The Hutchinson River Parkway (known colloquially as the Hutch) is a north–south parkway in southern New York in the United States. It extends for  from the massive Bruckner Interchange in the Throggs Neck section of the Bronx to the New York–Connecticut state line at Rye Brook. The parkway continues south from the Bruckner Interchange as the Whitestone Expressway (Interstate 678) and north into Greenwich, Connecticut, as the Merritt Parkway (Connecticut Route 15). The roadway is named for the Hutchinson River, a 10-mile-long (16 km) stream in southern Westchester County that the road follows alongside.  The river, in turn, was named for English colonial religious leader Anne Hutchinson.

Construction of the parkway began in 1924 and was completed in 1941. The section of the parkway between Eastern Boulevard (now Bruckner Boulevard) in the Bronx and U.S. Route 1 (US 1) in Pelham Manor was designated as New York State Route 1X (NY 1X) from 1941 to 1946. NY 1A was subsequently realigned to follow the Hutch between Eastern Boulevard and US 1. The NY 1A designation was removed around 1962.

Route description
The road is designated as NY 908A within the Bronx and is maintained by the New York City Department of Transportation (NYCDOT). In Westchester County, the road is designated as NY 907W and is maintained by the New York State Department of Transportation (NYSDOT). Both designations are unsigned reference routes. Like the Bronx River Parkway, the reference route designation of the parkway in Westchester County violates the numbering scheme used by the NYSDOT. The second digit of a reference route designation typically indicates its region. While other reference routes in the county carry a second digit of "8", as Westchester County is located in region 8, the "0" in 907W is indicative of regions 10 and 11, containing Long Island and New York City, respectively.

Throggs Neck to Pelham

The Hutchinson River Parkway begins at the large Bruckner Interchange in the Throggs Neck section of the Bronx. This interchange consists of junctions with the Cross Bronx Expressway (I-95 and I-295), the Whitestone Expressway (I-678), and the Bruckner Expressway (I-95 and I-278). The Hutchinson River Parkway proceeds north as a continuation of I-678, entering Exit 1, a small 1-lane ramp to Bruckner Boulevard near Saint Raymond's Cemetery. Just to the north of Exit 1A gas stations appear on each side of the road, which turns northeast and into Exit 1B, a connection to East Tremont Avenue. After Exit 1B, the parkway crosses under the IRT Pelham Line just west of Middletown Road subway station, crossing into the Pelham Bay section of the Bronx.

Just after crossing into Pelham Bay, the parkway enters Exit 1C–D, an interchange with the Pelham Parkway in a small section of Pelham Bay Park. After crossing over Amtrak's Northeast Corridor, the parkway crosses out of Pelham Bay Park and into Exit 2A–B, a junction with I-95 and the New England Thruway. Crossing over Bartow Avenue and the Hutchinson River, the parkway crosses into the main section of Pelham Bay Park, where Exit 3 forks off towards the center of the park. The now six-lane parkway crosses north through Pelham Bay Park, entering Exit 4A, another junction with the New England Thruway. When the Hutchinson River Parkway leaves Pelham Bay Park, the right-of-way leaves the Bronx and enters Westchester County. Now in the village of Pelham Manor, the parkway enters Exit 4B, an interchange with US 1 (Boston Post Road).  Southbound, an Exit 5A is present, a ramp to Sandford Boulevard in Pelham Manor. Proceeding northbound, Exit 5 connects to Colonial Avenue, the continuation of Sandford Boulevard after the Hutchinson River Parkway in the adjacent village of Pelham. The parkway winds north through Pelham, entering Exit 5B on the southbound lanes, a connection to East 3rd Street. Winding northeast, the parkway crosses under the Metro-North Railroad New Haven Line just west of Pelham station. Just after the line, the Hutchinson River Parkway crosses into Exit 6A, a bi-directional junction with Lincoln Avenue in Pelham.

Mount Vernon to Connecticut
Soon the parkway leaves Pelham for Mount Vernon, entering the Chester Heights section. In Mount Vernon, the Hutchinson River Parkway enters Exit 6B, a connection to the Cross County Parkway. The parkway winds northeast into Exit 7, a junction with New Rochelle Road, bending northwest through Nature Study Woods Park. The parkway then bends north into New Rochelle. Just after crossing into New Rochelle, the Cross County Parkway merges into the northbound lanes. Crossing through Twin Lakes Park, the parkway enters Exit 8, a junction with the northern end of Webster Avenue. Passing around Reservoir 3, the Hutchinson River Parkway crosses into Eastchester and soon back into New Rochelle near Exit 9, which connects to North Avenue.

To the north, Exit 9A and Exit 9B going southbound junctions with Mill Road in Eastchester, the continuation of North Avenue. After Exits 9A and 9B, the parkway passes east of Reservoir 1 and south of Exit 9C, Wilmot Road. The Hutchinson River Parkway proceeds northeast as a four-lane arterial through New Rochelle. The parkway crosses under NY 125 (Weaver Street), which is accessible southbound via exit 11. Proceeding northbound, exit 11 services Hutchinson Avenue, which connects to NY 125 and Quaker Ridge Country Club. Now in the Quaker Ridge section of Scarsdale, the Hutchinson River Parkway crosses into Exit 12, Mamaroneck Road near Saxon Woods County Park. The parkway runs along the southern end of the park, entering Exit 13A-B in the center of the park.

Exit 13A-B services Mamaroneck Avenue as it crosses over the West Branch of the Mamaroneck River. Leaving the park, the Hutchinson River Parkway enters White Plains, crossing past a median rest area. The parkway continues northeast, entering Exit 14, a diamond interchange with NY 127 (North Street) in Harrison. Passing Maple Moor Golf Course, the Hutchinson River Parkway enters Exit 15A–B, a cloverleaf interchange with I-287 (the Cross Westchester Expressway). Just to the north of the interchange, I-684 forks to the northwest in Harrison at Exit 16A. Just northeast of I-684, Exit 16B forks to NY 120 (Purchase Street).

After Exit 16A-B the parkway makes a bend to the southeast entering Exit 17, a junction with Lincoln Avenue in Harrison. The four-lane parkway winds northeast once again, entering Exit 18, a junction with North Ridge Street in Rye Brook. The Hutchinson River Parkway enters Exit 19A, a connection with NY 120A (King Street). At this interchange, the Hutchinson River Parkway crosses into the state of Connecticut and continues northeast as the Merritt Parkway (Route 15).

History
Construction of the parkway began in 1924 and the first two-mile (3 km) section was completed in December 1927. By October 1928,  of the parkway were open, connecting US 1 in Pelham Manor, New York with Westchester Avenue in White Plains, New York. The original roadway was an undivided freeway, designed with gently sloping curves, stone arch bridges, and wooden lightposts. The original  section included bridle paths along the right-of-way. There was also a riding academy where the public could rent horses.

In 1930, Robert Moses, an American public official who worked on New York metropolitan area infrastructure, announced plans to build more parkways in the Bronx. A southward extension from Pelham Manor to Pelham Bay Park opened on December 11, 1937. The new southerly extension became part of a rerouted New York State Route 1A. The final segment of the parkway—a southward extension to the Bronx–Whitestone Bridge—was completed on October 11, 1941 and was initially designated NY 1X. The NY 1X designation was removed in 1946 and replaced with a realigned NY 1A, which had previously followed Bruckner Boulevard and Shore Road between what is now the Bruckner Interchange and Exit 5 on the Hutch. The NY 1A designation was completely removed .

Originally, the parkway was built and designated all the way to the Bronx–Whitestone Bridge, but the original parkway designs did not allow for commercial traffic. When the bridge was designated I-678, the section between the Bruckner Interchange and the Bronx–Whitestone Bridge had to be converted to Interstate Highway standards. Once that was completed in 1972, that section was assigned the I-678 designation and renamed the Hutchinson River Expressway. Modifications in 1984 included the straightening of some curves, increased sight distances, removal of the rustic lightposts, and lengthening of acceleration and deceleration lanes. Originally, there was a 10 cent toll in Pelham between exits 7 and 8. The toll was increased to 25 cents in 1958 and removed on October 31, 1994, with the last toll collected just before midnight. The tolls were abolished on the Saw Mill River and Hutchinson River parkways in November 1994. In mid-2021, the parkway's exit numbers were changed from sequential to mileage-based numbering. In addition, I-684 was assigned an exit number after initially being unsigned, which is Exit 16A.

Exit list

References

External links

Parkways in New York City
Transportation in the Bronx
Transportation in New Rochelle, New York
Transportation in Westchester County, New York
Former toll roads in New York (state)
Harrison, New York
Robert Moses projects

Hutchinson River Parkway


Kölemez, koyun sütünden yapılan bir süt mamülü olup koyun sütü koyulaştığı zaman kaymak kıvamında yapılan ve Yörük kültüründe olan bir yiyecektir.

Süt ürünleri

Kölemez


Tierras bajas del norte de Alemania , también conocida como llanura del Norte de Alemania (Norddeutsche Tiefebene) es una de las principales regiones geográficas de Alemania. Se trata de la parte alemana de la llanura nordeuropea.

La región está delimitada por las costas del mar del Norte y del mar Báltico en el norte y por el centro de las Tierras Altas de Alemania (Mittelgebirge) hacia el sur. En el oeste, el límite sur de la llanura del norte de Alemania está formado por las colinas más bajas de Sajonia, específicamente por la cresta del bosque de Teutoburgo, las colinas de Wiehen, las colinas de Weser y la Baja Llanura de Sajonia - que en parte la separa de esa zona de la planicie conocida como la llanura de Westfalia.

Véase también
 Geografía de Alemania
 Geografía de Europa

Referencias

 Ellenberg, Heinz. Vegetation Mitteleuropas mit den Alpen in ökologischer, dynamischer und historischer Sicht: 170 Tabellen. Stuttgart: Ulmer, 1996. ISBN 3-8252-8104-3.

Enlaces externos
 Información sobre la región

Llanuras de Alemania
Llanuras de Polonia
Geografía de Baja Sajonia
Geografía de Berlín
Geografía de Brandeburgo
Geografía de Bremen
Geografía de Hamburgo
Geografía de Mecklemburgo-Pomerania Occidental
Geografía de Sajonia
Geografía de Sajonia-Anhalt
Geografía de Renania del Norte-Westfalia
Geografía de Schleswig-Holstein
Geografía del voivodato de Pomerania Occidental
Geografía del voivodato de Lubusz

Tierras bajas del norte de Alemania


Lord Alfred Bruce Douglas (født 22. oktober 1870, død 20. marts 1945), var en britisk forfatter, digter, oversætter og politisk kommentator, men er bedre kendt som Oscar Wildes (1854-1900) elsker.  På universitetet i Oxford medvirkede Alfred Douglas til udgivelsen af "The Spirit Lamp", der havde et homoerotisk indhold. Oscar Wilde deltog ligeledes i udgivelsen af universitetsmagasinet, og han bidrog med 3 artikler i magasinets korte levetid, der kun omfatter i alt 15 udgivelser.

Barndom og opvækst
Alfred Douglas er født den 22. oktober 1870, han var den tredje søn af John Sholto Douglas (1844–1900), 9. Markis af Queensberry, og Sibyl Montgomery (1845–1935) . Douglas er født i Ham Hill i nærheden af Worcester. Alfred Douglas blev af sin mor kaldt "Bosie" (hvilket eftersigende udspringer af ordet boy - dreng), og dette kælenavn skulle for Douglas' vedkommende følge ham igennem livet .

Douglas gik på Winchester College fra 1884-1888, og trods at han blot var en gennemsnitlig elev, var det her han etablerede magasiet The Winchester College Pentagram, som skulle give ham mulighed for at udtrykke sig poetisk og litterært. I 1889 startede Douglas på Magdalen College, Oxford, hvor han b.la. bidrog til universitetsmagasinet The Oxford Magazine, og det var også på Oxford, at Douglas skulle bidrage til det homoerotiske magasin "The Spirit Lamp". I sommeren 1891 blev Alfred Douglas introduceret til forfatteren og dramatikeren Oscar Wilde.

Forholdet mellem Douglas og Wilde og retssagen
Alfred Douglas er af eftertiden især kendt som Oscar Wildes elsker. I sommeren 1891 blev Douglas introduceret til Wilde af sin fætter digteren og forfatteren Lionel Johnson  (1867 –1902). På det tidspunkt var Wilde gift med Constance Loyd (1858-1898), og parret havde ligeledes to sønner, da Wilde og Douglas indledte deres affære. I året 1895, sagsøgte Wilde "Bosie's" far Markisen af Queensberry for bagvaskelse grundet hans anklager om homoseksualitet mod Wilde. Sagen blev sidenhen en offentligt kendt sag, da homoseksualitet var ulovligt i datidens England (og det skulle forblive ulovligt indtil 1960'erne). Oscar Wildes venner, som kendte til Douglas' og Wildes affære, rådede ham til at flygte til Frankrig indtil der var faldet ro på sagen. I den enorme mediestorm der opstod af sagen der indledtes den 3. april 1895. Efter tre dage trak Wildes advokat sagsanlægget tilbage, men da mange oplysninger om Wildes privatliv kom frem under retssagen blev Wilde dømt til to års "hårdt arbejde" (Hard Labour)

Referencer

Eksterne Links
 Alfred Douglas' uofficielle hjemmeside
 Alfred Douglas biografi på Spartacus Educational

Digtere fra England
Forfattere fra England
Briter i 1800-tallet
Briter i 1900-tallet

Alfred Douglas


Europa Forum Wachau  este o conferință ținută pentru prima oară în anul 1995 în Abația Göttweig din Austria Inferioară. Din 1995 evenimentul s-a ținut anual, cu excepția anului 2006. Evenimentul se ține în majoritatea cazurilor în iunie, dar a fost mutat și în mai sau iulie în anii precedenți din circumstanțe speciale.

Istorie
Inaugurarea Europa-Forum Wachau a avut loc în anul 1995, în același an în care Austria a aderat la Uniunea Europeană, cu intenția de a apropia cetațenii și de a crea un impuls și o platformă pentru decizii politice legate de Europa. Evenimentul se focuseazâ pe dezvoltarea politică a regiunii dunărene. Cele mai accentuate teme fiind: siguranța, regionalitatea, cultura si economia. Publicistul austriac Paul Lendvai găzduiește forumul din 1995.

Fondatori si Organizație

Europa-Forum Wachau a fost inițiat cu idea de a unifica gândul european. Un mare motiv pentru această inițiere a fost referendumul Austriei din data de 12 iunie 1994 Austrian European Union membership referendum, 1994. Locația Göttweig Abbey în Wachau a fost aleasă pentru a demonstra importanța creștinismului în politica europeană și apropierea fațâ de cetățenii. .

Întâlnirea anuală este organizată de Austria Inferioară. Deasmenea Forumul cooperează cu  "Austria Institut for Europe and security policy" și cu numeroase instituți educaționale. Finanțat de Raiffeisen Bankengruppe și de Austrian Federal Economic Chamber alături de alți parteneri.

Primii zece ani 1995 - 2004

Șase ani după ce Cortina de fier a căzut Europa a fost reunită, primul Europa-Forum Wachau a avut loc în 1995 în Göttweig. În primi zece ani prezenți de fiecare data guvernatorul Austriei Inferioare Erwin Pröll si cancelarul federal Wolfgang Schüssel. Unu din numeroasele țeluri este să se aducă o contribuție la un comun acord la nivel european .

După extinderea Uniuni Europene cu zece state menbre Austria Inferioară a fost implicit centrul Uniunii Europene, atât politic cât și geografic. Pas cu pas, dispăreau granițele cu Republica Cehă și Slovacia. Din acest motiv in data de 1 mai 2004 Austria Inferioară a ținut o întâlnire între cele "Trei Țâri Vecine". Noua Uniune Europeană a celor 25 de țări membre a fost și tema principală a celei dea zecea întâlniri a "Europa-Forum Wachau".

Europa-Forum Wachau în 2013 și 2014 - Criză și democrație

2013

"Europa-Forum Wachau" a avut loc in data de 15.06.13 și 16.06.2013 aceasta analiza în special criza în care se aflau anumite state din Europa. Motto-ul întâlniri fiind "Depâșind criza - Contururile noii Europe" și aceasta discutându-se cu politicieni austrieci, europeni și din balcani. Întâlnirea între șefi de guvern a Serbiei și Kosovoului a fost de mare importanță. Cancelarul de externe a Austriei Michael Spindelegger a fost responsabil pentru întâlnirea dintre Ivica Dačić și Hashim Thaçi care a adus țările înspre Uniunea Europeana.

În plus autorul austriac Miguel-Herz Kestranek, Erwin Pröll, membru al Comisiei Europene Johannes Hahn și politicianul Leton Valdis Dombrovskis au participat la forum ca oaspeți de onoare, ținând și discursuri.

2014

Pe data de 17.05.2014 și 18.05.2014 Europa-Forum Wachau s-a ținut sub moto-ul "Democrație în Europa - Noi avem alegerea". Tema centrală a fost conflictul între Ucraina și Rusia, de asemenea și politicile siguranței Europene.

Din nou oaspeți de calibru mare, ca de exemplu Erwin Pröll, fostul cancelar al Austriei Alfred Gusenbauer, fostul ministru a apărări a Austriei Sebastian Kurz, Johannes Hahn și Michael Spindelegger participănd la discurs. Prim ministrul Seribiei a fost nevoit să refuze din cauza inundațiilor din Serbia din acel moment. El fiind înlocuit cu ambasadorul Serbiei Pero Jankovic.

Europa-Forum Wachau 2015

Cea de-a 20-ea întâlnire a fost sub tema "Are Europa granițe? Rolul Europei în lume".
Cele mai importante discursuri au fost al ministrului apărări Georgiei Tina Khidasheli, Johannes Hahn, Aleksandar Vucic și fostul vice cancelar al Austriei Reinhold Mitterlehner.

La sfârșitul forumului Erwin Pröll la premiat pe Paul Lendvai cu statuia de onoare Leopold III, Margrave of Austria pentru rolul său de gazdă a Europa-Forum Wachau pe care îl îndeplinește de la începutul evenimentului. De asemenea 2015 a fost primul an în care sa decernat și premiul "Europa-Staatspreis" în timpul ceremoniilor.

Europa-Forum Wachau 2016

Europa-Forum Wachau a avut loc în data de 11.06.2016 și 12.06.2016. Tema acestui an a fost "Europa - unită în bogăție, separată în criză", ca de obicei forumul a fost moderat de Paul Lendvai. Discursuri au fost ținute pe teme ca și criza refugiaților, pericolul naționalismului și a populismului și poziția Europei din punctul de vedere economic. Personalități ca și Sebastian Kurz, Erwin Pröll și ministru de externe Daniel Mitow au fost invitate.

Europa-Forum Wachau 2017

Europa-Forum Wachau a avut loc în data de 10.06.2017 și 11.06.2017 în Göttweig Abbey în Austria Inferioară. În acest an motto-ul a fost "Apropierea de cetățenii Europeni".
Programul este structurat în urmatoarele domenii:

Siguranță: "Strategia globala a UE: Cum să garanteze UE mai multă siguranță ?"

Regional: "Diversitatea și subsidiaritatea Europei: Decizi luate  efficient și aproape de cetățeni."

Economie: "Între Asia și SUA: Cum poate Europa să rămănă competitivă?"

Cultură: "Tensiuni între migranți, democrație și constituționalitate"

"Europa-Forum Wachau" 2017 a fost și un loc de discuție în cadrul unui curs al Universități Viena al Facultăți de Publicistică si Comunicare. În care Universitatea în cooperare cu Wikimedia Austria vor reda în formă de encyclopedie aspecte al acestui eveniment politic. Acest lucru se va întâmpla în mai multe limbi..

Tineretul în Europa-Forum

În cea de-a zecea ediție a Europa-Forum Wachau Johanna Mikl-Leitner, atunci în poziția de Ministrul regional al Afacerilor Sociale, Muncii și Familiei în Austria Inferioară a organizat un plen al tineretului. Tineri în vârste cuprinse între 18 și 25 de ani, din toate cele 25 de state membre UE de atuncia au fost invitați să participe în anul 2025 la Plenul tinerilor. Sa dorit o întărire a idei de Europa în generațiile tinere.

În anul 2016 studenți de la St. Pölten University of Applied Sciences au creat patru concepte de PR pentru Europa-Forum Wachau, care se concentrau pe social media. Analiza a fost facută în timpul evenimentului și după acesta. Idea în spatele analizei a fost ca Europa-Forum Wachau să fie mediatizat mai puternic pe canalele social media.

Literatură

 Europa-Forum Wachau (ed.): 5 Jahre Europa-Forum Wachau. 1995 bis 1999. Redaktion: Mag. Brigitte Karner, 1999
 Europa-Forum Wachau (ed.): Jubiläumsfestschrift Europa-Forum Wachau. 10. Europa-Forum Wachau. Schwerpunkte, Diskussionsbeiträge und Zitate aus den Jahren 1999 bis 2003. Redaktion: Mag. Brigitte Karner, 2004
 Europa-Forum Wachau (ed.): Jubiläumsfestschrift 15. Europa-Forum Wachau. Schwerpunkte, Diskussionsbeiträge und Bilddokumente aus den Jahren 2004 bis 2009. Wissenschaftliche Beratung und Erstellung des Festschrift-Textes: AIES - Austria Institut für Europa- und Sicherheitspolitik, Maria Enzersdorf 2010

Referințe

Weblinks
 Europa-Forum Wachau

External Links

 www.europaforum.at, official Website of the "Europa-Forum Wachau"
 Göttweig Statement  from 2010 (PDF; 59 kB)

Evenimente anuale în Europa

Europa-Forum Wachau


A Usina Termelétrica Termopernambuco é uma usina de energia localizada no município de Ipojuca, em Pernambuco, no Complexo Industrial e Portuário de Suape.

Histórico
A construção da UTE Termopemambuco teve início em 2001, dentro do Programa Prioritário de Termeletricidade do Governo Federal, pelo Grupo Guaraniana, consórcio formado pelo grupo Iberdrola, Previ e BBInvest. O consórcio havia adquirido em leilões de privatização a Coelba (1997), a Cosern (1997) e Celpe (2000).

A construção de uma termelétrica a gás no estado de Pernambuco foi uma compromisso firmado para a aquisição da Celpe.

Em 15 de maio de 2004, foi iniciada a operação comercial da usina.

Em outubro de 2004, o grupo Guaraniana passa a se denominar Neoenergia.

A UTE Termopernambuco vendeu toda a sua capacidade de instalação, de 498 MegaWatts no primeiro leilão de Reserva da Capacidade, promovido pela Aneel em dezembro de 2021. O início do fornecimento de energia será a partir de 1º de julho de 2026, com vigência de 15 anos, para garantir o fornecimento de energia elétrica ao Sistema Interligado Nacional (SIN),

Capacidade energética
A usina tem capacidade de gerar até 533 MW, sendo composta por três turbinas em sistema de ciclo combinado. Esse sistema  combina a operação de duas turbinas à gás, movida pela queima de gás natural, junto com a de uma turbina à vapor.

É a segunda maior usina de energia de Pernambuco (atrás da Usina Hidrelétrica de Itaparica) e uma das maiores termelétricas do Brasil.

A termelétrica mantém contratos de fornecimento de energia com a Companhia Energética de Pernambuco - Celpe (390 MW médios) e a Companhia de Energia Elétrica do Estado da Bahia – Coelba (65 MW médios).

A usina tem contrato de fornecimento de gás com e Copergás e a Shell.

Referências

Usinas termoelétricas de Pernambuco
Neoenergia

Usina Termelétrica Termopernambuco


Philippa Lynne Howden-Chapman est une universitaire néo-zélandaise, professeure de santé publique à l'Université d'Otago, à Wellington, et directrice du .

Carrière
Howden-Chapman a commencé sa carrière dans l'enseignement secondaire, avant de passer à la psychologie clinique, puis à la santé publique.

Elle a mené un certain nombre d'essais contrôlés randomisés de haut niveau sur divers aspects du logement et de la santé, contribuant ainsi à constituer la base de données probantes pour le futur programme d'isolation à l'échelle de la Nouvelle-Zélande. Le groupe Healthy Housing de Howden-Chapman a mené une analyse du programme Warm Up New Zealand: Heat Smart qui a montré que dans l'ensemble, il « aura un bénéfice net de 951 millions de dollars et un rapport avantages-coûts très favorable de 3,9:1 ».

Howden-Chapman était membre du Groupe consultatif d'experts sur les solutions à la pauvreté infantile en 2012, qui a présenté un certain nombre de recommandations politiques pour lutter contre la pauvreté des enfants en Nouvelle-Zélande.

En décembre 2014, Howden-Chapman et son programme de recherche ont reçu le  de . Elle a été la première femme et la première sociologue à remporter le prix.

Howden-Chapman est la présidente du groupe d'élaboration des lignes directrices sur le logement et la santé de l'OMS. Elle est également directrice de He Kāinga Orana, le programme de recherche sur le logement et la santé examinant le lien entre la qualité du logement et la santé, basé à l'Université d'Otago, en Nouvelle-Zélande. Avec un fort intérêt pour la réduction des inégalités dans les déterminants de la santé, la recherche de Howden-Chapman vise à identifier et à évaluer les interventions liées au logement pour améliorer la santé individuelle, familiale et communautaire. Ses recherches ont eu une influence majeure sur la politique du logement, de la santé et de l'énergie en Nouvelle-Zélande.

Prix et distinctions
Lors des , Howden-Chapman a été nommée , pour les services rendus à la santé publique.

En novembre 2013, Howden-Chapman a été nommée membre de la Société royale de Nouvelle-Zélande.

En 2017, Howden a été sélectionnée comme l'une des «  » de la Royal Society Te Apārangi, célébrant les contributions des femmes au savoir en Nouvelle-Zélande.

Howden-Chapman a été nommée la gagnante suprême de  2018 pour son plaidoyer en faveur de maisons saines, chaudes et sèches en Nouvelle-Zélande.

En octobre 2019, Howden-Chapman a été nommée l'une des sept premières chaires distinguées du , ou poutoko taiea, à l'Université d'Otago.

Lors des , Howden-Chapman a été nommée compagnon de l'Ordre du Mérite de Nouvelle-Zélande, pour les services rendus à la santé publique. Elle a reçu la médaille Rutherford 2021 avec son équipe, pour ses recherches sur le logement sain.

Publications (sélection)

 Howden-Chapman, P. & Penelope Carroll (éd.) (2004). Housing and Health. Steele Roberts..
 Howden-Chapman, P., Stuart, K. & Chapman, R. (éd.) (2010). Sizing up the City: Urban Form and Transport in New Zealand. Steele Roberts..
 Bierre, S., Philippa Howden-Chapman & Lisa Early (éd.) (2013). Homes People Can Afford: How to Improve Housing in New Zealand. Steele Roberts..
 Howden-Chapman, P. (2015). Home truths: Confronting New Zealand's housing crisis. Wellington, Nouvelle-Zélande : Bridget Williams Books, 116p. doi: 10.7810/9780947492335.

Références

Liens externes

Compagnon de l'ordre du Mérite de Nouvelle-Zélande
Femme de lettres néo-zélandaise
Écrivain néo-zélandais du XXIe siècle
Étudiant de l'université d'Auckland
Professeur à l'université d'Otago
Universitaire néo-zélandais
Santé publique
Lauréat de la médaille Rutherford

Philippa Howden-Chapman


Dracaena metallica (Sansevieria metallica) es una especie de Dracaena Sansevieria perteneciente a la familia de las asparagáceas, originaria de  África.

Ahora se la ha incluido en el gen de Dracaena debido a los estudios moleculares de su filogenia.

Descripción
Es una planta herbácea rizomatosa y geófita que se encuentra desde Malaui a KwaZulu-Natal.

Taxonomía
Sansevieria metallica fue descrita por Gérôme & Labroy y publicado en Bulletin du Muséum d'Histoire Naturelle 1903: 170, 193, f. 2, en el año 1903.
Etimología
Sansevieria nombre genérico que debería ser "Sanseverinia" puesto que su descubridor, Vincenzo Petanga, de Nápoles, pretendía dárselo en conmemoración a Pietro Antonio Sanseverino, duque de Chiaromonte y fundador de un jardín de plantas exóticas en el sur de Italia. Sin embargo, el botánico sueco Thunberg que fue quien lo describió, lo denominó Sansevieria, en honor del militar, inventor y erudito napolitano Raimondo di Sangro (1710-1771), séptimo príncipe de Sansevero.

metallica: epíteto latino que significa "metálico".
Variedades aceptadas
Sansevieria metallica var. metallica
Sinonimia
Acyntha metallica (Gérôme & Labroy) Chiov.

Referencias

Enlaces externos

metallica
Flora de África Meridional
Plantas descritas en 1903
Plantas descritas por Gérôme
Plantas descritas por Labroy

Sansevieria metallica


Et år med Henry er en dansk portrætfilm fra 1969 med instruktion og manuskript af Jens Jørgen Thorsen.

Handling
Kunstneren Henry Heerups have i Rødovre er samtidig hans atelier. Her maler han om sommeren, hugger skulpturer om vinteren. Haven består af fugle, labyrinter af skrammel til skraldemodeller, billeder til blegning, skure, ukrudt, soltørrede lænestole, monumenter, huggepladser og af og til: børn og gæster. I stedet for blomster: tusinder af skulpturer, en botanisk have af skraldebøtter, sokler, pinde og gadefliser. Her laver Heerup kaffe, synger, betragter - og spiller fløjte. Her fortæller han og rigger sin cykel til, til turene efter fundne og stjålne sten. Her siver efteråret gennem gamle fotografier og rustne cykelhjul, og sommeren tørrer endnu en gang de store lænestole.

Med haven som udgangspunkt rejser seerne med Heerup (på cykel) til Bellevue, til barndommens kvarter på Nørrebro. I filmen er handlingen årets gang i denne underfulde verden - ikke kronologisk gengivet fra årstid til årstid, men under eet, som et tidsforløb, der gentager sig, som en hel harmonisk rytme svarende til Heerups egen - med hans improviserede kommentarer til vejr og vind og kunst og liv som en underliggende ledsagestemme, der giver portrættet liv og dybde.

Referencer

Eksterne henvisninger

Portrætfilm fra Danmark
Danske film fra 1969

Et år med Henry


Zračno pristanište Otočac neaktivan je aerodrom na području grada Otočca u Ličko-senjskoj županiji i smješten je na državnoj cesti D50 Otočac-Perušić, 4.7 km jugoistočno od središta Otočca. Uređen je 1972. – 1973., a investitor je bila tadašnja Općina Otočac. Aerodrom je za sav promet zatvoren 13. srpnja 2022. odlukom Agencije za civilno zrakoplovstvo, nakon čega je dotadašnjem operateru, Aeroklubu "Krila Gacke", oduzeto operaterstvo nad aerodromom. Zatim, 4. kolovoza 2022., aerodrom je dodijeljen novoosnovanom Aeroklubu "Otočac" te je u tijeku osposobljavanje aerodroma za ponovno otvorenje. Od 21. veljače 2023., pa do ispunjenja svih uvjeta za otvaranje aerodroma, travnata površina uzletno-sletne staze aerodroma Otočac registrirana je kao površina za uzlijetanje i slijetanje zrakoplova, čime su ispunjeni uvjeti za obavljanje zrakoplovnih operacija sukladno ograničenjima koja propisuje Agencija za civilno zrakoplovstvo.

Danas se Aerodrom Otočac koristi za slijetanje manjih sportskih zrakoplova, a redovno se koristi i u svrhu zajedničkih vježbi Hrvatskog ratnog zrakoplovstva i Vatrogasne zajednice Ličko-senjske županije u vidu obuke vatrogasaca za helikoptersko desantiranje. Također, 2011. je u par navrata na LDRO sletio Air Tractor AT-802 Hrvatskog ratnog zrakoplovstva uzimajući vodu u svrhu gašenja šumskog požara u mjestu Kosinj.

Travnata uzletno-sletna staza duljine je 1.600 m i širine 30 m.

Douglas DC-3
Glavna atrakcija otočkog aerodroma je svakako avion Douglas DC-3 izložen na ulazu u zračnu luku.

Radi se o transportnom avionu bivšeg JRZ-a ev. broja 71255 koji je na otočki aerodrom sletio 1977. a proizveden je davne 1944. Od propadanja i daljnje devastacije spašen je 2015. kada je skupina entuzijasta i članova Aerokluba "Krila Gacke" krenula s obnovom aviona, a je isti podignut na čelična postolja te mu je obnovljena limarija i uređena unutrašnjost. Projekt je potpomognut financijskim sredstvima Grada Otočca.

Na aerodromu se također nalaze dva aviona Republic F-84 Thunderjet prevezena iz nekadašnje Zračne luke Bihać koji će uz spomenuti DC-3 sačinjavati svojevrsni muzej zrakoplovstva, a planu je i dovesti dva protuzračna topa te jedan otpisani Mig-21 Hrvatskog ratnog zrakoplovstva.
Zračno pristanište Otočac

Zračno pristanište Otočac


Sin-Iqisham, Sin-iqisham o Siniqisham fue el undécimo rey de Larsa. No se sabe mucho acerca de su reinado, que debió de durar en torno a 5 o 6 años.

En la conmemoración de su quinto año de gobierno un escrito asegura su victoria sobre una coalición de Uruk, Kazallu, Elam e Isin.

Referencias

Reyes de Larsa
Reyes del siglo XIX a. C.
Asia en el siglo XIX a. C.
Reyes amorritas

Sin-iqisham


Triler (njem. Triller < tal. trillo) [1] (glazbeni ukras) je brzo izmjenjivanje osnovnog (notiranog) tona i njegovog gornjeg susjednog tona. Javlja se u XVI. st. kao figura za razrješenje disonanci u kadencama i sve do XIX. st. uglavnom započinje tonom iznad osnovnoga tona. Triler je jedan od glazbenih ukrasa koji su se probili u svu literaturu kao efektivni način ukrašavanja melodije ili teksturalni ukras (klavirska literatura). Gotovo svaki glazbeni instrument, pa i ljudski glas, mogu izvesti triler. Zapisuje se znakom iznad note (početna slova riječi triler), a ako je na dužoj noti, može se iza njega staviti valovita crta, kao npr.:

Prilikom interpretacije trilera treba voditi računa da promijena tonova bude ritmički ravnomjeran. Triler na kratkoj noti može se izvesti kao praltriler.

Glazbena teorija

Triler (glazba)


An Habenaria pseudoglaucophylla in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni J.A.N.Bat., R.C.Mota ngan N.Abreu. An Habenaria pseudoglaucophylla in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria pseudoglaucophylla


An Steirachne barbata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Bernhard von Trinius, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Stephen Andrew Renvoize. An Steirachne barbata in nahilalakip ha genus nga Steirachne, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Steirachne

Steirachne barbata


Fritz Jonas (* 24. Juni 1845 in Berlin; † 21. Juli 1920 ebenda) war ein deutscher Gymnasiallehrer und Literaturhistoriker.

Sein besonderes Interesse galt der deutschen Literatur, namentlich Friedrich Schiller. Er gab von 1892 bis 1896 Schillers Briefe in einer kritischen, sieben Bände umfassenden Gesamtausgabe heraus. Außerdem war er Mitbegründer der Gesellschaft für deutsche Literatur und des Literaturarchivs in Berlin sowie des Marbacher Schillervereins.

Leben
Fritz Jonas war der jüngste Sohn des Theologen und Schleiermacher-Schülers Ludwig Jonas und dessen Ehefrau Elisabeth, geb. Gräfin von Schwerin-Putzar sowie Bruder des Bankiers Paul Jonas. Er besuchte in Berlin von 1854 bis 1863 das Gymnasium zum Grauen Kloster und ab 1863 bis zum Abitur 1866 das Königliche Wilhelmgymnasium. Anschließend studierte er im ersten Semester in Zürich Literaturwissenschaft. Auf den nachhaltigen Rat seines Vormunds und Schwagers, des Bankiers Adelbert Delbrück sowie des mit Delbrück befreundeten Historikers Theodor Mommsen wechselte er das Studienfach und studierte ab dem zweiten Semester in Berlin Altphilologie. Nach der Promotion im November 1870 – mit einer Dissertation über den Philosophen Seneca – schloss er ein Jahr später das Studium der Altphilologie mit dem Staatsexamen ab.

Auf Vermittlung von Theodor Mommsen arbeitete Fritz Jonas nach dem Examen bis 1875 als Erzieher des Erbprinzen Friedrich von Waldeck und seiner vier älteren Schwestern in Arolsen.

Danach wirkte er bis 1882 als Lehrer am Gymnasium zum Grauen Kloster in Berlin. 1882 wurde er auf seine Bewerbung hin vom Magistrat als Schulrat in Berlin gewählt. Diese Aufgabe nahm er bis 1912 wahr.

1878 heiratete Fritz Jonas Anna Franz, die zweitälteste Tochter des Oberlehrers am Gymnasium zum Grauen Kloster, Professor Rudolph Franz. Aus der Ehe gingen vier Kinder hervor, unter anderem die Berliner Malerin Ilse Jonas. Der Germanist Fritz Behrend war sein Schwiegersohn.

Literarisches Wirken

Seit seinem Studium in Zürich galt das persönliche Interesse von Fritz Jonas der deutschen Literatur. Er gab 1880 bisher ungedruckte Briefe von Wilhelm von Humboldt an Christian Gottfried Körner heraus. Wenig später – 1882 – erschien sein Buch "Christian Gottfried Körner und sein Haus". Im Verlauf dieser Arbeiten wuchs Jonas' Interesse für Friedrich Schiller und seine Zeit. So gab er von 1892 bis 1896 in einer siebenbändigen, kritischen Gesamtausgabe sämtliche Briefe Schillers heraus. Daneben erschienen weitere kleinere Arbeiten über Schiller, insbesondere die später gedruckte Ansprache "Zu Schillers Gedächtnis" in der Novembersitzung 1909 der Gesellschaft für Deutsche Literatur in Berlin.

Fritz Jonas hat darüber hinaus einige pädagogische Bücher veröffentlicht. Dazu zählen "Rochows Briefe, Volksschriften zum Gebrauch in Fortbildungsschulen", "Friedrich Eberhard von Rochows sämtliche pädagogische Schriften" (zusammen mit Friedrich Wienecke) und eine Schrift "200 Jahre Preußischer Geschichte", die der Berliner Magistrat in 18.000 Exemplaren an Schüler der städtischen Schulen verteilen ließ.

Als Schüler von Theodor Mommsen entwickelte sich zwischen Fritz Jonas und Mommsen im Laufe der Jahre eine enge freundschaftliche Verbindung mit regelmäßigen Begegnungen. Zum 80. Geburtstag von Theodor Mommsen schrieb Fritz Jonas eine Würdigung, die in der Deutschen Rundschau im Dezemberheft 1897 veröffentlicht wurde. Wie freundschaftlich Mommsen und Jonas miteinander verkehrten, belegen insbesondere die 1917 von Fritz Jonas herausgegebenen "Erinnerungen an Theodor Mommsen". Sie geben auch Einblick in die Entstehungsgeschichte der Gesellschaft für deutsche Literatur in Berlin (unter Leitung von Erich Schmidt) und in die Gründungsgeschichte des Berliner Literaturarchivs sowie des Marbacher Schillervereins. Als Mitgründer hat sich Fritz Jonas in diesen Gesellschaften persönlich engagiert.

Veröffentlichungen
Fritz Jonas' wichtigste Publikationen sind:
 "Schillers Briefe". Diese von Fritz Jonas herausgegebene kritische Gesamtausgabe in 7 Bänden ist in der Deutschen Verlagsanstalt 1892–1896 erschienen.
 "Schillers Seelenadel". Veröffentlichung von Fritz Jonas im Verlag Ernst Siegfried Mittler und Sohn, Berlin, 1904.
 "Christian Gottfried Körner und sein Haus", von Fritz Jonas in der Weidmannschen Buchhandlung, Berlin, 1892 herausgegeben.
 "200 Jahre Preußischer Geschichte" von Fritz Jonas, veröffentlicht 1900 bei A. Hofmann & Comp., Berlin.
 "Zum achtzigsten Geburtstage Theodor Mommsen's", eine Würdigung von Fritz Jonas, gedruckt in der "Deutschen Rundschau", Heft 3, Dez. 1897.
 "Erinnerungen an Theodor Mommsen zu seinem hundertjährigen Geburtstage" von Fritz Jonas, 1917, Druck von Trowitzsch & Sohn, Berlin.

Weblinks

 Nachlass Fritz Jonas im Kalliope-Verbundkatalog

Literaturhistoriker
Person (Berlin)
Deutscher
Geboren 1845
Gestorben 1920
Mann

Fritz Jonas


La fissure sphéno-pétreuse (ou suture sphéno-pétreuse ) est la suture crânienne entre l'os sphénoïde et la partie pétreuse de l'os temporal.

Elle se situe dans la fosse crânienne moyenne.

Notes et références

Liens externes
 fissure sphéno-pétreuse sur academie-medecine.fr

Crâne

Fissure sphéno-pétreuse


Vilim (francuski Guillaume) (o. 1109. — 12. listopada 1176.) bio je engleski plemić, sin Vilima d'Aubignyja i Matilde Bigod, a poznat je i kao Vilim d'Albini. Vilim je bio prvi grof Lincolna i prvi grof Arundela.

Engleski kralj Stjepan učinio je Vilima grofom Arundela, kao i grofom Lincolna. Vilim, odan kralju Stjepanu, pomogao je dogovoriti primirje između Stjepana i Henrika Plantageneta, što je bio kraj "Anarhije". Henrik je postao kralj Henrik II. te mu je Vilim bio odan, što je bilo bitno tijekom pobune Henrika Mladog.

Brak
Vilimova je žena bila Adeliza Leuvenska, udovica Henrika I. Engleskog. Adelizin i Vilimov sin bio je Vilim d'Aubigny, 2. grof Arundela.

Izvori

Englesko plemstvo

Vilim d'Aubigny, 1. grof Arundela


Demokratik sosyalizm, sosyalist piyasa ekonomisi içinde ekonomik demokrasi, işyeri demokrasisi ve işçilerin öz yönetimine veya alternatif bir merkeziyetçi planlı sosyalist ekonomi biçimine özel bir vurgu yaparak, siyasi demokrasiyi ve bir tür sosyal sermayeli ekonomiyi destekleyen solcu bir siyaset felsefesidir. Demokratik sosyalistler, kapitalizmin doğası gereği özgürlük, eşitlik ve dayanışma değerleriyle bağdaşmadığını ve bu ideallerin ancak sosyalist bir toplumun gerçekleştirilmesiyle elde edilebileceğini savunuyorlar. Çoğu demokratik sosyalist, sosyalizme kademeli bir geçiş arayışında olsa da, demokratik sosyalizm, sosyalizmi kurmanın aracı olarak devrimci veya reformist siyaseti destekleyebilir. Demokratik sosyalizm, 20. yüzyılda Sovyetler Birliği'nde ve diğer ülkelerde tek parti devletine doğru gerilemeye karşı çıkan sosyalistler tarafından popülerleştirildi.

Demokratik sosyalizmin tarihi, Avrupa'daki 19. yüzyıl sosyalist düşünürlerine ve İngiltere'deki Çartist harekete kadar uzanabilir; bu, amaçları bakımından biraz farklıydı, ancak demokratik karar verme ve üretim araçlarının kamu mülkiyeti için ortak bir talebi paylaştı ve bunları savundukları toplumun temel özellikleri olarak gördü. 19. yüzyılın sonlarında ve 20. yüzyılın başlarında, demokratik sosyalizm, İngiliz Fabian Derneği ve Eduard Bernstein'ın Almanya'daki evrimsel sosyalizmi tarafından teşvik edilen kademeli sosyalizm biçiminden de büyük ölçüde etkilendi. Demokratik sosyalizm, çoğu sosyalistin sosyalizm kavramıyla anladığı şeydir; çok geniş (tek partili Marksist-Leninist devleti reddeden sosyalistler) veya daha sınırlı bir kavram (savaş sonrası sosyal demokrasi) olabilir. Geniş bir hareket olarak liberteryen sosyalizm, piyasa sosyalizmi, reformist sosyalizm ve devrimci sosyalizm biçimlerinin yanı sıra etik sosyalizm, liberal sosyalizm, sosyal demokrasi ve hepsi demokrasiye bağlılığı paylaşan bazı devlet sosyalizmi ve ütopik sosyalizm biçimlerini içerir.

Demokratik sosyalizm, muhaliflerin genellikle pratikte otoriter ve antidemokratik olarak algıladıkları Marksizm-Leninizm ile tezat oluşturuyor. Demokratik sosyalistler, 20. yüzyılda Sovyetler Birliği ve diğer Marksist–Leninist devletlerde oluşan idari komuta sistemini yönetim biçimi olarak reddederek Stalinist siyasal sisteme ve Sovyet tipi ekonomik planlama sistemine karşı çıkıyorlar. Demokratik sosyalizm, demokratik sosyalistlerin ekonominin kapitalizmden sosyalizme sistemik dönüşümüne kararlı olmaları temelinde Üçüncü Yol sosyal demokrasisinden de ayrılır.

Sosyalizmi uzun vadeli bir hedef olarak görmekle birlikte, bazı ılımlı demokratik sosyalistler, kapitalizmin aşırılıklarını dizginlemekle daha fazla ilgilenirler ve günümüzde onu insancıllaştırmak için ilerici reformları desteklerken, diğer demokratik sosyalistler ise, toplumsal eşitsizlikleri gidermeye ve kapitalizmin ekonomik çelişkilerini bastırmaya yönelik ekonomik müdahalecilik ve benzeri politika reformlarının çelişkileri daha da şiddetlendirerek başka bir yerde farklı bir kisveyle ortaya çıkmalarına neden olacağına inanmaktadır. Bu demokratik sosyalistler, kapitalizmle ilgili temel sorunların sistemin doğasından olduğuna ve ancak özel mülkiyetin yerine üretim araçlarının kolektif mülkiyetinin geçirilmesi yoluyla kapitalist üretim biçiminin sosyalist üretim biçimiyle değiştirilmesiyle çözülebileceğine ve demokrasiyi endüstriyel demokrasi biçiminde ekonomik alana yayılması gerektiğine inanıyorlar. Demokratik sosyalizmin temel eleştirisi demokrasi ve sosyalizmin uyumluluğuna odaklanmıştır. Birçok akademisyen ve siyasi yorumcu, otoriter sosyalizm ile demokratik sosyalizmi siyasi bir ideoloji olarak ayırt etme eğilimindedir; birincisi Sovyet Bloğunu, ikincisi ise İngiltere, Fransa ve İsveç gibi ülkelerde demokratik olarak seçilen Batı Bloğu ülkelerindeki demokratik sosyalist partileri temsil etmektedir. Ne var ki, Soğuk Savaş'ın sona ermesinin ardından, neoliberal bir konsensüsün, gelişmiş kapitalist dünyadaki sosyal demokrat konsensüsün yerini almasıyla bu ülkelerin çoğu sosyalizmden uzaklaşmıştır.

Genel Bakış
Demokratik sosyalizm, liberal demokratik siyasal yönetim sisteminin yanında üretim araçlarının sosyal ve kolektif olarak sahiplenildiği ya da kontrol edildiği sosyalist bir ekonomiye sahip olmak olarak tanımlanır. Demokratik sosyalistler, kendini tanımlayan sosyalist devletlerin ve Marksizm-Leninizmin çoğunu reddederler. İngiliz İşçi Partisi politikacısı Peter Hain, demokratik sosyalizmi liberteryen sosyalizmle birlikte, otoriter sosyalizm ve devlet sosyalizminin aksine (Amerikalı sosyalist aktivist Hal Draper tarafından popülerleştirilen kavramı kullanarak) aşağıdan gelen bir anti-otoriter sosyalizm biçimi olarak sınıflandırır. Peter Hain için bu otoriter ve demokratik ayrım, reformistler ve devrimciler arasındakinden daha önemlidir. Demokratik sosyalizmde, sosyalizmi karakterize eden bir bütün olarak nüfusun ve özellikle de işçilerin ekonominin öz yönetimine aktif katılımıdır, devlet tarafından koordine edilen merkezîleşmiş ekonomik planlama ve millileştirme ise kendi içinde sosyalizmi temsil etmemektedir. Benzer, daha karmaşık bir argüman Nicos Poulantzas tarafından yapılmıştır. Draper'a göre, devrimci-demokratik sosyalizm aşağıdan bir sosyalizmdir ve The Two Souls of Socialism'de şunları yazar: "İkinci Enternasyonal'de aşağıdan-devrimci-demokratik bir Sosyalizmin önde gelen sözcüsü, inancını ve umudunu özgür bir işçi sınıfının kendiliğinden mücadelesine o kadar vurgulu bir şekilde koyan Rosa Luxemburg'du ki, mit yapıcılar onun için bir teori icat ettiler: Kendiliğindenlik." Benzer şekilde, Eugene V. Debs hakkında şunları yazdı: "Debsci sosyalizm' halkın kalbinden muazzam bir tepki uyandırdı, ancak Debs'in devrimci-demokratik sosyalizmin bir tribünü olarak ardılı yoktu."

Bazı Marksist sosyalistler Karl Marx'ın demokrasiye olan inancını vurgulamakta ve kendilerine demokratik sosyalist demektedirler. Büyük Britanya Sosyalist Partisi ve Dünya Sosyalist Hareketi, klasik formülasyonunda sosyalizmi, "toplumun çıkarına ve çıkarına zenginlik üretme ve dağıtma araç ve araçlarının ortak mülkiyetine ve demokratik kontrolüne dayanan bir toplum sistemi" olarak tanımlamaktadır." Buna ek olarak, sosyalist bir toplumun özellikleri olarak sınıfsızlığı, devletsizliği ve ücretli emeğin kaldırılmasını, ayni hesaplamaya dayalı devletsiz, mülksüz, para sonrası bir ekonomi olarak nitelendirmeyi, üreticilerin özgür birlikteliğini, işyeri demokrasisini ve değiş tokuş için değil, kullanılmak üzere üretilen mal ve hizmetlere ücretsiz erişimi içerir. Bu özellikler genellikle komünist bir toplumu tanımlamak için ayrılmış olsa da, bu, komünizme ve sosyalizme birbirinin yerine atıfta bulunan Marx, Friedrich Engels ve diğerlerinin kullanımıyla tutarlıdır.

Tanım
Demokratik sosyalist bir tanım olarak siyaset bilimci Lyman Tower Sargent şöyle diyor:Demokratik sosyalizm şu şekilde tanımlanabilir:

 Mülkiyetin çoğu, çoğu büyük endüstri, kamu hizmeti ve ulaşım sistemi de dahil olmak üzere, demokratik olarak seçilmiş bir hükümet tarafından tutulur.
 Özel mülk birikimine bir sınır getirilmesi
 Devletin ekonomiyi düzenlemesi
 Kamu tarafından finanse edilen kapsamlı yardım ve emeklilik programları
 Sosyal maliyetler ve hizmetlerin sağlanması, verimlilik ölçütü olarak salt mali hususlara eklenmiştir.

Kamuya açık mülk, üretken mülk ve önemli altyapı ile sınırlıdır; kişisel mülklere, evlere ve küçük işletmelere yayılmaz. Ve pratikte pek çok demokratik sosyalist ülkede, pek çok büyük şirkete yayılmamıştır.Diğer bir örnek ise Demokratik sosyalizmi ademi merkeziyetçi bir sosyal sermayeli ekonomi olarak tanımlayan ve merkezîleşmiş, Sovyet tipi ekonomik planlamayı reddeden örgütle birlikte Amerika Demokratik Sosyalistleri (DSA):Sosyal mülkiyet, işçilere ait kooperatifler veya işçiler ve tüketici temsilcileri tarafından yönetilen kamuya ait işletmeler gibi birçok biçim alabilir. Demokratik sosyalistler mümkün olduğunca ademi merkeziyetçilikten yana. Enerji ve çelik gibi endüstrilerdeki büyük sermaye yoğunlaşmaları, bir tür devlet mülkiyeti gerektirebilirken, birçok tüketim malları endüstrisi, en iyi şekilde kooperatif olarak işletilebilir. Demokratik sosyalistler uzun zamandır bütün ekonominin merkezî olarak planlanması gerektiği inancını reddetmişlerdir. Demokratik planlamanın toplu taşıma, konut ve enerji gibi büyük sosyal yatırımları şekillendirebileceğine inanmakla birlikte, birçok tüketim malına olan talebi belirlemek için piyasa mekanizmalarına ihtiyaç vardır.DSA, "sadece bürokratik elitlerinin onları 'sosyalist' olarak adlandırdığı için öyle yapmadığını; rejimlerini de 'demokratik' olarak adlandırdıklarını" öne sürerek, kendi kendini sosyalist olarak tanımlayan devletleri eleştirdi. DSA, nihayetinde sosyalizmi tesis etmeye kararlı olmakla birlikte, siyasi faaliyetlerinin büyük bölümünü kapitalizm içindeki reformlara odaklıyor ve şöyle diyor: "Yarın kapitalizme derhal bir son verme ihtimalimiz olmadığı için, DSA bugün şirketlerin gücünü zayıflatacak ve emekçilerin gücünü artıracak reformlar için mücadele ediyor."

Özgürlükçü sosyalizmle özdeşleşen İşçi Partisi siyasetçisi Peter Hain şu tanımı veriyor:Demokratik sosyalizm, bireysel özgürlüğü destekleyen ve kim olduklarına ya da gelirlerinin ne olduğuna bakılmaksızın herkesin güçlenmesi için gerekli koşulları sağlayan aktif, demokratik olarak hesap verebilir bir devlet anlamına gelmelidir. Artan demokrasi ve sosyal adalete ulaşmak için ademi merkeziyetçilik ve yetkilendirme ile tamamlanmalıdır. Bugün demokratik sosyalizmin görevi, kontrol, mülkiyet ve karar alma süreçlerinin azami ademi merkeziyetçiliği yoluyla demokrasi ve özgürlük konusundaki yüksek zemini yeniden tesis etmektir. Çünkü sosyalizm ancak yoğun taleple halktan geliyorsa başarılabilir. Sosyalist hükümetin görevi, zorlayıcı değil kolaylaştırıcı olmalıdır. Misyonu, özünde çoğulcu bir demokrasi nosyonu ile gücü toplamak yerine dağıtmaktır.Bir diğer önde gelen solcu İşçi Partisi siyasetçisi Tony Benn, demokratik sosyalizmi "açık, özgürlükçü, çoğulcu, insancıl ve demokratik" bir sosyalizm olarak tanımladı; muhaliflerimiz ve k İngiltere'deki kitle iletişim araçlarını kontrol eden küçük bir grup insan tarafından kasıtlı olarak sunulan sert, merkezîleşmiş, diktatör ve mekanistik imgelerle ortak hiçbir şey yok"

Demokratik sosyalizm, her zaman böyle olmasa da, kapitalizmi aşmayı ve değiştirmeyi amaçlayan bir ideolojinin aksine, bazen kapitalizm içindeki politikaları temsil eder. Birmingham Üniversitesi'nde Demokratik Sosyalizm ve Sosyal Politika alanında bir okuyucu olan Robert M. Page, İşçi Partisi Başbakanı Clement Attlee ve hükûmetinin (mali yeniden dağıtım, bir dereceye kadar kamu mülkiyeti ve güçlü bir refah devleti) siyasetine atıfta bulunmak için dönüştürücü demokratik sosyalizm hakkında yazdı. İşçi Partisi siyasetçisi Anthony Crosland ve İşçi Partisi Başbakanı Harold Wilson tartışıyor:En etkili revizyonist İşçi düşünürü Anthony Crosland, İkinci Dünya Savaşı'ndan bu yana daha "hayırsever" bir kapitalizm biçiminin ortaya çıktığını ileri sürdü. Crosland'a göre, artık "temel" ekonomik dönüşüme ihtiyaç duymadan toplumda daha fazla eşitlik sağlamak mümkündü. Crosland için, ekonominin etkin yönetiminden elde edilen büyüme temettüsünün mali yeniden dağıtım yoluyla değil, "yoksul yanlısı" kamu hizmetlerine yatırılması durumunda daha anlamlı bir eşitlik biçimi sağlanabilir.Hemen hemen tüm demokratik sosyalistler, emekçi ve sosyal demokrat partilerin üye olduğu Sosyalist Enternasyonal, demokratik sosyalizmin gelişmesinin hedefini ilan eder. Demokratik sosyalizmin bazı eğilimleri, sosyalizme geçiş için sosyal devrimi savunur ve onu bazı sosyal demokrasi biçimlerinden ayırır. Sovyet siyasetinde demokratik sosyalizm, Sovyetler Birliği modelinin demokratik bir şekilde yeniden şekillendirilmiş halidir. Sovyet lideri Mihail Gorbaçov, perestroyka'yı "yeni, insancıl ve demokratik bir sosyalizm inşa etmek" olarak nitelendirdi." Sonuç olarak, bazı eski komünist partiler kendilerini demokratik sosyalist olarak yeniden adlandırdılar. Buna Almanya'da Sol gibi partiler de dahildir, kendisi Almanya Sosyalist Birlik Partisi'nin yasal halefi olan Demokratik Sosyalizm Partisi'nin yerine geçen bir parti.

Demokratik sosyalizm ve sosyal demokrasi
Sosyal demokrasi ve demokratik sosyalizm kavramları, hem politikacılar hem de halk tarafından sürekli karıştırılan iki terimdir. Sosyal demokrasi, kapitalizmin iyileştirilmesi ve Keynesyen denge adımlarını içerirken; demokratik sosyalizm, sosyalizmin temelini oluşturan üretim araçlarının mülkiyetinin topluma geçişi konusundaki teoride ısrarcıdır ve devrimci yönelimler içerir.

Marksist-Leninist teori ile arasındaki fark
Demokratik sosyalistler, Lenin'in proletarya diktatörlüğüne ve Sovyet rejimine karşıdır ve gücün devlet veya sermaye gibi tek bir yerde toplanmasından çok, olabildiğince topluma ve işçilere dağıtılmasından yanadır.

Ayrıca bakınız
 21. yüzyıl sosyalizmi
 Marksizm
 Sosyal Demokrasi

Kaynakça

Demokratik sosyalizm


O Palácio do Príncipe Real () é um palácio da Suécia, situado na praça Gustav Adolfs torg na cidade de Estocolmo, capital do país. Abriga desde 1906 o Ministério do Exterior (Utrikesdepartementet).

Foi construído entre 1783 e 1794 em estilo clássico por Erik Palmstedt, para ser a residência da princesa Sofia Albertina, irmã do rei Gustavo III. Ela própria decidiu que após a sua morte, o palácio seria propriedade do príncipe herdeiro da Suécia.
Em 1902, o Estado Sueco tomou posse do edifício, e desde 1906, é utilizado como sede do Ministério do Exterior.

Principe Real
Atrações turísticas de Estocolmo

Palácio do Príncipe Real (Suécia)


George Eliott "Guy" Clarkson (* 1. Januar 1891 in Toronto, Ontario; † 9. Oktober 1974 in Buffalo, New York, USA) war ein britisch-kanadischer Eishockeyspieler und -trainer.

Karriere
Guy Clarkson studierte Ingenieurswesen an der University of Toronto und spielte für das Eishockeyteam Varsity Blues der Universität. Nach seinem ersten Abschluss 1913 kam er nach England, um an der University of Leeds Chemie zu studieren. Er begann, für den Princes Ice Hockey Club zu spielen, der England bei der LIHG-Meisterschaft 1914 vertrat. Clarkson gewann das Turnier mit dem Princes IHC. Während des Ersten Weltkriegs diente er als Soldat. 1920 vertrat er Großbritannien beim Bouvier Cup in St. Moritz

Guy Clarkson nahm für die britische Nationalmannschaft an den Olympischen Winterspielen 1924 in Chamonix teil. Mit seinem Team gewann er die Bronzemedaille. Er selbst kam im Turnierverlauf als Spielertrainer in drei Spielen zum Einsatz.

Seine Frau Alice, die er 1919 heiratete, stammte aus England und Clarkson arbeitet für die Stahlfirma seines Schwiegervaters Max Mannaberg. Da seine Frau jüdischer Abstammung war, entschied er sich nach einem Besuch Österreichs 1938 – kurz nach dem Anschluss Österreichs – nach Kanada zurückzukehren. Später gründete Clarkson eine Druckfirma in Buffalo, USA.

Erfolge und Auszeichnungen
 1924 Bronzemedaille bei den Olympischen Winterspielen

Weblinks

Einzelnachweise

Eishockeynationalspieler (Vereinigtes Königreich)
Eishockeyspieler (Kanada)
Eishockeytrainer (Vereinigtes Königreich)
Olympiateilnehmer (Vereinigtes Königreich)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1924
Brite
Kanadier
Geboren 1891
Gestorben 1974
Mann

Guy Clarkson


An Sasa senanensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Adrien René Franchet ngan Paul Amédée Ludovic Savatier, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Alfred Rehder. An Sasa senanensis in nahilalakip ha genus nga Sasa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Sasa

Sasa senanensis


Long black Song er en dansk eksperimentalfilm fra 1983 instrueret af Torben Skjødt Jensen.

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1983

Long black Song


Den glemsomme Professor er en dansk stumfilm fra 1917, der er instrueret af Lau Lauritzen Sr. efter manuskript af Valdemar Hansen og Kai Allen.

Handling

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1917
Film instrueret af Lau Lauritzen Sr.
Stumfilm fra Danmark

Den glemsomme Professor


L′âne en Grèce, qui a historiquement représenté une espèce nombreuse élevée pour le transport et le travail, a connu un déclin spectaculaire durant la seconde moitié du .

Histoire
Le climat et le relief de la Grèce, territoire soumis à d'importantes sécheresses et présentant de nombreuses zones montagneuses, a rendu historiquement l'âne indispensable aux transports, au portage et à la traction. L'espèce s'adapte bien au climat local, notamment aux hivers doux.

Durant les années 1950 et 1960, la Grèce compte plus d'un demi-million d'ânes. Giorgos Arsenos (Γ. ΑΡΣΕΝΟΣ), professeur de médecine vétérinaire à l'Université Aristote de Thessalonique, et son équipe, citent  en 1955. En 1961, la FA0 dénombre  et  dans tout le pays. L'âne connaît ensuite un important déclin, comparable à ce qui s'observe dans d'autres pays d'Europe en raison de la motorisation.

D'après l'étude d'Arsenos et al., la population asine grecque tombe à seulement  en 2008, soit une chute de 97 % depuis 1955. L'ouvrage de référence de CAB International donne une estimation de  dans toute la Grèce en 2013, soulignant la grande difficulté à obtenir un recensement fiable
.

Arsenos donne une conférence à propos du déclin de l'âne à Hydra en 2007, soulignant le risque que la population asine tombe à moins d'un millier en 2020.
La première étude menée sur l'âne au  émane de G. Arsenos, A. I. Gelasakis (Α. Ι. ΓΕΛΑΣΑΚΗΣ) et E. I. Papadopoulos (ΕΛ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ), qui déclarent en 2010 que l'âne devrait être placé parmi les espèces protégées en raison de la diminution drastique de ses effectifs.

Élevage

La population asine de Grèce est d'une très grande diversité phénotypique. Il n'existe aucun programme d'élevage particulier.

La perte de l'intérêt pour l'âne a conduit à une ignorance des besoins de ces animaux, avec une grande hétérogénéité en matière de soins selon les régions. La malnutrition et le parasitage sont fréquents.

Culture

Article connexe
 Culte de Priape

Notes et références

Bibliographie

.

Grèce
Monde équestre en Grèce

Âne en Grèce


Magnanimidad puede referirse a:

Magnanimidad: Grandeza y elevación del ánimo o bien una gran generosidad o liberalidad.
(8992) Magnanimidad: Asteroide n.º. 8992 de la serie (1980 TE7 )

Magnanimidad (desambiguación)


Als Virusisolierung bezeichnet man die gezielte Vermehrung von Viren aus biologischen Proben wie z. B. infektiösem Material. Die Viren können in Zellkulturen, Embryonierten Hühnereiern oder Versuchstieren vermehrt und mit spezifischen Nachweisverfahren identifiziert und charakterisiert werden. Eine Virusisolierung dient entweder als klassische Methode zur Entdeckung neuer, bislang unbekannter Viren oder als Methode zum Nachweis eines bekannten Virus im Rahmen einer Virusdiagnostik. Die Virusisolierung steht dem direkten Erregernachweis ohne Vermehrung gegenüber.

Der Vorgang umfasst das Sammeln der Analysenprobe,  gelegentlich auch eine Aufreinigung und eine Bestimmung der Systematik oder anderer Eigenschaften wie Tropismus, Infektiosität und Pathogenität. Bei der Anzucht in Tieren als Wirt kann die Zuordnung des isolierten Virus zu einem bestimmten Krankheitsbild gemäß den Henle-Koch-Postulaten durchgeführt werden.

Literatur
 Susanne Modrow, Dietrich Falke, Uwe Truyen: Molekulare Virologie. Eine Einführung für Biologen und Mediziner. 2. Auflage. Spektrum-Lehrbuch, Heidelberg  2002, ISBN 3-8274-1086-X. (mit Literaturangaben, englische Übersetzung 2006).
 David M. Knipe, Peter M. Howley et al. (eds.): Fields' Virology. (2 Bände; Standardwerk der Virologie) 5. Auflage, Lippincott Williams & Wilkins, Philadelphia 2007, ISBN 978-0-7817-6060-7.
H. W. Doerr, W. H. Gerlich (Hg.): Medizinische Virologie, 2. Auflage Stuttgart 2010 S. 97ff ISBN 978-3-13-113962-7

Virologie

Virusisolierung


Skottlingur (fræðiheiti: Stemonitis fusca) er tegund slímsvepps. Skottlingur vex meðal annars á Íslandi á birki og víðitegundum en er hér fátíður. Hann finnst í Vaglaskógi.

Tilvísanir

Slímsveppir

Skottlingur


Luciano Civelli (6 de octubre de 1986, Pehuajó, Argentina) es un exfutbolista argentino que jugaba como lateral o volante por la izquierda. Su último club fue el Club Atlético Banfield de Argentina.

Es el hermano menor de Renato Civelli, que también juega en el Club Atlético Banfield, y de Bruno Civelli, histórico exjugador de la Selección de balonmano de Argentina.

Carrera
Jugó hasta los 18 años en Pehuajó, en Estudiantes Unidos de Pehuajó.

Banfield
Civelli hizo su irrupción en Banfield el primer equipo en 2006, y se estableció como miembro de la plantilla del primer equipo. Fue parte del equipo que le ganó por 5-0 al Clásico rival, Lanús.
Civelli en el club anotó 7 veces en 68 apariciones.

Ipswich Town
El 12 de enero de 2009 Sky Sports News informó que Banfield había aceptado una oferta de 1 millón de dólares del club inglés Ipswich Town por el cincuenta por ciento de los derechos del jugador,  y el 28 de enero se anunció que aprobó los exámenes médicos. Oficialmente la firma de una cantidad no revelada, su contrato lo vincula a Ipswich hasta el verano de 2009.  Hizo su debut en el Portman Road, el 14 de febrero de 2009, en un empate 1-1 con el Blackpool, y se convirtió rápidamente en un favorito del público por su ritmo de trabajo, esfuerzo y determinación.

Lesión
Sufrió una grave lesión de rodilla el 17 de marzo de 2009 en una partido contra Burnley en el Portman Road, que lo dejó fuera por el resto de la temporada 2009/2010 , debido a un desgarro de ligamentos en una de las rodillas. Más tarde se reveló que la lesión fue muy grave, y que requeriría cirugía en dos ocasiones. En primer lugar, se sometió a una cirugía exploratoria para determinar con mayor precisión el alcance de la lesión. El 27 de marzo de 2009 se sometió a una cirugía para reparar los ligamentos dañados en la rodilla. La cirugía fue un éxito, pero lo descartó hasta principios de 2010.

El 7 de septiembre de 2009, Civelli admitió que la rehabilitación de la lesión iba muy bien, y que estaba en la etapa de hacer carrera y natación con el preparador físico del club para adquirir fuerza en la rodilla. También declaró que su expectativa era volver a jugar al fútbol del primer equipo antes de Navidad. Sin embargo, el 15 de diciembre de 2009 sufrió un revés en su recuperación, y el gerente del Ipswich, Roy Keane, afirmó que Civelli no estaría de vuelta antes de finales de enero. En enero de 2010 Keane confirmó que era probable que Civelli no estaría apto para jugar hasta la temporada 2010/2011, debido a la gravedad de su lesión y los reveses que había sufrido. Civelli fue autorizado a regresar a Argentina durante dos meses para continuar su recuperación.

El 7 de febrero de 2011, Civelli entró como suplente en la victoria 3-0 de Ipswich sobre Sheffield United. Dejó el club el 28 de julio de 2011, después de que él y Ipswich acordaron rescindir su contrato.

Libertad de Paraguay
Durante el segundo semestre de 2011, Civelli fichó por el Club Libertad de Paraguay, dirigido por el argentino Jorge Burruchaga, con el objetivo de pelear el torneo nacional y la Copa Libertadores 2012. En el conjunto guaraní, Civelli rápidamente encontró su lugar y llegó a cuartos de final del torneo, cayendo en definición a penales ante el club chileno Universidad de Chile. En tanto, en el campeonato nacional, Libertad quedó ubicado en el tercer lugar.

Universidad de Chile
El 19 de julio de 2012 fichó en Universidad de Chile. El club compró el 50% de su pase en una cifra cercana a los dos millones de dólares. Su primer partido disputado con esta camiseta fue el día 21 de julio ante Deportes Iquique, donde salió reemplazado por Felipe Gallegos en el minuto setenta y cuatro. Su primer gol fue el 15 de septiembre, donde convirtió el segundo gol de la Universidad de Chile en el empate 2-2 ante Rangers de Talca.  Luego de una larga lesión, marca de cabeza el primer gol en la victoria del cuadro azul frente al Deportivo Lara de Venezuela por 3-2. Posteriormente, marcaría un doblete frente a Palestino, en la victoria de su equipo por 4-1. Después de poca continuidad en el campo de juego se desvincula del club y queda como agente libre. Jugó 32 encuentros con la camiseta azul y marcó 5 goles en su estancia en el club.

Banfield
El domingo 4 de enero firmó para nuevamente ser jugador de Banfield. Jugó su primer partido después de su regreso el 14 de febrero en la derrota de su equipo por 1-0 frente a Temperley. Marcó un gol en el torneo 2015 frente a Atlético Rafaela en la victoria por 4-1.
Tendría un buen rendimiento en el torneo pese al andar irregular del equipo. Hasta que en la fecha 29 tendría una lesión en la rodilla que lo dejaría fuera por 8 meses.

Volvería a jugar en la primera del Taladro después de 400 días desde su último partido, en la victoria por 3-2 ante el puntero del campeonato Estudiantes de La Plata, cortándole un invicto de 21 fechas. En la fecha siguiente, sufriría un golpe en la rodilla que lo dejaría nuevamente fuera de las canchas.
El día 10 de diciembre de 2017, anuncia su retiro vía Twitter, debido a su grave lesión.

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Otros logros

Referencias

Futbolistas de Pehuajó
Futbolistas de las inferiores del Club Atlético Banfield
Futbolistas del Club Atlético Banfield
Futbolistas del Club Libertad
Futbolistas del Ipswich Town Football Club
Futbolistas del Club Universidad de Chile en los años 2010
Hermanos futbolistas

Luciano Civelli


شهاب حاجيه ولد في 1 أبريل 1963 ممثل كويتي،

حياته
عمل كـحارس مرمى في نادي السالمية الكويتي بعام 1977 لفترة، بينما دخل المجال الفني مع الفنان طارق العلي بمسرحية مايصح الا الصحيح بعام 2002 وما زال مستمر في تقديم أعماله الفنية سواء على المسرح أوالتلفزيون

أعماله

في التلفزيون

المسرحيات

في السينما

البرامج
 عيني عينك - كل الاجزاء
 سوالف - <small>كل المواسم

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
شيعة كويتيون
كويتيون من أصل إيراني
ممثلون كويتيون
مواليد 1382 هـ
مواليد 1963

شهاب حاجيه


Tetraoxidul de azot, denumit în mod obișnuit tetroxid de dinitrogen, este un compus chimic cu forumla chimică N2O4. Este un reactiv util în sinteza chimică. Acesta formează un amestec de echilibru chimic cu dioxidul de azot.
Tetraoxidul de azot este un agent oxidant puternic în care este hipergolic (reacționează în mod spontan) la contactul cu diferite derivate de hidrazină, ceea ce a făcut ca perechea să fie un cuplu propergol agent oxidant comun pentru rachete.

Proprietăți
Din această cauză, tetroxidul de azot poate fi caracterizat drept două grupări nitro (-NO2) legate împreună. Formează un amestec de echilibru cu dioxidul de azot. Molecula este plană cu o distanță de legătura N-N de 1,78 Å și distanțe N-O de 1,19 Å. Distanța N-N corespunde unei legături slabe, deoarece este semnificativ mai lungă decât lungimea medie a legăturii simple N-N de 1,45.

Spre deosebire de NO2, N2O4 este diamagnetic deoarece nu are electroni neatașați. Lichidul este însă incolor, dar poate să apară ca lichid galben maroniu, datorită prezenței NO2 în conformitate cu următorul echilibru chimic:

N2O4 ⇌ 2 NO2

Temperaturile ridicate produc deplasarea echilibrului spre dioxidul de azot. Inevitabil faptului că un anumit tetroxid de azot este o componentă a smog-ului care conține dioxid de azot.

Obținere
Tetraoxidul de azot este obținut prin oxidarea catalitică a amoniacului: deci aburul este utilizat ca diluant pentru a reduce temperatura de ardere. În prima etapă, amoniacul este oxidat la monoxid de azot:

4NH3 + 5O2  →  4NO + 6H2O

Majoritatea apei este condensată și gazele sunt răcite în continuare. Monoxidul de azot în care a fost produs este oxidat la dioxid de azot, după care este apoi dimerizat în tetraoxid de azot:

2NO + O2   →  2NO2
2NO2  ⇌  N2O4

și restul de apă este îndepărtat ca acid azotic.

Referințe

Oxizi de azot
Oxizi

Tetroxid de diazot


Türk halkları veya Türkî halklar (Eski Türkçe: 𐱅𐰇𐰼𐰰, Türük; Şatuo: 突厥, Pinyin: Tūjué; Eski Tibetçe: drugu), Avrasya'da geniş bir coğrafyada dağınık olarak yaşayan ve çeşitli Türk dillerini konuşan etnik Türk gruplarıdır.

Coğrafî dağılım

Türk halklarının 1995 yılındaki verilere göre toplam nüfusu 200 milyona ulaşmıştır.

Sovyetler Birliği'nin dağılması ile Azerbaycan, Özbekistan, Kazakistan, Kırgızistan ve Türkmenistan bağımsızlıklarını kazandılar ve Türk dillerini egemen ve resmî dil olarak kabul eden devletlerin sayısı, Türkiye ve Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti ile birlikte yediye çıkmıştır. Bunların dışında Rusya, İran (Doğu Azerbaycan, Batı Azerbaycan, Erdebil, Zencan, Hamedan ve Fars eyaletleri ile Türkmensahra bölgesi), Çin (Sincan Uygur Özerk Bölgesi (Doğu Türkistan), Kansu), Tacikistan ve Afganistan (Mezar-ı Şerif çevresi), Gürcistan (Ahıska, Ahılkelek, Borçalı (Kvemo Kartli) bölgeleri) 'da Türk dilleri konuşan azınlıklar yaşamaktadırlar.

Osmanlı Devleti'nin yayılma alanında bulunan Yunanistan (Trakya Bölgesi), Bulgaristan (Rodop ve Deliorman bölgeleri), Romanya (Dobruca'nın batısında), Kosova, Kuzey Makedonya, Suriye, Mısır ve Irak'ta da (Musul, Kerkük, Erbil bölgeleri) Türkler ve Türkçe konuşan topluluklar bulunur.

Ayrıca modern dönemdeki işçi göçleri sonucunda, Almanya, Hollanda, Fransa, Belçika, Avusturya, İsviçre, İsveç, Danimarka, Norveç, Büyük Britanya, ABD, Kanada, Avustralya, Libya, Suudi Arabistan ve Yeni Zelanda gibi birçok ülkede Türk toplulukları oluşmuştur. Avrupa Birliği'nde en çok Türk nüfusu bulunduran ülke Almanya'dır

Aşağıda Türk dillerini anadili olarak konuşan toplulukların başlıca yerleşim alanları ve yaklaşık nüfusları gösterilmiştir.

Etimoloji
Türk sözcüğü Çin kaynaklarında M.Ö. 3. yüzyılda geçmektedir. Çin yıllıklarında Ting-ling (丁零 Pinyin: dīng líng, 丁霊, dīng líng), T'ieh-lê (鉄勒 tiě lè), T'u-cüeh, 敕勒, (chì lè) şeklinde değişik biçimlerle ifade edilmiştir. Türk adının bilim çevrelerince kabul edilen Avrupa'da ilk kullanımı ise MS 1. yüzyılda Pomponius Mela ve Plinius adlı Romalı tarihçilerce kaydedilmiştir. Azak bölgesinde yaşayan insanlar Turcae/Tyrcae adı ile kayda geçmiştir. Türk adı 6. yüzyılda da resmî olarak Göktürk Kağanlığı'nda kullanılmıştır. Orhun Abideleri'ndeki edebi dil ve Türk adının yoğun kullanımı da Türk sözcüğünün sözlü ve yazılı olarak daha önceden kullanıldığını gösterir. Türk sözcüğü Orhun Yazıtlarında 𐱅𐰇𐰼𐰰 olarak geçer. 10. yüzyıla ait Uygur Türkçesi metinlerde Türk, "güç, kuvvet" anlamında kullanılmıştır.

Dil

Türk dilleri, Doğu Avrupa ve Akdeniz'den Sibirya ve Mançurya'ya ve Orta Doğu'ya kadar geniş bir alanda konuşulan yaklaşık 40 dilden oluşan bir dil ailesini oluşturmaktadır. Yaklaşık 170 milyon insan anadili olarak bir Türk dili konuşmaktadır; ek olarak 20 milyon insan ikinci dil olarak bir Türk dili konuşmaktadır. En fazla konuşana sahip Türk dili Anadolu Türkçe'sidir ve bu Türk dil grubunun yaklaşık %40'ını oluşturmaktadır. Türk halkının geri kalanı Orta Asya, Rusya, Kafkaslar, Çin ve kuzey Irak'ta yoğunlaşmıştır.

Alfabe
Türk alfabeleri, çoğunlukla Türk dillerini yazmak için kullanılan alfabelerdir (eski adıyla Runik yazı olarak bilinir). Moğolistan'da Türk alfabeleri ile yazılmış yazıtlar bulunmuştur. Korunmuş yazıtların çoğu MS 8. ve 10. yüzyıllar arasında tarihlendirilmiştir.

En eski tarihlendirilmiş ve okunan Türk yazıtları 8. yüzyıla tarihlenmekte olup alfabelerin yerini genellikle Orta Asya'da Eski Uygur alfabesi, Orta ve Batı Asya'da Arap alfabesi, Doğu Avrupa ve Balkanlar'da Kiril alfabesi ve Orta Avrupa'da Latin alfabesi almıştır. Türk alfabesinin en son kaydedilen kullanımı MS 1699 yılında Orta Avrupa Macaristan'da kaydedilmiştir.

Tarihçe

Köken

Türk halklarının kökenleri tarihsel olarak tartışılmış ve çeşitli teori öne sürülmüştür. Proto-Türkler Orta Asya halkıydı ve Doğu Asyalılar ile sibirya halkı ile yakından ilgiliydi.

Bilim adamlarına göre, proto-Türkler, MÖ 6000 civarında güney sibirya çevresinde yaşayan ve Hongshan kültürü özdeşleştirilebilen Altay Dağları halkından geliyor. Tarımcılar olarak yaşadılar ve daha sonra göçebe bir yaşam tarzını benimsediler ve batıya göç başlattılar. Peter Benjamin Golden, varsayımsal Proto-Türk Urheimat'ında iklim, topoğrafya, flora, fauna, insanların geçim biçimleriyle ilgili Proto-Türkçe sözlük öğelerini sıraladı ve Proto-Türk Urheimat'ın Moğolistan'ın kuzeyindeki Sayan-Altay bölgesinde bulunduğunu öne sürdü. Martine Robbeets, Türk halklarının, Xinglongwa kültürü ve onu takip eden Hongshan kültürü ile ilişkilendirilmesi gereken kuzeydoğu Çin'de yerleşik bir Trans-Avrasya tarım topluluğunun soyundan geldiğini öne sürüyor. Türk halklarının Doğu Asya tarımsal kökeni, yakın zamanda yapılan birçok çalışmada doğrulanmıştır. MÖ 2200 civarında, kuzeydoğu Çin'in çölleşmesi nedeniyle, Türk halklarının tarımsal ataları muhtemelen batıya, pastoral bir yaşam tarzı benimsedikleri Moğolistan'a göç etti.

Tarihçi ve türklog Osman Karatay (2022), proto-Türklerin Moğollar ve Tunguz halklarından ziyade eski Urallar ile daha yakın bir ilişkisi olduğu sonucuna varmıştır. Zamanla, Türk halkları hem İranlılar hem de Moğollarla uzun süreli temas halinde olmuş ve Orta Asya Bozkırı çobanları arasında baskın grup haline gelmiştir.

Dilbilimsel ve genetik kanıtlar, Doğu Moğolistan'da Türk halklarının erken bir varlığını güçlü bir şekilde göstermektedir. Genetik çalışmalar, ilk Türk halklarının ağırlıklı olarak Doğu Asya kökenli olduğunu ve orta çağdaki Türk örneklerinin daha heterojen olduğunu ve Türk kültürünün ve dilinin elit hakimiyeti yoluyla batıya doğru yayıldığını göstermiştir. Genetik kanıtlar, Orta Asya'nın Türkleştirilmesinin Moğolistan'dan göç eden Doğu Asyalı baskın azınlıklar tarafından gerçekleştirildiğini gösteriyor.

Göktürklerden önce

Doğu ve Orta Asya'nın "Bozkır İmparatorlukları" içinde Türk halkları daima belirleyici bir rol oynadılar; çoğu zaman bu imparatorlukların kurucu ve yönetici zümresini oluşturdular.

Wei Kitabına göre, Tiele halkı Türklerin atalarından ve ilkbahar ve sonbahar döneminde Çin'in kuzeydoğusundaki kırmızı Di halkı olan Chidi'nin (赤 狄) kalıntılarıydı. Tarihsel olarak MÖ 6. yüzyıldan sonra kurulmuşlardı ve Hiung-nu üyesiydi. Hiung-Nu yazısının bilinen en eski Türk alfabesi olan Orhun alfabesi olduğu kabul edilir. Bu son zamanlarda Yinshan ve Helan Dağları'nın kaya sanatı olan tek olası Xiongu yazıları kullanılarak tartışıldı.

Asya Hun İmparatorluğu Teoman tarafından kurulmuştur. Bu imparatorluğu Türk boyları kurmuş, yönetmiş; Türk kültürü devlete şeklini vermiştir. Asya Hunlarının en önemli hükümdarı olan Mete Han, Turanlı uluslardan olan Tunguzları ve Türk olan Yüeçileri tamamen itaat altına almış ve Çin'i baskı altına alan bir politika izlemiştir. Çin seddi bu dönemde Türklerden korunabilmek amacıyla yapılmıştır. Chicago Üniversitesi bünyesinde 2003'te yapılan bir araştırmada, Moğolistan'da Egyin Gol'de bulunan Asya Hunları dönemine ait insan kalıntılarıyla Anadolu'da Türklerden alınan genetik verilerin birbiriyle uyuştuğu tespit edilmiştir.

Asya Hun İmparatorluğu'nun yıkılmasından birkaç yüzyıl sonra Hunların bir bölümü daha batıya göç etmiş burada Avrupa merkezli bir devlet kurmuşlardır. Kama Tarkan, bölgedeki Hun topluluklarını yönetimi altında toplayarak 352 yılında Avrupa Hun İmparatorluğunu resmen kurmuş ve yönetimi 370 yılına kadar elinde bulundurarak Hazar ve çevresinde önemli bir güç haline gelerek hakimiyet alanını batıya doğru ilerletmiştir. Geçen 18 yıl, Hazar bölgesinde yaşayan Hun Türklerinin teşkilatlanmasını ve Devlet düzeninde ilerlemesini sağlamıştır. Kama Tarkan'ın ölümüyle yönetime geçen Balamir batıya doğru ilerlemeye başlamış ve Hunlar gibi batıya yönelen Türk halklarından biri olan Alanların ülkesini ele geçirmiştir. Balamir, İdil nehrini geçerek bu bölgede bulunan Gotlara baskı kurmaya başlamıştır. Gotlarla İlk savaş 375 yılında gerçekleşmiştir. Savaşı kazanan Balamir, Gotları Avrupa'nın içlerine, Roma'ya doğru ilerlemelerini sağlamıştır. Kavimler Göçü olarak tarihe geçen süreç bu savaşla başlamıştır. Balamir döneminde Hunlar, hakimiyet alanlarını genişleterek Avrupa içlerine doğru ilerlemişlerdir. Alipbi'nin ölümüyle tahta geçen Uldız ise Karpat dağlarını aşarak bugünkü Macaristan'a kadar ulaşmıştır. Roma'nın ikiye bölünmesiyle Uldız, Trakya ve Balkanlar üzerine yürümüş ve aynı dönemde, bir diğer koldan da bugünkü Urfa ve Lübnan'a kadar hızla ilerleyip Akdeniz'e ulaşmıştır. Batı Roma ile iyi ilişkiler içerisinde olan Uldız, Doğu Roma'yla mücadele halinde olmuştur. Uldız, Doğu Romanın gönderdiği elçiye "Güneşin Battığı Yere Kadar Her Yeri Zaptedebilirim" diyerek meydan okuduğu tarih kaynaklarında geçmektedir. 434 yılında, Rua'nın ölümüyle yönetim, Rua'nın kardeşi Muncuk'un iki oğluna kalmıştır. Bleda ve kardeşi Attila, bu dönemde imparatorluğun yönetimine geçmiştir. Bu dönem boyunca genelde savaşları yöneten kişi olan Attila 445 yılında Bleda'nın ölmesiyle yönetimi tek başına eline almıştır. Attila'nın amacı, hem Doğu hem Batı Roma'yı egemenliği altına almaktı. Daha önce Doğu Roma üzerine yürünmüş ve baskı altına alınmıştı. Doğu Roma hâlen Hunlara vergi ödüyordu. Ancak Doğu Roma'nın Hunlar üzerindeki oyunları hâlen devam ediyordu. Rua'nın ölümünden hemen sonra Attila, Doğu Roma'nın üzerine yürüyüp savaşı kazanmış ve Margos antlaşması imzalanmıştır. Bu antlaşmayla vergi iki katına çıkarılmıştır. Doğu Roma, antlaşmayı imzalasa da antlaşmanın şartlarına uymamıştır. Bunun üzerine Attila, 441 yılında tekrar Doğu Roma'nın üzerine yürümüştür. Trakya'ya kadar ilerlemiş ve vergi üç katına çıkarılmıştır. Doğu Roma, yine antlaşmaya aykırı hareket ederek Hunlara bağlı kavimleri isyana teşvik etmiştir. Ticaret kurallarını çiğneyerek tüccarlarını Hun topraklarına göndermiştir. Attila, bu kez Doğu Roma'nın üzerine iki koldan saldırıya geçmiştir. Bir koldan Yunanistan'dan girerek Tselya'ya kadar ilerlemiştir. Diğer koldan Sofya, Lüleburgaz, Flibe şehirlerini ele geçirmiştir. Bugünkü Büyük Çekmece yakınlarına kadar ulaşmıştır. Bu ilerleyişten sonra Doğu Roma tekrar barış istemiştir. Anatolyos antlaşması imzalanmış ve vergi üç katına çıkarılmıştır, savaş tazminatı ödetilmiş ve Tuna'nın güneyindeki bölge Doğu Roma askerlerinden arındırılmıştır. Attila, 451 yılında Batı Roma imparatorunun kızıyla evlenmiştir. Karısının çeyizi olarak Batı Roma topraklarının yarısını istemiştir. Bunun üzerine Batı Roma ve Hun İmparatorluğu büyük bir savaşa girmiştir. Attila ordularını, Batı Romanın asker deposu olarak görülen Galya'ya göndermiştir. Savaş daha sonuçlanmadan Batı Roma askerlerini geri çekip yenilgisini kabul etmiştir. Attila'nın amacı Doğu Roma'yı tamamen kendisine bağlamaktır. Kesin sonuç almak için 452 yılında bir sefer daha düzenlemiştir. Roma'nın artık karşı koyacak gücü yoktur. Attila, ordusuyla Alpleri aşarak Po ovasına inmiş ve İtalya'nın kuzey kentlerini ele geçirerek Roma önüne kadar ilerlemiştir. Papa II. Leo, Attila'nın huzuruna çıkarak Attila'nın Roma'ya zaten hakim olduğunu söyleyerek Hristiyanlığın merkezi olarak kabul edilen Roma'nın yıkılmamasını talep etmiştir. Bu dönemde bölgede Veba salgını sorunu vardır. Attila bu seferle Batı Roma'yı egemenliği altına almıştır. Bölgedeki Veba salgını nedeniyle daha fazla ilerlememiş ve vergiyi arttırarak geri dönmüştür. Attila, 453 yılında şüpheli bir şekilde öldürülmüştür. Bazı tarih kaynaklar Attila'nın karısı tarafından zehirlendiğini ifade ederken bazıları da hançerlenerek öldürüldüğünü belirtir.

Göktürklerden sonra

Göktürk Kağanlığı'nu kuran Türk halkının köken efsanesine 8. yüzyıla ait olan Orhun Yazıtları'nda ve daha sonraki birçok kaynakta yer verilmiştir. Buna göre Türk halklarının anayurdu Altay dağları yakınında, Selenga ve Orhun ırmakları arasında bulunan Ötüken Ormanı idi. Bu yer Baykal Gölü'nin güney ucunun 250 km kadar güneyinde olup, günümüzde Moğolistan sınırları içinde bulunmaktadır.

Dilsel verilerden hareket eden bazı araştırmacılar Türk dillerinin nihai kökeninin daha kuzeyde, belki Baykal Gölü'nün kuzeyinde veya doğu Sibirya'da olabileceğini ileri sürmüşlerdir. (Türk dillerinde ılıman ve soğuk iklim ormanlarına ilişkin kelimeler bozkır kuşağına ilişkin kelimelerden daha eski ve daha zengindir.)

Göktürk Kağanlığı'nın 8. yüzyılda yıkılmasından sonra Uygurlar, bugünkü Moğolistan ve Batı Çin'i kapsayan güçlü bir imparatorluk kurdular. 10. yüzyılda Orta Asya'nın Batısında bir imparatorluk kuran Karahanlılar, Müslümanlığı benimseyen ilk Türk hanedanıydı. Yine 10. yüzyılda, Türk asıllı bir mamlûk olan Gazneli Mahmut, Afganistan'ın Gazne kentinde bir imparatorluk kurarak Hindistan'ın büyük bir bölümüne egemen oldu.

Orta Doğu'nun İslam ülkelerinde Türk halkları 8. yüzyıldan itibaren profesyonel paralı asker olarak önemli bir yer edinmişlerdi. 9. yüzyıl sonunda Abbasi İmparatorluğu'nun zayıflamasıyla mamlûkler Mısır, Bağdat ve İran'da bağımsız veya yarı bağımsız devletler kurdular.

1040 yılı dolayında, Oğuz boyuna mensup olan Selçuklu Hanedanı İran'ı ele geçirerek Büyük Selçukluları kurdular. 1071 yılında Selçuklu Hanedanı Bizans İmparatorluğu'nu ağır bir yenilgiye uğratarak, Anadolu, Suriye ve Kafkaslar'da çok sayıda Anadolu Beyliklerinin ortaya çıkmasına zemin hazırladılar. Ancak Türk halklarının kitle halinde Anadolu'ya yerleşmesi daha çok 13. yüzyılda, Moğol istilasından batıya kaçmalarıyla gerçekleşti.

13. yüzyıl sonunda Anadolu'da kurulan Türk devletlerinden biri olan Osmanlı Devleti, İslam dünyasının en güçlü imparatorluğu haline geldi. Balkan Yarımadası'nı fethetti; 16. yüzyılda bir yandan Viyana'ya dayandı ve diğer yandan Cezayir'i himaye altına aldı.

Sibir Hanlığı, parçalanmaya başlamış olan Altın Ordu'dan daha kuzeye göç eden Tatar Türkleri tarafından 15. yüzyılın ikinci yarısında kurulmuş bir devletti. Turan Hanlığı olarak da bilinen Sibir Hanlığı, İslam'ı resmî din olarak kullanarak hüküm sürdüğü bölgedeki yerli Türklerin ve Ural halklarının da Müslümanlaşmasını sağlamıştı. Sibir Hanlığı, tarihten bu yana en kuzeydeki Müslüman devlettir ve 1598'de Rusya Çarlığı tarafından ortadan kaldırılmasına kadar varlığını sürdürmüştür.

Timurlu İmparatorluğu, 14. yüzyılın ikinci yarısında Timur tarafından kurulan, Özbekistan merkezli bir Türk devletiydi. Timurlu İmparatorluğu, Timur döneminde en güçlü zamanlarını yaşarken etrafındaki Türk-İslam devletlerini kendi bünyesine katarak Müslüman Türkleri büyük ölçüde birleştirmiş oldu. Timur Orta Asya'da büyük bir rönesans yapmış, zaten bilim dünyasının merkezi olan Özbekistan'da bilimin daha da ilerlemesini sağlamış ve bilim adamlarını bu bölgede toplamıştı. Ayrıca Timur Türkçeyi yüksek bir kültür dili haline getirerek dönemin en saygın dili haline gelmesini sağlamıştı.

Safevi Devleti, Azeri Türkü kökenliydi. Safeviler Türkçe konuşuyordu ve şahlar kendi anadilleri Türkçeyi kullanarak şiirler yazıyordu. Safeviler tüm İran ve çevresini yaklaşık iki yüzyıl boyunca egemenliği altında tuttu ve hüküm süresi boyunca Onikici Şii İslam'ı yaşattı. Safevilerin, Onikici Şii İslam'ı resmî din olarak kullanan ilk devlet olması, İslam tarihinin en önemli dönüm noktalarından biri oldu.

Babür İmparatorluğu, Hindistan'ı yöneten Türk devletlerinden biriydi. En güçlü dönemlerini yaşadığı 16. yüzyılın ilk yarısından 18. yüzyılın ilk yarısına kadar olan dönem arasında sınırları Özbekistan, Hindistan, Afganistan, Pakistan, Bangladeş ve dolay bölgeleri kapsıyordu. Babür Hanedanlığı, Çağatay Türklerinin önderi Babür tarafından kurulmuştu. Babür Şah'ın soyu Timur'a dayanıyordu, Babür Şah'ın annesinin soyu ise Cengiz Han'a dayanıyordu. Babür İmparatorluğu, sınırları içerisinde Müslümanları ve Hinduları birleştirmiş ama şeriat yönetiminden vazgeçmemişti.

Afşar İmparatorluğu, adını Oğuz Türklerinin Afşar boyundan alıyordu. Safevi komutanı olan Nadir Şah, 1736'da son Safevi hükümdarını devirerek imparatorluğunu kurdu ve hükümdarlığını ilan etti. Nadir Şah, Afşar boyunun Kırklu oymağına mensuptu.

Demografi ve antropoloji
Türk halkları günümüzde Doğu Sibirya'dan Orta Asya'ya, Anadolu'dan, Balkanlar'a kadar geniş yayılım göstermektedir. Türk halklarının yoğun olarak yaşadığı başlıca ülkeler Kazakistan, Kırgızistan, Özbekistan, Türkmenistan, Türkiye, Azerbaycan ve İran'dır. Irak, Çin (Doğu Türkistan), Rusya, Balkanlar ve diğer çeşitli Avrupa ülkelerinde de muhtar cumhuriyet vatandaşı veya azınlık konumunda bulunan Türk kökenli halklar yaşamaktadır.

Bugün nüfusları yaklaşık 150-200 milyonu bulan Türk halkları, etnik olarak yayılım sahaları içerisinde Doğu'ya gittikçe "mongoloid" (sarı), Batıya gittikçe de "europid" (beyaz) ırk özellikleri göstermektedir. Türk halkları tarihte sıklıkla "sarı" (mongoloid) ırkın bir alt kolu olan ve "beyaz" (europid) ırkla karışmış ırkı tanımlamak için kullanılan "Turanid" terimi ile anılmışlardır.

Lee & Kuang (2017) tarafından analiz edilen tarihsel tanımlamalar ve genetik veriler, en eski Türkler farklı fenotiplere sahip olduğunu, ancak çoğunlukla Avrupa halkına ve Orta Doğu halkına benzediğini göstermiştir. Çin tarihleri, en eski Türkleri "karışık barbarlar" olarak tanımladı ve sık sık "derin gözlere, yüksek köprülü buruna ve ağır yüz kıllarına" sahipti. Bazı Türkler de Çinliler tarafından Wusun'a benzeyen sarı veya kızıl saçlı ve mavi gözlü olarak tanımlanmıştır. Bununla birlikte, diğer Türk boyları, Çinlilerden farklı olmayan, tipik Doğu Asya özelliklerine sahip olarak tanımlanmıştır. Ming hanedanlığından Çin tarihleri, Kıpçakları sarı/kızıl saçlı ve mavi/yeşil gözlü olarak tanımladı. Tüylü ve büyük burunlu olarak tanımlandılar. Ming hanedanlığı döneminde, Kıpçakların Han Çinlileriyle evlenmeleri istenmedi, çünkü fiziksel görünümleri itici ve garip olarak kabul edildi.

Eski Türkler büyük olasılıkla güney sibirya'den geliyorlardı. Önerilen vatan, batı Orta Asya'dan batı Moğolistan'ya kadar uzanmaktadır. Proto-Türkler Orta Asya halkıydı ve Doğu Asyalılar ile sibirya halkı ile yakından ilgiliydi. Proto-Türklerin Doğu Asyalılar fenotipleri vardı. Ortaçağ Müslüman yazarları, Tibetlilerle Türklerin birbirine benzediğini ve çoğu zaman Türkler ile Tibetliler arasındaki farkı anlayamadıklarını belirtmişlerdir.

Göktürk ve Xiongnu örnekleri de dahil olmak üzere eski Avrasya örneklerinin ilk genetik analizi (Jeong et al. 2020), Türklerin çoğunun ağırlıklı olarak "Doğu-Avrasyalýlar" (Doğu Asyalılar ve güneydoğu Asyalılar ve Sibiryalılar) olduğunu göstermiştir. Proto-Türklerin Türkmenistan'daki Sayan Dağları kaynaklandığı ve daha sonra Altay dağlarına göç ettikleri öne sürülmektedir. Proto-Türklerin Sibirya'daki Sayan Dağları kaynaklandığı ve daha sonra Orta Asya göç ettikleri öne sürülmektedir.

Bilimsel görüşler

Türk halklarının dilleri, kültürleri ve tarihi ile meşgul olan bilim dalının adı Türkoloji'dir. Bu anlamda görüş bildiren
Fransız tarihçi ve Türkolog Jean-Paul Roux Türklerle ilgili olarak:

"Türkler dışarıdan evlenme eğiliminde oldukları ve eşlerini Türk olmayanlar arasından seçtikleri, rastladıkları her kavimle kaynaştıkları, dilleri çok büyük bir çekim gücüne sahip olduğu ve pek çok topluluk da bu dili ve kültürü benimsediği için Türklerle ilgili karakteristik denilebilecek (..) herhangi bir özellik saptama olanağı kalmamıştır. (...)   Çünkü dünyada en çok yayılan ve gittikleri bölgelerdeki yerli halklarla en çok karışan millet Türkler'dir. Türklerle ilgili olarak kabul edilebilecek tek tanım dilbilimsel olandır. Türk; Türk diliyle konuşandır;"  tarifinden sonra, "İnsanlık tarihinde baştan beri var olan bu millet;kendine özgü yasaları, ayırt edici özellikleri olan canlı bir organizma, çok çeşitli ögelerden oluşmuş; ancak matematiksel bir bütün oluşturmuş ve kesin ve net tanımla Türk adını almış, aynı kültürden olan,aynı dili konuşan insan topluluğudur; ifadesini kullanmıştır..

Çağdaş cumhuriyetler

Çağdaş özerk cumhuriyetler ve bölgeler

Özerk cumhuriyetler

Özerk bölgeler

Dinler

Türk halklarının büyük çoğunluğu 10. yüzyıldan itibaren İslam dinini kabul etmiştir. Ancak Gagavuzlar, Çuvaşlar ve Yakutlar gibi Hristiyanlığın Ortodoks koluna mensup olan, Kırımçaklar ve Karaylar gibi Yahudilik dinine mensup olan, Tıvalar gibi Budizm dinine mensup olan ve Altaylar gibi geleneksel Gök-Tanrı veya Şamanizm inancını sürdüren Türk toplulukları da vardır.

Erken Türk mitolojisi ve Tengrizm

İslam öncesi Türk mitolojisinde Şamanizm, Animizm ve Tengrizm hakimdi. Türk animistik gelenekleri daha çok ata ibadeti, çok tanrılı-animizm ve şamanizm üzerine yoğunlaşmıştır. Daha sonra bu animistik gelenek daha örgütlü Tengrizmi oluşturacaktı. Baş Tanrı, 763'te Uygur İmparatorluğu'nun resmi dini olarak Maniheizm ortaya çıkana kadar erken Türk toplumunun üst sınıfları tarafından ibadet edilen bir gök tanrısı olan Tengri idi.

Kurt, onuru sembolize eder ve aynı zamanda çoğu Türk halkının annesi olarak kabul edilir. Asena (Aşina Tuwu), Göktürklerin ilk Hanı olan Tümen İl-Kağan'ın kurt annesidir. Kartal veya Şahin gibi at ve yırtıcı kuşlar da Türk mitolojisinin ana figürleridir.

Dini dönüşümler
Budizm

Tengri Bögü Han, 763 yılında artık soyu tükenmiş olan Maniheizmi Uygur Kağanlığı'nın devlet dini haline getirmiştir ve Karluklar arasında da popüler hale gelmiştir. Yavaş yavaş Mahayana Budizmine geçiş yapmışlardır.

Tibet Budizmi veya Vajrayana, Maniheizm'den sonra ana dindi. Gotama Buda, Guan Yin ve Maitreya'ya tapıyorlardı. Hint yarımadası ve Batı Sincan'daki Türk Müslüman Fethi, Kuzey Hindistan ve Orta Asya'daki diğer dinlerin hızla ve neredeyse tamamen ortadan kalkmasıyla ilişkilendirildi. Batı Çin'in Sarı Uygurları "Sarı Yuğurlar" ve Rusya'nın Tıvaları geriye kalan tek Budist Türk halklarıdır.

Hristiyanlık

Başlıca Hristiyan-Türk halkları Çuvaşistan Çuvaşları ve Moldova'nın Gagavuzlarıdır. Rusya Çuvaşlarının geleneksel dini, birçok eski Türk kavramını içermekle birlikte, Zerdüştlük, Hazar Yahudiliği ve İslam ile de bazı unsurları paylaşmaktadır. Çuvaşlar, çoğunlukla 19. yüzyılın ikinci yarısında Doğu Ortodoks Hristiyanlığına geçiş yaptılar. Sonuç olarak, festivaller ve ayinler Ortodoks bayramlarıyla çakışacak şekilde yapıldı ve Hristiyan ayinleri geleneksel törenlerin yerini aldı. Çuvaşların bir azınlığı hala geleneksel inançlarını devam ettirmektedir. Doğu Kilisesi, Naymanlar gibi Türkler arasında popülerdi. Hatta Gaochang'da yeniden canlandı ve Yuan Hanedanı döneminde Sincan'da genişledi. Hanedanlığın çöküşünden sonra ortadan kayboldu.

İslam

İslamiyet'i kabul etmeden önce politeizm temeline dayanan Tengricilik dinine tabi olan bu Asya topluluğu, önce yönetici kesiminin, daha sonra da halk tabakasının Müslümanlığı kabul etmesiyle İslam'ı inanç dünyalarının merkezine yerleştirmişlerdir.

Bunun dışında Orta Asya'da Şamanist geleneğin bazı yönlerini İslam ve Hristiyanlıkla bir biçimde bağdaştırarak sürdüren toplumlar olduğu gibi, bir inanç sistemi olarak Kamlık (Türk-Moğol Şamanizm'i) dışında başka bir din kabul etmeyen topluluklar da -sayıları çok az da olsa- günümüzde dahi mevcuttur. Bu toplumların bugünkü uygulamaları bile geçmiş çağlardaki inançları hakkında pek çok kıymetli bilgiler içerir. Bunun dışında geçmiş dönem inançlarına ait pek çok uygulama ve anlayışın örtülü bir biçimde günümüzde varlığını sürdürdüğü de görülmektedir. Ancak istisnalar (mesela Gagavuzlarda Hristiyanlık, Karaylarda Musevilik, Moğollarda Budizm, kimi Sibirya ve Altay boylarında Kamlık) dışında İslam Dini tüm Türk Dünyasının en önemli ortak paydalarından ve ortak değerlerinden birisidir. Türklerin devlet kurarak yayılmış oldukları alanların tamamında nüfusun en az yüzde 90'ı İslamiyet'i benimsemiş durumdadır. Dolayısıyla İslamiyet artık Türk Dünyası için halk kültürünün asli unsurlarını da içeren ve etkileyen bir öneme sahiptir.

Etnik grup listesi

Tarihi Türk grupları

Ayrıca bakınız
 Türk dilleri
 Türk Dünyası
 Türk devletleri listesi
 Türk Birliği
 Türkistan

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Texas Tech University Turk Öyküleri
 İran'daki Türkler - Video

Türk halkları


මිනිස් හෝ වානර මස්තිෂ්ක බාහිකය සෛල-ආකාරවේදය, පටක විද්‍යාව හා සෛල සැකැස්ම අනුව බෙදා නම් කර ඇති ප්‍රදේශ වේ.

ජර්මානු කාය ව්‍යච්ඡේදක කොර්බිනියන් බ්රෝඩ්මාන් විසින් 1909 වර්ෂයේදී ප්‍රකාශයට පත්කරන ලද මස්තිෂ්ක-බාහික සිතියම් මත පදනම් ව මේවා නම්කර ඇති අතර සියවසක පමණ කාලයක් තිස්සේ විවිධ විද්‍යාඥයින්ගේ අතින් වැඩිදියුණු වී තිබේ.

බ්‍රෝඩ්මාන් විසින් මේවා බොහෝදුරට ස්නායුමය සැකැස්ම අනුව නම් කලද මේ වනවිට ඒවා අදාළ කෘත්‍යයන් මත ගොනු කර තිබේ.

මිනිස් හා අනෙකුත් සතුන්ගේ බ්‍රෝඩ්මන් ප්‍රදේශ නම් කර ඇති අයුරු

 පෙදෙස්  3, 1 & 2 – ප්රාථමික දෛහික සංවේදී බාහිකය
 පෙදෙස්  4 – ප්රාපථමික සංගාමි බාහිකය
 පෙදෙස්  5 – සහචාර දෛහික සංවේදී බාහිකය
 පෙදෙස්  6 – පූර්ව සංගාමි බාහිකය(ද්විතීක සංගාමි බාහිකය)
 පෙදෙස්  7 – සහචාර දෛහික සංවේදී බාහිකය
 පෙදෙස්  8 – ලලාට අක්ෂි ක්ෂේත්ර ය
 පෙදෙස්  9 – ප්රුශ්ටෝපාර්ශවික පූර්වලලාට බාහිකය
 පෙදෙස්  10 – උදරීය පූර්වලලාට බාහිකය
 පෙදෙස්  11 – කක්ෂීයලලාට පෙදෙස
 පෙදෙස්  12 – කක්ෂීයලලාට පෙදෙස
 පෙදෙස්  13 හා  පෙදෙස්  14* – ද්වීපික බාහිකය
 පෙදෙස්  15* – උදරීය ශංඛක ඛන්ඩිකාව
 පෙදෙස්  16 – ද්වීපික බාහිකය
 පෙදෙස්  17 – ප්රාපථමික දෘෂ්ය බාහිකය (V1)
 පෙදෙස්  18 – ද්වීතියික දෘෂ්ය බාහිකය(V2)
 පෙදෙස්  19 – සහචාර දෘෂ්ය බාහිකය (V3,V4,V5)
 පෙදෙස්  20 – අධරීය ශංඛක ඛාතය
 පෙදෙස්  21 – මධ්යය ශංඛක ඛාතය
 පෙදෙස්  22 – උත්තර ශංඛක ඛාතය/ වර්නීක පෙදෙස (කථන අවබෝධක පෙදෙස)
 පෙදෙස්  23 – උදරෝපෘෂ්ටීය මේඛලා බාහිකය
 පෙදෙස්  24 – උදරෝපෘෂ්ටීය මේඛලා  බාහිකය.
 පෙදෙස්  25 – උපජානුක පෙදෙස් [4]
 පෙදෙස්  26 – මස්තිෂ්ක බාහිකයේ ප්‍රතිතල පෙදෙසේ බහිතල කොටස
 පෙදෙස්  27 – පෙයාරාකාර බාහිකය
 පෙදෙස්  28 – උදරීය අන්තොනාසික බාහිකය
 පෙදෙස්  29 – ප්‍රතිතල මේඛලා බාහිකය
 පෙදෙස්  30 – මේඛලා බාහිකයේ කොටසක්
 පෙදෙස්  31 – පෘෂ්ටාපර මේඛලා බාහිකය
 පෙදෙස්  32 – පෘෂ්ටෝධර මේඛලා බාහිකය
 පෙදෙස්  33 – උදරීය මේඛලා බාහිකය
 පෙදෙස්  34 – පෘෂ්ටීය අන්තොනාසික බාහිකය
 පෙදෙස්  35 – පරිනාසික බාහිකය
 පෙදෙස්  36 – බහිනාසික  පෙදෙස්
 පෙදෙස්  37 – තර්කුරූපී ඛාතය
 පෙදෙස්  39 – කෝණාකාර ඛාතය,
 පෙදෙස්  40 – උපරිආන්තික ඛාතය
 පෙදෙස්  41 හා 42 – ශ්‍රව්‍ය බාහිකය
 පෙදෙස්  43 – ප්‍රාථමික රසේන්ද්‍ර බාහිකය
 පෙදෙස්  44 – පිධාන අංගය, බ්‍රෝකා පෙදෙස
 පෙදෙස්  45 – ත්‍රිකෝණ අංගය, බ්‍රෝකා පෙදෙස
 පෙදෙස්  46 – ප්රුශ්ටෝපාර්ශවික පූර්වලලාට බාහිකය
 පෙදෙස්  47 – කක්ෂීය අංගය, අධර ලලාට ඛාතයේ කොටසක්
 පෙදෙස්  48 – ප්‍රතිධාර පෙදෙස්
 පෙදෙස්  49 – පාරාධාර පෙදෙස් (කෘන්තකයන්ගේ)
 පෙදෙස්  52 – පාරද්වීපික පෙදෙස්

(*) දරන කොටස් මිනිසුන්ගේ හමු නොවේ.

බ්‍රෝඩ්මාන් ප්‍රදේශ


La Quebrada Limas es un río pequeño de Bogotá que nace en la vereda de Quiba, en la parte rural de la localidad de Ciudad Bolívar y por tanto, es afluente del río Tunjuelo.

Características generales

La quebrada se extiende se suroeste-noreste atravesando una parte rural y toda la parte urbana de Ciudad Bolívar, ya que en esta zona recibe toda la carga de contaminación procedente de las basuras y los vertederos de los barrios Bella Flor, Juan José Rondón, Villa Gloria, El Triunfo, Marandú, Juan Pablo II, Brisas del Volador, Sauces, San José de los Sauces, San Francisco, Villa del Diamante y Candelaria la Nueva, esta última propensa a las inundaciones causadas por lluvias. Actualmente esta quebrada esta bajo observación para lograr una total rehabilitación de su cuenca e impedir mayores problemas ambientales, asunto que está bajo pacto entre la Alcaldía Mayor de Bogotá y el Comité Quebrada Limas en noviembre de 2004.

Referencias

Enlaces externos
  Comité Quebrada Limas

 Intensifican vigilancia sobre los cauces del río Tunjuelo y Quebrada Limas en Bogotá (Caracol Radio:13 de febrero de 2005)

Ciudad Bolívar (Bogotá)
limas

Quebrada Limas


C.V. Jørgensen er en dansk dokumentarfilm fra 1978 instrueret af Lasse Lunderskov.

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1978
C.V. Jørgensen

C.V. Jørgensen (dokumentarfilm)