexys en los cómics" de la Guía del comprador de cómics.

En otros medios
La modelo Irish McCalla retrató al personaje principal en Sheena: Reina de la Selva, una serie de televisión de 26 episodios, emitida en sindicación de primera mano de 1955 a 1956. McCalla le dijo a un entrevistador de un periódico que Nassour Studios la descubrió mientras arrojaba una lanza de bambú sobre una playa de Malibú, California, que añade: "No podía actuar, pero podía balancearme entre los árboles". Aunque el personaje de Sheena a menudo se llamaba "la Reina del Congo", la serie de televisión claramente la ubicaba en Kenia, que se encuentra a cientos de millas del río Congo. Aunque el personaje fue creado en los cómics por Will Eisner y Jerry Iger muchos años antes, un obituario del New York Times de 1956 para Claude E. Lapham, un editor de 10 años en Fiction House, dice: "Su historia 'Sheena' fue la base para la historia televisiva de ese nombre".

Una película de Columbia Pictures de 1984, Sheena, producido por Paul Aratow, interpretada por Tanya Roberts, que anteriormente había coprotagonizó como Kiri en la película de MGM de 1982, El Señor de las bestias. En esta versión, el nombre del personaje es Janet Ames, hija de Philip y Betsy Ames, antes de ser rebautizada como Sheena por Shaman. La Sheena de Roberts tenía un vocabulario mucho más amplio que el de McCalla (además de una conexión telepática con los animales de la jungla). Sheena de Roberts tenía un vocabulario muy extendido de McCalla (así como una conexión telepática con animales de la selva). Marvel Comics publicó una adaptación de cómic de la película Sheena como Marvel Comics Super Special # 34 (junio de 1984), reimprimiéndola como Sheena, Queen of the Jungle # 1–2 (diciembre de 1984 a febrero de 1985).

La industria cinematográfica de Bollywood en India produjo una serie de versiones hindúes no acreditadas de Sheena, comenzando con Tarzan Sundari, también conocida como Lady Tarzan (1983); Africadalli Sheela (1986); y Jungle Ki Beti (1988).

Sheena fue revivida por el sindicato de televisión Hearst Entertainment en octubre de 2000, interpretada por Gena Lee Nolin. En esta versión, el nombre real del personaje es Shirley Hamilton. A Sheena se le dio un nuevo poder, en esta serie Columbia / TriStar de 35 episodios: la capacidad de adoptar la forma de cualquier animal de sangre caliente una vez que lo miró a los ojos. También fue representada como una asesina feroz, capaz de convertirse en una criatura humanoide llamada Darak'Na; Esta forma mató a numerosos individuos, aunque en su forma regular también se la vio en numerosos episodios apuñalando a soldados y otros villanos hasta la muerte. Al igual que con Tanya Roberts, Sheena de Nolin pronunció oraciones completas.

Según Deadline, Millennium Films está desarrollando un reinicio de Sheena.

La canción de Ramones "Sheena is a Punk Rocker", según el libro Rock and Roll Baby Names, fue inspirada por Sheena, la reina de la selva. La canción apareció por primera vez en el tercer álbum de la banda, Rocket to Russia, en 1977. Un dibujo de dibujos animados de Sheena aparece en la portada del disco de la versión LP.

La canción de Bruce Springsteen, "Crush on You" contiene la letra "Ella hace que la Venus de Milo parezca que no tiene estilo / hace que Sheena de la Selva se vea mansa y suave".

Ike Turner le dio crédito a Sheena, Reina de la Selva, como una de sus inspiraciones para crear el personaje de Tina Turner. Eligió el nombre de "Tina" porque rimaba con "Sheena".

Referencias

Enlaces externos
 Ficha de Sheena en Tebeosfera

Tarzánido
Historieta de Estados Unidos
Historietas adaptadas a series de televisión
Arqueros ficticios
Cazadores ficticios
Activistas ficticios
Reinas ficticias
Exploradores ficticios
Huérfanos ficticios
Historietas de 1937
Personajes femeninos en historietas
Héroes de la Selva

Sheena, Reina de la Selva


An Stipa mundula in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John McConnell Black. An Stipa mundula in nahilalakip ha genus nga Stipa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stipa

Stipa mundula


Thomas Stöß (* 12. Dezember 1969 in Anklam) ist ein deutscher Komponist und Dirigent.

Leben
Stöß begann seine musikalische Ausbildung in Plauen am dortigen Vogtlandkonservatorium "Clara Wieck" Plauen bei Gerd Fiedler (Klavier) und Friedrich Reichel (Musiktheorie/Komposition). Noch vor seinem Studium erhielt er ein einjähriges Engagement als Ballettrepetitor am Theater der Stadt Plauen und schrieb eine kleine Bühnenmusik zu Moliéres "Der Arzt wider Willen" für das Theater Freiberg. Von 1991 bis 1998 studierte er an der Hochschule für Musik Franz Liszt in Weimar bei Antonius Streichhardt und Reinhard Wolschina (Komposition), Diethelm Müller-Nielsen (Klavier) und Reinhard Geilert (Korrepetition und Dirigieren).

Seit 1997 arbeitet Stöß freischaffend als Komponist und ist zusätzlich als Lehrer für Klavier und Komposition an der Städtischen Musikschule Chemnitz tätig. Zeitweilig dirigierte er das dortige Jugendsinfonieorchester. Er erhielt mehrere Kompositionsaufträge, unter anderem von der Neubrandenburger Philharmonie, der Philharmonie Erfurt, der Ernst Barlach Stiftung Güstrow, dem ensemble diX und dem Chemnitzer Barockorchester. Einige seiner Werke wurden auf CD aufgenommen und vom Rundfunk mitgeschnitten. Er arbeitete mit namhaften Solisten und Ensembles zusammen, so unter anderem der Pianistin Sheila Arnold, dem Dirigenten Nicolás Pasquet, dem Bariton Mario Hoff, dem Ensemble Sortisatio, dem Utrecht String Quartett, dem Trio pianOVo, dem ensemble diX, dem ensemble 01 sowie dem Würzburger Klaviertrio.

Seine Klavierwerke für Kinder und Jugendliche etablieren sich als Wettbewerbsstücke. Neben Solo und Kammermusik schrieb Stöß ein Klavierkonzert, eine sinfonische Dichtung für großes Orchester (Europa) und eine lateinische Messe für Soli, Chor und Streichorchester (Missa Misericordiae).

Werke (Auswahl)
 Konzert für Klavier und Orchester (1996)
 Europa, sinfonische Dichtung in zwei Teilen für grosses Orchester (1998)
 Fantasie für Violine und Klavier (1999)
 Irritationen, zwei Bilder für Streichquartett (1999)
 Fries der Lauschenden, Musik zu den Plastiken des gleichnamigen Figurenzyklus von Ernst Barlach für Oboeninstrumente, Violoncello und Klavier (1999)
 12 Klaviergeschichten (2012)

Diskografie
 Fries der Lauschenden (Westend Classics Berlin 2010)

Weblinks

Komponist klassischer Musik (20. Jahrhundert)
Komponist (Deutschland)
Deutscher
DDR-Bürger
Dirigent
Musiker (Chemnitz)
Geboren 1969
Mann

Thomas Stöß


Maschen Rangierbahnhof (forkortet AM eller Maschen Rbf) er en rangerbanegård nær den tyske by Maschen i kommunen Seevetal, syd for Hamborg. Den ligger på jernbanestrækningen Hannover-Hamburg og delstrækningen Buchholz - Allermöhe (DB 1280) som fortrinsvist benyttes til godstrafik. Maschen Rangierbahnhof er den største rangerbanegård i Europa og den næststørste på verdensplan efter Bailey Yard i delstaten Nebraska, USA.

Planlægning, bygning og idrifttagelse
Allerede før første Verdenskrig fandtes overvejelser om en ny rangerbanegård nær Hamborg, dog i Meckelfeld nord for Maschen. Disse planer blev aldrig færdiggjort, og anden Verdenskrig forhindrede dem fuldstændigt. Først i de sene 1960'ere blev undersøgelser gennemført som førte til planerne at oprette en ny rangerbanegård i Maschen, da man anså udbygningen af de eksisterene anlæg på området i Hamborg for uøkonomisk.

Bygningen af rangerbanegården i Maschen påbegyndtes i 1970. For at skabe plads til rangerbanegården, måtte den bestående delstrækning Hamburg-Hannover til personbefordring forlægges længere mod øst, og i 1975 blev en ny banegård Maschen til personbefordring taget i brug.

Rangerbanegården Maschen blev gradvist taget i brug fra maj 1977, den officielle indvielse var 7. juli 1977. Grundet problemer i anlægget blev den fulde kapacitet blev først nået i 1980, og rangérbanegården i Harburg overtog i et halvt år opgaven med at oprangere godsiltog.

I 1996 tog man den sydlige del af Hamburger Güterumgehungsbahn i brug, hvilket betyder tilslutning til en selvstændig godsbanestrækning.

Anlæg og opgaver
Anlægget optager et areal på 280 hektar, den strækker sig over en længde på i alt 7000 meter og en maksimal bredde af 700 meter. Det samlede antal spor andrager 300 km.

Som to-siddet rangérbanegård besidder Maschen to anlæg til at oprangere de samlede tog. For togsæt der ankommer fra nord findes et anlæg på 48 spor, fra syd et med 64 spor.

I Maschen oprangeres togsæt til såvel regional, national samt international trafik. Især betydningsfuld er drejeskivefunktionen for havnene i Hamburg og Bremen (egentligt Bremerhaven) samt trafik til og fra Norden.

Maschen har en kapacitet på 11000 godsvogne om dagen, og allerede i 1970'erne anvendtes den mest moderne teknik. Således blev togenes sammensætning allerede leveret før togenes ankomst, og rangersystemet kunne udregne den mest optimale håndtering til at opdele de ankomne og samle de ny togsæt.

Mellem 1977 og 2007 blev der dannet omtrent 1,18 millioner togsæt med i alt 35,5 millioner vogne. I 1980'erne blev der dagligt dannet 75 tog fra nord og 125 tog fra syd. Den 11. december 1985 blev der dannet tog med i alt 8400 vogne. I begyndelsen af 1990'erne var tallet omtrent 8000 og i 2009 4000 vogne. Målværdien på 11000 blev altså aldrig nået, men siden 1970'erne er længden på den gennemsnitlige godsvogn steget.

Referencer

Eksterne henvisninger

Jernbanestationer i Tyskland

Maschen Rangierbahnhof


El Codex Mosquensis II (Moscú, Museo Estatal de Historia (V. 9); Gregory-Aland no. V o 031; ε 75 (von Soden)) es un manuscrito uncial del . El códice contiene los cuatro Evangelios.

El códice consiste de un total de 220 folios de 15,7 x 11,5 cm. El texto está escrito en dos columnas por página, con entre 28 líneas por columna.

 Lagunas
 Evangelio de Mateo 5,44-6,12; 9,18-10,1; 22,44-23,35;
 Juan 21,10-fin.

El texto griego de este códice es una representación del tipo textual bizantino. Kurt Aland lo ubicó en la Categoría V.

Véase también
 Lista de los manuscritos unciales del Nuevo Testamento Griego
 Ecdótica

Referencias

Bibliografía
 C. F. Matthaei, Novum Testamentum Graece et Latine, Riga, 1782-1788, IX, pp. 265 ff.

Códices
Unciales del Nuevo Testamento
Manuscritos bíblicos del siglo IX

Codex Mosquensis II


චන්ද්‍ර මාසයක දින 30න් 4ක් බෞද්ධයන් විසින් සාම්ප්‍රදායිකව ආගමික කටයුතු සඳහා යොදාගනී. මෙම දින 4 පෝය නමින් හැඳින්වෙ.

 මාසයේ 8වන තිථිය (චන්ද්‍ර දිනයය)  පුර අටවක පෝය

 මාසයේ 15වන තිථිය (චන්ද්‍ර දිනයය)  පසළොස්වක පෝය හෙවත් දෙපෝය

 මාසයේ 23වන තිථිය (චන්ද්‍ර දිනයය)  අව අටවක පෝය

  මාසයේ 30වන(අවසාන) තිථිය (චන්ද්‍ර දිනයය)  අමාවක පෝය

ආශ්‍රිත ලිපි
 පසළොස්වක පොහොය දොළහ

චන්ද්‍ර මාස

පෝය


Harald 1. (også Harold 1.) kan henvise til flere regenter med dette navn:
 Harald Hårfager (ca. 850–ca. 932) – konge af Norge ca. 871–ca. 932.
 Harald Blåtand (ca. 935–ca. 986) – konge af Danmark ca. 958–ca. 986 og Norge ca. 970–ca. 975.
 Harald Olafsson (død 1248) – konge af Man 1237–1248.
 Harald Harefod (ca. 1016–1040) – konge af England 1037–1040.
 Harald Hildetand - dansk sagnkonge, muligvis fra det 8. århundrede.
 Harald (1.) - en "tidligere" konge, der levede i det 8. århundrede; nævnt som stamfar eller slægtning til nogle af vikingetidens senere konger eller prætendenter. Kunne eventuelt være identisk med ovenstående.

Se også
 Harald (drengenavn)
 Harald (forhistoriske konger)
 Harald 2. (flertydig)
 Harald 3. (flertydig)

Harald 1. (flertydig)


An Poa alpigena in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Lindman. An Poa alpigena in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Poa

Poa alpigena


فوكة هي قرية صغيرة تقع شمال غرب مصر وهي تابعة لمركز الضبعه الذي يتبع إداريا محافظة مطروح قريبا من ساحل البحر المتوسط، تعتمد المنطقة بشكل أساسي على الزراعة خصوصا الموالح والحمضيات. يربطها خط سكة حديد بمطروح والإسكندرية.تسكنها قبيلة المغاورة إحدى قبائل اولاد على

مراجع

وصلات خارجية
 البوابة الإلكترونية لمحافظة مطروح (الموقع الرئيسي لمحافظة مطروح)

أماكن مأهولة في محافظة مطروح
قرى محافظة مطروح

فوكة (مصر)


Köseler ya da Kösevo (Bulgarca: Кьосево Kyosevo), Kırcaali iline bağlı bir Türk köyüdür. Kırcaali'den Eğridere'ye (Ardino) giderken ilk köydür. Nüfusu 250'dir ve köy nüfusunun tamamı Avşar boyunun Köseli obasına bağlı Türkmenler'den oluşmaktadır.

Köyün yolları asfalttır. Dört mahalleden oluşmaktadır. Kırcaali şehrine 8 km. uzaklıktadır. Köseler'den İsmeller'e (Boyno köyü) 4 km. mesafededir. Köseler'in Kalburcular mahallesinden Arda Barajı'nın Kavaklıbükü Köyü'ne yakın olan baraj kıyısına ulaşılır. Tatil yöresi olarak da kullanılmaktadır. Köseler Köyü'nden Arda Barajı ve Kırcaali görünmektedir. 1989 asimilasyon politikası döneminde köyün neredeyse % 75'i Türkiye'ye göç etmiştir. Göç edenlerin çoğu İstanbul, Bursa, İnegöl, Manisa ve İzmir gibi şehirlere yerleşmiştir.

Kırcaali ilinin köyleri

Köseler, Kırcaali


Sædding Ringvej er en tosporet ringvej og er en fortsættelse af Gjesing Ringvej. Den går igennem det nordlige Esbjerg og til Sædding og Sædding Strand i det vestlig Esbjerg.

Den er med til at fordele trafikken der skal fra det nordlige og vestlige Esbjerg, og ud til Vestvejen (sekundærrute 463) der går mod Billum, primærrute 12 der går mod Herning og Esbjergmotorvejen E20 ved tilslutningsanlæg 75 Esbjerg N, der går mod Kolding og Esbjerg Centrum og Esbjerg Havn.

Vejen forbinder Gjesing Ringvej øst med Sædding Ringvej i vest.

Kilder

Transport i Esbjerg
Ringveje i Danmark

Sædding Ringvej


Dallas College El Centro Campus (El Centro or ECC) is a public community college in Dallas, Texas.  It is part of Dallas College.

The campus is located at 801 Main Street in downtown Dallas, in the former Sanger Harris department store building listed on the National Register of Historic Places. Dallas College El Centro Campus became the flagship campus of Dallas College in 1966, when it first opened. Its Spanish name reflects the center of the downtown area and it is a Hispanic-Serving Institution (HSI) and a member of the Hispanic Association of Colleges and Universities (HACU).

El Centro's location allows students from all parts of Dallas County to take advantage of core educational courses transferable to four-year institutions, as well as career training in more than 50 fields and a variety of continuing education and workforce education courses. Many of the degree plans offered at El Centro specialize in the medical and technological fields including nursing,  culinary/pastry/hospitality, and fashion design and marketing.

Campuses
El Centro has grown from just one campus in downtown Dallas to three campuses in the central section of the city: El Centro main downtown campus, Bill J. Priest campus and West Dallas campus. Two additional buildings are now part of the downtown campus – the R building, which once was home to DCCCD district offices, and the Paramount building, where El Centro's Center for Allied Health and Nursing is located. The Paramount building is located in the West End.

The Downtown campus also houses the Dr. Wright L. Lassiter Jr. Early College High School.

In 2016, El Centro leased over 50,000 square feet on the 10th and 11th floors of nearby One Main Place (Dallas) for the college's growing architecture, digital art, engineering, fashion design, fashion marketing, and interior design programs.

The West Dallas Campus is a one-stop location close to home to register for classes. Students can meet with an adviser, register for classes, and speak to a financial-aid adviser all at the West Campus. El Centro's West Campus is the only college presence in West Dallas.

The Bill J. Priest campus offers a variety of programs, such as welding courses, workplace skills, job search assistance, career exploration, and industrial maintenance.

2016 shooting

On July 7–8, 2016, the college was affected by a mass shooting targeting police officers. The gunman, Micah Xavier Johnson, who by that point had killed four officers, fled inside the college. Two police officers working with the school were wounded while Johnson attempted to make entry inside a school building. After gaining entry through another route, Johnson stationed himself in an elevated position and was able to kill a fifth officer standing outside the college. After evacuating the building, police officers engaged Johnson in an hours-long standoff. Johnson was eventually killed by a robot-delivered bomb, which also damaged the school's servers. The college cancelled all classes on July 8 and became a crime scene for investigators until July 20 and 21, when it partially reopened to faculty and students.

References

External links

Universities and colleges in Dallas
Downtown Dallas
Universities and colleges accredited by the Southern Association of Colleges and Schools
Dallas College
Two-year colleges in Texas

Dallas College El Centro Campus


بلدية البالاتي دي لاس نوغويراس ، هي إحدى بلديات مقاطعة قونكة إحدى مقاطعات إسبانيا، والتي تقع في منطقة قشتالة لا منتشا وسط البلاد، والمائلة لجهة الشرق من إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 303 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

بلديات قونكة

البالاتي دي لاس نوغويراس


الجوع (رواية) : رواية من تأليف كنوت همسون
 الجوع (فيلم 1986) : فيلم أُصدر سنة 1986، من إخراج علي بدرخان

الجوع (توضيح)


Nationalpark Arcipelago Toscano (italiensk: Parco Nazionale Arcipelago Toscano) er en marin nationalpark i det Toscanske arkipelag i provinserne Grosseto og Livorno, vest for Toscanas kyst i Italien.

Geografi
Øgruppen ligger i Middelhavet mellem det Liguriske Hav mod nord og det Tyrrhenske hav mod syd.

Nationalpark blev oprettet i 1996 og beskytter 567,76 km² havområde og 178,87 km² landområde på øerne, hvilket gør den til det største beskyttede havområde i Europa

The Arcipelago Toscano National Park omfatter de syv hovedøer (isola) i det Toscanske arkipelag:
 Elba
 Isola del Giglio
 Capraia
 Montecristo
 Pianosa
 Giannutri
 Gorgona
 og nogle mindre øer og klippeskær.

Det højeste punkt i nationalparken er Mount Capanne (), der er 1.019 moh., og ligger på øen Elba.

Referencer

 Yearbook of the Italian Parks 2005; edited by Comunicazione in association with Federparchi and the Italian State Tourism Board; .

Eksterne henvisninger

 Official Parco Nazionale Arcipelago Toscano  officiel website

Nationalparker i Italien
Etableret i 1996
Toscana
Øgrupper i Middelhavet
Det Liguriske Hav
Det Tyrrhenske Hav

Nationalpark Arcipelago Toscano


An Rhaphidophora glauca in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Nathaniel Wallich, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Heinrich Wilhelm Schott. An Rhaphidophora glauca in nahilalakip ha genus nga Rhaphidophora, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rhaphidophora (Araceae)

Rhaphidophora glauca


Pazarspor, 1968 yılında Pazar Doğuş Spor adında olan kulüp tekrar 1973 yılında Rize'nin ilçesi olan Pazar'da kurulan Pazarspor İlk kurulduğunda yeşil-beyaz olan kulüp forma rengi, yeniden kurulduğunda açık mavi-beyaz olarak tescil edilmiş olup tekrar "Pazarspor" adını 1990'da almıştır.

Tarihçe
İlk kez  1991-1992 sezonunda üçüncü kademe lig olan Türkiye 3. Futbol Liginde mücadele etmeye başlamıştır. 10 sene bu ligde mücadele eden Pazarspor 2000-01 sezonunu 5. sırada bitirerek 2001-02 sezonundan itibaren 4. kademe olarak devam eden 3. Lige mücadele etmeye devam etmiştir.

2004-05 sezonunda 3. lig 2. grupta şampiyon olarak 2. Lig B Kategorisine yükseldi. 2008-09 sezonunda 2. Ligden 3. Lige düştü.

2009-10 sezonunda 3. ligde grubunu lider tamamlayıp, yükselme grubunda mücadele etmeye hak kazanmışsa da yükselme grubunu 7. sırada bitirerek 2. Lige yükselmeyi başaramamıştır.

2012-13 sezonunda grubunu 5. sırada tamamlayarak 2. Lige yükselmek için Play Off oynamaya hak kazandı. Play Off yarı finalinde Karagümrük'ü geçen Pazarspor, Play Off Final maçında Tekirova Belediyespor'a penaltılarla yenerek 2. Lige yükselmiştir.

2015-16 sezonunda 2. Lig Beyaz Grupta sezonu 17. sırada tamamlayarak 3. Lige düşmüştür.

2018-19 3. Lig 2. grupta yer alan Pazarspor, Mustafa Ceviz ile başladığı sezonda 15. haftanın ardından Adem Neboğlu, 20. haftanın ardından Ergün Aytekin yönetiminde ligde mücadele etti. 34 maçta 13 galibiyet, 9 beraberlik ve 12 mağlubiyet aldı. 48 puan toplayarak grubunu 7. tamamladı.

2019-20 Antalya'da oynanan 3. Lig 3. Grup play-off final maçında Somaspor'u 3-2 yenen Pazarspor, tekrar 2. Lige yükseldi. 2022-23 sezonunda  2. Lig Kırmızı Grupta yer alan Pazarspor, sezonu 19. sırada tamamladı ve 3. Lig'e düştü.

2022-23 sezonu öncesinde teknik direktörlük görevine Mustafa Kalafatoğlu getirildi.

Lig mücadeleleri
 (2. Lig): 10 sezon
2005-2009, 2013-2016, 2020-2023

 (3. Lig): 23 sezon
1991-2005, 2009-2013, 2016-2020, 2023-

 Amatör Lig: 18 sezon
1973-1991

Başarıları
 2. Lig
İkincilik (1) : 2009-2010

 3. LigŞampiyonluk (1) : 2004-05
Play Off Şampiyonluk (2) : 2012-13, 2019-20

Geçmiş Sezonlardaki Performansı

 Ana madde: Pazarspor sezonları listesi

 Not: Tablo son 10 sezonu göstermektedir. Ayrıntılar ve geçmiş sezonlar için Ana Maddeye bakınız.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Pazarspor Kulübü Resmi Sitesi -http://www.pazarspor.org.tr

1973'te kurulan futbol kulüpleri

Pazarspor


فريدرش الثالث ناخب ساكسونيا ، يلقب بالحكيم (تورغاو، 17 يناير 1463 - لوخاو، 5 مايو 1525) الأمير الناخب لساكسونيا (من آل فتن) من عام 1486 وحتى وفاته. وفريدرش هو ابن إرنست ناخب ساكسونيا من زوجته إليزابيت ابنة ألبرشت الثالث دوق بافاريا.

مراجع

أشخاص من تورجاو
ألمان في القرن 16
بيت فتين
حكام أطفال في العصور الوسطى
دوقات ساكسونيا
رومان كاثوليك ألمان
شخصيات مقدسة في التقويم اللوثري الطقوسي
مواليد 1463
ناخبو ساكسونيا
وفيات 1525
وفيات في آنابورغ

فريدرش الثالث ناخب ساكسونيا


زوي سالدانا  ممثلة أمريكية من مواليد 19 يونيو 1978. لعبت دور البطولة في فيلم أفاتار وحراس المجرة.

النشأة

ولدت زوي في باسيك، نيو جيرسي. والدها أريديو سالدانيا من الدومينيكان، في حين أن والدتها أساليا نازاريو، من بورتوريكو. سالدانا لديها أيضا جذور لبنانية وهايتية. وفيما يتعلق بهويتها العرقية، صرحت سالدانا: «لا توجد طريقة واحدة لتكون أسود. أنا سوداء بالطريقة التي أعرف بها كيف أكون». قضت معظم طفولتها المبكرة في مرتفعات جاكسون في نيو يورك. تربت على الحديث بلغتين ولهذا هي تتحدث الإنجليزية والإسبانية. لديها شقيقتان سيسلي وماريل. توفي والدهما في حادث سيارة عندما كانت زوي في التاسعة من عمرها، وبالتالي انتقلت والدتهما مع الأطفال إلى جمهورية الدومينيكان.

اكتشفت زوي حبها للرقص في جمهورية الدومينيكان وسجّلت في أكاديمية إيكوسيكو دي دانزا. درست أشكال مختلفة من الرقص، ولكنها تصف الباليه بشغفها الأول. أخبرت فانيتي فير أنها تركت الباليه لأنها لم «تمتلك الموهبة». عادت العائلة إلى نيويورك بعد سنتها الثانية في المدرسة الثانوية. في عام 1995، بدأت التمثيل مع فرقة مسرح الوجوه في بروكلين، والتي وضعت مسرحيات موجهة نحو توفير رسائل إيجابية للمراهقين عبر مواضيع تتعامل مع قضايا مثل تعاطي المخدرات وجنس المراهقين. وفي الوقت نفسه، قدمت عرضًا مع مسرح نيويورك للشباب. ظهورها في مسرحية جوزيف ودريم كوت المدهش قاد وكالة المواهب لتوظيفها. ساعد تدريبها السابق في الرقص، وتجربتها في التمثيل، على الحصول على دورها الأول، حيث لعبت دور راقصة الباليه الموهوبة إيفا رودريغيز في فيلم مركز المسرح عام 2000.

أعمالها

أفلام
{| class="wikitable sortable" style="text-align:center"
! rowspan="2" scope="col" | السنة
! colspan="2" |العنوان
! rowspan="2" scope="col" | الدور
|-
!بالعربية
!بالإنجليزية
|-
| rowspan="2" align="center" | 2002
|طرق متقاطعة
|Crossroads
|كيت
|-
|درملاين
|Drumline
|ليلا
|-
|2003
|قراصنة الكاريبي: لعنة اللؤلؤة السوداء
|Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl
|أناماريا
|-
|2004
|ذا ترمينال
|The Terminal
|دلوريس توريس
|-
|2005
|خمن من
|Guess Who
|تيريسا جونز
|-
|2008
|نقطة أفضلية
|Vantage Point
|انجي جونز
|-
| rowspan="2" |2009
|ستار تريك
|Star Trek
|نيتا أوهورا
|-
|أفاتار
|Avatar
|نيتيري
|-
|2010
|اللصوص
|Takers
|ليلي يانسن
|-
|2011
|كولومبيانا
|Colombiana
|كاتاليا
|-
| rowspan="2" |2013
|ستار تريك إلى الظلام
|Star Trek Into Darkness
|اوهورا
|-
|خارج الفرن
|Out of the Furnace
|لينا تايلور
|-
|2014
|حراس المجرة
|Guardians of the Galaxy
|غامورا
|-
| rowspan="2" |2016
|ستار تريك بيوند
|Star Trek Beyond
|اوهورا
|-
|يعيش ليلا
|Live by Night
|غراسيلا
|-
|2017
|حراس المجرة 2
|Guardians of the Galaxy Vol. 2
|غامورا
|-
|2018
|المنتقمون: الحرب اللانهائية
|Avengers: Infinity War
|غامورا
|-
|2019
|المنتقمون: نهاية اللعبة
|' 'avengers endgame' '
|غامورا
|-

مصادر

مواقع خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من أصل إفريقي
أشخاص من باسيك
أشخاص من كوينز
أفارقة أمريكيون في القرن 20
إفريقيات أمريكيات في القرن 20
إفريقيات أمريكيات في القرن 21
أمريكيون من أصل بورتوريكي
أمريكيون من أصل دومينيكاني
أمريكيون من أصل لبناني
أمريكيون من أصل هايتي
راقصات أمريكيات
راقصو باليه أفارقة أمريكيون
راقصون من ولاية نيويورك
مخرجات أفلام أمريكيات
ممثلات أداء صوتي أمريكيات
ممثلات أفلام أمريكيات
ممثلات ألعاب فيديو أمريكيات
ممثلات أمريكيات إفريقيات
ممثلات أمريكيات في القرن 20
ممثلات أمريكيات في القرن 21
ممثلات أمريكيات من أصل إسباني وأمريكي لاتيني
ممثلات أمريكيات من أصل بورتوريكي
ممثلات تلفزيون أمريكيات
ممثلات مسرح أمريكيات
ممثلات من مدينة نيويورك
ممثلات من نيوجيرسي
ممثلون أمريكيون من أصل هسباني ولاتيني
مواليد 1398 هـ
مواليد 19 يونيو
مواليد 1978
ممثلون من كوينز، نيويورك
ممثلات من كوينز، نيويورك

زوي سالدانيا


Obiteljska zavjera (en: Family Plot) je američki film iz 1976. godine, koji je režirao Alfred Hitchcock. Scenarij se temelji na knjizi The Rainbird Pattern Victora Canninga. Bio je to posljednji film Alfreda Hitchcocka.

Radnja

Lažna psihijatrica Blanche Tyler (Barbara Harris) i njen partner George Lumley (Bruce Dern) pokušavaju pronaći Edwarda, nestaloga nećaka bogate stare žene Julije Rainbird (Cathleen Nesbitt). Julijina nedavno preminula sestra dala je dječaka na usvajanje, ali Julia ga sada želi proglasiti svojim nasljednikom i platit će Blanche 10,000 dolara ako ga uspije pronaći. Blanche, uz pomoć svoga partnera, taksista, otkriva Edwardovu grobnicu, koja je lažna, jer je Edward krivotvorio svoju smrt. Dok nastavljaju slijediti trag nasljednika, Blanche i njen partner George postanu upleteni u otmicu zemljišta, krađu nakita i ubojstvo.

Svi glumci odigrali su izvrsno svoje uloge, a Barbara Harris nominirana je za Zlatni globus. Kao i obično, Hitchcock je odigrao cameo ulogu, pojavivši se kao silueta skrivena iza vrata.

Uloge
 Karen Black kao Fran
 Bruce Dern kao George Lumley
 Barbara Harris kao Blanche Tyler
 William Devane kao Arthur Adamson/Edward Shoebridge
 Cathleen Nesbitt kao Julia Rainbird
 Ed Lauter kao Joseph P. Maloney
 Katherine Helmond kao Gđa. Maloney
 Nicholas Colasanto kao Constantine
 Edith Atwater kao Gđa. Clay
 William Prince kao Bishop Wood
 Marge Redmond kao Vera Hannagan

Izvori

Američki filmovi
Filmske komedije
Trileri
Filmovi 1970-ih
Filmovi Alfreda Hitchcocka

Obiteljska zavjera