La maison 25 rue du Cygne est une ancienne maison particulière dans la ville de Tours, dans le département français d'Indre-et-Loire.

Construite au , son portail d'entrée en bois sculpté est inscrit comme monuments historiques en 1946.

Localisation
La maison est construite dans la partie orientale du Vieux-Tours, au sein d'un îlot circonscrit par les rues Colbert et de la Scellerie au nord et au sud, et de la Barre à l'ouest et à l'est. Les deux premières sont, au , des axes majeurs de circulation est-ouest de la ville.

Ce secteur se trouve, au moment de la construction de l'hôtel, compris dans le périmètre protégé par l'enceinte médiévale de Tours, mais de nombreuses parcelles sont encore humides voire marécageuses.

Histoire
La maison est construite au  et son portail en bois, datant de la construction, est inscrit comme monument historique par arrêté du 8 .

Description
L'élément le plus remarquable de cette maison est son portail style Louis XIII. Les deux vantaux sont décorés de clous. Le montant central est sculpté de motifs végétaux et d'une tête.

Notes et références

Pour en savoir plus

Bibliographie
 .
 .
 .

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de Tours

Liens externes

Monument historique inscrit en 1946
Patrimoine du XVIIe siècle
Monument historique à Tours

Maison (25 rue du Cygne, Tours)


Pacific Football Club er en canadisk professionel fodboldklub der til dagligt spiller i . Pacific FC var en af klubberne der var med til at grundlægge den canadiske Premier League i 2019.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldklubber i Canada
Etableret i 2018

Pacific FC


سد كارون-3 هو سد كهرومائي على نهر كارون في محافظة خوزستان جنوب غرب إيران شيد لمواجهة الاحتياجات المطلوبة من الطاقة في المحافظة وللتحكم بفيضان النهر، ويعد نهر كارون أعلى أنهار إيران من حيث التدفق المائي.

يبلغ طول السد 462 متر بارتفاع قدره 205 مترا وقد أفتتح عام 2005 وهو يولد طاقة مقدارها 2,000 ميغاواط بالساعة.

مراجع

تأسيسات سنة 2005 في إيران
خزانات مائية في إيران
كارون-3
سدود اكتملت في 2005
مبان ومنشآت في محافظة خوزستان
محطات كهرمائية في إيران
سدود في محافظة خوزستان

سد كارون-3


امتصاص المادة هو عملية أساسية من عمليات الهندسة الكيميائية. ففي العمليات الصناعية الكيميائية والمجالات المتعلقة بها مثل تكرير النفط، فإن الامتصاص يعني عادة امتصاص الغاز. في هذه العملية يكون مزيج الغازات (أو البخار) على تماس مع السائل المذيب المختار ليمتص نوع واحد أو أكثر من مكونات المزيج الغازي. والغاية هي إما استرجاع مركب من المزيج الغازي أو تخليص المزيج من الشوائب. وتسمى العملية الأخيرة بغسل الغاز (gas scrubbing).

حالما يُمتص الغاز في السائل، يكون في حالة منحلة تماماً وبالتالي يكون عضوا في الطور السائل. يعتبر امتصاص الغاز في الصناعات الكيماوية ثاني علمية فصل الأكثر شيوعاً وتشمل تماس الغاز مع السائل. تسبقه فقط عملية التقطير التجزيئي وهي الأكثر شيوعاً.

عندما توظف العملية باتجاه عكسي، وذلك عندما يستخدم الغاز لاستخراج مركب ما من مزيج مائي، فإنه يعرف بلفظ الغاز، أو الاستخلاص.

في عملية امتصاص الغاز، إما أن لا تحدث تغيرات للمركب الغازي عندما يُمتص في المذيب السائل، أو أن المركب الممتص (المذاب) سيصبح مشتركاً بتفاعل كيميائي مع المذيب في الطور السائل. في الحالة الأولى تسمى العملية بامتصاص فيزيائي للغاز، وفي الحالة الثانية تسمى العملية امتصاص غاز بتفاعل كيميائي.

أمثلة عن امتصاص فيزيائي للغاز (امتصاص بسيط):
امتصاص الزيت الخفيف (البنزين، والتولوين، والزايلين) من الغازات الثانوية لفرن الكوك عن طريق غسل الغاز بزيت البترول. واسترجاع أبخرة المذيبات الثمينة، مثل الأسيتون أو تلك المستخدمة في عمليات التنظيف الجاف، من تيارات الغازات بغسل الغاز بواسطة مذيب مناسب.

أمثلة عن امتصاص غاز بتفاعل كيميائي:
معالجة الغازات العادمة من محطات التوليد بالفحم بغسلها بمحلول مائي من كربونات الصوديوم لإزالة ثاني أكسيد الكبريت (سبب محتمل للأمطار الحمضية). واسترجاع النشادر من الغازات الثانوية لفرن الكوك بغسلها بحمض الكبريت الممدد. وتنقية الغاز الطبيعي بامتصاص كبريتيد الهيدروجين في محلول مائي لإيتانول أمين.

يتم امتصاص الغاز عادة في نفس أنماط الأعمدة كالتي تستخدم في التقطير التجزيئي، وخصوصاُ الأبراج المحشوة ونمط الصواني، ولكن نمط الأبراج المحشوة يستخدم بكثرة في التقطير. يمكن أن تتم العملية بجريان متوافق الاتجاه (cocurrent flow)، يتم فيه جريان كلا الطورين الغاز والسائل صاعدين في العمود. ولكن عادة ما يستخدم الجريان المتعاكس (countercurrent flow) حيث يجري السائل نازلاً بينما يصعد الغاز في العمود. امتصاص الغاز لا يتم عند درجة الغليان كما في عملية التقطير. وعلى العكس، ولأن انحلالية الغازات في السوائل تزداد مع انخفاض درجة الحرارة، فإن امتصاص الغاز يتم عادة بجو بارد عند درجة حرارة فوق درجة تجمد المذيب بقليل. تحدث تغيرات في الحرارة خلال عملية امتصاص الغاز، كنتيجة أن المركب الممتص يتنازل عن حرارة التبخر الكامنة خلال الامتصاص، كما أنه سيكتسبها عندما يتكاثف. يتم تصغير ارتفاع درجة الحرارة الناتج باستخدام نسبة (المذيب إلى الغاز) كبيرة لإبقاء تركيز الغاز الممتص منخفض في الطور السائل، وبالتالي ابقاء التركيز الدافع لعملية الامتصاص مرتفعاً.

وعلى عكس التقطير التجزيئي، فإن امتصاص الغاز لا يتطلب مكررة الغلي (reboiler)، ومكثف، وراجع (reflux). فهو على أية حال، لا يحتاج إلى عملية استرجاع للمذيب لفصل المذيب والمذاب وهذا هو سبب تدوير المذيب.

القاعدة الأساسية في اختيار المذيب هو انحلالية المركب الغازي العالية في هذا المذيب، وأخفض انحلالية محتملة بالنسبة لمكونات المزيج الغازي الأخرى.

اقرأ أيضاً

ادمصاص
 عملية أساسية
 تقطير
 التقطير التجزيئي

المراجع

تقنيات الغازات
غازات
كيمياء فيزيائية

امتصاص (كيمياء)


Zana Ramadani (née en 1984) est une femme politique allemande, une militante féministe et une auteure d'origine albanaise. Elle a été présidente de la Junge Union, l'organisation de jeunesse de la CDU, à Wilnsdorf, en Allemagne centrale.

Biographie
Elle s'est fait connaître lorsqu'elle a fondé la branche allemande du groupe de protestation féministe Femen, en 2012, et a participé à un certain nombre de manifestations seins nus contre l'exploitation sexuelle. Une protestation très médiatisée a consisté à envahir la scène de l'émission de casting télévisé Germany's Next Topmodel de Heidi Klum pendant la finale de la huitième saison en arborant le slogan  comme une critique de l'idéal de beauté propagé par l'industrie de la mode. Dans une autre manifestation, le groupe est apparu dans la rue, dans la Reeperbahn, quartier de chaud de Hambourg : Zana Ramadani arborait le slogan Détruisez l'industrie du sexe !.

Le livre de Zana Ramadani,  est publié en  : il critique l'islam et le rôle des mères musulmanes.

Selon une interview accordée au Süddeutsche Zeitung, en , elle reçoit fréquemment des menaces de mort de la part de musulmans conservateurs, et après sa grossesse, les menaces musulmanes comprenaient également le fait de la battre pour provoquer une fausse couche. La police ne voulant pas lui assurer une protection, elle a demandé un permis de port d'arme.

Notes et références

Liens externes

Femen
Féministe allemande
Écrivain allemand du XXIe siècle
Union chrétienne-démocrate d'Allemagne
Naissance en janvier 1984
Naissance à Skopje

Zana Ramadani


Barbar akınları, "Barbarlar" toplulukların, devletlere ya da şehir devletlerine düzenledikleri saldırılara verilen addır. Burada barbar kavramı, günlük kullanımdaki anlamından farklı bir bağlamda kullanılır.

Yunanca barbaros sözcüğünden gelen bu kavramı ilk kullananlar Eski Yunanlardı. Barbar, Romalıları da içine alan bütün Helen olmayanlara verdikleri addı. Daha açık bir ifadeyle Hellenler, Grekçe konuşmayan tüm topluluklara "barbar" demekteydiler. Daha sonra Romalılar da kavramı, "uygar" olarak tanımladıkları, kültürel ve ekonomik olarak Roma ve Yunan etkisi dışında kalan topluluklar için kullandılar.

Zamanla bu toplumlara yükledikleri yıkıcı, vahşi tutumlar nedeniyle barbar kavramı olumsuz bir anlam alarak pek çok dile yerleşmiştir.

Bugün kullanıldığı şekliyle barbar topluluklar, çoğunlukla göçebe ve sürücü topluluklardır. Kabile düzeninin hakim olduğu, toplumsal tabakalaşmanın, sınıfların olmadığı toplumlardır. Toplum içi ve başka topluluklarla olan ticari ilişkiler kurumsallaşmamıştır, geçimini ticaretle sağlayan bir zümre yoktur ve ticaret, ağırlıkla takas yöntemiyle sürdürülür. Yine bugün kullanıldığı şekliyle "Uygar" toplumlar ise, Eski Yunan, Roma imparatorluğu, Miken, Minos gibi toplumlardır. Gelişmiş bir işbölümünün ve toplumsal tabakalaşmanın-zanaatkârlar, tüccarlar, köleler, büyük toprak sahibi anlamında soylular- şekillendiği toplumlardır.

Tarihsel Süreçlerin Dinamiği Olarak Barbar Akınları

Belirli bir gelişmişlik düzeyindeki bir devlet ya da kent devleti, "barbar" akınları sonucunda yıkıldığında tarihsel süreç üç farklı şekilde gelişir.

 Yıkılan uygarlığın kültürel, sanatsal, bilimsel ve teknik düzeyi, yeni toplumda artık gözlenmez. Uygarlık, tam anlamıyla sönmüştür. Genellikle yüzyıllar süren, tarihçilerin Karanlık Çağ olarak tanımladıkları bir dönem yaşanır.
 Yıkılan uygarlığın yerine daha gelişkin ve gelişmeye eğilimli bir uygarlık ortaya çıkar ve gelişmesini sürdürür.
 Yıkılan uygarlığın yerine yepyeni, orijinal bir uygarlık gelişmeye başlar.

Bir uygarlığın "barbar" akınları sonucunda yıkılmasıyla tarihsel sürecin ne yönde süreceği, bu yıkılışta birincil rol oynayan "barbar" topluluğun gelişmişlik düzeyi tarafından belirlenir. İstilacı topluluğun gelişmişlik düzeyi göçebe-sürücü bir toplum düzeyinde ise bir karanlık çağ yaşanır. Dor istilası sonrasında Antik Yunanistan'da olduğu gibi. İstilacı topluluğun gelişmişlik düzeyi, göçebe-sürücü durumunu aşmış, yerleşik ve tarım tekniklerini geliştirmiş bir topluluksa, yıkılan orijinal uygarlığın yerine daha gelişkin bir uygarlığın temelleri atılır. İstilacı topluluğun gelişmişlik düzeyi gelişkin bir yerleşik düzen ve tarımsal teknoloji ise yıkılan orijinal uygarlığın yerinde gelişme eğilimi çok daha ileri dönük, kendine özgü bir uygarlık ortaya çıkar. Mezopotamya uygarlıkları, İslam uygarlığı ve Osmanlı uygarlığı gibi.

Teorik Yapı
Antik Yunan ve Roma kaynaklı barbar-uygar toplumlar ayrımı, daha sonra pek çok düşünür ve tarihçi tarafından benimsenmiş ve toplumların geçirdikleri tarihi süreçlerin incelenmesinde kullanılmışlardır.

İbn Haldun'da (1332-1406), bu ayrım bedevilik-hazerilik olarak adlandırılır ve İbn Haldun, insanlık tarihinin bedevilik-hazerilik arasında devirlik bir gelgit olduğunu belirtir. İbn Haldun'a göre bedevilik durumundaki göçebe-sürücü toplumlar yerleşik düzene, hazerilik durumuna geçtikten bir süre sonra "bozulmaya" başlar ve başka bir göçebe-sürücü topluluk tarafından tarih sahnesinden silinir.

Amerikalı etnolog Lewis Henry Morgan da, (1818-1881) 1877 yılında yayımladığı Ancient Society or Researches in the Lines of Human Progres from Savagery throught Barbarism to Civilization adlı çalışmasında (Eski Toplum), "kültürel evrim" kuramını ortaya atmış ve insanlığın gelişiminin yabanıllık, barbarlık ve uygarlık olmak üzere üç evrede açıklamıştır.

Alman Marksist teorisyen Friedrich Engels de, Devletin, Ailenin ve Özel Mülkiyetin Kökeni adlı çalışmasında, Morgan'ın Eski Toplum adlı çalışmasından hareketle "barbar" toplumları irdelemiştir.

"Barbar" toplumlar üzerine çalışmalar yapan tüm araştırmacıların çalışmalarında ortak yan, bu topluluklarda gözlemlenen birbirine bağlılık, içtimai dayanışma, dürüstlük gibi, "uygar" toplumlara artık yabancılaşmış kavramlar konusundaki derin saygı ve hayranlıktır.

Tüm bu çalışmalarda, "barbar" topluluklarla "uygar" topluluklar arasındaki farklar açısından en çok üzerinde durulan farklılık ise, "barbar" toplulukların saldırdıkları toplulukları kılıçtan geçirdikleri ama asla köleleştirmedikleridir. Oysa "uygar" topluluklarda üretimin temeli köle emeğine dayanmaktadır.

Roma İmparatorluğunun Çöküşü

Barbar akınlarının tarihte önem kazanması İÖ 4. yüzyıldan başlayarak Roma topraklarına  düzenledikleri saldırılardır.

Roma İmparatorluğu İS 364'te Doğu ve Batı olarak ikiye bölününce gücünü  önemli ölçüde yitirdi. Bu bölünmenin ardından Batı Roma İmparatorluğu'nun başkenti Milano oldu. Bizans İmparatorluğu olarak da bilinen Doğu Roma İmparatorluğu'nun başkenti ise Konstantinopolis'ti (İstanbul). İmparatorluk sınırları dışında yaşayan Gotlar, Vandallar, Lombardlar, Franklar, Jütler ve Saksonlar gibi "barbar" kavimler, güçsüzlük belirtisi gördükleri anda Roma İmparatorluğu'na saldırmaya her zaman hazırdılar. Bu kavimlerin kendi yurtları dışındaki topraklara yönelmelerinin önemli nedenlerinden biri, Asya'dan batıya doğru göç eden kavimlerin sürekli tehdit oluşturmalarıydı. "Barbar" kavimler bu göçler yüzünden zaten Roma topraklarına gitgide daha çok yaklaşmışlardı.

Nitekim Roma'ya karşı ilk harekete geçenler, Hunların saldırısına uğrayan Vizigotlar (Batı Gotlar) oldu. Hun saldırıları karşısında Tuna Irmağı'nın güneyine inen Vizigotlar, Roma'ya akınlar düzenlemeye başladılar. İS 410'da Alarik'in önderliğinde Roma'yı ele geçirdiler. Gotların batı kolu olan Vizigotlar, daha sonra İspanya'ya yerleşerek burada güçlü bir krallık kurdular.

Başka bir Germen halkı olan Vandallar da yurtlarından ayrılıp Fransa ve İspanya üzerinden Afrika'nın kuzeyine geçtiler ve burada  bir krallık kurdular. Bu sırada komutanları Genserik'in önderliğinde, 455'te Roma'yı ele geçirip yağmaladılar. Bugün pek çok dilde her şeyi yakıp yıkan kişi anlamında kullanılan vandal sözcüğü, istilacı Vandallardan gelir. "Barbar" halklardan sayılan Franklar da batıya doğru ilerleyerek, Fransa'nın içlerine kadar girdiler. Jütler ve Saksonlar ise, o dönemde Roma'nın eyaleti olan İngiltere'ye akınlar düzenlediler.

"Barbar" kavimlerden Ostrogotlar (Doğu Gotlar) da Roma topraklarını istila ettiler ve İtalya'da bir krallık kurdular. Ancak bu krallığın ömrü uzun olmadı ve 60 yıl sonra ortadan kalktı. "Barbar" akınları sırasında İtalya'da kalıcı bir yönetim oluşamadı. Bizans İmparatoru I. Justinianus, bu siyasal boşluktan yararlanarak İtalya'yı da imparatorluk topraklarına kattı. I. Justinianus'un İS 565'te ölümünden sonra, bu kez Lombardlar İtalya'yı istila ettiler.

Eski tarihi bilgilere göre "barbar" nitelemesi, ilk olarak Çinlilerce kullanılmıştır. Bu sözün kaynağı, "hayvan postu giyenler" için söylendiğini göstermektedir. Hatta; Avar (Juan juan) kavmine bağlı bir kolunun adının Barbarianlar olduğu da bilinmektedir. Barbaros sözcüğünden doğduğu düşüncesi tamamen yanlıştır.

Ayrıca bakınız
 Kavimler Göçü

Kaynakça

Antik Roma tarihi

Barbar akınları


Sargon Boulus (* 1944 in al-Habbaniyya, Irak; † 22. Oktober 2007 in Berlin) war ein irakisch-assyrischer Poet und Autor von Kurzgeschichten.

1967 arbeitete er als Journalist und Übersetzer in Beirut. Er emigrierte in die USA und lebte seit 1968 in San Francisco. Boulus studierte Komparatistik an der University of California in Berkeley und Bildhauerei am Skyline College in San Bruno. Seine Werke erschienen in verschiedenen arabischen Magazinen und er Übersetzte Werke von W. S. Merwin, Allen Ginsberg, Gary Snyder, Michael McClure, und anderen.

Einzelnachweise

Weblinks
 Gedichte von Sargon Boulus

Autor
Übersetzer aus dem Englischen
Übersetzer ins Arabische
Journalist (Libanon)
Iraker
Geboren 1944
Gestorben 2007
Mann

Sargon Boulus


Erica Cipressa (Mirano, 18 de maio de 1996) é uma esgrimista italiana, medalhista olímpica.

Carreira

Cipressa conquistou a medalha de bronze nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio ao lado de Martina Batini, Arianna Errigo e Alice Volpi, após confronto contra as estadunidenses Jacqueline Dubrovich, Lee Kiefer, Nicole Ross e Sabrina Massialas na disputa de florete por equipes.

Esgrimistas olímpicos da Itália
Esgrimistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Erica Cipressa


Julissa Reynoso (* Januar 1975 in Salcedo, Dominikanische Republik) ist eine US-amerikanische Diplomatin dominikanischer Herkunft.

Biographie
Reynoso, die 1982 mit ihrer Familie in die USA kam und zunächst in der New Yorker South Bronx lebte, erwarb einen J.D. an der School of Law der Columbia University und zuvor bereits einen B.A. in Government an der Harvard University sowie einen Master in Philosophie an der University of Cambridge. Die Rechtsanwältin war bei der New Yorker Kanzlei Simpson Thacher & Bartlett LLP mit Schwerpunkt International Arbitration and Antitrust Law tätig und publizierte zudem umfangreich sowohl in Fachzeitschriften als auch in der allgemeinen Presse.

Nachdem sie ab 2006 Deputy Director im Office of Accountability beim New York City Department of Education (NYCDOE) war, wurde sie am 16. November 2009 Deputy Assistant Secretary für Zentral-Amerika, die Karibik und Kuba im Bureau of Western Hemisphere Affairs beim Außenministerium der Vereinigten Staaten.

Sie ist, nach ihrer durch Barack Obama erfolgten Nominierung vom 17. Oktober 2011, seit 2012 Botschafterin der USA in Uruguay. Damit ist sie die erste Dominikanerin in einer solchen Position und derzeit (Stand: Mai 2012) jüngste US-amerikanische Botschafterin innerhalb des US-Diplomatenkorps´. Ihren Dienst in Uruguay trat sie am 3. Mai 2012 an.

Im Executive Office von Präsident Joe Biden dient sie seit dem 20. Januar 2021 als Stabschefin von First Lady Jill Biden und gemeinsam mit Jennifer Klein als Co-Vorsitzende des Rates für Gleichstellungs- und Geschlechterpolitik.

Weblinks

Einzelnachweise

Botschafter der Vereinigten Staaten in Uruguay
US-Amerikaner
Geboren 1975
Frau

Julissa Reynoso


Aliaskhab Alibulatovich Kebekov aussi connu sous le nom de Ali Abu Muhammad (russe : Абдул-Халим Саламович Сайдулаев, Али Абу Мухаммад), né le 1er janvier 1972 et mort le 19 avril 2015 était un militant islamiste daghestanais. Il fut émir de l'Émirat du Caucase à la suite du décès de son prédécesseur, Dokou Oumarov.

Il est tué le 19 avril 2015 par les forces de sécurité russes lors d'opérations spéciales dans la colonie de Gerei-Avlak à Bouïnaksk.

Étant de nationalité avar, il était le premier non-tchétchène à devenir un émir de l'Émirat du Caucase.

Notes et références

Liens externes

Émir du XXIe siècle
Dirigeant politique du XXIe siècle en Asie
Dirigeant politique du XXIe siècle en Europe
Personnalité avare (Caucase)

Aliaskhab Kebekov


La jornada de ocho horas hace referencia a la reivindicación del movimiento obrero por la reducción de la jornada laboral y el establecimiento de las ocho horas de trabajo diarias,  40 horas en la semana laboral de 5 días, también conocido como el movimiento por la jornada reducida.
El Imperio Indianohispano reconoció, por primera vez en la historia humana, el derecho humano de la jornada asalariada general máxima de ocho horas diarias durante el reinado de Felipe II, llamado "el Prudente" (1527-1598) y un devoto católico.  En el sitio oficial de internet del Estado de la España peninsular puede leerse en fotografía de la edición original el texto de Derecho indiano:

La Indianohispanidad reconoció las ocho horas cuatrocientos años antes que el mundo "revolucionario" "ilustrado".  Cuatrocientos años antes, durante trescientos años, desde Alaska hasta la Antártida y desde el Mediterráneo hasta Filipinas.
La reivindicación tuvo su origen en las pésimas condiciones de trabajo de la Revolución Industrial en Gran Bretaña a mediados del , donde la producción industrial en grandes fábricas transformó la vida laboral. Entonces la jornada laboral estaba entre las 10 y las 16 horas diarias, la semana laboral solía ser de 6 días a la semana y el trabajo infantil era habitual. La jornada de 8 horas fue establecida por primera vez para los trabajadores no agrícolas en Uruguay en 1915, y para todas las profesiones en la Unión Soviética en 1917. En España y Francia fue establecida en 1919.

Antecedentes históricos
En España en 1593, Felipe II estableció, por un Edicto Real, la jornada de ocho horas: «Todos los obreros de las fortificaciones y las fábricas trabajarán ocho horas al día, cuatro por la mañana y cuatro por la tarde; las horas serán distribuidas por los ingenieros según el tiempo más conveniente, para evitar a los obreros el ardor del sol y permitirles el cuidar de su salud y su conservación, sin que falten a sus deberes» (Ley VI de la Ordenanza de Instrucción de 1593). Estas mismas condiciones laborales se aplicaron también a los indígenas americanos, que contaban con una legislación propia y se organizaban en «repúblicas de indios» donde elegían ellos a sus alcaldes, excepto aquellos que trabajaban en las minas, cuya jornada se reducía a siete horas.

La jornada laboral en la revolución industrial
Durante la Revolución industrial la producción en grandes fábricas transformó la vida laboral tradicional, tanto de la mano de obra de origen rural como gremial, imponiendo largas jornadas y condiciones de trabajo próximas a la esclavitud.

No se aplicaba la regulación, establecida desde 1496 en Gran Bretaña, según la cual la jornada de trabajo duraba como máximo 15 horas: desde las 5 de la mañana hasta las 8 de la noche. Las condiciones de trabajo sin regulación ni control deterioraban la salud, el bienestar y la moral de los trabajadores. Entonces el uso de trabajo infantil era común. En 1860 el periódico The Daily Telegraph explicaba los horarios de los niños que trabajaban:

Los primeros reglamentos relacionados con las condiciones de trabajo fueron sobre el trabajo infantil. Numerosos menores se empleaban en las fábricas en peores condiciones que los adultos. Se contrataron en fábricas de algodón del norte de Inglaterra, en los muelles y talleres textiles de Estados Unidos y en las hilanderías de Francia.

En Inglaterra, la Ley de Fábricas de 1833 prohibió el trabajo de los niños menores de 9 años en la industria textil y limitó el tiempo de trabajo diario en función de la edad (10 horas para los niños de 9 a 14 años, 12 horas para los de 14 a 18 años); esta ley no se extendió a todas las actividades hasta 1853..

La jornada de 10 horas para los niños y mujeres fue aprobada en Inglaterra en 1847, y en Francia, la Ley de las 10 horas fue introducida durante la Revolución Francesa de 1848, aunque fue derogada unos meses después y se volvieron a imponer las jornadas de 12 horas a los trabajadores franceses.

El 24 de julio de 1873 se aprobó en España la conocida como Ley Benot, sobre trabajo infantil que, aunque muy incumplida, supuso un avance en las condiciones abusivas que sufrían los niños y jóvenes menores en las fábricas e industrias. Se considera una de las primeras leyes que regulan el trabajo infantil.

Movimiento por la reducción de la jornada laboral

Robert Owen - 1810
Desde 1810, Robert Owen difundió la idea de que la calidad del trabajo de un obrero tiene una relación directamente proporcional con la calidad de vida del mismo, por lo que para cualificar la producción de cada obrero, es indispensable brindar mejoras en las áreas de salarios, vivienda, higiene y educación; prohibir del trabajo infantil y determinar una cantidad máxima de horas de trabajo, de diez horas y media, para comenzar. Para 1817 formuló el objetivo de la jornada de ocho horas y acuñó el lema de «ocho horas de trabajo, ocho horas de recreo, ocho horas de descanso» (8 hours labour, 8 hours recreation, 8 hours rest).

Cartismo -1842- y revoluciones de 1848
El movimiento cartista, iniciado hacia 1838 presentó el 2 de mayo de 1842 al parlamento inglés un conjunto de propuestas entre las que se destacaba la reducción y limitación de la jornada laboral.

El 8 de junio de 1847, en Inglaterra, una ley concedió a mujeres y niños la jornada de diez horas. Todos los obreros franceses conquistaron la jornada de 12 horas después de la revolución de febrero de 1848.

Reivindicación de la jornada de 8 horas - 1866
La Asociación Internacional de los Trabajadores definió como reivindicación central la jornada de ocho horas, a partir de su Congreso de Ginebra en agosto de 1866, declarando que la limitación legal de la jornada de trabajo era una condición previa sin la cual fracasarían todos los otros intentos de mejoras y la emancipación misma de la clase obrera. Se estimaba como «una gran disputa entre la dominación ciega ejercida por las leyes de la oferta y la demanda, contenido de la economía política burguesa, y la producción social controlada por la previsión social, contenido de la economía política de la clase obrera». Esta decisión contribuyó decisivamente a generalizar en el mundo, una lucha que ya era adelantada por los trabajadores de varios países.

La jornada laboral en Estados Unidos - 1791 a 1886
En Estados Unidos la jornada laboral estaba fijada en 8 horas. En Filadelfia, los carpinteros se declararon en huelga en 1791 por la jornada de diez horas. Desde 1829 se había formado un movimiento para solicitar a la jornada de ocho horas. Para 1830 la reducción de la jornada laboral se había convertido en una demanda generalizada. El 19 de agosto de 1866 el Congreso Obrero General, en Baltimore declaró como primera y más importante exigencia de los trabajadores, "la promulgación de una ley fijando en ocho horas para todos los Estados Unidos la jornada normal de trabajo". La Federación Estadounidense del Trabajo, en su cuarto congreso, realizado el 17 de octubre de 1884, había resuelto que desde el 1 de mayo de 1886 la duración legal de la jornada de trabajo debería ser de ocho horas, yéndose a la huelga si no se obtenía esta reivindicación y recomendándose a todas las uniones sindicales que tratasen de hacer promulgar leyes en ese sentido en sus jurisdicciones. Esta resolución despertó el interés de las organizaciones, que veían la posibilidad de obtener mayor cantidad de puestos de trabajo con la jornada de ocho horas, reduciendo el paro.

Así, en 1868, el presidente Andrew Johnson (1865-1869) promulgó la llamada Ley Ingersoll, que estableció la jornada de ocho horas, aunque con cláusulas que permitían aumentarla a 14 y 18 horas. Aun así, debido a la falta de cumplimiento de la Ley Ingersoll, las organizaciones laborales y sindicales se movilizaron para hacerla cumplir. La prensa calificaba el movimiento como «indignante e irrespetuoso», «delirio de lunáticos poco patriotas», y manifestando que era «lo mismo que pedir que se pague un salario sin cumplir ninguna hora de trabajo». El 1.° de mayo de 1886, 200.000 trabajadores iniciaron la huelga mientras que otros 200 000 conquistaron las ocho horas con la simple amenaza de parar. En Chicago donde las condiciones de los trabajadores eran mucho peor que en otras ciudades del país las movilizaciones siguieron los días 2 y 3 de mayo.

A finales de mayo de 1886 varios sectores patronales estadounidenses accedieron a otorgar la jornada de 8 horas a varios centenares de miles de obreros. El éxito fue tal, que la Federación de Gremios y Uniones Organizadas expresó su júbilo con estas palabras: «Jamás en la historia de este país ha habido un levantamiento tan general entre las masas industriales. El deseo de una disminución de la jornada de trabajo ha impulsado a millones de trabajadores a afiliarse a las organizaciones existentes, cuando hasta ahora habían permanecido indiferentes a la agitación sindical».

Además del tradicional lema de Robert Owen, "Ocho horas de trabajo, ocho para el descanso y ocho para lo que queramos", la Federación de Gremios organizados y Sindicatos tenían su propia canción:
{{cita|Queremos cambiar las cosas
estamos muy cansados
de trabajar por nada
para sobrevivir a duras penas
sin tiempo para pensar.
|col2=
Queremos que nos dé el sol,
queremos oler las flores,
sabemos que Dios lo quiere
y por eso pretendemos
ocho horas trabajar.
|col3=
Unamos nuestras fuerzas
en tiendas y talleres
también en astilleros
trabaja ocho horas
descansa otras ocho
y otras ocho haz lo que quieras.
|-
!Año
!Población
!Poblaciónocupada
!Horastrabajadoraño
!Horastrabajadorsemana
!Horastrabajadordía
!Productividadhora de trabajo(dólares 1990)
!PIB per cápita(dólares 1990)
|-
| 1785
| 12.681.000
| 4.915.000
| 3.000
| 62
| 11
| 1,29
| 1.505
|-
| 1820
| 19.832.000
| 6.884.000
| 3.000
| 62
| 11
| 1,69
| 1.756
|-
| 1870
| 29.312.000
| 12.285.000
| 2.984
| 61
| 10,9
| 2,64
| 3.297
|-
| 1913
| 42.622.000
| 18.566.000
| 2.624
| 53
| 10
| 4,40
| 5.032
|-
| 1950
| 50.363.000
| 22.400.000
| 1.958
| 40
| 8
| 7,86
| 6.847
|-
| 2000
| 58.670.000
| 27.200.000
| 1.489
| 30
| 6
| 28,71
| 19.817
|}
El concepto histórico contemporáneo de jornada laboral va de la mano de industrialización de la producción durante la revolución industrial y la conversión del trabajo humano en fuerza de trabajo, como un factor de producción que pasa a formar parte de una economía de mercado con la teoría del valor-trabajo de los economistas clásicos (Adam Smith, David Ricardo, Karl Marx).

En la Tabla 1 puede apreciarse la evolución de las horas de trabajo por año, semana y día por persona en el Reino Unido desde 1785 al 2000. En este país se ha pasado en unos 200 años de 3.000 horas anuales a 1.489, prácticamente la mitad; de igual modo ha descendido el horario semanal y diario, si bien con la advertencia de que los días anuales no trabajados han ido aumentado y, a la vez, disminuyendo los días laborales semanales, desde 6 días, en algunos desde 7, hasta 5 los días laborales. Puede apreciarse un constante incremento de la productividad por hora trabajada y PIB per cápita y su explosión desde los años 1950 hasta los 2000 período en el que se ha cuadriplicado y triplicado respectivamente. Sin embargo esto último no podría argumentarse como resultado de la reducción de la jornada laboral puesto que en el mismo periodo de tiempo los avances en tecnología han permitido mayor eficiencia en los procesos productivos.

Evolución del trabajo en los siglos  y

Desregulación laboral - 1970
Desde la crisis del petróleo de 1973 y el fin del pleno empleo el neoliberalismo ha conseguido frenar la regulación y defender y promover la desregulación de la jornada laboral mediante cambios en la legislación internacional y nacional que estaba reduciendo la jornada de laboral hasta hacer efectiva las 8 horas. La defensa de la jornada de ocho horas para muchos trabajadores depende de la lucha contra las diferentes formas de disfrazar la relación laboral, mediante contratos de servicios, honorarios u obras, que con sistemas de pago a destajo, por tareas, piezas o peso y con la tercerización subcontratación, la conversión de puestos de trabajo en autonómos, etcétera, eluden la aplicación de las normas laborales vigentes en casi todos los países y logran de hecho imponer jornadas de trabajo indefinidas. Además de recibir un mal trato por parte de los dueños y poseer una calidad de vida baja.

Puestos de trabajo vacantes y malas condiciones laborales - 2021
La desregulación de la jornada laboral, dependiendo de países y colectivos de trabajadores, convive con una regulación general que sigue tendiendo a la reducción de la jornada laboral fundamentalmente por la dificultad para cubrir puestos de trabajo con largas jornadas y mal remunerados. Dependiendo de los países se dan situaciones de empeoramiento de las condiciones laborales junto fenómenos como la escasez de mano de obra, rechazo al trabajo y la Gran Dimisión o renuncia de muchos trabajadores a puestos de trabajo con muy malas condiciones laborales.

De las 45 a las 40 horas en Chile
En Chile, como en muchos otros países, las 40 horas de trabajado semanales, 8 diarias durante 5 días no es la norma, ya que allí la legislación laboral establece 45 horas semanales. El presidente chileno Gabriel Boric declaró el 23 de agosto de 2022 que se debatirá en el Congreso Nacional  un proyecto de ley para reducir la jornada laboral hasta alcanzar las 40 horas semanales en los próximos cinco años. La propuesta de reducción de la jornada laboral fue una de las líneas del programa de campaña del presidente Boric.

Véase también
 Jornada de trabajo
 Semana laboral de cuatro días
 Horas extras
 Beneficios laborales
 Derechos laborales
 Derecho laboral
 Reducción de la jornada de trabajo
 Día Internacional de los Trabajadores
 Día Internacional de la Mujer Trabajadora

Notas

Referencias

Movimiento obrero
Derecho laboral
Trabajo

Jornada de ocho horas


Sherlock Holmes este un serial TV american din 1954 bazat pe seria de povestiri cu Sherlock Holmes de Arthur Conan Doyle. Cele 39 de episoade a câte 30 de minute au fost  produse de Sheldon Reynolds și filmate în Franța de către Guild Films, cu Ronald Howard (fiul lui Leslie Howard) ca Holmes și Howard Marion Crawford ca Watson. Archie Duncan apare în mai multe episoade ca Inspector Lestrade (de asemenea interpretează și alte personaje). Richard Larke, menționat ca Kenneth Richards, apare ca Sgt. Wilkins în cca. 15 episoade.

Este primul serial TV american bazat pe povestirile lui Doyle și singurul de acest fel până la serialul din 2012 Elementary.

Distribuție
Ronald Howard ca Sherlock Holmes (39 de episoade)
Howard Marion-Crawford ca Dr. John H. Watson (39 episoade)
Archie Duncan ca Inspector Lestrade  (31 episoade)
Richard Larke ca Sgt. Wilkins (16 episoade)
Eugene Deckers ca Harry Crocker (7 episoade)
Colin Drake ca Albert Snow (6 episoade)
Roland Bartrop - Carpenter B  (6 episoade)
Richard Watson - Campaign manager (5 episoade)
Eric Micklewood - Coxin (4 episoade)
Bob Cunningham ca Bison Jack (4 episoade)
Duncan Elliott ca J. Oliver (4 episoade)
June Peterson ca Mrs. Chivvy (4 episoade)

Episoade

Referințe și note

Legături externe

Seriale de televiziune din 1954
Seriale de televiziune americane
Seriale de televiziune cu Sherlock Holmes
Seriale de televiziune cu detectivi

Sherlock Holmes (serial din 1954)


Temocilina este un antibiotic din clasa penicilinelor, subclasa carboxipeniciline, fiind utilizat în tratamentul unor infecții bacteriene. Este o penicilină rezistentă la beta-lactamaze.

Sinteză

Note

Vezi și
 Carbenicilină
 Carindacilină
 Ticarcilină

Peniciline
Tiofeni

Temocilină


La Jeunesse Sportive Guelma (en ), plus couramment abrégé en JS Guelma, est un club algérien de football fondé en 1917 puis disapru en 1962, et situé dans la ville de Guelma.

Il évoluait au stade Municipal de Guelma (actuellement stade Ali Abda).

Histoire

La Jeunesse Sportive Guelma est créée en 1917 dans la ville de Guelma, par des colons européens qui étaient des amateurs de sport et de football.

En 1950 le Football Olympique de Guelma fusion avec La Jeunesse Sportive Geulmoise pour devenir Jeunesse Olympique de Guelma

Palmarès

Classement en championnat de Constantine par année

 1920-21 : Division d'Honneur,
 1921-22 : Division d'Honneur,
 1922-23 : Division d'Honneur,
 1923-24 : Division d'Honneur,
 1924-25 : Division d'Honneur,
 1925-26 : Division d'Honneur,
 1926-27 : Division d'Honneur,
 1927-28 : Division d'Honneur,
 1928-29 : Division d'Honneur,
 1929-30 : Division d'Honneur,
 1930-31 : Division d'Honneur,
 1931-32 : Division d'Honneur,
 1932-33 : Division d'Honneur,  Champion
 1933-34 : Division d'Honneur,  Champion
 1934-35 : Division d'Honneur,  Champion
 1935-36 : Division d'Honneur,
 1936-37 : Division d'Honneur,
 1937-38 : Division d'Honneur,
 1938-39 : Division d'Honneur,
 1939-40 :
 1940-41 :
 1941-42 :
 1942-43 :
 1943-44 :
 1944-45 :
 1945-46 :
 1946-47 :
 1947-48 :
 1948-49 :
 1949-50 :
 1950-51 :
 1951-52 :
 1952-53 :
 1953-54 :
 1954-55 :
 1955-56 :
 1956-57 :
 1957-58 :
 1958-59 :
 1959-60 :
 1960-61 :
 1961-62 :

Personnalités du club

Présidents du club

Entraîneur du club

Anciens joueurs du club
Quelques joueurs qui ont marqué l'histoire de la JS Guelma.

Références

Liens externes

Club de football fondé en 1917
Club de football disparu en 1962
Club de football disparu en Algérie

Jeunesse sportive Guelma


එන්ටීවී යනු තුර්කිය තුල සිය විකාශන කටයුතු සිදු කරන රූපවාහිනී ප්‍රවෘත්ති නාලිකාවකි. නාලිකාව තුල පුවත් වැඩසටහන් වලට අමතරව පාපන්දු වැඩසටහන්, (විශේෂයෙන් La Liga තරඟ), සහ NBA තරඟ විකාශය කරනු ලබයි.

අතීතය

1996 වසරේදී Cavit Çağlar ගේ Nergis සමූහයට අයත් රූපවාහිනී නාලිකාවක් ලෙස ආරම්භ කල එන්ටීවී, එරට ප්‍රථම රූපවාහිනී ප්‍රවෘත්ති නාලිකාවද විය. 1999 ජනවාරියේදී, Doğuş සමූහයේ සාමාජිකයෙකු බවට එන්ටීවී පත්විය.

වැඩසටහන්
දේශීය සහ ජාත්‍යන්තර පුවත් වැඩසටහන් වලට අමතරව එන්ටීවී නාලිකාව, විවිධ වාර්ථා වැඩසටහන්, ව්‍යාපාරික වැඩසටහන්, කලා සහ සංස්කෘතිය පිළිබඳ වැඩසටහන්, ක්‍රීඩා සහ එදිනෙදා වැඩසටහන් සිය නාලිකාව තුල විකාශනය කරනු ලැබේ.

සිදුවීම්

2013 ජුනි මසදී තුර්කියේ හටගත් උද්ඝෝෂණ පිළිබඳව තොරතුරු නියමාකාරයෙන් ඉදිරිපත් නොකිරීම නිසා, ඉස්තාන්බුල් පිහිටි එන්ටීවී ප්‍රධාන මූලස්ථාන ගොඩනැගිල්ල ඉදිරිපිට මහජන විරෝධතා පැවැත්වුණු අතර, එම හේතුවෙන් එන්ටීවී හී සමහර නිලදාරීන් සිය තනතුරු වලින් පවා ඉවත්ව යාමට කටයුතු කලහ. Doğuş මාධ්‍ය සමූහයේ ප්‍රධාන විධායක නිලදාරී වූ, Cem Aydın, මහජන විවේචන පිළිගනිමින්, "ඔවුන් (ප්‍රේක්ෂකයින්) පාවා දීමට ලක් වූවා යැයි හැඟෙනවා ඇති" යනුවෙන් ප්‍රකාශයක් සිදු කොට, Doğuş මධ්‍ය සමූහයෙන් ඉවත්ව යන ලදී. ඔහුගේ නික්ම යාමෙන් සුළු මොහොතකට පසු, ඇතිකරගෙන තුබූ ගිවිසුම් අනූව බීබීසී වර්ල්ඩ් නිව්ස්හී, තුර්කියේ මාධ්‍ය නිදහස පිළිබඳ වැඩසටහනක් විකාශය කිරීම එන්ටීවී නාලිකාව ප්‍රතික්ෂේප කරන ලදී. එන්ටීවී නාලිකාව බීබීසීය සමග ඇතිකරගෙන තිබූ ගිවිසුම කඩකිරීම හේතුවෙන්, එම ගිවිසුම අත්හිටුවීමට බීබීසී ය පියවර ගන්නා ලදී.

මේවාද බලන්න
 ජාත්‍යන්තර ප්‍රවෘත්ති නාලිකා

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැදි
Official site
NTV Turkey at LyngSat Address

ජාත්‍යන්තර රූපවාහිනී නාලිකා

එන්ටීවී (තුර්කිය)


الخيط الفطري أو خيوط فطرية ملتوية أو «هايفا»، هو من مجموعة «الهايفات» أو الغزل الفطري . هو تجمُّع للخيوط الفطرية ويكون نسيجًا حشويًا كاذبًا غير حقيقي كما في صدأ الحنطة أو الشعير وهو أحد عناصر الثمر الفطري وهو على خمسة أشكال:

 الكويمة الفطرية.
 الجذيلة الفطرية.
 الوسادة الفطرية.
 الحشوة الفطرية.
 الوعاء البكنيدي.

مراجع

علم تشكل وتشريح الفطريات
فطريات

خيط فطري


සිංහල අකුරු සඳහා ඇති එකම සම්මත යතුරු පුවරුව විජේසේකර යතුරුපුවරුව නම්වේ. QWERTY යතුරුපුවරුවක් වන මෙය 1940 ගනන්වල බ්‍රිතාන්‍ය ලංකාවේ රාජ්‍ය භාෂා කොමසාරිස් පදවිය දරු ආචාර්ය නන්දදේව විජේසේකර නමින් නම් කර ඇත. 1960 ගණන්වල පටන් සිංහල යතුරු පුවරු නිපදවන්නේ විජේසේකර යතුරුපුවරුව අනුව පමනි.

සංශෝධීත විජේසේකර යතුරුපුවරුව
 SLS 1134:2004 යටතේ සම්මත කර ඇත.

අදාල නීති, රීති සහ සම්මතයන්

 ශ්‍රී ලංකා කැබිනට් මණ්ඩලය මගින් 2009 වසරේ අනුමත කල ඊ රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්තියට අනුව අනිවාර්යයෙන්ම යොදාගතයුත්තේ මෙම යතුරු පුවරුවයි.
 ජනාධිපති කාර්යාලය නිකුත්කල SP/SB/01/07 චක්‍රෙල්ඛය මගින් පරිඝනක වලට සිංහල යොදාගැනීමේදී මෙම යතුරු පුවරු යොදාගතයතු බවට සියළුම අමාත්‍යංශ සහ දෙපාර්තමේන්තුවලට දැනුම්දී ඇත.

භාෂාවකට සම්මත යතුරුපුවරුවක් තිබීමේ වාසි

වැඩිදුර කියවීම්

යතුරුපුවරු
සිංහල අකුරු
සිංහල යතුරුපුවරු
විජේසේකර යතුරුපුවරුව

විජේසේකර යතුරුපුවරුව


فريديريك زاغو (12 أغسطس 1963 في مارماندي)  لاعب كرة قدم فرنسي معتزل كان يجيد اللعب في مركز قلب الدفاع .

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو ألي
لاعبو أنجيه
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو ديجون
لاعبو فالينسيان
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو موناكو
مدربو كرة قدم فرنسيون
مدربو نادي شاتورو
مواليد 1963

فريديريك زاغو


Berlin er en dansk dokumentarfilm fra 1907.

Handling
Mærket: "Uden navn bla. med scener fra hestesporvogn", og "Berlin på kryds og tværs". Kanaler og byggepladser. Gadebilleder omkring Brandenburger Tor, sporvogne og biler. Berlins slot, Unter den Linden, vagtparade. Kanaler med både, trafik og hestesporvogne. En længere tur med sporvogn til omegnen. Gamle huse og smalle stræder. Seværdigheder. Det er alt sammen fra Berlin før første verdenskrig.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1907

Berlin (dokumentarfilm)


Makale, herhangi bir konuda, bir görüşü, bir düşünceyi savunmak ve kanıtlamak için yazılan yazılara denir. Gazete ve dergilerde yayımlanır. Bir gerçeği açıklamak, bir konuda görüş ve düşünceler öne sürmek ya da bir tezi savunmak, desteklemek için yazılan yazılara da "makale" denir. Makaleler bir gerçeği kanıtlamak için yazılır. Makalelerde bilimsel verilerden yararlanılır.

Akademik makaleler ise aynı zamanda bilimsel ve akademik boyuttaki dergilerde, bilimsel çalışmaların sonuçlarını içeren yazılar biçiminde de oluşturulabilmektedir. Bu konudaki dergiler ücretli ya da ücretsiz ve ulusal ya da uluslararası olabilmektedir. Hakemlik süreçleri kör hakemlik biçiminde birden fazla hakem ile yürütülebilmektedir

Kaynakça

Türlere göre edebiyat

Makale


Gustave-Léon Schlumberger (født 17. oktober 1844 i Guebwiller, Alsace, død 9. maj 1929 i Paris) var en fransk historiker og arkæolog.

Schlumberger studerede først medicin og deltog i krigen mod Tyskland 1870-71 samt beskæftigede sig, siden han i 1872 erhvervet doktorgrad, med byzantinernes og korstogenes historie og arkæologi. I 1884 blev Schlumberger medlem af Instituttet. Blandt hans mange arbejder må nævnes Les principautés franques du Levant au moyen âge (1877), Numismatique de l'Orient latin (1878; supplement 1882), Sigillographie de l'empire byzantin (1884), Renaud de Châtillon, prince d'Antioche (1898) og Expeditions des Amulgavares 1302-1311 (1902).

Källor

Historikere fra Frankrig
Arkæologer fra Frankrig
Medlemmer af Académie des inscriptions et belles-lettres
Faglitterære forfattere fra Frankrig
Fransksprogede forfattere
Franskmænd i 1800-tallet
Ugglan

Gustave Schlumberger


موقد فرانكلين  ، هي موقد تحترق فيه الأخشاب والتي تصبح على الطريقة التدفئة الرئيسية من بين أنواع التدفئة المحلية في الولايات المتحدة، وأول من أخترعها هو السياسي الأمريكي بنجامين فرانكلين عام 1740م.

تصاعد الأدخنة
حينما تشعل الأخشاب في الظاهرة الفيزيائية، لا بد حتماً أن تظهر الدخان بعد الاحتراق، قام فرانكلين بوضع خلف الموقد تبعث دخاناً من الخلف، حتى لا تنشر أثار الدخان للأمام.

طالع أيضاً
 موقد
 موقد صاروخي

مراجع

اختراعات أمريكية
تدفئة وتكييف
تصميم بيئي
اختراعات بنجامين فرانكلين
استحداثات عام 1742

موقد فرانكلين


Capanemia thereziae é uma espécie de  planta do gênero Capanemia e da família Orchidaceae.

Taxonomia

O seguinte sinônimo já foi catalogado:
 Quekettia theresiae  (Barb. Rodr.) Cogn.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Ligações externas
 Capanemia thereziae no projeto Flora e Funga do Brasil

Capanemia
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Capanemia thereziae


Tingvejen  er en to sporet omfartsvej der går syd om Grindsted. Vejen er en del af primærrute 30 der går imellem Esbjerg og Horsens, primærrute 28 mellem Lemvig og Fredericia, samt sekundærrute 487 mellem Varde og Give.

Den er med til at lede trafikken der skal mod Esbjerg, eller Billund, uden om Grindsted, så byen ikke bliver belastet af for meget trafik.

Vejen forbinder Tingvejen i syd med Tingvejen i nord, og har forbindelse til Vejle Landevej, Ribe Landevej og Søndre Ringvej.

Kilder

Grindsted
Omfartsveje i Danmark

Tingvejen (Grindsted)


Whatever Will Be es el álbum debut de la cantante y actriz australiana, Tammin Sursok. El álbum fue lanzado el 22 de mayo de 2005 debutó en el número trece en los cincuenta mejores de Australia en la tabla ARIA. Cuenta con los sencillos "Pointless Relationship", "Whatever Will Be" y "It's a Beautiful Thing". El álbum pasó once semanas en el top cien de la tabla de Álbumes. La pista del título, Whatever Will Be, fue cubierto por Vanessa Hudgens para su álbum debut certificado por RIAA, V.

En una entrevista, Tammin dijo: "Mi música tiene dos caras del disco, uno tiene una ventaja de pop/rock, y el otro tiene más instrumentos en vivo con un poco de un piano orgánica basada en sentir así. Así que es un poco de ambas cosas! un montón de gente se pregunta lo que mi música es como, pero nunca entró en el estudio de grabación diciendo: "Quiero hacer un disco como esta persona" ... para todos los que han escuchado las canciones ... Creo que mi material es único para mí, yo sé lo que la música me encanta escuchar, pero para mí no creo que suena como cualquier otra cosa".

Lista de canciones

Charts

Tomas falsas
 "Karma" (Sursok, Michael Strangel, David Nicholas) - Grabado por Tammin
 "Selfish" (Sursok, Brooke McClymont) - Grabado por Brooke McClymont

Referencias

Enlaces para los vídeos musicales de Tammin
 "Pointless Relationship" Music Video On YouTube
 "Whatever Will Be" Music Video On YouTube
 "It's a Beautiful Thing" Music Video On YouTube

Álbumes de Australia
Álbumes debut de 2005

Whatever Will Be


8036 Maehara este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
8036 Maehara este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kitami de Kin Endate și Kazuro Watanabe. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,02 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 6,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 8001-9000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1992
Centura de asteroizi

8036 Maehara


Bolo de noiva é artigo tradicional da culinária pernambucana.

Tendo como inspiração os bolos de frutas ingleses, foi adaptado pelas confeiteiras de Pernambuco.

Patrimônio de Pernambuco
A partir de pesquisa histórica e informações culinárias, houve proposta de inclusão de sua receita como Patrimônio de Pernambuco feita pela professora de gastronomia Cristiane Boulitreau De Menezes Barros, da Faculdade de Culinária do SENAC, sendo aprovada pela Assembleia Legislativa do estado, através de Resolução nº 1.744/2021, de 1º de julho de 2021, publicada no Diario Oficial de Pernambuco.

Ingredientes
Tendo como influência os bolos de frutas ingleses, o Bolo de Noiva Pernambucano leva, em sua composição, farinha de trigo, ovos, vinho tinto, ameixa e frutas cristalizadas, que lhe dão um aspecto escuro, semelhante a chocolate, e boa consistência.

Culinária de Pernambuco

Bolo de noiva


Olaylar
 7 Mayıs - Harran Muharebesi (Antakya Prensliği ve Urfa Kontluğu ile Selçuklu Hanedanı arasında yapılan savaş) gerçekleşti.
 3 Aralık - St. Cuthbert'ün naaşı Durham Katedrali'ne taşındı.
 Venedik Tersanesi kuruldu.
 I. Alfonso, Aragon ve Navarra kralı oldu.
 Tarihçi Nogentli Guibert, Notre Dame de Nogent'in pederi oldu.
 I. Baudouin Akka'yı ele geçirdi.
 Gürcistan kralı IV. David 1.500 savaşçıyla 100.000'in üzerindeki Selçuklu ordusunu yenilgiye uğrattı.
 Sultan I. Kılıç Arslan Danişmentliler'e savaş açtı.
 Suriye atabegi Tuğtekin, Suriye'de kısa süreli bir devlet kurdu.
 İzlanda'daki Hekla yanardağı patladı, birçok yerleşim yeri yıkıldı.

Doğumlar
 İbn Zafer, Arap edebiyat, tefsir ve dil bilgini (ö. y. 1170)
 Robert de Beaumont (ö. 1168)

Ölümler
 8 Haziran - Dukak, Suriye Selçuklu Devleti Şam Meliki
 22 Aralık - Berkyaruk, Büyük Selçuklu hükümdarı Melikşah'ın oğlu, Büyük Selçuklu Devleti hükümdarı (ö. 1080)
 tarihi bilinmeyen
 I. Peter, Aragon ve Navarra kralı
 Dilmaçoğlu Mehmed Bey, Dilmaçoğulları Beyliği'nin kurucusu olan Türk komutan
 Ertaş, ya da Bektaş, Suriye Selçuklu Devleti Şam Meliki
 Gümüştekin Gazi, Danişmendliler'in ikinci hükümdarı, kimi kaynaklara göre kurucusu
 Sökmen Bey, Türk komutan ve yönetici

1104


Hrollvekja er furðusaga sem gengur út á að hræða, vekja hrylling, ótta eða viðbjóð. Oft ganga hrollvekjur út á óvænt áföll, illvættir og yfirnáttúrulega atburði til að skapa ógnvænlegt og spennuþrungið andrúmsloft.

Draugasögur og óvættasögur af ýmsu tagi eiga sér ævafornar rætur. Hryllingssagnir af mannætum, blóðsugum og varúlfum eru þekktar frá Evrópu árnýaldar. Undanfari nútímahrollvekja var gotneska skáldsagan sem varð til á rómantíska tímabilinu undir lok 18. aldar. Meðal þekktustu hrollvekja 19. aldar má nefna Frankenstein eftir Mary Shelley, Melmoth the Wanderer eftir Charles Maturin, Hringjarinn í Notre-Dame eftir Victor Hugo, The Mummy! eftir Jane C. Loudon, flest verk Edgar Allan Poe, Hið undarlega mál Jekylls og Hydes eftir Robert Louis Stevenson, Myndin af Dorian Gray eftir Oscar Wilde, Ósýnilegi maðurinn eftir H.G. Wells, og Drakúla eftir Bram Stoker.

Hrollvekjur nutu mikilla vinsælda í tímaritum í upphafi 20. aldar og kvikmyndagerðarmenn hófu snemma að gera myndir eftir þekktum hrollvekjum. Hryllingsmyndir hafa síðan þá verið sívinsæl kvikmyndagrein. Mikill fjöldi kvikmynda hefur verið gerður eftir sögum nútímahrollvekjuhöfunda á borð við Robert Bloch, Thomas Harris, Stephen King, Ira Levin og Anne Rice.

Hrollvekja


TBS (İngilizce: Turn-based strategy), Sıra tabanlı strateji oyun türüne verilen addır.
 TBS: ABD'de etkinlik gösteren Turner Broadcasting System adlı TV kanalının kısaltılmışı.

Türün Örnekleri:
Hükümdarlar,
Müttefik

TBS


Tiberya (Tiberias, Tiberian); günümüz İsrail'inde kuzeyde yer alan bir kent ve eski çağlardan günümüze kadar gelen bir coğrafi bölgedir.

I. Süleyman döneminde Osmanlı sarayı ile yakın ilişkileri olan Yasef Nassi Yahudileri bu bölgeye yerleşmesini sağlamak istemiş ve bu isteğine ulaşmıştır. Tiberya'da bir Yahudi yerleşim bölgesi kurma izni almıştır.

Yasef Nassi, İstanbul'a gelmeden önce, Avrupa'da Hristiyan zulmü altında yaşamakta olan Yahudileri yerleştirmek maksadıyla Venedik'ten bir ada satın almak istemiştir. Ancak gerek ticari rekabetten, gerekse Yahudilere karşı düşmanlıklarından dolayı Yasef Nassi'nin bu talebi Venedik Senatosu'nca kabul edilmemiştir. Yasef Nassi, bu fikrini gerçekleştirmekten ümidini kesmemiş, İstanbul'a yerleştikten sonra da bu istikametteki çalışmalarına devam etmiştir. Nihayet bu isteğine ulaşmış ve Kanuni Sultan Süleyman'dan Tiberya'da bir Yahudi yerleşim bölgesi kurma izni almıştır. Süleyman, Yasef Nassi'ye minnettarlığının bir nişanesi olarak Filistin'de Tiberya şehrini çevresiyle birlikte zulme uğrayan milletine bir sığınak yeri olarak geliştirmesi için izin verdi. Yasef Nassi, bütün Yahudileri imtiyazını aldığı Tiberya'ya göçe çağırdı. İşte bu sebepten Yasef Nassi'nin Siyonizm'in öncüsü olduğu üzerinde durulur.

Reznik ve Ballin'in, Ha-Cohen'den naklettiklerine göre Kanuni Sultan Süleyman, Tiberya ve çevresini Avrupa'dan gelecek olan Yahudileri yerleştirmek üzere vermiştir.

Yasef Nassi, Tiberya'yı imar etmek üzere Haham Yasef ben Ardut'u görevlendirmiştir. Ardut elinde padişahın yazılı bir fermanı ve yanında korumaları ile birlikte Şam kadısına müracaat etmiştir. Şam kadısı fermana istinaden, Tiberya'yı yeniden imar etmek için işçiler görevlendirmiştir. Ancak o bölgede yaşayan yaşlı bir şeyh; "Eski bir kitapta okuduğuma göre, Tiberya denilen şehir yeniden imar edilince dinimiz yok olacak, biz de günahkar olarak yok olacağız" diyerek imar işine karşı çıkmıştır. Bunun üzerine Nassi'nin adamı Haham Ardut, durumu Şam Kadısına arz etmiştir. Kadı bu işe önayak olan Şeyh ile birkaç elebaşıyı cezalandırmış ve şehrin yeniden imarına başlanmıştır. Beş yıl süren bir çalışmadan sonra Tiberya şehrinin imarı 1565'te tamamlanmıştır.

Tiberya şehrinin imarı tamamlandıktan sonra Yasef Nassi, Avrupa'da zulüm altında yaşayan Yahudileri buraya yerleşmeleri için davet etmiştir. Ayrıca O, Tiberya'ya yerleşecek dindaşlarının dokumacılık yapabilmeleri için Tiberya'ya yün ve ipek getirtmiştir. Yasef Nassi'nin yaptığı bu çağrı, Yahudiler arasında büyük heyecan meydan getirmiştir. İtalya'nın güneyinde yaşayan küçük bir Yahudi cemaati, bunu büyük bir sevinçle karşılamıştır. Bu olay, Yahudiler arasında Mesih'in gelişinin yakın olduğunun ve Yahudi krallığının yeniden kurulacağının alameti olarak yorumlanmıştır.

Yasef Nassi'nin Tiberya'da bir Yahudi yerleşim birimi kurma girişimi, çeşitli sebeplerden dolayı başarıya ulaşamamıştır. Reznik'in; "Pers İmparatoru Kirus'un Babil'i fethettiğinde (M.Ö. 538) Yahudilerin vatanlarına dönmelerine izin verildiği gibi , Türk sultanı da bu örneği izleyerek Tiberya'yı Yahudilere bağışlayıp, onların Filistin üzerindeki haklarını vermiştir" sözleriyle tavsif ettiği gibi Tiberya Projesi gerçekleşememiştir.

Reznik'e göre, Tiberya şehrinin iklimi elverişli değildi. Bu bakımdan Avrupa'nın değişik yerlerinden Yahudi göçmenler, Tiberya'nın iklimine uyum sağlayamıyorlardı. Buna karşılık göçmenler, Tiberya'ya fazla uzak olmayan, Yahudilerin yoğun olarak yaşadığı, Kabbalist faaliyetlerin yoğun olduğu ve iklimi elverişli olan Safed'i tercih ediyorlardı. Ayrıca yüzyıllar boyunca ezilip horlanmış olan bir halk, böyle bir teşebbüse ruhen hazır değildi.Onlar Tanrıdan bir mucize gelerek Tapınağın tekrar yapılacağını umuyorlar ve bu iş için gayret göstermiyorlardı. Avrupa Devletleri de bu projenin gerçekleşmesini engelliyordu. Cecil Rohth da Tiberya projesinin gerçekleşmemesine, yerli Arap ve Hristiyan entrikaları ile Nassi'nin İstanbul'daki düşmanlarının kıskançlığının sebep olduğunu ileri sürmektedir.

Yahudi tarihçi Mosche Sevilla-Sharon, Tiberya projesinin amaca ulaşamamasını, Yahudilerin o dönemde henüz Filistin'e dönmeye hazır olmamalarına, idealist fikre sahip olmalarına rağmen uygulamada güçsüz olmalarına ve o günkü Türkiye Yahudilerinin zamanın en rahat cemaati olmasına bağlamıştır. Sharon, Yasef Nassi'nin Tiberya'da bağımsız ya da yarı bağımsız bir Yahudi kolonisi kurmak ve bu koloniye Avrupa'da zor şartlar altında yaşayan Yahudileri yerleştirmek istemesini, Thedor Hertzl'in ortaya koyduğu Eylemci Siyonizm'e benzemiştir. Ona göre Yasef Nassi, Thedor Hertzl'den dört asır önce aynı şeyi düşünmüştür.

Yahudi kaynakların dayanarak yukarıda anlattığımız ve Tiberya Projesi olarak meşhur olan bu teşebbüs hakkında Osmanlı belgelerinde bilgi yoktur. Bu yüzden, böyle bir projenin olup olmadığı Osmanlı belgeleriyle teyit edilememektedir. Ancak yarı efsaneleşmiş bu bilgilerden anlaşıldığına göre, Kanuni Sultan Süleyman, ülkesinin başka yerlerine olduğu gibi Tiberya'ya da Yahudilerin yerleşmelerine izin vermiştir. Fakat bu hadisenin Osmanlı Devleti için fazla önemi yoktur. Buna karşılık, Yahudiler için canlarının ve mallarının emniyet içinde olacağı bir yer bulmak son derce önemlidir. Bu durumda, Yahudilerin Osmanlı Devleti'nin toprakları üzerinde o dönemde bir Yahudi Krallığı kurmayı düşünmeleri ancak hayal olabilirdi. Nitekim daha sonra Sabatay Sevi'ye inanan Yahudilerin düştükleri feci durum bunu açıkça ortaya koymaktadır.

Isaırah Friedman, Tiberya şehri çevresindeki yedi köyle birlikte imtiyazını alan Yasef Nassi'nin bir Yahudi Devleti kuracağına dair yeterli delillerin olmadığından, buraya İspanya'dan gelecek Yahudileri yerleştirmek amacı taşıdığından bahseder. James Pankers'e göre Yasef Nassi burada "Ekonomik Bağımsızlık" elde etmek istiyordu. Tiberya'nın etrafını kale duvarları ile çevirmiş fakat yeterli sayıda Yahudi'yi buraya toplayamamıştı. Cecil Roth da, Sultan'ın Yasef Nassi'ye Tiberya ve çevresinde öz imtiyaz verdiğinden, buna karşılık Osmanlı Devleti'nin Yasef Nassi'den her yıl 1000 düka kira aldığından bahisle şunları yazar: "Yasef Nassi ailesinin Filistin severlik eğilimi en erken kesin bir meydan okuma idi. Sonra bu olayda Modern Siyonist hareketin büyük öncüleri arasında zikredilmeye değer işaretler vardı". Refus Learsi ise Yasef Nassi'nin düpedüz "Yahudi Devleti" kurmak istediğinden bahseder: Tiberya için Yasef Nassi, Sultan tarafından muhtariyet idaresi verileceğini umuyor, burada büyük bir Yahudi yerleşim alanı planlıyordu. Yasef Nassi, gerçekten bütün hayatı müddetince Yahudi Devleti kurmak hayalini beslemişti. Bir çağrısında zulme uğrayan milletini eski anayurduna dönmeye davet ediyordu. Onların göçü için gemiler bile tedarik etmişti. Bu uğurda İsmail Hami Danişment şunları yazar: "Yasef Nassi ailesinde Siyonizm'e benzer temayüller de vardır. Bunlar Avrupa'da papalık makamının tazyiki engizisyon mezalimi altında tehlikeli günler geçirmekte olan Yahudilerle Marranları toplayıp ayrı bir yurda yerleştirmek fikri takip etmişlerdir". Yasef Nassi, Kudüs'e de özel bir önem vermiş, buraya da Yahudi göçlerini teşvike çalışmış, inşaat faaliyetlerinin geliştirilmesini teşvik etmiştir.

Yasef Nassi, Filistin'de bir Yahudi Devleti kurmak emeli taşıyordu. Osmanlı Devleti'nin Mısır, Mezopotamya, Batı Anadolu, Balkanlar gibi daha mümbit toprakları ve yerleşim alanları varken, pek de verimli ve cazip olmayan Filistin üzerinde durması, maziden gelen tarihi bir gelenek ve idealin ifadesiydi. Yasef Nassi'nin hareketi tıpa tıp Siyasal Siyonizm'in kurucularından olan Thedor Hertzl'in mücadelesini andırmaktadır. Her ikisi de dünyada Yahudiler üzerinde artan baskı ve zulüm sebebiyle Yahudi Devleti ve Filistin'le ilgili planlar geliştirmişlerdir. Yine her ikisi de, Osmanlı Devleti'nden, ona para ve diplomatik yardım vaadiyle Filistin'de ilkin "Muhtar Yahudi Yerleşimi" düşünmüşler, fırsat bulunca bunu "Bağımsız Yahudi Devleti"ne dönüştürmek istemişlerdir.

Yasef Nassi'de, Thedor Hertzl'e bir diğer benzerlik de Yahudilere yurt için sadece Filistin üzerinde durmamak olmuştur. Hertzl, Filistin'e alternatif olarak nasıl ki Arjantin ve Uganda üzerinde duracaksa Yasef Nassi de Akdeniz'deki adalar üzerinde durmuştur. Bu ilgi ve çabası sonucu, Sultan II. Selim'den 1566 yılında Osmanlı hakimiyetindeki Naksos Adaları Dukalığını almıştır. Burası için de Osmanlı Devleti'ne 40.000 duka kira veren Yasef Nassi, adalardan İtalyanları boşalttırmış, burada da kale duvarları inşa ettirerek Avrupa'da bilhassa İtalya'da Papa IV. Paul ve Papa Pius zamanında zulüm gören Yahudileri Naksos adalarına yerleşmeye davet etmiştir. Buraya adeta bir devlet özelliği vermiştir

Dış bağlantılar
Tiberya
Tiberya Fotoğrafları
İsrail haritası
Uydu haritası..

Osmanlı İmparatorluğu'nun projeleri
Yahudi tarihi

Tiberya Projesi


Elrond Meio-elfo é um personagem fictício do Legendário da Terra Média de J. R. R. Tolkien. Ambos os seus pais, Eärendil e Elwing, eram meio-elfos, tendo homens e elfos como ancestrais. Ele é o portador do anel élfico Vilya, o Anel do Ar, e mestre de Valfenda, onde viveu por milhares de anos durante a Segunda e Terceira Era da Terra-média. Ele era o arauto do rei-elfo Gil-galad no final da Segunda Era, viu Gil-galad e o rei Elendil lutarem contra o senhor das trevas Sauron pelo Um Anel, e o filho de Elendil, Isildur, tomá-lo em vez de destruí-lo.

Ele é apresentado em O Hobbit, onde desempenha um papel coadjuvante, bem como em O Senhor dos Anéis e O Silmarillion. Estudiosos comentaram sobre o estilo arcaico de fala de Elrond, observando que ele usa uma gramática genuinamente arcaica, não apenas um punhado de palavras antigas. O efeito é tornar sua fala distinta, condizente com sua idade e status, mantendo-se clara e evitando a singularidade.   Ele tem sido chamado de guia ou figura de sabedoria, uma pessoa sábia capaz de fornecer conselhos úteis aos protagonistas.  Foi notado que, assim como Elrond impediu que sua filha Arwen se casasse até que as condições fossem atendidas, o guardião de Tolkien, o padre Francis Xavier Morgan, impediu que Tolkien ficasse noivo ou se casasse até que ele atingisse a maioridade.

Biografia fictícia

Primeira era
Elrond nasceu na Primeira Era no refúgio das Bocas do Sirion em Beleriand, filho do meio-elfo marinheiro Eärendil e Elwing sua esposa, e bisneto de Beren e Lúthien. Pouco tempo depois, os refúgios foram destruídos pelos filhos de Fëanor, que capturaram Elrond e seu irmão Elros. Seus pais temiam que fossem mortos; em vez disso, eles fizeram amizade com os filhos de Fëanor, Maedhros e Maglor.  Como seus pais, mas ao contrário de seu irmão, Elrond escolheu ser contado entre os Elfos quando a escolha foi dada a ele. Quando Beleriand foi destruído no final da Primeira Era, Elrond foi para Lindon com a família de Gil-galad, o último Alto Rei dos Noldor.

Segunda era
Durante a Guerra dos Elfos e do Senhor das Trevas Sauron na Segunda Era, o rei Gil-galad enviou Elrond para a defesa de Eregion contra o Senhor das Trevas. Sauron destruiu Eregion e cercou o exército de Elrond, mas o rei anão Durin e o rei elfo de Lórien, Amroth, atacaram a retaguarda de Sauron. Sauron se virou para lutar contra eles e os levou de volta para Moria. Elrond conseguiu recuar para o norte, para um vale isolado, onde estabeleceu o refúgio de Imladris, mais tarde chamado Valfenda; ele viveu lá durante a Segunda e Terceira Eras.

Perto do final da Segunda Era, a Última Aliança de Elfos e Homens foi formada, e o exército partiu de Imladris para Mordor, liderado por Elendil e Gil-galad. Sauron matou ambos no final do cerco de Barad-dûr. Elrond viu o filho de Elendil, Isildur, destruir o corpo físico de Sauron e tomar o Um Anel para si; Elrond e Círdan insistiram com Isildur para destruí-lo, mas ele se recusou. Elrond serviu como arauto de Gil-galad, e ele e Círdan foram encarregados dos dois Anéis Élficos que Gil-galad possuía. Elrond e Círdan foram os únicos que ficaram ao lado de Gil-galad quando ele caiu.

Terceira era
Elrond casou-se com Celebrían, filha de Celeborn e Galadriel, no início da Terceira era.  O local e a data de nascimento de Celebrían não são especificados.  Na versão de sua história que descreve Galadriel e Celeborn como governantes de Eregion na Segunda Era, Galadriel e Celebrían deixaram Eregion para Lórinand enquanto a influência de Sauron sobre Eregion crescia.  De acordo com um relato, Celebrían e seus pais viveram por muitos anos em Valfenda (Imladris).  Celebrían e Elrond tiveram três filhos: os gêmeos Elladan e Elrohir,  e Arwen Undómiel.

Em O Hobbit, Elrond deu abrigo a Thorin Escudo de Carvalho e sua companhia durante sua busca para retomar Erebor do Dragão Smaug. Elrond fez amizade com o Hobbit Bilbo Bolseiro, o "ladrão" da companhia, e o recebeu como hóspede permanente cerca de 60 anos depois.

Elrond liderou o Conselho de Elrond, no qual foi decidido que o Um Anel deveria ser destruído onde foi forjado, na Montanha da Perdição, em Mordor. Ele concordou que Frodo Bolseiro, sobrinho e herdeiro de Bilbo, deveria carregar o Anel durante a jornada, auxiliado por outros oito, argumentando que uma companhia de nove a serviço da Terra-média contrariaria os nove Nazgûl, os servos mais temíveis de Sauron, que buscavam o anel para ajudar seu mestre a conquistá-lo.

Elrond permaneceu em Valfenda até a destruição do Anel de Sauron na Guerra do Anel. Ele então viajou para Minas Tirith para o casamento de Arwen e Aragorn, agora Rei do Reino Reunido de Arnor e Gondor. Três anos depois, com a idade aproximada de 6.520 anos, Elrond deixou a Terra-média para atravessar o Mar com Gandalf, Galadriel, Frodo e Bilbo, para nunca mais voltar. Tolkien disse que "após a destruição do Anel Governante, os Três Anéis dos Eldar perderam sua virtude. Então Elrond finalmente se preparou para partir da Terra-média e seguir Celebrían."  Elrond e Celebrían foram finalmente reunidos, mas separados para sempre de sua filha Arwen.

Adaptações

Cyril Ritchard dublou Elrond na adaptação cinematográfica de 1977 Rankin/Bass de O Hobbit.  Na adaptação animada de Ralph Bakshi de 1978 de O Senhor dos Anéis, Elrond foi dublado por André Morell.  Quando Rankin/Bass tentou terminar a história (deixada incompleta por Bakshi e seus financiadores) com O Retorno do Rei em 1980, o ator Paul Frees dublou Elrond, Ritchard tendo morrido logo após dublar o personagem no filme anterior.
Na trilogia de filmes O Senhor dos Anéis e na trilogia O Hobbit dirigida por Peter Jackson, Elrond é interpretado por Hugo Weaving.

Na série de televisão O Senhor dos Anéis: Os Anéis do Poder, Elrond é interpretado por Robert Aramayo.

Referências

Primárias

Secundárias

Personagens de O Silmarillion
Reis e governantes da Terra Média
Personagens da série O Senhor dos Anéis
Gêmeos fictícios

Elrond


سنباط إحدى قرى مركز زفتى التابع لمحافظة الغربية بجمهورية مصر العربية.

التاريخ
ذكرها علي مبارك في كتابه الخطط التوفيقية، حيث ذكر أنها قرية في مديرية الغربية بقسم زفتة، وأن بها مسجد وكنيسة ومهنة أهلها الزراعة، ويحوطها أشجار سنط.

السكان
بلغ عدد سكان سنباط وحصتها 20,599 نسمة، حسب الإحصاء الرسمي لعام 2006.

انظر أيضاً
 قائمة قرى محافظة الغربية

مصادر

الوحدة المحلية لقرية سنباط (زفتى)

سنباط (زفتى)


دان كاستلانيتا  وهو ممثل كوميديا اشتهر بتأديته لصوت هومر سمبسون في مسلسل الكوميديا الكرتوني عائلة سمبسون من مواليد 29/10/1957 م.

مسيرته وتحصيله العلمي
ولد دان في ولاية شيكاغو الأمريكية. وتخرج من جامعة إلينوي الشمالية. بدأ التمثيل منذ طفولته حتى تخرجه من الجامعة ثم اشتهر بعد ذلك في عرض The Tracey Ullman Show الذي رشحه بقوة للتمثيل في عائلة سمبسون نظرا لصوته المرن الذي يمكنه تغيير طبقاته بسهولة، قام بأداء أصوات عدة شخصيات في مسلسل عائلة سمبسون وإن كانت شخصيته الأساسية هي هومر سمبسون، وتلك الشخصيات هي:

ابراهام والد هومر المعروف باسم غرامبا, بارني غمبل صديق هومر السكران دوماً، كرستي المهرج، ويلي حارس المدرسة الإيرلندي، رئيس البلدية كومبي، هانز موليمان الطاعن في السن الذي يتعرض للصدمات والإصابات دوماً، المفكر سايد شو، القط والفأر ايتشي وكراتشي، الفضائيين كانج وكودوس.

و لقد صرح دان في إحدى اللقاءات أن الشخصية التي يستوحى منها روح هومر سمبسون هو والده الذي كان يتحدث بنفس الطريقة، ومما يذكر أن دان نال عدة جوائز قيمة على أداؤه لدور هومر سمبسون منها جائزة إيمي.

الحياة الشخصية
كاستيلانيتا يعيش في لوس انجليس مع زوجته ديب لاكوستا. وهو نباتي ولا يتعاطى الكحول، ويمارس الرياضة البدينة بانتظام، والدته إلسي كاستيلانيتا توفيت في يناير 2008 اعن عمرٍ يناهز 81 عاماً. توفي والده في سن 99 في 15 أغسطس 2014. وقد تم تخصيص حلقة خاصة في مسلسل «عائلة سيمبسون» لذاكراهم.

مراجع

وصلات خارجية

 Ten Questions with Dan Castellaneta

أشخاص على قيد الحياة
أمريكيون من أصل إيطالي
حائزون على جائزة آني
حائزون على جائزة إيمي برايم تايم
خريجو جامعة شمال إلينوي
ديمقراطيون من ولاية إلينوي
ديمقراطيون من ولاية كاليفورنيا
رومان كاثوليك أمريكيون
كتاب أمريكيون في القرن 20
كتاب أمريكيون في القرن 21
كتاب أمريكيون من أصل إيطالي
كتاب تلفاز
كتاب تلفاز أمريكيون
كتاب تلفاز ذكور أمريكيون
كتاب دراما ومسرح أمريكيون في القرن 20
كتاب دراما ومسرح أمريكيون في القرن 21
كتاب سيناريو من إلينوي
كوميديون أمريكيون
كوميديون أمريكيون في القرن 20
كوميديون أمريكيون في القرن 21
كوميديون من إلينوي
ممثلو أداء صوتي رجال أمريكيون
ممثلو أفلام أمريكيون
ممثلو ألعاب فيديو أمريكيون
ممثلو تلفزيون أمريكيون
ممثلو مسرح أمريكيون
ممثلون من أصل إيطالي
ممثلون من أوك بارك (إلينوي)
ممثلون من شيكاغو
ممثلون ذكور يهود أمريكيون
مواليد 1957
مواليد في أوك بارك (إلينوي)
نباتيون أمريكيون

دان كاستلانيتا


Mon Repos er et slot på øen Korfu i Grækenland. Det ligger syd for byen Korfu i Palaiopolis-skoven.

Historie
Mon Repos blev opført i 1828–1831 som sommerresidens for den britiske højkommissær for de Ioniske Øers Forenede Stater, Frederick Adam, og hans anden hustru (en Korfu-bo), Diamantina 'Nina' Palatino. De måtte dog forlade villaen kort efter, allerede i 1832, da Adam blev sendt afsted for at gøre tjeneste i Indien. Villaen blev herefter kun sjældent anvendt som residens for de senere britiske guvernører. I 1833 blev den indrettet som en kunstskole, mens parken blev åbnet for offentligheden i 1834. Kejserinde Elisabeth af Østrig-Ungarn boede i villaen i 1863. Under opholdt forelskede hun sig i øen, hvor hun senere opførte Achilleion-slottet.

Efter Korfu blev en del af Kongeriget Grækenland i 1864, blev villaen skænket til Kong Georg 1. af Grækenland som en sommerresidens. Han gav den navnet Mon Repos (). Den græske kongefamilie benyttede slottet som residens indtil Kong Konstantin 2. forlod landet og gik i eksil i 1967. Slottet gik herefter i forfald, men blev instandsat i 1990'erne.

Flere kongelige er født på slottet, blandt andet Prins Philip, hertug af Edinburgh i 1921 og Prinsesse Alexia af Grækenland i 1965.

Villaen og dens have tilhører i dag Korfu by. Hovedbygningen bliver anvendt som arkæologisk museum.

References
 Hellenic Ministry of Culture and Tourism – Archaeological Museum of Palaeopolis Amos popular donee.

Kilder

Eksterne henvisninger

 Hellenic Ministry of Culture and Tourism – Archaeological Museum of Palaeopolis

Slotte i Grækenland
Museer i Grækenland
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Grækenland
Korfu

Mon Repos (Korfu)


Homosexualität in San Marino ist legal, eine Anerkennung gleichgeschlechtlicher Paare staatlicherseits steht jedoch noch aus.

Legalität
Das Totalverbot von Homosexualität wurde in San Marino im Jahr 1865 abgeschafft. Im Jahre 1974 jedoch verabschiedete das Parlament von San Marino ein neues Strafgesetzbuch, das 1975 in Kraft trat und in § 274 homosexuelle Handlungen bei Erregung öffentlichen Ärgernisses unter Strafe stellte. Allerdings gibt es keine Berichte, dass § 274 jemals angewendet wurde. 2004 wurde der § 274 des Strafgesetzbuches durch das Gesetz Nr. 121 vom 23. September 2004 aufgehoben.

Das Schutzalter ist, wie in Italien, einheitlich auf 14 Jahre festgelegt.

Antidiskriminierungsgesetze
Seit Juni 2019 besteht ein Antidiskriminierungschutz der sexuellen Orientierung in der Verfassung. Im November 2018 wurde parlamentarisch der Schutz der sexuellen Orientierung zuvor beraten.

Anerkennung gleichgeschlechtlicher Paare
San Marino hat gleichgeschlechtliche Partnerschaften landesweit durch die Einführung von Eingetragenen Partnerschaften seit November 2018 gesetzlich anerkannt. Seit 2016 lagen im Parlament verschiedene Gesetzentwürfe zur Beratung vor, die ein Lebenspartnerschaftsinstitut für gleichgeschlechtliche Paare ermöglichen sollen. Im November 2018 befürwortete das Parlament von San Marino die Einführung von Lebenspartnerschaften für homosexuelle Paare und ermöglichte die Stiefkindadoption für verpartnerte Paare.

Gesellschaftliche Situation
Eine homosexuelle Szene existiert nicht.

Mit Paolo Rondelli wurde im April 2022 ein homosexueller Capitano Reggente gewählt. Dadurch wurde die Republik San Marino zum ersten Staat der Welt, der ein bekennend homosexuelles Staatsoberhaupt gewählt hat.

Siehe auch
 Gesetze zur Homosexualität

Einzelnachweise

San Marino
Gesellschaft (San Marino)

Homosexualität in San Marino


Ommersyssel Østre Pastorat er et pastorat i Randers Nordre Provsti (Århus Stift). Pastoratet blev oprettet 1. oktober 2017 med navnet Ommersyssel Pastorat, men ændrede senere navn.

I pastoratet er der 11 sogne:
Dalbyneder Sogn
Dalbyover Sogn
Øster Tørslev Sogn
Gjerlev Sogn
Enslev Sogn
Hald Sogn
Kærby Sogn
Udbyneder Sogn
Kastbjerg Sogn
Råby Sogn
Sødring Sogn

I pastoratet er der 12 kirker
Dalbyneder Kirke
Dalbyover Kirke
Øster Tørslev Kirke
Gjerlev Kirke
Enslev Kirke
Hald Kirke
Kærby Kirke
Udbyneder Kirke
Kastbjerg Kirke
Havndal Kirke
Råby Kirke
Sødring Kirke

Pastorater i Århus Stift

Ommersyssel Østre Pastorat


An Carex connectens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Holmb.. An Carex connectens in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex connectens


Polyvision, üçlü ekranın bulucuları Abel Gance ile Andre Debrie'nin geliştirdikleri yan yana sıralanmış on kadar sahne üzerinde başka başka ya da birbirinin tümleyicisi olan görüntülerin aynı zamanda ya da ayrı ayrı yer almasına dayanan geniş ekranlı ve çok görüntülü işlem.

Sinema film formatları

Polyvision


Anton Franki (Omišalj, 2. listopada 1844. – Omišalj, 30. siječnja 1844.), hrvatski katolički svećenik, profesor crkvene povijesti i kanonskog prava, visoki dužnosnik crkvenog školstva

Životopis
Rodio se u Omišlju na Krku. Bogosloviju je završio u Gorici. Studirao na Augustineumu. U zadarskom sjemeništu i na zagrebačkom Bogoslovnom fakultetu bio je profesor crkvene povijesti i kanonskoga prava. Obnašao je dužnost ravnatelj zagrebačkoga unijatskog sjemeništa. Kandidirao se neuspješno za krčkog biskupa. Nije mu uspjela kandidatura za krčkoga biskupa. Svetoj Stolici stigla su nepovoljna izvješća o nekim zagrebačkim svećenicima zbog čega je maknut sa zagrebačkih dužnosti. To ga je deprimiralo i zbog toga je odbio prijeći u Strossmayerovu biskupiju, kanonikat u Sv. Jeronimu u Rimu i u Krku, te se povukao na mjesto župnika u Omišlju. Napisao je više radova. Umro je u rodnom Omišlju 1908. godine.

Izvori

Vanjske poveznice

Životopisi, Krk
Hrvatski katolički svećenici
Hrvatski crkveni povjesničari
Kanonsko pravo
Crkveno školstvo

Anton Franki


Mješač zvuka, mješač tona, mikser zvuka (eng. sound mixer) je zanimanje. Dio je snimateljskog i ozvučiteljskog tima.

Tonski snimatelj, mješač tona i tehničar za zvučne efekte blisko su povezana zanimanja.  Čine dio snimateljskog tima. Svima je zajedničko to što snimaju zvuk za sve vrste televizijskih i radijskih emisija, kao i snimanje tona za film ili snimanje glazbenog materijala. U Hrvatskoj poslovi snimatelja tona, mješača tona i tehničara za zvučne efekte nisu striktno odijeljeni, pa u mnogim ustanovama pojedinci obavljaju sva tri posla. Godinama rada svatko u timu svatko postaje bolji i ostali srodni poslovi sve su mu shvatljiviji. Stoga nakon višegodišnjeg iskustva pojedince se može promaknuti u ton majstore.

Nakon što snimatelj tona obavi svoj dio posla, slijedi uloga mješača tona. Osobito je važna ako se u procesu snimanja obuhvati mnogo ulaznih zvukova, poput pjevačkog zbora, govornika, zvučne pozadine i slične. Sve ih se zasebno snima i potom kombinira u skladnu cjelinu, što radi mješač tona (mikser zvuka, sound mixer).

Njegova je radna konzola tonsko miješalo. Na njemu stalno ugađa niz regulatora. Regulatori određuju karakteristike pojedinih ulaznih zvukova, poput glasnoće, visine i boje te tako dobiva idealnu završnu izlaznu zvučnu sliku. Zbog toga mora imati dobar i očuvan sluh. Tonski studio ne može funkcionirati bez mješača zvuka.

Obogaćenje zvučne snimke dodatnim zvučnim efektima je zadaća tehničara za zvučne efekte.

Vidi
Mikser slike i tona
Montažer

Izvori

Zanimanja
Glazba

Mješač zvuka