The Makarov pistol or PM () is a Soviet semi-automatic pistol. Under the project leadership of Nikolay Fyodorovich Makarov, it became the Soviet Union's standard military and Militsiya side arm in 1951.

Development
Shortly after the Second World War, the Soviet Union reactivated its plans to replace the TT pistols and Nagant M1895 revolvers. The adoption of the future AK assault rifle relegated the pistol to a light, handy self-defense weapon. The TT was unsuited for such a role, as it was heavy and bulky. Also, the Tokarev pistols omitted a safety and magazines were deemed too easy to lose. As a result, in December 1945, two separate contests for a new service pistol were created, respectively for a 7.62mm and 9mm pistol. It was later judged that the new 9.2×18mm cartridge, designed by B. V. Semin, was the best round suited for the intended role. The lower pressures of the cartridge allowed practical straight blowback operation (reducing the cost and complexity of the weapon), while retaining low recoil and good stopping power.

Several engineers took part in the contest, including Korovin, Baryshev, Voyevodin, Simonov, Rakov, Klimov, Lobanov, Sevryugin, and Makarov. Special emphasis was placed on safety, user-friendliness, accuracy, weight, and dimensions. After stringent handling, reliability, and other tests, Makarov's design, influenced by the German Walther PP, stood out from the others through its sheer simplicity, excellent reliability, quick disassembly, and robustness. During April 1948, Makarov's pistol experienced 20 times fewer malfunctions than the competing Baryshev and Sevryugin counterparts, and had fewer parts. The pistol was therefore selected in 1949 for further development and optimization for mass production. Tooling was set up in the Izhevsk plant for production. After many significant design changes and tweaks, the gun was formally adopted as the "9mm Pistolet Makarova", or "PM" in December 1951.

As the new standard issue sidearm of the USSR, the PM was issued to Non-commissioned officers, police, special forces, and tank and air crews. It remained in wide front-line service with Soviet military and police until and beyond the end of the USSR in 1991. Variants of the pistol remain in production in Russia, China, and Bulgaria. In the U.S., surplus Soviet and East German military Makarovs are listed as eligible curio and relic items by the Bureau of Alcohol, Tobacco, Firearms and Explosives, because the countries of manufacture, the USSR and the GDR, no longer exist.

In 2003, the Makarov PM was formally replaced by the PYa pistol in Russian service, although , large numbers of Makarov pistols are still in Russian military and police service. The PM is still the service pistol of many Eastern European and former Soviet republics. North Korea and Vietnam also use PMs as standard-issue pistols, however North Korea has since switched to the CZ-75 made locally as the BaekDuSan pistol.

Although various pistols had been introduced in Russian service to replace the Makarov, none have been able to entirely supplant it; the MP-443 Grach/PYa is technically the Russian military's standard sidearm but suffers from quality control and reliability issues. In September 2019, Rostec announced its Udav pistol went into mass production as the Makarov replacement. The Udav fires 9×21mm Gyurza rounds which are claimed to pierce 1.4 mm of titanium or 4 mm of steel at a 100 meters.

Design
The PM is a medium-size, straight-blowback-action, all-steel construction, frame-fixed barrel handgun. In blowback designs, the only force holding the slide closed is that of the recoil spring; upon firing, the barrel and slide do not have to unlock, as do locked-breech-design pistols. Blowback designs are simple and more accurate than designs using a recoiling, tilting, or articulated barrel, but they are limited practically by the weight of the slide. The 9×18mm cartridge is a practical cartridge in blowback-operated pistols; producing a respectable level of energy from a gun of moderate weight and size. The PM is heavy for its size by modern US commercial handgun standards, largely because in a blowback pistol, the heavy slide provides greater inertia to delay opening of the breech until internal pressures have fallen to a safe level. Other, more powerful cartridges have been used in blowback pistol designs, but the Makarov is widely regarded as particularly well balanced in its design elements.

The general layout and field-strip procedure of the Makarov pistol is similar to that of the PP. However, designer N. Makarov and his team drastically simplified the construction of the pistol, improving reliability and reducing the part count to 27, not including the magazine. This allowed considerable ease of manufacture and servicing. All of the individual parts of the PM have been optimised for mass production, robustness and interchangeability, partially thanks to captured German tooling, technology, and machinery.

The chrome-lined, four-groove, 9.27mm caliber barrel is pressed and pinned to the frame through a precision-machined ring. The 7 kg recoil spring wraps around and is guided by the barrel. The spring-loaded trigger guard is pivoted down and swung to either side on the frame, allowing removal of the slide. The front sight is integrally machined into the slide, and a 3–4 mm wide textured strip is engraved on top of the slide in order to prevent aim-disturbing glare. The rear sight is dovetailed into the slide and multiple heights are available to adjust the impact point. The extractor is of an external spring-loaded type, and features a prominent flange preventing loss if a case should rupture. The breech face is deeply recessed in order to aid in extraction and ejection reliability. The stamped sheet steel slide-lock lever has a tail serving the purpose of ejector. The one-piece, wraparound bakelite or plastic grip is reinforced with steel inserts and has a detent inside the screw bushing preventing unscrewing during firing. The sheet-metal mainspring housed inside the grip panel powers the hammer in both the main and rebound stroke, the trigger and the disconnector, while its lower end is the heel and spring of the magazine catch. The sear spring also serves another function, powering the slide lock lever. Makarov pistol parts seldom break with normal usage, and are easily serviced using few tools.

The PM has a free-floating triangular firing pin, with no firing pin spring or firing pin block. This theoretically allows the possibility of accidental firing if the pistol is dropped on its muzzle. Designer Nikolay Makarov thought the firing pin of insufficient mass to constitute a major danger. The Makarov pistol is notable for the safety elements of its design, with a safety lever that simultaneously decocks and blocks the hammer from contacting the firing pin and returns the weapon to the long-trigger-pull mode of double action when that safety is engaged. When handled properly, the Makarov pistol has excellent security against accidental discharge caused by inadvertent pressure on the trigger, e.g., in carrying the weapon in dense brush or re-holstering it. However, the heavy trigger weight in double-action mode decreases first-shot accuracy. The Bulgarian-model Makarov pistol was approved for sale in the US state of California, having passed a state-mandated drop-safety test though the certification was not renewed and it has since been removed from the roster of approved handguns.

Operation
The PM has a DA/SA trigger mechanism. Engaging the manual safety simultaneously decocks the hammer if cocked, and prevents movement of slide, trigger and hammer. Both carrying with safety engaged, or with safety disengaged and hammer uncocked are considered safe. The DA trigger pull is heavy, requiring a strong squeeze, trading first shot accuracy for safety. Racking the slide, manually cocking the hammer or firing a cartridge all cock the hammer, setting the trigger for the next shot to single action. The PM is a semi-automatic firearm, therefore its rate of fire depends on how rapidly the shooter squeezes the trigger. Spent cartridges are ejected some 5.5–6 meters away to the shooter's right and rear. After firing the last round, the slide is held back by the slide stop lever/ejector. Magazines can be removed from the gun via the heel release, located on the bottom of the grip. After loading a fresh magazine, the slide can be released by pressing the lever on the left side of the frame or by racking the slide and releasing it; either action loads a cartridge into the chamber and readies the pistol to fire again.

Variants

The Makarov pistol was manufactured in several communist countries during the Cold War and afterwards; apart from the USSR itself, they were East Germany, Bulgaria, China, and post-reunification Germany, which also found itself with several thousand ex-GDR Makarov pistols.

The most widely known variant, the PMM (Pistolet Makarova Modernizirovannyy or Modernised Makarov pistol), was a redesign of the original gun. In 1990, a group of engineers reworked the original design, primarily by increasing the load for the cartridge. The result is a significant increase in muzzle velocity and generation of 25% more gas pressure. The PMM magazine holds 12 rounds, compared to the PM's eight rounds. Versions that held ten rounds were produced in greater quantities than the 12-round magazine. The PMM is able to use existing 9.2×18mm PM cartridges and has other minor modifications such as more ergonomic grip panels as well as flutes in the chamber that aid in extraction. As of 2015, it is—alongside MP-443 Grach—the service pistol of the Russian Airborne Troops.

A silenced version of the Makarov pistol, the PB, was developed for use by reconnaissance groups and the KGB, with a dedicated detachable suppressor.

An experimental variant of the Makarov pistol, the TKB-023, was designed with a polymer frame to reduce the weight and costs of the weapon. It had passed Soviet military trials but was never fielded, due to concerns about the polymer's capacities for long-term storage and use.

Poland, Hungary, and Czechoslovakia have developed their own handgun designs chambering the 9×18mm round. Hungary developed the FEG PA-63, Poland the P-64 and the P-83 Wanad and Czechoslovakia the vz.82. While similar in operation (straight blowback), and chambered for the same round, these pistols are often found labeled at gun shows by some US gun retailers as "Polish Makarovs" and "Hungarian Makarovs". Nonetheless, these cosmetically similar designs are independent of the PM and have more in common with the Walther PP (which, in fact, was also a major influence on the original Russian Makarov).

A wide variety of aftermarket additions and replacements exist for the Makarov pistol, including replacement barrels, custom grips, custom finishes and larger sights with various properties to replace the notoriously small originals. A scope/light mount exists for the Makarov pistol but requires a threaded replacement barrel.

Baikal
Baikal is a brand developed by Izhevsk Mechanical Plant around which a series of shotgun products were designed from 1962. After the collapse of the USSR, commercial gun manufacture was greatly expanded under the Baikal brand.

During the 1990s, Baikal marketed various Makarov-derived handguns in the United States under the IJ-70 model. Included were handguns in both standard and high-capacity frames. They were available in .380 ACP in addition to the standard 9 mm Makarov round. Some minor modifications were made to facilitate importation into the United States, including the replacement of the rear fixed sight with an adjustable sight (only these Russian models marketed abroad feature an adjustable sight). A sporting version is the Baikal-442. The importation of these commercial models into the U.S. was later further restricted with the U.S. Government's importation ban on Russian firearms.

The Baikal IZH-79-8 is a modified version of the standard Makarov pistol, with an 8 mm barrel, modified to allow it to fire gas cartridges. These guns proved popular after the fall of the USSR, and were used in Eastern Europe for personal protection. However, unlike most gas firing guns, the body is made of standard Makarov-specification steel.

Users

 : Copy pistols were produced since 1960. Arsenal 10 produced them between 1970 and 2007. Can be recognized by means of the digit "10" enclosed within a circle stamped into the left side of the frame, straight hammer serrations, slim star grip grip panels w/star and lanyard ring.
 : Burundian rebels
 : Adopted by the People's Liberation Army in 1959 as the Type 59. Produced locally with minor cosmetic differences (i.e. the width of the slide's sight rail and configuration of the safety lever). The military version was produced from 1959 to 1960 in Factory 626, and featured a characteristic shield embossed with 5 stars on the grip shell. Civilian Type 59s were produced by Norinco for the export market.
  Chechen Republic of Ichkeria
 : Made under license.
 : Used by pro-Russian militas in 2014.
 : Copy pistols were produced. Known locally as "Pistole-M". Can be recognised through the plain dark grip shells, higher polish bluing, and early features (undrilled safety lever, round safety detent holes...). Special training cutaways with serial number prefix "SM" were also produced.

 : Used by pilots of the Indian Air Force.
 : Especially used by the TNI-AU officers in the 60s.

 : Copy pistols produced with parts sourced from Eastern Europe.
  Lugansk People's Republic

 : People's Movement for the Liberation of Azawad

  / : Used by the Romanian Police

 : 90+ Type 59 pistols acquired from 2001

 : Used by police units.

  Used alongside the Fort 12

 : Made copies as the K59. Industry name known as SN9.
 : Used by the Zimbabwe National Army.

See also
 9×18mm Makarov
 Izhevsk Mechanical Plant
 List of Russian weaponry
 Makarych
 MP-448 Skyph
 Stechkin automatic pistol

References

Bibliography

External links

 Pistol Makarov 9 mm – Manufacturer, History, Technical Data, Classification, Handling, Ammunition, Manuals
 Makarov Pictorial
 Technical data, instructional images and diagrams of the Makarov pistol

9×18mm Makarov semi-automatic pistols
.380 ACP semi-automatic pistols
Cold War firearms of the Soviet Union
Semi-automatic pistols of Russia
Semi-automatic pistols of the Soviet Union
Izhevsk Mechanical Plant products
Weapons and ammunition introduced in 1951

Makarov pistol


No confundirse con la estación del mismo nombre en la Línea Azul del Metro de Los Ángeles: Slauson.

Slauson es una estación  de autobuses de tránsito rápido en la línea Plata del Metro de Los Ángeles. Se encuentra localizada en el Harbor Transitway de la Interestatal 110, en la intersección con Slauson Avenue, en Los Ángeles (California). La estación es administrada por el Autoridad de Transporte Metropolitano del Condado de Los Ángeles.

Servicios

Conexiones
Servicios de autobuses
 Metro Express: 442, 460, 550
 LADOT Commuter Express: 438, 448
 Orange County Transportation Authority: 701, 721
 Gardena Transit: 1
 Torrance Transit: 1, 2

Servicios en la Avenida Slauson
 Metro Local: 45, 81, 108, 358
 Metro Rapid: 745

Enlaces externos
 Mapa de la línea Plata
 Metro Silver Line Destinations (en inglés)
 Destinos de la línea Plata (en español)

Estaciones de la línea Plata (Metro de Los Ángeles)
Estaciones de autobuses de California
Estaciones de Metro de Estados Unidos inauguradas en 1996

Slauson (línea Plata del Metro de Los Ángeles)


Club Soccer Mont-Royal Outremont é um clube de futebol semi-profissional canadense com sede nos bairros de Mount Royal e Outremont, em  Montreal. Desde 2013, o clube competiu na Première Ligue de soccer du Québec. Sua equipe feminina compete na divisão feminina do PLSQ desde 2019.

História
Em 2013, o clube ingressou na Première Ligue de soccer du Québec, uma liga da Divisão III, com um time na divisão masculina. Durante sua temporada inaugural, eles ganharam o título da Liga e a Copa da Liga.

Eles mais uma vez terminaram como campeões da liga em 2015 e 2016. Ao conquistar o título da liga, eles participaram da Inter-Provincial Cup, criada em 2014, contra o campeão da League 1 Ontario para determinar o campeão da Divisão Canadense III. Em 2015, eles foram derrotados pelo Oakville Blue Devils, mas em 2016, eles conquistaram o título ao derrotar o Vaughan Azzurri.

Eles adicionaram uma equipe na divisão feminina do PLSQ para o ano de 2019 com o Lakers du Lac Saint-Louis, que era administrado pela Association Régionale de Soccer du Lac St-Louis da qual são membros, transferindo sua equipe para o CSMRO.

Em 2019, o clube fez uma parceria com o clube da Major League Soccer, Club de Foot Montréal, juntando-se ao seu Centre d'identification et excellencenement (centro de escotismo e desenvolvimento).

Em 2021, eles conquistaram seu quarto título no PLSQ, igualando o recorde do AS Blainville, qualificando-os para o Campeonato Canadense de 2022.

Títulos
Première Ligue de soccer du Québec (3): 2013, 2015, 2016
Coupe PLSQ (1): 2013
Inter-Provincial Cup (1): 2016

Clubes de futebol fundados em 1987
Fundações no Canadá em 1987
Clubes de futebol do Quebec
Desporto de Montreal

Club Soccer Mont-Royal Outremont


Kainuu er hérað í austur-Finnlandi. Íbúar eru um 72.000 (2019) og er Kajaani, höfuðstaðurinn fjölmennastur. Flatarmál Kainuu er 22.700 ferkílómetrar. Oulujärvi fimmta stærsta vatn Finnlands er í héraðinu.

Íþróttin mýrarbolti er vinsæl íþrótt í Kainuu. En íþróttin er upprunin úr Finnlandi.

Héruð Finnlands

Kainuu


Claire Elizabeth Foy (Stockport, Gran Mánchester, 16 de abril de 1984) es una actriz británica de cine, televisión y teatro. Es más conocida por haber interpretado el papel de la reina Isabel II en la exitosa serie de Netflix The Crown, papel por el que consiguió el Globo de Oro, además de dos Premios Emmy y dos Premios del Sindicato de Actores. y el papel de Anna en la película Season of the Witch (2011).

Primeros años
Foy nació en Stockport (Gran Mánchester) y se crio entre Mánchester y Leeds. Es la más joven de tres hermanos. Su familia se mudó a Longwick, en Buckinghamshire, donde asistió a la Escuela Secundaria de Aylesbury, en la que estudió teatro. Se graduó en 2007 y actualmente vive en Peckham, acompañada de cinco amigos de arte dramático.

Carrera

Luego de graduarse de la Escuela de Arte Dramático de Oxford en el verano de 2007, Foy interpretó el personaje que le da el nombre a la aclamada adaptación de la cadena BBC La pequeña Dorrit (Little Dorrit), que ganó el Premio Emmy en la categoría de Mejor miniserie en 2009 y que fue nominada en la categoría de Mejor miniserie en los Premios Globo de Oro de ese año. El trabajo de Foy también le ha valido una nominación en la categoría de Mejor actriz en los Premios RTS de televisión de 2009. Foy protagonizó junto a Matthew Macfadyen y Tom Courtenay esta interpretación dramática basada en la clásica novela de Charles Dickens.

En 2010 interpretó a la dura, pero atractiva e inteligente, Adora Belle Dearheart en la película Going Postal, basada en la novela homónima de Terry Pratchett, en una producción inglesa para la televisión en dos partes.

En 2011 apareció en Season of the Witch, un film de aventuras ambientado en la Edad Media, junto a Nicolas Cage y Ron Perlman, donde personifica a una joven bruja llamada Anna.

En 2014 se unió al elenco principal de la serie Crossbones, en la cual interpretó a Kate Balfour, la hermosa hija del gobernador que se convierte en miembro de la tripulación del pirata Barbanegra, hasta el final de la serie ese mismo año luego de que fuera cancelada al finalizar su primera temporada debido a los bajos índices de ráting.

En 2016 se estrenó en Netflix la serie The Crown, que recrea la vida de la Reina Isabel II, en la que Foy tiene el papel principal. En 2020, Foy retomó el papel de la joven reina Isabel II en el octavo episodio de la cuarta temporada de The Crown. Su actuación le valió el premio a la mejor actriz invitada en una serie dramática. En noviembre de 2022, Foy, de nuevo, retomó el papel de la joven reina Isabel en el estreno de la quinta temporada de The Crown.

En 2018 interpretó el papel protagonista de Lisbeth Salander en la película de suspense The Girl in the Spider's Web, basada en la saga de novelas policíacas "Millennium", del autor sueco Stieg Larsson; e interpretó a Janet Shearon, esposa del astronauta estadounidense Neil Armstrong, en la película biográfica First Man de Damien Chazelle. En 2021, Foy interpretó a Margaret Campbell, duquesa de Argyll en la producción de la BBC A Very British Scandal.

Vida personal
Foy se casó con el actor Stephen Campbell Moore en 2014. Tuvieron una hija juntos, Ivy Rose, nacida en marzo de 2015. La pareja anunció su separación en febrero de 2018, declarando que "llevaban separados un tiempo".

Es hermana mayor de la también actriz Gemma Foy.

Filmografía

Cine

Televisión

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

Actores de teatro de Inglaterra
Actores de televisión de Inglaterra
Actores de cine de Inglaterra
Personas de Stockport
Actrices de Inglaterra

Claire Foy


23946 Marcelleroux este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
23946 Marcelleroux este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Caussols în cadrul programului ODAS. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,00 ua, o excentricitate de 0,06 și o înclinație de 12,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 23001-24000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

23946 Marcelleroux


Die Indische Badmintonmeisterschaft der Saison 1993/1994 fand Anfang 1994 in Lucknow statt. Es war die 58. Austragung der nationalen Titelkämpfe im Badminton in Indien.

Finalergebnisse

Weblinks
http://www.badmintonindia.org/players/national-winners/

1994
Badminton 1994
Badmintonwettbewerb in Lucknow

Indische Badmintonmeisterschaft 1993/94


كلية الملك فهد الأمنية كلية حكومية أمنية تتبع مباشرةً لوزارة الداخلية السعودية. تأسست في 24 ديسمبر 1935، الموافق 29 رمضان 1354. وتقع على طريق خريص شرق مدينة الرياض، عاصمة المملكة العربية السعودية. تقوم الكلية بتعليم وتدريب طلابها على الحياة الأمنية وعلى حماية أمن وأستقرار البلاد. ويحصل خريجوا الكلية على شهادة بكالوريوس في العلوم الأمنية.

تاريخ
اقتضت ضرورة تطور الحياة بعد توحيد البلاد على يد الملك عبد العزيز الأخذ بالأسلوب العلمي في جميع الشؤون الحياتية، ولتحقيق الاستقرار واستتباب الأمن الداخلي كان لابد من أن يتسلح المعنيون بقضايا الأمن بالعلم والتدريب. وكانت أبرز محطات الكلية تاريخيا:
 صدور الأمر السامي الكريم في 29 رمضان 1354هـ بالموافقة على اقتراح مديرية الشرطة الذي يتضمن إنشاء مدرسة للشرطة في مكة المكرمة، بهدف الاعتناء بإعداد أفراد منسوبي الشرطة وتأهيلهم من الناحيتين العلمية والعسكرية.
 في 29 رمضان 1354هـ صدر الأمر السامي الكريم بالموافقة على إنشاء مدرسة الشرطة بمكة المكرمة.
 وفي عام 1369هـ صدرت تعليمات بتحديد مدة الدراسة وشروط القبول، وتحديد الإجراءات الإدارية والتعليمية المنظمة لسير العمل، وتحديد رتبة الخريج. وكان الخريج يعين برتبة (مفوض) أو مساعد مفوض، وكانت المناهج تتضمن دراسة المواد المدنية كالإنشاء والمطالعة والجبر والهندسة وبعض الأنظمة الإدارية والتصوير الجنائي وغيرها إضافة إلى التدريب العسكري والرياضي.
 وفي عام 1370هـ حدد مؤهل القبول بإتمام الدراسة الابتدائية، وأصبحت مدة الدراسة سنة واحدة.
 وفي عام 1377هـ أصبحت مدة الدراسة سنتين، وبقي مؤهل القبول كما كان شهادة إتمام الدراسة الابتدائية.
 وفي عام 1380هـ أصبح مؤهل القبول فيها الثانية المتوسطة، وبقيت مدة الدراسة سنتين.
 وفي عام 1381هـ ارتفع مؤهل القبول إلى شهادة إتمام الدراسة المتوسطة، وأصبحت مدة الدراسة ثلاث سنوات.
 وفي عام 1385هـ تغير مسماها إلى كلية «الشرطة» بدلا من مدرسة الشرطة.
 وفي عام 1385هـ نقلت الكلية من مكة المكرمة إلى مدينة الرياض.
 وفي25 محرم 1386هـ. صدر قرار وزاري بفصل كلية الشرطة عن مديرية الأمن العام وإلحاقها قطاعا مستقلا بوزارة الداخلية مباشرة، كما نص على تشكيل مجلس للكلية.
 وفي 21 ربيع الأول 1386هـ. صدر قرار مجلس الوزراء الذي نص على تغيير اسم الكلية إلى «كلية قوى الأمن الداخلي»، وربطها بجهاز الوزارة مباشرة، وإيجاد ميزانية مستقلة لها مع إتاحة الفرصة لجميع قطاعات الأمن للاشتراك في مناقشة الخطة العامة للكلية.
 في 15 ربيع الثاني 1386هـ. أصبح مؤهل القبول شهادة الثانوية العامة.
 وفي عام 1391هـ أصبحت مدة الدراسة بالكلية ثلاث سنوات يحصل المتخرجٌ على شهادة البكالوريوس في علوم قوى الأمن الداخلي ويحصل على رتبة ملازم.
 وفي عام 1394هـ أخذت الكلية بالأساليب الحديثة في أنظمة التعليم وطبقّت نظام الفصول الدراسية.
 وفي عام 1403هـ صدر أمر ملكي كريم بتغيير اسم الكلية إلى «كلية الملك فهد الأمنية» كما تغير اسم الشهادة إلى «بكالوريوس علوم أمنية».
 وفي عام 1405هـ وضع خادم الحرمين الشريفين حجر الأساس لمبنى مقر المديرية العامة لكلية الملك فهد الأمنية وتم الانتقال إلى المقر الجديد عام 1409هـ.
 في عام 1422هـ تم قصر القبول في الكلية على خريجي الجامعات.
 في عام 1438هـ تم إعادة برنامج بكالوريوس العلوم في الدراسات الأمنية مع إضافة شرط اجتياز السنة التحضيرية بمعدل 4 فما فوق في أحد الجامعات الحكومية التالية جامعة الملك سعود جامعة الامام محمد بن سعود جامعة الملك عبدالعزيز

مهمة الكلية
 إعداد رجل الأمن المؤهل للمحافظة على أمن وسلامة الفرد والمجتمع.
 تثقيف رجل الأمن عن طريق عقد الدورات المتخصص التأهلية لضباط قوى الأمن عموماً.

التوظيف بعد التخرج
يتمتع الخريجين بوظائف في أحد قطاعات وزارة الداخلية
 الأمن العام (الشرطة -المرور - أمن الطرق - دوريات الأمن - الأمن الدبلوماسي - أمن الحج والعمرة)
 قوات الطوارئ الخاصة .
 قوات الأمن الخاصة.
 المباحث العامة.
 الدفاع المدني.
 المديرية العامة للجوازات.
 كلية الملك فهد الامنية.
 ديوان الوزارة.
 مكافحة المخدرات.
 حرس الحدود.
 المديرية العامة للسجون.
 قوات أمن المنشآت.
 القوات الخاصة للأمن البيئي

مدراء الكلية

مهام الكلية

الجانب التعليمي
 المواد الجنائية
 المواد الإدارية
 المواد الاجتماعية
 المواد العسكرية
 المواد الأمنية
 مواد متنوعة

الجانب التدريبي
 جناح الدفاع المدني
 جناح التحقيق الجنائي
 جناح الآليات
 جناح المرور
 جناح الاشارة
 جناح الأسلحة
 جناح الطبوغرافيا العسكرية
 جناح البصمات
 جناح حفظ النظام
 جناح المخدرات
 إدارة الطلبة
 الإدارة الداخلية للطلبة
 أنواع الرتب الفخرية
 الواجبات الموكلة إلى الطلبة القائمين على إدارة زملائهم.

بعضاً من أبحاث الكلية
تتوفر بمكتبة الملك فهد الوطنية الكثير من أبحاث كلية الملك فهد الأمنية، ومنها:
 ابن تيمية واختياراته الفقهية في الجنايات والحدود.
 أسباب انفجار الإطارات ووسائل الحد من حوادثها المروية.
 الاتجاه نحو مهنة التدريس وعلاقته ببعض المتغيرات الدراسية.
 اتجاهات السياسة الشرعية في عقوبة القتل تعزيرا.
 الآثار الاجتماعية المترتبة على نظام المناوبات.
 اثر الإكراه في المسئولية الجنائية.
 إدارة الوقت في الأجهزة الأمنية.
 إجراءات ضبط الجريمة.
 سيارات الخدمات وتأثيرها في حركة السير بمشعر منى (دراسة حج عام 1322هـ).
 المنظومة الأمنية والآثار السلبية والإيجابية لشبكة الإنترنت.
 استخدامات شبكة الأنترنت في مجال الإعلام الأمني العربي (دراسة وصفية).

انظر ايضاً
 الرياض
 وزارة الداخلية

مراجع

التعليم في الرياض
جامعات وكليات في السعودية
كليات عسكرية عربية
كليات عسكرية في السعودية
كليات ومعاهد عسكرية
وزارة الداخلية السعودية

كلية الملك فهد الأمنية


An Leymus paboanus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Karl Ernst Claus, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Pilg.. An Leymus paboanus in nahilalakip ha genus nga Leymus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Leymus

Leymus paboanus


Hraudung es el nombre de varios personajes legendarios que aparecen en diversas fuentes literarias y sagas nórdicas.

En el poema Grímnismál de la Edda poética, era un rey humano padre de Geirröd el jotun y abuelo de Agnar.

En nombre Hraudung también aparece en Skáldskaparmál de la Edda prosaica, primero como jotun y luego también como un rey del mar.

Referencias

Bibliografía
Faulkes, Anthony (trad.) (1987). Edda (Snorri Sturluson). Everyman. ISBN 0-460-87616-3.
Larrington, Carolyne (trad.) (1996). The Poetic Edda. Oxford World's Classics. ISBN 0-19-283946-2.

Personajes de la mitología nórdica
Reyes vikingos
Jotuns

Hraudung


روفيكوكسيب هو دواء من مضادات الالتهاب اللاستيرويدية من مجموعة مثبطات كوكس-2 و الذي استعمل في علاج التهابات العظام والمفاصل حالات الألام الحادة و عسر الطمث .

سحب من السوق عام 2004 م (على المستوى العالمي 30 سبتمبر 2004م) بسبب مشاكل متعلقة باحتشاء عضل القلب

أدخل السوق عام 1999م من قبل الدولية ميرك، وتوفر في الوصفات الطبية على شكل حبوب أو معلقات للشرب.

فقط في الولايات المتحدة قدر مستعملوه بحوالي 20 مليون شخص.

مثبط COX-2 انتقائي
كباقي جزيئات هذا القسم، لديه خاصية مضادة للاٍلتهاب والقليل من الأثار الجانبية على المعدة (حروق وتقرحات) ولكن يسبب تطور أمراض القلب والأوعية الدموية.

عكس الأسبرين و مضادات الاٍتهاب ألاستيرويدية التقليدية هو لا يؤثر على افراز ثرومبوكسان A2 . بالاٍضافة يقوم بخفض مستوى البروستاسيكلين
في الدم، هذه الأخيرة موسعة للشرايين. تخثرية الصفائح الدموية ترتفع اٍذا.

مراجع

أدوية لاستيرويدية مضادة للالتهاب
أدوية مسحوبة من الأسواق
علامات تجارية لميرك آند كو
فورونات
مثبطات كوكس-2
مركبات سلفون
مركبات عطرية
ميرك

روفيكوكسيب


6269 Kawasaki este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6269 Kawasaki este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Oohira de Takeshi Urata. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,39 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 6,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1990
Centura de asteroizi

6269 Kawasaki


Die Meta-Barone (OT: La Caste des Méta-Barons) ist eine Science-Fiction-Comic-Serie von Alejandro Jodorowsky (Autor) und Juan Giménez (Zeichnung) in acht Bänden. Die Figur des Meta-Barons erschien schon früher in der Reihe Der Incal von Jodorowsky und Moebius. Die Bände erschienen zuerst in französischer Sprache in den Jahren 1992–2003. Die deutsche Übersetzung wurde in den Jahren 1996–2004 veröffentlicht.

Als zusätzliches Werk wurde im Jahr 2000 La Maison des Ancêtres (deutsch: Das Haus der Ahnen) veröffentlicht, ein Band mit Hintergrundinformationen zu den Meta-Baronen.

Als Prequel zur Geschichte der Metabarone kamen in den Jahren 2007 und 2013 je ein Band des von Das Pastoras gezeichneten Zweiteilers Castaka heraus: Dayal : Le Premier Ancêtre (deutsch: Dayal, der erste Vorfahre, bei Ehapa) und Les Jumelles rivales (als Einzelband nicht auf deutsch erschienen, jedoch in einer Gesamtausgabe im Splitter-Verlag). Im Jahr 2008 erschien der Einzelband Les armes du Méta-Baron (deutsch: Die Waffen des Meta-Barons, 2009 bei Splitter), illustriert von Travis Charest und Zoran Janjetov.

Gesamtinhalt
Tragendes Element der Serie ist der Meta-Baron, ein ultimativer, nahezu unbesiegbarer Krieger. Die Serie umfasst vier Generation von Metabaronen. Dabei steht in jedem Band eine titelgebende Figur aus der Dynastie der Metabarone im Mittelpunkt.

Die Figur des Meta-Barons zeigt im Verlauf der Handlung wiederkehrende Muster in Verhalten und Charakter. So wird der neue Meta-Baron durch seinen Vorgänger physischen und psychischen Belastungen, bis hin zur Folter, ausgesetzt. Ziel dieser Misshandlungen ist es, einen Kämpfer zu erschaffen, der keinerlei Leidensempfinden mehr besitzt. Als Folge dieser Sozialisation leidet der Protagonist an Einsamkeit und Depression. So wird vom Autor ein Charakter mit ambivalenter Persönlichkeit gezeichnet – während der Meta-Baron als Krieger nahezu perfekt ist, führt seine menschliche Unzulänglichkeit zu einem Status ständiger Unzufriedenheit.

Alben
Die Kaste der Meta-Barone
 Band 1: Othon von Salza
 Band 2: Honorata
 Band 3: Aghnar der Urgroßvater
 Band 4: Oda die Großmutter
 Band 5: Eisenhaupt der Großvater
 Band 6: Doña Vincenta Gabriela de Rokha die Großmutter
 Band 7: Aghora die Vater-Mutter
 Band 8: Namenlos der letzte der Meta-Barone

Einzelbände
 Das Haus der Ahnen
 Die Waffen des Meta-Barons

Castaka
 Band 1: Das Haus der Ahnen
 Band 2: Les Jumelles rivales

Meta-Baron
 Band 1: Wilhelm 100, der Techno-Admiral
 Band 2: Khonrad, der Anti-Baron
 Band 3: Orne-8, der Techno-Kardinal
 Band 4: Simak, der Transhumane
 Band 5: Rina, die Meta-Wächterin
 Band 6: Namenlos, der Techno-Baron
 Band 7: Adal, der Bastard
 Band 8: noch nicht erschienen

Quellen

Weblinks
 Kritik der Serie von Comickunst

Frankobelgischer Comic (Werk)
Frankobelgische Comicfigur
Sadomasochistische Literatur
Alejandro Jodorowsky

Die Meta-Barone


ضهر الأحمر هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء راشيا في جنوب محافظة البقاع، مركز المحافظة زحلة، ومركز القضاء راشيا. ترتفع عن سطح البحر حوالي 1075/1200م ، تبعد عن بيروت حوالي 80كم، وعن زحلة حوالي 41 كم. تقع على الحدود السورية على بعد 6 كلم من راشيا. معظم سكانها من الموحدون الدروز، تبلغ مساحة أراضيها حوالي 1150 هكتارًا، ومن أهم ينابيعها: عين الطالع، عين بكوما، عين المواقد. يوجد بها خلوة السيدة ساره إحدى النساء الدروز المبجلات التي كان لها تاريخ عريق بارساء السلام، وهي ابنة أخ بهاء الدين السماقي أحد مؤلفي كتاب رسائل الحكمة والمعروف بالمقتنى بهاء الدين، والخلوة عبارة عن كنيسة قديمة تطوقها أشجار السنديان.

تعتبر بلدة ضهر الأحمر المركز التجاري والاقتصادي في منطقة راشيا، وفيها تجمع للمدارس التعليمية، مثل: مدرسة العرفان، والمدرسة اللبنانية الكندية، وعدد من المؤسسات، وتسمى «قلب وادي التيم النابض»، أو «مدينة التلاقي» وتشتهر البلدة بسوقها الشعبي الأسبوعي كل يوم أربعاء، تأسس العام 1937 على يد الشيخ سلمان بحمد، كما أنها تشتهر بصناعة الفخار والخزف من تربتها الحمراء، ويوجد بالبلدة عدد من الجمعيات الأهلية والنوادي مثل: جمعية الرؤيا للتنمية والتأهيل، نادي ضهر الاحمر الثقافي الاجتماعي، نادي ضهر الأحمر الرياضي الذي يلعب في الدوري اللبناني الدرجة الخامسة، قاعة سقراط ، وتتميز ضهر الطالع بمستوي عمرانها الفخم حيث القصور والفيلات والأبنية الشاهقة والمجتمعات السكنية المصممة بشكل هندسي جيد.

التسمية والآثار
الضهر في أسماء القري اللبنانية من اللغة اللبنانية ويعني الرابية والتلة وقمة المرتفع ، والحمراء نسبة إلي تربتها.

أما عن الآثار الموجودة ببلدة ضهر الحمراء فقد وجدت بعض الأدوات الصوانية الأثرية التي يعود تاريخها للعصر الحجري الحديث. ومن الموجودات فؤوس كبيرة وكاشطات وشفرات مناجل.

العائلات
تشير المصادر إلي أن غالبية العائلات في بلدة ضهر الأحمر هي من المسلمين( اموحدين دروز)، بالإضافة إلي بعض العائلات من الشيعة وبعض العائلات المسيحية من الروم الأرثوذكس، والروم الكاثوليك، والمارونية، وأهم أسماء العائلات هناك: أبو ملهب، البتديني، بحمد، بدر الدين، براضعي، جابر، الحلبي، شمس، الطويل، عواد، غزالي، منذر، ناجي، داغر، غنام، قزاز، سحيم، مهنا، يعسوب، العوام، شديد، سلام، بوقلفوني، ليمون، التنوري، رزق الله، عبد الحق، أبو صفا، ابو درهمين، أبو طرابي، ياغي، رحال، كليب، فاضل، غزالة، زيتون، العقلق، الجردي، أبو لطيف، كمال، سليم.

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء راشيا
أماكن مأهولة في لبنان
تجمعات درزية في لبنان
مدن لبنان
مواقع أثرية في لبنان

ضهر الأحمر


İbik, Çorum ilinin İskilip ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 62 km, İskilip ilçe merkezine 30 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

İskilip belde ve köyleri

İbik, İskilip


Yeşil Sol Parti (Stranka zelene ljevice) ili YSP je politička stranka u Turskoj osnovana 25. studenoga 2012. godine. Njen simbol sastoji se od stabla čije ljubičasto deblo oblikuje ljudski oblik, krošnje koja se sastoji od pojedinačnih, zelenih listova i žutog sunca koje oblikuje glavu ljudskog oblika u sredini krošnje. Njegovi supredsjednici su Çiğdem Kılıçgün Uçar i İbrahim Akın.

Povijest
YSP, prije naziva Yeşiller ve Sol Gelecek Partisi (Stranka zelene i lijeve budućnosti), osnovana je 25. studenog 2012. spajanjem Eşitlik ve Demokrasi Partisi (Stranka za jednakost i demokraciju) i Yeşiller Partisi (Stranka zelenih). Definira se kao zelena stranka lijevo-liberalnih ideja.

2014. stranka je podržala Selahattina Demirtaşa kao predsjedničkog kandidata na turskim predsjedničkim izborima 2014. Također su podržali HDP na parlamentarnim izborima u lipnju 2015.

Na Drugom redovnom stranačkom kongresu 2. travnja 2016. stranka je promijenila naziv u Yeşil Sol Partisi (YSP). Današnji logo stranke potječe iz odluke donesene na drugom izvanrednom saboru 16. listopada 2022. godine. Selahattin Demirtaş je kasnije predložio da bi se, ako bi HDP bio zabranjen, svi kandidati frakcije HDP-a kandidirali u ime YSP-a na općim izborima 2023. .

Odlukom od 24. ožujka 2023. HDP, Emekçi Hareket Partisi (Stranka radničkog pokreta) i Toplumsal Özgürlük Partisi (Stranka socijalne slobode) odlučili su jedinstveno nastupiti na listama YSP-a za predsjedničke i parlamentarne izbore. Time se želi ojačati savez Millet İttifakı (Savez nacije) oporbenog vođe Kemala Kilicdaroglua. YSP se stoga tretira kao ključna stranka za predsjedničke izbore 2023.

Izvori

Politika Turske

Yeşil Sol Parti


وزير التخطيط أحد وزراء مجلس الوزراء وتسمى وزارته «وزارة التخطيط» وهي نظرياً مسؤولة عن وضع مخططات إستراتيجية للحكومة لتنتهجها حتى تحقق أهدافها. وتعد من أهم الحقائب الوزارية وهي ترتبط بالوزارات الأخرى من حيث برامج التمويل والاحتياجات الحكومية.

مراجع

تخطيط

وزير التخطيط


Anto Popović je hrvatski bosanskohercegovački bibličar i profesor Svetoga pisma na Franjevačkoj teologiji u Sarajevu u Nedžarićima.

Djela
Napisao je djela:
 Biblijske teme: Egzogetsko-teološka analiza odabranih tekstova Starog i Novog zavjeta s dodatkom, 2004. (s Velimirom Blaževićem)
 Načela i metode za tumačenje Biblije Komentar Papina govora i dokumenta biblijske komisije "Tumačenje Biblije u Crkvi", 2005.
 Novozavjetno vrijeme: Povijesno - političko i religiozno - kulturno okruženje, 2007.
 Od slike Božje do Božjeg sinovstva: Povezanost Staroga i Novoga zavjeta na primjeru egzegetsko-teološke analize odabranih svetopisamskih tekstova, 2008.
 Isusova muka i smrt prema Markovu evanđelju - Egzegetsko-teološki komentar, 2009.
 Torah-Pentateuh-Petoknjižje. Uvod u knjige Petoknjižja i u pitanja nastanka Pentateuha Uvod u knjige Staroga zavjeta 1. Petoknjižje, 2012.
 Povijesne knjige: Uvod u knjige staroga zavjeta 2, 2015.
 Grčko-hrvatski rječnik Novoga zavjeta sa statistikom grčkih riječi, 2016.
 Mudrosne i poetske knjige Uvod u knjige Staroga zavjeta 3., 2020.

Izvori

Hrvatski katolički svećenici
Životopisi, Sarajevo

Anto Popović


ٱلْبِدْيَة هي منطقة سكنية في إمارة الفجيرة، الإمارات العربية المتحدة. تبعد عن إمارة الفجيرة 40 كيلومتراً إلى الشمال على الطريق الرابط ما بين مدينة خورفكان ودبا الفجيرة. وهي موقع لمسجد تاريخي يحمل نفس الاسم ويعد من أقدم المساجد في الإمارات العربية المتحدة ويعود تاريخه إلى القرن الخامس عشر. كما تضم عددًا من الآثار التاريخية والحصون التاريخية والأفلاج والآبار والمنازل القديمة.

كما تحتضن المنطقة الجبال العالية المطلة على الساحل البحري وتتخللها المزارع الخضراء والوديان في مواسم هطول الأمطار مشكلة مناظر طبيعية خلابة، لذلك تحظى بإقبال كبير من السياح والزوار من داخل وخارج الدولة، عرفت منطقة البدية بالماضي بكثرة انتشار عيون المياه العذبة وآبار المياه وبطبيعتها الجبلية الخلابة خاصة في مواسم الربيع.

تعد البدية من أقدم قرى الفجيرة وهي منطقة خضراء تقع بين الجبال والبحر، بدأت في التحول إلى مدينة لوجود نسبة كبيرة من السكان والبنية التحتية المتطورة تسكنها العديد من القبائل.

يشتهر أهالي البدية عامة بالصيد وهي واحدة من أقدم الحرف التي عمل بها أهالي البدية ثم الزراعة وتربية المواشي، يوجد في البدية سوق شهير للخضار والفواكه وسوق للسمك.

التسمية
سميت المنطقة بهذا الاسم نسبة لوجود بئر لا تنضب منه المياه العذبة طوال أيام السنة يسمى بئر البدية، وكان الأهالي يستخدمونه للشرب وري المزروعات وسقاية المواشي.

تاريخ
اعتمد سكان البدية قديمًا على ركوب البحر وصيد الأسماك بأنواعها المختلفة بشكل أساسي لتأمين قوتهم، وبعضهم كان يذهب في رحلات البحث عن اللؤلؤ في أعماق البحار. اشتهر سكان البدية قديمًا بزراعة جميع أنواع الأشجار، خاصة النخيل والحبوب بأنواعها، وجمع الحطب وتحويله إلى سخام«فحم» وبتجارة المحاصيل الزراعية أما البعض الآخر فكان يشتري محاصيل التمور والحطب من الأهالي ويبيعها أو يقايضهما مع التجار العمانيين أو الإيرانيين الذين يرسون بقواربهم على الساحل البحري للقرية حاملين المواد الغذائية لأهل القرية كالزيت والدقيق والملح.

عاشت في البدية قديمًا قبائل المرشدي والخزيمي والعبدولي والحمودي والكندي والضنحاني والزيودي.

انظر أيضا
 مسجد البدية

المصادر والمراجع

 دکتر:عبد الله، مرسی، محمد (الإمارات العربیة وجیرانها) دار القلم: کویت، عام 1982 للميلاد.
 دکتر: المجد، کمال، احمد، (دولة الإمارات العربیة المتحدة، دراسة مسحیة شاملة).، شرکه المصریة للطباعة والنشر: عام 1978 للميلاد.
 دکتر: رحمه، عبد الله، بن عبد الرحمن، " (الإمارات فی ذاکرة ابنائها) "، عام 1990 للميلاد.
 الفارسی، سالم، بن محمد، (القلاع والحصون فی الإمارات)
 لفتنانت کونیل، سیر آرنولد ویلسون، ،  «(تاریخ عمان والخلیج)»  ،. انتشار عام 1988 للميلاد.
 دکتر: المجد، کمال، احمد، (دولة الإمارات العربیة المتحدة، دراسة مسحیة شاملة) .، الشركة المصریة للطباعة والنشر: القاهرة، عام 1978 للميلاد.

أماكن ساحلية مأهولة في الإمارات العربية المتحدة
أماكن مأهولة في الفجيرة
قرى الإمارات العربية المتحدة
قرى امارة الفجيرة

البدية


An Monstera acacoyaguensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eizi Matuda. An Monstera acacoyaguensis in nahilalakip ha genus nga Monstera, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Monstera

Monstera acacoyaguensis


O Rio Klina (cirílico sérvio: Клина; albanês: Klina) é um rio no Kosovo, um importante afluente com 62 km de comprimento que desagua no Rio Drin Branco. Ele percorre todo o seu percurso no território do Kosovo.

O rio tem sua nascente no nordeste da montanha Suva, ao sul de um lago artificial chamado Gazivode. Na seção inicial do curso, o rio faz muitas curvas, primeiramente flui para o leste (na vila de Kaldura), depois para o sul (em Jabuka), novamente para leste (em Crepulja) e sudeste (em Gornji Strmac).

Ao fluir paralelamente aos rios Ibar e Sitnica, passa ao lado das ruínas medievais da cidade de Perkovac e da vila de Gornja Klina, chegando ao centro regional de Skenderaj.

Entre Tušilje e Ovčarevo, o Klina recebe da direita seu principal afluente, o Rio Move. Em Dobra Voda, o rio vira bruscamente para oeste, entrando na região de Metohija. No final o rio chega à cidade de Klina e logo depois desagua no  rio Drin Branco.

O rio é rico em potencial hidrelétrico, mas esse recurso não é utilizado. O Klina pertence à bacia de drenagem do Mar Adriáticoe não é navegável.

Rios do Kosovo

Rio Klina


Mijo Bzik (Mučna Rijeka kraj Koprivnice, 13. rujna 1907. – Zagreb, 21. lipnja 1945.) bio je ustaški doglavnik, hrvatski novinar i publicist.

Jedan je od osnivača i suradnika Hrvatskog domobrana (1928.) Po izlasku iz tamnice 1933. iselio iz Hrvatske i pristupio ustašama u vježbovnom logoru Janka-puszta. Sudjelovao u organizaciji atentata na kralja Aleksandra I. Karađorđevića 1934. U izbjeglištvu u Italiji uređivao ustaška glasila Grič i Ustaša.

Vratio se u Hrvatsku zajedno s Pavelićem. Sudjelovao u osnivanju logora za istrebljenje Srba i Židova.

Kao poglavnikov pobočnik, obavljao poslove u svezi s novinstvom i promidžbom. U početku 1942. imenovan je povjerenikom za novinstvo pri Predsjedništvu Vlade NDH, s osobitim naglaskom na suradnji s talijanskim fašističkim atašeom za tisak u Zagrebu Bertonijem. U prvoj okružnici naredio je: "upozoravam hrvatsko novinstvo, da je dužno držati se u najvećoj ustaškoj stegi i bezuvjetno izvršavati sve odredbe i ravnati se po svim uputama ovoga povjereništva. Novinarski rad u Nezavisnoj Državi Hrvatskoj, kao i sav drugi rad, mora se temeljiti isključivo na radu, dužnosti i odgovornosti i to najveće ustaške odgovornosti(...)"; "svatko mora pisati ustaški i cijeli ton novina mora biti stopostotno ustaški i to u svakom pogledu, svugdje i svagda, ustaški do kraja"; "Riječ Srbin ima nestati, kad se radi o Vlasima u Hrvatskoj. Mora ju zamijeniti riječ komunist" itd.

Imao je čin ustaškog pukovnika. Po napuštanju Zagreba u svibnju 1945. zarobila ga je Jugoslavenska armija, a Vojni sud u Zagrebu osudio ga je jer je, prema presudi, "[...] sudjelovao u organizaciji i izradi plana ubijanja 'radi odmazde' i kao jedan od 'rasova' organizirao, naređivao i sam izvršavao surove zločine nad narodom". Izrečena mu je smrtna kazna vješanjem, koja je izvršena dan kasnije.

Djela
Promicao je ideje ustaške organizacije te istraživao i pisao povijest ustaštva.

 Ustaška borba (1942.)
 Ustaška pobjeda (1942.)
 Ustaška misao (1943.)
 Ustaški pogledi (1944.)

Uredio je, komentarima popratio i objelodanio govore Ante Pavelića Putem hrvatskog državnog prava (1942.).

Izvori

Životopisi, Koprivnica
Hrvatski novinari
Hrvatski publicisti
NDH

Mijo Bzik


Geum talbotianum er jurt af rósaætt frá suðurfjöllum Tasmaníu.

Tilvísanir

Dalafíflar

Geum talbotianum


David Palmer may refer to:

 David Palmer (American football) (born 1972), running back
 David Palmer (baseball) (born 1957), baseball pitcher
 David Palmer (curler) (born 1960), American wheelchair curler
 David Palmer (squash player) (born 1976), Australian squash player
 David Palmer (vocalist), American vocalist with Steely Dan
 Dave Palmer (keyboardist), session musician
 David R. Palmer (born 1941), American science fiction author
 Dave Richard Palmer (born 1934), US Army Lieutenant General
 Dee Palmer, British arranger and keyboardist, formerly David Palmer of Jethro Tull
 David Palmer, British drummer and former member of ABC

Fictional
 David Palmer (24 character), president of the U.S. in the television series 24

David Palmer


Songadh es una ciudad de la India en el distrito de Tapi, estado de Guyarat.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 123  a 347 km de la capital estatal, Gandhinagar, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2011 contaba con una población de 29 265 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Guyarat

Songadh


Le Monte Rosa SkyMarathon est une épreuve de skyrunning disputée à Alagna en Italie. Il a été créé en 1992.

Histoire
Le Monte Rosa SkyMarathon est créé en 1992 par Marino Giacometti et Lauri van Houten aux débuts de la discipline du skyrunning. La course à pied en altitude fait l'objet de recherches médicales qui observent les adaptations physiologiques du corps humain lors d'efforts en altitude et le mont Rose offre un terrain de jeu idéal. Lors de la première édition, de forts vents rendent l'accès au sommet dangereux et le parcours doit être raccourci. L'année suivante, le parcours complet est utilisé avec le point culminant à la cabane Reine-Marguerite à  d'altitude et l'épreuve rejoint le calendrier de la saison inaugurale de la Fila Skyrunner Series.

En 1994, Fabio Meraldi et Gisella Bendotti établissent les temps de référence en  et  respectivement. L'épreuve n'est plus reconduite après 1996.

La course renaît en 2002, sous le nom de Monte Rosa SkyRace - Trofeo Stefano Degasparis en hommage au garde forestier du parc naturel Alta Val Sesia et Alta Val Strona décédé le  à l'âge de 39 ans. Le parcours est cependant plus court et atteint son point culminant au  à  d'altitude. Elle rejoint le calendrier de la Skyrunner World Series 2009 en tant qu'épreuve Trial.

En 2011, seuls 88 concurrents prennent le départ. Au vu de la faible participation, les organisateurs décident de ne plus reconduire l'événement l'année suivante.

La course est à nouveau relancée en 2018 mais cette fois sur le parcours d'origine. En raison des risques courus sur le sommet du mont Rose, les participants doivent présenter un dossier d'inscription et participer en équipe de deux. Les passages sur glacier nécessitent de s'encorder et d'utiliser des crampons. Une SkyRace individuelle accessible à tous est également courue cette année qui atteint son point culminant à la station supérieure du téléphérique Punta-Indren à  d'altitude.

En 2019, un double kilomètre vertical, l'AMA VK2, remplace la SkyRace.

L'édition 2020 est annulée en raison de la pandémie de Covid-19.

Parcours

SkyMarathon
Le départ est donnée dans le village d'Alagna Valsesia. Le parcours remonte la piste de ski jusqu'à la Bocchetta delle Pisse puis remonte jusqu'à la station supérieure du téléphérique Punta-Indren située à  d'altitude. À partir de ce point, les concurrents doivent s'encorder et chausser leurs micro-crampons pour effectuer la partie supérieure du parcours qui poursuit la montée du mont Rose en passant par la Cabane Giovanni Gnifetti et par le col du Lys pour se diriger vers le sommet. Le parcours atteint le point culminant à la cabane Reine-Marguerite à  d'altitude. La descente s'effectue sur le même tracé. Il mesure  pour  de dénivelé positif et négatif.

AMA VK2
Le départ est donnée dans le village d'Alagna Valsesia. Le parcours remonte la piste de ski jusqu'à la Bocchetta delle Pisse puis jusqu'à la station supérieure du téléphérique Punta-Indren située à  d'altitude où est donnée l'arrivée. Il mesure  pour  de dénivelé positif.

Vainqueurs

SkyMarathon

SkyRace

AMA VK2

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Skyrunner World Series
 Mont Rose

Liens externes

Compétition fondée en 1992
Compétition de skyrunning en Italie
Sport au Piémont
Skyrunner World Series

Monte Rosa SkyMarathon


Rêve est un court métrage d'animation français réalisé par Peter Foldes et sorti en 1975. Il devait faire initialement partie du long métrage Daphnis et Chloé, œuvre inachevée de Peter Földes

Synopsis
Visions fantomatiques de femmes, inspirées du roman d'amour grec ancien Daphnis et Chloé.

Fiche technique
 Réalisation : Peter Foldes
 Genre : court métrage d'animation
 Durée : 6 minutes
 Date de sortie : 1975 (Festival international du film d'animation d'Annecy).

Distinctions
 1978 : César du meilleur court métrage d'animation

Notes et références

Liens externes

Film français sorti en 1975
Court métrage d'animation
César du meilleur court métrage d'animation

Rêve (film)


Munjeong-dong Rodeo Street is a major outlet shopping center in Seoul, South Korea. Clothing of many types is found here, some at substantially discounted rates.  Most of the major Korean labels have stores here, as do many international brands.

Due to lack of available streetside space, many stores are located on the basement, 2nd and 3rd floors.  One may pick up a map with store locations at the tourist office located on the main street.

This area is accessible from Exit 1 of Munjeong station, a station on Line 8 of the Seoul Subway.

See also
Apgujeong-dong
Cheongdam-dong

References

External links

Neighbourhoods of Songpa District
Shopping malls in South Korea

Munjeong-dong Rodeo Street


Urteskum (Mucilago crustacea) er en art plasmodisk svampedyr i klassen Myxogastria (tidl. Myxomycetes). Plasmodiet er cremefarvet til gulligt, men umiddelbart før omdannelsen til aetheliet bliver det mørkegråt. Aetheliet sidder direkte på underlaget, ofte plantestængler, græs eller tynde grene af f.eks. hassel. Aetheliet dannes mellem marts og november, men oftest om sommeren eller efteråret. Forekommer hist og her i Nord- og Mellemeuropa.

Svampedyr

Urteskum


Raul Tikk (* 5. April 1970 in Tartu) ist ein estnischer Badmintonspieler.

Karriere
Raul Tikk siegte 1992 erstmals bei den nationalen Titelkämpfen in Estland, wobei er im Herrendoppel mit Einar Veede erfolgreich war. Mit ihm gewann er bis 1996 vier weitere Titel. 1994 und 1996 war er auch im Mixed erfolgreich.

Sportliche Erfolge

Referenzen
http://www.spordiinfo.ee/esbl/biograafia/Raul_Tikk

Badmintonspieler (Estland)
Estnischer Meister (Badminton)
Este
Sowjetbürger
Geboren 1970
Mann

Raul Tikk


Xonotic est un jeu de tir à la première personne développé par Team Xonotic. C'est un jeu libre et ses données (sons, etc) sont des œuvres libres. Il est distribué sous licence GPL.

En 2018, le livre Practical Free Alternatives to Commercial Software mentionne Xonotic parmi les 10 meilleurs jeux open source, louant le jeu pour ses contrôles simples et se passant d'explications et comment le joueur peut comprendre comment le jeu fonctionne en quelques secondes. Le jeu est traduit en français.

Le but de Xonotic est de devenir le meilleur FPS open-source possible (jeu de tir à la première personne) de son genre. En 2020, Beebom classait Xonotic parmi les meilleurs jeux pour Linux en le comparant à Counter-Strike: Global Offensive, Team Fortress 2, et Doom (2016), rapportant que Xonotic se distinguait par ses mises à jour fréquentes, son haut niveau de finition et sa base d'utilisateurs actifs. Xonotic propose 16 types de jeux au choix et fournit des statistiques intégrées pour comparer et suivre la progression des joueurs.

Historique

Fork et continuation de Nexuiz

Xonotic est un fork et une continuation de Nexuiz, un jeu de tir à la première personne développé par Alientrap. Le , l'information fut révélée que l'entreprise Illfonic et Alientrap avaient conclu un accord pour développer un jeu pour console nommé Nexuiz. Le  le cofondateur d'Illfonic annonça à la communauté Nexuiz l'accord entre Alientrap et son entreprise que l'usage du nom Nexuiz et du nom de domaine nexuiz.com avait été confié à Illfonic et que le moteur avait été licencié pour usage non-libre. Lee Vermeulen, le fondateur d'Alientrap et initiateur de Nexuiz, avait secrètement conclu un accord avec une entreprise du nom d'Illfonic LLC en vue de la publication d'un jeu sur les plate-formes de distribution de contenu en ligne Xbox Live Arcade, PlayStation Network, et Steam.

Le comportement d'Alientrap ainsi que le mouvement de Nexuiz vers le logiciel propriétaire a été mal accueilli par la communauté de joueurs et développeurs de Nexuiz, la société Illfonic ayant annoncé que les modifications ne seraient pas reversées au projet original.

L'accord entre Alientrap et Illfonic sur l'usage du nom Nexuiz a contraint la version libre à changer de nom pour poursuivre le développement. Le développement de Nexuiz s'arrêta et un fork fut été créé sous le nom de Xonotic comme successeur direct du projet Nexuiz. Le code source de Xonotic fut publié dans les mois qui suivirent via le logiciel Git et une préversion (Xonotic 0.1.0) fut distribuée le . La première version (Xonotic 0.5) fut publiée le .

Développement ultérieur
Xonotic a fêté ses 10 ans d'existence et de développement en 2020, après une version 0.8.2 en 2017, apportant de nouveaux modèles d'armes et de nouveaux niveaux, introduisant un système de mini-jeux, améliorant les véhicules, et améliorant la base de code pour rendre plus facile aux développeurs de contribuer, la version 0.8.5 est sortie le 30 juin 2022, apportant des milliers de changements, un gameplay plus ajusté, de nouvelles cartes, plus de traductions, etc.

Système de jeu

Xonotic est un jeu principalement multijoueur, mais propose également un mode solo dans lequel il est proposé de jouer contre des bots afin de découvrir les différents modes de jeux et mutateurs, avant de jouer avec de vrais joueurs. Il s'agit d'un Arena FPS, comme Quake ou Unreal Tournament, jeux dont il s'inspire fortement tout en développant un style de jeu original. En tant que tel, il dispose de niveaux au design fermé, d'un système de mouvements complexe et d'armes variées.

Le jeu propose des modes de jeu classiques tels que le match à mort, la capture de drapeau, ou le Clan Arena, ainsi que d'autres modes plus originaux tels qu'Assault ou Nexball. Il offre également une variété de mutateurs, un des plus populaires étant le mode InstaGib (mort instantanée).

Lors d'une partie, il est possible de récupérer des objets présents dans le niveau, tels que des armes, munitions, packs de santé, drapeaux ou bonus. Il existe aussi la Force, multipliant les dommages donnés par un joueur, et le Bouclier. Plusieurs véhicules sont également implémentés, ainsi que des monstres dont plusieurs sont issus de Quake.

Armes
Le jeu propose neuf armes par défaut. Bien que certaines soient un héritage d'autres jeux du genre, chaque arme dispose d'un tir secondaire comme celles d'Unreal Tournament. Les armes principales sont :

 le Blaster : ne consomme pas de munitions, utile pour les déplacements.
 le fusil à pompe : l'arme avec laquelle les joueurs commencent.
 le Vortex : correspondant aux armes de type railgun, il est précis et puissant mais lent.
 le Devastator: équivalent du rocket launcher, il permet de guider et faire détoner la roquette en vol.
 le Mortier : lance-grenade.
 la mitraillette
 l'Electro : tire un rayon d'énergie ou des mines électriques que le joueur peut déclencher en leur tirant dessus.
 le Crylink : une des armes les plus particulières du jeu. Elle tire cinq boules d'énergie dont la divergence ou convergence peuvent être contrôlées.
 Le Hagar : tire rapidement des roquettes.

Le mode InstaGib utilise le Vaporizer. Une dizaine d'autres armes peuvent également être rendues disponibles en fonction du serveur ou du niveau.

Mouvements
Xonotic utilise le moteur DarkPlaces, qui descend du Quake Engine et dispose donc de mécaniques particulières incluant le bunny-hopping, le strafe-jumping et le rocket-jumping. Certaines cartes sont également conçues pour pouvoir réaliser des sauts depuis des rampes.

L'utilisation des armes pour se déplacer est importante : outre le Devastator qui permet d'effectuer des rocket-jumps, le Blaster permet également de sauter plus haut, plus loin ou de gagner de la vitesse, mais rend cette manœuvre bien moins coûteuse en santé et donc plus répandue, ce qui donne d'autant plus d'importance à la mécanique. Le tir secondaire du Crylink, à l'opposé, attire le joueur qui se trouve près de l'impact et est donc utile pour se hisser ou accélérer.

Le grappin est également un outil de déplacement important qui peut être ajouté à une partie. Il est notamment utilisé en mode InstaGib en conjugaison avec un Blaster qui permet d'atteindre des vitesses très élevées.

S2TC, algorithme de compression contournant les brevets de S3TC

Les jeux et les applications graphiques utilisent la compression de texture S3TC depuis OpenGL 1.3 afin d'obtenir des performances décentes, mais ces algorithmes brevetés ne pouvaient être implémentés dans les pilotes Linux libres. Xonotic faisant usage intensif de textures compressées, deux de ses développeurs, Maik Merten et Rudolf Polzer ont travaillé à fournir une expérience de texture compressée libre en 2011, utilisant des images de Xonotic comme données de référence.

L'algorithme était connu pour produire des images de qualité inférieur à S3TC, ce qui était considéré comme plus acceptable qu'une application inutilisable. S2TC était cependant jugé plus performant que S3TC car plus simple à implémenter. Certaines distributions Linux intégrèrent S2TC par défaut comme Ubuntu, sur pression de Valve.

Les brevets sur S3TC ayant expiré le , la prise en charge de S3TC fut alors intégrée à Mesa, rendant S2TC désormais inutile.

Support de recherche

Xonotic est utilisé en contexte académique comme support de recherche dans divers domaines.

En psychologie, comparé à Quake 4, Xonotic sert de jeu pour l'étude de la reconnaissance automatisée d'émotion, se voit intégré à un protocole expérimental usant de réalité virtuelle dans une étude concernant la réduction du stress dans les environnements de travail et à une étude de cas sur l'adaptation aux mesures évolutives de l'expérience du joueur.

Xonotic est également utilisé en conjonction avec Counter-Strike: Global Offensive dans l'étude de synchronization de réponse physiologique.

Dans l'étude des réseaux informatiques, Xonotic est intégré à l'étude de prédiction de la mobilité dans l'informatique mobile, et comparé à d'autres jeux vidéo libres comme 0 A.D., Neverball ou SuperTuxKart, il est utilisé pour évaluer la consommation d'énergie dans le contexte de Streaming de jeu vers des appareils mobiles.

Dans le domaine du rendu graphique, Xonotic sert avec OpenArena de banc d'essai dans l'étude de filtrage anisotropique, de rendu en mosaïque, ou de rendu multi-GPU. Xonotic est également utilisé avec des jeux comme Warsow, OpenArena et Urban Terror pour évaluer les performances de virtualisation de carte graphique

Compétition

Xonotic est utilisé comme environnement pour la compétition sportive XDWC (Xonotic Defrag World Championship), une compétition vidéoludique anuelle à la manière du DeFRaG et initiée en 2014. En 2015 Xonotic avait organisé un concours de réalisation de cartes, ainsi qu'un concours de composition musicale, une coupe du monde de duels s'était déroulée entre novembre 2016 et juillet 2017 (les Xonotic World Cup Series), un championnat d'hiver de duel en 2018 (le Xonotic Winter Championship 2018), ainsi que de très nombreuses et régulières mini‐compétitions : Instacup (duel en mode instagib), les XQC (Xonotic Quick Cup — 86 itérations dénombrées en 2018).

Éditeur NetRadiant

Le projet Xonotic maintient également l'éditeur de niveau NetRadiant. Tandis qu'AlienTrap ne prenait pas en charge l'éditeur de niveau, celui-ci est désormais pris en charge officiellement et développé par l'équipe de développement de Xonotic avec l'aide du projet Unvanquished.

Police Xolonium
La police d'écriture Xolonium a été créée initialement pour le jeu Xonotic. Publiée sous licence Open Font License, elle est utilisée dans d'autres jeux vidéos ainsi que dans des produits de grande consommation comme divers claviers de la marque Asus ROG.

Autres FPS libres
 Warsow
 OpenArena
 Smokin' Guns
 Tremulous
 Unvanquished
 Cube et Cube 2: Sauerbraten

 Freedoom

Liens externes

  Site officiel de Xonotic
 Articles traitant de Xonotic sur Linuxfr
  Articles traitant de Xonotic sur Phoronix
 Articles traitant de Xonotic sur NoFrag

Références

Jeu de tir à la première personne
Jeu vidéo libre
Jeu de tir à la première personne libre
Jeu Linux
Jeu Windows
Jeu Mac

Xonotic


Hurray for Me, Fuk You es un EP de Melvins lanzado el 28 de agosto de 2010 por Amphetamine Reptile Records. Este Extended play de 12" se vendió por primera y única vez en el aniversario número 25 de la disquera Amphetamine Reptile Records en el Grumpy's Bar de Minneapolis, el 25 de agosto de 2007. Es una versión limitada de solo 100 copias editada en vinilo de doce pulgadas de una sola cara, cuenta con un track de 13 minutos, el arte y el diseño fue hecho a mano por Haze-XXL de AmRep.

Información de grabación
Fue registrado en el mismo estudio donde se grabó "The Bride Screamed Murder" las Guitarras y las voces se realizaron en el sótano de Buzz detrás del Estudio Bar de Minneapolis.

Lista de canciones

Lado 1

Personal
King Buzzo - Guitarra, voz
Dale Crover - Batería
Coady Willis - Batería
Jared Warren - Bajo
HAZE XXL - Guitarra, Sintetizador y Coros

Véase también
 Discografía de Melvins

Referencias

Melvins
Álbumes de 2010
Álbumes en inglés

Hurray for Me, Fuk You


ليلى فريقي مطربة کردية وهي اخت الفنانة الكردية الراحلة مرزية فريقي زوجة الفنان الكردي المعروف ناصر رزازي لديها عدة البومات وكليبات غنائية، غنت عام 2007 دويتو غنائي مع المطرب المصري علي الحجار أغنية (كردية-عربية). لحنها الموسيقار والملحن الكردي هلكوت زاهیر کانت الاغنية من البوم  گوێم لیێ گرن ولديها أغنية عربية أخرى «انا صبية من كوردستان» عملت البوم غنائي ناجح مع الملحن الكردي هلكوت زاهیر مكونة من تسع اغاني ولديها ولديها ثلاثة البومات اخری.

لقبت بسندريلا الشاشة الكردية لناجاحتها المستمرة وقلة ظهورها اعلاميا. توقفت عن الغناء في سنة 2008 بعد ان قررت بعض القوات باقاف اغانيها المصورة. من ثم ظهرت ثانية في يوم عيد ميلادها في الشهر السابع من 2016 لتاكد بانها تعمل حاليا علی أغنية جديدة من المقرر عرضها قريبا. غنت أغنية بوفاة اختها المطربة مرزية فريقي تحت اسم الوردة البيضاء من الحان الموسيقار هلكوت زاهیر

وصلات متعلقة

أكراد إيران
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة (أشخاص أحياء)
مغنيات في القرن 20
مغنيات في القرن 21
مغنيات كرديات
مواليد القرن 20

ليلى فريقي


Jamaican cuisine includes a mixture of cooking techniques, flavours and spices influenced by Amerindian, African, Irish, English, French, Portuguese, Spanish, Indian, Chinese and Middle Eastern people who have inhabited the island. It is also influenced by the crops introduced into the island from tropical Southeast Asia, many of which are now grown locally. A wide variety of seafood, tropical fruits and meats are available.

Some Jamaican dishes are variations on cuisines brought to the island from elsewhere. These are often modified to incorporate local produce and spices. Others are novel or fusion and have developed locally. Popular Jamaican dishes include curry goat, fried dumplings, ackee and saltfish.
Jamaican patties along with various pastries, breads and beverages are also popular.

Jamaican cuisine has spread with emigrants, especially during the 20th century, from the island to other nations as Jamaicans have sought economic opportunities in other countries.

History

Development of the cuisine

African cuisine developed on the island as a result of waves of slavery, such as callaloo from the Angolan dish calulu. The fruit of the most popular Jamaican dish, ackee, was also brought to the Island by West African peoples. The Spanish, the first European arrivals to the island, contributed dishes such as the vinegary escovitch fish (Spanish escabeche) contributed by Spanish Jews. Later, the Cornish may have influenced the development of the Jamaican patty, a pasty-styled turnover filled with spiced meat.  More Chinese and East Indian influences can also be found in Jamaican cuisine like roti and curry goat as a result of indentured labourers who replaced slaves after emancipation brought their culinary talents (especially curry, which Jamaican chefs sometimes use to season goat meat for special occasions). Salted codfish was brought by Portuguese Jews who had escaped the inquisition in the 1500s and is now used in the national dish ackee and saltfish, but was also a staple for enslaved Africans as a long-lasting, affordable protein.

Jamaican cuisine and the Rastafarians
Jamaican cuisine includes Rastafarian influences but not entirely. Rastafarians have a vegetarian approach to preparing food, cooking, and eating, and have introduced a host of unique vegetarian dishes to the Jamaican cuisine. Rastafarians do not eat pork. However, pork is a very popular dish in Jamaica. Stew pork and jerk pork are some of the most popular ways to prepare it. There are even some who believe in cooking with little or no salt, which is referred to as the 'Ital' way.

Popular dishes

A Jamaican breakfast includes ackee and saltfish, seasoned callaloo, boiled green bananas, and fried dumplings.

Main courses

Soups

Beef soup
Chicken soup
Corn soup
Cow heel soup
Fish tea
Gungo peas soup
Janga soup
Mannish water
Pepperpot
Pumpkin soup
Red peas soup
Split pea soup

Side dishes

Bok choy
Breadfruit (boiled, fried or roasted)
Callaloo
Cooked rice
Dumplings (boiled or fried)
Festival
Fried plantain
Fried rice
Green banana
Ground provisions
Macaroni pie
Potato salad
Rice and peas
Seasoned rice - pumpkin or callaloo plus spices
Stir-fry or steamed vegetables
Stew peas
Turned cornmeal

Breads and pastries

Bammy
Black cake
Bulla cake
Coco bread
Grotto
Hard dough bread
Peg bread
Rock cake
Rum cake
Spiced bun
Sugar bun

Beverages
Bigga and D&G sodas
Bush tea
Carrot juice with spices such as nutmeg and vanilla
Chocolate milk
Cocktails
D&G Malta
Fruit juices (cucumber, guava, mango, otaheite apple, pawpaw, pineapple, soursop, etc)
Ginger beer
Guinness punch with spices such as nutmeg and vanilla
Irish moss
Limeade
Liqueurs (Sangster's, Tia Maria, etc)
Mauby
Pimento dram
Red Stripe
Rums
Sorrel
Supligen
Tamarind Fizz
Ting

Desserts and sweets

Mango and soursop ice cream are two popular desserts. Jamaican ice cream comes in many flavours like grapenut, rum and raisin and Dragon Stout.

Other popular desserts include batata pudding, cornmeal pudding, cassava pone, gizzada, grater cake, toto, banana fritters, coconut drops, plantain tarts and guava cheese.

Tie A Leaf, or blue drawers is a dish made by combining a starch (usually cornmeal or cassava) with coconut milk, then wrapped and tied in banana leaf before boiling.

Asham is parched corn that is ground and combined with brown sugar.

Tamarind balls are candy made with the sticky flesh of the fruit rolled with brown sugar into round sweet and sour balls. You can also make a spicy version that contains hot pepper in the mix.

Bustamante Backbone, named after the first Prime Minister Alexander Bustamante, is a candy.

Jamaican food abroad

Jamaican cuisine is available throughout North America, the United Kingdom, and other places with a sizeable Jamaican population. In the United States, a large number of restaurants are located throughout New York's boroughs, Atlanta, Fort Lauderdale, Washington DC, Philadelphia, and other metropolitan areas. In Canada, Jamaican restaurants can be found in the Toronto metropolitan area, as well as Vancouver, Montreal, and Ottawa.

Golden Krust Caribbean Bakery & Grill is a chain of about 120 franchised restaurants found throughout the U.S. These restaurants sell Jamaican patties, buns, breads, and other popular Jamaican dishes. They also supply food to several institutions in New York.

See also
 List of Jamaican chicken species
 Caribbean cuisine

References

External links

 daytimeexclusive.com - A Recipe Guide On How To Bake Jamaican Sweet Potato Pudding

Caribbean cuisine
Articles containing video clips

Jamaican cuisine


Roméos et Schtroumpfette est une série de gags d'une ou deux pages publiée dans l'album L'Apprenti Schtroumpf en 1971.

Univers

Synopsis
Une série de gags d'une ou deux pages, mettant en scène l'amour de tous les Schtroumpfs (sauf le Schtroumpf grognon) pour la Schtroumpfette, dont on apprend qu'elle revient occasionnellement au village. Parmi les Schtroumpfs amoureux, on reconnaît le Grand Schtroumpf, le Schtroumpf à lunettes, le Schtroumpf farceur, le Schtroumpf costaud, le Schtroumpf bricoleur, le Schtroumpf poète, le Schtroumpf coquet, le Schtroumpf musicien et le Schtroumpf paysan. C'est aussi la première apparition du Schtroumpf sculpteur (explicitement nommé), ainsi que du Schtroumpf peintre, du Schtroumpf pâtissier et du Schtroumpf jardinier (non nommés).

Personnages
 La Schtroumpfette
 Le Grand Schtroumpf
 Le Schtroumpf à lunettes
 Le Schtroumpf farceur
 Le Schtroumpf costaud
 Le Schtroumpf bricoleur
 Le Schtroumpf poète
 Le Schtroumpf coquet
 Le Schtroumpf musicien
 Le Schtroumpf paysan
 Le Schtroumpf sculpteur
 Le Schtroumpf peintre
 Le Schtroumpf pâtissier
 Le Schtroumpf jardinier

Références

Lien externe

Histoire des Schtroumpfs
Histoire publiée dans Spirou
Histoire publiée pour la première fois en 1970

Roméos et Schtroumpfette (gags)


Phyllis Omido (Vila Kidinye, no Quénia, 1978) é uma ativista ambiental queniana premiada, e fundadora do Centro de Justiça e Ação Ambiental, uma organização comunitária não governamental sem fins lucrativos que defende o meio ambiente e os direitos socioeconômicos de comunidades em torno das indústrias extrativas do Quênia.

Omido ganhou o título das 100 pessoas mais influentes do mundo em 2021, pela revista Time.

Biografia
Omido nasceu no vilarejo de Kidinye, no Quênia, no ano de 1978. É mãe de King David.

No ano de 2000, Omido foi contratada, pela usina de reciclagem de baterias Metal Refinery EPZ, em Mombaça, para ser a intermediária entre a empresa e a comunidade local Owino Uhuru. Trabalhando com uma equipe de especialistas e avaliando as doenças e mortes dos moradores ao redor, Omido elaborou um relatório de impacto ambiental, onde avaliou que o chumbo lançado nos córregos pela usina estava envenenando os moradores locais. E percebeu que, possivelmente, as autorizações da empresa foram obtidas de forma ilegal. Omido aconselhou que a fábrica fosse fechada imediatamente e remanejada. Os diretores da usina não escutaram, e retiram Omido do projeto. Omido vai aos órgãos governamentais que haviam emitido as licenças e apresenta os relatórios de impacto ambiental da usina, mas também não tomaram providências. Omido trava uma briga com a usina e o governo, principalmente depois que seu bebê fica gravemente doente, comprovado em teste que estava com níveis elevados de chumbo no sangue. Os altos custos de Omido com hospitais foram pagos pela empresa e pelo governo, em troca de silêncio. Omido sai do emprego, e organiza manifestações contra a usina e a prefeitura. Em uma das manifestações, foi acusada de incitar a violência e foi presa. O justiça a absolveu. Essa situação chamou a atenção da Human Rights Watch, da ONU e outros grupos externos, que ajudaram Omido contra a usina.

Em 2009, funda o Center For Justice Governance & Environmental Action (CJGEA), uma organização comunitária não governamental sem fins lucrativos que defende o meio ambiente e os direitos socioeconômicos de comunidades em torno das indústrias extrativas do Quênia. No ano de 2014, Omido consegue o fechamento da usina Metal Refinery EPZ e, em 2020, consegue um acordo de US$ 12 milhões aos moradores da comunidade, vítimas do envenenamento por chumbo da usina e o Tribunal de Justiça deu um prazo de quatro meses para que o governo limpasse a comunidade de Owino Uhuru, Entre os anos de 2015 e 2020, Omido conseguiu fechar pelo menos dez usinas de resíduos tóxicos no Quênia

Prêmios

 Goldman Environmental (2015)
 100 BBC Women (2020)
 TIME100 - As 100 pessoas mais influentes do mundo (2021)

Livros

 With a Mother's Anger

Ativistas do Quénia
Ativistas dos direitos humanos
Quenianos
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)
Pessoas na lista BBC 100 Mulheres de 2020

Phyllis Omido


Panta abruptă de lângă satul Sinești este un monument al naturii de tip geologic sau paleontologic în raionul Ungheni, Republica Moldova. Este amplasat la 2 km sud-vest de satul Sinești, pe panta stângă a vâlcelei râului Pojarna, Tincău. Are o suprafață de 1 ha. Obiectul este administrat de Întreprinderea Agricolă "Sinești".

Referințe

Sinești, Panta abruptă de lângă satul
Raionul Ungheni

Panta abruptă de lângă satul Sinești


Kabardinere er en officielt anerkendt mindretalsnationalitet i Rusland. Oprindeligt er de en af de mest talrige tjerkesserstammer. Grænserne for Republikken Kabardino-Balkarien og den historiske stammes område er ikke helt ens, der er også nogle stammefolk i Kabarda, der tilhører andre tjerkessiske nationaliteter i Rusland og mange stammefolk i den tjerkessiske diaspora i Tyrkiet og andre mellemøstlige stater. Ifølge folketællingen fra 2010 boede der  i Rusland.

Noter

Eksterne henvisninger

Folkeslag i Rusland
Republikken Kabardino-Balkarien
Folkeslag i Kaukasus

Kabardinere


Selim Sabit Efendi (d. 1829, Vize - ö. 1910, İstanbul), Osmanlı eğitim bilimci.

İlk çağdaş Türk eğitim bilimcidir. Osmanlı modern eğitiminin doğuşunda önemli rol oynamıştır. Türk eğitim tarihinin en önemli eserlerinden birisi olan Rehnümâ-yi Muallimin (1870) adlı kitabın yazarıdır.

Yaşamı
1829 yılında Kırklareli'nin Vize ilçesinde doğdu. Babası, Kırım Tatar çiftçi Mehmet Ağa idi. İlköğrenimini memleketinde tamamladıktan sonra eğitim hayatına devam etmek için İstanbul'a gitti Hem medrese, hem Darülmuallim eğitimi gördü. Osmanlı Devleti'nin ilke Erkek Öğretmen Okulu olan Darülmuallimin'deki eğitimini 1855'te tamamladı; okulun ilk mezunları arasında idi. Mezuniyetinin ardından bursla Paris'e gönderildi. 6 yıl kaldığı Paris'te Mekteb-i Osmani adlı okulda ve Muradyan Mektebi'nde Türkçe öğretmenliği yaptı. Bu yıllarda Fransız eğitim sisteminden etkilendi, okullarda uygulanan bilimsel metotları benimsedi. 1861 yılında İstanbul'a döndü.

Yurda döndükten sonra eğitim ile ilgili birçok kurumda çalıştı. İlk görevi Süleymaniye semtindeki bir okulda idi. İlk defa bu okulda kendi oluşturduğu yeni tarzda öğretimi uyguladı. Ne var ki sıra, masa, hesap tahtası gibi araç gereçleri sınıfına koydurması tepki uyandırmış, Kur'an'a ve İslam'a karşı saygısızlık olarak yorumlanıp şikayetlere yol açmıştı. Devrin şeyhülislamı tarafından cezalandırılması için bir fetva yayımlanmasından sonra devreye padişah Abdülmecid, birdenbire değil yavaş yavaş ilerlemesi ve halkın düşüncesini unutmaması konusunda kendisini uyardı. Görevden alınmaktan kurtulamayan Selim Sabit, bir süre belediyede ve Nâfia Nezareti'nde (Bayındırlık Bakanlığı) memur olarak çalıştı.

1868'de Mekteb-i Sultani'nin müdür yardımcısı olarak atandı. Ancak Fransız asıllı ikinci müdürle geçinemediği için bu görevi uzun sürmedi. 1869'da Meclis-i Kebîr-i Maari (Talim ve Terbiye Kurulu) üyeliğine atandı. Aynı yıl, Darülfünun'da edebiyat dersleri vermeye başladı.

1887'de Encümen-i Teftiş ve Muayene Başkanlığı (Basın Kontrol Komisyonu Başkanlığı) yaptığı sırada bir nevi kitap sansürcülüğü olan bu iş onun gibi hür fikirli bir insana uygun olmadığından görevlerini II. Abdülhamit'in istediği gibi yerine getirilmedi ve azledildi. İki yıl büyük yokluk ve sıkıntı çektikten sonra 1899 yılında emekliye sevkedildi. 1889'da açılan Yıldız Sağırlar Okulunda Türkçe öğretmenliği yaptı. Emekli olduktan sonra yedi yıl süreyle Darülmuallimin'de öğretmenlik yaptı. Bu süre içinde İstanbul'da bir sürgün hayatı yaşadı.

Meslek hayatı boyunca özellikle ilköğretimde geleneksel eğitim yöntemlerinin yerine yeni ve etkili eğitim yöntemlerinin uygulanması için çaba gösterdi. İlk alfabeyi hazırladı. Dilbilgisi kuralları, mantık, söz söyleme sanatı, matematik, coğrafya konularındaki ders kitapları uzun yıllar okullarda okutuldu. 1910 yılında İstanbul'da öldü. Eyüpsultan'daki aile mezarlığına gömüldü.

Eserler
Selim Sabit, okuma yazma alanında kullanılan metotlarda ilk defa büyük değişiklikler yapan eğitimcidir. Okuma yazma öğretim ile ilgili fikirlerinin uygulanmasını ilk kitabı olan Elifbâ-yı Osmanî adlı eserinde yapmıştır. Bu kitap, Sıbyan mekteplerinde ders kitabı olarak kullanılmıştır.

1879-1884 arasında "İstanbul'da bulunan kütüphanelerin gözden geçirilmesi ve bu kütüphanelerdeki eserleri içeren numune defterlerin düzenlenmesi" ile görevlendirilmesi sonucu II. Abdülhamit'in kütüphanesindeki kitapların kataloğunu hazırlamış ve bu, bir kitap haline getirilmiştir.

Ortaokullarda okutulan Mi'yâru'l-Kelâm (Sözün Ölçüsü) adlı bir dilbilgisi kitabı, Muhtasar Coğrafya Risâlesi (Kısa Coğrafya Kitapçığı) adlı coğrafya kitabı, Muhtasar Hesâb Risâlesi (Kısa Hesap Kitapçığı) adlı matematik kitabı, Nahv-i Osmânî (Osmanlıca Cümle Bilgisi) adlı dilbilgisi kitabı, sıbyan mekteplerinde okutulan Muhtasar Sarf-ı Osmânî (Kısa Osmanlıca Dilbilgisi) ve Muhtasar Târîh-i Osmânî (Kısa Osmanlı Tarihi - Sıbyan mekteplerinde okutulan ilk tarih kitabıdır-) onun eseridir.

Ona asıl ününü getiren eseri, Rehnümâ-yı Muallimîn (Öğretmenler için Kılavuz) adını taşır. Bu kitap, 1869'da sıbyan mekteplerinin düzenlenmesi ile ilgili olarak Eğitim Bakanlığı'na gönderdiği 48 sayfalık rapordur.

Arşın, endaze, mu¬rabba, aşar vb. ağırlık ve uzunluk ölçü birimlerini modern ölçü birimlerine çevirmeye yarayan tablo ve çizelgelerden oluşan 47 sayfalık Tahvîl-i Mikyâs Levhâları (Ölçü Karşılaştırma Tablosu) adlı bir eseri daha vardır.

Risâle-i Elifbâiyye (Abece Kitapçığı) adlı kitabı Tatar Türkçesi'ne çevrilmek suretiyle Kazan'da Yengi Elifbâ-yı Türkî adıyla basılmıştır.

Usul-i Cedid
Selim Sabit Efendi, ezberlemek yerine harfleri birbirine bağlayarak heceleri ve kelimeleri okutma esasına dayalı yöntemi eğitim hayatına getirmiştir. Uyarladığı bu yeni öğretim sistemine Usul-u Cedid denildi. 1900'lerin başında İstanbul'daki 265 iptidai ve taş mektepten bir kısmı numune mektebi haline getirildi ve bu yöntem uygulandı.

Okuma yazmayı kolaylaştıran bu sisteme yönelen okullara usul-u cedid okulları adı verildi. Öğrenci sırası, öğretmen masası, harita, yerküre gibi ders araçları bu okullara girmiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Bahri Ata, Selim Sabit Efendi'nin Okul Tarihi İnşası, Türk Eğitim Bilimleri Dergisi, Bahar 2009, 7 (2)

1829 doğumlular
1910 yılında ölenler
Osmanlı eğitimcileri
Vize doğumlular

Selim Sabit Efendi


Gdańsk County () is a unit of territorial administration and local government (powiat) in Pomeranian Voivodeship, northern Poland. It came into being on January 1, 1999, as a result of the Polish local government reforms passed in 1998. It includes areas to the east and south of the city of Gdańsk, from which the county takes its name, although the city is not part of its territory. The county seat and only town in Gdańsk County is Pruszcz Gdański, which lies  south of central Gdańsk.

The county covers an area of . As of 2019 its total population is 117,452, out of which the population of Pruszcz Gdański is 31,135and the rural population is 86,317.

Gdańsk County on a map of the counties of Pomeranian Voivodeship

Gdańsk County is bordered by the city of Gdańsk to the north, Nowy Dwór Gdański County to the east, Malbork County to the south-east, Tczew County and Starogard County to the south, and Kościerzyna County and Kartuzy County to the west.

Administrative division
The county is subdivided into eight gminas (one urban and seven rural). These are listed in the following table, in descending order of population.

References

Land counties of Pomeranian Voivodeship

Gdańsk County


جان لوك ساسوس  (4 أكتوبر 1962 في ميدي بيرينه) لاعب كرة قدم فرنسي معتزل كان يجيد اللعب في خط الدفاع . سبق له اللعب في أندية تولوز ، كان، باريس سان جيرمان ، ليون ، وسانت إتيان . شارك في مباراة دولية واحدة مع منتخب فرنسا في 1992 .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
مدافعو كرة قدم رجالية
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو باريس سان جيرمان
لاعبو تولوز
لاعبو سانت إتيان
لاعبو كان
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
مواليد 1962
وفيات 1436 هـ
وفيات 2015
وفيات في تولوز
أشخاص من تارب (مدينة فرنسية)

جان لوك ساسوس


ඉංජිනේරු විද්‍යාවේදී හානි පුර්ණය යනු සැළසුමක අතුරු ආබාධ හෝ අනෙකුත් අනවශ්‍ය ගැටලු සදහා සැළසුම් සකස් කිරීමයි. නැවත අලුතෙන් හදුන්වා දෙන සැළසුමද තවදුරටත් පවතින ගැටළු හෝ වෙනත් කරුණු සදහා හානිපුර්ණය කළ හැක.

එක් උදාහරණයක් වනුයේ වෝල්ටීයතා පාලක ස්පටික දෝලකයයි. (VCXO) එය සාමාන්‍යයෙන් බලපෑමට ලක්වන්නේ වෝල්ටීයතාවය මඟින් පමණක් නොව උෂ්ණත්වයෙන් ද  යම්තාක් ප්‍රමාණයකට බලපෑමකට ලක්වෙයි. උෂ්ණත්ව හානි පුරිත සංස්කරණයක් (TCVCXO) නිර්මාණය කර ඇති අතර එම නිසා සම්ප්‍රේෂකය හෝ වෙනත් එවැනි උපකරණයක් තුළ ගොඩ නැගෙන තාපය සංඛ්‍යාත ලිස්සායාමක් ඇති කරන පිසෝවිද්‍යුත් ආචරණය වෙනස් නොකරනු ඇත.

වෙනත් උදාහරණයක් වන්නේ ඩිජිටල් කැමරා හා වීඩියෝ කැමරාවල ඇති චලිත හානි පුර්ණයයි. එමගින් පින්තූරයක් ස්ථායිව හා බොද නොවන පරිදි තබා ගනු ලැබේ.

විද්‍යුත් ඉංජිනේරු විද්‍යාවේ වු අනෙකුත් උදාහරණ පහත දැක්වෙයි.

	විද්‍යුත් පරිපථයක අවම හා උච්ච වෝල්ටීයතා හානිපුර්ණය කරන නියත වෝල්ටීයතා උපකරණයක් දී ඇති ආදාන පරාසයක් තුළදී එහි ප්‍රතිදානය එකම අගයක පවත්වා ගනී.
	දත්ත විකෘතිවීම සඳහා වැරදි නිවැරදි කිරීමේ හානි පුර්ණ
	චක්‍රීය එන්කෝඩර හා රේඛීය එන්කෝඩරවල වු දෝෂ සඳහා ග්‍රේ කේතගත කිරීමේ හානි පුර්ණය
	විද්‍යුත් ස්වීචයක අනිසි ක්‍රියාකාරීත්වය සඳහා ඩිබවුන්ස් හානි පුර්ණය
	වායු විසර්ජන අකුනු ගැසීම්වලදී සෘණ ප්‍රතිරෝධය සඳහා ප්‍රතිරෝධ හෝ ප්‍රේරක හානි පුර්ණය
	දෝලන වැළැක්වීම සඳහා ප්‍රතිපෝෂණ පාලන පද්ධති වල යොදා ගන්නා සංඛ්‍යාත හානි පුර්ණ

සිවිල් ඉංජිනේරු විද්‍යාවේද ඊට උදාහරණ ඇත.

	කුඩා මංමාවත්, ගොඩනැගිලි හා පාලම් වල ප්‍රසාරණ සම්බන්ධතා ප්‍රසාරණය හා සංකෝචනය සදහා හානිපුර්ණය කර ඇත.
	යම් ව්‍යුහයක් හා එහි පාදම අතර වු විවිධ උපකරණ ක්‍රියාත්මක ලෙස හෝ අකර්මන්‍ය ලෙස භූ චලන සඳහා හානි පුර්ණය කර ඇත.

 ඉංජිනේරු විද්‍යාව

හානි පුරණය (ඉංජිනේරු විද්‍යාව)


Sırrı Day (1889, Çeşme - 20 Ekim 1952) Türk siyasetçidir.

Paris'te Düyunu Umumiye Maliye Meclisi Komiserliği Başkatipliğinde bulundu. III. İcra Vekilleri Heyeti'nde kısa süre vekaleten İktisat Vekilliği, 1939-1941 ve 1942-1943 yılları arasında Ekonomi Bakanlığı, 1943-1946 yılları arasında da Bayındırlık Bakanlığı görevini yürüttü. Ayrıca TBMM 5., 6., 7. ve 8. Dönem'de (1935-1950 arası) Trabzon milletvekili olarak görev yaptı.

1889 doğumlular
Çeşme doğumlular
İzmir doğumlu siyasetçiler
1952 yılında ölenler
TBMM 5. dönem Trabzon milletvekilleri
TBMM 6. dönem Trabzon milletvekilleri
TBMM 7. dönem Trabzon milletvekilleri
TBMM 8. dönem Trabzon milletvekilleri
TBMM Bayındırlık, İmar, Ulaştırma ve Turizm Komisyonu
Cumhuriyet Halk Partisi mensubu siyasetçiler

Sırrı Day


Budislav I. Kurjaković († iza 1346.), hrvatski velikaš i krbavski knez iz velikaške obitelji Kurjakovića od plemenitog roda Gusića.

Bio je najstariji od trojice sinova kneza Kurjaka iz roda Gusića i Jelene Šubić Bribirske, sestre hrvatskog bana Pavla I. Šubića Bribirskog († 1312.). Osim braće, Pavla i Grgura I., imao je i sestru Vjekoslavu, udanu za cetinskog kneza i vojvodu Nelipca II.

Budislav I. se prvi put spominje u ispravi 1304. godine zajedno s velikašima koji su sudjelovali u izmirenju bana Pavla Bribirskog s gradom Skradinom. Do 1320-ih bio je najmoćniji član Kurjakovića i gospodar čitave Krbave. Godine 1320. imenovan je za šibenskog potestata. Godine 1322. braća Budislav i Pavao I. († 1340.) su se udružila zajedno s hrvatskim i bosanskim velikašima na čelu sa slavonskim banom Ivanom I. Babonićem protiv hrvatskog bana Mladena II. Bribirskog. U tom sukobu braća Budislav, Pavao i Grgur su zazueli Bag i podijelili ga s rođakom Petrom Disislavićem.

U vrijeme sukoba koji su uslijedili nakon sloma bana Mladena II., Budislav je s braćom prišao uz vojvodu Nelipca s kojim su u lipnju 1324. godine, u savezu s Jurjem Mihovilovićem, Šibenikom i Trogirom pobijedili vojsku kneza Jurja II. Šubića Bribirskog, knezova Krčkih, Zadra i bosanskog bana Stjepana II. Kotromanića. Polovicom 1326. godine braća Kurjakovići su, u savezu s vojvodom Nelipcem II. porazili kraljevsku vojsku kojom je zapovjedao slavonski ban Mikac, zbog čega ih je kralj Karlo I. Anžuvinac (1301. – 1342.) stavio u nemilost. Godine 1338. Budislavov najmlađi brat Grgur I. se izmirio s kraljem Karlom I., što je narušilo odnose između braće i Nelipca II. Istodobno, Budislav je s braćom vodio pregovore s Mlečanima, radeći tako protiv Nelipca.

Poslije smrti vojvode Nelipca 1344. godine, braća Budislav i Grgur su pristali uz svoju sestru Vjekoslavu i nećaka Ivaniša Nelipčića, no dolaskom slavonskog bana Nikole I. Bánffyja pomirili su se s kraljem Ludovikom I. (1342. – 1382.), iako su nastavili tajne pregovore s Mlečanima. U jeku tih događaja nestaje Budislava iz povijesnih izvora.

Privatni život

Oženio se kneginjom Anom Krčkom, s kojom je imao šestero sinova: Jurja, Nikolu I., Tomu I., Karla I., Budislava IV. i Fredula.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Kurjakovići - Hrvatski biografski leksikin

Hrvatsko plemstvo
Kurjakovići

Budislav I. Kurjaković


Titanium ist ein Lied des französischen DJs und Produzenten David Guetta, das er zusammen mit der australischen Sängerin Sia aufgenommen hat. Der Song wurde am 5. August 2011 als dritte Singleauskopplung aus Guettas fünftem Studioalbum Nothing but the Beat veröffentlicht. Produziert wurde das Lied von Guetta sowie von den Musikproduzenten Giorgio Tuinfort und Afrojack.

Hintergrund
Nachdem Guetta im Internet auf die Musik von Sia aufmerksam wurde, wählte er die Sängerin für die Mitwirkung auf seinem neuen Album aus. Bevor Sia den Song mit Guetta aufnahm, sendete sie eine Demoversion an verschiedene Künstler, wie an die US-amerikanische Sängerin Mary J. Blige. Die Version mit der Gesangseinlagen Blige tauchte bereits vor der Veröffentlichung im Juli 2011 als Leak im Internet auf. Guetta bezeichnete diesen Vorfall als "nervig", da ursprünglich "niemand davon wissen sollte" und er sich dazu auch "nicht weiter äußern" wolle. Eine weitere Empfängerin der Demo war die US-amerikanischen Sängerin Katy Perry, die diese jedoch ablehnte. Laut Sias Manager Jonathan Daniel von Crush Management ging Sia davon aus, dass die US-amerikanische R&B-Musikerin Alicia Keys die Stimme für Titanium sein würde. Guetta überlegte zunächst noch, weitere Sängerinnen für den Song ins Studio zu holen, woraufhin Perry ihm jedoch dazu riet, Sia auf dem Song zu lassen. Guetta folgte letztendlich diesem Vorschlag. Wie Sia in einem Interview mit dem National Public Radio preis gab, hätte Guetta sie über die Tatsache, dass sie auf dem Album zu hören sein würde, nicht in Kenntnis gesetzt:

In einem Interview mit dem Koproduzenten Afrojack, erzählte dieser, dass Guetta ihm kurz vor Veröffentlichung anbot, ihn als mitwirkenden Interpreten anzugeben. Afrojack lehnte den Vorschlag ab, da Titanium nicht zu seinem derzeitigen Stil passen würde. Er fügte hinzu, dass er diese Aussage seit der Veröffentlichung des Songs als naiv und arrogant ansehen würde.

Musikvideo
In dem Video zu dem Song spielen weder Guetta noch Sia mit. Es handelt von einem kleinen Jungen, der von dem US-amerikanischen Schauspieler Ryan Lee gespielt wird. Der Junge verfügt über übernatürliche Kräfte und läuft in dem Video vor US-amerikanischen Spezialeinheiten der Polizei davon. Die offizielle Premiere des Videos fand am 21. Dezember 2011 statt. Das Musikvideo spielt in der Dorval High School in Québec in Kanada.

Rezeption

Rezensionen
Einige Kritiker bezeichnen das Lied als einen der Leittitel des Albums. Das Musikmagazin Billboard beschrieb den Song als Guettas eigenartigsten und zugleich epischsten Song. Der Kritiker Joe Copplestone von dem Onlinemagazin PopMatters befand, dass "die Songs des Albums Nothing but the beat wie Titanium und Night of Your Life die Stärke aus Guettas früheren Zusammenarbeiten mit der US-amerikanischen Sängerin Kelly Rowland mit When Love Takes Over und Commander wieder auferleben lassen würden". Des Weiteren gibt es beim anfänglichen Gitarren-Riff eine starke Ähnlichkeit mit dem Beginn von Every Breath You Take der Gruppe The Police.

Charts und Chartplatzierungen
Titanium entwickelte sich zu einem weltweiten Erfolg. Bereits zur Veröffentlichung des Liedes als Promo-Single erreichte das Lied Top-10-Platzierung in unterschiedlichen Ländern. Im Laufe der folgenden Monate hielt der Erfolg an und in vier Ländern konnte sich das Lied an der Chartspitze platzieren. Neben den USA, wo erst im Juli 2012 die USA die Spitzenposition erreicht wurde, standen Guetta und Sia in über 25 Ländern in den Top 10. Verteilt auf 2011 und 2012 platzierte sich der Song auch in den Jahrescharts verschiedener Länder. Für Sia war die Single der erste weltweite Erfolg, während David Guetta mit der Single seinen achten Top-10-Erfolg in Deutschland und seinen vierte Nummer-eins-Hit in Großbritannien feierte.

Auf der Streaming-Plattform Spotify verzeichnet das Lied bisher mehr als 1,16 Milliarden Streams (Stand: Juli 2022).

Auszeichnungen für Musikverkäufe

Weblinks
 Offizielles Musikvideo auf YouTube

Einzelnachweise

Lied 2011
Dancesong
House-Lied
Popsong
David-Guetta-Lied
Sia-Lied
Lied von David Guetta
Lied von Sia
Lied von Giorgio Tuinfort
Nummer-eins-Hit
Platin-Lied (Deutschland)
Platin-Lied (Österreich)
Mehrfach-Platin-Lied (Schweiz)
Mehrfach-Platin-Lied (Vereinigte Staaten)
Mehrfach-Platin-Lied (Vereinigtes Königreich)

Titanium (Lied)


Dexter Holland (d. 29 Aralık 1965, Orange County) Bryan Keith Holland'ın sahne adı. Punk müziğin 1990'lı yıllarda Green Day'le beraber tekrar yükselişe geçmesini sağlayan ve yaptığı müziğe "neo punk" adını veren topluluk The Offspring isimli grubun vokalisti ve lideri. Üniversitedeki moleküler biyoloji ve genetik doktorasını yarıda bırakıp, müzik kariyerine devam etmiştir. Liseyi okul birinciliğiyle bitirmiştir.

1965 doğumlular
Orange County, Kaliforniya doğumlular
Yaşayan insanlar
Amerikalı erkek gitaristler
Amerikalı punk rock gitaristleri
Amerikalı tenorlar

Dexter Holland


Marcos Antônio Abdalla Leite, también conocido como Marquinhos (nacido el 23 de marzo de 1952 en Río de Janeiro, Brasil) fue un jugador brasileño de baloncesto.

Enlaces externos
 Ficha en sportsreference
 Ficha en LEGA BASKET SERIE A
 Ficha en Confederación de baloncesto brasileño

Baloncestistas de Brasil
Baloncestistas de la selección de Brasil
Baloncestistas de la Lega Basket Serie A
Baloncestistas del Virtus Pallacanestro Bologna
Baloncestistas de los Pepperdine Waves
Baloncestistas del Flamengo
Deportistas en los Juegos Panamericanos de 1975

Marcos Antônio Abdalla Leite


Hva' snakker du om? – Den ka' byttes Vol. 1, ofte blot omtalt som Hva' snakker du om?, er en humoristisk CD udgivet af komikeren Anders Matthesen i 2000.

Albummet blev til efter at Matthesen sammen med Bossy Bo fra Østkyst Hustlers havde lavet ugentlige satireindslag i Børneradio i programmet Hvad snakker du om?. Under navnet Bossy Bjælke bidrog han som producer og tekniker på de fleste af sangene, hvilket omfatter "Min Store Kærlighed", "Sig God Nat!", "Den Lyriske Flæskesvær", "Så Vanker Der", "Hva' Snakker Du Om?", "Jul På Vesterbro" og "Gi' Den Gas Mester Egekjær".

Albummet solgte 80.000 eksemplarer og blev certificeret platin. Ved Danish Music Awards 2001 vandt det for "Årets Entertainment Udgivelse".

Indhold
Albummet består primært af små sketches på under et minut, der stammer fra radioprogrammet Hvad snakker du om?. Flere af indslagende bygger på populære programmer som realityshowet Robinson Ekspeditionen, tv-serien TAXA, radioprogrammet Giro 413 og Skærmtrolden Hugo. Andre temaer går igen i let ændrede versioner som "KLM", "Fisk", "Reklame" og "Tatovøren".

Stewart Stardust optræder som figur i sangene "Til Min Søn Danny" som er rettet mod Danny Stardust og "Jul På Vesterbro", hvoraf sidstnævnte blev brugt i julekalenderen af samme navn i 2003, hvor den dog havde endnu et vers, der bliver sunget af Arne Nougatgren. Sangen blev efterfølgende udgivet på soundtracket til julekalenderen.

Albummets sidste nummer, "Godnat Lille Dengse", varer 13:17 minutter og er en rap om en far, der skal til at have sin søn, Jokum, i seng. Rappen varer knap fire minutter, hvorefter der ikke lyd på nummeret før de sidste to sekunder, hvor det forlyder at "der kommer ikke mere".

Spor
 "Intro" - 0:18
 "Taxa" - 1:57
 "Reklame" - 0:17
 "De Korte Nyheder" - 0:23
 "Min Store Kærlighed" - 3:36
 "KLM (Kort Lunte-Manden)" - 0:19
 "Forestil Dig..." - 0:26
 "Møgunge" - 0:15
 "Tatovøren 1" - 0:24
 "Fraklip" - 0:36
 "Giro 413" - 0:06
 "Kender De Det?" - 1:05
 "Det Er Derude" - 0:56
 "Ismand" - 0:31
 "Reklame" - 0:12
 "Stop Volden" - 0:46
 "Sig God Nat!" - 2:21
 "Aprilsnar" - 1:08
 "Tatovøren 2" - 0:27
 "Monstre" - 0:21
 "Stop Volden 2" - 0:15
 "Den Lyriske Flæskesvær" - 2:36
 "Fraklip" - 0:13
 "Gode Råd Om Børneopdragelse" - 0:41
 "KLM" - 0:18
 "Hugo På Helium" - 0:50
 "Så Vanker Der" - 2:43
 "Reklame" - 0:23
 "Robinson" - 1:15
 "Fisk" - 0:11
 "Tatovøren 3" - 0:29
 "Fisk 2" - 0:11
 "KLM" - 0:14
 "Studievejledning" - 1:19
 "Ingen Børn!" - 3:35
 "Ludo" - 2:25
 "Giro 413" - 0:11
 "Matros I Skumsprøjt Med Stormvejr Og Stiv Kuling I Ramsaltet Rum Sø" - 0:35
 "KLM" - 0:24
 "Robinson 2" - 1:12
 "Hva' Snakker Du Om?" - 3:51
 "Tatovøren 4" - 0:57
 "Nyt Er Yt..." - 0:48
 "Reklame" - 0:19
 "Giro 413" - 0:15
 "Til Min Søn Danny" - 0:48
 "Hør Det Ske" - 1:13
 "Fraklip" - 0:17
 "Reklame" - 0:18
 "Julegaver" - 0:33
 "Jul På Vesterbro" - 3:27
 "Efteraberen" - 0:44
 "Kort Lunte" - 0:09
 "Efterlysning" - 0:41
 "Reklame" - 0:26
 "Bilkøb" - 0:24
 "Gi' Den Gas Mester Egekjær" - 1:29
 "Banan-Informercial" - 0:42
 "Fraklip" - 1:09
 "Folkeskolen Før Og Nu" - 1:37
 "Træt-Og-Deprimeret-Blues" - 1:04
 "Trafiknyt" - 0:14
 "Sjov Med Kæledyr" - 1:46
 "Reklame" - 0:35
 "Godnat Lille Dengse" - 13:17

Referencer

Eksterne henvisninger
 Hva' snakker du om? – Den ka' byttes Vol. 1 på discogs

Anders Matthesen-album
Album fra 2000


Sandfjorden er en fjord  på Nordkinnhalvøen i Gamvik kommune i Troms og Finnmark   fylke i Norge. Fjorden har indløb mellem Bispen i vest og Bjørkevikneset i øst og går fem kilometer mod sydvest til bebyggelsen Langstranda for enden af fjorden.

Fylkesvej 263 (Finnmark)  passerer enden af fjorden.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Troms og Finnmark
Gamvik

Sandfjorden (Mehamn)


Plantae Rariores (abreviado Pl. Rar.) es un libro con ilustraciones y descripciones botánicas que fue escrito por el botánico italiano Giovanni Gussone. Fue publicado en el año 1826.

Referencias

Enlaces externos
en IPNI

Libros de botánica de Italia del siglo XIX
Ciencia de 1826
Libros de 1826
Italia en 1826

Plantae Rariores


Marouf Suleiman al-Bakhit (18. ožujka 1947. – 7. listopada 2023)), jordanski političar i premijer u dva navrata (2005. – 2007., 2011.). Obrazovao se u Sjedinjenim Državama i Ujedinjenom Kraljevstvu.

Vanjske poveznice

 Prime Ministry of Jordan website

Životopisi, Jordan
Predsjednici vlada
Vojni zapovjednici
Političari nakon 1989.
Jordanski političari

Marouf al-Bakhit


Mikkel Jensen kan henvise til flere personer:
 Mikkel Jensen (fodboldspiller, født 1977) (født 1977) – dansk tidligere fodboldspiller, der bl.a. har spillet for Brøndby IF, FC Midtjylland og IF Brommapojkarna
 Mikkel Jensen (fodboldspiller, født 1995) (født 1995) – dansk fodboldspiller, der bl.a. har spillet for FC Nordsjælland og FC Roskilde
 Mikkel Jensen (fodboldspiller, født 1986) (født 1986) – dansk fodboldspiller, der bl.a. har spillet for Brønshøj Boldklub
 Mikkel Jensen (racerkører) (født 1994) – dansk racerkører

Mikkel Jensen


Craig Ogden est un guitariste classique australien dont les albums ont dominé les charts classiques britanniques. Il est maître de conférences principal en guitare au Royal Northern College of Music de Manchester, au Royaume-Uni.

Biographie

Ogden commence à jouer de la guitare à l'âge de sept ans et est diplômé en musique de l'Université d'Australie occidentale. En 1990, il se base au Royaume-Uni et obtient un diplôme de performance professionnelle du Royal Northern College of Music, où en 2004, il reçoit une bourse du Royal Northern College of Music, devenant ainsi la plus jeune personne à recevoir cet honneur. Il épouse la chanteuse britannique Claire Bradshaw, avec qui il se produit souvent ; ensemble, ils fondent le Dean & Chadlington Summer Music Festival en 2007. Il fait sa première apparition au Royal Albert Hall avec le Philharmonia Orchestra dans le Concierto de Aranjuez de Rodrigo.

Albums
Tippett: The Blue Guitar (1995)
Guitar Meditations (1999)
English Guitar Concertos (2001)
The Guitarist (2010)
Summertime (2011)
A Quiet Thing: Songs for Voice and Guitar (avec David Daniels; 2011)
Christmas Time (2013)
Summer Guitar (2014)
Craig Ogden and Friends (2015)
Love's Philosophy (2017).

Références

Liens externes

Étudiant de l'université d'Australie-Occidentale
Guitariste australien
Guitariste classique

Craig Ogden


Mehmet İbrahim Karaca (17 Mart 1900, İstanbul - 7 Nisan 1980, İstanbul), Azerbaycan Türkü asıllı Türk tiyatro ve sinema oyuncusudur.

Yaşamı
1900 yılında İstanbul'da doğdu. Mercan İdadisi'nde eğitim gördükten sonra 1922 yılında kendi adını taşıyan toplulukta Quo vadis? adlı oyunla sahneye çıktı. Bir süre İstanbul Halk Opereti'nde çalıştıktan sonra, 1934 yılında İstanbul Şehir Tiyatrolarına başladı. Paydos, Hacıyatmaz, Macbeth, Hamlet gibi oyunlarda rol alan Karaca, Farsça, Arapça ve Fransızca bilmekteydi. 1968 yılında beyin kanaması geçirmesi nedeniyle oyunculuğu bıraktı. 1929'da Raşit Rıza Samako ve Muhlis Sabahaddin Ezgi ile çalışırken tanıştığı Toto Karaca ile 1939'da evlendi. Tek çocukları Cem Karaca'dır. 7 Nisan 1980'de Siroz hastalığı nedeniyle hayatını kaybeden Karaca, Karacaahmet Seyid Ahmet Deresi Mescidi Kabristanı'na defnedildi.

Filmografisi

 Taş Parçası (1939)
 Harman Sonu (1946)
 Kızılırmak Karakoyun (1946)
 Bağdagül (1947)
 Büyük İtiraf (1947)
 Karanlık Yollar (1947)
 Kılıbıklar (1947)
 Canavar (1948)
 Düşkünler / Beyaz Baykuş (1948)
 Keloğlan (1948)
 Silik Çehreler (1948)
 Çakırcalı Mehmet Efe (1950)
 Yavuz Sultan Selim Ağlıyor (1952)
 Soygun (1953)
 Paydos (1954)
 Kanlı Nigar (1955)
 Hata / Bırakın Ağlayım (1957)
 Asi Evlat (1958)
 Annemi Arıyorum (1959)
  Ölmeyen Aşk (1959)

Kaynakça

Dış bağlantılar

1900 doğumlular
İstanbul doğumlu erkek oyuncular
20. yüzyılda Türk erkek oyuncular
Türk erkek tiyatro oyuncuları
Türk erkek sinema oyuncuları
Azeri asıllı Türkler
1980 yılında ölenler
İstanbul ilinde hastalıktan ölenler
Sirozdan ölenler
Karacaahmet Mezarlığı'na defnedilenler

Mehmet İbrahim Karaca


Le séisme de Santiago de Cuba en 1932 est un séisme qui s'est produit le  et qui a particulièrement affecté la ville de Santiago de Cuba située dans le sud du pays.

Santiago Cuba 1932
Santiago Cuba 1932
Santiago Cuba 1932
1932 aux Amériques
Février 1932
Histoire de Cuba
Santiago de Cuba
Catastrophe naturelle en 1932

Séisme de Santiago de Cuba en 1932


La pyocyanine (PYO) est une phénazine de couleur bleu-vert, produite spécifiquement par le bacille Gram négatif Pseudomonas aeruginosa qui est un pathogène humain opportuniste fréquemment rencontré dans les hôpitaux.

Notes et références

Phénazine
Cyclohexénone
Toxine bactérienne
Antibiotique
Pigment biologique

Pyocyanine