හන්ගේරියානු සමුහාණ්ඩුව, මධ්‍යම යු‍රෝපයේ කරහැනියන් ද්‍රෝණියේ පිහිටි රටකි. එය මායිම් වන්නේ ඔස්ට්‍රියා, සිලොවැනියා, උක්රේන්, රොමානියා, සර්බියා, ත්‍රොඒෂියා සහ සිලවේනියාවය. බ්‍රඩාපෙස්ට් එහි අගනුවරය. හන්ගේරියාව EU නේටෝ OECD, V4 සහ ෂෙන්ගෙන් ප්‍රාන්තයේ සාමාජිකයෙකි. රාජ්‍යභාෂාව වන්නේ හංගේරියන්ය. බටහිර යුරෝපියානු ජනාවාස කාලයකින් පසු 9 වන ශතවර්ෂයේ සිටි ආෂෙඩ් නැමැති පාලකයා හංගේියාව ස්ථාපනය කළහ. ඔහුගේ මුනුපුරා ස්ටෙෆන් පළමුවන හංගේරියාව 1000 වර්ෂයේ පාප්තුමන් විසින් එවන ලද කිරැළකින් කිරැළු පැලැන්දහ. හංගේරියානු රාජධානිය අවුරැදු 946 පැවතුනහ. මොනාන් යුද්ධය ඔටමන් අල්ලා ගැනීමට ඉවහල් විය. 1 වන ලෝක යුද්ධයට පෙර විශාල බලවතෙකුව සිටි රට තම බල ප්‍රදේශ වලින් 70% ක් හා ජනගහනයෙන් 1/3 ක් අහිමි විය. ට්‍රියානොන් ගිවිසුමට අනුව මෙය සිදු විය. 1947 – 1989 පැවැති කොමියුනිස්ට් යුගයේ දී හංගේරියාව විදේශීය අවධානය ලබාගත් අතර මෙය 1986 විප්ලවය සම්බන්ධයෙනි. 1989 තම දේශසීමා ඔස්ට්‍රියාව අතර විවෘත කළ අතර එය නැගෙනහිර කොටසක් කඩා වැටීමට ද හේතු විය. 1989 සිට පාර්ලිමේන්තු සමුහාණ්ඩුවක් තිබෙන අතර ඉහල ආර්ථිකයක් හා නියමිත වෙළද පොළවල් අතරේ ප්‍රාදේශිය නාය‍කයෙකි. 2010 අන්තර්ජාතික ජිවන තත්ත්වය දර්ශකයේ හංගේරියන් 20 වන තැන සිටී. GW, CAN නැමැති පාරිසරික ආරක්ෂණ දර්ශනයේ 6 වන ස්ථාපනය ද මෑතකදී එය සංචාරකයන් අතරේ වඩා ප්‍රසිදධ ස්ථානයක් අතරේ 15 වන ස්ථානය හිමි කරගෙන ඇත. මෙම රට උණුසුම් වාතය සහිත ජලය ඇති ගුහා පද්ධති හා (බැලටන් විල) මධ්‍යම යුරෝපයේ විශාලතම විල (බැලටන් විල) හා යුරෝපයේ විශාලතම තණබිම් ඇති (නෝටෝබැගි) රටයි. මෙය උණුසුම් වාතය අඩංගු ජලය සහිත ලෝකයේ දෙවන විශාලතම විල (නෙවිස් විල) අඩංගු රටයි.

හන්ගේරි සමුහාණ්ඩුව
පින්තූරය - කොඩිය
ආදර්ශ පාඨය
ජාතික ගීය
හන්ගේරි සැලැස්ම
අගනුවර සහ විශාලම නගරය - බ්‍රඩාපෙස්ට් - 470 26' N 190 15' E
රාජ්‍ය භාෂාවන් - හන්ගේරියානු, හන්ගේරියානු සංකේත භාෂාව
ජන වර්ග - 95% මැග්යාර්, 2% රෝම, 3% වෙනත් සුළු ජනතා කාණ්ඩ
පාර්ලිමේන්තුව - සමුහාණ්ඩුව - රාජ්‍යය
ජනාධිපති - ලැස්ලෝ සොලිඔම්
අගමැති - ගෝඩන් බජ්නායි
පදනම - හන්ගේරි පදනම - 896
වර්තමාන තෙවන සමුහාණ්ඩුව - ඔක්තෝම්බර් 23, 1989
EV රාජ්‍යයට පැමිණිම - මැයි 1, 2004
වර්ග ප්‍රමාණය -	එකතුව	-	93 030 Km2
			35 919 sq mi
ජලය (%) – 0.74%
ජනගහනය - 2009 තක්සේරැව - 10 020 000
2001 ජන සංඛ්‍යාතය - 10 198 315
ඝනත්වය	-	107.7 / Km2
		279.0 / sq mi
GDP (PPP) – 2009 තක්සේරැව
එකතුව - $ 180.054 බිලියන
සාමාන්‍ය - $ 18 548
GDP (සාමාන්‍ය) - 2009 තක්සේරැව
එකතුව - $ 124.241 බිලියන (2008)
සාමාන්‍ය - $ 12 386 (2009)
ගිනි (2008) – 24.96 (පහළ)
HDI (2007) – 0.879 (ඉහළ)
මුදල් - ෆොරින්ට් (HUF)

මූලාශ්‍ර

හන්ගේරියාව

හන්ගේරියානු සමුහාණ්ඩුව


Medway er bæjarþyrping í Kent-sýslu í Suðaustur-Englandi. Hún samanstendur af fimm stórum bæjum (Strood, Rochester, Chatham, Gillingham og Rainham) og nokkrum minni þorpum. Þar búa 280,000 manns (2019).

Nafn

Medway heitir eftir Medwayá sem rennur í gegnum byggðina.

Saga

Það voru Rómverjar sem reistu bæinn Rochester og byggðu þar brú.

Á saxneska tímanum var myntslátta sett upp í Rochester.

Árið 885 sigldu víkingarnir upp Medwayá og sátu um Rochester.

Í Rochester stendur normennsk dómkirkja og normennskur kastali.

Árið 1215 sat konungur John um Rochester-kastala til þess að ná honum aftur frá uppreisnarher.

Svæðið var mikilvægur staður fyrir pílagríma á leið sinni frá Winchester til Canterbury og líka fyrir musterisriddararna.

Á 16. öld var stór slippur reistur í Chatham og Gillingham og voru mörg fræg skip voru smíðuð þar, þ.á.m. HMS Victory sem Nelson stýrði í orrustunni við Trafalgar.

Árið 1667 sigldu Hollendingar upp Medwayá og eyðilögðu mörg skip.

Slippinum var lokað 1984 en hluti hans er nú ferðamannastaður.

Menning

Rithöfundurinn Charles Dickens bjó í Medway og margir staðir eru nefndir í bókunum hans. Árlega er haldin hátíð í Rochester sem heitir Dickens Festival.

Helsta fótboltaliðið í Medway er Gillingham FC.

Bíómyndin Ironclad fjallar um umsátrið um Rochesterkastala.

Content in this edit is from the existing English Wikipedia article at https://en.wikipedia.org/wiki/Medway

Medway


Glavni brod je dio crkve koji je određen za sudionike bogoslužnog obreda. Po pravilu u glavnom brodu nalaze se klupe, a u zadnjem dijelu glavnog broda smješten je crkveni kor s orguljama. Ako se radi o višebrodnoj crkvi onda je glavni brod odijeljen od bočnog broda nizom stupova koji čine arkade.

Vidi još
 Brod (arhitektura)
 Bočni brod

Crkvena arhitektura
Prostorije

Glavni brod


Dând cu smoală pe vapor este o pictură în ulei pe pânză realizată în jurul anului 1873 a pictorului francez Édouard Manet. A fost pictat pe plaja Berck în timpul uneia dintre ședințele obișnuite de vară din Boulogne-sur-Mer. Acesta arată carena unei bărci de pescuit care este dată cu smoală. În pictură a folosit o paletă mai întunecată decât de obicei, tipică lucrărilor sale din acea perioadă, marcată de starea lui de sănătate înrăutățită. Acum se află în posesia Barnes Foundation.

Note

Picturi din 1873
Picturi realizate de Édouard Manet

Dând cu smoală pe vapor


Flakpanzer IV "Ostwind" Nazi Almanyası ordusu Wehrmacht tarafından II. Dünya Savaşı sırasında kullanılan ve Panzer IV şasesi ile üretilmiş bir tür uçaksavar silahıydı. 1944 yılında üretimine başlandı. Wirbelwind modelindeki uçaksavar silahından daha başarılı oldu.
Panzer IV tankına ait taret çıkartılarak yerine üstü açık altıgen bir taret konmuş bunu içerisine bir adet 3.7 cm FlaK 43 topu takılmıştı. Her ne kadar uçaksavar olarak üretilmiş ise de hızlı ateş etme özelliğinden dolayı düşman piyade ve hafif zırhlı araçlarına karşıda epey etkili olmuştur. Üstü kapalı bir taret önce tercih edilmiş ancak silahın yarattığı duman yüzünden üstü açık taret kullanılmıştır. Araç Duisburg'da bulunan Deutsche Eisenwerke fabrikasında üretilmiştir.

Ostwind modelinin Wirbelwind'e göre en önemli üstünlüğü artırılmış menziliydi. Ayrıca daha kalın zırhı ve ikinci bir MG34 makineli tüfeği vardı.

Tahmini olarak 45 adet araç üretildi.

Dış bağlantılar
 Panzerworld Ostwind specifications

Ayrıca bakınız
 II. Dünya Savaşı zırhlı araç listesi

Kundağı motorlu uçaksavar topları

Ostwind


Vatikanets fodboldlandshold () repræsenterer Vatikanet i fodboldturneringer og kontrolleres af Vatikanets fodboldforbund.

Referencer

Fodboldlandshold i Europa

Vatikanets fodboldlandshold


لودوفيكو غونزاغا الأول (1268 - 1360) يعرف أكثر باسم لويجي، أول قائد للشعب في مانتوفا ونائب إمبراطوري.

ابن غويدو (مات 1318)، وحفيد أنطونيو (مات 1283).

انتخب قائد شعب مانتوفا سنة 1328، أُعلن نائب إمبراطوري في سنة 1329 من قـِبل لويس الرابع، الإمبراطور الروماني المقدس.

تمكن من الإطاحة بالحاكم رينالدو بوناكولسي (أغسطس 1328) بدعم من كانغراندي الأول ديلا سكالا الذي زوده بالمشاة والفرسان، فأعلن القائد العام مع الحق في تعيين خليفته. بعد مرور عقد من الزمن عزز علاقات الصداقة مع فيرونا بدعمه ماستينو الثاني ديلا سكالا الذي بدوره كان متحالفاً مع الغاصب لودريزيو فيسكونتي ضد شقيقه لوكينو حاكم ميلانو، فأرسل لودوفيكو أيضاً مجموعة من الجنود للانضمام إلى حملة سان جورجو التي هزمت بعد ذلك في معركة بارابياغو في 21 فبراير 1339.

لديه ثمانية عشر إبناً من ضمنهم خليفته غويدو.

المراجع

أشخاص من مانتوفا
غونزاغا
كوندوتييرويون
كوندوتييرويون في القرن 14
مواليد 1268
مواليد في مانتوفا
نبلاء إيطاليون في القرن 13
نبلاء إيطاليون في القرن 14
وفيات 1360
وفيات في مانتوفا

لودوفيكو الأول غونزاغا


Greg Laurie (10 de dezembro de 1952) é um pastor evangélico batista e escritor estadunidense, é o fundador da Harvest Christian Fellowship e autor.

Biografia
Greg Laurie nasceu em Long Beach (Califórnia).  Ele foi criado por uma mãe solteira que teve sete casamentos e se mudou várias vezes. Ele trabalhou como jornaleiro para o Daily Pilot em Los Angeles, Califórnia. Em 1970, aos 17 anos, durante o Movimento de Jesus, tornou-se cristão após conhecer o evangelista Lonnie Frisbee em sua escola em Newport Beach (Califórnia).

Ministério
Em 1973, aos 19 anos, sob o ministério do pastor Chuck Smith da Calvary Chapel, ele teve a oportunidade de liderar um estudo bíblico para 30 pessoas.  Nesse mesmo ano, ele fundou a Harvest Christian Fellowship Church em Riverside, Califórnia.

Em 1990, ele fundou os eventos evangelísticos Harvest Crusades.

Em 2017, sua igreja tornou-se membro da Convenção Batista do Sul, a pedido de Laurie, que considerou que esta última tem importantes programas evangelísticos nacionais e internacionais.

Em 2018, publicou o livro Revolução de Jesus contando em particular o seu percurso de vida, que será adaptado para o cinema em 2023 (Jesus Revolution).

Prêmios
Laurie recebeu dois doutorados honorários da Biola University e da Azusa Pacific University.

Pastores batistas americanos
Escritores batistas

Greg Laurie


Boeing 777-300ER er et langdistancefly, som anvendes af mange flyselskaber. Flyet er en del af Boeing 777-familien, som også består af Boeing 777-300, 777-200LR og 777-200ER.

777-300ER
2-motors jetfly
Passagerfly

Boeing 777-300ER


Se denomina Mina Clavero - Villa Cura Brochero a la conurbación de las localidades de Mina Clavero y Villa Cura Brochero, en el departamento San Alberto, al oeste de la provincia de Córdoba. Según el censo nacional de 2010 contaba con 16.983 habitantes. Se ubica a 150 kilómetros al oeste de la capital provincial.

Población

Accesos
Ubicado al pie de las Sierras Grandes, en el Valle de Traslasierra, es un importante núcleo turístico. Se accede a el mediante el camino de las Altas Cumbres, que la une a otros puntos importantes como las ciudades de Va. Carlos Paz, Córdoba o Villa María. Hacia el sur, la RN 20 la une con ciudades como Villa Dolores, San Luis o Mendoza. Por la RP 15 se llega a localidades como San Carlos Minas, Villa de Soto y Cruz del Eje.

Las localidades de Mina Clavero y Villa Cura Brochero forman una conurbación, separándose mediante el rio de Los Sauces, que es alimentado por los ríos Panaholma y Mina Clavero.

Galería de fotos

Referencias

Véase también
 Aglomerados urbanos argentinos.

Aglomerados urbanos de la Provincia de Córdoba (Argentina)
Departamento San Alberto

Mina Clavero-Villa Cura Brochero


Leitungsnetz ist der Oberbegriff für eine Verkehrsinfrastruktur, in welcher die einzelnen Elemente (Kabel, Rohrleitungen) zu einem Netzwerk miteinander verbunden sind.

Allgemeines
Leitungsnetze gehören zu den Verkehrsnetzen und bilden einen Teil der immateriellen Verkehrsinfrastruktur, ihre Elemente wie beispielsweise die Kabel eines Kabelnetzes gehören zur materiellen Verkehrsinfrastruktur. Leitungsnetze bestehen aus systematisch verbundenen Leitungen, die der Versorgung und Entsorgung mit flüssigen, verflüssigten oder gasförmigen Stoffen, elektrischer Energie oder Nachrichten dienen. Typische Beispiele sind die Netze für Abwasserentsorgung, Energieversorgung, Trinkwasserversorgung sowie leitungsbasierte Netze für den Nachrichtenverkehr.

Für die Funktionsfähigkeit des Gemeinwesens (Daseinsvorsorge) sind leistungsfähige Leitungsnetze, die eine sichere Versorgung mit Trinkwasser, Erdgas, Fernwärme, Elektrizität und Telekommunikation sowie eine umweltfreundliche und sichere Entsorgung des Abwassers gewährleisten, unerlässlich. Die durch Leitungen hindurchgeführten Stoffe werden nicht vom Erzeuger verwendet, sondern nutzen Leitungen als Transportwege, um zum Verbraucher zu gelangen. Ein Transport über die herkömmlichen Verkehrswege (Landverkehr, Wasserverkehr oder Luftverkehr) kommt aus technischen und/oder wirtschaftlichen Gründen kaum in Frage.

Geschichte

In Vorderasien und Ägypten sind bereits aus vorchristlicher Zeit stammende Rohre und Rohrleitungen aus Ton und Kupfer für Trinkwasser gefunden worden. Die ältesten Wasserleitungen in der historischen Überlieferung werden Ramses dem Großen, Semiramis und dem König Salomo (Jerusalem) zugeschrieben. In Pergamon existierten bereits Druckwasserleitungen zur Versorgung von Haushalten. Auch das Bewässerungssystem von Turfan in China ist von hohem Alter.

Die Überreste der Aquädukte von Palmyra (Ende des 2. Jahrhunderts errichtet) und Samos (Tunnel des Eupalinos, im 6. Jahrhundert v. Chr. von Eupalinos von Megara erbaut) sind Beispiele von unterirdischen Kanälen, die das Wasser aus mehr oder weniger entfernt liegenden Quellen in die Städte führten. Für die Wasserversorgung von Ninive ließ der assyrische König Sanherib 691 v. Chr. einen 48 Kilometer langen Aquädukt bauen, der mit einer 280 Meter langen und 9 Meter hohen Brücke mit fünf Öffnungen über ein Tal führte.

Der römische König Lucius Tarquinius Priscus erkannte bereits im 5. Jahrhundert v. Chr., das viel Wasser auch viel Abwasser hervorruft. Er ließ mit der Cloaca Maxima ein in Teilen noch heute verwendetes Abwassersystem anlegen. Die Römer bauten ihren ersten größeren Aquädukt, die 16,4 km lange Aqua Appia, im Jahre 312 v. Chr. für die Versorgung von Rom. Heute besonders erhaltene Aquädukte sind der Pont du Gard bei Nîmes und der Aquädukt von Segovia.

Im Mittelalter wurde in Nürnberg und Augsburg ein Grubensystem vorzugsweise für Fäkalien zur Ableitung in den Fluss angeordnet; zur Wasserversorgung bauten die Kommunen seit dem 13. Jahrhundert Wasserleitungen aus Holzröhren (Pipen) und verfügten über Leitungsnetze und zahlreiche Brunnen. In Frankfurt am Main gab es seit 1342 ganze Leitungsnetze. Auch in der Landwirtschaft spielten Leitungsnetze zur Bewässerung oder auch zur Entwässerung eine zentrale Rolle.

Noch im 18. Jahrhundert wurde in Deutschland Abwasser über Rinnen am Straßenrand entsorgt. Der Arzt Johann Ludwig Formey schrieb hierzu 1796: "Auf beiden Seiten der Straßen sind Rinnen angebracht, welche das Wasser und die Unreinigkeiten aus den Häusern aufnehmen und sie nach dem Flusse … hinzuführen". Wie die Leitungsnetze für das Trinkwasser wurden auch die unterirdischen Kanalisationen selbst in den Großstädten erst in der zweiten Hälfte des 19. Jahrhunderts systematisch aufgebaut. Im Jahre 1849 stand die erste Telegraphenverbindung zwischen Berlin und Frankfurt am Main, die öffentliche Wasserversorgung begann in Deutschland 1854, die Stromversorgung startete 1885 in Berlin. Inzwischen besaß Paris im Jahre 1852 ein Leitungsnetz von etwa 700 km, während die Kanalisation 107 km maß. Bereits 1869 erstreckte sich das Leitungsnetz auf 1.547 km und die Kanalisation erreichte 560 km.

Mit der Nutzung der Dampfmaschine entstanden leistungsfähige Pumpsysteme, die Rohrleitungsnetze in neuen Dimensionen ermöglichten und Generatoren zur Erzeugung elektrischer Energie antrieben, welche in Stromnetzen transportiert und verteilt wurde und auch die Nachrichtenübermittlung revolutionierte. Für den elektrischen Morsetelegraph und den Fernschreiber wurden ganz neue Leitungsnetze zur Informationsübermittlung realisiert, die ab 1881 die Grundlage für die späteren Telefonnetze und aktuelle Kommunikationsnetze bildeten.

Die erste deutsche Rohöl-Pipeline Nord-West Oelleitung verbindet seit Dezember 1958 Wilhelmshaven mit Raffinerien im Emsland, im westlichen Ruhrgebiet und im Kölner Raum. Mit einer Länge von 8.900 km ist die im Dezember 1963 eröffnete Erdölleitung Freundschaft () die längste der Welt. Der Bau der Trans-Alaska-Pipeline mit einer Länge von 1.287 km begann im April 1974 und endete im Juni 1977. Das Erdöl benötigt bei einer Fließgeschwindigkeit von 6 km/h knapp 12 Tage. In Westeuropa gab es 2002 etwa 250 Rohrleitungssysteme. Baubeginn für die 1.224 km lange Erdgas-Pipeline Nord Stream (1) war Dezember 2005, ihre Inbetriebnahme fand im November 2011 statt. Nord Stream (2) begann im Mai 2018, ihre Fertigstellung erfolgte im September 2021.

Netzverbindung
Leitungsnetze stellen die unmittelbare physische Verbindung zwischen dem Betreiber oder Erzeuger (Energieversorgungsunternehmen, Rundfunkanstalten) und dem Abnehmer her. Die letzte Netzebene (für Kabelfernsehen oder in der Stromversorgung) bis zum Abnehmer ist die so genannte letzte Meile.

Arten
Zu unterscheiden sind je nach Beschaffenheit der Leitungen der Leitungs- und der Nachrichtenverkehr:

Die Leitungsnetze werden wegen ihrer unterschiedlichen Beschaffenheit in den Leitungsverkehr und den Nachrichtenverkehr unterteilt.

Leitungsnetze zum Stoff- und stofflichem Energietransport
Die Anfänge bildete der Bau von offenen Wasserleitungen als Wassergraben, bei Bedarf ergänzt durch Wassertunnel und Aquädukte (Wasserbrücken). Dabei gewann neben dem Transport von Trinkwasser auch der Transport von Wasser als Energiequelle in Kunstgräben wachsende Bedeutung. Ziel war es dabei, am Standort einer Wasserkraftmaschine einen möglichst großen Höhenunterschied zum tieferen Ablauf (Aufschlaghöhe) zu erhalten, um die Energieausbeute zu maximieren. In der Regel handelte es sich um offene Freispiegelleitungen, bei denen der Flüssigkeitstransport durch die Schwerkraft erfolgt. Das Wasser aus diesen Leitungsnetzen trieb damals vor allem Antriebsmaschinen im Bergbau, wie z. B. Kunsträder, Kehrräder, Wassersäulenmaschinen oder Turbinen an, die die industrielle Revolution vorantrieben. Offene Systeme werden zwar beispielsweise in Abwassernetzen immer noch eingesetzt, spielen heute aber nur noch eine untergeordnete Rolle. Vorwiegend werden Druckleitungen verwendet. Kleinere Druckleitungsnetze dienen beispielsweise in Krankenhäusern zur Sauerstoffversorgung oder in Werkstätten zur Druckluftverteilung als Antriebsenergie. Fernwärmenetze dienen der Versorgung mit Wärmeenergie.

Die Trinkwasserversorgung geschieht über ein weit verzweigtes Wasserverteilungssystem.

Das Abwassernetz wird als Kanalisation bezeichnet, Trinkwassernetze gehören einem Wasserverteilungssystem an. Pipelines können zu Netzen zusammengeschlossen werden.

Stromnetz
Beim Stromnetz gibt es folgende Unterteilung:

In  EnWG sind sämtliche Netzwerke der Energiewirtschaft aufgezählt.

Stromnetze mit Freileitungen und Erdkabeln auf verschiedenen Spannungsebenen dienen dem Transport und der Verteilung elektrischer Energie. In Deutschland wird der Stromtransport über größere Entfernungen von nur vier Übertragungsnetzbetreibern realisiert. Die Stromverteilung auf regionaler Ebene übernehmen eine Vielzahl von Verteilnetzbetreibern.

Leitungsnetze zur Kommunikation
Das Telefonnetz als Verteilnetz auf elektrischer oder optischer Leitungsbasis dient zur Übermittlung und Verteilung von Informationen weltweit. Ursprünglich als analoger Übertragungsweg konzipiert, ermöglicht die Umstellung auf digitale Übertragungstechnik deutliche Verbesserungen in der Übertragungsqualität und bei den möglichen Übertragungsvolumen. Dabei ermöglicht die ADSL-Technologie die gleichzeitige Nutzung von Sprach- und Informationsübertragung. Ergänzt wird das leitungsgebundene Netz durch drahtlose Kommunikationswege wie Funk- und Satellitennetze.

Über koaxiale Kabelnetze wurde ursprünglich vor allem in Städten der Zugang zu Rundfunk- und Fernsehangeboten realisiert. Nach umfassendem Ausbau auf Breitbandtechnik und Digitalisierung bieten diese Leitungsnetze heute über Kabelmodem umfassenden Zugang zu Informations- und Kommunikationsangeboten und konkurrieren daher teilweise mit den Telefonnetzen.

Internet
Der Begriff "Internet" bezeichnet zunächst lediglich die Tatsache, dass vernetzte Computer weltweit über ein gemeinsames Protokoll (TCP/IP) überwiegend durch Verbindung bestehender Einzelnetze untereinander digitale Daten austauschen können ("Inter-Networking" = Internet). Damit ist das Internet ein Netzwerk. Der häufig verwendete Begriff der Online-Kommunikation impliziert eine Priorisierung der Datenleitungen und hat dazu geführt, dass umgangssprachlich heute auch das Leitungsnetz als Internet bezeichnet wird; dieses besteht in den meisten beteiligten Staaten aus Hochgeschwindigkeitsverbindungen als Backbones, die Datennetze oder Rechnernetze miteinander verbinden.

Eine positive Netzwerksicherheit ist dadurch gekennzeichnet, dass die gesendeten Daten zuverlässig von einem Computer zum anderen übertragen werden können. Dies setzt eine Stabilität der Internet-Server und der Leitungsnetze voraus.

Wirtschaftliche Aspekte
Die so genannten leitungsgebundenen Energieträger (elektrischer Strom, Erdgas, Fernwärme) benötigen für den wirtschaftlichen Transport Leitungsnetze, deren Ausbau und Wartung für die Versorgungssicherheit bei diesen Energieträgern notwendig ist. Auch deshalb gehören Leitungsnetze zu den kritischen Infrastrukturen und besitzen somit Systemrelevanz. Die durch die einzelnen Netze hindurchgeführten Stoffe oder Nachrichten können meist nicht auf andere Weise vom Erzeuger zum Verbraucher gelangen.

Aufgrund der Vernetzung bestehen sowohl sektorübergreifend als auch grenzüberschreitend starke, nicht-lineare Interdependenzen. Dies kann dazu führen, dass sich eine Störung von einem Betreiber eines Netzes durch Kaskadeneffekt auf andere Betreiber oder Verbraucher ausbreitet und somit die Bevölkerung gefährdet.

Literatur

Einzelnachweise

Elektrische Energieverteilung
Fernwärme
Kabelnetz
Netzwerktechnik
Telefonnetz
Übertragungstechnik
Wasserverteilung

Leitungsnetz


À moi seule (franz.: Für mich allein) ist ein französischer Film aus dem Jahr 2012, bei dem Frédéric Videau, der auch das Drehbuch verfasst hatte, Regie führte. Der Film erzählt die Geschichte des Entführungsopfers Gaëlle Faroult, deren Gefangenschaft und ihr erneutes Leben in Freiheit geschildert werden. À moi seule lief im Wettbewerb der 62. Berlinale und hatte in diesem Rahmen am 10. Februar 2012 seine Weltpremiere.

Handlung
Zu Beginn des Films sitzt Gaëlle Faroult an einer Bushaltestelle und sieht sich ein Vermisstenbild eines Mädchens an, das sie selbst acht Jahre jünger zeigt. Sie ist gerade geflohen und auf dem Weg zu ihren Eltern, die ihr Verschwinden nicht verarbeiten konnten. In der Folge versucht Gaëlle sich wieder in der Freiheit zurechtzufinden, während in Rückblenden die Geschichte ihrer Entführung und Gefangenschaft erzählt werden.

Nach der Entführung wurde sie in einem Keller eingesperrt, wo sie auf ihren Entführer wartete. In der Folge veränderte sich aber zusehends ihre Beziehung zu ihrem Entführer Vincent Maillard. Das Machtgefüge verschiebt sich. Sie beginnt Vincent Maillard herumzukommandieren und ergreift sogar die Initiative, indem sie damit kokettiert, ob er mit ihr schlafen möchte. In der Freiheit findet sie sich wieder allein und muss eine psychologische Einrichtung besuchen. Die geschiedene Mutter hängt sich wieder an ihre Tochter, die als Erwachsene aber bereits ganz andere Bedürfnisse entwickelt hat.

Hintergrund
Der Film wurde von der Gesellschaft Les Films Hatari produziert. Es war der dritte Film von Frédéric Videau, mit dem er erstmals bei den Internationalen Filmfestspielen Berlin vertreten war. Am 10. Februar 2012 feierte À moi seule im Wettbewerb der 62. Berlinale seine Weltpremiere. Die Handlung ist lose an die Geschichte von Natascha Kampusch angelehnt.

Kritiken
À moi seule erhielt von Fritz Göttler, der ihn für die Süddeutsche Zeitung bewertete eine negative Kritik. Sein Fazit lautete: "Eine französische Kampusch-Variante, sehr unspektakulär und manchmal unbeholfen erzählt." Peter Uehling rezensierte À moi seule für die Berliner Zeitung und beurteilte ihn gemischt. Er kritisierte die zunehmende Fragmentierung des Films in seiner zweiten Hälfte, darin einzelne Episoden "sich nicht zu einer thematisch schlüssigen Erzählung" verbinden würden. Er hebt aber die Hauptdarstellerin positiv hervor. So schrieb er: "Agathe Bonitzer spielt Gaelle als Kratzbürste, als knochig-schmales Sinnbild emotionalen Rückzugs. Den persönlichen Aufbruch, den der Regisseur ihr ins Drehbuch geschrieben hat, will sie nicht spielen – ihr darstellerischer Instinkt ist gegen den Autor im Recht, denn diese individuellen Fragen sind belanglos gegen die nach der Natur von Familie und Intimität."

Für die B.Z. war Agathe Bonitzer sogar eine Favoritin für den Silbernen Bären als beste Hauptdarstellerin. Diese Einschätzung wird von Jutta Heeß, die den Film für die Kulturzeit gesehen hat, geteilt. Sie beurteilte den Film zudem insgesamt positiv. Sie findet, À moi seule sei ein "bedrückender und zugleich beeindruckender Film. Das liegt an der geschickten Montagetechnik des Regisseurs, aber vor allem an der außerordentlichen schauspielerischen Leistung von Agathe Bonitzer." Bonitzer erinnere sie zudem an Charlotte Gainsbourg zu Beginn ihrer Karriere.

Auszeichnungen
Der Film erhielt 2012 eine Einladung in den Wettbewerb um den Goldenen Bären der Internationalen Filmfestspiele Berlin. Im Rahmen des Filmfestivals wurde À moi seule mit dem Preis der Gilde deutscher Filmkunsttheater ausgezeichnet.

Literatur
 Internationale Filmfestspiele Berlin (Hrsg.): 62. Internationale Filmfestspiele Berlin. Berlin 2012, .

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 2012
Französischer Film

À moi seule


Dybäck slot er et svensk slot i Östra Vemmenhög sogn i Skurup kommune i Skåne.

Dybäck slot er Skånes sydligste herresæde og ligger cirka syv kilometer syd for Skurup. Det hvide gods er egentlig en samling af flere bygninger. Ældst er østlængen fra det 15. århundrede. Bygningen ved siden af stammer fra det 16. århundrede, mens de vestlige dele af slottet med trappetårnet blev opført i det 17. århundrede. Gotik, renæssance og barok smelter sammen i ét. Slottet ligger på den frodige jord ved Dybäcksån nær kysten og omgivet af en grøn park. Der er ikke offentlig adgang til slottet.

Historie
Godset er omtalt fra det 14. århundrede. I den danske periode blev det ejet af forskellige adelsslægter som Marsvin, Munk og Bille. I 1684 blev det delt mellem Jørgen og Christian Bille, og ejerskabet fortsatte med at være delt indtil 1857, hvor slottet igen fik én ejer i Albrecht Baltzar Wallis. Det blev i 1921 købt af Albin Alwén, som blev efterfulgt af sønnen Ebbe i 1961. Da denne døde i 1993, blev slottet overtaget af hans sønner Claes Ebbe, Carl-Otto og Mats Alwén. I 2007 blev Carl-Otyo Alwén eneejer af Dybäck slot. Slottets vestre del påbegyndte en totalrenovering i januar 2010, og Carl-Otto Alwéns datter Petra flyttede med sin mand, Magnus Hultman, ind i efteråret samme år.

Kilder og eksterne henvisninger
 Officiel hjemmeside

Slotte i Skåne
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Skurups kommun

Dybäck slot


مارسيل نُواك (10 يوليو 1934 في بينز)  لاعب كرة قدم فرنسي معتزل كان يجيد اللعب في خط الدفاع . ساهم في احتلال نادي ليون المركز الثاني في بطولة كأس فرنسا موسم 1962-1963 .

مراجع

وصلات خارجية

لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو موناكو
مواليد 1934

مارسيل نواك


Contesa Sidonija Rubido Erdődy () a fost prima prima donna de operă din Croația și o membră importantă a Mișcării Iliriene.

Origini
Familia Rubido de Madrid provenea din Regatul Castiliei, unde a fost înnobilată în secolul al XII-lea. Ramura croată a familiei a ajuns în Croația în prima jumătate a secolului al XIX-lea.

Viața
Sidonija Rubido Erdődy s-a născut pe 7 februarie 1819, în reședința Razor, lângă un loc numit Sf. Petru, pe muntele Sveta Gora (Muntele Sfânt) în Capela Doamnei Noastre din Ierusalim. La acel moment nu exista nicio maternitate în Zagreb, dar numele ei a fost trecut în registrul nașterilor în Parohia Sfântului Mark. Sidonija a început o școală primară înGornja Rijeka prin începerea construcției unei școli noi. Astăzi, școala primară din Gornja Rijeka îi poartă numele.

Sidonija Rubido a răspuns idealurilor Mișcării Iliriene din tinerețe prin educația ei muzicală remarcabilă. Ea exersa foarte mult pentru a juca rolul principal în spectacolul de operă Ljubav i zloba (Dragoste și răutate) de Vatroslav Lisinski, care a avut premiera pe 28 martie 1846.

Ivan Peklic a scris o carte despre viața ei - Sidonija Rubido Erdody: Prva Hrvatska Primadona.

Legenda
În 1858 a fost prima care a cântat Imnul Croației din castelul ei din Gornja Rijeka, Zagorje, deși nu există nicio dovadă istorică care să confirme legenda.

Note

Legături externe
  Sidonija Rubido

Nașteri în 1819
Nașteri pe 7 februarie
Decese în 1884
Decese pe 17 februarie
Nobili croați
Contese
Muzicieni croați

Sidonija Rubido


Le boulevard Frantsouzskyï de la ville d'Odessa (, c'est-à-dire « Boulevard français ») est l'une des artères principales de la ville.

Situation et accès
S'étendant sur plus de trois kilomètres, en bordure de mer, il commence au croisement de la rue Léontovitch et du boulevard Italien pour finir rue de la Santé.

Origine du nom

Historique
La rue qui apparait sur le plan de la ville en 1814, fait partie du centre historique de la ville et par son architecture a attiré des personnes illustres de la ville.

Cette voie a portée les noms de « boulevard Proletarsky », « rue Maloarkadiyevskaya », et « route Khutorskaya ».

Bâtiments remarquables et lieux de mémoire
 L'église des saints martyrs Hadrien et Natalia,
 L'institut Philatof d'ophtalmologie,
 L'arc Mauresque d'Odessa,
 Le jardin botanique d'Odessa,
 Lle sanatorium.

Voir également
 Odessa.

Lien interne

Notes et références

Liens externes

Transport à Odessa
Voie en Ukraine
Voie à Odessa

Boulevard Frantsouzkyï


L Intelligent Whale est un sous-marin expérimental à manivelle développé pour une utilisation potentielle par l'United States Navy dans les années 1860.

Historique
Intelligent Whale a été construit, sur la conception de Scovel Sturgis Merriam en 1863, par Augustus Price et . En 1864, l' American Submarine Company a été formée , reprenant les intérêts de Bushnell et Price et il s'est ensuivi des années de litige sur la propriété de l'engin.

Intelligent Whale a été achevé et lancé en 1866. Lorsque le titre a été établi par un tribunal, le sous-marin a été vendu le 29 octobre 1869 dans le cadre d'un contrat conclu par le propriétaire Oliver Halstead et le secrétaire de la Marine George M. Robeson au département de la Marine des États-Unis, avec la plupart du prix à payer après des essais réussis. En septembre 1872, le premier procès eut lieu et échoua, sur quoi le Département refusa de nouveaux paiements et abandonna le projet. L' US Navy n'a pas accepté de sous-marin pour le service jusqu'à ce que l' soit mis en service en 1900.

Conception

Intelligent Whale est immergé en remplissant les compartiments d'eau, et remonte en expulsant l'eau par des pompes à air comprimé. On a estimé qu'il pouvait rester immergé une dizaine d'heures. Treize hommes d'équipage pouvaient être accueillis, mais seulement six étaient nécessaires pour le rendre opérationnel. Le seul essai connu, rapporté par le pionnier des sous-marins John Philip Holland, a été fait par un certain général Sweeney et deux autres. Ils ont submergé le bateau dans 16 pieds d'eau et Sweeney, vêtu d'une combinaison de plongée, a émergé par un trou dans le fond, a placé une charge sous un chaland et est rentré dans le sous-marin. La charge a explosé par une longe et une amorce à friction attachée à la charge, coulant le chaland.

Préservation
Après l'échec du procès en 1872, Intelligent Whale a été exposé au New York Navy Yard et y est resté jusqu'en 1968, date à laquelle il a été transféré au Washington Navy Yard où il est resté jusqu'à son transfert au National Guard Militia Museum à Sea Girt dans le New Jersey, où il est actuellement exposé.

Voir aussi

Notes et références

Liens internes
 Turtle (sous-marin)
 Nautilus (Fulton)
 Fenian Ram

Liens externes

 Intelligent Whale - Site Historic Naval Ships Association
  Spécification Intelligent Whale - Site Militia Museum of New Jersey
  Intelligent Whale - Site NavSource Online

Sous-marin de l'US Navy
Bateau lancé en 1863
Navire musée au New Jersey
Comté de Monmouth

Intelligent Whale


ජනවාර්ගික වෛරය, අන්තර් - ජනවාර්ගික වෛරය, ජාතිවාදී වෛරය හෝ ජනවාර්ගික ආතතිය වශයෙන් හැඳින්වනුයේ විවිධ තරාතිරමේ ජනවාර්ගික කණ්ඩායම් කෙරෙහි දක්වන පක්ෂපාතී සහ විරුද්ධවාදී ක්‍රියාවන් හා හැඟීම් වලටය.

ජනාවාර්ගික වෛරය හා ඒ නිසා ඇතිවන ජනවාර්ගික අරගල වලට බොහෝ මුලාරම්භ ඇත. සමහර සමාජවල එම මුලාරම්භය ගෝත්‍රික සංවිධානයකින් හටගැනෙයි. සමහර අවස්ථා වල එහි මුලාරම්භය වන්නේ සාමකාමී නොවු සහජීවනයක් නිසා සත්‍ය වු මත‍භේදයට තුඩු දෙන කරුණු පැන නැඟීමයි.

බොහෝ විට ජනවාර්ගික අරගල වර්ධනය වන්නේ දේශානුරාගය හෝ ජාතියක් උසස් කොට සැලකීම නිසාය. එම නිසා අන්තර් ජනවාර්ගික වෛරය හා ජාතිවාදය යන පද එකට යෙදෙන අතර බො‍හෝ විට එම පද දෙක එකට එකතු වේ.

තවද, අනෙක් ජනවාර්ගික කාණ්ඩයක් සැබවින්ම අත්විඳි හෝ නිරික්ෂණයෙන් අත්විඳි විවේචනද ජනවාර්ගික අරගල වල රඳා පැවැත්මට හේතු වේ.

ජනවාර්ගික වෛරය බොහෝ විට තමන්ගේ වාසි ලබා ගැනීමට දේශපාලන නායකයින් විසින් යොදා ගනු ලැබේ. එය කෙසේද යත්, තමන්ගේ ඡන්ද දායක සමූහය වැඩි කර ගැනීමට හෝ ජාතියක් කෙරෙහි තමන්ගේ බලය තහවුරු කරගැනීමටය. එසේත් නොමැති නම් සැබෑ හෝ මනඃකල්පිත සතුරෙකුට එරෙහිව එක්සත් සටනක් දියත් කිරීම මඟිනි.

බොහෝ රටවල ජනවාර්ගික හෝ ජාතිවාදී වෛරය නීති විරෝධී ක්‍රියාවකි.

ජනවාර්ගික වෛරය


Tunguska olayı, 30 Haziran 1908 günü sabah saat yaklaşık 7:45 sularında Sibirya'nın orta kesimlerindeki Podkamennaya Tunguska Irmağı yakınlarında oluşan büyük gök patlamasının adıdır.

Patlama 10-15 megatonluk bir dinamit kütlesinin patlamasına eşdeğerdi. Kesin olmayan verilere göre patlamanın nedeninin, bir kuyruklu yıldız parçasının ya da asteroit'in havada patlaması olduğu sanılmaktadır. Cismin atmosfere yaklaşık 100.000 km/sa hızla girdiği ve ağırlığının 100.000 ile 1.000.000 ton arasında olduğu varsayılmaktadır.

Patlama bölgesi ilk olarak Rus bilim insanı Leonid Alekseyeviç Kulik tarafından 1927-1930 yılları arasında incelendi. Olayı uzaktan gözleyenler önce bir ateş topu gördüklerini ve ardından yer sarsıntısıyla birlikte, güçlü sıcak rüzgarların oluştuğunu söylediler. Avrupa'daki sismograflar, patlamanın neden olduğu sismik dalgaları saptadılar. Patlamanın alevleri yaklaşık 800 km uzaktan görülmüştü. Cisim atmosferde buharlaştığından çevreye çeşitli gazlar yayılmış ve olaydan belli bir süre sonra bile Sibirya ve Avrupa'da geceleri gökyüzünün parlak bir renk almasına neden olmuştur.

Kaynakça
 Dr. Andrei E. Zlobin, 2013, No.2
 Dr. Andrei E. Zlobin, 1304.8070, arXiv.org, 2013, No.1 (PDF)
 Dr. Andrei E. Zlobin. Quasi Three-Dimensional Modeling of Tunguska Comet Impact (1908)
 Tunguska Comet Impact 1908
 Astrobiology, V.4, N.3, 2004, 391-399

Dış bağlantılar
 Tunguska Explosion Of 1908
 Tunguska Explosion 30 July 1908  YouTube
 Bölgenin günümüzdeki durumu  YouTube

Krasnoyarsk Krayı
Çarpma olayları
Rusya'daki yangınlar
Sibirya'daki doğal afetler
Gizemler
1908'de Rusya
1908'de çevre
1908'de astronomi olayları
1900'lerdeki doğal afetler
1900'lerdeki patlamalar
1900'lerdeki yangınlar
1908'deki afetler

Tunguska Olayı


Kasaï-Occidental (French for "Western Kasai"; ) was one of the eleven provinces of the Democratic Republic of the Congo between 1966 and 2015, when it was split into the Kasaï-Central and the Kasaï provinces.

History
The province of Kasaï-Occidental was established in 1966 by regrouping the provinces of Luluabourg and Unité Kasaïenne which in turn were created 1962 when the historical Kasaï Province was divided in five provinces namely Lomami, Sankuru, Sud-Kasai, Luluabourg, Unité-Kasaïenne. The former provinces of Luluabourg and Unité-Kasaïenne correspond to the current districts of Lulua District and Kasaï District. Since its formation the provincial seat is Kananga (formerly Luluabourg) which was also the seat of the Kasaï Province between 1957 and 1962. The Province of Lusambo precedes the current entity, it was created 1933 by carving out the districts of Kasai and Sankuru from the Province of Congo-Kasaï, one of the four provinces established in 1924. The province of Lusambo changed its name to Kasaï Province in 1947 its provincial seat was still Lusambo until 1957 when it was moved to Luluabourg (now Kananga). The Province of Kasai existed until it was subdivided in 1962 into 5 provinces.

The Province derives its name from the Kasaï river which flows through the Kasaï District from south to north. The river is the second longest in DR. Congo and a major tributary of the Congo river. The Kasaï river was variously called Enzzadi, Nsadi, Nzadi, Kassabi, Kasye, Kassaba by the different local tribes (Luba, Tshokwe, Lunda, etc..), latter European explorers came to use the name Kasaï to refer to the river.

Geography

Kasaï-Occidental borders the provinces of Bandundu to the west, Équateur to the north, Kasai-Oriental to the east, and Katanga to the southeast. To the south it borders the country of Angola. The province is crossed by many major rivers: Kasai, Lulua, Loango, Sankuru, Lukeni, etc...

Divisions

The province is divided into the Kasaï and Lulua districts, with their headquarters in the towns of Luebo and Tshimbulu. Cities with independent administrations are Kananga in the Lulua district and Tshikapa in the Kasai district.
The Kasai district is divided in five territories:

Kamonia Territory seat Kamonia and is further divided in nine sectors:

 Bakwa-Nyambi
 Bapende
 Kasai-Kabambayi
 Kasai-Longotshimo
 Kasai-Lunyeka
 Kasadisadi
 Lovua-Longotshimo
 Lovua-Lushiku
 Tshikapa

The tshikapa sector should not be confused with the city of Tshikapa which is administered independently

Luebo Territory seat Luebo, divided in five sectors:

 Luebo
 Luebo-Kabambayi
 Luebo-Lulengele
 Luebo-Wedi
 Ndjoko-Punda

Mweka Territory seat Mweka; the entire territory is covered by one sector that of Bakuba.

Ilebo Territory seat Ilebo, divided in four sectors:

 Basongo
 Malu-Malu
 Mapangu
 Sud-Banga

Dekese territory seat Dekese, divided in two sectors:

 Ndengese-ikolombe
 Yaelima

Cities and towns, with their 2010 populations, are:

Under the 2006 constitution, Kasaï-Occidental was to have been divided into two provinces by 18 February 2009.
Kasai District and the city of Tshikapa were to combine and become a new Kasai Province, and Lulua District would be combined with the city of Kananga to form the new Lulua Province.
As of 24 May 2014, this had not taken place.

Demographic

Languages
French is the official language. Tshiluba also known as the Luba-Kasai language is spoken by about 6.3 million people in the Kasai region. It is the primary spoken language in the province and it is natively spoken in the cities of Kananga and Tshikapa, also in the Demba territory, dimbelenge territory (Except the Lukibu sector), Dibaya territory (except the Tshishilu sector), Kazumba territory (except the Kavula, Bashi-mboyi, and Tshitadi sectors) in Kamonia territory (Except the Bapende, Lovua-Lushiku, lovua-longatshimo, and Kasai-Longatshimo sectors), and in the Luebo territory (except some area in the northwest on the town of lwebo). Tshiluba is used as a first or second language in many towns outside its native area notably in the towns of Luebo, mweka, Ilebo, Kakenge, Luiza, Kamonia, etc...

Others natively spoken languages are:
Lele (Cishilele/Ushilele) is spoken in the Territory of Ilebo except in the south part precisely in the south part of the Sud-Banga Sector.
Kuba (Bushong, Cikuba) is spoken throughout the Mweka Territory.
Pende (Gipende) is spoken in the Bapende sector in the Kamonia Territory.
Wongo in the southern part of the Sud-Banga sector in the Ilebo Territory.
Lwalwa is spoken in the Kabalekese sector in the Luiza Territory.
Kete Nord (Cikete) is spoken in the northwest of Luebo territory including the town of luebo (historically, though the current language is Ciluba); in some parts of the sectors of Luebo-Wedi and Ndjoko-Punda.
Kete Sud (Cikete) is spoken in the Dibaya Territory exclusively in the Tshishilu sector; also in the Luiza territory in the Bambayi, bushimayi, and Kalunga Sectors.
Salampasu (Cisalampasu)in the Luiza territory in the sectors of: Lueta, Loatshi, Lusanza, and some part of Kalunga.
Bindji sud (Mbangani) in the sectors of Kavula, Bashi-Mboyi, and Tshitadi in the Kazumba territory.
Bindi nord (Cibindji) is spoken in the sector of Lukibu in the Dimbelenge Territory.
Ngongo in some part of the ndegese-ikolombe sector in the Dekese territory.
Songomeno is spoken in the southern part of the Dekese territory between the Lukeni and Sankuru rivers.
Dengese is spoken in the dekese territory in the north beyond the Lukeni river.

Religion
The major religion is Christianity, with Catholicism being the largest faith.

See also
List of governors of Kasaï-Occidental
Kasai-Oriental
Kasai region

References

Former provinces of the Democratic Republic of the Congo (1966–2015)

Kasai-Occidental


Bıçak Sırtı (İngilizce: Blade Runner), Ridley Scott tarafından yönetilen 1982 tarihli ABD yapımı bilimkurgu filmidir. Başrollerde Harrison Ford, Rutger Hauer, ve Sean Young yer almıştır. Philip K. Dick'in Android'ler Elektrikli Koyun Düşler mi? adlı romanını temel alan senaryoyu Hampton Fancher ve David Peoples yazmıştır.

Filmin hikâyesi 2019 yılının Los Angeles'ında geçer. Sorun çıkaran replicantları öldürmek ile görevli "Bıçak Koşucuları" adlı polis birimine üye olan Rick Deckard (Harrison Ford), köle gibi çalıştırılmaktan bıkıp dünyanın dışındaki bir yerde Nexus 6 isyanını düzenleyen replicantları öldürmek ile görevlendirilir. Replicantlardan biri olan Roy Batty'nin (Rutger Hauer) amacı yaratıcısı Dr. Eldon Tyrell'i (Joe Turkel) öldürmektir.

Film başlangıçta karışık eleştiriler aldı. Bazı eleştirmenler filmden hoşlanmazken bazıları da filmin tematik karışıklığını beğendi. Bıçak Sırtı, Kuzey Amerika'da çok az bir hasılat elde etti. Film, gişe hasılatında yaşadığı hezimete rağmen o zamandan beri kült klasik statüsüne yükseldi. Bıçak Sırtı'nın yapım tasarımı hazırlanırken, filmin karanlık bir geleceği yansıtması planlanmıştı. Film, 20. asırın sonlarında ve 21. asırın ilk yıllarında başlayan yoğun nüfus, küreselleşme, iklim değişikliği ve genetik mühendisliği gibi önemli konulara değinir. Bıçak Sırtı, kara film türünün en önemli  örneklerinden biridir. Ayrıca Hollywood'un ilgisini Philip K. Dick'in üzerine çekerek, o zamandan beri onun işlerinden uyarlanan birçok filmin yapılmasına yol açtı. Ridley Scott yapımı, en kişisel filmi olarak tanımladı. "Bıçak Sırtı", 1993 yılında Kongre Kütüphanesi tarafından "kültürel, tarihi ve estetik olarak önemli" filmler arasına seçilerek ABD Ulusal Film Arşivi'nde muhafaza edilmesine karar verilmiştir. 2007'de Amerikan Film Enstitüsü'nün 100 Yıl... 100 Film listesinin 10. yıldönümü sürümüne giren 100 film arasında 97. oldu.

Filmin birkaç farklı kurgusu gösterildi. 1992 yılında Ridley Scott kendi kurgusunu hazırladı. Filmin son kurgusu, Warner Bros.'un Bıçak Sırtı'nın 25. yıldönümü için dağıttığı DVD, HD DVD ve Blu-ray'lerde dijital olarak yenilenmiş şekilde yer aldı.

Konu
Film, 2019 yılında Los Angeles şehrinde geçer. Tyrell Şirketi'nin ürettiği replicantlar (kopya) köle gibi çalıştırılmaktan bıkıp Dünya dışı bir gezegende isyan yapar. Bir uzay gemisine binip Dünya'ya gelirler. Sorun çıkaran replicantları bulup öldürmek için çalışan "Bıçak Koşucuları" adlı polis birimi, isyancı replicantları bulmak için Holden'ı görevlendirir. Holden, replicantları insanlardan ayırt etmeye yarayan Voight-Kampff testi ile onları bulmaya çalışır. Testi Leon Kowalski'nin üzerinde uygular. Kowalski bundan rahatsız olup onu öldürür. Polis biriminde yüzbaşı olan Bryant, artık "Bıçak Koşucusu" olmak istemeyen Rick Deckard'ı Roy Batty, Pris, Leon Kowalski, Zhora adlı isyancı replicantları öldürmesi için görevlendirir. Deckard görevi isteksiz bir şekilde kabul eder. Deckard, replicantları üreten Dr. Eldon Tyrell'ın evine gider. Tyrell'ın yardımcısı Rachael'a Voight-Kampff testini uygular. Rachael'ın bir replicant olduğu ortaya çıkar. Deckard ve Gaff, Leon'un evini ararken, Roy ve Leon da Chew'in göz fabrikasına girer. Burada replicantların gözleri üretilmektedir.

Sorguya çekilen Chew, Eldon Tyrell ile görüşebilmenin en iyi yolunun J. F. Sebastian adlı kişi olduğunu söyler. Ölüm belirtileri gösteren Roy Batty ve arkadaşları, bu soruna bir çare bulabilmek için Tyrell'ı aramaktadır. Rachael, Deckard'ın evine gider. İnsanlığını kanıtlamaya çalışır. Ancak Deckard ona anılarının Tyrell'ın yeğenine ait olduğunu söyler. Bir replicant olduğunu anlayan Rachael ağlamaya başlar. Onun için çok üzülen Deckard, bunun bir şaka olduğunu söyler. Rachael ona inanmaz. Bu sırada da Pris, J. F. Sebastian ile tanışır. Brabury Binası'nda yaşayan Sebastian, Pris'i evine davet eder.

Bir bilgisayar tarayıcısı kullanan Deckard, Zhora'nın bir resmini bulur. Deckard, bir kulüpte çalışan Zhora'yı bulur. Deckard'ı ağırlayan Zhora, onun bir "Bıçak Koşucusu" olduğunu anladığında kaçmaya başlar. Eline silahını alan Deckard, kaçmakta olan Zhora'a ateş eder ve onu öldürür. Deckard, Rachael ile eve gidip onunla sevişir. Leon, Deckard'ı görür ve onu acımasızca dövmeye başlar. Onu öldürmeye çok yaklaşmışken Rachael ona ateş eder ve gözünden vurur. Leon ölüp yere yığılır. Deckard ile bir toplantı yapan Bryant, Rachael'ı da listesine eklemesini söyler. Sebastian'ın evinde kalan Pris'in yanına Roy Batty de gelir. Sebastian ona replicantlarda çabuk yaşlanmaya neden olan bir genetik bozukluk olduğunu açıklar. Roy, Sebastian'ın duyduğu kederi keşfettiği zaman ona sempati beslemeye başlar. Sebastian, bir satranç oyununda Roy'un yardımıyla Tyrell'ı mağlup eder. Buna şaşıran Tyrell, Sebastian'ı evine davet eder. Bu sayede Roy da Tyrell'a ulaşır. Tyrell, Roy'un kusursuz tasarımını över ve ona karşı günah çıkartır. Bunu reddeden Roy, onun hesabının cehennemde sorulacağını söyler ve ardından Tyrell ile Sebastian'ı öldürür.

Deckard, Sebastian'ın evine gittiğinde Pris ona pusu kurar. Deckard elini silahına atamadan Pris onu döver. Pris onu öldürmek üzereyken Deckard silahına davranır ve onu öldürür. Geri dönen Roy Batty, Pris'in ölümü karşısında dehşete düşer. Deckard'a kaçması için biraz zaman veren Roy Batty, onu yakaladığında bir duvarı yıkıp onun iki parmağını kırar. Binanın tepesine çıkan Rick Deckard kaçmaya başlar ancak düşer ve bir yere tutunur. Roy Baty onu kurtarır. Yere oturan Roy Batty, Rick Deckad'a kendi kısa yaşamından bir monolog sunar:

Roy ölür ve Deckard olay yerinden uzaklaşır. Uzakta bulunan Gaff "Onun yaşamayacak olması çok kötü! Zaten, kim yaşıyor ki? " der. Deckard endişeli bir şekilde dairesine döner ve Rachael'ı canlı bulduğunda rahatlar. Deckard, Gaff tarafından bırakılmış bir origami kağıdı bulur. Film versiyonlara bağlı olarak, ya Deckard ve Rachael'ın belirsiz bir geleceğe doğru yol alması ile ya da  itici pastoral bir manzara bırakarak sona erer.

Oyunculuklar
 Harrison Ford, Rick Deckard rolünde: "Bıçak Sırtı" adlı sorun çıkaran replicantları öldürmek ile görevli olan polis birimine üye olan ve artık emekliye ayrılmayı düşünen Rick Deckard, isteksiz bir şekilde kendisine verilen, isyancı replicantları öldürme görevini kabul eder. Ford, Yıldız Savaşları (1977), İmparator (1980) ve Kutsal Hazine Avcıları (1981) filmlerinde oynadıktan sonra, daha dramatik derinliği olan bir rol aramaya başladı. Steven Spielberg, Bıçak Sırtı 'ında oynaması için Ford'a övgüler yağdırdı. Ford 1992 yılında Bıçak Sırtı'nın favori filmlerinden biri olmadığını açıkladı.
 Rutger Hauer, Roy Batty rolünde: İsyancı replicantların şiddete eğilimli lideri. Hauer'ın oynadığı filmleri içerisinde en favori filmi Bıçak Sırtı'dır. Hauer 2001 yılında, Bıçak Sırtı'nın hiçbir açıklamaya ihtiyaç duymadığını, onun bir başyapıt olduğunu açıkladı.
 Sean Young, Rachael rolünde: Hatıralarının Tyrell'ın yeğenin oluşturduğu ve Tyrell'ın asistanı olan replicant.
 Edward James Olmos, Gaff rolünde: Kişisel bir araştırma yapan Olmos, hikâyenin arka planını çeşitli etik kökenler ile oluşturdu.
 Daryl Hannah, Pris rolünde: İsyancı replicantlardan biri ve Roy Batty'nin sevgilisi.
 M. Emmet Walsh, Yüzbaşı Bryant rolünde: Bıçak Koşucuları'nın yüzbaşısı.
 Joe Turkel, Dr. Eldon Tyrell rolünde: Replicant üretimi yapan Tyrell Şirketi'nin sahibi.
 William Sanderson,  J. F. Sebastian rolünde: Roy Batty'nin Dr.  Eldon Tyrell'a ulaşmak için kullandığı bir şirket çalışanı.
 Brion James, Leon Kowalski  rolünde: Atık düzeni mühendisi.
 Joanna Cassidy, Zhora rolünde: İsyancı replicantlardan biri.
 Morgan Paull, Holden rolünde: Replicantları bulmak için Tyrell Şirketi ile çalışan Bıçak Koşucusu. Öldürülünce Rick Deckard ile değiştirilir.
 James Hong, Hannibal Chew rolünde: Asyalı genetikçi.
 Hy Pyke, Taffey Lewis rolünde: Eğlence kulübü sahibi.

Yapım
Philip K. Dick'in  Android'ler Elektrikli Koyun Düşler mi? romanının filme uyarlamasıyla ilgili çalışmalara, kitabın 1968'deki yayımından kısa bir süre sonra başlandı. Dick'e göre Martin Scorsese uygun seçimdi, ancak bu asla gerçekleşmedi. Film için ilk taslak, TV yazarı Roland Kibben tarafından kaleme alındı. Hampton Fancher film için bir taslak yazdı. Hampton'ın taslağı ile ilgilenen Yapımcı Michael Deeley, yönetmen Ridley Scott ile çalışmak istedi. Scott en başta projeyi reddetti. Scott o sıralar Dune adlı proje ile ilgileniyordu ama filmin yapımı çok yavaş ilerliyordu. Ağabeyinin erken ölümün yüzünden hisettiği duyguları dışarı vurmabilmek için bir film arayan Scott, Bıçak Sırtı projesini kabul etti. Senarist Hampton Fancher  1977 yılında senaryoyu yazmaya başladı. Yönetmen Ridley Scott kendi yazdığı senaryo için "karakterler asla kapı dışarı çıkmıyorlardı" demişti. Senaryoyu yazmak ile görevlendirilen Hampton Fancher, Scott'un isteklerini karşılama konusunda hayal kırıklığı yaşadı. Dick, Fancher'ın senaryosunu "bayat, klişelerle dolu ve boştan sona boş bir çaba" olarak değerlendirdi. En sonunda Tony Scott, kardeşi Ridley'e David Peoples isimli senaristi önerdi. Scott onunla Los Angeles'ta tanıştıktan sonra çalışma senaryosunu Peoples'a teslim etti. "Senaryo dehşet vericiydi" diye konuşan Peoples, "Kendime 'bunu nasıl adam ederim? diye sordum" dedi. Scott, Peoples'ı senaryoyu yeniden yazması için görevlendirdi ve Hampton Fancher ile görüşmesini yasakladı. Fancher da o sıralar senaryoyu yeniden yazıyordu. Asıl senaryo, onların yazdığı senaryoların birleşmesi ile oluşmuştu. Senaryoyu yazarken "android" kelimesinin fazla kullanılmış olduğunu fark eden Peoples, UCLA'da kimya okuyan ablası ile birlikte "replicant" terimini buldu. Deckard'ın bir replicant olup olmadığı hakkında konuşan Peoples, kendi senaryosunda asla böyle bir durumun söz konusu olmadığını söyledi.

Peoples filmin kara film stili hakkında ise "Bu Hampton'un kendi senaryo taslağında olan bir fikirdi. Dış seste ise Raymond Chandler tarzı bir anlatım vardı. Ben de aynı tonda bir tane yazdım" dedi. Filmin orijinal kurgusundaki dış ses konusunda da "Hampton ve ben açıklayıcı olmadan müzikal ve tonsal olan bir anlatım yazmak için çalışmıştık. Ama filmin kendi başına ayakta durmasını sağlamak için bunu çekim senaryosundan çıkardık" dedi. İlk yazılan taslaklardan hoşlanmayan Dick, yeniden yazılan senaryodan memnun oldu. Stüdyo, filmin yirmi dakikasının gösterildiği test gösterimine Dick'i de davet etti ve o izlediği kısımları beğendi. Dick, filmin gösterimine kısa bir zaman kala öldü ve sinema filmi Dick'e adandı.

Çeşitli karakterlerin gözlerinde görülen turunu parlaklık onların kopya olduğu anlamına geliyordu. Bu parlaklık filmin bir sahnesinde Deckard'ın gözünde de görülüyordu. Bu efekt kameraya 45 derece açı ile yerleştirilen yarı yansıtıcı bir camdan yansıyan ışık ile elde edildi. Filmin yapımına 9 Mart 1981 tarihinde başlandı ve çalışmalar dört ay sonra bitirildi.

Oyuncu kadrosu film için büyük bir sorundu. Bu durum özellikle de Deckard rolü için geçerliydi. Deckerd'ı Robert Mitchum olarak gören senarist Hampton Fancher, Deckard'ın diyaloglarını Mitchum'u düşünerek yazdı. Rol için Harrison Ford ile anlaşılmadan önce Gene Hackman, Sean Connery, Jack Nicholson, Paul Newman, Clint Eastwood, Tommy Lee Jones, Arnold Schwarzenegger, Al Pacino, ve Burt Reynolds da düşünülmüştü. Rachael ve Pris rolleri de ayrıca birer problemdi. Rol için birçok aktris ses denemesine katıldı. Roy Batty  rolü için oyunu bulmakta hiç zorluk yaşanmadı. Rutger Hauer'in diğer filmlerdeki performanslarını gören Scott, onu oyuncu kadrosuna kattı. People, Roy Batty'nin final sahnesindeki tiradını William Blake'in America: A Prophecy in Chew's Eye Works adlı kitabındanki "Sizin gözlerinizle görebildiklerimi bir de siz görebilseydiniz" cümlesinin devamı olarak yazdı. Ancak tirat 20-25 satır uzunluğundaydı ve hızlı davranmaları gerektiğini düşünen Hauer, tiradı doğaçlama yaparak kısaltmayı başardı. O günleri hatırlayan Hauer "Opera gibi bir ölüm sahnesiydi. Tüm diğer replicantların ölümleri o kadar şatafatlıydı ki, çabuk ve basit bir şeyler yapmamız gerektiğini hissettim" diye konuştu. Filmde Sebastian'ı oynaması için düşünülen Joe Pantoliano, daha sonra Bıçak Sırtı'dan ilham alınarak çekilen The Matrix filminde Cypher karakterini canlandırdı.

Yönetmen Ridley Scott, tasarımcı Syd Mead'i, onun gelecek ile ilgili çizimlerinin bulunduğu Sentinel isimli kitabını gördüğünde fark etti. Ondan 2019 yılı Los Angeles'ı için bazı kavramsal çizimler yapmasını istedi. Philip K. Dick'in romanı nükleer bir tahribat sonucu ekolojik olarak çökmüş bir dünya resmetmesine rağmen, Scott gökyüzündeki bozulmaların sebebini açıklama konusunda müphem bir tavır sergiledi. Mead bu konuda "Ortada kesin bir neden yoktu. Sadece harap bir görüntünün olması gerekiyordu" dedi. Mead fotoğrafik baskıların üzerine yerleştirilmiş mat resimlerle birlikte binalar ve taşıtlar için çizimler, tablolar ve tasarılar oluşturdu. Scott hepsini onayladı. Mead şehrin evriminden de sorumluydu. Başlangıçta New York'ta çekim yapılması düşünülüyordu ve Scott, Cleveland ve Londra'nın da dahil olduğu birçok yerde çalışma yaptı. Bir ara San Diego'dan Seattle'a kadar uzanan bir "kıyı-kent" yapmayı düşündü ancak bunun için bütçenin yeterli olmayacağını anladı. En sonunda Warner Bros.'un stüdyolarında çekim yapılmasına karar verildi. Scott, stüdyodaki platovari sokakları Mead, yapım tasarımcısı Lawrence Paull, sanat yönetmeni David Snyder ve özel efekt sorumlusu Douglas Trumball ile çalışarak bir metropole dönüştürdü.

Mead "Bu birçok şeyi bir araya getiren stilimize 'retro-dekor' adını verdik ve ayrıca da 'çöplük şıklığı' terimini ekledik. Bunlar Ridley'nin kara film tadından bir iş çıkarma şeklindeki asıl niyetine çok uygundu" diye konuştu. Mead yönetmeni için eski materyaller, klasik dekoratif tasarımlar ve retro mekanlar buldu. Los Angeles'taki Bradbury Binası, Sebastian'ın dairesi olarak kullanıldı. Scott, şehri yaratırken Hong Kong'daki reklam çekimlerinde kazandığı deneyimlerden faydalandı. Mead, New York sokaklarının uzunluk ve genişliklerini model alıp, her şeyi iki buçuk kat genişletti. Mead, uçabilen polis araçlarından da sorumlu tutuldu. İlham için jet uçaklarının dinamiklerine baktı. Gerçek bir limuzin filmdeki araçlardan birine dönüştürüldü.

Müzik
Filmin müzikleri Vangelis (Evangelos O. Papathanassiou) tarafından bestelendi. Filme Chane No. 5 reklamında kendisinin China albümünden müzikler kullanan Ridley Scott ve Ateş Arabaları filminde onun müziğini kurgulayan Terry Rawlings sayesinde katıldı. Vangelis, filmin müziklerini bestelemeden önce senayoyu okumak yerine filmdeki görüntülerin kendinde bıraktığı ilk izlenimi korumak istedi. Vangelis bu konuda "Ben bunun daha verimli ve ilginç olduğunu hissediyorum. Bu filmde de yine müziği ilk görüntüleri görür görmez yazamaya başladım" dedi. Başlangıçta, 2019 Los Angeles'ını haber veren besteği yapmak için büyük bir bas davul sesini MasterRoom reverb ünitesiyle birleştirdi.

Memories of Green bestesindeki piyano sesinin elde etmek için Steinway marka piyanosunu gitar pedalı ile filtreledi. Vangelis filmin kapanış jenerik müziğini, filmi daha dinamik bitirmeleri gerektiğine inanarak hazırladı. Deckard ve Rachel'ın öpüşme sahnesinde çalan parçada saksafon solosunu Dick Morrisey çaldı. Film müziğini elektronik ve akustik enstürmanlar ile hazırlayan Vangelis "Ben her zaman içgüdüsel olarak beste yaparım, her şey doğal bir şekilde ortaya çıkar. Elektronik ve akustik aletler arasında bir fark olduğunu düşünmüyorum. Benim için ses çıkaran her şey önemlidir ve onlara müziğimde her zaman yer vardır" dedi. Vangelis bu filmden sonra Ridley Scott ile birlikte 1492: Cennetin Keşfi adlı filmde de çalıştı.

Gösterim
Bıçak Sırtı, 25 Haziran 1982 tarihinde 1,290 sinema salonunda gösterime girdi. Bu tarih Yıldız Savaşları ve Yaratık filmlerinin benzer gösterim tarihlerine (25 Mayıs) sahip olmasından dolayı, yapımcı Alan Ladd, Jr. tarafından seçildi. Yine de film hayal kırıklığı yaşatarak açılış hafta sonunda 6.15 milyon dolar kazandı. Filmin umut edilen gişe hasılatı performansının altında kalmasınındaki en önemli faktörlerden biri de filmin gösterim tarihinin o yılın yaz mevsiminde gişeye hakim olan diğer bilimkurgu filmleri The Thing, Star Trek II: The Wrath of Khan, ve özellikle de E.T. the Extra-Terrestrial ile çakışmasıydı.

Film eleştirmenleri, görsel efektlerin hikâyeyi arka plana atmasını ve stüdyonun filmi aksiyon/macera olarak yansıtmasını eleştirdi. Bazı eleştirmenler de filmin karmaşık yapısından memnun oldu. Birleşik Devletler'de genellikle filmin yavaş bir yapı izlemesi eleştirildi. State and Columbia Record'tan Pat Berman filmi "bilimkurgu pornosu" olarak tanımladı. Roger Ebert filmin görselliğini övdü ve yapımı, kavrayabilecek kişilere tavsiye etti, ancak insan hikâyesini biraz sığ ve klişeleşmiş buldu. 2007 yılında, filmin son kurgusunun yayınladığı zaman filmin orijinal düşüncesini gözden geçirdi ve onu büyük filmler listesine dahil etti.

Tartışmalar
Rick Deckard karakterinin bir replicant olup olmadığına dair birçok tartışma yaşandı. Bunun, filmin farklı kurguları arasında çıkan değişik sonuçlardan kaynaklandığını söyleyen senarist David Peoples, kendi senaryosunda böyle bir durumun asla söz konusu olmadığını açıkladı. Yönetmen Ridley Scott, Deckard'ın bir replicant olduğunu onaylarken, Harrison Ford bu fikri tamamen reddetti. Filmde, Deckard'ın bir replicant olduğuna dair birçok ipucu bulunur. "Tek boynuzlu at rüyası" sonradan yüklenmiş hatıralarının olduğunu gösteriyor. Rachael'a peşinden gelmemesi gerektiğini söylediğinde, tıpkı -diğer replicantlar gibi- gözlerinde turuncu bir ışık görülüyor. Bir replicant olan Roy Batty, Deckard'ın ismini biliyor. Deckard tıpkı diğer replicantlar gibi fotoğraflara çok düşkün. Bryant ona "Eğer polis değilsen ufak insanlardansındır" diyor. Filmin 25. yıldönümü için bir araştırma yapan Ian Nathan, Deckard'ın bir replicant olmadığına dair ipuçları buldu. Buna göre; Bryant'ın sözünü ettiği "altıncı kopya" sadece bir senaryo gafı. Orijinal kurguda Deckard'a eşinin dahil olduğu bir geçmiş veriliyor. Deckard'ın Rachael'ın dosyalarını incelemiş olmasından dolayı "tek boynuzlu at rüyasının" Rachael'a ait olabileceğini yazdı. Ayrıca Gaff da origamiyi Rachael için bırakıyor. Nathan, replicant bir polisin işini bu kadar ciddiye almayacağını da yazdı. Ridley Scott'ın Deckard'ın bir replicant olduğu açıklamasına sinirlenen Frank Darabont "Karakterle kurduğumuz duygusal bağı mahvettiğin için teşekkürler" dedi.

Filmin dış sesi de birçok tartışmaya sebep oldu. Filmin orijinal kurgusundaki dış ses yıllarca bir felaket gibi bakıldı. Ford, bu konuşmayı son dakikada kaydetmek zorunda olduğu için kızgındı. Senarist People "Yapım aşamasında film anlatısal açıdan sıkıntı yaşayınca hikâyeyi daha açıklayıcı kılmak için dış sese ihtiyaç duyuldu. O yüzden başkaları getirildi ve anlatım da son derece biçimsiz oldu" diye konuştu. Devam eden People "İnsanlar dış sesli veya dış sessiz farklı sürümlerden bahsediyorlar. Hiçbir sürümün memnuniyet verici olduğunu zannetmiyorum. İstenilen kendi küçük altmetniyle orijinal bir dış ses ama buna 450. sürüme kadar ulaşamayacağız" dedi.

Filmdeki önemli noktalardan biri de, Roy Batty'nin duygusal yapısı ile Deckard'ın ruhsuz yapısı arasında farktı. Batty'nin şiirselliği hakkında konuşan Rutger Hauer "Roy'un sahip olduğu özelliklerden biri de şiirsel bir yanınını olmasıydı. Ki bu bir replicant için imkânsız ve bu yüzden de Ridley ile ben onu çok sevdik" dedi. People, Batty'nin final sahnesindeli tiradını William Blake'in America: A Prophecy in Chew's Eye Works kitabından ilham alarak yazmıştı. Tirat yaklaşık 20-25 satır uzunluğundaydı. Hauer bu tiratı, doğaçlama yaparak kısalttı. Hauer doğaçlaması ile ilgili, "'Roy'un bunun olacağını, vaktinin bittiğinini önceden anladığına dair bir anlık da olsa ipucu yakalamak fena olmaz mıydı?' diye düşündüm. Gerçek dünyanın kahramanına abartısız bir şekilde 'Dostum sürekli kaçıp durdun, hiçbir yerde buna karşı koyamadın. Senin savaşçı ruhuna hiç de uygun bir şey değil bu' demenin bir yoluydu. Final sahnesindeki robot da ölerek bir şekilde Deckard'a gerçek bir insanın neden yapıldığını gösteriyor" dedi.

Kültürel etkileri

Film, Kuzey Amerika'da gösterime girdği zaman izleyiciler tarafından fazla tutulmamasına rağmen, uluslararasında popüler ve kült bir klasik oldu. Bıçak Sırtı'nın fütüristik tasarımı ve karanlık stili bir ölçek olarak alındı ve birçok bilimkurgu, anime ve televizyon programına esin kaynağı oldu. Bıçak Sırtı tüm zamanların en büyük bilimkurgu filmlerinden biri olarak düşünülürken, modern trend ve meseleleri yansıtmaya devam etti. Film 1993 yılında Birleşik Devletler Ulusal Film Kayıtları tarafından korunmak için seçildi. Görsel Efekt Derneği tarafından 2007 yılında, tüm zamanların görsel yönden en etkili ikinci film olarak tanımlandı.

Bıçak Sırtı, 20. asırın müzikal olarak en çok ilham veren filmlerinden biri oldu. Filmin esin verdiği White Zombie'nin More Human Than Human şarkısı Grammy Ödülü adaylığı elde etti. Bıçak Sırtı, bazı macera oyunlarını, örneğin; Rise of the Dragon, Snatcher, Beneath a Steel Sky ve Flashback: The Quest for Identity oyunlarını, anime serisi Bubblegum Crisis'i, rol yapma oyunu Shadowrun'ı, video oyunlarıPerfect Dark, ve the Syndicate'i  etkiledi. Filmin bakış açısı, onu video oyun tasarımcıları için popüler bir seçenek yaptı.

Bıçak Sırtı birçok konuya da, örneğin Crazy Comics'in Blade Bummer, Steve Gallacci'nin yazdığı ve çizdiği Bad Rubber çizgi romanlarına parodi oldu. Bad Rubber'da, filmdeki Rick Deckard'ın uyarladığı karakterin ismi "Rick Duckard" olarak konuldu.

Zamanla filmin bazı sahnelerinde görülen ürünlerin şirketlerinin lanetlendiğine dair bir inanış ortaya çıktı. O zamanlar pazarın lideri olan firmalaron yıl içerisinde çoğunlukla maddi darlığa düştü ve büyük oranda gerileme yaşadı. Amerika'da elektronik ve iletişim alanında lider olan RCA, 1985 yılında GE Şirketleri tarafından satın alındı ve çöktü. 1982 yılında video oyunu pazarının %70'lik kısmını elinde tutan Atari, 1991 yılının ilk çeyreğinde iki milyon dolardan fazla zarar etti. Önceki şirket adını kullanan Atari bugün tamamen farklı bir firmadır. Yemek aletleri pazarında lider olan Cuisinart, 1989 yılında iflas etti. ABD'nin telefon devi Bell, pazardaki tekel konumunu 1982 senesinde kaybetti. Amerikan hava yolu firması Pam-Am, terörist bombalama olaylarının ardından 1991 yılında iflasını açıkladı. Bıçak Sırtının gösterime girmesinin ardından Coca Cola firması 1985 yılında yeni formülünü açıkladı ve milyonlara dolarlık kayba uğradı. Ancak çok geçmeden pazardaki yerini yeniden kazandı. Ayrıca Bıçak Sırtı filminin lanetinden etkilenmeyen birkaç istisnadan biri olan Coca Cola şirketinin yanı sıra, logoları filmde görülen Budweiser ve TDK şirketleri ise gelişmeye ve ilerlemeye devam etti.

Devamlar
Yıllarca bir devam filmi olasılığı konuşuldu. Ridley Scott, 1990'lı yıllarda projeyi ele aldı ve bir devam filmi beklenilmeye başlandı. Yapım geçici olarak "Metropolis" diye isimlendirildi. Proje telif hakları yüzünden rafa kaldırıldı ancak K. W. Jeter'ın ilk Bıçak Sırtı romanı temel alınarak yazılan Blade Runner Down adlı bir senaryo ortalıkta dolaştı. Scott, filmi ölümsüzlük fikrinden yola çıkarak Harrison Ford'un karakteri Rick Deckard'ın geçmişi araşırmak için bir şan olarak görüyordu ve isteği de etkileyici bir devam filmi yapmaktı. Ridley Scott, kardeşi Tony Scott ile 1995 yılında Shepperton Stüdyoları'nı satın aldıktan bir süre sonra, Bıçak Sırtı'nın devam filmini burada çekeceğini açıkladı ama proje için bir tarih vermedi. Scott, 2007 yılında Comic-Con'da tekrar bir devam filmi çekmeyi düşündüğünü açıkladı. 2008 yılının Eylül ayında, Kartal Göz filminin senaristlerinden Travis Wright bir senaryo yazdı. Wright, proje üzerinde yapımcı Bud Yorke ile birkaç yıl çalıştı. Meslektaşı John Glenn, 2008 yılında filmi bıraktı.

Philip K. Dick'in arkadaşı olan K.W. Jeter, kitaptan ziyade filmin öyküsünü devam ettiren üç devam romanı yazdı (Blade Runner 2: The Edge of Human (1995), Replicant Night (1996), Eye and Talon (2000)). Senaristi David Peoples'ın "bir Bıçak Sırtı yan ürünü" olarak tanımladığı Asker (Soldier) filmi 1998 yılında gösterime girdi. Filmin başrolünde Kurt Russell yer aldı. Filmde Russell'ın karakterinin "Tannhauser Geçidi" yazan bir dövmesi bulunuyordu. Archie Goodwin tarafından yazılan A Marvel Comics Super Special: Blade Runner adlı çizgi roman uyarlaması 1982 yılının Eylül ayında yayımlandı. Filmden uyarlanan iki video oyunu hazırlandı. Bunlardan ilki 1985 yılında Commodore 64, Sinclair ZX Spectrum ve Amstrad CPC için satışa çıkarıldı. İkincisi ise Westwood Studios tarafından bir bilgisayar oyunu olarak hazırlandı. Güçlü bir şirketin ürettiği androdiler tarafından öldürülen ortağının intikamını almaya çalışan bir polisin hikâyesinin anlatıldığı Total Recall 2070 adlı televizyon dizisi 1999 yılında gösterildi. Karanlık ve kozmopolit bir ortamda geçen dizi, iki Philip K. Dick romanı We Can Remember It for You Wholesale (Gerçeğe Çağrı filminde uyarlanan), ve Android'ler Elektrikli Koyun Düşler mi?'yi (Bıçak Sırtı filminde uyarlanan) temel aldı.

Versiyonlar

Bıçak Sırtı'nın yedi farklı sürümü gösterildi. 1982 yılının Mart ayında Dallas ve Denver'daki test gösteriminde filmin 113 dakikalık kurgusu gösterildi. Olumsuz yorumlar aldı. Filmin beş disklik DVD setinde bu kurguya da yer verildi. 1982'nin Mayıs ayında da kesilmiş üç sahnenin de bulunduğu kurgu San Diego'da yayınlandı. Birleşik Devletler'de gösterilen filmin 116 dakikalık sinema kurgusu, ayrıca 1983'te çıkarılan VHS ve 1987'de çıkarılan Lazedisc'e koyuldu. Uluslararası gösterilen 117 dakikalık kurgu, Birleşik Devletler'de gösterilen kurgudakinden daha fazla şiddet sahnesi içeriyordu. Bu kurgu yapı olarak Birleşik Devletler'de yayınlanan kurguyu andırıyordu, ancak üç sahnede daha fazla şiddete yer verildi. Kuzey Amerika'da dağıtılan VHS ve lazerdisklerde bu kurgu yer aldı. Ayrıca film, 10. yıldönümü için tekrar sinemalarda gösterilmeye başlandığında bu kurgu gösterildi.

1986'da filmin küfür, çıplaklık ve şiddetten dolayı sansüre uğramış kurgusu CBS'de gösterildi. Ridley Scott'un düzenlediği kurgu 1992 yılında hazırlandı. Scott bu kurguda Rick Deckard'ın dış sesini kaldırdı, tek boynuzlu atın olduğu sahneyi tekrar koydu ve yapımcılarının isteği üzerine filme koyulan ve filmin karamsar bakışı ile çelişen mutlu son kurgudan çıkarıldı. Ridley Scott 2007 yılında Warner Bors.'un filmin 25. yıldönümü için hazırladığı DVD, HD DVD ve Blu-ray'ler için 117 dakika süren son kurguyu düzenledi. Bu kurgu, sanatsal kontrolün sadece Ridley Scott'un elinde olduğu tek kurguydu.

Belgeseller
Nobles Gate Ltd.'nin yapımcısı olduğu On the Edge of Blade Runner (55 dakika) adlı belgesel 2000 yılında  Andrew Abbott tarafından yönetildi ve Mark Kermode tarafından yazıldı ve sunuldu. Belgeselde, Ridley Scott'ın da dahil olduğu film ekibiyle söyleşiler yapıldı ve yapım öncesinde oluşan telaştan söz edildi. TVOntorio'nun hazırladığı Future Shocks adlı belgesel de 2001 yılında hazırlandı. Belgesel eleştirmenler tarafından kapsamlı bulundu. Charles de Lauzirika'nın hazırladığı üç buçuk saatlik Dangerous Days: Making Blade Runner adlı belgesel, filmin son kurgusu için hazırlandı. Aralarında Harrison Ford, Sean Young, Rutger Hauer, Edward James Olmos, Jerry Perenchio, Bud Yorkin ve Ridley Scott'ın da bulunduğu seksen kişiyle görüşme yapıldı.

Dangeorus Day belgeselinde
 Incept Date – 1980: Screenwriting and Dealmaking – 30:36
 Blush Response: Assembling the Cast – 22:46
 A Good Start: Designing the Future – 26:34
 Eye of the Storm: Production Begins – 28:48
 Living in Fear: Tension on the Set – 29:23
 Beyond the Window: Visual effects – 28:49
 In Need of Magic: Post-Production Problems – 23:05
 To Hades and Back: Release and Resurrection – 24:12 adlı bölümler yer aldı.

All Our Variant Futures: From Workprint to Final Cut adlı 29 dakikalık belgesel de filmin beş disklik DVD baskıları için Paul Prischman'ın yapımcılığında hazırlandı.

Charles de Lauzirika, 2007 yılında Warner Home Video'nun çıkardığı filmin beş disklik seti için bazı bölümler hazırladı. Bunlar;
 The Electric Dreamer: Remembering Philip K. Dick – 14:22
 Sacrificial Sheep: The Novel Vs. The Film – 15:07
 Philip K. Dick: The Blade Runner Interviews – 23:03
 Signs of the Times: Graphic Design – 13:40
 Fashion Forward: Wardrobe and Styling – 20:40
 Screen Tests: Rachael and Pris – 8:54
 The Light That Burns: Remembering Jordan Cronenweth – 19:58
 Deleted & Alternate Scenes – 45:47
 Promoting Dystopia: Rendering the Poster Art – 9:35
 Deck-A-Rep: The True Nature of Rick Deckard – 9:30
 Nexus Generation: Fans and Filmmakers – 21:49
 1982 Promotional Featurettes – 36:21

Başarılar

Ödüller
Bıçak Sırtı, aday olduğu yirmi ödülün yedisini kazandı.

Başarılar
 2007 yılında, Amerikan Film Enstitüsü'nün hazırladığı listede tüm zamanların en büyük 97. filmi oldu.
 2008 yılında Amerikan Film Enstitüsü'nün Sigourney Weaver'a hazırlattığı "Tüm Zamanların En İyi 10 Bilimkurgu Filmi" listesinde 6. sırada yer aldı.
 The Screen Directory'nin En İyi Filmler listesinde 3. oldu.
 Time dergisinin seçtiği en iyi 100 filmden biri oldu.
 2007 yılında, Britanyalı sinema dergisi Empire tarafından "Şimdiye Dek Yapılmış En İyi Bilimkurgu" Filmi" seçildi.
 2002 yılında Channel 4'ün En İyi 100 Film oylamasında 8. sıraya yerleşti.
 2008 yılının Ekim ayında New Scientist okuyucuları tarafından "Tüm Zamanların En Favori Bilimkurgu Filmi" seçildi.

Ayrıca bakınız

 Distopik filmler listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

1982 çıkışlı filmler
1980'lerde bilimkurgu filmleri
Konusu Los Angeles'ta geçen filmler
Los Angeles'ta çekilmiş filmler
Yapay zekâ ile ilgili filmler
Siberpunk filmleri
Philip K. Dick'in eserlerinden uyarlanan filmler
Ridley Scott'ın yönettiği filmler
2019'da geçen filmler
Android filmler
İngiltere'de çekilmiş filmler
Warner Bros. filmleri
Amerika Birleşik Devletleri Ulusal Film Arşivi filmleri
Kurguda uçan araba
Postmodern filmler
Vangelis'in müziğini yaptığı filmler
Amerika Birleşik Devletleri bilimkurgu aksiyon filmleri
Amerika Birleşik Devletleri aksiyon gerilim filmleri
Amerika Birleşik Devletleri dedektif filmleri
1980'lerde aksiyon gerilim filmleri
Amerika Birleşik Devletleri neo-noir filmleri
1980'lerde İngilizce filmler
Amerika Birleşik Devletleri distopya filmleri
En İyi Dramatik Sunum Hugo Ödülü kazanan eserler

Bıçak Sırtı


Heliamphora ionasi es una especie de planta carnívora perteneciente a la familia
Sarraceniaceae. Es un endemismo de la meseta que se encuentra entre las bases de Ilu Tepui y Tramen Tepui en Venezuela.

Descripción
Produce las hojas jarras más grandes del género, que puede alcanzar hasta los 50 cm de altura.

La especie fue descubierta por un equipo dirigido por Bassett Maguire y que comprende, entre otros, a Jonah Boyan.  Una fotografía de Maguire muestra a Boyan con un ejemplar de H. ionasi que apareció en la portada de la edición de septiembre de 1979 de Carnivorous Plant Newsletter.

Taxonomía
Heliamphora ionasi fue descrita por Bassett Maguire y publicado en Memoirs of the New York Botanical Garden 29: 54, f. 53, en el año 1978.
Etimología
El epíteto específico ionasi se basa en una forma latinizada del nombre de Boyan, (Jonah).

Notas

Referencias

Enlaces externos

Plantas carnívoras de Sudamérica
ionasii
Plantas carnívoras
Flora endémica de Venezuela
Flora de América del Sur continental
Plantas descritas en 1978
Plantas descritas por Maguire

Heliamphora ionasi


La passerelle himalayenne des gorges du Lignon, située en France dans la Région Auvergne-Rhône-Alpes, plus précisément dans le département de la Haute-Loire, franchit le Lignon du Velay entre les communes de Saint-Maurice-de-Lignon et Grazac. Elle a été inaugurée le  comme étant la plus longue passerelle himalayenne de France à cette date, avec ses  de long.

Description
Le coût du projet, avoisine les  d'euros, financés par l'Europe, l'État, la Région, le Département, la Communauté de communes des Sucs. Au bout de deux semaines, la passerelle a été empruntée par .

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
Gorges du Lignon

Liens externes
 Site de la passerelle himalayenne

Gorges Lignon
Gorges Lignon
Gorges Lignon
Gorges Lignon
Gorges Lignon
Gorges Lignon

Passerelle himalayenne des gorges du Lignon


Nova TV é uma rede de televisão comercial aberta croata fundada em 28 de maio de 2000, com sede em Zagreb, pertencente ao United Group. Foi a primeira emissora comercial de TV a operar no país.

Ligações externas

Empresas fundadas em 2000
Canais de televisão fundados em 2000

Nova TV


عالم والت ديزني (أورلاندو، فلوريدا) هو أكبر منتجع ترفيهي في العالم، ويحتوي على حدائق ألعاب وحديقتان للألعاب المائية و 23 فندقا وعدد من المحال والمطاعم والمناطق الترفيهية المتنوعة وتمتلكه شركة والت ديزني للحدائق والمنتجعات أحد أذرع شركة والت ديزني العالمية، ويقع في جنوب غرب أورلاندو بولاية فلوريدا الأمريكية.

أفتتح في 1 أكتوبر 1971 ، حيث افتتحت أولا منتزة المملكة السحرية التي أصبحت شهيرة على مستوى العالم فيما بعد. ثم أضيف إليها لاحقا منتزه ألعاب إبكوت وأراد من فكرته ان يكون هذا المنتزه «نموذجا تجريبيا لمجتمع الغد» حيث يجمع بين التقدم العلمي وأشياء عن رحلات الفضاء وتعريف المجتمع الأمريكي والعالمي بالتقنيات الحديثة ؛ وكان افتتاحه في 1 أكتوبر 1982. ثم افتتحت بعد ذلك ديزني هوليوود استوديوهات وهي منتزه للترفيه للصغير والكبير في 1 مايو 1989 ؛ ويستعرض فيها الطرق الخداع التي يقوم بها مخرجو ومصورو السينما، ويلمس الزائرون كل هذه اللقطات من مشاهد سينمائية شهيرة تم تصويرها بالفعل، ويحسون بأنفسهم مشاهد فيضانات، وغرق سفن أو خروج قطار عن مساره وغير ذلك من وينفعلون بها كأنهم ركاب القطار وما غير ذلك . ثم افتتحت في 22 أبريل 1998 منتزه ديزني مملكة الحيوانات . كل تلك المنتزهات متجمعة في مدينة واحدة أورلاندو أو بالقرب منها جعلت من تلك المدينة مع مضي العقود أكبر مدينة سياحية في العالم.

يعمل في تلك المنتزهات 62.000 من العاملين 62,000.
قام نحو 48 مليون زائر من الولايات المتحدة ومن خارجها بزيارة تلك المنتزهات في عام 2004 ، وهي تحصل رسوما للدخول ليست قليلة، ولكن يتمتع في كل منها الصغار والكبار ويقضون فيها أوقاتا ممتعة . وقد وصل عدد زائريها حاليا إلى نحو 52 مليون زائر سنويا. ووهي المصدر الاقتصادي الرئيسي لأورلاندو.
بعض تلك المنتجعات أو المنتزهات يكفي قضاء يوما كاملا فيها والاستمتاع بما فيها، أما مملكة السحر فيفضل كثيرون زيارتها من 2- 3 أيام وحدها. الاستعدادات فيها على أكمل وجه سواء للصغار والكبار أو المعاقين .

أنشئت منتزهات في بلاد مختلفة من العالم نمط مملكة السحر ، فثل ديزني لاند باريس وديزني لاند طوكيو .

يشمل عالم والت ديزني

المنتزهات الترفيهية في أورلاندو Walt Disney World Resort تشمل:
 مملكة السحر,
 ديزني هوليوود استوديوهات,
 إبكوت,
 ديزني مملكة الحيوانات.

لزيارة كل واحدة من تلك المنتجعات يحتاج ليوم كامل على الأقل. ورسوم الدخول لكل منها بمفرده ليست قليلة. يستمتع فيها الصغير والكبير، وهي مجهزة أيضا لاستقبال المعاقين وكبار السن.

كذلك جزء لا يتجزأ من عالم والت ديزني، ديزني لاند الموجود في كاليفورنيا بالقرب من لوس أجلوس وافتتح في عام 1955 ؛ وهو يعتبر الشكل الأصلي لمملكة السحر في فلوريدا. أنشئ منتزه مملكة السحر في فلوريدا في عام 1971.

وعلى نمط ديزني لاند كالفورنيا شيدت بعد ذلك ديزني لاند طوكيو ، وديزني لاند هونك كونغ ، و ديزني لاند باريس.

انظر أيضا

 أورلاندو
 مملكة السحر
 إبكوت

مراجع

وصلات خارجية

تأسيسات سنة 1971 في فلوريدا
حدائق ديزني
مبان ومنشآت في ليك بوينا فيستا (فلوريدا)
مبان ومنشآت في مقاطعة أوسيولا (فلوريدا)
متنزهات ملاهي افتتحت في 1971
منتجع والت ديزني العالمي
منتجعات في فلوريدا
مواقع جذب سياحي في مقاطعة أورانج (فلوريدا)
مواقع جذب سياحي في مقاطعة أوسيولا (فلوريدا)
والت ديزني

عالم والت ديزني


TemaTres es una aplicación web para la creación y edición de todo tipo de vocabularios controlados, como un tesauro, una taxonomía o cualquier otro modelo de representación formal del conocimiento.

Características
 Creación de relaciones entre términos (de equivalencia, jerárquicas y asociativas)
 Redacción de notas de alcance, históricas, de catalogación y bibliográficas para cada término.
 Flujo de estados para términos (términos candidatos, aceptados y rechazados)
 Soporte para vocabularios polijerárquicos.
 Soporte para vocabularios multilingües.
 Cantidad ilimitada de niveles jerárquicos.
 Cantidad ilimitada de términos no preferidos.
 Buscador de términos repetidos.
 Buscador de términos libres.
 Administración y gestión de usuarios y editores.
 Estadísticas.
 Exportación en XML Zthes, RDF SKOS-Core, TopicMap (XTM 1.0),Moodle, TXT y BS9723.
 Integración en Wordpress mediante el plugin TemaTres Thesaurus.
 Visualización de múltiples niveles de términos por pantalla.
 Navegación sistemática y alfabética.

Enlaces externos
 Sitio web oficial de TemaTres
 Sitio web internacional de TemaTres
 Manual de Tematres

Software para la creación de vocabularios controlados
Software programado en PHP

TemaTres


An Cyperus dilatatus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Christian Friedrich Schumacher. An Cyperus dilatatus in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus dilatatus


1686-1700 Osmanlı-Rus Savaşı, 1683-1699 Osmanlı-Kutsal İttifak Savaşı'nın bir parçasıdır. II. Viyana Kuşatması sonrasında çok sayıda Avrupa ülkesi Osmanlı İmparatorluğu'na karşı birleşerek saldırıya geçti. 1686 yılında Rusya da Kutsal İttifak ülkelerine katıldı. 1687 ve 1689 yıllarında Kırım'a, 1695 ve 1696 yıllarında ise Osmanlılara ait Azak'a saldırıya geçtiler. Kırım'da başarılı olamayan Rusya, Azak'ı ele geçirmeyi başardı. Savaş 1700 yılında İstanbul'da imzalanan bir antlaşmayla sona erdi.

Kırım seferleri

2 Mayıs 1687 tarihinde Çar Vasili Golitsin komutasındaki 132.000 kişilik bir Rus ordusu Kırım'a karşı sefere çıktı. 30 Mayıs'ta bu orduya sol kıyı Kazaklarının atamanı İvan Samoyloviç'in komutasındaki 50.000 kişilik bir Kazak ordusu katıldı. Yaz sıcağında ilerleyen bu büyük ordu yiyecek ve su sıkıntısına uğradı. 17 Haziran'da ulaşmaya çalıştıkları Perekop Kıstağı'ndan 6 hafta uzaklığındayken geri dönmeye karar verdiler.

1689 yılında Ruslar bir kez daha aynı sefere çıktılar. Bu sefer Şubat ayında yola çıkarak yaz sıcağından sakınmak istiyorlardı. 20 Mayıs'ta Perekop Kıstağı'na ulaştılar ama Kırım Hanlığı'nın saldırısına uğradılar. Su sıkıntısı baş gösterdi. Golitsin yine geri çekilme emri verdi. Her iki Kırım seferi de başarısız olmuştu. Yine de bu savaş, Kırım Hanlığı'nı meşgul ederek Osmanlı-Kutsal İttifak Savaşları'nda Osmanlıların yardımına koşmalarına engel olmuşlardı.

Azak seferleri

Rusların ilk Azak seferi 1695 yılının baharında başladı. 27 Haziran'da Ruslar Azak Kalesi'ni kuşattılar. Ancak Osmanlıların nehir yoluyla kaleye erzak ve cephane getirmelerini engelleyemediler. Ruslar 5 Ağustos ve 25 Eylül'de iki defa saldırıya geçtiler. Ancak başarısızlığa uğradılar. 1 Ekim'de kuşatmayı kaldırmak zorunda kaldılar.

Bu kuşatmanın başarısız olması üzerine Rus Çarı I. Petro hemen bir donanma inşa edilmesini emretti. 1696 yılının Nisan ayında Aleksei Shein komutasındaki 75.000 kişilik bir ordu kara yoluyla Azak Kalesi'ne doğru yola çıktı. Aynı zamanda yeni inşa edilmiş Rus donanması Voronej Nehri ve Don Nehri yoluyla Azak Kalesi'ne doğru yelken açtı. 27 Mayıs'ta bu donanma Azak Kalesi'ni kuşattı. 14 Haziran'da 4.000 asker ve 23 gemiden oluşan Osmanlı donanması Azak Kalesi'nin yardımına yetişti. Ancak Rus Donanması 2 Osmanlı gemisini batırmayı başardı. 19 Temmuz'da Azak Kalesi Rusların eline geçti.

Sonuçlar
Kırım'da fazla bir başarı elde edemeyen Rusya bu savaşta Azak Kalesi'ni ele geçirmeyi başarmıştı. Bu savaş ayrıca Rus donanmasının ilk büyük başarısıydı. 14 Temmuz 1700 tarihinde Osmanlı Devleti Rusya'yla İstanbul Antlaşması'nı imzalayarak Azak Kalesi'ni Ruslara bıraktı. Ayrıca Rusların Taganrog'da inşa ettikleri kaleyi kabullenmek zorunda kaldı.

Kaynakça

Osmanlı-Rus savaşları
Osmanlı İmparatorluğu'nun savaşları
Osmanlı-Kutsal İttifak Savaşları
Kırım Hanlığı
Rusya askerî tarihi
Ukrayna askerî tarihi
17. yüzyılda Rusya
17. yüzyılda Ukrayna
Osmanlı-Rus savaşları
Osmanlı-Rus savaşları

1686-1700 Osmanlı-Rus Savaşı


Türkoğlu, Kahramanmaraş iline bağlı bir ilçedir. İlçe nüfusu 2020 itibarıyla 78.569 kişidir.

Kökenbilim
İlçenin eski adı "Eloğlu"dur. Eloğlu ismi verilmesinin çeşitli rivayetleri vardır. Bunlar: Buraya sonradan geldikleri için çevre sakinleri yabancı anlamında "Eloğlu" demiştir; El kelimesinin devlet anlamı da vardır. Devlet zoruyla yerleştirildiklerinden dolayı "Eloğlu'nu Devletoğlu anlamı ile kullanmış olabilirler; Maraş yöresinden bir genç bu bölgeye kız kaçırır bugünkü ilçe merkezinin alt kısmına saklanırlar. Burası bataklık olduğundan sivrisinekler çok fazladır, bir süre sonra azıkları biter. Genç, Maraş'a yiyecek almaya gider. Bu gidiş ve dönüş uzun sürer. Bu kıza sivrisinekler çok zarar verirler, kızın ağlayarak "Eloğlu'na güven olmaz mı?" diyerek haykırmasından dolayı, bu olayın geçmiş olduğu yere "Eloğlu" denilmiştir.

11 Şubat 1960 tarihinde dönemin başbakanı Adnan Menderes burayı ziyaret eder, buranın ilçe, adının da Türkoğlu olmasına karar verir. 20 Nisan 1960 tarihli 7033 sayılı yasa ile Kahramanmaraş ilinin 6. ilçesi olur.

Tarihçe
İlçe genelinde bulunan höyüklerden ve Domuztepe Höyüğünde yapılan kazılardan anlaşıldığına göre ilçenin yaklaşık yedi bin yıllık köklü bir tarihi vardır. İlçe birçok farklı medeniyete ev sahipliği yapmış olup bugünkü merkezinde yerleşim Osmanlı'nın son döneminde 180 yıl önce başlamıştır. Türkoğlu'nun ilk sakinleri Oğuzlar'ın Avşar boyuna mensup Tecirli aşiretidir. Tecirli aşireti; Tombak, Nadir, Ericek köyleri ve Çukurova arasında göçebe bir hayat yaşıyorlardı. "Tehcirlilerin" bu göçebe yaşamları çevreye zarar verince çevre sakinlerinin şikayetleri artar. Osmanlı Devleti tarafından Derviş Paşa tek sebebi bu şikayetler olmayan işte görevlendirildi ve uzun uğraşlar sonucunda Tecirliler bulundukları yere zorla yerleştirilirler. Hala bu döneme ait yapılar mevcuttur. Genel olarak bu yerler Cumhuriyet mahallesindedir.

Eloğlu Mondros Ateşkes Antlaşması'ndan sonra Ermenilerin rehberliğinde Fransız işgaline uğrayan Maraş ile aynı güzergahta olduğundan zaman zaman işgale, zulüme ve toplu katliamlara maruz kalmışlardır.

Eloğlu bir süreliğine bu zulümlerden dolayı boşaltılmıştır. Bu sırada Fransızlar merkez Ulu Camii'nde ikamet etmişlerdir. Eloğlu son olarak 11 Şubat 1920 tarihinden sonra Fransızlar Maraş'tan çekilirken zulüme uğramıştır. Fransızlar çevre çeteleri tarafından bu bölgeden uzaklaştırılmıştır. 12 Şubat 1920 Tarihinde Fransızlar bu bölgeden Islahiye doğrultusunda tamamen ayrılmışlardır.

Coğrafya
Kahramanmaraş merkezine 23 km uzaklıktadır. İlçenin iklimi, Akdeniz iklimi etki alanı içerisindedir. Ovalık bir alandır ve güneyinde mevsimlik bir bataklık gölü vardır.

Nüfus

Ekonomi
İlçenin ekonomisinde çevredeki çeşitli fabrikalar ve sanayi faaliyetleri en az tarım ve hayvancılık kadar önemli yer tutar.

Kültür
Türk kültürü yaşanmaktadır.

Yönetim
İlçede mahalli seçimlerde belediye başkanlığı ve meclis üyeliği seçimleri de yapılmaktadır.

Eğitim
İlk, orta öğretim okulları ve liseler vardır.

Altyapı
İlçede herhangi bir altyapı eksikliği yoktur. PTT şubesi, Emniyet amirliği, yarım saatlik mesafedeki otogardan Türkiye'nin çeşitli yerlerine ulaşım vardır. Devlet Demiryolları tren seferleri vardır. İlçede Fizik Tedavi Merkezi ve Hastane bulunmaktadır.

Mahalle
Akçalı
Avşarlı
Aydınkavak
Bayramgazi
Beyoğlu
Büyük İmalı
Ceceli
Cennetpınarı
Cumhuriyet
Çakallıçullu
Çakallı Hasanağa
Çobantepe
Dedeler
Doluca
Fatih
Gaziler
Gaziosmanpaşa
Göllühüyük
Hacıbebek
Hopurlu
İstasyon
Kadıoğluçiftliği
Kaledibi
Kelibişler
Kılılı
Kırmakaya
Kızıleniş
Kumçatı
Kuyumcular
Küçük İmalı
Minehüyük
Murat Çakıroğlu
Önsenhopuru
Özber
Pınarhöyük
Şekeroba
Tahtalıdedeler
Uzunsöğüt
Yavuzlar
Yeniköy
Yenipınar
Yeşilyöre
Yeşilyurt
Yolderesi

Toplamda 44 tane mahalle bulunmaktadır.

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Türkoğlu Valiliği
 Türkoğlu Beldediyesi

Türkoğlu


Termenul "Club" se poate referi la:

 Club de investitori
 Club de noapte
 Club sportiv

Vezi și

 Clubul Crocodililor
 Clubul Diplomatic din București
 Clubul Iacobinilor
 Clubul Internațional al Mării Negre
 Clubul Nautic Român
 Clubul Român de Presă
 Clubul de la Bocșa
 Clubul de la Roma

Legături externe

Club


A Supercopa Polonesa de Voleibol Masculino de 2018 foi a 7.ª edição deste torneio organizado anualmente pela Liga Polonesa de Voleibol (PLS). Ocorreu no dia 24 de outubro, na divisa entre Sopot e Gdańsk, na Ergo Arena.

O PGE Skra Bełchatów conquistou seu quarto título do campeonato ao derrotar o Trefl Gdańsk. O oposto polonês Mariusz Wlazły foi eleito o melhor jogador da partida.

Regulamento
O torneio foi disputado em partida única.

Equipes participantes

Resultado
|}

Premiação

Ligações externas

Supercopa Polonesa de Voleibol Masculino
2018 no voleibol
Desporto na Polônia em 2018


Marmora may refer to:

Places
Canada
Marmora, Ontario, a community in Hastings County
Marmora and Lake, Ontario, a township in Hastings County

Greece
Marmora, Greece, a village on the island of Paros, South Aegean

Italy
Marmora, Piedmont, a comune in the Province of Cuneo

United States
Marmora, New Jersey, a community in Cape May County

People
Alberto Ferrero La Marmora, an Italian naturalist
Alfonso Ferrero La Marmora, an Italian politician
Alessandro Ferrero La Marmora, an Italian general

Other uses
Marmora, a Latin word for marble
, the name of more than one United States Navy ship

See also
Marmara (disambiguation)

Marmora


Le diocèse d'Égypte (latin: Dioecesis Aegypti; Grec: Διοίκησις Αἰγύπτου) était un diocèse de l'Empire romain.

Histoire
il a été établi en 380 aux dépens du diocèse d'Orient dont il faisait partie.

En 395, il a été rattaché à l'Empire romain d'Orient.

En 641, il a été pris par le général Amr ibn al-As pour le compte du califat Rachidun.

Préfets augustaux
Les vicaires d'Égypte avaient le titre exceptionnel de "préfets augustaux".

 Eutolmius Tatianus (367-370)
 Olympius Palladius (370-371)
 Aelius Palladius (371-374)
 Publius (vers 376)
 Bassianus (vers 379)
 Hadrianus (vers 379)
 Iulianus (vers 380)
 Antonin (381-382)
 Palladius (382)
 Hypatius (383)
 Optatus (384)
 Florentius (384-386)
 Paulin (386-387)
 Eusèbe (387)
 Flavius Ulpius Erythrius (388)
 Alexandre (388-390)
 Evagrius (391)
 Hypatius (392)
 Potamius (392)
 Oreste (415)
 Théognoste (vers 482)
 Petrus Marcellinus Felix Liberius (vers 539-542)

Bibliographie

Sources
  A. Bowman et al. (éd.), The Cambridge Ancient History, vol. 12, The Crisis of Empire, AD 193-337, 2005, éd. Cambridge University Press, 2005,  éd., 965 p., , .4brhdybooks fhxsgjfdh jcdjyxushvddjixbstjvd6zgfJdz tjfvdyc zhjf dhjd cbdyxjdjtjcdjh6ughxh
 J.-P. Martin et al., Histoire romaine, éd. Armand, « collection U », Paris, 2003, 471 p., .
 P. Petit, Histoire générale de l'Empire romain,
 t. 1, Le Haut-Empire, 27 avant J.-C.-161 après J.-C., éd. du Seuil, « Points Histoire », Paris, 1974, 307 p.,  ;
 t. 2, La crise de l'empire, des derniers Antonins à Dioclétien, éd. du Seuil, « Points Histoire », Paris, 1974, 248 p.,  ;
 t. 3, Le Bas-Empire (284-395), éd. du Seuil, « Point Histoire », Paris, 1974, 285 p., .
 A. Piganiol, L'Empire chrétien, éd. Presses Universitaires de France, « hier », Paris, 1972,  éd., 495 p., .
 R. Rémond, La Crise de l'Empire romain, éd. Presses Universitaires de France, « Nouvelle Clio », Paris, 1997,  éd., 363 p., .

Autres ouvrages
 A. Chastagnol, Le Bas-Empire, Paris, 1996.
 J.-M. Carrié et al., Nouvelle Histoire de l'Antiquité, t. 10, L'Empire romain en mutation. Des Sévères à Constantin, Paris, 1999.
 J. Gaudement, Les institutions de l'Antiquité, Paris, 2002.
  A. H. M. Jones, The Later Roman Empire, 284-602, a Social, Economie and Administrative Survey, 3 vol., Oxford, 1964.
 William Seston, Dioclétien et la tétrarchie, t. 1, Guerres et Réformes, Paris, 1946.

Diocèse de l'Antiquité tardive
Historiographie romaine
Prosopographie
Diocèse du haut Moyen Âge
Institution de l'Empire romain
Egypte

Diocèse d'Égypte


A gala da 11.ª Edição dos Prémios Autores estava prevista ocorrer a 26 de março de 2020 no Centro Cultural de Belém, com transmissão televisiva na RTP2. No entanto, devido ao início da pandemia de Covid-19 nesse mês, a gala foi cancelada e os vencedores dos Prémios Autores foram revelados no dia 10 de outubro de 2020.

Vencedores

 Nota
 Os vencedores estão destacados a negrito.

Artes visuais

 Melhor exposição de artes plásticas
 "CANHOTA" de Mariana Gomes – Fundação Carmona e Costa
 "A CHUVA CAI AO CONTRÁRIO" de João Jacinto – Sociedade Nacional de Belas Artes
 "THE ARCHITECTURE OF LIFE. ENVIRONMENTS, SCULPTURES, PAINTINGS AND FILMS" de Carlos Bunga – Museu Maat

 Melhor trabalho de fotografia
 "VIVENDO ENTRE O QUE É DEIXADO PARA TRÁS – LIVING AMONG WHAT'S LEFT BEHIND" de Mário Cruz – Palácio Anjos, Algés
 "FUGA – Fazeres de Unidade para a Génese de um Atlas" de Duarte Belo – Ar.Co-Centro de Arte e Comunicação Visual
 "WHAT PHOTOGRAPHY HAS IN COMMON WITH AN EMPTY VASE" de Edgar Martins – Galeria Filomena Soares

 Melhor trabalho cenográfico
 "REINAR DEPOIS DE MORRER" de José Manuel Castanheira
 "KARŌSHI" de Ângela Rocha
 "ANTÍGONA" de Marta Carreiras

Cinema

 Melhor argumento
 "VARIAÇÕES" de João Maia
 "TRISTEZA E ALEGRIA NA VIDA DAS GIRAFAS" de Tiago Guedes e Tiago Rodrigues
 "LINHAS TORTAS" de Carmo Afonso

 Melhor filme
 "VITALINA VARELA" de Pedro Costa
 "VARIAÇÕES"de João Maia
 "TRISTEZA E ALEGRIA NA VIDA DAS GIRAFAS" de Tiago Guedes

 Melhor atriz
 MARGARIDA VILA-NOVA em "Hotel Império"
 SANDRA FALEIRO em "A Herdade"
 INÊS CASTEL-BRANCO em "SNU"

 Melhor ator
 SÉRGIO PRAIA em "Variações"
 ALBANO JERÓNIMO em "A Herdade"
 CARLOTO COTTA em "Diamantino"

Dança

 Melhor coreografia
 "MISTÉRIO DA CULTURA" de David Marques
 "BISONTE" de Marco da Silva Ferreira
 "LENTO E LARGO" de  Jonas&Lander

Literatura

 Melhor livro de ficção narrativa
 "QUARTOS DE FINAL E OUTRAS HISTÓRIAS" de Cláudia Andrade – Editora: Elsinore
 "A BALADA DO MEDO" de Norberto Morais – Editora: Relógio D' Água
 "UM PASSO PARA SUL" de Judite Canha Fernandes – Editora: GRADIVA

 Melhor livro de poesia
 "ARCA E USURA" de Marcos Foz – Edição de Autor
 "AS ORELHAS DE KARENIN" de Rita Taborda Duarte – Editora: Abysmo
 "ZOMBO" de Alberto Pimenta – Editora: Saguão

 Melhor livro infantojuvenil
 "CICLONE — DIÁRIO DE UMA MONTANHA-RUSSA", texto: Inês Barahona e Miguel Fragata, ilustração: Mariana Malhão, editora: Orfeu Negro
 "NAPOLEÃO BENJAMIM PIRUETA – (O MENINO-LUPA)", texto: Isabel Zambujal, ilustração: Rachel Caiano, editora: Oficina do Livro – Leya
 "O AVÔ JACINTO E OS MACAQUINHOS DO SÓTÃO", texto: Sofia Fraga, ilustração: Sebastião Peixoto, editora: Editora Minotauro

Música

 Melhor tema de música popular
 "AMOR, A NOSSA VIDA" de Capitão Fausto
 "GUITARRAS" de MIRAMAR
 "WINDOW PAIN" de MARINHO

 Melhor trabalho de música erudita
 "SONATA PARA VIOLINO E PIANO" de Pedro Faria Gomes
 "CIRCUMNAVIGARE" de António Chagas Rosa
 "STEP RIGHT UP" de Vasco Mendonça

 Melhor trabalho de música popular
 "VIDA NOVA" de Manel Cruz
 "RESPEITOSA MENTE" de Ricardo Ribeiro
 "O SOL VOLTOU" de Luís Severo

Rádio

 Melhor programa de rádio
 "TARDE DESPORTIVA" – Antena 1 de Alexandre Afonso, Paulo Sérgio e João Gomes Dias
 "UMA QUESTÃO DE ADN" – TSF de Teresa Dias Mendes
 "DOMÍNIO PÚBLICO" – Antena 3 de Daniel Belo, Mariana Oliveira, Vanessa Augusto, Marta Rocha e Bruno Martins

Teatro

 Melhor espetáculo
 "KARŌSHI", Encenação Colectiva de Teatro da Cidade
 "TIO VANYA", Encenação de Bruno Bravo
 "TURMA DE 95", Encenação de Raquel Castro

 Melhor atriz
 BÁRBARA BRANCO em "Lulu"
 JOANA BÁRCIA em "Vemo-nos ao Nascer do Dia"
 CARLA MACIEL em "A Dama das Camélias"

 Melhor ator
 PAULO PINTO em "Tio Vanya"
 ELMANO SANCHO em "Lulu"
 JOÃO GASPAR em "O Beijo de Judas"

 Melhor texto português representado
 "TURMA DE 95" de Raquel Castro
 "O FUTURO PRÓXIMO – O NOSSO DESPORTO PREFERIDO" de Gonçalo Waddington
 "DAVE, QUEDA-LIVRE" de Tiago Lima

Televisão

 Melhor programa de informação
 "POLÍGRAFO SIC"  – (SIC), autoria jornalística: Bernardo Ferrão e Fernando Esteves
 "PLÁSTICO NOSSO DE CADA DIA" – (SIC), autoria jornalística: Carla Castelo (Jornalista), João Venda (Imagem), Marco Carrasqueira (Edição de Imagem) e Tiago Gonçalves e Isabel Cruz (Grafismo)
 "MÃOS QUE MOVEM O MUNDO" – (RTP), autoria jornalística: Daniel Mota e Fátima Campos Ferreira

 Melhor programa de ficção
 "LUZ VERMELHA"- (Vende-se Filmes), autoria do argumento: Patrícia Muller, realização: André Santos e Marco Leão
 "SUL" – (Arquipélago Filmes), autoria: Edgar Medina e Guilherme Mendonça, realização: Ivo M. Ferreira
 "VIDAS OPOSTAS" – (SP Televisão), direção do projeto: Jorge Queiroga, autoria do argumento: Alexandre Castro, Ana Lúcia Carvalho, Andreia Vicente Martins, Catarina Dias, Pedro Barbosa da Silva, Pedro Cavaleiro, Sandra Santos e Sandra Zigue Machado, realização: Duarte Teixeira, Nuno Valente, Ricardo Inácio e Iva Areias

 Melhor programa de entretenimento
 "GENTE QUE NÃO SABE ESTAR" – (Produção Show Bees), autoria: Ricardo Araújo Pereira, Cláudio Almeida, Manuel Cardoso, Cátia Domingues, Guilherme Fonseca, Miguel Góis, Joana Marques e José Diogo Quintela, artista visual: Insónias em Carvão, realização: Teotónio Bernardo
 "ARMÁRIO" – (Maria & Mayer – Maria João Mayer), autoria: Joana Barrios, Rita Rolex e Joana Cunha Ferreira, realização: André Godinho
 "DESLIGA A TELEVISÃO" – (Fremantle Portugal), autoria: Henrique Dias, Frederico Pombares e Roberto Pereira, realização: Manuel Pureza

Prémios especiais

Prémio Vida e Obra de Autor Nacional

 António Victorino d'Almeida

Prémios Melhor Programação Cultural Autárquica

 Município de Leiria

Referências

Edições dos Prémios Autores
2020 no cinema em Portugal
2020 na televisão em Portugal
2020 em Portugal
Eventos em Lisboa

Prémios Autores de 2020