The Girl from 10th Avenue  é um filme estadunidense de 1935, do gênero drama romântico, dirigido por Alfred E. Green, e estrelado por Bette Davis e Ian Hunter. O roteiro de Charles Kenyon foi baseado na peça teatral "Outcast" (1914), de Hubert Henry Davies. O filme foi lançado no Reino Unido como Men on Her Mind.

Sinopse
Geoffrey Sherwood (Ian Hunter) é rejeitado por sua noiva Valentine French (Katharine Alexander) em favor do pretendente mais rico John Marland (Colin Clive), e assiste o casamento dos dois do lado de fora da igreja. Embriagado, ele fica cada vez mais alcoolizado, chamando a atenção de dois policiais e de Miriam Brady (Bette Davis), uma vendedora em seu horário de almoço, que leva Geoffrey a uma cafeteria para poupá-lo da prisão. Na cafeteria, eles encontram Hugh Brown (John Eldredge) e Tony Hewlett (Phillip Reed), dois de seus amigos da alta sociedade, que oferecem a Miriam US$ 100 para ficar de olho em Geoffrey e garantir que ele fique longe de problemas.

Na manhã seguinte, Miriam e Geoffrey descobrem que, sob a influência de bebidas alcoólicas, foram casados por um juiz de paz. Miriam se oferece para libertar o novo marido dos votos do casamento, mas ele decide ficar com ela. Eles arranjam um apartamento em um bairro de classe baixa e, enquanto Geoff começa seu próprio negócio, Miriam tenta se aprimorar com a ajuda de Sra. Martin (Alison Skipworth), sua senhoria e ex-corista. Com sua esposa ajudando-o a ficar sóbrio, Geoff se mantém firme e o casamento começa a se solidificar até que Valentine reaparece dizendo que o quer de volta.

Elenco
 Bette Davis como Miriam Brady
 Ian Hunter como Geoffrey Sherwood
 Katharine Alexander como Valentine French
 Colin Clive como John Marland
 John Eldredge como Hugh Brown
 Phillip Reed como Tony Hewlett
 Alison Skipworth como Sra. Martin

Produção
Essa foi a quarta adaptação para a tela da peça teatral "Outcast", de Hubert Henry Davies, que teve 168 apresentações no Lyceum Theatre, na Broadway. A primeira versão cinematográfica foi feita em 1916, com Jeanne Eagels. A segunda versão estreou em 1917 e foi estrelada por Ann Murdock, com Dick Powell co-estrelando.

Powell reprisou seu papel na versão cinematográfica de 1922 ao lado de Elsie Ferguson, que estrelou a produção original da Broadway. A versão de 1928, produzida com discos Vitaphone e efeitos sonoros, foi estrelada por Corinne Griffith.

Por causa do Código de Produção, esta versão da história foi a primeira que não apresentou Miriam, a protagonista, como uma prostituta. Considerado um tema lascivo e contra as condutas da época, a protagonista foi introduzida como uma vendedora.

Recepção
A revista Variety escreveu: "A narrativa está repleta de sequências implausíveis e o enredo ... muitas vezes acaba em becos sem saída. Mas a direção hábil e a trupe suave com Davis fazem com que esses defeitos não sejam muito perceptíveis".

Bilheteria
O filme arrecadou US$ 322.000 nacionalmente e US$ 106.000 no exterior, totalizando US$ 428.000 mundialmente.

Filmes da década de 1930
Filmes dos Estados Unidos de 1935
Filmes de drama romântico dos Estados Unidos
Filmes de drama romântico da década de 1930
Filmes dirigidos por Alfred E. Green
Filmes em preto e branco
Filmes em língua inglesa
Filmes ambientados em Nova Iorque
Filmes com trilha sonora de Heinz Roemheld
Filmes baseados em romances
Filmes baseados em obras de autores do Reino Unido
Filmes da Warner Bros.
Regravações de filmes

The Girl from 10th Avenue


est un film japonais réalisé par Yoshimitsu Morita, sorti en 1983.

Synopsis

Fiche technique
 Titre original :
 Titre français : Jeu de famille
 Réalisation : Yoshimitsu Morita
 Assistant réalisateur : Shūsuke Kaneko
 Scénario : Yoshimitsu Morita d'après le roman de Yōhei Honma
 Photographie :
 Décors : Katsumi Nakazawa
 Montage : Akimasa Kawashima
 Son :
 Sociétés de production : Art Theatre Guild, New Century et Nikkatsu
 Pays de production :
 Langue originale : japonais
 Format : couleurs — 1,37:1 — son mono — 35 mm
 Genre : comédie dramatique
 Durée : 106 minutes
 Date de sortie :
 Japon :

Distribution
 Yūsaku Matsuda : Yoshimoto
 Jūzō Itami :  Numata
 Saori Yuki :  Numata
  : Shigeyuki
 Jun'ichi Tsujita : Shin'ichi
  : la petite amie de Yoshimoto
  : la femme du voisin
 Mayumi Satō : Mieko Yamashita
 Kazuko Shirakawa : la mère de Mieko
 Shūsuke Kaneko : la personne à la librairie

Distinctions

Récompenses
 1983 : prix du nouveau réalisateur de la Directors Guild of Japan pour Yoshimitsu Morita
 1983 : Hōchi Film Awards du meilleur film pour Yoshimitsu Morita, du meilleur acteur pour Yūsaku Matsuda et du meilleur acteur dans un second rôle pour Jūzō Itami
 1984 : prix de la révélation de l'année pour Ichirôta Miyakawa aux Japan Academy Prize
 1984 : prix Blue Ribbons du meilleur réalisateur pour Yoshimitsu Morita
 1984 : prix Kinema Junpō du meilleur film, du meilleur réalisateur et du meilleur scénario pour Yoshimitsu Morita, du meilleur acteur pour Yūsaku Matsuda et du meilleur acteur dans un second rôle pour Jūzō Itami
 1984 : prix Mainichi du meilleur scénario pour Yoshimitsu Morita et de la meilleure actrice dans un second rôle pour Saori Yuki
 1984 : prix du meilleur film, du meilleur réalisateur et du meilleur scénario pour Yoshimitsu Morita, du meilleur acteur pour Yūsaku Matsuda, du meilleur acteur dans un second rôle pour Jūzō Itami, de la meilleure actrice dans un second rôle pour Saori Yuki et de la meilleure image pour  au Festival du film de Yokohama

Nominations
 1984 : prix du meilleur film, du meilleur réalisateur et du meilleur scénario pour Yoshimitsu Morita, du meilleur acteur pour Yūsaku Matsuda, du meilleur acteur dans un second rôle pour Jūzō Itami, de la meilleure actrice dans un second rôle pour Saori Yuki et du meilleur son pour  aux Japan Academy Prize

Notes et références

Liens externes

Film japonais sorti en 1983
Comédie dramatique japonaise
Adaptation d'un roman japonais au cinéma
Film de Nikkatsu
Film de Art Theatre Guild
Film en japonais

Jeu de famille


La Copa Intercontinental 1987 fue la vigésimo sexta edición del torneo que enfrentaba al campeón de la Copa Libertadores de América con el campeón de la Copa de Campeones de Europa. Se llevó a cabo, por octava vez consecutiva, en un único encuentro jugado el 13 de diciembre de 1987 en el Estadio Nacional de la ciudad de Tokio, en Japón.

El partido fue disputado por Peñarol de Uruguay, campeón de la Copa Libertadores 1987, y Porto de Portugal, campeón de la Copa de Campeones de Europa 1986-87. Luego de los 90 minutos reglamentarios, el resultado fue de 1:1, lo que obligó la disputa de una prórroga, en la que finalmente el cuadro europeo acabó llevándose la victoria con un tanto convertido a los 109 minutos. Fue el primer título de Porto en el certamen y la primera vez en la que un equipo portugués se consagraba campeón del mundo.

Esta edición de la copa es recordada por una fuerte nevada que cayó en el campo de juego antes y durante el partido, lo que provocó que el terreno se hallara en malas condiciones, afectando notablemente el desarrollo del encuentro.

Equipos participantes

Sede

Ficha del partido

Véase también
 Copa Libertadores 1987
 Copa de Campeones de Europa 1986-87
 Supercopa de Europa 1988

Referencias

1987
Fútbol en 1987
Campeonatos internacionales entre clubes de fútbol organizados por Japón

Copa Intercontinental 1987


وزارة المغتربين السوريين هيي وزارة أحدثت عام 2002 كوزارة مستقلة ثم دمجت مع وزارة الخارجية في عام 2011 لتصبح وزارة الخارحية والمغتربين.

الرؤية والاهداف الاستراتيجية
جسد المرسوم التشريعي رقم 21 لعام 2002 القاضي بإحداث وزارة المغتربين في الجمهورية العربية السورية. هتمام القيادة السياسية بأبناء سورية المغتربين المنتشرين في كافة أرجاء المعمورة وحرصها على تعزيز ارتباطهم بوطنهم الأم وانخراطهم الفعال في عملية التنمية الوطنية الشاملة لأنها ترى فيهم أهم
سفراء لوطنهم وقضاياه العادلة وكذلك أحد أهم مصادر غنى وقوة سورية بما يملكون من طاقات فكرية
وعلمية واقتصادية وثقافية هائلة، وترأس الوزارة حالياً الدكتورة بثينة شعبان .

وبموجب مرسوم إحداثها انطلق عمل وزارة المغتربين في خدمة المغتربين السوريين ورعاية شؤونهم وتعميق ارتباطهم
مع الوطن الأم مكونة قناة التواصل والتفاعل بين المغتربين وكافة القطاعات في سورية. وقد رفعت وزارة
المغتربين شعار الشراكة مع المغتربين من أجل التنمية عنواناً لعملها ووضعت أمامها الأهداف الأستراتيجية التالية :

 تطوير قدرات الوزارة في خدمة المغتربين.
 حشد الموارد الاغترابية لدعم التطوير والإصلاح.
 تعزيز التبادل الحضاري عبر المغتربين السوريين حول العالم.

المهام والخدمات
تعمل وزارة المغتربين في سوريا من خلال مديرياتها وأقسامها على تقديم ومتابعة الخدمات والمهام التالية:
 تلقي طلبات ومعاملات المغتربين وإنجازها مع الجهات المختصة .
 تسهيلات زيارات المغتربين السوريين الذين يحملون جنسيات في دول الاغتراب للقطر .
 خدمات البريد والوثائق والمعلومات .
 متابعة وتنسيق عمل المجلس الاستشاري الاغترابي السوري .
 إدارة ومتابعة شؤون الجاليات والروابط والمتابعة والتنسيق بينها .
 تحضير وإنجاز المؤتمرات والفعاليات التي تنظمها الوزارة والمؤسسات الاغترابية داخل وخارج سورية .
 تأمين التواصل والتنسيق بين المغتربين وكافة الجهات والقطاعات في سورية ,
 متابعة إنجاز وتطور المشاريع المقدمة من قبل المغتربين .
 التنسيق مع المراكز الإعلامية الاغترابية للدفاع عن قضايا سورية في العالم .
 المواكبة الإعلامية لفعاليات الوزارة والمغتربين داخل وخارج سورية .
 الخدمات المعلوماتية الإلكترونية، وإدارة الموقع الإلكتروني للوزارة .
 التدريب والتأهيل المستمر لكوادر عمل الوزارة في كافة مجالات واختصاصات عملهم.

خطط وبرامج العمل
صاغت وزارة المغتربين في سوريا برامج عملها للمرحلة الحالية في إطار الخطة الخمسية العاشرة للدولة (2010 - 2006).
انطلاقاً من أهدافها الإستراتيجية ووفقاً لمنهجية عمل دقيقة تحدد الفعاليات التنفيذية لإنجاز برامج العمل
والأطر الزمنية لها والجهات الشريكة في تنفيذها. وأهم برامج عمل الوزارة في المرحلة الحالية هي:
 تطوير البنية المعلوماتية والخدمات الإلكترونية وإطلاق المنظومة الإلكترونية لوزارة المغتربين .
 التدريب والتأهيل لكوادر الوزارة في مجالات اللغات وتقانة المعلومات والعلاقات العامة والإدارة .
 تطوير آليات عمل المؤسسات الاغترابية وبنيتها .
 الرحلات التواصلية مع الجاليات في كافة دول الاغتراب .
 تنظيم فعاليات علمية وثقافية وإعلامية مع المغتربين داخل سورية وخارجها .
 اقامة المخيمات الشبابية لأبناء المغتربين .
 برامج تعليم اللغة العربية لأبناء المغتربين في العديد من الدول .
 تبادل الخبرات الاغترابية مع الدول العربية والتأسيس لإستراتيجية عمل عربية في المجال الاغترابي.

الرؤية المستقبلية
تتطلع وزارة المغتربين في سوريا إلى المستقبل بفعالية وقد أصبحت فيه المجتمعات الاغترابية منظّمة تنظيماً فعالاً يجعل منها مصدر قوة ودعم حقيقي للقضايا الوطنية في دوائر صنع القرار في بلدان الاغتراب.
كما تنظر إلى علاقة راسخة مؤسساتية بين المغتربين والوطن الأم بحيث تكون كل العقبات التي تمنع
تواصلهم الحي الفعال مع الوطن وتعيق انخراطهم الكامل في مسيرة التنمية الوطنية الشاملة قد
زالت وأصبح المغتربون مصدراً أساسياً من مصادر المشاركة في مختلف نواحي الحياة في بلدهم سورية ، يرفدون
القطاعات المختلفة بالخبرات والكفاءات والمعارف ويشاركون في رسم سياسات التنمية على مختلف الصُعد
و يوظفون طاقاتهم الفكرية والمادية بفعالية في الوطن.

كما تتطلع الوزارة إلى شباب مغترب أكثر معرفة والتصاقاً بجذوره وتاريخه مُجيد للغته العربية الأم ليكون مصدراً رئيساً من مصادر حيوية أمته.

ترى وزارة المغتربين نتائج عملها في المستقبل بإنجاز الشراكة الكاملة مع المغتربين من أجل التنمية وتحقيق
لحمة لا تنفصم بين المغتربين ووطنهم العزيز سورية.

المصادر والمراجع

انحلالات سنة 2011 في سوريا
تأسيسات سنة 2002 في سوريا
شتات سوري
وزارات حكومة سوريا
وزارات شتات
وزارات أسست في 2002
وزارات انحلت في 2011

وزارة المغتربين (سوريا)


Mollaaliler, Tunceli ilinin Ovacık ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Ekim 1994'te güvenlik güçleri tarafından PKK'ya yönelik başlatılan operasyonlar kapsamında tamamen boşaltılan köyde,  2004 yılından itibaren geri dönüşler başlamıştır.

Coğrafya
Tunceli iline 84 km, Ovacık ilçesine 22 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Ovacık belde ve köyleri

Mollaaliler, Ovacık


Obscurantismul este practica de a prezenta în mod deliberat informații într-o manieră imprecisă și greoaie, concepută adesea pentru a împiedica cercetarea și înțelegerea ulterioară. Există două semnificații istorice și intelectuale a obscurantismului: (1) restricționarea deliberată a cunoașterii - opoziția față de diseminarea cunoașterii; și (2) obscuritatea deliberată — un stil greu de înțeles (precum în literatură și artă), caracterizat printr-o neclaritate deliberată.

Termenul obscurantism derivă din titlul satirei din secolul al XVI-lea Epistolæ Obscurorum Virorum (1515-1519, Scrisorile oamenilor obscuri), care se baza pe disputa intelectuală între savantul umanist german Johann Reuchlin și călugărul Johannes Pfefferkorn din Ordinul Dominican dacă toate cărțile iudaice ar trebui să fie arse deoarece ar conține erezii necreștine. Anterior, în 1509, călugărul Pfefferkorn a obținut permisiunea lui Maximilian I, împărat al Sfântului Imperiu Roman (1486-1519), de a arde toate copiile Talmudului (text central al iudaismului care conține norme juridice iudaice și reguli de etică evreiască) cunoscute a exista în Sfântul Imperiu Roman (AD 926-1806); Scrisorile oamenilor obscuri satiriza argumentele călugărului dominican în favoarea arderii cărților "necreștine".

În secolul al XVIII-lea filozofii iluminiști au aplicat termenul obscurantist oricărui adversar al iluminismului intelectual și al răspândirii în mod liber a cunoștințelor. În secolul al XIX-lea, distingând tipurile de obscurantism întâlnite în metafizică și teologie de la obscurantismul "mai subtil" al filozofiei critice a lui Immanuel Kant și de la scepticismul filozofic modern, Friedrich Nietzsche a spus: "elementul esențial al artei negre a obscurantismului nu este întunecarea înțelegerii individuale, ci înnegrirea imaginii noastre despre lume și întunecarea ideii noastre de existență".

Limitarea cunoașterii

Permițând cunoașterea doar membrilor unei clase conducătoare a elitei, obscurantismul este fundamental antidemocratic, deoarece caracterul său antiintelectualist și elitist determină excluderea oamenilor considerați nevrednici din punct de vedere intelectual de a cunoaște faptele și adevărul cu privire la guvernarea statului lor. În Franța monarhică din secolul al XVIII-lea marchizul de Condorcet, un savant politolog, a documentat obscurantismul aristocrației cu privire la problemele sociale care au provocat Revoluția franceză (1789-1799), care a răsturnat ierarhia socială și l-a detronat pe regele Ludovic al XVI-lea al Franței.

În secolul al XIX-lea, matematicianul William Kingdon Clifford, un susținător timpuriu al darwinismului, a scris câteva lucrări în care a încercat să combată obscurantismul din Anglia, după ce i-a auzit pe clerici - care, în spațiul privat, au fost de acord cu el în ceea ce privește evoluția omului - denunțând public evoluția ca fiind necreștină. Mai mult decât atât, în spațiul religiei organizate, obscurantismul este un mod de gândire independent de credința teologică. Diferența este că fundamentalismul presupune o convingere religioasă sinceră, în timp ce obscurantismul se bazează pe manipularea credinței populare.

Conform lui Dan Ungureanu, care discuta anume despre Alfred C. Kinsey, "Obscurantism este numele atitudinii religioase de a respinge și ignora datele științifice relevante într-o dezbatere publică. Este atitudinea conform căreia anumite date științifice nu trebuie știute."

Leo Strauss

Texte ezoterice
Leo Strauss a fost criticat, de asemenea, pentru că a acordat sensul "ezoteric" unor texte vechi, ce răspândesc cunoștințe obscure inaccesibile intectului "obișnuit". În lucrarea Persecution and the Art of Writing (1952), el presupune că unii filozofi scriu într-un stil ezoteric pentru a evita persecuțiile politice sau religioase și, pe baza cunoașterii scrierilor lui Maimonide, Al-Farabi și Platon, a susține că stilul ezoteric de scriere este adecvat unui text filozofic. Mai degrabă decât să-și prezinte în mod explicit gândurile, scrierea ezoterică a filozofului obligă cititorul să gândească independent de text și să învețe astfel. În Phædrus, Socrate notează că scrierea nu răspunde la întrebări, ci invită cititorul la dialog, reducând astfel la minim problemele de înțelegere a cuvântului scris. Strauss a remarcat că unul dintre pericolele politice ale scrisului este acceptarea prea ușoară a ideilor periculoase de către studenți — la fel ca în procesul lui Socrate, în care relația cu Alcibiade a fost folosită pentru a-l acuza.

În opinia lui Leo Strauss, textele filozofilor oferă cititorului lucid învățături "exoterice" (folositoare) și "ezoterice" obscure (adevărate), care sunt ascunse cititorului cu un intelect comun; el subliniat că scriitorii au lăsat adesea contradicții și alte erori pentru a încuraja (re)citirea mai scrupuloasă a textului de către cititori. Respectând și menținând dihotomia "exoteric – ezoteric", Strauss a fost acuzat de obscurantism și de scriere într-un stil ezoteric.

Apelul la emoție

În eseul "Why I Am Not a Conservative" (1960), economistul Friedrich von Hayek a afirmat că politica conservatoare este nerealistă din punct de vedere ideologic din cauza  incapacității persoanei conservatoare de a se adapta la realitățile umane în schimbare și a refuzului de a oferi un program politic pozitiv care să fie folositor tuturor membrilor societății. În acest context, Hayek a folosit în mod diferit termenul obscurantism pentru a desemna și descrie negarea adevărului empiric al teoriei științifice din cauza consecințelor morale dezagreabile care ar putea rezulta din acceptarea acestui fapt.

Obscuritate deliberată
Cel de-al doilea sens al obscurantismului se referă la folosirea deliberată a unui stil greoi pentru a împiedica accesul la cunoaștere. În secolele al XIX-lea și al XX-lea obscurantismul a devenit un termen polemic pentru acuzarea unui autor că scrie deliberat într-un stil neclar pentru a-și ascunde goliciunea intelectuală. Filozofii care nu sunt nici empiriști și nici pozitiviști sunt considerați adesea obscurantiști atunci când descriu concepte abstracte ale disciplinelor lor deoarece ar putea modifica sau respinge verificabilitatea, falsificabilitatea și necontradicția logică. Din această perspectivă, scrierile obscurantiste (neclare, vagi, greoaie) nu indică neapărat că scriitorul are o slabă înțelegere a subiectului, deoarece scrisul neinteligibil este considerat uneori filozofic.

Aristotel
În discuțiile contemporane cu privire la etica virtuții, lucrarea Etica Nicomahică a lui Aristotel este acuzată de obscurantism etic din cauza limbajului filozofic tehnic, a stilului de scriere și a scopului autorului de a educa o elită conducătoare cultă.

Kant
Immanuel Kant a folosit în scrierile sale numeroși termeni tehnici care nu erau înțeleși de nespecialiști. Arthur Schopenhauer a susținut că filozofii postkantieni Johann Gottlieb Fichte, Friedrich Wilhelm Joseph Schelling și Georg Wilhelm Friedrich Hegel au imitat în mod deliberat stilul complex de scriere practicat de către Kant.

Marx

În primele sale lucrări, Karl Marx a criticat filozofia germană și franceză, mai ales idealismul german, pentru că au continuat tradițiile iraționalismului german și a obscurantismului motivat ideologic. Gânditorii de mai târziu pe care i-a influențat, cum ar fi filozoful György Lukács și teoreticianul social Jürgen Habermas, au adus argumente personale similare. Cu toate acestea, filozofi precum Karl Popper și Friedrich Hayek l-au criticat la rândul lor pe Marx și au susținut că filozofia marxistă este obscurantistă (vezi mai sus interpretarea personală a termenului de către Hayek).

Note

Referințe

Legături externe
 Obscurantism in religion – Islamic Research Foundation International

Cunoaștere
Teorii filozofice
Tehnici de propagandă

Obscurantism


O WTA Challenger de Paris  – ou Trophée Clarins, atualmente – é um torneio de tênis profissional feminino, de nível WTA 125.

Realizado no Racing Club de France (Lagardère Paris Racing) em Paris, capital da França, estreou em 2022. Os jogos são disputados em quadras de saibro durante o mês de maio. O local antes sediou entre 1987 e 1992 o Clarins Open, de nível 5 e depois 4.

Finais

Simples

Duplas

Ligações externas
 Página oficial

Paris
Paris

WTA Challenger de Paris


Lista pobjednika Formule 1 obuhvaća razdoblje od 1950. do 2022. Iako su pravila Formule 1 određena još 1946., do 1950. nije bilo organiziranog prvenstva vozača. Tako spisak ne obuhvaća utrke od 1946. do 1949., kao ni utrke od 1950. do 1983. koje se nisu bodovale za prvenstvo Formule 1.

Od 764 vozača koji su startali barem jednu utrku, njih 112 je ostvarilo pobjedu na utrci. Kod vozača rekord drži Lewis Hamilton sa 103 pobjede, dok je Ferrari najuspješniji konstruktor s 242 pobjede. Riccardo Patrese drži najdulji rekord između dvije povezane pobjede (VN Južne Afrike 1983. i VN San Marina 1990.) koji iznosi šest godina i sedam mjeseci, dok Mario Andretti drži rekord između prve pobjede i sljedeće (VN Južne Afrike 1971. i VN Japana 1976.) koji iznosi pet godina i sedam mjeseci i osamnaest dana.

Lista pobjednika

Vozači

Konstruktori
Pobjednici utrka Formule 1 (konstruktori)

Gume

Pobjede po sezonama

1950. − 1959.

1960. − 1969.

1970. − 1979.

1980. − 1989.

1990. − 1999.

2000. − 2009.

2010. – 2019.

2020. – 2029.

Izvori

Vanjske poveznice
 Formula 1 - Constructors F1stats
 Formula 1 - Tyres F1stats

Formula 1

Pobjednici utrka Formule 1


How Much Does Your Building Weigh, Mr Foster? est un documentaire de coproduction internationale réalisé par Carlos Carcas et Norberto López Amado, sorti en 2010.

Synopsis
Le film s'intéresse à la vie de l'architecte Norman Foster.

Fiche technique
 Titre : How Much Does Your Building Weigh, Mr Foster?
 Réalisation : Carlos Carcas et Norberto López Amado
 Scénario : Deyan Sudjic
 Musique : Joan Valent
 Photographie : Valentín Álvarez
 Montage : Paco Cózar
 Production : Patrick Carr et Elena Ochoa
 Société de production : Aiete-Ariane Films, Art Commissioners et Mandarin Films Distribution
 Société de distribution : Bodega Films (France)
 Pays : , , , , , ,  et
 Genre : documentaire
 Durée : 78 minutes
 Dates de sortie :
 :
 :

Accueil
Le film a reçu un accueil mitigé de la critique. Il obtient un score moyen de 51 % sur Metacritic.

Notes et références

Liens externes

Film espagnol sorti en 2010
Film américain sorti en 2010
Film britannique sorti en 2010
Film allemand sorti en 2010
Film suisse sorti en 2010
Film français sorti en 2010
Film chinois sorti en 2010
Film hongkongais sorti en 2010
Film documentaire espagnol
Film documentaire américain
Film documentaire britannique
Film documentaire allemand
Film documentaire suisse
Film documentaire français
Film documentaire chinois
Film documentaire hongkongais
Film documentaire sur un architecte


Gabriel Lorca este un personaj fictiv din universul Star Trek. Apare în serialul Star Trek: Discovery unde este interpretat de Jason Isaacs.  Lorca este căpitanul navei , un "extraordinar tactician militar". Acesta are un accent sudist american.

Biografie

Referințe și note

Legături externe
 http://www.startrek.com/database_article/isaacs

Vezi și
 Vulcan (Star Trek)

Personaje fictive
Star Trek: Discovery

Gabriel Lorca


Svjetska motociklistička federacija ili Fédération Internationale de Motocyclisme, krovna organizacija međunarodnog motociklističkog športa. Osnovana je 21. prosinca 1904. godine. Sjedište je u Miesu u Švicarskoj. Od svjetskog kongresa u Brazilu 16. listopada 2006. godine predsjednik je Venezuelanac Vito Ippolito.

Predstavlja 113 nacionalnih motociklističkih saveza, grupiranih u šest regijskih kontinentalnih unija.

Izvori

Vanjske poveznice
Službene stranice

Motociklizam


An Pitcairnia azouryi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gustavo Martinelli ngan Rafaela Campostrini Forzza. An Pitcairnia azouryi in nahilalakip ha genus nga Pitcairnia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pitcairnia

Pitcairnia azouryi


René Just Haüy (Saint-Just-en-Chaussée, Oise, 28. veljače 1743. – Pariz, 1. lipnja 1822.), francuski mineralog i kristalograf. Profesor mineralogije u Parizu. Prvi je spoznao da se kristali sastoje od čestica koje se nalaze u pravilnom rasporedu, pa se često spominje kao osnivač kristalografije. Prema Haüyjevu modelu (Haüyjev zakon), u svakom su kristalu plohe raspoređene tako da parovi ploha sijeku pojedinačne kristalografske osi prikladno izabranoga koordinatnog sustava u udaljenostima koje se odnose kao racionalni brojevi. Danas se u praksi parametri svih ploha svode na parametre jedne odabrane, takozvane jedinične plohe, a dobiveni set racionalnih brojeva takozvani su Weissovi koeficijenti.

Kristalna struktura čvrstog tijela
U prirodi se često nalaze komadići materije, koji su omeđeni ravnim plohama i predstavljaju pravilna geometrijska tijela kao kocke, piramide, oktaedre i tako dalje. Proučavanje takvih pravilnih kristala već je odavno jedan od osnovnih zadataka mineraloga, a matematičari su našli poticaja u kristalima da nauku o simetrijama razviju do vrlo visokog stupnja. Duboko fizičko značenje dobilo je ispitivanje kristala tek modernom atomnom teorijom. Činjenice o kristalima nesumnjivo govore da je to prototip sastava čvrstog tijela. Čvrsti oblik materije osniva se na kristalnoj strukturi. Ako je komadić čvrste materije jedan kristal, tad se pravilni oblik razabire na prvi pogled. No ako se čvrsto tijelo sastoji od mnogo sitnih kristala, koji su poredani u svim mogućim smjerovima, tad je simetrija strukture izbrisana za naše oko.

Već u 18. stoljeću je naslutio R. J. Haüy, da je pojava kristala uzrokovana pravilnim rasporedom osnovnih djelića. Zamislimo li te djeliće kao kocke, možemo njima izgraditi razna geometrijska tijela. Haüyev model kristala usavršio je A. Bravais 1848. On se oslobodio naivnih predodžbi o kompaktnim djelićima i uzeo, da su težišta molekula poredana u pravilnim geometrijskim razmacima. Ona čine kristalnu rešetku. Opću sistematiku kristalnih rešetaka razvili su 1891. J. S. Fjodorov i Arthur Moritz Schoenflies (1853. – 1928.).

Za kristal je svojstveno da se određeni raspored molekula periodički ponavlja u prostoru. Promatrat ćemo najprije jednostavnu kristalnu rešetku koja je građena od samih jednakih atoma ili molekula. Onaj određeni raspored molekula koji se ponavlja u prostoru obuhvatimo u jednu elementarnu ćeliju. Paralelnim pomakom ćelije u sva tri prostorna smjera možemo izgraditi čitavu rešetku. Tip rešetke možemo prema tome jednoznačno utvrditi elementarnom ćelijom.

Najjednostavniju elementarnu ćeliju predstavlja kocka koja u svakom kutu sadrži jedan atom ili molekulu. Takva ćelija zove se još prosta kubna. Nešto složenija je ćelija koja u centru kocke sadrži još jedan atom ili molekulu. Takvu kubičnu rešetku s prostornim centrima imaju kristali alkalijskih metala (Li, Na, K, Rb, Cs), zatim vanadij V, krom Cr, molibden Mo, tantal Ta i neki drugi. Mjesto u prostornom centru kocke može po jedan atom stajati u centru svake stranice. Kubne rešetke s takvim plošnim centrima također su česte u prirodi. Tako se kristaliziraju kemijski elementi srebro Ag, zlato Au, platina Pt, bakar Cu, olovo Pb i drugi.

Svakom kristalu pripadaju 3 glavne osi smjera ili osi. Ako je elementarna ćelija kocka, tada su osi među sobom okomite. Općenito mogu osi kristala zatvarati kutove različite od 90°. Elementarnu ćeliju možemo općenito opisati s 3 vektora ,  i , koji određuju bridove ćelije. Čvor ove jednostavne rešetke dobijemo tako da vektore ,  i  nanesemo cijeli broj puta. Točke rešetke su dane sa:

gdje n1, n2 i n3 mogu poprimiti sve cijele brojeve. Pomakom rešetke u glavnim smjerovima za veličinu ,  ili  ne mijenja se raspored molekula u prostoru. Ta invarijantnost prema prostornim pravocrtnim pomacima (translacijama) osnovna je simetrija kristala.

Jednostavna rešetka izgrađena je od jednakih atoma ili jednakih atomskih grupa. Svaki atom ili svaka atomska grupa na isti su način opkoljeni od drugih atoma ili atomskih grupa. Nijedan atom ne ističe se ničim ispred drugog. Ako se kristal sastoji od različitih atoma ili više vrsta atomskih grupa, tad svaka čini za sebe jednu jednostavnu rešetku. Kristal je složena rešetka. U takvom kristalu opet svaki atom ili svaka ista atomna grupa ima istu okolinu, ali različiti atomi opkoljeni su različitim rasporedom atoma.

Najjednostavniju složenu rešetku čine kristali kuhinjske soli. Atomi natrija i klora poredani su u 3 okomita smjera u jednakim razmacima. Da su atomi jednaki, imali bismo prostu kubnu rešetku. Budući da nisu jednaki, moramo kristal NaCl sastaviti od dvije jednostavne kubne rešetke s plošnim centrima. Vidi se da je svaki natrijev atom opkoljen sa 6 klorovih atoma, i obratno, svaki klorov sa 6 natrijevih atoma. Kod kristala od mnogo različitih elemenata simetrije su mnogo složenije. Tek odabranim geometrijskim rasporedom može se postići da jednaki atomi budu opkoljeni istovrsnom skupinom drugih atoma. Po osnovnom načelu simetrije moraju jednaki atomi imati jednaku okolinu; ničim ne smije biti jedan isti atom istaknut pred drugim istim atomom.

Matematičari su općenito ispitivali koji su kristalni oblici mogući po zakonu simetrije. Matematička disciplina, teorija grupa, pruža općenito pregled nad svim mogućim kristalnim oblicima. Najveći broj matematičkih simetrija je zaista nađen kod stvarnih kristala u prirodi. Svaka kristalna mreža u prirodi odgovara jednoj matematički mogućoj simetriji. Nikada se još nije naišlo na kristale koji bi se protivili zakonu simetrije. Simetrija kristalnih oblika jedan je od najdubljih prirodnih zakona. Simetrija proniče čitavu prirodu, savršeno u njenim najsitnijim dijelovima, a djelomično u njenim makroskopskim oblicima. Stvarajući pravilne geometrijske likove, čovjek je samo oponašao prirodu, koja je upravo neiscrpna u stvaranju raznih simetričnih oblika. Simetrije, koje je narod dugogodišnjim radom razvio u ornamentici, one lijepe oblike na vezovima, nalazimo i u prirodi. Atomni sistemi poprimaju nužno izvjesne simetrije, oni iz samih sebe proizvode uvijek nove i uvijek ljepše oblike. Simetrija je najljepši izraz duboke harmonije i zakonitosti koje vladaju u atomnim procesima.

Sva svojstva čvrstog tijela određena su kristalnom rešetkom. Ako se jedan element javlja u dvije različite modifikacije, tad se njegovi atomi na dva različita načina raspoređuju u rešetke. Premda su na primjer dijamant i grafit građeni od jednakih ugljikovih atoma, oni se ipak u osnovi razlikuju čemu je uzrok različita struktura kristalne rešetke.

Ispitivanje rendgenskim zrakama dalo je uvid u strukturu kristala. Iz rendgenskih slika utvrđene su elementarne ćelije pojedinih kristala. Zasad ćemo samo iznijeti, da hipoteza o rešetki objašnjava sva svojstva čvrstog stanja materije. Poznato je, da postoji izvjesna anizotropija u elastičnim i optičkim svojstvima kristala. Postojanje triju glavnih osi obzirom na prolaz svjetlosti ili deformaciju čvrstog tijela objašnjava se s tri glavna smjera kristalne rešetke. Samo kod apsolutne nule miruju atomi u čvorovima rešetke. Titranjem molekula ili atoma oko položaja mogu se objasniti sva akustična i toplinska svojstva čvrstih tijela.

Na kraju nameće se pitanje: koliki su razmaci između atoma ili molekula u kristalnoj rešetki? Razmake možemo proračunati kad znamo vrstu elementarne ćelije i broj atoma u m3. Uzmimo da se kemijski element, što je često slučaj, kristalizira u kubnoj rešetki s prostornim centrom. Volumen ćelije jednak je a3, gdje je a stranica kocke. Svakoj elementarnoj ćeliji pripadaju dva atoma. Jedan daje prvi ugao kocke, a drugi je centar kocke. Na svaki atom, otpada polovina volumena ćelije:

gdje je: V - volumen koji otpada na jedan atom, pomnožen s N, brojem atoma u 1 m3, daje 1:

Broj atoma u 1 m3 odnosi se prema broju atoma u jednom molu L kao gustoća ρ prema masi mola M:

Uzmemo li u obzir sva tri odnosa, dobivamo da je razmak između atoma u kubnoj rešetki s prostornim centrima jednak:

Težinu mola, kao i specifičnu težinu, poznajemo za svaki kemijski element, pa odatle možemo proračunati razmak između atoma rešetke. U donjoj tablici su dane vrijednosti za neke elemente koji se kristaliziraju u kubičnoj rešetki s prostornim centrima. Te vrijednosti su provjerene rendgenskim snimkama:

{|class="wikitable"
! ||Litij || Natrij || Kalij || Volfram || Alfa-željezo
|-
|Molna masa M || 6,94 || 22,997 || 39,096 || 184 || 55,84
|-
| Gustoća ρ || 0,534 || 0,97 || 0,86 || 19,3 || 7,86
|-
| Razmak između atoma a (nm) || 35,1 || 43,0 || 53,3 || 31,59 || 28,61
|}

Vidi se odmah da kubična rešetka s prostornim centrima ne predstavlja najgušći oblik rešetke. Gušća je kubična rešetka s plošnim centrima. Tu otpadaju četiri čestice na svaku elementarnu ćeliju. Jedna čestica određuje početni čvor ćelije, a tri čestice leže u centrima stranica koje polaze od te točke. Prema tome, između volumena ćelije a3 i volumena V koji otpada na česticu postoji kod kubične rešetke s plošnim centrima relacija:

Brid ćelije dan je sada izrazom:

Prema toj jednadžbi izračunati su razmaci između atoma za neke elemente i korigirani rendgenskim zrakama:

{|class="wikitable"
! ||Aluminij || Bakar || Srebro || Platina || Olovo
|-
|Molna masa M || 26,97|| 63,57 || 107,88 || 195,23 || 207,22
|-
| Gustoća ρ || 2,72 || 8,93 || 10,5 || 21,4|| 11,34
|-
| Razmak između atoma a (nm) || 40,41 || 36,08 || 40,78 || 39,16 || 49,39
|}

Razmaci između čestica kristala veličine su istog reda kao i molekularni promjeri. Približnu sliku kristala možemo dobiti ako atome ili molekule predočimo kao kugle koje su naslagane jedna do druge. Već prema tome kako slažemo kugle jednu do druge dobivamo različite tipove elementarnih ćelija.

Kristalna rešetka vrlo je čvrsta tvorevina. Ona se teško razara mehaničkim silama. Oko svojih položaja ravnoteže koji se podudaraju s čvorovima rešetke mogu se atomi samo malo pomicati. Kristalnu rešetku možemo razoriti tako da čvrsto tijelo ugrijemo do temperature tališta. Tada temperaturna titranja atoma prevladavaju kohezione sile, i kristalna struktura iščezava. Teorija sila koje drže rešetku izlazi iz okvira klasične fizike i pripada modernoj valnoj mehanici (L. de Broglie, Heisenberg, E. Schrödinger).

Izvori

Francuski fizičari
Mineralogija

René Just Haüy


IBM UltraPort was a nonstandard USB 1.1 port used by IBM on its range of ThinkPad laptop computers.

Description

Electronically the UltraPort connector is identical to the standard USB port. UltraPort uses a proprietary mechanical connection, so UltraPort devices cannot be plugged into a normal USB interface. However, the UltraPort devices shipped with an adapter which allowed them to be attached to a regular USB port.

Select ThinkPad models from 2000 to 2002 came with an UltraPort connector on the top edge of the laptop's screen, and IBM sold a variety of laptop-relevant UltraPort devices, including webcams, speakers, and microphone arrays.

UltraPort was designed in 1999 in response to the proliferation of many laptop computers from Sony, Fujitsu, and others that had built-in cameras, but proprietary predecessor can be found on a released in 1996 ThinkPad 850 laptop.

See also
Compaq Evo's Multiport

References

USB
ThinkPad UltraPort
UltraPort

IBM ThinkPad UltraPort


Timej (Τίμαιος) (živio oko 340. – 250. pr. Kr.) bio je starogrčki povjesničar

Napisao je Povijest Sicilije (Σικελικά) u 38 knjiga koja je obuhvaćala razdoblje od najstarijih vremena do godine 289. prije Kr., a sadržavala je i osvrte na Italiju, Kartagu i Grčku.

Od njegovih djela još se spominju Povijest Rima i Olimpijski pobjednici.

Njegova glavna zasluga je što je spartanske efore i atenske arhonte sveo na olimpijade i time mjesto lokalnog uveo opće računanje povijesnih događaja.

Literatura
 Povijest svjetske književnosti 2. ur. Vladimir Vratović str. 170.

Starogrčki povjesničari

Timej (povjesničar)


Michael Tumi (Padova, 12. veljače 1990.) talijanski je atletski sprinter, natjecatelj u utrkama na 60 i 100 metara.

Športska karijera
Prva dva odličja u karijeri osvojio je na Europskom prvenstvu do 23 godine 2011. u češkoj Ostravi; u utrci na 100 metara osvojio je srebro istrčavši osobni rekord (10,19 s), a u štafeti 4×100 m zlato. U utrkama na 60 i 100 metara bio je četverostruki talijanski prvak. Državni prvak na 100 metara bio je jednom 2011., a na 60 metara triput od 2011. do 2013.

Nakon odlične 2011. godine, zapažene uspjehe ostvario je i u 2013. godini. Te godine je, na Europskom dvoranskom prvenstvu u švedskom Göteborgu osvojio brončano odličje, a 17. veljače, na Talijanskom dvoranskom prvenstvu u Anconi srušio 23-godišnji rekord talijanskog sprintera Pierfrancesca Pavonija u utrci na 60 metara.

Na Mediteranakim igrama 2013. u Mersinu osvojio je brončano odličje u utrci na 100 m te zlatno u štafeti 4×100 metara.

Izvori

Talijanski atletičari
Sprinteri

Michael Tumi


ද එක්ස්-ෆයිල්ස් රූපවාහිනී කතාමාලාවෙහි "එක්ස්-ගොනුවක්" නැතහොත් "එක්ස්-ෆයිල්" එකක් යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ෆෙඩරල් විමර්ශන කාර්යාංශය වෙතින් විසඳීමට නොහැකි හෝ අවම ප්‍රමුඛතාවක් ලදැයි සඳහන් වන ප්‍රබන්ධිත පරීක්ෂණයකි. මෙම ගොනු එක්ස්-ෆයිල් ඒකකය වෙත හරවා යැවේ.

පුද්ගලයන්

නියෝජ්‍ය අධ්‍යක්ෂක
 ඇල්වින් කර්ෂ්

සහකාර අධ්‍යක්ෂක
 බ්‍රැඩ් ෆොල්මර්
 වෝල්ටර් ස්කිනර්

විශේෂ නියෝජිතයින්
 ඩේනා ස්කලී
 ෆොක්ස් මෝල්ඩර්
 ජෝන් ඩොගට්
 මොනිකා රෙයස්
 ඩයනා ෆවුලි
 ජෙෆ්රි ස්පෙන්ඩර්
 ලෙයිලා හැරිසන්
 කයිඩ් මිලර්
 ලීස් අයින්ස්ටයින්
 ආතර් ඩේල්ස්

ආශ්‍රේයයන්

ඒකකය
පාරස්වාභාවික පිළිබඳ ප්‍රබන්ධ රාජ්‍ය විමර්ශන
ෆෙඩරල් විමර්ශන කාර්යාංශ ප්‍රබන්ධ චරිත

එක්ස්-ෆයිල්ස් ඒකකය


An Masdevallia lehmannii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Masdevallia lehmannii in nahilalakip ha genus nga Masdevallia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Masdevallia

Masdevallia lehmannii


Penisknogle (Os penis), også kaldet baculum, er en knogle der hos nogle pattedyr afstiver penis i forbindelse med parring. En penisknogle er et frit skeletelement, der ikke hænger sammen med det øvrige skelet.

Penisknogler forekommer hos alle insektædere, flagermus, mange gnavere og rovdyr. Den findes hos visse primater, dog ikke hos mennesker og edderkopaber (Ateles). Denne store spredning mellem arterne indikerer at dette anatomiske træk udvikledes tidligt i evolutionen.

En engelsk mnemoteknisk regel for hvilke pattedyrsordener der har penisknogler er P.R.I.C.C. (: prick = tissemand) for Primates Rodentia Insectivora Carnivora Chiroptera.

Noter

Dyreanatomi
Skelet
Kønsorganer

Penisknogle


Piperileno ou 1,3-pentadieno é um composto orgânico com fórmula estrutural . É um hidrocarboneto volátil e inflamável. Corresponde a um dos cinco isômeros de posição do pentadieno.

Reatividade e ocorrência
O piperileno é um dieno. Forma um sulfoleno quando tratado com dióxido de enxofre.

Além disso, é o produto da descarboxilação do ácido sórbico, um agente antimofo de amplo uso.

O piperileno é obtido como subproduto na produção de etileno a partir do petróleo bruto, na combustão de biomassa e na incineração de resíduos e de gases de exaustão. É utilizado como monômero na fabricação de plásticos, adesivos e resinas.

Ver também

 1,3-butadieno
 Ciclopentadieno
 Isopreno

!Páginas usando lista minimizável com cor de fundo e posição do texto no estilo do título
Hidrocarbonetos

Piperileno


FreeSBIE is a live CD, an operating system that is able to load directly from a bootable CD with no installation process or hard disk. It is based on the FreeBSD operating system. Its name is a pun on frisbee. Currently, FreeSBIE uses Xfce and Fluxbox.

FreeSBIE 1.0 was based on FreeBSD 5.2.1 and released on February 27, 2004. The first version of FreeSBIE 2 was developed during the summer of 2005, thanks to the Google Summer of Code. FreeSBIE 2.0.1, which is a complete rewrite of the so-called toolkit, is based on FreeBSD 6.2 and was released on February 10, 2007. According to DistroWatch the FreeSBIE project is discontinued.

Goals
The goals of the FreeSBIE project are:
To develop a suite of programs to be used to create one's own CD, with all the personalizations desired
To make various ISO images available, each with its different goals and possible uses

See also
 Comparison of BSD operating systems

References

External links
historic FreeSBIE project homepage (archive.org)
An interview with a FreeSBIE developer

FreeBSD
Live CD

FreeSBIE


الجلاَصِي قرية تقع بمعتمدية السبيخة بولاية القيروان من الوسط التونسي.

المراجع

جلاصي

الجلاصي


The 1920 Nebi Musa riots or 1920 Jerusalem riots took place in British-controlled part of Occupied Enemy Territory Administration between Sunday, 4 April, and Wednesday, 7 April 1920 in and around the Old City of Jerusalem. Five Jews and four Arabs were killed, and several hundred were injured. The riots coincided with and are named after the Nebi Musa festival, which was held every year on Easter Sunday, and followed rising tensions in Arab-Jewish relations. The events came shortly after the Battle of Tel Hai and the increasing pressure on Arab nationalists in Syria in the course of the Franco-Syrian War.

Speeches were given by Arab religious leaders during the festival (in which large numbers of Muslims traditionally gathered for a religious procession), which included slogans referencing Zionist immigration and previous confrontations around outlying Jewish villages in the Galilee. The trigger which turned the procession into a riot is not known with certainty.

The British military administration of Palestine was criticized for withdrawing troops from inside Jerusalem and because it was slow to regain control. As a result of the riots, trust among the British, Jews, and Arabs eroded. One consequence was that the region's Jewish community increased moves towards an autonomous infrastructure and security apparatus parallel to that of the British administration.

In its wake, sheikhs of 82 villages around the city and Jaffa, claiming to represent 70% of the population, issued a document protesting the demonstrations against the Jews. This condemnation may have been procured with bribes. Notwithstanding the riots, the Jewish community held elections for the Assembly of Representatives on 19 April 1920 among Jews everywhere in Palestine except Jerusalem, where they were delayed to 3 May. The riots also preceded the San Remo conference which was held from 19 to 26 April 1920 at which the fate of the Middle East was to be decided.

Background

The contents and proposals of both the Balfour Declaration of 1917 and Paris Peace Conference, 1919, which later concluded with the signing of the Treaty of Versailles, were the subject of intensive discussion by both Zionist and Arab delegations, and the process of the negotiations was widely reported in both communities. In particular, the collapse of the Ottoman Empire led to an undertaking by the victorious powers, predominantly Great Britain and France, to assume a 'holy mission of civilization' in the power vacuum of the Middle East. Under the Balfour Declaration, a homeland for the Jewish people was to be created in Palestine. The principle of self-determination affirmed by the League of Nations was not to be applied to Palestine, given the foreseeable rejection by the people of Zionism, which the British sponsored. These post-World War I arrangements both for Palestine and other Arab societies led to a 'radicalization' of the Arab world.

On 1 March 1920, the death of Joseph Trumpeldor in the Battle of Tel Hai at the hands of a Shiite group from Southern Lebanon caused deep concern among Jewish leaders, who made numerous requests to the OETA administration to address the Yishuv's security and forbid a pro-Syrian public rally. However, their fears were largely discounted by the Chief Administrative Officer General Louis Bols, Military Governor Ronald Storrs and General Edmund Allenby, despite a warning from the head of the Zionist Commission Chaim Weizmann that a "pogrom is in the air", supported by assessments available to Storrs. Communiqués had been issued about foreseeable troubles among Arabs, and between Arabs and Jews. To Weizmann and the Jewish leadership, these developments were reminiscent of instructions that Russian generals had issued on the eve of pogroms. In the meantime, local Arab expectations had been raised to a pitch by the declaration of the Syrian Congress on 7 March of the independence of Greater Syria in the Kingdom of Syria, with Faisal as its king, that included the British-controlled territory within its claimed domain. On 7 and 8 March, demonstrations took place in all cities of Palestine, shops were closed and many Jews were attacked. Attackers carried slogans such as "Death to Jews" or "Palestine is our land and the Jews are our dogs!"

Jewish leaders requested that OETA authorise the arming of the Jewish defenders to make up for the lack of adequate British troops. Although this request was declined, Ze'ev Jabotinsky, together with Pinhas Rutenberg, led an effort to openly train Jewish volunteers in self-defense, an effort of which the Zionist Commission kept the British informed. Many of the volunteers were members of the Maccabi sports club and some of them were veterans of the Jewish Legion. Their month of training largely consisted of calisthenics and hand to hand combat with sticks. By the end of March, about 600 were said to be performing military drills daily in Jerusalem. Jabotinsky and Rutenberg also began organizing the collection of arms.

The Nebi Musa festival was an annual spring Muslim festival that began on the Friday before Good Friday and included a procession to the Nebi Musa shrine (tomb of Moses) near Jericho. It had apparently existed since the time of Saladin. Arab educator and essayist Khalil al-Sakakini described how tribes and caravans would come with banners and weapons. The Ottoman Turks usually deployed thousands of soldiers and even artillery to keep order in the narrow streets of Jerusalem during the Nebi Musa procession. However, Storrs issued a warning to Arab leaders, but deployed only 188 policemen.

4–7 April 1920, Old City

By 10:30 a.m. on Sunday, 4 April 1920, 60,000–70,000 Arabs had congregated in the city square for the Nebi Musa festival, and groups had been attacking Jews in the Old City's alleys for over an hour.  A speech marked by anti-Zionist rhetoric was delivered by Amin al-Husayni from the balcony of the Arab Club. Musa al-Husayni, his uncle, the mayor, was also with him and spoke from the municipal building's balcony in similar terms. According to testimony given by Fayyad al-Bakri to the Palin Commission, however, the rioting began when the Hebron banner he was holding while standing on Jaffa Street outside the Crédit Lyonnais Bank was spat on by a Jew and when the latter was pushed away, Jewish bystanders began throwing stones.

The editor of the newspaper Suriya al-Janubia (Southern Syria), Aref al-Aref, another Arab Club member, delivered a speech on horseback at the Jaffa Gate. The nature of his speech is disputed. According to Benny Morris, he said "If we don't use force against the Zionists and against the Jews, we will never be rid of them", while Bernard Wasserstein wrote "he seems to have co-operated with the police, and there is no evidence that he actively instigated violence". In fact, Wasserstein adds, "Zionist intelligence reports of this period are unanimous in stressing that he spoke repeatedly against violence".

The crowd reportedly shouted "Independence! Independence!" and "Palestine is our land, the Jews are our dogs!" Arab police joined in applause, and violence started. The local Arab population ransacked the Jewish Quarter of Jerusalem. The Torath Chaim Yeshiva was raided, and Torah scrolls were torn and thrown on the floor, and the building then set alight. During the next three hours, 160 Jews were injured.

Khalil al-Sakakini witnessed the eruption of violence in the Old City:
"[A] riot broke out, the people began to run about and stones were thrown at the Jews. The shops were closed and there were screams. … I saw a Zionist soldier covered in dust and blood. … Afterwards, I saw one Hebronite approach a Jewish shoeshine boy, who hid behind a sack in one of the wall's comers next to Jaffa Gate, and take his box and beat him over the head. He screamed and began to run, his head bleeding and the Hebronite left him and returned to the procession. … The riot reached its zenith. All shouted, "Muhammad's religion was born with the sword". … I immediately walked to the municipal garden. … my soul is nauseated and depressed by the madness of humankind."

The army imposed night curfew on Sunday night and arrested several dozen rioters, but on Monday morning they were allowed to attend morning prayers and were then released. Arabs continued to attack Jews and break into their homes, especially in Arab-majority mixed buildings.

On Monday, as disturbances grew worse, the Old City was sealed off by the army and no one was allowed to exit the area. Martial law was declared, but looting, burglary, rape, and murder continued. Several homes were set on fire, and tombstones were shattered. British soldiers found that the majority of illicit weapons were concealed on the bodies of Arab women. On Monday evening, the soldiers were evacuated from the Old City, a step described in the Palin Report as "an error of judgment". Even with martial law, it took the British authorities another 4 days to restore order.

The Old City's Jewish community had no training or weapons, and Jabotinsky's men had found themselves outside the walled Old City, and shut out by British soldiers. Two volunteers were able to enter the Jewish Quarter disguised as medical personnel to organize self-defense – using rocks and boiling water.

Five Jews and four Arabs died in the riots. Two-hundred and sixteen Jews were injured, 18 critically, and 23 Arabs, one critically. About 300 Jews were evacuated from the Old City.

Accusations of British complicity

In Hebrew the incidents were described as meoraot, connoting targeted attacks reminiscent of what had often occurred especially in Russia, whereas Palestinian Arabs referred to them as an heroic witness to an 'Arab Revolt'. The use of the word pogrom to describe such outbreaks of communal violence bore with it the implication that the governing authorities, in this case the British administration, had actively connived in an anti-Jewish riot. The term drew an analogy between the classic form such actions took in Eastern Europe, where Jews were the victims of racist, anti-Semitic terror campaigns supported by the ruling authorities, with the situation in Palestine where Zionism was promoting a colonial adventure that was ethnically exclusive and challenged local Arab nationalist aspirations.
It was asserted soon after, by Chaim Weizmann and British army Lieutenant Colonel Richard Meinertzhagen, that Haj Amin al-Husseini had been put up to inciting the riot by British Field-marshal Allenby's Chief of Staff, Colonel Bertie Harry Waters-Taylor, to demonstrate to the world that Arabs would not tolerate a Jewish homeland in Palestine. The assertion was never proven, and Meinertzhagen was dismissed.

The Zionist Commission noted that before the riots Arab milkmen started to demand their customers in Meah Shearim pay them on the spot, explaining that they would no longer be serving the Jewish neighbourhood. Christian storekeepers had marked their shops in advance with the sign of the cross so that they would not be mistakenly looted. A previous commission report also accused Storrs of inciting the Arabs, blaming him for sabotaging attempts to purchase the Western Wall as well. A petition circulated among American citizens and presented to their consul protested that the British had prevented Jews from defending themselves.

After the violence broke out, Ze'ev Jabotinsky met Military Governor Storrs and suggested deployment of his volunteers, but his request was rejected. Storrs confiscated his pistol and demanded to know the location of his other weapons, threatening to arrest him for possessing a firearm. Later, Storrs changed his mind and asked for 200 volunteers to report to the police headquarters to be sworn in as deputies. After they arrived and the administering of the oath had begun, orders came to cease and he sent them away. Arab volunteers had also been invited, and were likewise sent away.

On Sunday night, the first day of the riots, several dozen rioters were arrested, but on Monday morning they were allowed to attend morning prayers and were then released. On Monday evening, after martial law was declared, the soldiers were evacuated from the Old City, a step described in the Palin Report as "an error of judgment".

After the riots, Storrs visited Menachem Ussishkin, the new head of the Zionist Commission, to express "regrets for the tragedy that has befallen us".

- Ussishkin asked, "What tragedy?"

- "I mean the unfortunate events that have occurred here in the recent days", Storrs said.

- "His excellency means the pogrom", suggested Ussishkin.

When Storrs hesitated to categorize the events as such, Ussishkin replied,

- "You Colonel, are an expert on matters of management and I am an expert on the rules of pogroms."

The Palin Report noted that Jewish representatives persisted in describing the events as a "pogrom", implying that the British administration had connived in the violence.

Palin Commission of Inquiry
The Palin Commission (or Palin Court of Inquiry), a committee of inquiry sent to the region in May 1920 by the British authorities, examined the reasons for this trouble. According to the Survey of Palestine:
Savage attacks were made by Arab rioters in Jerusalem on Jewish lives and property. Five Jews were killed and 211 injured. Order was restored by the intervention of British troops; four Arabs were killed and 21 injured. It was reported by a military commission of inquiry that the reasons for this trouble were:--

(a) Arab disappointment at the non-fulfilment of the promises of independence which they claimed had been given to them during the war.
(b) Arab belief that the Balfour Declaration implied a denial of the right of self-determination and their fear that the establishment of a National Home would mean a great increase in Jewish immigration and would lead to their economic and political subjection to the Jews.
(c) The aggravation of these sentiments on the one hand by propaganda from outside Palestine associated with the proclamation of the Emir Feisal as King of a re-united Syria and with the growth of Pan-Arab and Pan-Moslem ideas, and on the other hand by the activities of the Zionist Commission supported by the resources and influence of Jews throughout the world.

The Palin Report on the April riots was not signed until July 1920, after the San Remo conference and replacement of the British OETA by a High Commissioner, Sir Herbert Samuel. The Report was submitted in August 1920, though never published, and was critical of both sides.

The report blamed the Zionists, 'whose impatience to achieve their ultimate goal and indiscretion are largely responsible for this unhappy state of feeling' and singled out Amin al-Husayni and Ze'ev Jabotinsky in particular. However, they incorrectly identified the anti-socialist Jabotinsky as organizer of the "definite Bolshevist" Poalei Zion ('Zionist Workers') party.

The report was critical of some of the actions of OETA military command, particularly the withdrawal of troops from inside Jerusalem early on the morning of Monday, 5 April and that, once martial law had been proclaimed, it was slow to regain control.

Aftermath

Over 200 people were put on trial as a result of the riots, including 39 Jews. Musa Kazim al-Husayni was replaced as mayor by the head of the rival Nashashibi clan, Ragheb Bey Nashashibi. Amin al-Husayni and Aref al-Aref were arrested for incitement, but when they were let out on bail they both escaped to Syria. In another version, al-Aref was warned and escaped before being arrested. In their absence, a military court sentenced them to 10 years imprisonment.

The Arab riots were publicly protested by sheikhs from 82 villages in the Jerusalem and Jaffa areas who issued a formal statement saying that, in their view, Zionist settlement was not a danger to their communities. Similar declarations would be repeated in cablegrams sent to London in 1922, as hundreds of sheikhs and mukhtars lent their authority and support to Jewish immigration. The tenor of these positions was that such immigration would, as the Zionist movement itself affirmed, improve the lives of Arabs as industrial development progressed. The sheikhs protesting the riots, and telegramming later the British colonial secretary to express solidarity with the Zionist programme were sometimes bribed to state this position by the World Zionist Organisation. Their opinions were procured.
British soldiers were sent to search Jews for arms at the demand of the Palestinian Arab leadership. They searched the offices and apartments of Chaim Weizmann, the head of the Zionist Commission, and Jabotinsky. At Jabotinsky's house, they found three rifles, two pistols, and 250 rounds of ammunition. Nineteen men were arrested, but not Jabotinsky, who went to the jail of his own volition to insist on his arrest. A military judge released him because he had not been home when the guns were discovered, but he was again arrested a few hours later. Jabotinsky was convicted of possessing the pistol that Storrs had confiscated on the riot's first day, among other things. The primary witness was none other than Ronald Storrs, who said he "did not remember" being told about the self-defence organization. He was sentenced to 15 years' imprisonment and sent to Egypt, though the next day he was returned to Acre Prison. Jabotinsky's trial and sentencing created an uproar, and were protested by London press including The Times and questioned in the British Parliament. Even before the editorials appeared, the commander of British forces in Palestine and Egypt, General Congreve, wrote Field Marshal Wilson that Jews were sentenced far more severely than Arabs who had committed worse offences. He reduced Jabotinsky's sentence to a year, and that of the other 19 Jews arrested with him to six months.

The new civilian government under Herbert Samuel granted a general amnesty in early 1921. However, Amin al-Husayni and Aref al-Aref were excluded from the amnesty because they had fled before their convictions had been passed down. Samuel pardoned Amin in March 1921 and appointed him Mufti of Jerusalem. When the Supreme Muslim Council was created in the following year, Husayni demanded and received the title Grand Mufti, a position which came with life tenure. Also, General Storrs became the civil governor of Jerusalem under the new administration.

As the riots began, Jewish immigration to Palestine was temporarily halted by the British. Also, feeling that the British were unwilling to defend Jewish settlements from continuous Arab attacks, Palestinian Jews set up self-defense units, which came to be called the Haganah ("defense"). Furthermore, the riots increased the feeling of Palestinian nationalism within the Palestinian Arab community.

See also
Arab nationalism
Palestinian nationalism
Killing of Moshe Barsky, the first kibbutz member killed in Arab attack
Anti-Zionism
Timeline of Jewish History
Intercommunal conflict in Mandatory Palestine

References

Bibliography

.

.
.

.

External links
 Lenni Brenner: The Iron Wall

Nebi Musa riots
Nebi Musa riots
Riots and civil disorder in Mandatory Palestine
Anti-Zionism in Mandatory Palestine
Ethnic riots
Franco-Syrian War
April 1920 events
1920 in Judaism
1920s in Jerusalem

1920 Nebi Musa riots


As Paróquias Patriarcais na Finlândia () ou Igreja Ortodoxa Russa na Finlândia (, em finlandês: Venäjän ortodoksinen kirkko Suomessa) é a estrutura administrativa da Igreja Ortodoxa Russa, unindo paróquias na Finlândia que têm status estauropegial e se reportam diretamente ao Patriarca de Moscou através do chefe do Gabinete das Instituições Ultramarinas.

Em 19 de julho de 1999, por decisão do Santo Sínodo na Finlândia, foi estabelecida a Representação do Patriarcado de Moscou, cujas tarefas incluem manter contatos com as estruturas da Arquidiocese finlandesa do Patriarcado de Constantinopla e da Igreja Evangélica Luterana da Finlândia.

Desde 2004, a Representação do Patriarcado de Moscou na Finlândia publica o almanaque "Northern Blagovest".

História
Não se sabe ao certo quando o cristianismo começou a ser pregado na atual Finlândia, mas no  já havia uma expansão do catolicismo romano em sua parte ocidental pela Suécia e do cristianismo ortodoxo pela República da Novogárdia em sua parte oriental. Estima-se que a Ortodoxia tenha chegado até a Tavastia, mas, após as Guerras sueco-novogárdias, que incluiu o envolvimento de exércitos papais pelo controle das terras ortodoxas, as fronteiras entre as duas nações pelo controle da atual Finlândia compuseram aproximadamente as fronteiras entre o cristianismo latino e o ortodoxo.

No , com a expansão da Suécia Reforma Protestante, a maioria dos fiéis ortodoxos da Finlândia ou fugiram para o Império Russo, formando a atual população do Oblast de Tver, ou se converteram, o que apenas foi restabelecido com a instituição do Grão-Ducado da Finlândia em 1809, sob o Império Russo. Em algumas partes isoladas do país, no entanto, principalmente em partes do leste da Finlândia e da Carélia, uma parte maior pôde manter a fé.

Com a declaração de independência da Finlândia em 1917, a Igreja Ortodoxa Finlandesa declarou sua autonomia do Patriarcado de Moscou. A primeira constituição do país, de 1919, deu à instituição o mesmo status legal da Igreja Luterana. Em 1921, a autonomia da Igreja foi emergencialmente concedida pelo Patriarca Ticônio de Moscou, o que seria apenas formalmente reconhecido pela Igreja Ortodoxa Russa em 1957. Em 1923, tornou-se parte autônoma do Patriarcado Ecumênico de Constantinopla.

Alguns dos ortodoxos na Finlândia queriam manter os modos tradicionais russos, como o uso do eslavo eclesiástico na liturgia e o calendário juliano, então formaram sua própria congregação. A primeira paróquia foi estabelecida em Vyborg em 1926. De 1931 a 1945, as paróquias ortodoxas na Finlândia estiveram vinculadas temporariamente ao Patriarcado Ecumênico de Constantinopla, sob o Metropolita Eulógio Georgievski do Exarcado da Europa Ocidental sediado em Paris.

Em outubro de 1945, o Metropolita Gregório (Chukov) de Leningrado e Novgorod, durante sua visita à Finlândia, reuniu as comunidades da Intercessão da Santa Mãe de Deus e de São Nicolau com o Patriarcado de Moscou, e em fevereiro de 1946, por decisão do Santo Sínodo da Igreja Ortodoxa Russa, os recebeu sob administração temporária, que durou até o final de 1954 (de 1953-1954 o bispo vigário de Luga, Miguel (Chub), auxiliou o metropolita na gestão das paróquias).

Paróquias
Paróquias e templos:
 Paróquia Munkkiniemi da Intercessão da Santa Mãe de Deus, Helsinque;
 Paróquia de São Nicolau, o Milagroso, Hietaniemi, Helsinque;
 Igreja da Beata Xenia de São Petersburgo, Mellunmäki, Helsinque;
 Igreja da Assunção da Bem-Aventurada Virgem Maria, Turku;
 Igreja do Ícone da Mãe de Deus de Kazan, Pori.

Administradores

 Gregório (Chukov) (1946 - 1953) - Metropolita de Leningrado e Novgorod;
 Miguel (Chub) (1953 - 1954) - Bispo de Luga, Vigário da Diocese de Leningrado;
 Nicolau (Yarushevich) (1954 - 1960) - Presidente do Departamento de Relações Externas da Igreja do Patriarcado de Moscou;
 Nicodemos (Rotov) (30 de maio de 1972 - 5 de setembro de 1978) - Metropolita de Leningrado e Ladoga (Novgorod);
 Cirilo (Gundiaev) (1978 - 1984) - Bispo de Vyborg, Vigário da Diocese de Leningrado;
 Filareto (Vakhromeev) (1985 - 1987) - Presidente do Departamento de Relações Externas da Igreja do Patriarcado de Moscou;
 Aleixo (Ridiger) (1987 - 1990) - Metropolita de Leningrado e Novgorod;
 Cirilo (Gundiaev) (1990 - atualmente) - Presidente do departamento de relações externas da igreja do Patriarcado de Moscou, Patriarca de Moscou e toda a Rússia.

Representante do Patriarcado de Moscou

 Arcipreste Vitor Liutik (1999 - atualmente) - Reitor da Paróquia da Intercessão em Helsinque.

Ver também

 Igreja Ortodoxa Russa
 Igreja Ortodoxa Finlandesa

Referências

Ligações externas

 Paróquias Patriarcais Ortodoxas Russas na Finlândia (em russo e finlandês)
 Revista "Norte Blagovest" (em russo)

Cristianismo na Finlândia
Igreja Ortodoxa Russa


Kourtney Mary Kardashian Barker () este o personalitate TV americană, bussines woman, model și autor.  Din anul 2007, ea împreună cu familia ei apar în serialul reality Keeping Up With The Kardashians.

Viața personală
Kourtney a fost născută în Los Angeles, California, Statele Unite. Ea are două surori mai mici, Kim și Khloe și un frate mai mic, Robert. În 1991, părinții ei au divorțat, iar mama ei s-a căsătorit cu Bruce Jenner. Din timpul acestui mariaj, Kourtney mai are două surori, Kylie și Kendall.

Pe 15 mai 2022 s-a căsătorit cu bateristul Travis Barker.

Note

Legături externe

Nașteri în 1979
Nașteri pe 18 aprilie
Personalități de televiziune din SUA
Americani de origine europeană
Oameni în viață
Frați celebri

Kourtney Kardashian


Igor Guilherme Barbosa da Paixão, mais conhecido como Igor Paixão (Macapá, 28 de junho de 2000) é um futebolista brasileiro que atua como ponta. Atualmente, joga pelo Feyenoord.

Carreira

Início
Natural de Macapá, capital do Amapá, com pais tendo raízes de Curiaú (parte de pai) e de Tartarugalzinho (parte de mãe) além origem quilombola, Igor Paixão iniciou sua trajetória no futebol com sete anos pelo São José. Ao estar assistindo uma partida de futebol de salão no São José, foi chamado para completar um time pois havia faltado um jogador. Desde então, passou atuar nas categorias sub-9, sub-11 e sub-13, onde conquistou inúmeros títulos de torneios e prêmios individuais como de revelação, artilheiro e melhor jogador de torneios que disputava.

Além do São José, Paixão tambem atuava em outros times dos bairros Pacoval e Novo Horizonte em sua cidade natal. Passado um tempo, foi convidado pelo político Edinoelson Careca para ingressar na escolinha de futebol Zico 10 com 13 anos, ingressando assim no futebol de campo, conquistando também títulos no sub-13 e sub-15. Concomitantemente, Paixão realizou testes em alguns clubes como Santos e Flamengo, chegando a ser pré-aprovado no rubro-negro.

Coritiba
Passado alguns dias sendo monitorado pelo clube carioca, Igor foi à São Paulo disputar um torneio em Marília representando a Seleção Amapaense Sub-14, no final de 2013. Sagrando-se campeão do torneio, despertou interesse de alguns agentes de equipes que estavam lá. Seu pai conversou com um ex-jogador do Coritiba que o aconselhou a levá-lo para uma peneira que aconteceria no clube. Ao retornarem para Macapá, o pai de Paixão pesquisou e viu que apenas o Coxa estava realizando testes, tendo marcado a peneira e viajado para Curitiba. Haviam outros 40 meninos para realizar os testes no dia, contudo apenas Igor passou e ingressou na base, em maio de 2014.

Firmou seu primeiro contrato com o clube em 2018 quando atuava pelo Sub-20, sendo válido até 2022.

2019
Destacou-se na Copa São Paulo de Futebol Júnior em que o Coxa foi eliminado nas oitavas de final, sendo promovido em janeiro pelo técnico Argel Fuchs junto com outros três companheiros, sendo também inscrito para a disputa do Paranaense. Sua estreia ocorreu em 27 de janeiro, no empate sem gols com o Toledo pela 3ª rodada da Taça Sicupira (primeiro turno do Campeonato Paranaense). Participou de cinco partidas pelo torneio e retornou ao Sub-20 da equipe, como parte da transição para o profissional. Disputou ao todo 11 partidas pelo clube na temporada.

Empréstimo ao Londrina

2020
Sem espaço no Coritiba, em janeiro foi emprestado ao Londrina para a disputa do Campeonato Paranaense e da Série C. Logo em sua estreia em 20 de janeiro, fez seu primeiro gol como profissional e o da vitória do Tubarão sobre o PSTC por 2–1 na 1ª rodada do Campeonato Paranaense.

Pelo clube londrino Igor fez ao todo quatro gols em 33 partidas (dois pelo Sub-20), tendo ajudado o clube a conseguir o acesso à Série B da temporada seguinte após vencer o Remo por 1–0 na última rodada da Série C. No começo de 2021, retornou do empréstimo ao Coxa.

Retorno ao Coritiba

2021
Na temporada de 2021, Paixão foi um dos principais destaques da subida do clube curitibano à Série A, tendo participado de 13 gols decisivos e feito sete deles na Segundona, inclusive com um belo na derrota de virada por 3–2 para a Ponte Preta na última, apesar de já estar com a vaga de retorno garantida. Ao todo, disputou 47 partidas, fez dez gols e concedeu sete assistências no ano.

2022
Após a boa temporada passada, começou a temporada em alta novamente com três gols e duas assistências em quatro jogos. Com isso, no início de fevereiro foi anunciada a renovação de seu contrato por mais dois anos.

Foi importante e o principal destaque do seu time na conquista do Campeonato Paranaense no início da temporada, ajudando o Coxa a quebrar um jejum de cinco anos sem conquistá-lo ao fazer dois gols na vitória de 4–2 sobre o Maringá no jogo de volta da final em 3 de abril.  Terminou como um dos artilheiros do certame juntamente com o companheiro de time Léo Gamalho, ambos com sete gols.

Precisou apenas de alguns meses para atingir o mesmo desempenho da temporada passada, com apenas 26 jogos (equivalente à 55% dos jogos de 2021). Em junho, o contínuo bom desempenho atraiu interesse tanto de clubes brasileiros quanto europeus, principalmente dos portugueses Porto e Benfica.

Fez um dos gols do Coritiba na derrota por 3–2 para a Ponte Preta, na última rodada da Série B. Terminou a temporada com 37 partidas, 11 gols e 10 assistências. Esse desempenho atraiu o interesse de várias equipes tanto do Brasil como do exterior. Em 17 de agosto foi confirmada a sua venda ao Feyenoord, sendo essa transferência mais cara da história do Coxa (em reais), superando a de Rafinha em 2005. Ao todo disputou 95 jogos e marcou 21 gols.

Feyenoord

2022–23
O clube de Roterdã anunciou sua contratação também em 17 de agosto, tendo Igor Paixão assinado contrato até 2027. O valor da transferência foi de 8 milhões de euros (R$ 41, 6 milhões de reais) por 80% dos direitos econômicos, com o Coritiba ficando com os 20% restantes de uma futura venda.

Estreou pelo Feyenoord na derrota por 4 a 2 para a Lazio em jogo válido pela 1ª rodada da fase de grupos da Liga Europa, tendo atuado apenas oito minutos. Em sua segunda partida pelo clube no dia 11 de dezembro, entrou aos 23 do segundo tempo do Clássico de Roterdã e dez minutos depois deu uma assistência para o gol de Santiago Giménez. O jogo terminou 3–0 para o Feyenoord.

Seu primeiro tento pelo clube foi em 15 de janeiro, na vitória de 3–0 sobre o Groningen na 16ª rodada da Eredivisie, tendo também contribuído com uma assistência. Na rodada seguinte em 22 de janeiro, marcou um belo gol de fora da área contra o Ajax no empate de 1–1. Igor teve esses seus dois primeiros gols com a camisa do Feyenoord selecionados para o prêmio de "gol do mês", concorrendo com outros seis gols.

Apesar da boa sequência de partidas entre janeiro e fevereiro, Igor virou uma espécie de reserva de luxo na equipe de Arne Slot, disputando posição com outros três atletas: Jahanbakhsh, Idrissi e Dilrosun. Dos quatro, Igor obtinha a segunda melhor média em participações diretas em gols (4 gols e uma assistência em 857 minutos). Chegou a seis participações diretas em gol na temporada ao conceder uma assistência para Ezequiel Bullaude fazer o gol de empate de seu clube no empate de 1–1 com Shakhtar Donetsk em jogo válido pela ida das oitavas de final da Liga Europa em 9 de março.

Em 20 de abril, fez o gol de seu clube na derrota por 4–1 no jogo de volta nas quartas de final da Liga Europa, sendo esse seu primeiro gol em competições continentais europeias. Em 14 de maio, fez o último gol da vitória de 3–0 sobre o Go Ahead Eagles, vitória que garantiu o título nacional ao clube Roterdã após seis anos e com duas rodadas de antecedência.

Seleção Brasileira

Sub-23
Em 18 de agosto, foi um dos convocados pelo técnico Ramon Menezes para disputa de dois amistosos contra Marrocos visando o Pan-Americano e o Torneio Pré-Olímpico. Com a convocação, Paixão tornou-se o primeiro amapaense a representar a categoria Sub-23 do Brasil.

Estatísticas
Atualizadas até dia 18 de agosto de 2023.

Clubes

 a. Jogos da Copa do Brasil e Copa dos Países Baixos
 b. Jogos da Liga Europa
 c. Jogos do Campeonato Paranaense e Supercopa dos Países Baixos

Títulos

Coritiba

 Campeonato Paranaense: 2022

Feyenoord

 Eredivisie: 2022–23

Prêmios individuais

 Artilharia do Campeonato Paranaense de 2022 com 7 gols

Naturais de Macapá
Futebolistas do Amapá
Futebolistas do Coritiba Foot Ball Club
Futebolistas do Feyenoord Rotterdam
Jogadores da Seleção Brasileira de Futebol Sub-23
Futebolistas brasileiros expatriados
Brasileiros expatriados nos Países Baixos

Igor Paixão


المستقبلي Futurist أو عالم المستقبليات Futurologists هو الشخص الذي يتوقع المستقبل.

التعريف

يُستخدم مصطلح 'المستقبلي' عادةً لوصف المؤلفين، والاستشاريين، وقادة المنظمات الذين يعملون في دراسة الجمع بين التخصصات ودراسة تفكير الأنظمة لتقديم الاستشارات للمنظمات الخاصة والعامة حول بعض المسائل في الاتجاهات العالمية المتنوعة، والسيناريوهات المحتملة، وفرص الدول الناشئة، وإدارة المخاطر.

علم المستقبل

علم المستقبل أو «الدراسات المستقبلية» هو علم يختص بـ «المحتمل» و«الممكن» و«المفضل» من المستقبل، بجانب الأشياء ذات الاحتماليات القليلة لكن ذات التأثيرات الكبيرة التي يمكن أن تصاحب حدوثها. حتى مع الأحداث المتوقعة ذات الاحتماليات العالية، مثل انخفاض تكاليف الاتصالات، أو تضخم الإنترنت، أو زيادة نسبة شريحة المعمرين ببلاد معينة، فإنه دائما ما تتواجد احتمالية «لا يقين»  كبيرة ولا يجب أن يستهان بها. لذلك فإن المفتاح الأساسي لاستشراف المستقبل هو تحديد وتقليص عنصر «اللا يقين» لأنه يمثل مخاطرة علمية. باختصار، المفتاح الرئيسي لعلم المستقبل هو دراسة اللايقين وطرق الإدارة.

أشهر المستقبليين
 ميتشيو كاكو
 ستيفن هوكينغ
 آرثر سي كلارك
 المهدي المنجرة
 نيكولا تيسلا
 والت ديزني

المراجع

انظر أيضاً
 مستقبلية
 علم المستقبل

وصلات خارجية
 Futurist (ASF definition) Twelve developmental types of futures thinking.

تفكير توقعي
تنبؤ
مستقبليون

مستقبلي


سوسانفيلي  هي إحدى مدن مقاطعة لاسين، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 24 أغسطس، 1900.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لسوسانفيلي في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان سوسانفيلي 13,541 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 3,516 أسرة وعدد العائلات 2,250 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 3,882 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 76.03% من البيض و12.50% من الأمريكيين الأفارقة و3.18% من الأمريكيين الأصليين و1.14% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.89% من سكان جزر المحيط الهادئ و3.46% من الأعراق الأخرى و2.80% من عرقين مختلطين أو أكثر و15.57% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 3,516 أسرة كانت نسبة 40.1% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 46.4% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 13.2% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 4.4% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 36% من غير العائلات. تألفت نسبة 29.9% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 10.7% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.49، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.10.

بلغ العمر الوسطي للسكان 32.1 عاماً. وكانت نسبة 19.8% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 6.3% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 18.5% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 13.2% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 6.8% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 98.2 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 92.7 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المدينة 35,675 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 45,216 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 29,973 دولارًا مقابل 27,044 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمدينة 13,238 دولارًا. وكانت نسبة 11% من العائلات ونسبة 14.3% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 15.2% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 9.1% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان سوسانفيلي 17,947 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 3,833 أسرة وعدد العائلات 2,377 عائلة مقيمة في المدينة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 4,256 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمدينة بنسبة 62.79% من البيض و12.53% من الأمريكيين الأفارقة و3.41% من الأمريكيين الأصليين و1.10% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.62% من سكان جزر المحيط الهادئ و16.31% من الأعراق الأخرى و3.23% من عرقين مختلطين أو أكثر و23.73% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 3,833 أسرة كانت نسبة 35.4% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 42.9% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 13% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 6.1% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 38% من غير العائلات. تألفت نسبة 30.3% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 10.6% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.46، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.05.

بلغ العمر الوسطي للسكان 33.6 عاماً. وكانت نسبة 14.3% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 14.2% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 42.5% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 22.4% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 6.6% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 73.2% ذكور و26.8% إناث.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لسوسانفيلي:

أعلام
 مايك سكينر
 هاردين باري
 فرانك كادي
 مايك ليتش

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1900
مدن كاليفورنيا
مقرات المقاطعات في كاليفورنيا
تأسيسات سنة 1900 في كاليفورنيا
مدن في مقاطعة لاسين (كاليفورنيا)

سوسانفيلي (كاليفورنيا)


İş Kuleleri İstanbul ilinin Beşiktaş ilçesinin Levent semtinde yer alan, 2011'e kadar Türkiye'nin en yüksek binası unvanını korumuş yapı.

1995 yılı yaz aylarında başlanan inşaatı resmen 26 Ağustos 2000 tarihinde tamamlandı. İş Kuleleri Türkiye İş Bankası'na ait üç gökdelenden oluşmaktadır. Kule 1, İş Bankası'nın kullanımına ayrılmış olup, Kule 2 ve Kule 3 İş Bankası'nın bazı iştiraklerine ve İş Bankası'ndan bağımsız olup, kiracı şirketlere ayrılmıştır.

Kule 1, 3.000'den fazla personele hizmet vermektedir. Açıldığı günden beri bankanın imajında çok önemli bir yer tutmaktadır. İş Kuleleri aynı zamanda Türkiye'nin en iyi korunan binalarından biridir. Özellikle 11 Eylül Saldırıları'ndan sonra bu kulenin güvenliği özellikle artırılmıştır. İş Kuleleri kompleksinde ayrıca bir tiyatro/konser salonu, İş Sanat galerisi, alışveriş merkezi, lokantalar ve garaj bulunmaktadır.

İş Kuleleri, antik tapınakları andıran granit yüzeyli, kahve-bej renklerin hâkim olduğu başlangıç katları ile tezat oluşturan metal-cam karışımı mavi-gri yapıdan oluşmaktadır. Antik ve modern bu unsurların bileşimi, postmodern mimari örneği olarak nitelendirilmiştir.

İlgi çekici diğer yapısal özellikleri;

 Bina, alan olarak Ankara'daki T. İş Bankası Genel Müdürlük Binası'nın yaklaşık 8 katı büyüklüğündedir.
 Kullanılan BS 35 kalitesindeki beton ile 5 katlı 1.000 apartman dairesi, kullanılan BÇ III beton çeliği ile de 100 m²'lik 8.000 apartman dairesi inşa edilebilir.
 Isıtma, havalandırma, klima (HVAC) tesisatında kullanılan çeşitli hava kanallarının toplam alanı, 26 futbol sahası yüzeyine eşit olan 150.000 m²'dir.
 Isıtma, soğutma, pis su, temiz su, yağmur suyu, yangın söndürme tesisatında kullanılan boru miktarı toplamı 300 km olup İstanbul-Bursa arası kadardır.
 1. Boğaz Köprüsü'nün yüksekliğinin yaklaşık 3 katına eşdeğerdir ve Küçük Çamlıca tepesinin yüksekliğine yaklaşmaktadır.
 Bina statik olarak, bulunduğu 1. derece deprem bölgesinde olası en şiddetli depreme dahi elastik bölgede kalarak dayanabilecek biçimde inşa edilmiştir. Her 3 kulenin en üst katlarındaki geri çekilmeleri sağlayan Vrendel kirişleri kritik olup, özel olarak donatılandırılmış ve yine özel bir kalıp sistemi geliştirilerek inşa edilmişlerdir. Kompleksi oluşturan A, B, C, D, E, F ve G blokları, zeminden 6 kat aşağıda ve 3 kat yukarıda yer alan podyum katları yüksekliğince, eni 5 cm ile 10 cm arasında değişen genleşme derzleri ile birbirlerinden ayrılmışlardır. Kule 1'in en üst noktasındaki salınımı ekstrem durumlarda -/+ 32 cm'e, Kule 2 ve 3 için ise aynı koşullarda -/+ 18 cm'e ulaşabilmektedir ki bu, binanın depreme en üst düzeyde dayanaklı olduğunun bir göstergesidir.
 Komplekste hızı 1 m/sn - 6,3 m/sn arasında değişen 46 adet asansör, hızı 0,45 m/sn olan 6 adet yürüyen merdiven ve 6'sı yangın merdiveni olmak üzere toplam 22 merdiven bulunmaktadır.

50 Yılda 50 Eser

İnşaat Mühendisleri Odası odanın kuruluşundan itibaren 50 yıl içerisinde ülkede gerçekleştirilmiş 50 büyük inşaat projesini bir juri tarafından saptayarak bu projeleri 50 Yılda 50 Eser adı altında ilan etmiştir. Liste bölgesel kalkınma, binalar, ulaşım, hidroloji ve endüstri alt başlıklarını taşımaktadır. Bu projenin ilk etabı da o liste içerisinde yer almaktadır.

Resim galerisi

Dış bağlantılar
 İş Sanat
 Emporis'teki Linki
 Skyscraperpage'deki çizimleri

Kaynakça

Beşiktaş'taki gökdelenler
Beşiktaş'taki ofis binaları
Türkiye İş Bankası
150 ila 199 metre yüksekliğindeki gökdelenler
2000'de tamamlanan yapılar
Türkiye'deki Art deco yapılar
Levent, Beşiktaş
Türkiye'deki gökdelen ofis binaları

İş Kuleleri


Lozan Ünivesitesi (UNIL) İsviçre'nin Lozan şehrinde bulunur. 1537'de bir ilahiyat okulu olarak kurulmuş, 1890'da üniversiteye çevrilmiştir. Bugün yaklaşık 10.000 öğrencisi, 2.200 araştırmacısı vardır. Çeşitli Amerikan üniversiteleri ile öğrenci değişimi sonucu farklı milletlerden 1.500'e yakın öğrencisi vardır.

Üniversite 7 fakülteden oluşur. Bunlar; ilahiyat, hukuk, sanat, sosyal ve politik bilimler, ekonomi ve iş yönetimi, yerbilim ve çevre, biyoloji ve tıp fakülteleridir.

Ünlü mezunları
 Bhumibol Adulyadej
 Prens Bernhard
 Rusya Düşesi Irf Temryukovna Oruç
 Sepp Blatter
 Pascal Couchepin
 Lauriane Gillieron
 Rüdiger Kirsch
 Laure-Anne Suter
 Benito Mussolini
 Adel Nefzi
 Bertrand Piccard
 Edmond Pidoux
 Charles Ferdinand Ramuz
 Mohammad Sa'ed
 Fazıl Küçük
 İsmail Cem
 Vedat Dicleli
 Nazlı Ilıcak
 Selçuk Öztek
 Orhan Aldıkaçtı
 Ercan Arıklı
 Pertev Subaşı

Dış bağlantılar

  Cantonal and University Library of Lausanne
 University of Lausanne in rankings

İsviçre'deki üniversiteler
Üniversite
1537'de kurulan oluşumlar
1530'larda kurulan üniversiteler

Lozan Üniversitesi


NGC 7506 je spiralna galaktika u zviježđu Ribama.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7506
  Auke Slotegraaf: NGC 7506 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7506 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7500 - 7549

7506

NGC 7506


Daemon je šesti studijski album norveškog black metal-sastava Mayhem. Prvi je uradak skupine koji je objavio veći izdavač; diskografska kuća Century Media Records objavila ga je 25. listopada 2019. na digitalnim platformama. Objava fizičkih primjeraka odgođena je do 8. studenoga 2019. zbog problema tijekom izrade.

O albumu
Skupina je počela snimati Daemon ubrzo nakon završetka turneje De Mysteriis Dom Sathanas Alive u počast istoimenom debitantskom studijskom albumu skupine, tijekom koje su članovi sastava uživo izvodili sve pjesme s tog uratka; određeni su recenzenti izjavili da je ta turneja utjecala na sam album.

Popis pjesama

Recenzije
Dobio je uglavnom pozitivne kritike. Loudersound mu je dodijelio 4,5 boda od njih pet i usporedio ga s debitantskim albumom De Mysteriis Dom Sathanas. Metal Storm dodijelio mu je 7,8 bodova od njih 10 i nazvao ga povratkom u staru formu, odnosno "napuštanjem eksperimentalnog i disonantnog zvuka" prijašnjih uradaka. Consequence of Sound dao mu je ocjenu A- (-5) i nazvao ga "povratkom u formu". Mrežno mjesto Blabbermouth.net dodijelilo mu je devet od deset bodova, a recenzent je izjavio: "Moglo bi se reći da su s "Daemonom" osnivači drugog vala black metala objavili jedan od najboljih albuma tog žanra ovog tisućljeća tako što su na album uvrstili srž ranih dana skupine i istovremeno istraživali dubine odličnog suvremenog mračnog metala." Sputnikmusic je bio manje naklonjen albumu; dodijelio mu je 3 boda od njih pet i izjavio: "Daemon je solidna doza black metala i ništa više od toga."

Zasluge

Mayhem
Attila – vokali
Ghul – gitara
Hellhammer – bubnjevi
Necrobutcher – bas-gitara
Teloch – gitara, produkcija

Ostalo osoblje
Tore Stjerna – produkcija, tonska obrada, miksanje
Marco Salluzzo – tonska obrada
Thomas Johansson – masteriranje
Daniele Valeriani – ilustracije, omot albuma
Ester Segarra – fotografija

Izvori

Albumi iz 2019.
Albumi sastava Mayhem

Daemon (album)


تشارلز كاي كاو  (4 نوفمبر 1933-23 سبتمبر 2018) هو فيزيائي ومهندس الكتروني مولود في الصين هونج كونج وأمريكي وبريطاني حاصل على جائزة نوبل في الفيزياء عام 2009 «لانجازاته الرائدة في مجال انتقال الضوء في الالياف الضوئية من اجل الاتصالات البصرية». ولد في شنغهاي (حاليا جينشان من شانغهاي) في عام 1933 أكمل دراسته الثانوية في كلية سانت جوزيف في هونغ كونغ؛ ثم تخرج في الهندسة الكهربائية في عام 1957 من كلية الفنون التطبيقية ولويتش (الآن جامعة غرينيتش) وحصل على درجة الدكتوراه في الهندسة الكهربائية في عام 1965، من امبريال كوليدج في لندن

الحياة الأكاديمية
 زميل معهد مهندسي الكهرباء والإلكترونيات، الولايات المتحدة الأمريكية (1979)
 زميل في الجمعية الملكية (1997)
 زميل في الأكاديمية الملكية للهندسة (1989)
الأكاديمى قي أكاديمية سينيكا (1992)
 زميل من هونغ كونغ لأكاديمية العلوم الهندسية، وهونغ كونغ
الخارجية عضو الأكاديمية الصينية للعلوم (1996)
 عضو في الأكاديمية الأوروبية للعلوم والفنون
 عضو في الولايات المتحدة الأكاديمية الوطنية للهندسة (1990)
الخارجية عضو الأكاديمية الملكية السويدية للعلوم الهندسية
 زمالة فخرية من الملكة ماري، جامعة لندن
 أستاذ فخري في جامعة هونغ كونغ الصينية (1996)
 مختبر دبي المركزي الفخرية من جامعة دورهام (1994)
 دكتوراه فخرية من جامعة هونغ كونغ الصينية (1985)

الجوائز

الجوائز
 1976 : جائزة موري، سيراميك المجتمع الأمريكي، الولايات المتحدة الأمريكية
 1977 : وسام بلنتين ستيوارت، معهد فرانكلين، الولايات المتحدة الأمريكية
 1978 : جائزة التدرج، التدرج الصندوق الاستئماني، والمملكة المتحدة
 1978 : موريس والإلكترونيات يبمان الجائزة التذكارية
 1979 : إريكسون الدولية للجائزة، والسويد
 1980 : الميدالية الذهبية، AFCEA، الولايات المتحدة الأمريكية.
 1985 : وسام ألكسندر غراهام بيل
 1985 : جائزة ماركوني الدولية، مؤسسة ماركوني، الولايات المتحدة الأمريكية.
 1985 : سام كولومبوس في مدينة جنوة بإيطاليا
 1987 : جائزة جيم جيم، ومؤسسة الاتصالات والكمبيوتر والترقية، واليابان.
 1989 : وسام فاراداي، ومعهد المهندسين الكهربائيين في المملكة المتحدة.
 1989 : جيمس C. McGroddy جائزة للمواد الجديدة، الجمعية الفيزيائية الأمريكية.
 1995 : الميدالية الذهبية للالتميز الهندسي، والاتحاد العالمي للمنظمات الهندسية)، المملكة المتحدة.
 1996 : وسام الأمير فيليب من الأكاديمية الملكية للهندسة، في الاعتراف «عمله الرائد الذي أدى إلى اختراع الألياف البصرية، وقيادته في تحقيق الهندسية والتجارية، وعلى مساهمته المتميزة في مجال التعليم العالي في هونغ كونغ».
 1996 : جائزة اليابان
 1999 : جائزة دريبر ستارك تشارلز
 2006 : جائزة الميدالية الذهبية (HKIE : معهد هونغ كونغ للمهندسين).
 2009 : كاو حصل على جائزة نوبل في الفيزياء «من أجل تحقيق إنجازات رائدة بشأن انتقال الضوء في الألياف الضوئية للاتصالات».

روابط خارجية

مراجع

الاتصال عبر الألياف البصرية
أشخاص مصابون بمرض آلزهايمر
أعضاء الأكاديمية الأوروبية للعلوم والفنون
أعضاء الأكاديمية الصينية
أعضاء الأكاديمية الملكية السويدية للعلوم الهندسية
أعضاء الأكاديمية الوطنية للهندسة في الولايات المتحدة
أعضاء أجانب في الأكاديمية الصينية للعلوم
أعضاء هيئة تدريس جامعة ييل
أكاديميو كلية الملكة ماري (جامعة لندن)
أكاديميون من كلية لندن الإمبراطورية
أمريكيون حازوا جائزة نوبل
أمريكيون من أصل صيني
أمريكيون من أصل هونغ كونغي
بريطانيون حازوا جائزة نوبل
بريطانيون متجنسون
بريطانيون مهاجرون إلى الولايات المتحدة
جمعية مهندسي الأجهزة الضوئية
حاصلون على وسام غراند باوهينيا (الصين)
حائزون على جائزة اليابان
حائزون على جائزة نوبل في الفيزياء
خريجو جامعة غرينتش
خريجو جامعة لندن
خريجو كلية لندن الجامعية
رومان كاثوليك أمريكيون
رومان كاثوليك بريطانيون
رومان كاثوليك صينيون
رومان كاثوليك من هونغ كونغ
زملاء الجمعية الملكية
زملاء جمعية الهندسة والتقنية
زملاء معهد مهندسي الكهرباء والإلكترونيات
صينيون حازوا جائزة نوبل
صينيون مهاجرون إلى هونغ كونغ
علماء الفيزياء البصرية
علماء أمريكيون من أصل صيني
فائزون بجائزة تشارلز ستارك درابر
فيزيائيون أمريكيون
فيزيائيون بريطانيون
فيزيائيون من شانغهاي
فيزيائيون هونغ كونغيون
مربون من شانغهاي
مهندسون كهربائيون أمريكيون
مهندسون كهربائيون بريطانيون
مهندسون كهربائيون هونغ كونغيون
مواليد 1933
مواليد في شانغهاي
هونغ كونغيون مهاجرون إلى إنجلترا
وسام الإمبراطورية البريطانية
وفيات 2018

تشارلز كاي كاو


O noapte de vis/Fratele meu, Charles este numele unui disc de vinil lansat în anul 1988 care cuprinde două înregistrări radio ale două piese de teatru, "O noapte de vis" și "Fratele meu, Charles", ambele de Edmond Deda. Prima piesa este bazată pe comedia "Visul unei nopți de vară", iar cea de-a doua își bazează libretul pe comedia "Școala bârfelilor". Ambele piese sunt muzicaluri.

În "O noapte de vis" interpretează actori precum Alexandru Arșinel, Edmond Deda, Ion Caramitru, Matei Alexandru, Mișu Fotino, Mitică Popescu, Rodica Mandache, Rodica Popescu-Bitănescu, Stela Popescu și Tamara Buciuceanu. De regia artistică s-a ocupat Dan Puican, libretul a fost realizat de Mircea Popescu, libretul după comedie de Tudor Mușatescu, iar textele cântecelor au fost compuse de Ovidiu Dumitriu.

În cea de-a două piesă, rolurile principale sunt interpretate de Angela Similea, Cella Tănăsescu, Cristian Popescu, Dem Rădulescu, Mihai Mălaimare, Rodica Tapalagă, Sorin Gheorghiu, Tricy Abramovici, Valeria Gagealov, Virgil Ogășanu și Ștefan Mihăilescu-Brăila. De regia artistică s-a ocupat Alexandru Darian, libretul a fost creat de Alecu Popovici, libretul după comedie de Richard Sheridan și textele cântecelor au fost compuse de Cella Tănăsescu, care joacă și în piesă. Aceasta a fost a doua piesă de teatru în care a participat Angela Similea, după muzicalul Corina.

Credite
Regia muzicală – Romeo Chelaru
Postprocesare – Elis Schäfer
Grafica – Dana Schobel-Roman
Note – Doru Popovici
Libretul, conductor, conducerea muzicală – Edmond Deda
Orchestra – Orchestra Edmond Deda
Redactor de disc – Ștefan Bonea
Regia de studio – Rodica Leu
Regia tehnică – Ing. Andrei Sireteanu

Referințe

Albume de Angela Similea
Albume din 1988
Discuri Electrecord LP (30 cm)
Discuri Electrecord cu înregistrări diverse

O noapte de vis/Fratele meu Charles


Renée Taylor née le 28 septembre 1996 à Everton Park, est une joueuse de hockey sur gazon australienne. Elle évolue au poste de défenseure au Queensland Scorchers et avec l'équipe nationale australienne.

Elle a participé aux Jeux olympiques d'été de 2020.

Carrière

Coupe du monde
 Top 8 : 2018

Coupe d'Océanie
  : 2017
  : 2019

Jeux olympiques
 Top 8 : 2020

Références

Liens externes

Joueuse australienne de hockey sur gazon
Naissance en septembre 1996
Naissance dans le Queensland
Championne d'Océanie de hockey sur gazon
Joueuse de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2020

Renée Taylor (hockey sur gazon)


විශ්වය තුල පෘථිවිය හැර වෙනත් ජීවයක් තවමත් වාර්තා වී නොමැත.අභ්‍යන්තර සහ බාහිර ග්‍රහලෝක අතරින් අප දන්නා ආකා‍රයේ ජීවයක් පැවතිය හැකි යැයි සැක කෙරෙන එකම ග්‍රහලොව අඟහරු ය.එසේ ම බ්‍ර‍හස්පතිගේ සමහර උප ග්‍රහයින්ද එවන් ජීවයක් පැවතිය හැකි භෞතික සාධක වලින් යුක්තයි.</div>

අඟහරු මත ඡීවය

අඟහරු මත ජීවය පිළිබඳ අදහස මුලින් ම පැන නැගුනේ වයිකින් යානා වලින් ලබාගත් අඟහරුගේ පෘෂ්ඨ ඡායාරූපවල අඟහරුගේ ඇළ මාර්ග දක්නට ලැබීමෙනි. එසේ ම වයිකිං ලබා දුන් තොරතුරු අනුව අඟහරු වායුගෝලයෙන් සියයට අනූ පහක්ම අඩංගු වන්නේ කාබන්ඩයොක්සයිඩ් වායුවයි.

අඟහරු මත ඇති ඔලිම්පස් මෝනස් කඳු  නිම්නයේ ජලය ගලා ගිය බවට සාක්ෂි වශයෙන් පෘෂ්ඨය මත රැඳි දිය පාරවල සළකුණු දැක ගත හැක. පෘෂ්ඨයට පහළින් පිහිටන අයිස් තට්ටුව ද මීට ඉහත දී අඟහරු මතින් ජලය ගලා ගිය බවට සාක්ෂියකි.

අඟහරු මත ජීවය පවතීදැයි සාක්ෂි ලබා ගත හැකි වනුයේ අඟහරුගේ පෘෂ්ඨ අධ්‍යයනයෙනි.ඒ සඳහා වයිකිං 1 සහ වයිකිං 2 නම් වූ යානා 1975.09.09 සහ 1976.06.19 දින පෘථිවියෙන් නික්මගොස් 1976.08.20 සහ 1976.08.07 දින අඟහරු වටා කක්ෂගත විය.
වයිකිං යානා දෙක ම සකස් කොට තිබුනේ කු‍ඩා විද්‍යාගාරයන් ද ඇතළත් වන පරිදි ය.මෙහි දී ජීව විද්‍යාත්මක පරීක්ෂණයන් තුනක් සිදු කෙරිණි.

1.	වායු හුවමාරු වීමේ පරීක්ෂණය(The Gas Exchange Experiment )

2.	උෂ්ණත්ව විමෝචනය වීමේ පරීක්ෂණය(The paralytic release experiment)

3.	සළකුණු කළ කාබන් විමෝචනය වීමේ පරීක්ෂණය(The labeled release experiment)

මෙම පරීක්ෂණයන්ගෙන් තරමක ධනාත්මක ප්‍රතිඵල ලැබුණත් අඟහරු මත ජීවයක් පැවතිය නො හැකි බව සමස්ථ ප්‍රතිඵල විශ්ලේෂණයෙන් නිගමනයකට එළඹි බව 1979 අන්තර් ඡාතික තාරකා විද්‍යා සංගමය මඟින් මොන්ට්‍රිල්හි දී පැවැත්වූ සමුළුවේ දී නාසා ආයතනය මඟින් ප්‍රකාශයට පත් කෙරුණි.

නමුත් පසුව ගුවන්ගත කළ මාර්ස් ග්ලෝබල් සර්වේයර් යානයේ ඡායාරූප වලින් අඟහරු මත ජලය තිබූ බවට සනාථ වූ අතර  ඇතැමුන්ගේ මතය වී ඇත්තේ අඟහරු මත ජීවය අඟහරුගේ පෘෂ්ඨයට යටින් පිහිටිය හැකි බව ය.

තාරකා විද්‍යාව
සෞරග්‍රහ මණ්ඩලය
ජීව විද්‍යාව

සෞරග්‍රහ මණ්ඩලය තුළ ජීවය


Walther Nibbe (* 31. August 1900; † 9. Dezember 1954 in Schleswig) war ein deutscher Parteifunktionär (NSDAP) und paramilitärischer Aktivist, zuletzt im Rang eines SA-Gruppenführers.

Leben

Nach dem Ausbruch des Ersten Weltkriegs versuchte Nibbe, nachdem sein älterer Bruder Reinhold als Primaner als Kriegsfreiwilliger in die preußische Armee gemeldet hatte, sich ebenfalls als Kriegsfreiwilliger zu melden, wurde aber aufgrund seines Alters abgelehnt. Er riss anschließend viermal aus um sich dem Militär anzuschließen, wurde aber jedes Mal von der Polizei zurückgebracht. Schließlich durfte er mit einer Sondergenehmigung der Obersten Heeresleitung mit erst vierzehn Jahren in die Armee eintreten. Nach einer kurzen Ausbildung wurde er, wie sein Bruder dem Reserve-Infanterie-Regiment 48 zugeteilt. Einen Tag nachdem er an die Front kam – er wurde derselben Kompanie wie sein Bruder zugeteilt – starb dieser im September 1915 bei Kampfhandlungen an der Ostfront. Angeblich starb dieser in Nibbes Armen. Nibbe wurde daraufhin zu den Heeresfliegern geschickt.

Nach dem Krieg gehörte Nibbe einige Jahre der Reichswehr an.

Nibbe trat 1930 in die NSDAP und in die Sturmabteilung (SA) ein. In der letzteren machte er Karriere als Funktionär: Im Gefolge der Stennes-Revolte vom April 1931 wurde er vom kommissarischen OSAF-Stellvertreter Ost, d. h. dem Befehlshaber für die SA in den ostdeutschen Provinzen, Paul Schulz, zum Führer des Gausturms Mecklenburg der SA ernannt. In dieser Stellung erhielt er den Rang eines SA-Oberführers. Am 10. April 1938 übernahm Nibbe den Posten des Chefs des Amtes "Organisation und Einsatz" bei der Obersten SA-Führung in München. In dieser Stellung organisierte er unter anderem den SA-Aufmarsch beim Reichsparteitag 1938. Im selben Jahr wurde er in den Rang eines SA-Brigadeführers befördert.

1939 übernahm Nibbe die Führung der SA-Gruppe Südmark mit Dienstsitz in Graz. Zu dieser Zeit erhielt er den Rang eines SA-Gruppenführers. 1945, kurz vor Ende des Zweiten Weltkriegs, wurde ihm schließlich die Führung der SA-Gruppe Pommern übertragen. Kurz vor Kriegsende erhielt er außerdem den Rang eines SA-Obergruppenführers. Als rigoroser Antikommunist gab Nibbe seinem ältesten Sohn in der letzten Kriegsphase die Anweisung, seine ganze Familie zu erschießen, falls die sowjetische Rote Armee ihren Aufenthaltsort erreichen würde.

Nach Kriegsende wurde Nibbe von der englischen Armee verhaftet und bis Herbst 1952 interniert. Anschließend ließ er sich in München nieder, wo seine Frau und Kinder bereits seit mehreren Jahren lebten. Er übernahm eine leitende Funktion im Verlag zur Herausgabe der Deutschen Nationalzeitung. Er starb im Dezember 1954 während einer Geschäftsreise in Schleswig.

Familie

Nibbe war verheiratet und hatte sechs Söhne.

Beförderungen
 SA-Oberführer: 1931
 SA-Brigadeführer: 10. April 1938
 SA-Gruppenführer: 1939

Literatur
 Constantin Goschler (Hrsg.): Adolf Hitler. Reden, Schriften, Anordnungen: Februar 1925 bis Januar 1933. Von der Reichstagswahl bis zur Reichspräsidentenwahl Oktober 1930-März 1932. Oktober 1930-Juni 1931, 1994, S. 45, Fußnote 5 (Kurzbiogramm).
 Bodo Bernd Nibbe: Unerledigte Flaschenpost: Meine Lebensgeschichte(n), 2017. (Lebenserinnerungen seines Sohnes)

Einzelnachweise

NSDAP-Mitglied
SA-Mitglied
Geboren 1900
Gestorben 1954
Mann

Walther Nibbe


Gottfried Hilti (* 9. April 1903 in Schaan; † 12. Mai 1977 in Vaduz) war ein liechtensteinischer Bildhauer.

Biografie
Gottfried Hilti wurde 1903 als drittes von elf Kindern des Schaaner Metzgermeisters Joseph Hilti (1867–1935) und dessen Frau Walburga (1875–1930, geborene Quaderer) geboren. Zu seinen Geschwistern zählen unter anderem der Unternehmer Toni Hilti, der stellvertretender Abgeordneter Hans Hilti, sowie die Gründer des Bohrmaschinenherstellers «Hilti», Eugen Hilti und Martin Hilti.

Er besuchte die Volksschule in Schaan und die Realschule in Vaduz. Ursprünglich sollte er wie sein älterer Bruder eine Ausbildung zum Metzger absolvieren und in dem elterlichen Betrieb arbeiten sollen. Hilti entschied sich jedoch künstlerisch tätig zu werden und so absolvierte er von November 1922 bis Dezember 1925 bei einem Bildhauer in Feldkirch-Levis, Vorarlberg eine Lehre als Steinmetz und Bildhauer. Daneben besuchte er die Gewerbliche Fortbildungsschule in Feldkirch. Nach seiner Lehre ging er auf die Wanderschaft, die ihn in verschiedene europäische Länder führte.

1930 kehrte Hilti nach Liechtenstein zurück und eröffnete ein Bildhaueratelier in Schaan. 1931 erhielt er vom Schaaner Gemeinderat und dem Gemeindevorsteher Ferdinand Risch den Auftrag ein Denkmal für den 1929 verstorbenen Fürsten Johann II. zu entwerfen. Dieser hatte nämlich den Bau der Pfarrkirche St. Laurentius grosszügig mit finanziellen Mitteln unterstützt. Am 24. Juli 1932 weihte Bischof Laurenz Matthias Vincenz das Denkmal an der Westfront der Pfarrkirche ein. Unter den Anwesenden befanden sich Vertretern der Gemeinde und des Landes auch Fürst Franz I. und dessen Frau Fürstin Elsa. Das Denkmal für Johann II. stellt eines der wichtigsten Werke Hiltis dar und machte ihn in ganz Liechtenstein bekannt. Zu seinen weitere Arbeiten zählen unter anderem Muttergottesstatuen, die Kreuzwegfiguren bei der Dux-Kapelle in Schaan sowie zahlreiche Kirchenausstattungen und Grabstätten. Aufgrund der schlechten wirtschaftlichen Lage und um die Existenz seiner Familie zu sichern, erweiterte Hilti seine Bildhauerwerkstatt um einen Steinmetzbetrieb.

Von 1958 bis 1962 war er für die Vaterländische Union Regierungsrat in der Regierung des Fürstentums Liechtenstein von Alexander Frick. Zuvor war er bereits seit 1953 Regierungsrat-Stellvertreter gewesen. Des Weiteren war er Vizepräsident der Gewerbegenossenschaft und Mitglied der Denkmalschutzkommission. 1970 erkrankte er an Demenz.

Hilti war seit 1936 mit Gertrud Hilti, der Tochter des Schaaner Baumeisters Lorenz Hilti verheiratet. Aus der Ehe gingen sechs Kinder, vier Söhne und zwei Töchter hervor, wobei die älteste Tochter bereits im Alter von vier Jahren starb.

Literatur
 Cornelia Herrmann: Die Kunstdenkmäler des Fürstentums Liechtenstein, Band 2, Gesellschaft für Schweizerische Kunstgeschichte, GSK 2007

Weblinks
 Persönlichkeiten, die Liechtenstein prägten: Gottfried Hilti (1903–1977): Bildhauer und Politiker (PDF; 295 kB), 11. April 2012, Liechtensteiner Vaterland
 Eintrag zu Gottfried Hilti auf www.e-archiv.li

Einzelnachweise

Bildhauer (Liechtenstein)
Regierungsrat (Liechtenstein)
VU-Mitglied
Liechtensteiner
Geboren 1903
Gestorben 1977
Mann

Gottfried Hilti