Dmitri Ivanovich Maevski (en ruso: Дмитрий Иванович Маевский, (17 de mayo de 1917, Petrogrado — 23 de julio de 1992, San Petersburgo) - Artista soviético, pintor paisajista, miembro de la Unión de Artistas de Leningrado, uno de los más brillantes representantes de la Escuela de Pintura de Leningrado.

Referencias

Véase también
 Arte soviético
 Académicos Dacha
 Instituto de Arte de Iliá Repin

Bibliografía
 Весенняя выставка произведений ленинградских художников 1955 года. Каталог. Л., ЛССХ, 1956. С.12.
 Весенняя выставка произведений ленинградских художников 1956 года. Каталог. Л., ЛССХ, 1956.
 Осенняя выставка произведений ленинградских художников. 1956 года. Каталог. Л., Ленинградский художник, 1958. С.16.
 1917 — 1957. Выставка произведений ленинградских художников. Каталог. Л., Ленинградский художник, 1958. С.20.
 Осенняя выставка произведений ленинградских художников 1958 года. Каталог. Л., Художник РСФСР, 1959. С.17.
 Выставка произведений ленинградских художников 1960 года. Каталог. Л., Художник РСФСР, 1963. С.13.
 Выставка произведений ленинградских художников 1960 года. Каталог. Л., Художник РСФСР, 1961. С.26.
 Выставка произведений ленинградских художников 1961 года. Каталог. Л., Художник РСФСР, 1964. С.25.
 Ленинград. Зональная выставка 1964 года. Л., Художник РСФСР, 1965. С.32.
 Каталог весенней выставки произведений ленинградских художников 1965 года. Л., Художник РСФСР, 1970. С.20.
 Вторая республиканская художественная выставка «Советская Россия». Каталог. М., Советский художник, 1965. С.26.
 Старостин Г. Художники советуются со зрителем. // Смена, 1965, 8 декабря.
 Осенняя выставка произведений ленинградских художников 1968 года. Каталог. Л., Художник РСФСР, 1971. С.11.
 Весенняя выставка произведений ленинградских художников 1969 года. Каталог. Л., Художник РСФСР, 1970. С.13.
 Весенняя выставка произведений ленинградских художников 1971 года. Каталог. Л., Художник РСФСР, 1972. С.11.
 Наш современник. Каталог выставки произведений ленинградских художников 1971 года. Л., Художник РСФСР, 1972. С.14.
 Вьюнова И. Мерой времени. // Ленинградская правда, 1971, 31 декабря.
 По родной стране. Выставка произведений художников Ленинграда. 50 летию образования СССР посвящается. Каталог. Л., Художник РСФСР, 1974. С.17.
 Наш современник. Вторая выставка произведений ленинградских художников 1972 года. Каталог. Л., Художник РСФСР, 1973. С.8.
 Каталог произведений художников Российской Федерации, переданных в дар организациям и учреждениям культуры (1963—1971 гг.). М., СХ РСФСР, 1972. С.62.
 Наш современник. Третья выставка произведений ленинградских художников 1973 года. Каталог. Л., Художник РСФСР, 1974. С.9.
 Наш современник. Зональная выставка произведений ленинградских художников 1975 года. Каталог. Л., Художник РСФСР, 1980. С.19.
 Портрет современника. Пятая выставка произведений ленинградских художников 1976 года. Каталог. Л., Художник РСФСР, 1983. С.14.
 Exhibition of modern Soviet Painting. 1976. Gekkoso Gallery. Catalogue. Tokio, 1976. Р.100-101,163.
 Изобразительное искусство Ленинграда. Каталог выставки. Л., Художник РСФСР, 1976. С.23.
 Выставка произведений ленинградских художников, посвященная 60-летию Великого Октября. Л., Художник РСФСР, 1982. С.16.
 60 лет Великого Октября. Республиканская выставка произведений художников РСФСР. М., Советский художник, 1977. С.22.
 Exhibition of modern Soviet Painting. 1977. Gekkoso Gallery. Catalogue. Tokio, 1977. Р.20, 90.
 Exhibition of modern Soviet Painting. 1978. Gekkoso Gallery. Catalogue. Tokio, 1978. Р.63.
 Осенняя выставка произведений ленинградских художников. 1978 года. Каталог. Л., Художник РСФСР, 1983. С.11.
 Справочник членов Союза художников СССР. Т. 2. М., Советский художник, 1979. С.5.
 Выставки советского изобразительного искусства. Справочник. Т. 5. 1954—1958 гг. М., Советский художник, 1981. С.27, 142, 259, 261, 386, 548.
 По Родной стране. Всероссийская художественная выставка. М., Советский художник, 1981. С.11.
 Exhibition of modern Soviet Painting. 1983. Gekkoso Gallery. Catalogue. Tokio, 1983. Р.30.
 Выставка произведений ленинградских художников, посвященная 40-летию полного освобождения Ленинграда от вражеской блокады. Каталог. Л., Художник РСФСР, 1989. С.11.
 Выставка произведений художников — ветеранов Великой Отечественной войны. Л., ЛОСХ РСФСР, 1987. С.3.
 Справочник членов Ленинградской организации Союза художников РСФСР. Л., Художник РСФСР, 1987. С.79.
 Выставка произведений художников — ветеранов Великой Отечественной войны. Каталог. Л., Художник РСФСР, 1990. С.11.
 Peinture Russe. Catalogue. Paris, Drouot Richelieu. 1991, 26 Avril. Р.7, 19-21.
 Выставка произведений художников — участников Великой Отечественной войны Санкт-Петербургского Союза художников России. СПб., 1993. С.3.
 Ленинградские художники. Живопись 1950—1980 годов. Выставка произведений. Каталог. СПб., 1994. С.4.
 Этюд в творчестве ленинградских художников. Выставка произведений. Каталог. СПб., 1994. С.4.
 Лирика в произведениях художников военного поколения. Выставка произведений. Каталог. СПб., 1995. С.4.
 Русская зима. Живопись. Выставка произведений петербургских художников. Каталог. СПб., 1995. С.4.
 Живопись 1940—1990 годов. Ленинградская школа. Выставка произведений. СПб., 1996. С.3.
 Sergei V. Ivanov. Unknown Socialist Realism. The Leningrad School. Saint Petersburg, NP-Print Edition, 2007. P.9, 19, 20, 24, 364, 390, 391, 393—402, 404, 405. ISBN 5-901724-21-6, ISBN 978-5-901724-21-7.

Enlaces externos

 Dmitri Maevski el sitio Realismo Socialista desconocido. Búsquedas y descubrimientos (Inglés)
 Imagen de catálogo de las obras de Dmitri Maevski (Inglés)
 Exposición de obras de Dmitri Maevski (Inglés)

Pintores de Rusia del siglo XX
Pintores de la Unión Soviética
Pintores del Realismo socialista
Pintores paisajistas de Rusia
Escuela de Pintura de Leningrado
Nacidos en San Petersburgo
Fallecidos en San Petersburgo

Dmitri Maievski


Marsha P. Johnson (født 24. august 1945, død 6. juli 1992) var en amerikansk transkønnet aktivist og drag queen, som kæmpede for homoseksuelle og transkønnedes rettigheder fra 1960'erne og til sin død i 1992. Hun var kendt for at hjælpe andre transkønnede i New Yorks gademiljø og tilsluttede sig desuden i sine sidste leveår ACT UP-bevægelsen i kampen mod AIDS.

Baggrund
Marsha P. Johnson (tidligere Malcolm Michaels) blev født i Elizabeth, New Jersey. Johnsons opvækst var romersk katolsk, og hun forblev religiøs hele sit liv. Efter at have færdiggjort high school flyttede Marsha P. Johnson til Greenwich Village i New York, hvor hun begyndte at forfølge et nyt liv som drag queen. Johnsons første drag-navn var "Black Marsha", som senere blev til Marsha P. Johnson. Hvis nogen spurgte ind til P'et i hendes navn, var svaret: "Pay it no mind."

Marsha P. Johnson boede på gaden i New York indtil 1966, hvor hun tjente penge gennem bl.a. prostitution.

Stonewall Uprising og aktivisme
Om morgenen d. 28. juni, 1969 var Marsha P. Johnson på homo-baren Stonewall Inn i New York, da politiet gennemførte en razzia, som resulterede i voldsomme optøjer mellem politi og civile. Johnson og hendes veninde, transkønnede Sylvia Rivera, er kendt for at være iblandt de første, der startede konflikten, som i dag er kendt som et af de vigtigste øjeblikke i de homoseksuelles frigørelsesbevægelses historie.

Stonewall-optøjerne blev startskuddet til en række demonstrationer, aktioner og bevægelser gennem 1970'erne og 1980'erne, der skulle fremme homoseksuelle og transkønnedes rettigheder og frihed. Marsha P. Johnson og Sylvia Rivera skabte Street Transvestites Action Revolutionaries, forkortet S.T.A.R. i starten af 1970'erne. I S.T.A.R-huset i New York samlede Johnson og Rivera mad og tøj ind til at hjælpe unge drags, transkønnede og homoseksuelle fra gaden. Huslejen til stedet betalte de to selv, ved at prostituere sig.

Udover at være en del af S.T.A.R. var Johnson også en del af performancegruppen Hot Peaches, og i 1980'erne var hun også involveret i bevægelsen ACT UP i kampen mod AIDS.

Død og eftermæle
Marsha P. Johnson blev fundet død i Hudson River den 6. juli 1992, kort tid efter Pride-marchen. Politiet betragtede Johnsons død som et selvmord, men mange i det homoseksuelle miljø troede, at hun havde været offer for en hadforbrydelse.

I november 2012 lykkedes det aktivisten Mariah Lopez at få politiet til at genåbne sagen med muligheden for at eftersøge den som et drab. Dokumentarfilmen The Life and Death of Marsha P. Johnson, som udkom 21. april 2017, omhandler Lopez' kamp for at komme til bunds i årsagen til Johnsons død.

Det amerikanske band Antony and the Johnsons har taget 'Johnson' som en del af deres bandnavn for at ære Marsha P. Johnsons minde.

Referencer

Transkønnede
Aktivister fra USA
Personer fra New Jersey

Marsha P. Johnson


Cymbalaria is a genus of about 10 species of herbaceous perennial plants previously placed in the family Scrophulariaceae, but recently shown by genetic research to be in the much enlarged family Plantaginaceae.

The genus is native to southern Europe.  It is closely related to the genera Linaria and Antirrhinum, differing in having creeping growth and flowers borne singly rather than in dense erect spikes. The common name toadflax is shared with Linaria and other related genera. The scientific name means "resembling a cymbal" for the somewhat rounded leaves.

By far the best known species is Cymbalaria muralis (also called ivy-leaved toadflax, and Kenilworth ivy), native to southwest Europe. It has widely naturalised elsewhere and is commonly sold as a garden plant. C. muralis characteristically grows in sheltered crevices in walls and pathways, or in rocks and scree, making a trailing or scrambling plant up to 1 m long.

Species list
Accepted species are:
Cymbalaria aequitriloba (Viv.) A.Chev.
Cymbalaria bakhtiarica Podlech & Iranshahr
Cymbalaria glutinosa Bigazzi & Raffaelli
Cymbalaria hepaticifolia (Poir.) Wettst.
Cymbalaria longipes (Boiss. & Heldr.) A.Chev.
Cymbalaria microcalyx (Boiss.) Wettst.
Cymbalaria muelleri (Moris) A.Chev.
Cymbalaria muralis G.Gaertn., B.Mey. & Schreb.
Cymbalaria pallida (Ten.) Wettst.
Cymbalaria pluttula (Rech.f.) Speta
Cymbalaria pubescens (J.Presl & C.Presl) Cufod.

Taxonomy
Described as Cymbalaria by the English botanist, John Hill in 1756.

Gallery

References

Plantaginaceae
Plantaginaceae genera
Flora of Europe

Cymbalaria


Gölova, Antalya'nın Elmalı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin önceki adı Müren'dir.

Coğrafya
Antalya merkeze 100 km, Elmalı'ya ise 14 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Elmalı'nın mahalleleri

Gölova, Elmalı


Drømmen om det gode liv er en dansk dokumentarfilm fra 2002, der er instrueret af Bridget Pickering.

Handling
Filmen handler om HIV og kvinder. Om latter og frygt og trøsten ved at dele. Fem kvinder taler om livet og kærligheden og om drømme om fremtiden, der alle bliver fortalt i datid.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2002

Dokumentarfilm fra Danmark

Dreams of the good life


Moldovas førstedivision 2015-16 var den 25. udgave af det moldoviske mesterskab i fodbold. Turneringen bliver afviklet fra juli 2015.

Tabel

Målscorer
Pr. 29. maj, 2016; Kilde: Soccerway

Fodbold i Moldova

Divizia Națională 2015-16


The zucchetto (, also , , ; meaning "small gourd", from zucca, "pumpkin"; plural in English: zucchettos) or solideo, officially a pileolus, is a small, hemispherical, form-fitting ecclesiastical skullcap worn by clerics of various Catholic churches, the Syriac Orthodox Church, and by senior clergy in Anglicanism.

It is also called a pilus, pilos, pileus, pileolo, subbiretum, submitrale, soli deo, berrettino, calotte or calotta.

History
The zucchetto originated as the Greek pilos and is related to the beret (which itself was originally a large zucchetto). Clerics adopted the style circa the Early Middle Ages or earlier, to keep their heads warm and to insulate the tonsure. The name "zucchetto" derives from its resemblance to half a pumpkin.
It is almost identical to the Jewish kippah or yarmulke, but typically differs in construction, with the zucchetto made of separate joined sections and color-coordinated to clerical status. The resemblance between the two types of headgear is often seen as being deliberate (a reference to the Jewish roots of Christianity), but the zucchetto is distinct from and predates the skullcap style of kippah and yarmulke.

Construction and design

In Catholicism, the modern zucchetto is most commonly made of silk. The design utilises eight gores or triangular panels that are joined at the tips to form a hemispherical skullcap. Jutting from the central tip of the zucchetto is the "stem", known as stirpis or stirpes. It is made of a twisted loop of silk cord and is meant to make handling the zucchetto easier. The stirpes is the primary visual distinction between the zucchetto and the Jewish kippah.

The zucchetto traditionally has a lining of thin white chamois as an insulator; this is also to help keep the shape of the zucchetto. Inside the trim, there is a strip of velvet to ensure a secure and comfortable fit. Most modern zucchetto designs include a cloth lining, and the contemporary trend is using ordinary synthetic cloth with a simple, natural cloth lining.

Colors
The color of the zucchetto in Catholicism denotes the office held by the wearer:

  the pope's zucchetto is white;
 members of religious orders with white habits (e.g., Norbertines) also may wear a white zucchetto made of wool.
  those worn by cardinals are scarlet;
  those of archbishops, bishops, territorial abbots and territorial prelates are amaranth;
  non-territorial abbots, priests and deacons wear a black zucchetto.

Some Franciscans have adopted the practice of wearing a brown zucchetto to match their brown habit.

The most common Anglican design can be similar to the Catholic zucchetto or, far more often, similar to the Jewish kippah. A form of the zucchetto is worn by Anglican bishops and is used approximately like that of the Catholic Church. The Anglican "skullcap" differs from the zucchetto primarily in that it is made of six panels, bears a button at centre of the crown, and is of slightly larger dimensions. The other exception is that instead of the Catholic "church violet", Anglican churches usually (but not always) use purple caps on bishops.

In the Syriac Orthodox tradition, a seven-panel zucchetto called a  is worn by nearly all priests. It is always black and embroidered with black Orthodox crosses.

Usage
All ordained men in the Latin Church of the Catholic Church are entitled to wear the black zucchetto unless promoted to a higher office, and it is worn with either the cassock or liturgical vestments, never a suit. When a biretta or mitre is worn, a zucchetto is always worn underneath; hence its other names of subbirettum and submitrale.

The common tradition is for the cleric to obtain the zucchetto either from an ecclesiastical tailor or a retail church supply. There is also a tradition of friends buying a newly appointed bishop his first zucchetto.

A lower-ranking prelate must always doff his skullcap to a higher-ranking prelate; all prelates must remove their zucchetti in the presence of the pope, unless the pope prefers otherwise.

The zucchetto is worn throughout most of the Mass, is removed at the commencement of the Preface, and replaced at the conclusion of Communion, when the Blessed Sacrament is put away. The zucchetto is also not worn at any occasion where the Blessed Sacrament is exposed. A short zucchetto stand known as a funghellino ("little mushroom", usually made of brass or wood) can be placed near the altar to provide a safe place for the zucchetto when it is not being worn.

Prelates often give away their skullcaps to the faithful. The practice, which was started in the modern era by Pope Pius XII, involves giving the zucchetto to the faithful, as a keepsake, if presented with a new one as a gift. Popes John Paul II, Benedict XVI, and Francis have continued the custom. The pope might choose not to give the visitor his own zucchetto, but rather place the gift zucchetto on his head for a moment as a blessing, then return it to the giver. Bishops, cardinals and archbishops such as Fulton J. Sheen frequently gave their old zucchettos in exchange for the newly offered one; Sheen also gave his zucchetto as a keepsake to laity who requested it.

See also

Taqiyah (cap)
Skufia
Philippi Collection
Kippah or yarmulke

Notes

References

Footnotes

Bibliography

Further reading

Anglican vestments
History of clothing
History of clothing (Western fashion)
History of fashion
Papal vestments
Religious headgear
Catholic clerical clothing
Roman Catholic vestments

Zucchetto


Colasposoma tibiale é uma espécie de escaravelho de folha da República Democrática do Congo, descrito por Baly em 1878.

tibiale
Coleópteros da República Democrática do Congo
Espécies descritas por Joseph Sugar Baly

Colasposoma tibiale


Sinematürk, genel yayın yönetmenliğini sinema tarihçisi Burçak Evren'in yaptığı aylık sinema dergisi. İçeriğinde güncel röportajlar, sinema teorisine ilişkin yazı ve araştırmalar, Türk sinemasına dair mbelge niteliği taşıyan fotoğraflar ile haber, eleştiri ve diğer yazılar yer alır.

Sinema eğitimi ve sinema okulları gibi konular da işlenen konular arasındadır. Yayın hayatına 2006 yılında başlamıştır. Büyük oranda Türk sinemasını konu alan Sinematürk Dergisi'nin yayın hayatı 2008 yılında, 17 sayı sonra sona ermiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Derginin kapaklarından birkaçı
 Sinematürk dergisi resmi sitesi
Yeni Türk filmleri Sinematürk'te (Radikal.com.tr)

Türk sinema dergileri
Türkiye'de yayımlanan aylık dergiler

Sinematürk


Anastraphia, rod glavočika smješten u tribus Gochnatieae, dio potporodice Gochnatioideae. Pripada mu 33 vrste sa Velikih Antila: Bahami, Kuba, Hispaniola, otoci Turks i Caicos.

Vrste

 Anastraphia attenuata Britton
 Anastraphia buchii Urb.
 Anastraphia calcicola Britton
 Anastraphia cowellii Britton
 Anastraphia crassifolia Britton
 Anastraphia crebribracteata Ventosa & P.Herrera
 Anastraphia cristalensis Ventosa & P.Herrera
 Anastraphia cubensis Carabia
 Anastraphia ekmanii Urb.
 Anastraphia elliptica León
 Anastraphia enneantha S.F.Blake
 Anastraphia geigeliae Ventosa & P.Herrera
 Anastraphia gomezii León
 Anastraphia herrerae Ventosa
 Anastraphia ilicifolia D.Don
 Anastraphia intertexta C.Wright ex Griseb.
 Anastraphia maisiana León
 Anastraphia mantuensis C.Wright ex Griseb.
 Anastraphia microcephala Griseb.
 Anastraphia montana Britton
 Anastraphia northropiana Greenm.
 Anastraphia obovata Urb. & Ekman
 Anastraphia obtusifolia Britton
 Anastraphia oligantha Urb.
 Anastraphia oviedoae Ventosa & P.Herrera
 Anastraphia parvifolia Britton
 Anastraphia pauciflosculosa C.Wright ex Hitchc.
 Anastraphia picardae Urb.
 Anastraphia recurva Britton
 Anastraphia sessilis (Alain) Ventosa & V.A.Funk
 Anastraphia shaferi Britton
 Anastraphia tortuensis Urb.
 Anastraphia wilsonii Britton

Izvori

Gochnatioideae

Anastraphia


Branko Šegović (23. ožujka 1922.  Split, 26. rujna 2019.) je bio hrvatski koreograf, plesni pedagog, nogometaš, etnolog, amaterski fotograf i kolekcionar.

Životopis
Prvo je zaigrao u klubu Splitu kao devetogodišnjak, kamo ga je odveo splitski drvodjelac Pave Alujević, veliki navijač Splita, skupa sa svojim sinom. Trenirao ih je Luka Kaliterna koji je tad bio u svađi s upravom Hajduka. Zaigrao je prvo na mjestu centarhalfa. Kad im se prije jedne utakmice protiv Orkana u Dugom Ratu ozlijedio vratar, zamijenio ga je i nastavio se je baviti nogometom kao vratar. U Splitu je bio jednu sezonu, dok se Kaliterna nije pomirio s Hajdukom i tad je poveo sa sobom šest-sedam igrača iz Splita. Nije dugo ostao u Hajduku jer mu je otac mrzio nogomet. Gimnaziju je pohađao u Zagrebu. Usporedno sa školovanjem trenirao je u zagrebačkoj Concordiji. Klub ga je posudio zagrebačkoj Šparti. O drugom svjetskom ratu nije govorio, završio je i na Križnom putu od Maribora do Osijeka, gdje su ga izvukli rođaci. Zatim se je zaposlio u Glasu Slavonije. Branio je za Osijek (tadašnju Slavoniju), pa Proleter. Zatim se vratio u splitski Hajduk. U Osijeku se već bio zaposlio u Elektri. Jednog je dana dobio obavijest da je zaposlen u Splitu, u tvrtci Elpohvil. Teško je tad bilo izboriti se za mjesto prvog vratara u Hajduku, u kojem je branio reprezentativni vratar Hrvoje Čulić, pa Stinčić i nadolazeća veličina bio je Vladimir Beara, koji je zaslužan za njegovo povezivanje s etnokoreografijom. Odveo ga je u KUD Jedinstvo, gdje ih je prve korake učila primabalerina splitskog HNK Vojka Ružić.

U plesu se proslavio i po tome je bio najpoznatiji u Splitu. U KUD-ovima Jedinstvo i Filip Dević u folklorna skupina odgojio je stotine plesača.

Zanimljivosti
Dok je učio ples, skupa s Vladimirom Bearom plesao je u predstavi Ero s onoga svijeta.

Izvori
B.D.: Preminuo Branko Šegović, Dalmatinski portal. 27. rujna 2019.

Hrvatski nogometni vratari
Životopisi, Split
Hrvatski koreografi
Hrvatski plesni pedagozi

Branko Šegović


فوياجر 2  هو مسبار فضائي أطلقته ناسا في 20 أغسطس 1977 لدراسة الكواكب الخارجية. المسبار هو جزء من برنامج فوياجر وتم أطلاقه قبل 16 يوم من توأمه فوياجر 1، على مسار استغرق وقتًا أطول للوصول إلى المشتري وزحل ولكنه تمكّن من لقائات أكثر مع أورانوس ونبتون. إنها المركبة الفضائية الوحيدة التي زارت كلا من الكوكبين العملاقيين الجليديين.

انتهت مهمته الأساسية باستكشاف نظام نبتون في 2 أكتوبر 1989، بعد أن زار النظام أورانوس في عام 1986 ونظام زحل في عام 1981 ونظام المشتري في عام 1979. يعمل فوياجر 2 الآن في مهمته الموسعة لدراسة المجال الخارجي للنظام الشمسي، ويعمل منذ 41 سنة و3 أشهر و23 يوم اعتبارًا من 13 ديسمبر 2018، ولا يزال على اتصال عبر شبكة ناسا لمراقبة الفضاء العميق.

المسبار على بعد 119 وحدة فلكية (1.78 × 1010) (حوالي 16.5 ساعة ضوئية  من الشمس اعتباراً من نهاية 2018، ويتحرك بسرعة 15.341 كم/ثانية (55230 كم/ساعة) بالنسبة للشمس. فوياجر 2 هو الرابع من بين خمس مركبات فضائية تحقق سرعة الإفلات التي تسمح لهم بمغادرة المجموعة الشمسية. ترك المسبار الغلاف الشمسي نحو الفضاء الخارجي في 5 نوفمبر 2018، وبدأ في توفير القياسات المباشرة الأولى لكثافة ودرجة حرارة البلازما البيننجمية.

مصدر الطاقة
نظرا لاستمرار ابتعاد المسبارين عن الشمس فلم يمكن تزويدهما بخلايا شمسية لإمدادهما بالطاقة والكهرباء. ولذلك زود كل منهما بثلاثة بطاريات نظائر مشعة تكملها مزدوجات حرارية كهربائية مصنوعة من السيليسيوم - الجرمانيوم تحول الحرارة الناتجة عن النشاط الإشعاعي إلى طاقة كهربائية مباشرة. كل بطارية مزودة 5 و4 كيلوجرام من البلوتونيوم-238 لها عمر النصف 87 سنة، وهي تطلق أشعة ألفا عند التحلل الإشعاعي. وتوجد كل بطارية في وعاء من البريليوم طوله 5 و0 متر وقطره 4 و0 متر ويزن 39 كيلوجرام.

وقت الإقلاع كانت قدرة البطاريات 470 وات وتعطي جهدا قدره 30 فولت لتيار مستمر. وبسبب التحلل الإشعاعي مع الوقت بمعدل 78 و0 % سنويا، ونظرا لاستهلاك المزدوجات الحرارية أيضا مع الوقت فيكون الانخفاض الكلي في الطاقة بمعدل 38 و1 % سنويا. ولذلك كانت بعض الأجهزة تغلق بحيث لا تعمل بين الحين والآخر لتوفير الطاقة اللازمة لأجهزة التوجيه والاتصال بالأرض.

والبطاريات مثبته على ذراع طويل على المسبار بحيث لا تتأثر كثيرا الأجهزة الإلكترونية والأجهزة العلمية بالإشعاع. وينطبق ذلك بصفة أساسية على أشعة الانكباح الذي ينشأ من نفاذ أشعة ألفا في غلاف البطاريات.

الأجهزة العلمية
يحمل فوياجر 2 عدد 11 من الأجهزة العلمية يصل وزنها 105 كيلوجرام وهي أكبر من أي بعثة فضائية إلى الكواكب قبل ذلك. وتحتاج الأجهزة العلمي 90 واط من الطاقة الكهربائية منها 10 وات للوحدات الحرارية.

تجزء الأجهزة إلى تصنيفين: أجهزة تقيس مباشرة (مثل عدادت الجسيمات) وأجهزة الاستكشاف عن بعد (مثل الكاميرات). أما أجهزة الصنف الثاني فهي مثبتة على لوحة متحركة وهذه مثبتة على ذراع طويل بطول 5 و2 متر. ويمكن تحريك اللوحة بواسطة عدة محركات كهربائية، بحيث يمكن توجيهها بدقة نحو نقطة معينة في الفضاء (مثل أحد الكواكب) ويتم ذلك بدقة زاوية قدرها 5 و2 مللي راديان.

اهداف البعثة

كانت اهداف البعثة الحصول على معلومات عن الآتي:
 فحص الغلاف الجوي لكوكب المشتري وزحل من وجهة توزيع الرياح ومكوناته،
 تحليل تضاريس السطح ـ الجيولوجيا وتكوين الأقمار ن
 تعيين أدق للكتلة والحجم وأشكال جميع الكواكب والأقمار والحلقات،
 دراسة المجالات المغناطيسية وبصفة خاصة توزيع المجال المغناطيسي،
 تحليل مكونات وتوزيع الجسيمات المشحونة والبلازما،
 فحص دقيق للأقمار إيو وتيتان

اللوحة الذهبية على فوياجر

أرسل العلماء على متن مسباري فوياجر 1 وفوياجر 2 لوحتين معدنيتين متماثلتين منقوش عليهما معلومات عن الأرض وموقعها وسكانها. اللوحة عبارة عن لوحة من النحاس ومغطاة بطبقة من الذهب لحمايتها من الصدأ والتآكل. معلومات اللوحة تتضمن تسجيلات صوتية وصور عن الإنسان. ويوجد على سطحها الأمامي تفسير عن طريقة قراءة وفهم ما على اللوحة من رموز. وهي تعطي وضع الشمس بالنسبة إلى 15 من النجوم النابضة؛ كما تعطي شكل الإنسان وطوله.

بتاريخ أكتوبر 2015 وصل فوياجر 1 إلى بعد 130 ضعف للمسافة بين الشمس والأرض (130 وحدة فلكية)؛ وهي مسافة تقدر بنحو 20 مليار كيلومتر، ويبتعد إلى خارج المجموعة الشمسية بسرعة 61.000 كيلومتر في الساعة. تصل إشاراته إلى الأرض بسرعة الضوء وتستغرق 18.4 ساعة حتى تصل إلينا. وإذا أراد مركز المتابعة على الأرض الاتصال به فإن إشارته اللاسلكية ستستغرق أيضا 18.4 ساعة حتى تصل إليه.
وبالنسبة إلى فوياجر 2 فقد وصل حاليا إلى بعد 16.5 مليار كيلومتر. وتستغرق إشاراته نحو 15 ساعة حتى تصل إلى الأرض.

كما سيصل المسبار بيونير 10 قريبا إلى ذلك البعد.

سير البعثة إلى المشتري
أطلق فوياجر 2 يوم 20 أغسطس 1977 من المنصة رقم 41 في قاعدة كيب كانافيرال للقوات الجوية على رأس صاروخ تيتان 3 أي-سنتاور بذلك سبق المسبار أخيه فوياجر 1 ب 16 يوم.

ونظرا لأن سرعة فوياجر 1 كانت أعلى قليلا عن سرعة فوياجر 2 (كانت سرعته 0 و15 كيلومتر/الثانية وتلك لفوياجر 2 5 و14 كيلومتر/الثانية) فقد استطاع فوياجر 1 اللحاق بأخيه يوم 15 ديسمبر 1977 ثم سباقه على بعد 75 و1 وحدة فلكية.

المشتري

عندما وصل فوياجر 2 يوم 25 أبريل 1979 إلى نظام المشتري واصل المشاهدة التي قطعها أخوه يوم 13 أبريل. فقد اختير مسار فوياجر 2 بحيث يستكشف بعض الاقمار من الناحية التي كانت مختفية لفوياجر 1.
في نفس الوقت كانت الحلقات التي اكتشفت حديثا للمشتري وكذلك ناحيته المظلمة محطا لدراسة أدق.واستكشفت الأقمار مالثيا، إيو، أوروبا، كاليستو، جانيميد قبل عبور المشتري. واخدت بعض القياسات التي لم يتمكن فوياجر 1 من تسجيلها. وعندما غادر فوياجر 2 المشتري كان قد قام بتصوير 13.350 صورة وإرسالها إلى الأرض بمعدل 115 كيلوبايت/الثانية ومر بالكوكب من على بعد 643.000 كيلومتر. وعن طريق الانجذاب إلى المشتري وعبوره اكتسب دفعة مقلاعية رفعت سرعته إلى 16 كيلومتر في الثانية وأصبح بعدها على الطريق إلى زحل.

زحل

تبين أن زحل يتسبب في ريح سريعة وخصوصا في مستوي خط استوائه، واستطاع فوياجر 2 قياسها ووجد أن سرعتها 500 متر في الثانية. وهي تهب في اتجاه الشرق وتقل سرعتها مع زيادة خطوط العرض وبعد خطي العرض 35° إلى الشمال والجنوب فيتغير اتجاه الرياح إلى الغرب. واستطاع فوياجر 2 قياس جو الكوكب بواسطة جهاز القياس الراديوي RSS وسجلت درجة حرارة 82 كلفن لسطح الكوكب وبلغ الضغط 70 مللي بار. وبلغت درجة حرارة أكثر البقاع عمقا على سطح الكوكب سجلت درجة حرارة 143 كلفن والضغط 1200 مللي بار.

كما شوهدت اضواء تشبه الضوء القطبي تظهر شمال خط عرض 65 وسجلت أشعة فوق البنفسجية في إطار خطوط العرض الوسطى. وتظهر تلك الأشعة فوق البنفسجية فقط عند سقوط اشعة الشمس على الكوكب وتمثل أحد الألغاز حيث أن الجسيمات المشحونة الآتية من الشمس إنام تنزل على الأرض من اتجاهي القطبين وليس عند خط الاستواء.

أورانوس

في ريع عام 1981 اتخذت التصحيحات على المسار ليتجه فوياجر 2 إلى أورانوس. ولم يكن ذلك في الخطة حيث كان عمر المسبار عند الوصول إليه 8 سنوات وهو ضعف العمر الذي كان مقدرا للمسبار. ولكن الدراسة الداخلية التي تمت في ناسا بينت أنه يوجد احتمال 56 % للوصول إلى أورانوس 5أن يصله فوياجر 2 في حالة صالحة. ورغم أن ذلك كان يتكلف نحو 30 مليون دولار سنويا فقد أقدمت ناسا على استمرار البعثة وعلى الأخص أنه في ذلك الوقت لم يكن هناك مسبار آخر غير المسبارين فوياجر 1 وفوياجر 2 إلا مسبار الكواكب فايكينج 1.

وعندما بدأ فوياجر 2 أخذ قياساته في 4 نوفمبر 1985 كانت ناسا قد عدلت الكثير من برمجة الحاسوب، حتى أن أحد العاملين قال:«فوياجر الذي وصل أورانوس غير فوياجر الذي غادر الأرض تماما». وكانت هناك ثلاثة معضلات: معدل نقل المعلومات منخفض جدا بسبب بعد المسبار عن الأرض (أقل أربعة مرات عن زحل)، وانخفاض طاقة البطاريات إلى نحو 400 واط، وضعف شدة الضوء مما يلزم التقاط الصور لمدة زمنية أطول مما قد يؤثر على وضوح الصور.

وعالج المركز الأرضي مشكلة معدل إرسال المعلومات من جهتين: أولا اختصار كمية البيانات، وثانيا تحسين الاستقبال. وتمكنوا من تحسين الاستقبال ببناء عدة هوائيات جديدة. ففي العادة يتم الاستقبال بواسطة هوائي 64 متر مما يتيح استقبال بين 2 و7 إلى 96 و9 كيلوبايت/الثانية. ولكن ذلك لم يكن يكفي لاستقبال جميع البيانات التي سيحصل عليها فوايجر 2 حتى وصوله إلى أورانوس. ولذلك بني هوائيان إضافيان واحد منهما 64 متر والآخر 34 متر. بذلك تحقق معدل لاستقبال الإشارات 6 و21 كيلوبايت/الثانية.

ومن الوجهة أخرى فقد جرى اختصار للبيانات. فاستبدلت بعض برامج السوفتوير مما رفع من معدل استقبال البيانات بنحو 70 %. إلا أن ذلك الاستبدال كان معرضا للخطأ إذ أن الهاردوير الأساسي كان مزدوجا بحيث لو فشل أحدهما فيعمل الآخر. ولكن جرى التحكم في اختزال الصور بحيث يركز على أواسط الصور مع عدم الاهتمام بوضوح أطراف الصورة. وبدلا من إرسال 8 بايت لكل نقطة فقد اختزلت إلى 3 بايت. وفي المجموع فقد استغرق إرسال صورة من نظام اورانوس زمنا أطول بنحو 15 % (104 ثانية) عن زمن إرسال زحل رغم تصغير عرض محزم بنحو 75 %.

وأما مشكلة انخفاض الطاقة الكهربائية فقد عالجتها ناسا بتوقيف الأجهزة غير العاملة واتباع برنامج يوفر الطاقة. وقد قامت بذك بعد التجريب غلى الأرض بواسطة المحاكاة لمعرفة متي وبأي قدر يعمل جهازا من الأجهزة.

ولكن مشكلة الوقت اللازم لالتقاط صورة نظرا لانخفاض شدة الضوء. وكانت المشكلة هنا تتشكل في الشريط المغناطيسي الذي يقوم بتسجيل بيانات الصور والذي كان يتسبب عند بداية كل صورة في هزة صغيرة للمسبار تتسبب في نغبشة الصورة الواجب تصويرها خلا 44 و1 ثانية. وكانت معالجة ذلك هو تشغيل نفاثات ضبط المسبار، ولكن ذلك يستدعي تشغيلها لمدة 5 مللي ثانية في الوقت الذي كان تصميمها على أساس أن تعمل لمدة 10 مللي ثانية على الأقل ليكون عملها صحيحا. وبعد أن اختبرت تشغيلها على الأرض على ظراز مماثل وأدت العمل في حدود 5 مللي ثانية مرات عديدة بنجاح وتم تطبيقها أيضا على فوياجر 1 فتبين أن الطريقة يمكن أن تتبع مع فوياجر 2.

وقبل العبور بأورانوس بستة أيام ظهرت مشكلة جديدة. ظهرت في الصور المضغوطة خطوط فاتحة وداكنة. وبالبحث عن السبب تبين أن أحد خلايا التخزين كانت مخزونة ب 1 بدلا من 0، ولم تستجب الخلية لأي أشارة تصحيح من الأرض. لذلك قامت ناسا بتعديل البرمجة لتصحيح هذا لخطأ. وقبل العبور بأورانوس كان نظام التصوير مستعدا للتصوير.

نبتون

بعد مغادرة نظام أورانوس طلب قسم الاجواء عبور فوياجر 2 قريبا من تريتون بينما طلب قسم البحاث الأجسام الأولية العبور من بعيد. ثم اتفق الطرفان على مسار يرضي الطرفين يقترب من نبتون 4.800 كيلومتر لدراسة حلقاته ويمر بتريتون على بعد 38.500 كيلومتر. وحدد المسار في صيف 1986 وفي 14 فبراير 1987 تم تشغيل نفاثات توجيه المسبار لمدة ساعة ونصف وتحول مسار المسبار إلى المسار المطلوب.

أنخفضت قدرة فوياجر 2 نحو 370 وات أي أقل 30 وات عنما كان عند أورانوس مما دعى إلى تحسين جديد لأجهزة الاستقبال على الأرض. وأجرت ناسا التحسينات التالية:
 خفض شوشرة الهوائيات بنسبة 50 %
 تعلية الهوائي من 64 متر إلى 70 متر
 توصيا الهوائي في كانبيرا واستغلال هوائي 64 متر تابع لمدينة «أوسادا».
 اشراك مصفوف الهوائيا العظيم في الاستقبال Very Large Array

بذلك أمكن استقبال بمعدل 19 - 22 كيلوبايت/الثانية.

وفي 6 يونيو 1989 بدأ نشاط بعثة نبتون، 80 يوما قبل العبور. وبدأت المشاهدات بعد شهرين من ذلك التاريخ وفي 26 أغسطس أصبح فوياجر 2 على بعد 4830 كيلومتر. وانتهت فترة المشاهدة في 2 أكتوبر 1989 بعد التقاط 9000 صورة وإرسالها إلى الأرض.
كما بين قياس المجال المغناطيسي لنبتون أنه أضعف كثيرا عن ذلك لأورانوس.

واستطاع فوياجر 2 اكتشاف 9 أقمار جديدة لنبتون. ونظرا لأن القمر بروفيوس كان معروفا من قبل فقد قام فوياجر 2 برصده بدقة، وكذلك قام برصد تريتون بالتفصيل فقد كان هو في صلب اهتمام البعثة. وطبقا للرصد الأرضي كان يقدر قطر نبتون بين 3800 إلى 5000 كيلومتر وعينه فوياجر 2 وحصل على قطر 2760 كيلومتر.

ولم يظهر على سطح تريتون فجوات ولكنه يبدو مجعدا بدون أعالي كبيرة. ولونه بين البني والأبيض ويعتقد أن اللون الأبيض ناشئ عن نشاط بركاني على ذلك القمر. كما رصدت نافورات تقذف كميات كبيرة من النيتروجين السائل وتتثلج على السطح عند درجة حرارة -210 درجة مئوية. وفحص جو تريتون بواسطة وتبين أن الضغط على مستوى السطح بين 10 إلى 14 مللي بار.

بعثة إلى الوسط البين نجمي

بعد المرور على نبتون يواصل فوياجر 2 وكذلك مسبار فوياجر 1 طريقه إلى خارج المجموعة الشمسية. والهدف من بعثة فوياجر في الوسط بيننجمي Voyager Interstellar Mission
هو دراسة الحافة الخارجية للمجموعة الشمسية ودراسة الوسط البيننجمي المحيط بها. يتحرك فوياجر 2 بسرعة قدرها 3و3 وحدة فلكية في السنة في مسار يميل عن مستوي دوران الكواكب حول الشمس بزاوية قدرها 48° إلى الجنوب. في أغسطس 2007 عبر فوياجر 2 منطقة تسمى «صدمة نهائية»؛ ثلاثة سنوات بعد عبور فوياجر 1 ذلك الغلاف، وبدأ يدخل ما يسمى «غلاف شمسي حراري» Heliosheath وهو الجزء الخارجي من المجموعة الشمسية الذي تصتدم فيه حبيبات الريح الشمسية مع الوسط البيننجمي.

في أكتوبر عام 2015 وصل فوياجر 1 إلى نحو 130 وحدة فلكية بعيدا عن الشمس، وتصلنا إشاراته اللاسلكية خلال 5و18 ساعة على الطريق. ووصل فوياجر 2 مسافة 110 وحدة فلكية بعيدا عنا وتستغرق إشاراته التي تسير بسرعة الضوء نحو 15 ساعة حتى تصلنا. أي أننا إذا ارسلنا إشارة لاسلكية إلى فوياجر 2 فهي تستغرق 15 ساعة حتى تصله، ثم يقوم فوياجر 2 بالرد علينا بإشارة تستغرق في الطريق 15 ساعة أخرى، أي ذهابا وإيابا في المراسلة يستغرق 30 ساعة. فإذا قمت أنت بمراسلة فوياجر 1 فإنك ترسل الإشارة إليه يوم الخميس في منتصف الليل (الساعة 12) مثلا وتذهب إلى بيتك وتقضي الجمعة مع ذويك وتعود إلى جهاز الاستقبال في ظهر يوم السبت حيث يصلك إشارة رد فوياجر 1 عليك؛ ذهابا وإيابا 36 ساعة.

مسبارات أخرى تغادر المجموعة الشمسية
بالإضافة إلى فوياجر 1 وفوياجر 2 اللذان غادرا المجموعة الشمسية يوجد ثلاثة مسبارات آخرى على هذا السبيل بغرض إجراء قياسات وإرسال نتائجها إلى الأرض .
 بيونير 10: وصل في اتجاه معاكس إلى بعد 113 وحدة فلكية، وتصلنا إشاراته خلال 16 ساعة .
 بيونير 11: يبعد حاليا 90 وحدة فلكية عن الشمس، تصلنا إشاراته بعد 13 ساعة.
 نيو هورايزونز: يبعد حاليا (أكتوبر 2015) 34 وحدة فلكية (تعدى نبتون الشهر الماضي)، وتصلنا إشاراته خلال 5و4 ساعة.

انظر أيضًا
 فوياجر 1
 فوياجر
 مسبار فضائي
 مسبار مارس 2
 مسبار مارس 3
 برنامج فايكينغ
 جونو (مسبار) 2011
 غاليليو (مركبة فضائية)
 بيونير 10
 نيو هورايزونز

مراجع

الولايات المتحدة في 1977
أحداث أغسطس 1977 في الولايات المتحدة
انتشار ترددات الراديو
برنامج فوياجر
رحلات الفضاء في 1977
روبوتات 1977
مركبات فضائية أطلقت بواسطة صواريخ تيتان
مسابر فضائية تخرج من النظام الشمسي
مسابر ناسا الفضائية
مهام إلى أورانوس
مهام إلى المشتري
مهام إلى زحل
مهام إلى نبتون

فوياجر 2


Aceasta este o listă de exonime germane ale localităților din România. Pentru Transilvania este un articol separat.

B

 Baia - Stadt Molde
 Botoșani - Botoschan, Bottuschan
 București - Bukarest

C

 Cajvana - Keszwana, Keschwana
 Cataloi - Katalui
 Câmpulung - Langenau
 Câmpulung Moldovenesc - Kimpolung
 Ciucurova - Tschukurowa
 Constanța - Konstanz
 Costinești - Büffelbrunnen
 Craiova - Krajowa
 Curtea de Argeș - Argisch

D

 Dragomirna - Dragomirestie
 Drobeta-Turnu Severin - Turm Severin

F

 Făclia - Fachria
 Focșani - Fokschan

I

 Iași - Jassy, Jassenmarkt

M

 Milișăuți - Milleschoutz

P

 Palazu Mare - Groß Pallas
 Pitești - Pitesk
 Poarta Albă - Alakap

R

 Rădăuți - Radautz
 Râmnicu Sărat - Rümnick
 Roman - Romesmarkt

S

 Schitu - Klein
 Siret - Sereth
 Suceava - Suczawa, Sotschen

T

 Târgu Jiu - Tergoschwyl / Turgukukuli
 Târgu Ocna - Stadt Okna
 Târgoviște - Tergowiste

V

 Vatra Dornei - Dorna Watra
 Vicovu de Sus - Ober Wikow

Exonime

Listă de exonime germane ale localităților din România


Galiçya olarak bilinen iki yer vardır:
 Galiçya, İspanya'da özerk bir bölge.
 Galiçya (Orta Avrupa), Polonya ve Ukrayna sınırları içinde bulunan tarihi bir bölge.

Diğer kullanımları
 Galiçya Krallığı, İberya'da tarihi bir krallık.
 Deportivo Galicia, Venezuela'da bir futbol kulübü.
 Galícia Esporte Clube, Brezilya'da bir futbol kulübü.
 Gallaecia, Bugünkü Galiçya (İspanya)'ya tekabül eden tarihi Roma ili.
 Galiçya Cephesi, I. Dünya Savaşında bir cephe.

Galiçya


12447 Yatescup este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
12447 Yatescup este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kitt Peak National Observatory în cadrul proiectului Spacewatch. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,16 ua, o excentricitate de 0,21 și o înclinație de 5,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 12001-13000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1996
Centura de asteroizi

12447 Yatescup


Robert Gould Shaw (Boston, Massachusetts; 10 de octubre de 1837 – Morris Island, Carolina del Sur; 18 de julio de 1863) fue un oficial que formó parte del ejército de la Unión durante la Guerra de Secesión estadounidense.

Siendo Coronel, estuvo al frente del 54.º Regimiento de Infantería de Voluntarios de Massachusetts, una de las primeras unidades oficiales formadas por personas de raza negra casi en su totalidad, que entró en la guerra en 1863.

Falleció durante la Segunda Batalla del Fuerte Wagner, cerca de Charleston (Carolina del Sur).

En el año 1989 se realizó la película Tiempos de gloria donde es el principal protagonista, siendo interpretado por el actor Matthew Broderick.

Infancia y juventud

Nació en una acaudalada familia de Boston, abolicionistas radicales y unitarios. Robert no compartía las creencias de sus padres. Sus padres se llamaban Francis George y Sarah Blake Sturgis Shaw y tenía cuatro hermanas: Anna, Josephine, Susana y Ellen.

La familia vivía en la finca que le dejó como herencia el abuelo de Shaw, que era comerciante, y cuyo nombre coincidía con el suyo (Robert Gould Shaw, 1776-1853). Cuando Robert tenía cinco años, se trasladaron a West Roxbury, cerca de Brook Farm.

De nuevo se trasladó con su familia a Staten Island, en Nueva York, estableciéndose en una comunidad de literatos y abolicionistas donde conocería entre otras personalidades notables a William Lloyd Garrison, Charles Summer, Nathaniel Hawthorne, Harriet Beecher Stowe y Ralph Waldo Emerson.

Fue matriculado en el St. John's College Roman Catholic School (institución que acabaría convirtiéndose en la Universidad de Fordham), pese a pertenecer a la Iglesia Unitaria. Viajando con su familia, su adolescencia la pasó estudiando en el extranjero por países como Suiza, Italia, Alemania (Hannover), Noruega y Suecia.

Desde 1856 hasta 1859, estudió en la Universidad de Harvard, donde formó parte del Porcellian Club, antes de graduarse abandonó sus estudios para trabajar en la firma mercantil de su tío Henry P. Sturgis, en Nueva York, pero su interés por el trabajo fue disminuyendo mientras su pasión por la política iba creciendo. También fue miembro de la Sociedad de los Cincinnati.

Guerra civil

Tras la elección de Abraham Lincoln como presidente y la secesión de varios estados del sur, Shaw se alistó al 7.º Regimiento de Infantería de Nueva York con la esperanza de entrar en acción si estallaba la guerra. Después del ataque al Fuerte Sumter, el 7.º Regimiento respondió a la llamada de Lincoln para abortar el ataque. Lo trasladaron a Washington D. C. en abril de 1861, y allí conoció al Secretario de Estado William Seward y al mismo presidente Lincoln.

La unidad estuvo en activo durante 30 días. Como deseaba permanecer en servicio, solicitó ser destinado de manera permanente en algún regimiento de Massachusetts, y la petición le fue concedida el 11 de mayo de 1861, cuando fue destinado al 2.º Regimiento de Infantería de Massachusetts con el grado de Teniente Segundo, uniéndose con ellos en Camp Andrew, West Roxbury, para su entrenamiento.

En julio del mismo año, fue enviado con el regimiento a Martinsburg, Virginia Occidental, y después fue agregado al Cuerpo del Mayor General Nathaniel Banks, sirviendo durante un año en el oeste de Maryland y Virginia, realizando tentativas de detener al ejército de Shenandoah del Mayor General Thomas "Stonewall" Jackson durante la campaña de Jackson en el Valle de Shenandoah.

Shaw participó en las batallas de Winchester (donde tuvo la suerte de no ser herido cuando una bala dirigida a él le impactó en su reloj de bolsillo), Cedar Mountain y Antietam (donde fue herido) mientras estuvo en el 2.º Regimiento de Infantería, alcanzando finalmente el grado de Capitán.

A finales de 1862 fue a ver a su padre, antes de tomar el mando del nuevo regimiento que estaba a punto de formarse con personas de raza negra. Al principio rechazó la oferta pero tras meditarlo cuidadosamente y debido al fuerte sentido del deber que tenía en el ejército, decidió aceptar el cargo que le habían ofrecido. En las cartas que escribió decía que tenía dudas acerca de que fuera a tener éxito con su nuevo regimiento formado por negros liberados, pero que la pasión y dedicación que les ponían sus hombres le causó tal impresión que empezó a tener tanto respeto por ellos como al resto de los soldados en los que confiaba.

Durante la instrucción en el campamento se les informó del trato que recibían respecto a la paga, que para los negros era menor que para los blancos, por lo que iniciaron un boicot hasta que ese problema de igualdad estuvo resuelto. Los soldados del 54.º Regimiento de Infantería de Voluntarios de Massachusetts (y su hermano el 55.º Regimiento de Infantería de Voluntarios de Massachusetts) se negaron a cobrar la paga hasta que el Congreso no equiparara la paga para todos por igual, cosa que ocurrió en agosto de 1863.

Shaw ascendió a Mayor el 31 de marzo de 1863, para después ser designado Coronel el 17 de abril del mismo año.

Matrimonio

Shaw contrajo matrimonio con Annie Kneeland Haggerty Shaw (1835-1907) el 2 de mayo de 1863, en Nueva York. Decidieron casarse contra la voluntad de sus padres antes de que el Regimiento abandonara Boston. Disfrutaron de su luna de miel en la finca Haggerty, en Lenox, Massachusetts.

Se sabe que también tenía una "profunda amistad" con la señorita Charlotte Forten, una profesora afroamericana, mientras sus tropas estaban en Carolina del Sur. La señorita Forten tenía un diario donde parece ser que hablaba muy bien del Coronel, aunque Shaw no hizo mención alguna de su existencia en las cartas que dirigía a su esposa, Anne.

Cartas

A lo largo de la contienda civil americana, Shaw escribió más de 200 cartas dirigidas a sus familiares y amistades, por las que se conoce gran parte de su vida. Actualmente se encuentran en la Biblioteca Houghton, de la Universidad de Harvard, existiendo facsímiles en digital que están al alcance del público en general. El libro Blue-Eyed Child of Fortune, incluye gran parte de sus cartas y una breve biografía de Shaw. Peter Burchard también utilizó estas cartas como fuente de inspiración para su libro One Gallant Rush.

El ataque al Fuerte Wagner

Tras abandonar Boston, el 28 de mayo de 1863, el regimiento esperó entrar pronto en lucha, pero al principio fue utilizado para tareas manuales. Una de las incursiones que hicieron, contra la voluntad de Shaw, fue en Darien, en el estado de Georgia, cuya orden fue la de saquear y quemar innecesariamente la ciudad, dada por el Coronel James Montgomery, y que Shaw consideró de "acción satánica".

El Regimiento fue enviado a Charleston, en Carolina del Sur, para tomar parte en la operación que estaban preparando para contraatacar a los Confederados allí asentados.

El 18 de julio de 1863, inician el asalto del Fuerte Wagner con dos brigadas de soldados blancos. Como el regimiento se paralizó ante la fiereza del fuego Confederado, el coronel Shaw animó a sus hombres a avanzar en la batalla con el grito de "¡Adelante, quincuagésimo cuarto, adelante!"

Montó una barricada e instó a sus hombres a seguir adelante pero un tiro certero en el corazón acabó con su vida casi instantáneamente.

Según el sargento afroamericano que comandaba el 54.º, recibió el disparo mientras dirigía la unidad y cayó en el exterior del fuerte.

Los Confederados salieron victoriosos y enterraron a sus enemigos blancos y negros en una fosa común, entre ellos el Coronel Shaw, pretendiendo ser un insulto para el enemigo.

Tras la batalla, el general de la Confederación, Johnson Hagood, devolvió los cuerpos de los oficiales de la Unión muertos en combate, excepto el del coronel Shaw, al que dejó en la fosa común.

Hagood informó a un cirujano de la Unión que habían capturado que "si hubiera estado al mando de un regimiento blanco, le habría dado un entierro honorable, pero siendo como había sido, prefería dejarlo en la fosa común junto con los negros que comandaba".

Se intentó recuperar el cuerpo del coronel Shaw, que previamente a su entierro había sido despojado de sus ropas y robado. El padre al saber tal hecho dijo públicamente que estaba orgulloso de que su hijo hubiera sido enterrado con sus tropas, pues era un deber que correspondía al papel que desempeñaba como soldado y cruzado por una justicia social.

En una carta dirigida al cirujano del regimiento, Lincoln Stone, Frank Shaw escribió: "No deberíamos de mover el cuerpo del lugar donde se encuentra, rodeado de sus valientes y dedicados soldados...No podemos imaginarnos mejor sitio que ese, al lado de su compañía, ¡qué buenos guardaespaldas!"

Tras la muerte de Robert Shaw, su joven esposa, Annie, se trasladó a Europa para vivir con su hermana. Nunca se volvió a casar.

Honores y apariciones en la cultura popular
 En 1864, la escultora Mary Edmonia Lewis creó un busto de Shaw.
 El Memorial Robert Gould Shaw, diseñado por Augustus Saint-Gaudens y Stanford White, realizado para inmortalizar su figura y la de los primeros afroamericanos que lucharon en la Guerra Civil, está ubicado entre Beacon Street, siendo inaugurado el 31 de mayo de 1897. Les llevó casi catorce años completar el  monumento, realizado en bronce en alto relieve.
"Ahí van los defensores de un mundo mejor", fue uno de los homenajes a estos hombres que hizo William James durante la inauguración del monumento.
 También se han realizado algunos dibujos y maquetas de yeso.
 En el cementerio de Moravian, en Staten Island, Nueva York, hay otro monumento dedicado a la memoria de Shaw erigido por su familia. Cada año se celebra allí una ofrenda en el día de su cumpleaños.
 En la Universidad de Harvard hay una placa conmemorativa dedicada a los estudiantes que fallecieron durante la Guerra Civil. Aunque no se graduó, está registrado que asistió durante el curso de 1860.
 Elizabeth Gaskell se inspiró en la vida de Robert Gould Shaw para componer un poema en su honor, el cual se publicó en la revista Macmillan en 1864. Se puede acceder al mismo en el sitio web The Gaskell Web.
 La historia de Shaw y el 54.º Regimiento de Infantería de Voluntarios de Massachusetts fue llevada al cine en la película Tiempos de gloria, realizada en 1989, siendo interpretado el coronel Shaw por Matthew Broderick.
 El Memorial ubicado en Boston dedicado a Shaw y el 54.º Regimiento, de Augustus Saint-Gaudens, es la principal inspiración de Charles Ives para crear su obra "Tres Lugares de Nueva Inglaterra".
 El poeta Robert Lowell también toma como inspiración la obra del Memorial para crear en 1964 su poema "For the Union Dead" ("Por los muertos de la Unión") en el centenario de la proeza.
 El poeta afroamericano Paul Laurence Dunbar escribió un poema titulado "Robert Gould Shaw".
 El poeta afroamericano Benjamin Brawley Griffith escribió un poema titulado memorial "My Hero" elogiando al coronel.
 En las afueras de Washington D. C., existe un barrio que lleva el nombre de Shaw, en honor al coronel.

Referencias

Nacidos en Boston
Fallecidos en Carolina del Sur
Militares de la Unión de la guerra de Secesión

Robert Gould Shaw


Bryn Gunn (* 21. August 1958 in Kettering) ist ein ehemaliger englischer Fußballspieler. Als Spieler gewann er mit Nottingham Forest den Europapokal der Landesmeister 1979/80.

Spielerkarriere

Nottingham Forest (1975–1986)
Bryn Gunn debütierte am 30. August 1975 im Alter von 17 Jahren für Nottingham Forest in der Football League Second Division. Insgesamt bestritt er in seiner ersten Saison elf Ligaspiele. Sein nächstes Ligaspiel für seine Mannschaft bestritt er erst in der Football League First Division 1978/79 und verpasste so die Meisterschaft in der Saison 1977/78. Zudem gewann der Verein ohne den nicht in den Kader berufenen Bryn Gunn den Titel im Europapokal der Landesmeister 1978/79 (1:0 gegen Malmö FF). Neben zwei Spielen in der Saison 1979/80 wurde der 21-jährige Abwehrspieler von Trainer Brian Clough für das Finale im Europapokal der Landesmeister 1979/80 nominiert und in der 84. Minute für Frank Gray eingewechselt. Nottingham gewann die Partie mit 1:0 gegen den Hamburger SV und verteidigte damit seinen Titel im Landesmeisterpokal. Zwischen 1980 und 1983 erspielte sich Gunn einen Platz in der Mannschaft und kam regelmäßig zum Einsatz. Nach siebzehn Spielen in der Football League First Division 1984/85, verbrachten er die Saison 1985/86 auf Leihbasis bei drei unterklassigen Vereinen, ehe er im August 1986 zu Peterborough United wechselte.

Peterborough United und FC Chesterfield (1986–1992)
Mit seiner neuen Mannschaft verbrachte er die folgenden drei Spielzeiten in der Football League Fourth Division, ehe er 1989 zum ebenfalls in der vierten englischen Liga spielenden FC Chesterfield wechselte. 1992 beendete er seine Spielerkarriere.

Titel und Erfolge
 Landesmeisterpokalsieger: 1980

Weblinks
 Spielerdaten von Bryn Gunn
 Daten der einzelnen Spielzeiten

Einzelnachweise

Fußballspieler (Nottingham Forest)
Fußballspieler (Shrewsbury Town)
Fußballspieler (FC Walsall)
Fußballspieler (Mansfield Town)
Fußballspieler (Peterborough United)
Fußballspieler (FC Chesterfield)
UEFA-Champions-League-Sieger
Brite
Engländer
Geboren 1958
Mann

Bryn Gunn


Izabella Elżbieta z Czartoryskich Działyńska (1830.  1899.), poljska plemkinja iz obitelji Czartoryskih, slikarica
Izabela Dorota Czartoryska (1746.  1835.), rođena Fleming, poljska plemkinja, spisateljica i skupljačica umjetnina
Izabela Elżbieta Czartoryska (1671.  1756.), rođena Morsztyn, poljska plemkinja, poznata po političkom salonu

Izabela Czartoryska


La liste des villes et villages fleuris de la Seine-Maritime dresse le nom des communes récompensées par le concours des villes et villages fleuris dans le département de la Seine-Maritime, en Normandie.

En 2022, 96 communes du département figurent au palmarès du concours, soit quatre communes de plus par rapport aux résultats de 2021.

Communes labellisées

L'indication de hausse, de baisse ou de stagnation, pour la catégorie 4 fleurs, correspond au précédent résultat (année 2022 par rapport à 2021). Les autres catégories (3, 2 et 1 fleur) n'ont pas d'indications car leurs différents résultats ne reflètent pas obligatoirement une signification positive ou négative.

Répartition selon le nombre de fleurs

Les 96 communes sont réparties comme suit :
 4 fleurs : 5 communes.
 3 fleurs : 25 communes.
 2 fleurs : 40 communes.
 1 fleur : 26 communes.

Liste des communes

La liste suivante répertorie les communes de la Seine-Maritime labellisées « Ville ou village fleuri » (la ou les communes promues en 2022 sont identifiées en caractères gras) :

4 fleurs

3 fleurs

2 fleurs

1 fleur

Distinctions

Fleurs d'Or

 Mesnières-en-Bray (2021)

Prix nationaux

 Prix national de l'Arbre : Maromme (2018).
 Prix de la diversité végétale : Notre-Dame-de-Gravenchon (2011).

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes

 Concours des villes et villages fleuris
 Liste des villes et villages fleuris de France

Seine-Maritime
Liste en rapport avec la Seine-Maritime

Liste des villes et villages fleuris de la Seine-Maritime


Bartholomew Eliot George Warburton (né dans les environs de Tullamore en 1810 – disparu au large des îles Sorlingues le 4 janvier 1852), est un romancier et voyageur irlandais. Ses romans historiques comportent des renseignements précieux sur les guerres civiles anglaises.

Biographie

Fils du commandant George Warburton, inspecteur-général de la Police royale irlandaise pour le district d'Aughrim (comté de Galway), et d'Anne Maria Acton de Kilmacurragh, Comté de Wicklow, il fit ses études à Trinity College (Cambridge), et fut admis au Barreau d'Irlande en 1837. Il a noué une amitié durable avec le baron Monckton Milnes et le poète A. W. Kinglake : à leur contact, sa passion pour l'écriture le décida à mettre un terme à sa carrière d'avocat pour voyager et se consacrer à la littérature.

Ses premiers carnets de voyages paraissent dans le Dublin University Magazine. Le rédacteur-en-chef du périodique, Charles Lever, le persuade d'en faire un recueil : ce sera son premier livre, Le Croissant et la Croix, récit des voyages qu'il accomplit en 1843 à travers la Grèce, la Turquie, la Syrie, la Palestine et l'Égypte. Ce fut un succès de librairie, concurrent d'Eothen, le journal de voyage de Kinglake, paru simultanément. La Guerre d'indépendance grecque et la mort de Lord Byron s'étaient accompagnées d'une fascination de l'Europe littéraire pour les voyages d'Orient, et Warburton comme Kinglake s'attirèrent la bienveillance des autorités en défendant l'annexion de l'Égypte par le Royaume-Uni. Outre cela, la verve narrative et le pittoresque des modes de vie et du caractère levantin décrits par Warburton suffiraient à justifier la vogue de ce livre, qui ne connut pas moins de 18 éditions.

En 1847, Warburton se tourna plus nettement vers l'actualité politique avec Zoë: épisode de la guerre en Grèce, tiré d'une histoire qu'il avait entendue en visitant les îles grecques. Il versa les bénéfices de la vente au profit des secours pour la Grande famine ; mais son ouvrage le plus connu reste son roman historique sur la guerre civile anglaise, Memoir of Prince Rupert and the Cavaliers (1849), comportant plusieurs documents originaux et ostensiblement favorable aux Royalistes. Warburton poursuivit ses études sur les guerres civiles avec Reginald Hastings. Il continua dans la veine historique par un récit de l'éphémère colonie écossaise de Panama (1698), avec Darien, or The Merchant Prince (1851).

Devenu rédacteur-en-chef de The Gentleman's Magazine, il envisageait d'écrire une histoire des pauvres, et consacra son dernier séjour à Dublin à la visite des taudis et courées de la ville ; mais en 1852, l'Atlantic and Pacific Junction Company le chargea d'explorer l'isthme de Darién et de négocier au nom de la compagnie des concessions avec les tribus amérindiennes. Il embarqua à Southampton le 2 janvier et disparut en mer avec 110 autres passagers du vapeur  qui, au milieu d'une violente tempête, prit feu et sombra le 4 janvier 1852 à  environ au sud-ouest des Îles Scilly.

Famille
Le 11 janvier 1848 il épousa Matilda Jane, fille cadette d'Edward Grove, de Shenstone Park, dans le Staffordshire. Elle lui a donné deux fils, George et Piers.

Son frère, le commandant George Drought Warburton (1816–1857), a collaboré avec lui pour Hochelaga, or England in the New World (1847), et The Conquest of Canada (1849). Un autre de ses frères, Thomas, a étudié le droit à Trinity College (Dublin), et sa sœur Sidney, a également écrit.

Œuvres

Romans historiques

Essais

  ( en coll. avec George Warburton)

  (posthume; en coll. avec George Warburton)

Notes

Liens externes

Écrivain irlandais du XIXe siècle
Écrivain voyageur britannique
Avocat britannique
Étudiant de Trinity College (Cambridge)
Naissance en 1810
Naissance dans le comté d'Offaly
Décès en janvier 1852
Mort noyé dans l'océan Atlantique

Eliot Warburton


Detlef Zabel (né le  à Berlin) est un coureur cycliste allemand.

Biographie
En 1948, à 15 ans, Detlef Zabel rejoint l'association sportive SG Derby Pankow. Zabel suit une formation de serrurier et est d'abord employé dans une imprimerie à Leipzig. Pendant ce temps, il commence pour le club BSG Rotation Leipzig. En 1950, en tant que jeune cycliste, Detlef Zabel remporte la toute première course organisée lors de la Berliner Winterbahnrennen. En 1951 et 1953, lui et son équipe sont champions du monde. De 1951 à 1957, il est membre de l'équipe nationale est-allemande de cyclisme sur route. La tâche du polyvalent est principalement le soutien de Gustav-Adolf Schur. En 1955, il participe à la Course de la Paix et termine neuvième au classement général, tandis que Schur gagne ; Schur et Zabel roulent sur des vélos de course Diamant. En récompense de son exploit, Zabel reçoit un accordéon (offert par IG Nahrungsmittel, Genuss, Gaststätten Zwickau), qu'il donne au musée cycliste de la Course de la Paix à Kleinmühlingen en 2007 lors de son ouverture. Son meilleur résultat dans une grande course nationale est en 1954 lorsqu'il termine deuxième derrière Schur dans le championnat de course sur route d'Allemagne de l'Est.

Famille
Detlef Zabel est le père d'Erik Zabel et le grand-père de Rick Zabel, tous deux également coureurs cyclistes.

Notes et références

Liens externes

Coureur cycliste est-allemand
Coureur cycliste sur piste
Naissance en février 1933
Naissance à Berlin
Naissance dans le Troisième Reich

Detlef Zabel


Ocakçı, kahvehanelerde ve çay ocağı işletmelerinde çay ocağı kazanı başında çay ve kahve pişiren işçilere verilen addır. Ocakçı çay ocağı işletmesi halinde küçük dükkânlarda, han odalarında veya seyyar arabalarda hizmet verdiği gibi, kahvehanelerde garsonlarla çalışan ve camekanlı bir bölmesi olan sabit işçi de olabilir. Ocakçının tezgâhı mermer ve etrafındaki duvarlar boyuna kadar su geçirmez maddeyle, genellikle fayansla kaplıdır. Araç gereçler dolaplarda saklanır. Çay kazanı davlumbaza bağlıdır.

Ocakçı her an taze çay bulundurur, bunun için birkaç kazan birkaç demlik kullanır, çünkü müşteri beklemez, yedek demliksiz çalışanlar eskiden "yeni su çektim" diyerek müşteriyi oyalardı.

Ocakçı ocağı açmak için sabah saat 6-7 civarında kahveye/ocağa gelir, temizlik yapar, ocağı açar, tüpgazı bitmişse yeniler, kazana su doldurup kaynatır. Çay bardaklarını, tabaklarını, kaşıklarını, kahve fincanlarını, cezvelerini yıkar, hazırlar. Şekerini, peçetesini, tepsilerini, havlusunu, kâğıtları, yedek su deposunu, çöp kutularını, askılıkları, ısıtma düzenini, tavlaları, nargileleri kontrol eder, önlüğünü giyer. Çay ve kahve paketlerini dizer.

Kahveye müşteriler gelmeden çay demleme işi tamamlanır. Garson yoksa ocakçı kendisi servis yapar, masaları sandalyeleri temizler, masaörtülerini değiştirir. Ocakçı, yedeği yoksa geceyarısına kadar 18 saat ayakta çalışır. Sigara içmese bile 18 saat sigara dumanında kaldığından dolayı ocakçıların benzi sarıdır. Bazı kahvelere sabahçı kahvesi denir ki, 24 saat açıktır.

Ocakçının çay ve kahve demlemesinden daha zor işi servistir. Bazı ocakçılar çay bardaklarını taşımada o kadar ustalaşmışlardır ki, ellerini tepsi gibi kullanır ve her parmakta bir bardak durdurmak ve avuç içinde üst üste sıralamak suretiyle bir defada 10 bardak çay servisi yapmaktadırlar. Soğuk günlerde çay servisi kahve dışına yapıldığında bardaklar tabağa ters konur, çayın sıcak ulaşması sağlanır.

Ayrıca bakınız
 Garson

Meslekler
Çay

Ocakçı


Bibliografie

Biserica romano-catolică din Curtici a fost construită în anul 1772 de către contele Andrei Kászoni. Are hramul "Sfânta Treime".

În cripta din pivnița bisericii sunt înmormântați următorii: Lajos Friebeisz de Rajka (1810 - 1878), cu soția Friebeisz Lajosné (Terézia Somssich de Saárd)(1817 - 1872), Miklós Friebeisz de Rajka (1855 - 1914.05.14) cu soția Friebeisz Miklósné (Vilma Vásárhelyi de Kézdivásárhely) (1858 - ?)

Localizare
Adresa: Str. Cloșca F.N. (DJ709B), oraș Curtici (RO - 315200), județul Arad, România.

Personalul Bisericii
 Preot: Pr. Zilahi Andrei, preot paroh Dorobanți
 Ministranți: Piklor - Pușa Larissa
 Clopotar: Ienak Ștefan
 Sacristan: Piklor - Pușa Larissa
 Cantor: Piklor - Pușa Ladislau
 Casieri: Piklor - Pușa Melinda și Ienak Matilda

Imagini

Biserici romano-catolice din România
Biserici din județul Arad

Biserica romano-catolică Sfânta Treime din Curtici


Paul Thomas Cook (født 20. juli 1956 i Shepherd's Bush, London) er en engelsk trommeslager og medlem af punkrockbandet Sex Pistols. Han blev også kaldt "Cookie" af sine venner på punkmusikscenen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Trommeslagere fra England
Briter i 1900-tallet
Briter i 2000-tallet

Paul Cook


|- bgcolor="#eeeeee" align=center
! colspan="4" | Natjecatelj za  Jugoslavija

Željko Knapić (Čakovec, 26. ožujka 1957.), hrvatski atletičar. Natjecao se za Jugoslaviju. Aktualni je hrvatski rekorder na 200m i 400m.

Natjecao se na Olimpijskim igrama 1980. u štafetnoj utrci 4 x 400 metara, a nastupio je u prednatjecanju. Na Mediteranskim igrama 1979. u štafetnoj utrci 4 x 400 metara osvojio je srebrnu medalju, a na MI 1983. u utrci na 400 metara osvaja broncu.

Bio je član varaždinske Slobode i zagrebačke Mladosti.

Izvori

Hrvatski atletičari

Željko Knapić


Gimpertshausen ist ein Gemeindeteil der Stadt Herrieden im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geographie
Der Weiler liegt am Erlbach, einem linken Zufluss der Wieseth. Im Nordosten erhebt sich der Hundsberg (), im Norden liegt das Frühmeßholz und im Osten das Waldgebiet Großer Hieb. Im Süden und Westen erstreckt sich eine flachhügelige Ebene bestehend aus Acker- und Grünland. Ein Anliegerweg führt nach Leuckersdorf zur Kreisstraße AN 36 (0,8 km südlich).

Geschichte
Der Ort hieß ursprünglich "Gumprehteshusen". Das Bestimmungswort des Ortsnamens ist der Personenname Gumbrecht, wahrscheinlich der Name des ersten Hofbesitzers. Die Lehnsherrschaft über den Hof hatte das Hochstift Eichstätt. 1521 erwarb der damalige eichstättische Fürstbischof Gabriel von Eyb auch die Grundherrschaft von Adam von Sternheim. Das Hochgericht übte das ansbachische Oberamt Feuchtwangen aus, da es in dessen Fraischbezirk lag. 1732 wurden neben dem Hof noch zwei Gütlein erwähnt. Die drei Anwesen wurden vom eichstättischen Kastenamt Herrieden verwaltet. Nach 1790 kam Gimpertshausen zum Fraischbezirk des eichstättischen Oberamtes Wahrberg-Herrieden. Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Feuchtwangen.

Mit dem Gemeindeedikt (frühes 19. Jahrhundert) wurde Gimpertshausen dem Steuerdistrikt Weinberg und der Ruralgemeinde Elbersroth zugeordnet. Am 1. Juli 1971 wurde Gimpertshausen im Zuge der Gebietsreform nach Herrieden eingemeindet.

Einwohnerentwicklung

Baudenkmäler
 Haus Nr. 2: Wohnstallhaus, eingeschossiges Gebäude mit Steildach, 1777, teilweise älterer Kern
 Frühmeßholz: Feldkapelle, kleiner Massivbau mit Satteldachabschluss, mit Gusseisenkruzifix, zweite Hälfte 19. Jahrhundert; westlich am Waldrand
 Mühlfeld (von Leuckersdorf nach Gimpertshausen): Wegkreuz, Kruzifix mit Marienfigur, Gusseisen auf Buntsandsteinsockel, zweites Drittel 19. Jahrhundert

Religion
Der Ort ist römisch-katholisch geprägt und nach St. Peter und Paul (Aurach) gepfarrt. Die Einwohner evangelisch-lutherischer Konfession waren ursprünglich in die Christuskirche (Herrieden) gepfarrt, heute ist die Pfarrei St. Wenzeslaus (Wieseth) zuständig.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Ortsteil von Herrieden
Ort im Landkreis Ansbach
Weiler in Mittelfranken

Gimpertshausen (Herrieden)


Kalkumaç, Adana ilinin Kozan ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Daha önceleri Feke ilçesine bağlı olan Kalkumaç, 5442 sayılı İl İdaresi Kanuna dayanılarak, 24 Mart 1989'da Kozan ilçesine bağlandı.

Coğrafya
Adana il merkezine 135 km, Kozan ilçesine 65 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Kozan'ın mahalleleri

Kalkumaç, Kozan


Abe (jezero), jezero u Etiopiji
 Abe (narod), iz porodice sudanskih naroda
 Abé jezik, jedan od tri jezika podskupine Agneby, šire skupine nyo

Abe


Loïc Amisse (født 9. august 1954 i Nantes, Frankrig) er en fransk tidligere fodboldspiller (venstre wing), og senere træner..

Amisse spillede hele 17 år hos FC Nantes i sin fødeby., hvor han var med til at vinde tre franske mesterskaber (1977, 1980 og 1983) samt én Coupe de France-titel (1979). Han sluttede karrieren med et ophold hos Angers.

Amisse spillede desuden 12 kampe for det franske landshold. Den første var en venskabskamp mod Vesttyskland 23. februar 1977, den sidste en venskabskamp mod Sovjetunionen 23. marts 1983. Han var desuden en del af det franske hold der deltog ved OL 1976 i Montreal. Kampene ved denne turnering regnes dog ikke som A-landskampe.

Efter at have afsluttet sin aktive karriere fungerede Amisse også i perioden 2003-2004 som træner for Nantes.

Titler
Ligue 1
 1977, 1980 og 1983 med Nantes

Coupe de France
 1979 med Nantes

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Frankrig
Fodboldtrænere fra Frankrig
Fodboldspillere fra FC Nantes
Fodboldspillere fra Angers OSC
Personer fra Nantes

Loïc Amisse


Tsarafidynia este un gen de insecte lepidoptere din familia Arctiidae.

Cladograma conform Catalogue of Life:

Referințe

Tsarafidynia

Tsarafidynia


Kolbes Tapetfabrik A/S (ktas) var en dansk tapetproducent i perioden 1940-1974.

Firmaet fik sin start i Søborg i 1940, stiftet af fabrikant Svend Wittenburg Kolbe. Han kommer fra en ledende stilling hos De Danske Tapetfabrikker på Lyngbyvej, men ønsker at starte for sig selv. Med sig har han Knud Jensen, som værkfører, og tillige tilknyttes Knud Stimer, som salgskonsulent.

I starten af 50'erne flyttedes til det nedlagte Ejbyholm Glasværk, ved  Ejby i Glostrup kommune, hvor der er muligheder for udvikling af produktionen. I perioden op til 1973 vokser firmaet til en af de ledende producenter i Danmark/Skandinavien. I samme periode giver markedsudviklingen, både herhjemme og i udlandet, basis for opbygning af betydelig hjemmemarkedsandel og eksport til markeder som England, Tyskland, Italien, samt Sverige m.fl. Udviklingen nødvendiggør, at der oprettes en afdeling i Århus, Mejlgade 48, der huser både salgskontor, lager og der etableres en egen prøvebogsfabrik.

I slutningen af 50'erne oprettes et udleveringslager i Hamborg med interessenten Heinz Apel, for at sikre hurtig levering til kunderne i Hamborg nærområdet. Det associerede selskab Sedanco A/S bygger selvstændig lagerbygning på 2000m2, der udlejes fast til KTAS. Bygningen indeholder færdigvarelager, samt maskineri til færdiggørelse af de trykte storballer. Den fortsatte udvikling nødvendiggør udbygning af flere omgange og der anskaffes både nyere og større trykmaskiner, prægemaskiner mm. Der anskaffes automatiske anlæg til folieindpakning af tapetruller, udstyr til afskæring af kanterne, samt anlæg til pakning og kartonnering.

Roskilde Tapetfabrik, er en lille fabrik med 3 maskiner, der lejes. Fabrikken forsynes med eget personale, dette er for at forøge kapaciteten af halvfabrikata til produktionen i Glostrup. Konkurrencen er hård på hjemmemarkedet og den konstante underbydning imellem producenterne, tager hårdt på alle. På Tapetfabrikken Fiona A/S tiltræder ny direktør, Hans Jørgen Nielsen, og forsøger hurtigt at identificere branchens problemer. Der har ikke tidligere været nogen betydelig kommunikation mellem de 3 største producenter/konkurrenter, Dahl's Tapet A/S, Fiona A/S og Kolbes Tapetfabrik A/S. Det lykkes Hans Jørgen Nielsen at igangsætte en plan om samarbejde, og sammenlægning af de 3 virksomheder. Som 4. part deltager Den Danske Banks udviklingsselskab Incentive A/S. med direktøren Hugo Schrøder. Der igangsættes en "due diligence" proces og en værdisætning af de involverede selskaber, men kort herefter trækker Brdr. Dahls Tapet sig fra en evt. aftale.

Stadigvæk diskuteres en sammenlægning af Tapetfabrikken Fiona A/S og Kolbes Tapetfabrik A/S. En uenighed om aktiefordelingen i en evt. ny konstellation, udmunder i en aftale, der lyder på at Fiona A/S og Kolbes Tapetfabrik A/S fusionerer pr. årsskiftet 1972/1973.

I 1969 blev H. J. Nielsen direktør, I 1973 overtages Kolbes Tapetfabrik A/S i Glostrup, I 1974 blev Fiona opkøbt af den britiske tapetfabrikant The Wallpaper Manufacturers, der sammenlagde A/S Tapetfabrikken Fiona, A/S Sitela, A/S Fahaco, Kolbes Tapetfabrik A/S og A/S Fiona en-groslager til WPM Scandinavia A/S . I 1975 overtages Dahls Tapetfabrik A/S i Ballerup, I 1977 ansættes Svend E. Olsen som direktør, I 1978 blev ejerskabet overtaget af pensionsfondene PKA og LG. De sammenlagde WPM Scandinavia A/S, A/S Tapetfabrikken Fiona, Dahls Tapet A/S og Scandia Tapet A/S til De Forenede Tapetfabrikker A/S. I 1980 flytter fabrikken fra Lagonis Minde nr. 20 til nye produktionshaller på Markedspladsen. I 1984 blev fabrikken opkøbt af Flüggerkoncernen. I 2012 blev den lukket.
Tapetfabrikken Fiona var delvis eller fuld ejer af en række underleverandører bl.a. Royal System, Aarhus, Jydsk Persienne Industri, Aarhus, Dansk Kuldekonservering, København, tæppefabrikkerne Sitela og Fahaco samt stivelsesderivatfabrikken Fondin.
Periode	1903 - 2012

Kilder
 Kim Wittenburg Kolbe, 1965/1973 Eksportchef, Bestyrelsesmedlem.

Eksterne henvisninger
 https://arkiv.dk/vis/563610, https://collection.cooperhewitt.org/people/18046613/objects/
 http://rice.fpager.se/tips/tapet-roskilde.php

Virksomheder i Aarhus

Kolbes Tapetfabrik a/s


El valle de Martil (también escrito valle del río Martil y en árabe: وادي مرتيل) está situado al noreste de Tetuán, en Marruecos. Tiene una longitud de aproximadamente 10-15 km.

El nombre Martil viene del río que atraviesa el valle, conocido como río Martín durante el período del protectorado español sobre el norte de Marruecos, en la primera mitad del  (nombre que evolucionó a Martil en la actualidad). El río desemboca en el mar Mediterráneo, en la ciudad balnearia de Martil.

Véase también
 Geografía de Marruecos
 Geografía de África

Referencias

Valles de Marruecos
Tánger-Tetuán-Alhucemas

Valle de Martil


Tadžička sovjetska enciklopedija (ruski: Таджикская советская энциклопедия, tadžički: Энциклопедияи советии тоҷик) prva je opća enciklopedija na tadžičkome. Pisana je ćirilicom. Izdavala ju je "Glavna redakcija Tadžičke sovjetske enciklopedije" od 1978. do 1988. u 8 sveska.

Povijest
Godine 1974. osnovana je "Glavna redakcija Tadžičke sovjetske enciklopedije" (ruski: Главная редакция Таджикской советской энциклопедии) koja je iste te godine izdala jednosvesčanu enciklopediju "Tadžička Sovjetska Socijalistička Enciklopedija" (ruski: Таджикская Советская Социалистическая Республика). Drugo, dopunjeno izdanje tiskano je 1984. godine na ruskome. Glavni urednik obju izdanja bio je Muhammad Osimi.

Na osnovu te enciklopedije "Glavna redakcija Tadžičke sovjetske enciklopedije" izdala je Tadžičku sovjetsku enciklopediju. Glavni urednik bio je Muhammad Osimi.

Struktura

Izvori

Vanjske poveznice
 Velika sovjetska enciklopedija
 Tadžička nacionalna enciklopedija

Nacionalne sovjetske enciklopedije
Tadžička Sovjetska Socijalistička Republika

Tadžička sovjetska enciklopedija


Aura şu anlamlara gelebilir:

Maddenin etrafını saran manyetik alan

Bilim ve tıp
Aura (semptom), bazı migren veya epilepsi nöbetlerinde görülen bir belirti
Aura (uydu), bir NASA Earth Observing System uydusu
1488 Aura, bir asteroit

Coğrafya
Aura, Finlandiya
Aura an der Saale, Bavyera, Almanya
Aura im Sinngrund, Bavyera, Almanya
Aura, Michigan, ABD

Müzik
Aura Lewis, 'Aura' olarak da bilinen Güney Afrika doğumlu şarkıcı
Aura Dione, 'Aura' olarak da bilinen Danimarkalı şarkıcı
"Aura" (şarkı), ARTPOP albümünde yer alan bir Lady Gaga şarkısı
Aura (CMX albümü)
Aura (Asia albümü)
Aura (Miles Davis albümü)
Aura (The Mission albümü)
Aura (The Alpha Conspiracy albümü)
Aura (Norm Ender albümü)

Diğer
 Aura (astronomi), kutuplarda görülen bir ışıma olayı
 Aura (sanat), sanatta atmosfer
 Aura (paranormal), canlıların bedenlerini çevrelediği iddia edilen elektromanyetik alana verilen ad

Aura


Gewehr 41 (em alemão: Fuzil 41), comumente conhecido como G41(W) ou G41(M), denotando o fabricante (Walther ou Mauser), são dois fuzis semiautomáticos distintos e diferentes fabricados e usados pela Alemanha Nazista durante a Segunda Guerra Mundial. Eles foram amplamente substituídos pelo Gewehr 43, derivado do G41(W), mas com um sistema de gás aprimorado e outras alterações de detalhes.

Ambos os projetos G41(W) e G41(M) tinham carregadores fixos de 10 munições que eram alimentados usando dois clipes do Karabiner 98k (cada um tem 5 munições), utilizando os mesmos cartuchos padrão 7,92×57mm Mauser.

O fuzil Walther foi redesenhado em 1943 no Gewehr 43, utilizando um pistão de curso curto copiado do fuzil SVT-40 e implementando um carregador destacável convencional.

"New German Semi-Automatic Rifle", Tactical and Technical Trends, No. 27, June 1943.

Armas de infantaria da Alemanha na Segunda Guerra Mundial
Fuzis semiautomáticos da Segunda Guerra Mundial
Fuzis da Alemanha

Gewehr 41


Resim, herhangi bir yüzey üzerine çizgi ve renklerle yapılan, günümüzde kavramsal bir boyutta ele alınması açısından hemen her tür malzemenin kullanılabildiği bir anlatım tekniğidir. Resim yapma sanatıyla meşgul kişiler, ressam olarak adlandırılırlar.

Keten tohumu yağı, haşhaş tohumu yağı, ceviz yağı ve aspir yağı yaygın kullanılan kurutucu yağlardır. Yağ seçimi, sararma miktarı veya kuruma süresi gibi yağlı boya tabloya bir dizi özellik kazandırır. Yağa bağlı olarak bazı farklılıklar da boyanın parlaklığında görülür. Bir sanatçı istenen belirli pigmentlere ve efektlere bağlı olarak aynı tabloda birkaç farklı yağ kullanabilir. Boyanın kendisi de ortama bağlı olarak belirli bir tutarlılık geliştirir. Yağ, gövdesi ve parlaklığı için değerli bir vernik oluşturmak için çam reçinesi veya buhur gibi bir reçine ile kaynatılabilir.

Bilinen en eski yağlı boya tablolar Budist Afganistan 'daki sanatçılar tarafından yapılmıştır ve MS 7. yüzyıla kadar uzanır.
Pigmentleri yağda bağlama tekniği Avrupa'da en azından 12. yüzyılda biliniyordu. Avrupalılar tarafından yağlı boyanın benimsenmesi, Kuzey Avrupa'da Erken Hollanda resmi ile başladı ve Rönesans 'ın başlamasıyla yağlı boya teknikleri neredeyse Avrupa'nın çoğunluğunda tempera boya kullanımının yerini geçti.

Son yıllarda su bazlı yağlı boya kullanılmaya başlandı. Suda çözünen boyalar ya mühendislik ürünüdür ya da boya inceltici yerine su ile inceltilmelerine imkan veren bir emülgatör eklenir ve yeterince seyreltildiğinde geleneksel yağlarda 1-3 hafta olan boya kuruma süresi 1-3 güne iner.

Tarihçe
Tarihte keşfedilen ilk resimler; kesin bir bilgi içermemekle birlikte, ortalama 30 bin yıllık oldukları varsayılan, 1994 yılında, Fransa'nın Vallon-Pont-d'Arc bölgesinde yer alan ve adını, mağarayı keşfeden Jean-Marie Chauvet'den alan, Chauvet Mağarası'nda keşfedilmişlerdir. Tarih öncesi resimler, kimileri açıkta yer alan, pek çoğu ise mağaralarda olmak üzere, kaya duvarlarına çizilmiş hayvan, av sahneleri ve boyalı ellerle oluşturulmuş izlerden meydana gelirler. Bu resimler, tarihi önemleri dışında, insanoğlunun soyut düşünme yeteneğinin o dönemlerde de gelişmiş olduğunu kanıtlamaları bakımından ayrıca değer taşırlar. İlk resimlerin yapılış amaçları arasında, dönem insanının, kendilerini kuşatan doğa karşısında oluşturdukları mistik eğilimler doğrultusunda, kabileye kötülük getirdiğine inanılan olguları uzak tutmak, örneğin, ava dair bereketin arttırılması, topluluğun gelişimi ve güvenliği bakımından genç avcı adaylarına dönük eğitim, doğaya duyulan hayranlık ve keşfetme ihtiyacının yer aldığı kabul edilir.

Resim yapmakta kullanılan teknikler; malzemelerin  gelişimini de etkilemiş, örneğin, bitki kökü gibi doğal yollarla elde edilen boyaların yerini, endüstriyel, sağlığa daha az zararlı, kalıcı ve kullanımı daha kolay boyalar almıştır.

Hristiyanlıkta Batı resmi, milattan sonra dini konuları sembolik bir şekilde resmetmeye odaklanmıştır. Ancak figürler hareketsiz, kompozisyonlar ise kuralcıdır.

İslam dininde ve medeniyetinde iki boyutlu ve üç boyutlu (ve benzeri araçlar); Allah'ın, yarattıklarını taklit etmeyi insanoğluna yasakladığı için İslami resimler 18. yüzyılın ortalarına kadar daha çok soyut desenler ve yazının şekillendirilmesi hat sanatı, ebru ve minyatür ile sınırlı kalmıştır.

Rönesans'tan sonra dini konuların dışına çıkılmaya başlanmış, ressamlar eserlerine vermek istedikleri anlamlara göre nüanslar katmaya başlamışlardır. Rönesans ile canlanan ve doğayı inceleyerek, detaylı şekilde, olduğu gibi resmetme arzusu perspektif tekniğinin geliştirilmesine yol açmıştır. Leonardo da Vinci'nin anatomi analizleri eşsiz kabul edilir.

Osmanlı'da resim sanatının yerleşmesi: 1860-1869 döneminde, Paris'te Gérôme'un öğrencisi olan Osman Hamdi Bey, ülkesine döndükten sonra gerçekleştirdiği yapıtlar ve Sanayii Nefise Mektebi'ni kurmasıyla birlikte, resim sanatı Doğu toplumlarında yaygınlaşmaya başlamıştır. Günümüzde, dünya resim tarihinin önemli bir parçası olarak kabul edilen pek çok Türk ressam bulunmaktadır.

Modern resim sanatı: 1880'lerde, kimine göre Tonalizm, kimine göre Sembolizm akımlarıyla başlayan modern resim konusunu, genel olarak avam tabakasında, başka bir deyişle, sıradan insanda, onun gündelik yaşamında, psikolojisinde bulur. Dönemin resminde, kompozisyon, ışık, renk, kontur, perspektif konularında konmuş kuralları yıkma, sanatsal ifadeyi özgürleştirme arzusu öne çıkar. 1945'lerde ortaya çıkan Soyut Ekspresyonizm akımı ile resim sanatı, tamamen insanın iç dünyasına inerek somut dünyadan, kurallardan ve kalıplardan uzaklaşır; mutlak gerçeği arar, böyle bir şey olmadığına karar verir ve Fluxus akımından sonra kendini kavramsal sanata bırakır. Artık resim, sadece bir soru haline gelmiştir ve daha büyük bir bütünün ufak bir parçasını oluşturmaktadır (bkz. Enstalasyon).

Resim sanatının etkisi: Resim, bilinen en eski ve köklü sanat dallarından biridir. Bu sebeple diğer bazı sanatların odak noktasında bulunmaktadır. Diğer sanatlar fikir üslup vb. açılardan genellikle resim sanatına benzerlik gösterirler. Bunun sebebi, resim sanatının erken dönemlerde gelişmeye başlaması ve ileri seviyeye ulaşmasıdır.

Resim sanatının günümüzdeki yeri: Bugün, resmin (ve sanatın) öldüğü iddialarına rağmen günümüz yaşam şekline uygun, birçok çeşitli geleneğin egemenliği sürmektedir.

Resim ve fotoğraf: Resim bir isimdir, ancak sanatçılar resim kelimesini kavramsal olarak kullandığı için fotoğrafla resim aynı değil diye benimsenir, işin doğrusu farklı aletler kullanılmasının dışında ortaya çıkan aynı gerçektir. Fırça ve kalemle yapılan resimse, bir makinenin işlemiş olduğu görüntü de resimdir, ancak sanatsal bakımdan değerlendirip resim kelimesi sanat anlayışı üslubuyla kavramsallaştırılırsa bu durum ortaya çıkar ve fotoğraf resim değildir denir.

Teknikler

Geleneksel yağlı boya resim tekniği genellikle sanatçının karakalem veya inceltilmiş boya ile konuyu tuvale çizmesiyle başlar. Yağlı boya, boyayı daha ince, daha çabuk veya daha yavaş kuruması için genellikle keten tohumu yağı, ressam Beyaz ispirto'su veya diğer çözücülerle karıştırılır. Çözücüler boyadaki yağı incelttikleri için boya fırçalarını temizlemek için de kullanılır. Yağlı boya uygulamasının temel bir kuralı 'fat over lean' (Türkçe:'yağsız') dır yani her ek boya tabakası daha çok kurumaya imkan vermek için alttaki tabakadan daha çok yağ içermelidir. Her ilave kat daha az yağ içeriyorsa son kat boya çatlar ve soyulur. Bu kural kalıcılığı sağlamaz; güçlü ve sabit boya  eden olan yağın kalitesi ve türüdür.

Yağla kullanılabilen soğuk mum, reçine ve vernik gibi başka malzemeler de vardır. Bu ek malzemeler ressama boyanın yarı saydamlığını, boyanın parlaklığını, yoğunluğunu ve boyanın fırça darbesini tutma veya gizleme yeteneğini ayarlamasına yardımcı olur. Boyanın bu yönleri yağlı boyanın ifade kapasitesi ile yakından ilgilidir.

Geleneksel olarak boya, boyama yüzeyine genellikle resim fırçası kullanılarak aktarılırdı ancak palet bıçakları ve paçavra kullanmak gibi başka yöntemler de vardır. Yağlı boya diğer birçok ressam malzemesinden daha uzun süre ıslak kalır ve ressamın figürün rengini, dokusunu veya biçimini değiştirmesini sağlar. Zaman zaman ressam tüm boya katmanını kaldırıp yeniden resme başlayabilir. Bu, boya ıslakken bir süre için bir bez ve biraz terebentin ile yapılır ancak bir süre sonra sertleşen boya tabakası kazınmalıdır. Yağlı boya buharlaşma değil oksidasyon ile kurur ve genellikle iki hafta içinde dokunulduğunda kuru hale gelir (bazı renkler günler içinde kurur). Genelde vernik uygulanacak kadar kuruması altı aydan bir yıla kadar zaman alır.

Malzemeler

Keten tohumu yağı yaygın bir lif ürünü olan keten tohumundan gelir. Yağlı boya resme "yüzey" olan Keten de keten bitkisinden gelir. Aspir yağı veya ceviz veya haşhaş yağı bazen kurutmada keten tohumu yağından daha az "sarı" oldukları için beyaz gibi daha açık renklerin oluşturulmasında kullanılır ancak daha fazla kuruma gibi hafif dezavantajları vardır yavaş yavaş ve en güçlü boya filmini sağlamayabilir. Keten tohumu yağı sararma eğilimindedir ve renk tonunu değiştirebilir.

Kimya' daki gelişmelerle suyla kullanılabilen ve temizlenebilen modern suyla karışabilen yağlı boyalar üretildi. Yağın molekül yapısındaki küçük değişiklikler bu suyla karışabilir özelliğini oluşturur.

Yağlı boya tablo yüzeyleri

En eski yağlı boya tabloların neredeyse tamamı ahşap üzerine yapılmış pano resimleriydi. Bu tür bir yüzeyin çarpılma eğilimi olmasına rağmen, birkaç ahşap parçasından yapılan pano karmaşık ve oldukça pahalı bir işlemle terbiye edilir ve hazırlanırdı. Panolar, ahşap üzerine büyük resimler yapan Rubens de dahil olmak üzere 17. yüzyılda kullanılmaya devam edildi. İtalyan sanatçıları 16. yüzyılın başlarında kısmen panolar kadar ağır olan daha büyük resimler yapma isteğiyle yelken bezi kullanmaya başladılar. Yelken bezi Venedik'te yapıldı ve bu nedenle kolayca bulunur ve tahtadan daha ucuzdur.

Çok ince ayrıntılı küçük resimleri sert yüzeye yapması daha kolaydı ve baskı resim 'den yeniden kullanılan ahşap pano veya bakır plaka 19. yüzyılda bile küçük kabin resim yapımında kullanıldı. Portre minyatürü normalde fildişi veya sert kağıt kart dahil çok sağlam yüzeyler kullanılır.

Geleneksel sanatçıların tuvalleri keten'den yapılır ancak daha ucuz pamuk kumaşı kullanılır. Ressam önce "gergi, ingilizce:stretcher" veya "süzgeç, ingilizce:strainer" denilen ahşap bir çerçeve hazırlar. İki isim arasındaki fark "gergilerin" biraz ayarlanabilir olması "süzgeçlerin" sert olması ve ayarlanabilir köşe çentiklerinin olmamasıdır. Sonra Kanvas ahşap çerçeve boyunca çekilir ve arka kenara sabitlenir veya zımbalanır. Daha sonra sanatçı tuvali boyanın asidik özelliklerinden ayırmak için tuvale astar sürer. Geleneksel olarak tuval astarlamada hayvan tutkalı, (modern ressamlar tavşan derisi tutkalı kullanır) tabakasıyla kaplanır, bazen tuval tebeşir eklenmiş kurşun beyaz boyayla astarlandı. Panolar gesso, tutkal ve tebeşir karışımı ile hazırlanır.

Modern akrilik "gesso" akrilik bağlayıcı ile titanyum dioksit'den yapılır. Sıklıkla tuval üzerine kullanılırken gerçek gesso tuvale uygun değildir. Sanatçı, kuruduktan sonra her birini düzleştirerek birkaç kat gesso sürebilir. Akrilik gesso'nun zımparalanması çok zordur. Bir üretici "zımparalanabilir" bir akrilik gesso yapar ancak bu kanvas için değil yalnızca panolar için tasarlanmıştır. Gesso'yu belirli bir renk yapmak mümkündür ancak çoğu mağazadan satın alınan gesso beyazdır. Gesso tabakası kalınlığına bağlı olarak yağlı boyayı gözenekli yüzeye çekme eğilimindedir. Aşırı veya düzensiz gesso katmanları bazen boyadan farklı bir değişiklik olarak bitmiş resimlerin yüzeyinde görülebilir.

19. yüzyılda Fransa'da yağlı boya tablo için standart ölçüler belirlendi. Standartlar sadece Fransızlar değil çoğu sanatçı tarafından olduğu gibi kullanıldı ve hâlâ da kullanılır ve ana tedarikçiler tarafından desteklenir. Boyut 0 (toile de 0) dan boyut 120 (toile de 120) ye kadar figürler (şekil), manzaralar (peyzaj) ve denizler (marin) ile köşegeni aşağı yukarı koruyan ayrı "gösterimlere" bölünmüştür. Dolayısıyla 0 figürü bir peyzaj 1 ve bir deniz 2 ile bir yüksekliğe karşılık gelir.

Linolyum, ahşap pano, kağıt, kayrak, preslenmiş ahşap, Masonit ve karton kullanılmış, 16. yüzyıldan beri en popüler yüzey tuval olmuştur ancak birçok sanatçı 17. yüzyıl ve sonrasında pano kullanmıştır. Pano daha pahalı, daha ağır, taşınması daha zor ve kötü koşullarda eğrilmeye veya parçalanmaya eğilimlidir. Ancak ince ayrıntılar için ahşap pano sağlamdır.

Proses

Yağlı boya tablo, pigment renklerin bir yağ ortamı ile karıştırılmasıyla yapılır. 19. yüzyıldan beri farklı ana renkler boyama başlamadan önce önceden hazırlanmış yağlı boya tüpü'nden satın alınır daha fazla renk tonları genellikle boyama devam ederken küçük boya miktarlarının birbirine karıştırılmasıyla elde edilir. Boyaları tutmak ve karıştırmak için geleneksel olarak elde tutulan plastikten veya ince ahşap tahtadan yapılmış ressam paleti kullanılır.

Pigmentler sarı için sülfit veya mavi için kobalt tuzları gibi renkli herhangi bir sayıda doğal veya sentetik maddeler olabilir. Geleneksel pigmentler minerallerden veya bitkilerden yapılırdı ancak bunların çoğunun uzun sürede kararsız olduğu kanıtlandı. Modern pigmentlerde genellikle sentetik kimyasallar kullanır.

Pigment genellikle keten tohumu yağı ile karıştırılır ancak diğer yağlar da kullanılabilir. Çeşitli yağlar farklı şekilde kurur ve bu da çeşitli etkiler yaratır.

Sanatçı tarafından fırça konunun kabataslak taslağına boyayı sürmede kullanılır. Fırçalar farklı etkiler yaratmak için çeşitli liflerden yapılır. Örneğin domuz kılından (İngilizce:hog bristle) yapılan fırçalar daha kalın vuruşlar ve koyu renkli dokular (İngilizce:impasto textures) için kullanılabilir. Kokarca kılı ve firavun faresi kıl fırçaları ince ve pürüzsüzdürler ve bu nedenle portre ve detay çalışmalarında kullanılır. Daha da pahalı olanı kırmızı samur (gelincik kıl) fırçasıdır. En kaliteli fırçalara "Kolinsky samur fırça" denir; bu fırça lifleri Sibirya gelinciğinin kuyruğundan alınır. Bu kılın çok ince bir noktası vardır, pürüzsüz tutuşlu ve iyi hafızalıdır (yani tuvalden kaldırıldığında ilk noktasına geri döner) bu ressamlar tarafından fırça "çırpınması" olarak bilinir. Sincap kılı gibi kopmayan yumuşak lifler genellikle yağlı boya ressamları tarafından kullanılmaz.

Geçtiğimiz birkaç on yılda birçok sentetik fırça pazarlandı. Bunlar çok dayanıklı, oldukça iyi ve ucuzdur.

Fırçalar birden fazla ölçüdedir ve farklı amaçlar için kullanılır.

Fırçanın tipi de bir fark yaratır. Örneğin "yuvarlak" detay çalışması için kullanılan fırça sivri uçlu bir fırçadır.

"Düz" fırçalar geniş renk alanlarını boyamak için kullanılır.

"Parlak" "fırçalamak" için kullanılan fırça daha kısa fırça kıllı düz fırçadır.

"Fındık" yuvarlatılmış köşeleri olan düz fırçadır.

"Egbert" çok uzun ve nadir görülen bir fındık fırçadır.

Sanatçı düz metal bıçak olan palet bıçağı ile de boyayı sürebilir. Gerektiğinde boyayı tuvalden çıkarmak için palet bıçağı da kullanılabilir. Boyayı sürmek veya çıkarmak için paçavra, süngerler ve pamuklu çubuklar gibi çeşitli alışılmadık araçlar kullanılabilir. Hatta bazı sanatçılar parmakları ile resim yapar.

Eski ustalar boyayı genellikle "sır, ingilizce:glazes" olarak bilinen katmanlar halinde uygularlardı bu da basitçe "dolaylı boyama" denilen bir yöntemdir. Bu yöntem ilk olarak yumurta tempera boyama tekniğinin uyarlanmasıyla mükemmelleştirildi ve Kuzey Avrupa'daki İlk dönem Flaman ressamları tarafından genellikle keten tohumu yağı içinde öğütülmüş pigmentlerle sürüldü. Bu yaklaşıma modern zamanlarda "karma teknik" veya "karma yöntem" denildi. İlk kat (alt boya) sürülür ve genellikle yumurta tempera veya terebentin ile inceltilmiş boya ile boyanır. Bu katman tuvali "tonlamaya" ve gesso'nun beyazını kaplamaya yardımcı olur. Birçok sanatçı kompozisyonu çizmek için bu katmanı kullanır. Fresk tekniğinde kullanılan "karikatürize etme" yöntemine göre avantajlı olan bu ilk katman daha fazla ilerlemeden önce ayarlanabilir. Bu kat kuruduktan sonra sanatçı en karanlıktan en açık renge doğru çalışarak renk örneklerinden oluşan bir "mozaik" resim yaparak ilerler. Renklerin sınırları "mozaik" tamamlandığında birbirine karıştırılır ve detaylar uygulanmadan önce kurumaya bırakılır.

Empresyonist dönemi (19. yüzyılın sonları) gibi daha sonraki dönemlerdeki sanatçılar genellikle katmanlama ve sırlama yaklaşımı olan Rönesans dönemini takip etmeden bu ıslak üzerine ıslak yöntemini kullanarak  tuval üzerine ıslak boyayı harmanladılar. Bu yönteme "Alla prima" da denir. Bu yöntem stüdyo içinde değil dışarıda boyamanın gelişmesi nedeniyle oluşturuldu çünkü dışarıdayken sanatçının yeni bir kat eklemeden önce her bir boya katını kurutacak zamanı yoktu. Pek çok çağdaş sanatçı koyu renk (ıslak üzerine ıslak) eklemek ve sırlama yoluyla katmanların derinliğini elde etmek için her iki tekniğin bileşimini kullanır.

Resim bittiğinde ve bir yıl kadar kuruduğunda sanatçı genellikle eserini terebentinde çözülmüş dammar sakızının kristallerinden yapılan vernik tabakasıyla kapatır. Bu tür vernikler resmin temizliği ve korunması için yağlı boya verniği bozmadan çıkarılabilir. Bazı çağdaş sanatçılar verniksiz yüzeyi tercih eder ve resimlerini cilalamazlar.

Resim yapmakta kullanılan malzemeler

 Akrilik
 Fresk
 Guaj
 Mürekkep
 Yağlıboya

 Pastel boya
 Sprey boya (Grafiti)
 Suluboya
 Bilgisayar yazılımı

Resim sanatı akımları

Resim yapma kavramı içinde kullanılan ortak deyimler

Resim yapma kavramı içinde geçen ve diğer kavramlarla ortak kullanılan deyimler şunlardır:

Resim yapma kavramında kullanılan diğer ortak deyimlerden bazıları: Altarpiece, Broken Color, Karikatür, Chiaroscuro, Kompozisyon, Drybrush, Easel Picture, Foreshortening, Genre, Halo, Highlights, Resim Tarihi, Imprimatura, Peyzaj, Madonna, Maulstick, Portre Minyatürü, Mural Painting, Palet, Panel Painting, Perspektif, Pietá, Plein Air, Portre, Sfumato, Stippling, Teknik, Trompe l'oeil, Underpainting, Varnish, Wet-on-wet ve Dört Boyutlu Resim.

Resim oluşturmakta kullanılan teknikler
 Biçimsel: Kompozisyon, Doluluk-Boşluk oranı, Renk, Ritim, Denge.
 Grafik yöntemler: İzleyicinin gözünü resim yüzeyinde dolaştırmak, Kompozisyon ve elemanlarda denge sağlamak, Pozitif-Negatif; tüm boşluğu gözönünde bulundurma.
 Grafik araçlar: Formların Geometrisi (küp-üçgen-kare-dikey çizgi-yatay çizgi vb.), Bakış açısı (Lineer Perspektif, Espas, iki boyutluluk), Düz çizgiler/Eğriler, Proporsiyon/diziliş ve plan.

Ünlü eserlere örnekler

Kaynakça

Tablolar

Resim


Moroiso (諸磯) is the name of an inlet in the Miura Peninsula south of Tokyo in Japan.

Prehistory
Moroiso was settled by Jōmon people by at least 3,000 BCE. Evidence from that period have been found, including sedentary to semi-sedentary housing, pottery, stone tools and fishing implements. Moroiso became the archeological name for the Early Jōmon period of Japanese prehistory corresponding to the Moroiso pottery style, dated to around 5.000 years before present. The Moroiso period also coincides with the hypsithermal interval, the warmest period since the last glaciation, when sea levels were around 6 meters higher than today.

History
During historic times, the rugged and hilly Moroiso coastline, together with the adjoining Aburatsubo inlet, was selected by the feudal Miura clan to build a series of fortifications, with the Arai castle at its center. During the warring period of Sengoku, the castle fell after a 3-year siege to the rival Hōjō samurai family, in the year 1516. The Hōjō later managed to unify most of the Kantō area around Tokyo.

World War II

Late of the Second World War in 1945, the Japanese Navy selected the Misaki Marine Biological Station of the University of Tokyo at Moroiso as training school and harbour for a fleet of Kamikaze midget submarines, the Kairyu (海龍 "Sea Dragons"). They were supposed to be employed in suicide bombing missions against the US Navy ships during its final approach to Tokyo, but the war ended before any of them could see action.

After the war, the facility was returned to the university and is still visible today.

Today

Moroiso harbours a small fishing community and a few hundred pleasure boats on moorings or stored on the ground. With the neighbouring Aburatsubo inlet, Moroiso has been considered as the birthplace of modern recreational sailing in Japan.

Due to the lack of space on the water inside the inlet itself, many boats are stored on the ground, typically using an adapted forklift system which allows to put on the water boats up to 40 ft, in a matter of minutes.

Bays of Japan
Landforms of Kanagawa Prefecture

Moroiso


Natosi (Natos, Notos, Naatosi, Naato'si, Naato'siwa, Nato'se, Natosiw, Nah-too-si, Omahkaato'si, Omuqkatos), Natosi je bog sunca kod Crnonogih Indijanaca. Neki antropolozi smatraju da je Natosi isto što i bog stvoritelj Apistotoke, ali govornici Crnog stopala nepokolebljivi su da su to dvije različite mitološke figure i da Natosi, iako glavni bog naroda Crnog stopala, nije bio taj koji je stvorio svemir- - umjesto toga, Apistotoke je stvorio Natosija kao prvog i najistaknutijeg svetog Nebeskog naroda. Ime Naato'si ne znači doslovno "sunce" na Crnonogom - ono zapravo znači "svetac", iako se ponekad koristi i za označavanje sunca u svakodnevnom govoru. "Omahkaato'si" je superlativ istog imena, što znači "veliki sveti".

Za razliku od apstraktnog Apistotokea, Natosi je muško biće. Njegova žena je Komorkis, mjesec, a njihova djeca su zvijezde (najvažnija je Jutarnja zvijezda.) Za nekoliko važnih smrtnih heroja iz legende kod Blackfoota se kaže da su Natosijevi unuci, kao što je Star Boy.

Izvori

Blackfoot mitologija

Indijanska mitologija (bogovi)

Natosi


Antonieae, tribus biljaka iz porodice loganijeki. Obuhvaća 4 roda sa 14 vrsta u tropskim krajevima Južne Amerike (Bonyunia i Antonia), Afrike (Usteria) i Azije (Norrisia).

Tribus je opisan 1829. godine.

Rodovi
 Antonia Pohl (1 sp.)
 Bonyunia M. R. Schomb. ex Progel (10 spp.)
 Usteria Willd. (1 sp.)
 Norrisia Gardner (2 spp.)

Izvori

Loganijevke

Antonieae


Málaliði eða leiguhermaður er einstaklingur og þá sérstaklega hermaður sem tekur þátt í bardögum vegna persónulegrar umbunar en stendur annars utan við hernaðarátök og gegnir ekki herþjónustu í einhverju ríki. Málaliðar berjast fyrir fé eða einhvers konar borgun en ekki vegna stjórnmálalegra hagsmuna.

Málaliðar sem eru teknir til fanga á vígvelli teljast ekki stríðsfangar og njóta ekki verndar Genfarsáttmálans.

Heimild

Hernaður
Stríð

Málaliði


Søren Launbjerg (født 16. januar 1960) er en dansk sanger, tekstforfatter og tegnefilmsdubber. Han kendes blandt andet for den danske Mumitroldene-titelsang. Desuden har han været højskolelærer og er den nuværende Forstander på Den Internationale Højskole i Helsingør.

Filmografi
 Prinsen af Egypten (1998)
Svaneprinsessen og slottets hemmelighed (1997)
 Pocahontas (1995)
 Løvernes Konge (1994)
Aladdin - Jafar vender tilbage (1994)
 Aladdin (1992)
 Mumitrolden og hans venner (1992)

Eksterne henvisninger
 Søren Launbjerg på Den Internationale Højskoles hjemmeside

Musikere fra Danmark
Tegnefilmsdubbere fra Danmark
Højskoleforstandere
Deltagere ved Dansk Melodi Grand Prix 1983
Deltagere ved Dansk Melodi Grand Prix 1995

Søren Launbjerg


جالا جالا، فيلم كوميدي مصري. خيالي من بطولة جالا فهمي وياسمين عبد العزيز ومها أحمد وفارس وأحمد عقل وعادل الفار وشمس وعبد الله فرغلي. الفيلم إنتاج 2001.

قصة الفيلم

تدور أحداث الفيلم حول ارمل يعاني من مشاكل ونفقات أبنائه. تدور أحداث المسلسل في إطار درامي اجتماعي يميل إلى الكوميديا بعض الشيء حيث رجل أرمل يعاني من تحمل مشاكل أبنائه ونفقاتهم فيقرر الاستعانة بعفريتة لتنفيذ طلباته ويتمكن من استخدام اساليب الدجل والشعوذة في تحضير تلك العفريتة إلا أنه قبل انا يحقق امنياته وطلباته يصاب بأزمة قلبية يدخل ع إثرها في غيوبة وتضطر ان تعيش تلك العفريتة (جالا فهمي) مع أبنائه الأربعة وتحل مشاكلهم ويجب ان ترجع إلى عالمها قبل ظهور القمر السابع والا ستحرق ويقوم الأبناء بمساعدتها على قدر الإمكان واستيقظ والدهم في اللحظة الاخيره وصرفها .

أبطال الفيلم
جالا فهمي: سندس
ياسمين عبد العزيز: نادية
مها أحمد: رضا
سامي العدل

روابط خارجية

مراجع

أفلام أحمد شاكر عبد اللطيف
أفلام سامي العدل
أفلام جالا فهمي
أفلام خيالية مصرية
أفلام مصرية إنتاج 2001
أفلام ياسمين عبد العزيز
أفلام خيالية في عقد 2000
أفلام كوميديا رومانسية في 2001
أفلام أحمد عقل

جالا جالا (فيلم)


Rüştü Onur (3 Ağustos 1920, Devrek – 2 Aralık 1942, İstanbul). Türk şair.

22 yaşında veremden hayatını kaybeden şair, kendisi  gibi genç yaşta veremden ölen arkadaşı Muzaffer Tayyip Uslu ile birlikte ölümlerinden sonraki yıllarda yayımlanan her şiir antolojisinde kısa yaşam öyküleri ve şiirleriyle "Zonguldaklı şairler" olarak yer almıştır. Muzaffer Tayyip Uslu gibi Behçet Necatigil'in öğrencisidir. Hayatı Kelebeğin Rüyası adlı filmde beyaz perdeye aktarılmıştır.

Yaşamı
3 Ağustos 1920 tarihinde Devrek'te dünyaya geldi. Babası bir köy öğretmeni olan Mehmet Emin Onur, annesi Fikriye Hanım'dır   Ailenin en büyük çocuğu olan Rüştü Onur'un  Hüseyin ve Saffet adında iki erkek kardeşi vardır. İlk öğrenimini 1933'te Devrek'te tamamladıktan sonra Kastamonu'da başladığı ortaöğrenimini Zonguldak'ta Zonguldak Mehmet Çelikel Lisesi'nde sürdürdü. Vereme yakalandığı için 1938'de öğrenimine bir yıl ara vermek zorunda kaldı; ertesi yıl tekrar okula başlasa da artık okul havasından uzaklaştığı için öğrenimine devam edemedi. Okulu bıraktı ve "Maliye Varidat Memur Muavini" olarak Ereğli Kömür İşletmeleri'nde çalışmaya başladı.

Hastalığının şiddetlendiği 1941-1942 yıllarını iş ve hastane arasında geçiren Onur, Zonguldak M. Çelikel Lisesi'nde bir sene öğretmenlik yapan Behçet Necatigil ve yakın arkadaşı şair Muzaffer Tayyip Uslu ile birlikte Zonguldak'ta çıkan dergi ve gazetelerde ve İstanbul'da yayımlanan Değirmen mecmuasında şiir ve yazılar yayımladı. Sağlığı kötüleşince  İstanbul'a giderek Heybeliada'daki Sanatoryumda tedavi gördü.  İstanbul-Zonguldak seferlerini yapan Anafartalar Vapuru'nda Mediha Sessiz ile tanıştı. Mediha Sessiz Kandilli Lisesi'ni bitirdiği yıl Karabük Demir Çelik Fabrikası'nın açtığı memuriyet sınavını kazanarak burada bir süre memurluk yaptı.Karabük'te aniden rahatsızlaşan Sessiz'in hastalığının ne olduğu belirlenemeyince İstanbul'a gitti ve Heybeliada Sanatoryumu'nda tedavi gördü. Taburcu edildi fakat hastalığı iyice arttı. Beşiktaşlı doktor Ahmet bey hastalığının karın zarı iltihabı teşhisi koydu ama iş işten geçmişti. Bu süre içinde Rüştü ile evlenen Mediha Sessiz, çok geçmeden yaşamını yitirdi. Bunun üzerine Rüştü Onur'un da hastalığı arttı ve ağırlaştı. Nitekim Beşiktaş'ta Şair Leyla Sokak'taki evinde 2 Aralık  1942'de yaşamını yitirdi. Ortaköy Mezarlığı'na defnedildi.

(Devrekli şair yazar İbrahim Tığ-Sabahat Sessiz ile söyleşi)
Salah Birsel  1956'da şiirlerini ve diğer yazılarını "Rüştü Onur" adlı bir kitapta topladı.

Rüştü Onur hastalığı nedeniyle yaşamının çok kısa olacağını bilerek yaşadı ve şiirlerine de bu duyguyu yansıttı. Adı, ölümünden sonra hep kendisi gibi genç yaşta ölen şair arkadaşı Muzaffer Tayyip Uslu ile anıldı.

Ölümünden sonra
1983'ten itibaren doğum yeri olan Devrek'te  adına Anma Günleri düzenlenmektedir.
Elveda adlı şiiri 1985 yılında müzisyen Süreyya Akkaş  tarafından bestelendi.
Şairin çıkarmayı istediği ama sağlığında gerçekleştiremediği dergi, "Şehir" adı ile 2004 yılından beri aylık olarak Devrek'te şair-yazar İbrahim Tığ tarafından yayınlanmaktadır.
Yılmaz Erdoğan'ın 22 Şubat 2013'te vizyona giren Kelebeğin Rüyası adlı filmine arkadaşı Muzaffer Tayyip Uslu ile birlikte konu olmuştur.Söz konusu filmde Onur'u Mert Fırat canlandırmıştır.
Şairin adı Bülent Ecevit Üniversitesi'nde yapılan bir çalışma salonuna verilmiştir.

Yapıtları
 Rüştü Onur (Ölümünden sonra yayınlandı, 1956)
Hakkında yazılanlar
 Rüştü Onur, Yaşamı-Eserleri-Şiirleri, İbrahim Tığ, (Kurgu Kültür Yayınları 2011) ISBN 9786055690335
 Rüştü Onur/Mektubun Avucumda, mektupları,şiirleri, İbrahim Tığ (Kaynak yayınları 2013) ISBN 9789753437288
 Rüştü Onur, Muzaffer Tayyip Uslu, Kemal Uluser/ Kara Elmas Diyarından, toplu eserleri, Bilgin Güngör, (Kırmızı Kedi Klasikleri 2021) ISBN 9786052988718
 Rüştü Onur: Hayatı, Sanatı ve Eserleri, Umut Erdoğan (Hacettepe Üniversitesi Lisans Bitirme T., Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü Yeni Türk Edebiyatı Ana Bilim Dalı 2014)

Kaynakça

1920 doğumlular
Devrek doğumlular
Zonguldak doğumlu yazarlar
1942 yılında ölenler
20. yüzyıl Türk şairleri
İstanbul ilinde hastalıktan ölenler
Türkiye'de veremden ölenler
İstanbul Ortaköy Mezarlığı'na defnedilenler

Rüştü Onur