Masset est une municipalité située dans la province de la Colombie-Britannique, dans l'archipel Haïda Gwaïi.

Notes et références

Liens externes

Municipalité en Colombie-Britannique

Masset (Colombie-Britannique)


Maulvi Anwarul Haq ist ein pakistanischer Beamter. Er ist seit 20. April 2010 Generalstaatsanwalt seines Landes (Stand Februar 2012). Sein Vorgänger war Anwar Mansoor Khan.

Karriere
Haq war Richter am Obersten Gerichtshof von Lahore.

Unter seiner Leitung klagte die Staatsanwaltschaft 2012 den pakistanischen Premierminister Yousuf Raza Gilani wegen Behinderung der Justiz vor dem Verfassungsgerichtshof an. Grund war die Weigerung Gilanis, ein Korruptionsverfahren gegen Präsident Asif Ali Zardari wiederaufzunehmen.

Einzelnachweise

Pakistaner
Generalstaatsanwalt (Pakistan)
Richter (Oberstes Gericht)
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann

Maulvi Anwarul Haq


Inkakakadu () er en fugl i familien kakaduer i ordenen papegøjer, der lever i Australien.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Fugle fra Australien
Papegøjer

Inkakakadu


Santa Helena de Minas es un municipio brasileño del estado de Minas Gerais. Localizado en la región del valle del río Mucuri, la ciudad posee una población estimada en 6.078 habitantes.
El municipio pertenece a la Comarca de Aguas Formosas. Su emancipación se dio el 21 de diciembre de 1995.

El municipio de Santa Helena de Minas se destaca por albergar en su territorio la tribu de los indios Maxakali, últimos remanentes de las diversas tribus indígenas que habitaban el territorio de Minas Gerais.

Referencias

Enlaces externos
Página del municipio

Localidades de Minas Gerais

Santa Helena de Minas


109 (مائة وتسع) هو عدد صحيح. يلي العدد 108 ويسبق العدد 110 وهو عدد طبيعي موجب.

مراجع

أعداد أولية
أعداد صحيحة
أعداد موجبة

109 (عدد)


أبو الحسين عبد الرحمن عبد الجبار بن عبد الخالق النيسابوري الشحامي درس وطلب العلم في نيسابور على أبي البركات عبد الوهّاب، وأبي الفضل الفراوي، وعبد الرحمن بن طاهر، وأبي حفص عمر بن أحمد الصفار، وأبي الفتح مسعود ابن الخطيب وغيرهم.

وحدث في مدينة بغداد ونيسابور، وهو من بيت مشهور بالعلم والرواية، وحدث من أهل بيتهِ أكثر من واحد.

نسبه
عبد الرحمن بن عبد الجبار بن عبد الخالق بن زاهر بن طاهر الشحامي أبو الحسين بن أبي سعد المزكي النيسابوري:
سمع من أبي الأسعد هبة الرحمن وعمر بن أحمد الصفار ومسعود بن محمد الخطيب. وجده وغيرهم وقدم بغداد حاجا فتوفي بها بعد وصوله من مكة في صفر سنة أربع عشرة وستمائة. حدثنا قال: أنبأنا هبة الرحمن القشيري سنة خمس وأربعين وخمسمائة.
فذكر حديثا.
.

أهل بيته
جده
عبد الخالق بن زاهر بن طاهر بنِ مُحَمَّدٍ الشَّحَّامِيُّ وهو شيخ وعالم ثقة، المُحَدِّثُ، أَبُو مَنْصُوْرٍ النَّيْسَابُوْرِيّ، الشَّحَّامِيّ.
وُلِدَ: سَنَةَ خَمْسٍ وَسَبْعِيْنَ وَأَرْبَعِ مائَةٍ.

وفاته
توفي في بغداد ليلة 12 صفر 614هـ/1217م، ودفن في مقبرة الخيزران في الأعظمية.

مراجع

مصادر
 أعيان الزمان وجيران النعمان في مقبرة الخيزران - وليد الأعظمي - مكتبة الرقيم - بغداد 2001م - صفحة 72.

أشخاص من بغداد
علماء حديث من خراسان
وفيات 1217
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة
وفيات 614 هـ
أشخاص من نيسابور
علماء حديث من العراق
مدفونون في مقبرة الخيزران

أبو الحسين النيسابوري


Gara Lehliu este o gară care deservește orașul Lehliu Gară, județul Călărași, România.

Lehliu

Gara Lehliu


Thomas-Alexandre Dumas (1762 - 1806), Fransız Devrimi generallerinden, aynı zamanda Alexandre Dumas père'in de babası.
 Alexandre Dumas (baba) (1802 – 1870) Üç Silahşorlar, Monte Kristo Kontu ve diğer eserlerin yazarı. (Alexandre Dumas père)
 Alexandre Dumas (oğul) (1824 - 1895) Kamelyalı Kadın ve diğer eserlerin yazarı. (Alexandre Dumas fils)
 Dumas (şehir), Amerika Birleşik Devletleri'nin Arkansas eyaletinde bulunan bir şehir.

Alexandre Dumas (anlam ayrımı)


Sennestadt, Almanya'nın Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinde, Bielefeld kentine bağlı idari bölge. Nüfusu, 31 Aralık 2005 itibarıyla 21.418 kişidir. Yüzölçümü 24,7 km²'dir.

Notlar

Galeri

Dış bağlantılar

Bielefeld'in ilçe ve semtleri

Sennestadt


Erlach ist ein Gemeindeteil der Stadt Leutershausen im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Der Weiler liegt am Erlbacher Bach, der mit dem Erlbacher Mühlbach zum Erlbach, einem rechten Zufluss der Altmühl, zusammenfließt. Die Kreisstraße AN 4 führt nach Erlbach (1,8 km nordöstlich) bzw. nach Brunst (1,6 km westlich). Eine Gemeindeverbindungsstraße führt nach Röttenbach zur Kreisstraße AN 3 (1,7 km südöstlich).

Geschichte
Erlach gehörte gemäß einer Auflistung von 1830 zu einem "die Brünst" oder "die Brunst" genannten, seit dem Mittelalter stellenweise gerodeten umfangreichen Waldgebiet zwischen Leutershausen und Kloster Sulz mit dem Hauptort Brunst. Die Brünst war für ihre gute Rinderviehzucht bekannt; ihre 22 Dörfer galten als reich.

Laut einer Auflistung von 1342 besaß das Kanonikerstift St. Gumbertus Ansbach in Erlach fünf Anwesen. Im 14. Jahrhundert hatte hier auch der Bischof von Würzburg Besitz – eventuell ehemaliger Besitz des Ansbacher Klosters aus jener Zeit, als das Kloster in ein Stift umgewandelt wurde. Gegen Ende des 14. Jahrhunderts ist überliefert, dass ein Gütlein im Weiler dem Amt Spielberg der Grafen von Oettingen gehörte. Der 16-Punkte-Bericht des brandenburg-ansbachischen Amtes Brunst von 1608 spricht von fünf Mannschaften (= Untertanenfamilien) im Ort, die alle dem brandenburg-ansbachischen Kastenamt Colmberg zinsbar und dem brandenburg-ansbachischen (ab 1792 königlich-preußischen) Stadtvogteiamt Leutershausen vogtbar waren. In einem Verzeichnis von 1641 heißt es, dass infolge des Dreißigjährigen Krieges von den fünf Höfen drei seit 1631/32 nicht bewirtschaftet werden; einer sei abgebrannt, einer eingefallen und der dritte öd geworden. Im 16-Punkte-Bericht von 1681 ist von sechs Erlacher Anwesen (ein Hof, fünf Halbhöfe) des Amtes Colmberg die Rede. Sie waren diesem Amt lehen- und gültbar, vogt- und steuerbar aber dem Stadtvogt von Leutershausen; gerichtlich unterstanden sie dem Unteramt Brunst. Daran änderte sich bis zum Ende des Alten Reiches nichts mehr.
Bezüglich der Fraisch war durch den Vergleichsvertrag von 1710, der den diesbezüglichen Streit des hohenlohischen Hauses mit dem Fürstentum Brandenburg-Ansbach beendete, der Weiler dem Markgrafen von Ansbach zugesprochen worden.

Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justizamt Leutershausen und Kammeramt Colmberg.

Im Jahre 1806 kam Erlach an das neue Königreich Bayern. Im Rahmen des Gemeindeedikts wurde Erlach dem 1808 gebildeten Steuerdistrikt Brunst zugeordnet. 1810 entstand die Ruralgemeinde Erlach, zu der Gutenhard, Schwand, Steinberg und Weihersmühle gehörten. Sie war in Verwaltung und Gerichtsbarkeit dem Landgericht Leutershausen zugeordnet und in der Finanzverwaltung dem Rentamt Colmberg. Von 1858 bis 1862 gehörte Erlach zum Landgericht Schillingsfürst, ab 1862 zum Bezirksamt Rothenburg ob der Tauber (1939 in Landkreis Rothenburg ob der Tauber umbenannt). Die Gerichtsbarkeit blieb beim Landgericht Schillingsfürst (1879 in das Amtsgericht Schillingsfürst umgewandelt), von 1927 bis 1973 war das Amtsgericht Rothenburg ob der Tauber zuständig, das seit 1973 eine Zweigstelle des Amtsgerichts Ansbach ist. Die Finanzverwaltung wurde 1858 vom Rentamt Rothenburg ob der Tauber übernommen (1919 in Finanzamt Rothenburg ob der Tauber umbenannt, seit 1973 Zweigstelle des Finanzamts Ansbach). Die Gemeinde hatte 1961 eine Gebietsfläche von 6,985 km².

Im Zuge der Gebietsreform in Bayern wurde Erlach zum 1. Mai 1978 in die Stadt Leutershausen im Landkreis Ansbach eingegliedert.

Einwohnerentwicklung
Gemeinde Erlach

Ort Erlach

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Wenzeslaus (Weißenkirchberg) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach Kreuzerhöhung (Schillingsfürst) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Leutershausen)
Ort im Landkreis Ansbach
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Ansbach)
Gemeindegründung 1810
Gemeindeauflösung 1978
Weiler in Mittelfranken

Erlach (Leutershausen)


Sister er en sang af den tyske duo S!sters. Den repræsenterede Tyskland ved Eurovision Song Contest 2019 i Tel Aviv. Den sluttede på en 25. plads med 24 point, alle fra internationale juryer fra fem lande.

Referencer

Sange fra 2019
Singler fra 2019
Sange fra Eurovision Song Contest 2019
Eurovision Song Contest-sange fra Tyskland

Sister


39677 Anagaribaldi este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
39677 Anagaribaldi este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la observatorul astronomic Santa Lucia din Stroncone. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,17 ua, o excentricitate de 0,11 și o înclinație de 9,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 39001-40000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1996
Centura de asteroizi

39677 Anagaribaldi


Gilt edge or Gilt Edge may refer to:

Gilding, the decorative technique
Gilt Edge, Tennessee
Gilt Edge, Alberta
Gilt Edge, Nevada, now Atwood
Gilt-edged tanager
Gilt-edged securities

Gilt Edge


Telvin; Erkan Oğur (gitarlar ve kopuz), İlkin Deniz (bas) ve Turgut Alp Bekoğlu'dan (davul) oluşan caz ve blues topluluğu.

Telvin; kelime anlamı olarak halden hale geçmektir. Müziklerinde halden hale geçmeyi amaçlamışlardır. Çalışmalarına 1995 yılında başlayıp Türkiye'de ve yurt dışında verdiği birçok konserden sonra 2006 yılında Kalan Müzik etiketiyle Telvin isimli 2 CD'lik bir albüm çıkarmışlardır. Bir CD'de stüdyo kayıtları, diğer CD'de konser kayıtları vardır. 2012 yılında Kalan Müzik etiketiyle Okan Avcı yönetmenliğinde Telvin - Turne Belgeseli isimli bir DVD çıkarmışlardır.

Türk müzik grupları

Telvin (müzik grubu)


Ponza (Italian: isola di Ponza ) is the largest island of the Italian Pontine Islands archipelago, located  south of Cape Circeo in the Tyrrhenian Sea. It is also the name of the commune of the island, a part of the province of Latina in the Lazio region.

History

The island was inhabited from neolithic through Roman times. According to local legends, Ponza was named after Pontius Pilate, Roman governor of Judea who tried Jesus of Nazareth for sedition against Roman rule. Pontius Pilate's family owned a grotto on Ponza, which is still named after him. The Pontius Pilate legend of Ponza's name has recently come into dispute amongst historians, because the name "Pontia" appears in Strabo's Geography. This pre-dates the birth of Pilate. It is not known if this is the same name as Ponza or a similar name. Also, Pontia means "Land of Bridges" in Latin, a name which could have been applied for Ponza's many naturally occurring arches and bridge-like landforms. Another theory is that the name is of Greek origin, from Greek pontos, πόντος, sea (see also Pontus).

Greek and Roman periods
In ancient times the island was called Tyrrhenia. Legend says that Ponza is what is left of the lost island of Tyrrhenia. Ponza is said to have been connected to the mainland by a narrow strip of land, which sank into the sea with most of the island below the water, with the parts remaining above sea level. The same exact phenomenon happened at Capri. According to legend, there was a large city on the ancient island. There has been significant archaeological progress recently that shows this may be true. For example, it was discovered that the harbor floor of nearby Pozzuoli had sunk and risen several times in the last 5,000 years, revealing sunken Roman temples.

Ponza was first colonised by Etruscans. The island was heavily forested with giant trees in ancient times, but the forest is gone and the hills are covered with man-made terraces. Most of these terraces are no longer being used to grow food and grapes and are falling apart, due to lack of maintenance. The tallest hill on the island, called Monte Guardia, still has the rotting stumps of the extinct giant trees over eight feet wide. Crops are grown on these terraces like grapes for wine and cactus pears and fig trees.

Ponza is also suspected to be the island of Aeaea in Homer's Odyssey, as the island of Circe the sorceress, where her cave or grotto was. Today it is known as Grotta della Maga Circe on the west side of the island, between Capo Bianco and Chaia di Luna beach. She was said to have lived in this cave in the winter months, spending the summer atop nearby Mount Circe on the mainland of Italy. This is where Circe turned Odysseus' men into animals and cast her spell on and seduced and lived with him for over a year. On the west side of Ponza is the Grotta di Ulisse O Del Sangue, which means Cave of Ulysses or the Blood. The Grotto or cave is almost directly underneath the hill/peninsula called Il Belvedere, which has the Giardino Botanico Ponziano a botanical garden with a villa and the remains of a castle.  These caves or grottoes are popular destinations to visit by boat only.

During Roman times, Nero Caesar, eldest brother of Caligula, was deported to Ponza in AD 29, where he was put to death the following year. Two of his sisters, Agrippina the Younger (mother of the emperor Nero) and Julia Livilla, were exiled to Ponza in AD 39 for their complicity in a plot to overthrow Caligula. They were recalled to Rome in AD 41. Julia Livilla had a mansion named Palazzo Giulia (Julia's Palace) built specially for her on Ponza. The ruins are still visible. A similar mansion with the same name was also built on nearby Ventotene for Emperor Augustus' exiled daughter, Julia the Elder.

Middle Ages
Ponza was abandoned during the Middle Ages due to constant raids by Saracens and pirates. In 1552, the Ottoman fleet under the command of Turgut Reis (known as Dragut in the West) defeated the Spanish fleet of Emperor Charles V under the command of the famous Genoese admiral Andrea Doria near Ponza.

1700–present
During the 18th century, the Kingdom of Naples re-colonized the island. In 1813 it was captured by British naval captain Charles Napier during the Napoleonic Wars.

The island became part of the Kingdom of Italy in the mid-19th century and it is now part of the Republic of Italy. The island's isolation destined it to serve as a penal colony by various regimes. During the two decades of fascism, Ponza and nearby Ventotene served as a prison for political opponents of Benito Mussolini's regime. The Ethiopian Prince Regent and military leader, Ras Immiru, who was captured by the Italian Army in 1936, was imprisoned in a house in Santa Maria. Mussolini himself was imprisoned on the island for several weeks after being overthrown and arrested in 1943. Left Communist theorist Amadeo Bordiga was also imprisoned on the island, and he returned after his imprisonment to build several houses.

The island is well known for the tragic story of Lucia Rosa who threw herself into the Tyrrhenian Sea rather than being forced to marry a man against her wishes. She is viewed by many women around the world as a martyr for women's rights and symbol for human rights.

A few years ago, engineers working on an ancient Roman tunnel that connected the harbour part of Ponza to the neighborhood of Santa Maria used explosives to dig a conduit nearby — they were supposed to use a chisel. The explosive shock shattered and destroyed a 2,100-year-old Roman gallery tunnel. The tunnel that connects Ponza with Santa Maria is now repaired, but many residents complain that it does not look like it used to, with steel reinforced concrete in place of Roman bricks.

Today, the island is a tourist attraction with sandy beaches like Chiaia di Luna (Half Moon Beach), now permanently closed due to falling rocks from the huge collapsing cliff above. Several tourists were killed a few years ago while sunbathing on the beach. The Italian National Park Service has installed steel cable netting to prevent further rock falls and deaths. The Roman Galleria or Roman Tunnel that connected the beach to the road is now closed because of collapsing Roman brickwork. Many beaches that were very popular are now permanently closed because falling rocks from overhead cliffs have killed vacationers.

In September of 2007, six "aquanauts" spent two weeks living underwater off the coast of Ponza, breaking all other records.

Geography
Ponza and Gavi are the remains of a caldera rim of an extinct volcano, with a surface area of . Ponza is approximately  long by  at its widest. It is a crescent shaped island with one large beach called Spiaggia di Chiaia di Luna (Half Moon Beach) and a few small beaches and has a mostly rocky coast made of kaolin and tuff rock. The island has layers of Kaolinite and Bentonite which used to be mined. It has many odd natural rock formations, one looks like a monk, another looks like a giant pair of work pants, Spaccapurpo (Arco Naturale O Spaccapolpi), another looks like a patch of flowers and another one looks like mushrooms, another looks like a horseman. It has the Fantasy Rock Castle and several natural bridges and arches. It also has Faragliones or giant sea stacks made of solid rock. It has several small villages, among them are Commune di Ponza, Santa Maria and Le Forna. Ponza is often confused with nearby islands like Ischia and Capri, except Ponza has no active volcanism.

Climate
Ponza has a mediterranean climate (Köppen Csa) with hot and dry summers combined with mild and rainy winters. The annual average temperature is , the hottest month in August is , and the coldest month is  in February. The annual precipitation is , of which November is the wettest with , while July is the driest with only .

Archaeology
The island is famed for its Blue Grottoes, which were created by the Etruscans. Among them are Serpents Grotto and the Roman Gallery, a Roman tunnel that connects the town of Ponza to the (now closed) large sandy beach called Chiaia di Luna on the west side. The island has many archeological ruins visible everywhere, including Greek, and Phoenician necropoli ruins in the middle of the island.  There are Etruscan ruins on parts of the island jumbled with Roman ruins. A large statue called Il Mamozio ("The Mummy") or Il Mitreo, meaning miter or priest's hat, is a 3,000-year-old marble statue and was found in the harbor. Depicting a local Etrurian consul, it is now displayed in a museum in Naples behind protective plastic, where it was reunited with its head. It is the oldest known Etruscan statue of its kind and extremely rare.

Economy
The town of Ponza is a fishing and boating port with several large docks that can accommodate large ships. Its biggest industry is tourism followed by boatbuilding, boat repair and fishing.

The four mines at the northern end — the most beautiful area of the island — were closed down in 1975 by the Italian Environmental Protection Agency because the mining operation was destroying the wildlife and flora, which are Endangered species. The mines produced kaolin  and Bentonite. Kaolin is used in making Kaolin-Pectin medicine and the manufacture of porcelain.

Ponza has a two lane road that goes from north to south, but can accommodate small cars only. An airstrip planned for the north of the island was canceled due to environmental concerns. Because there is no airstrip, seaplanes visit the island instead.

Celebrities who have vacationed on Ponza include Kirk Douglas, his son Michael Douglas, Anthony Quinn, Burt Lancaster, Gina Lollobrigida, Elsa Martinelli and Sophia Loren, Jacques Cousteau and his son, Philippe Cousteau, who filmed several documentaries in the area.

Federico Fellini's Satyricon (1969) was filmed on Ponza. Some scenes in Wes Anderson's film The Life Aquatic were filmed on the island; Ponza was instead called in the movie, "Port-au-Patois".

The Rai Fiction television series, "Un'altra Vita" (2014), was largely filmed on Ponza.  Many of the scenes showcase the hilly landscape and rugged shoreline of the island.

Most of the people who live there raise rabbits and chickens and other animals in coops for meat to make cacciatore. Other farmed animals include goats, lamb and pigeons.

Many of the original inhabitants of Ponza are now leaving the island. They are steadily being replaced by other Italians from the mainland. Many local children simply move away after becoming adults and never return.

The local economy is in a downturn partly due to the severe restrictions on commercial fishing.

Transportation
Ferries reach Ponza from Naples, Terracina, Formia and Anzio; there are also hydrofoils (aliscafo) from Anzio and Formia that take about 75 minutes. The ferries and hydrofoils may not depart to and from Ponza during severe weather conditions. Much of Ponza is accessible by car and a bus runs the length of the island.

Main sights
 Giardino Botanico Ponziano "Ponza's Botanical Garden"
 Capo Bianco "Cape White" Italian National Natural Monument
 Spiaggia di Chaia di Luna ("Moon Gravel Beach")
 Grotta della Maga Circe ("Cave of the Sorceress Circe")
 Grotta di Ulisse o del Sangue "Cave of Ulysses (Odysseus) of the Blood"
 Monte Guardia ("Watchout Hill"), Ponza's tallest hill
 Arco Naturale o Spaccapolpi, a natural arch standing in deep water looks like giant pants
 Grotta Azzurra, a sea cave complex
 Spiaggia delle Felci, a beach
 Grotta di Serpent an underground maze of tunnels built by the Romans, much of it blocked off for safety reasons.
 Grotte di Pilato, built by the Romans.
 Spiaggia Di Le Forna, a smaller and tourist beach.
 natural saltwater swimming pool in Le Forna.
 Faraglioni di Lucia Rosa (Rocky shoals) named in honor of Lucia Rosa
 Spiaggia di Frontone, a beach
 Spiaggia di Santa Maria, a beach
 Cala Fonte Natural fisherman's harbor, swimming on the north side is interesting.
 Bue marino cave a cave where the seals were used to find cover.
 cala Gaetano Beautiful sea colors, nice variety of fish during the spring time are visible.
 La Caletta Also called the sunset coast where is possible to admire some beautiful sunsets.
 Forte Papa An ancient fortress used to defend the island from Saracens attacks from the sea.

Feasts
 June 20 feast of St Silverius
 August 15 feast of the Assumption of Mary

See also
 List of islands of Italy

References

 "In Our Time" Melvyn Bragg and his guests discuss the Etruscan civilization, With: Phil Perkins, professor of Archaeology at the Open University; David Ridgway, senior research fellow at the Institute of Classical Studies at the University of London; and Corinna Riva, lecturer in Mediterranean Archaeology at University College London.

External links

Comune di Ponza website
Ponza website
Giardino Botanico Ponziano
Ponza's Encyclopaedia

Calderas of Italy
Inactive volcanoes
Islands of Lazio
Italian fascist internment camps in Italy
Prison islands
Pontius Pilate
Province of Latina
Submarine calderas

Ponza


{{Ficha de película
| título= Ginger y Fred
| título original= Ginger e Fred
| imagen =
| tamaño imagen =
| nombre imagen =
| dirección= Federico Fellini
| guion= Federico FelliniTonino GuerraTullio Pinelli
| basada en=Federico FelliniTonino Guerra
| reparto= Marcello MastroianniGiulietta Masina
| producción= Alberto GrimaldiHeinz Bibo
| música= Nicola PiovaniIrving BerlinJerome KernLorenz Hart
| fotografía= Tonino Delli ColliEnnio Guarnieri
| montaje= Ruggero Mastroianni
| distribución= Metro-Goldwyn-Mayer
| estreno=1986
| estreno1=  () ()| duración= 125 minutos
| país= ItaliaFranciaAlemania Occidental
| idioma=ItalianoInglés
| imdb=0091113
}}Ginger y Fred  es una película italiana estrenada en 1986. Perteneciente al género drama/comedia, fue dirigida por Federico Fellini, con actuación de Marcello Mastroianni y Giulietta Masina.

El filme narra la historia de dos bailarines encarnados por Mastroianni y Masina, ambos de edad avanzada, que son invitados a participar en un especial de Navidad televisivo en el que tienen que hacer una imitación de los bailarines Ginger Rogers y Fred Astaire.

 Reparto

 Referencias

 Enlaces externos

 Reclamo oficial; en inglés.

 Sobre la película, en el sitio de la Fondazione Federico Fellini; en italiano.
 En español.

 GALLIPPI, Franco: Fellini's Ginger e Fred: La dolce vita of the 1980s?.
 Reproducción en inglés, de la que se puede obtener copia en PDF; arriba y en el lado de la derecha hay enlaces con otros escritos sobre la obra de Fellini.

 GALLIPPI, F.: Fellini's Ginger and Fred: Between La Dolce Vita and The Great Beauty. 2018.
 Reproducción en inglés, en el mismo caso.
 V. "La gran belleza''".

Películas producidas por Alberto Grimaldi
Películas en italiano
Películas en inglés
Películas de Italia
Películas de Francia
Películas de Alemania Occidental
Películas dirigidas por Federico Fellini
Películas musicales
Películas ambientadas en Roma

Ginger y Fred


النظام المغلق  وهو النظام الذي لا يسمح بتبادل المادة مع الوسط الخارج ويسمح بتبادل الشغل والحرارة وتكون الكتلة المادة في هذا النظام ثابتة، مثل وجود كمية من الماء في قارورة مغلقة (مغطاة).

وهو أيضا النظام الذي لا يتفاعل مع البيئة المحيطة له بعكس النظام المفتوح الذي يسمح بالتفاعل مع البيئة المحيطة

مراجع

أنظمة فيزيائية
ديناميكا حرارية
سيبرنيطيقا
مفاهيم فيزيائية
نظرية الأنظمة

نظام مغلق


Fin de siglo hace referencia a varios artículos:

Televisión
 Fin de siglo (programa de televisión), emitido en España entre 1985 y 1987.
 Fin de siglo (programa mexicano), con Renward García Medrano, emitido en México entre 1990 y 1993 por Imevisión (hoy TV Azteca).

Artes
 Fin de siglo (álbum), de la banda de rock mexicana El Tri editado en 1998.
 Fin de siglo (mural), realizado por el sonorense Fernando Robles en la Universidad de Sonora.
 Editorial Fin de Siglo, empresa editorial uruguaya fundada en 1991.

Historia
Fin de siècle

Cine
 Fin de siglo, película argentina dirigida por Lucio Castro.

Fin de siglo


وزير الدفاع أحد أعضاء مجلس الوزراء وتسمى وزارته «وزارة الدفاع» وهي نظريا مسؤولة عن جميع مسائل الدفاع والجيش وفي كثير من الحكومات يتولى رئيس الوزراء هذا المنصب أيضاً بالإضافة إلى منصبه. بعض الدول تعتمد مصطلح (وزير الحربية) بديلاً عن (وزير الدفاع). وفي الوقت نفسه قد يتولى وزير الدفاع منصب القائد العام للقوات المسلحة مثل مصر وألمانيا. وفي بعض الدول يكون رئيس الوزراء هو وزير الدفاع مثل الأردن

وزير الدفاع يعدّ منصبا في الحكومة ووزارة الدفاع تعدّ وزارة سيادية بمعنى أنها تعدّ وزارة مهمة في جهاز الدولة وتعبر عن سيادة الدولة المستقلة والتي تتمتع بسيادة كاملة على أراضيها.

مراجع

وزراء دفاع
حكومة
وزارات دفاع
وزراء حكومة حسب الحقيبة الوزارية
وزراء دفاع حسب البلد

وزير الدفاع


deSPIRIA (izv. jap. デスピリア) je računalna igra uloga za igraću konzolu Dreamcast.

Radnja
Japan. Godina je 2092. Prošle su dvadeset i dvije godine otkako je završio Treći svjetski rat, nazvan Rat psalama, u kojem su izginule dvije trećine čovječanstva. Znatan dio preživjelih zbog korištenja velikih količina biološkog oružja trajno je obolio i mutirao. Iz pepela rata iznikla je moćna organizacija pod imenom Crkva koja vlada Japanom. Agentica Crkve Allure Valentine koja je obdarena sposobnošću izvanosjetilnog opažanja, vozeći se podzemnim vlakom da izvrši atentat na člana rivalne organizacije, doživljava prometnu nesreću i odluči istražiti njen uzrok.

Način igre
deSPIRIA je igra iz prvog lica, a borba je na poteze. Posebnost deSPIRIE jest da se igrač ne sukobljava fizički sa svojim neprijateljima, nego ulazi u njihove umove gdje se odvija stvarna bitka. Igraču pomažu tzv. 'umovi', prizvana čudovišta koja liječe igrača ili napadaju njegove neprijatelje.

Izvori

Vanjske poveznice
Službena stranica igre deSPIRIA,, wayback arhiva (na japanskom jeziku)

Horor videoigre
RPG videoigre
Videoigre iz 2000.

DeSPIRIA


Tatiana Petrovna Nikolayeva (, Tat'jana Petrovna Nikolajeva; May 4, 1924November 22, 1993) was a pianist, composer, and teacher from the Soviet Union.

Life
Nikolayeva was born in Bezhitsa, in the Bryansk district, on May 4, 1924. Her mother was a professional pianist and studied at the Moscow Conservatory under the renowned pedagogue Alexander Goldenweiser, and her father was an amateur violinist and cellist. Nikolayeva won first prize in the International Johann Sebastian Bach Competition in Leipzig, which was founded to mark the bicentenary of Bach's death in 1750. Dmitri Shostakovich, who was a member of the jury, composed and dedicated the 24 Preludes and Fugues, Op. 87, to her: it remained an important part of her piano repertoire.

She sat as a jury member on international competitions such as the Paloma O'Shea Santander International Piano Competition, the International Tchaikovsky Competition and the Leeds Piano Competition. She recorded her own transcription of Sergei Prokofiev's Peter and the Wolf. Nikolayeva was the teacher of Nikolai Lugansky.  Among her other students were András Schiff, whom she taught in summer courses at the Hochschule für Musik Franz Liszt, Weimar,  and Michael Korstick, whom she taught during her master classes at Musikhochschule Cologne, Germany.

She died on November 22, 1993 in San Francisco, nine days after succumbing to a brain haemorrhage during a performance of one of the Op. 87 fugues at the Herbst Theatre.

As James Campbell-Methuen commented in her obituary, "Aside from the Shostakovich, though, Tatiana Nikolayeva will be remembered as a Bach player who flung stylistic considerations to the winds and played the music with an irrepressible musical intelligence and knowledge of the resources of her chosen instrument."

Partial repertoire
 Preludes, Op. 34 (Shostakovich)
 Tchaikovsky's Piano Concerto no.1

Compositions
 Violin Concerto (1972)
 Symphony (1955; rev. 1958)
 24 Concert Études, Op. 13 (1951–53)
 Piano Quintet (1947)

References

External links
 website in memoriam of Tatiana Nikolayeva
 Short biography and photograph from Hyperion Records
 Interview with Tatiana Nikolayeva by Bruce Duffie, October 16, 1992

1924 births
1993 deaths
People from Bryansk
People's Artists of the USSR
Recipients of the Stalin Prize
Russian classical pianists
Russian women pianists
Women classical pianists
Russian classical composers
Soviet women classical composers
Russian women classical composers
20th-century classical composers
Russian music educators
Russian women music educators
Piano pedagogues
Moscow Conservatory alumni
20th-century classical pianists
20th-century women composers
20th-century women pianists

Tatiana Nikolayeva


Constantin Duțu (n. 18 august 1935, București) este un fost deputat în legislatura 2000-2004, ales pe listele Partidului România Mare. Constantin Duțu a studiat la Academia de Artă Coreografică de la Moscova și la Institutul de Educație Fizică și Sport de la București. În cadrul activității sale parlamentare, Constantin Duțu a fost membru în grupurile parlamentare de prietenie cu Republica Polonă și Republica Portugheză.

Note

Legături externe
 Activitatea parlamentară
 Eveniment Constantin Duțu

Nașteri în 1935
Deputați români 2000-2004
Membri ai Partidului România Mare
Bucureșteni
Coregrafi

Constantin Duțu (deputat)


Uve puede hacer referencia a:

 la letra "V", también llamada ve corta, ve baja o ve chica;
 UVE, una banda de hard rock española;
 Sandra Uve, historietista y escritora española; o
 la serie de televisión estadounidense La Ley y el Orden: Unidad de Víctimas Especiales.

Uve (desambiguación)


Sezonul Premier League 2018-2019 a fost cel de-al 27-lea sezon al Premier League, eșalonul principal de fotbal profesionist din Anglia. Sezonul a început pe 10 august 2018 și s-a încheiat pe 12 mai 2019.
Cardiff City, Fulham FC și Wolverhampton Wanderers au fost echipele care au promovat din Championship în sezonul 2017-2018.

Campioana en-titre, Manchester City, a reușit să își păstreze titlul, câștigând campionatul pentru a șasea oară. Huddersfield Town a retrogradat cu șase etape înainte de final. Fulham a devenit a doua echipă care a retrogradat cu cinci etape înainte de finalul sezonului, iar Cardiff City a treia echipă care a retrogradat cu o etapă înainte de încheierea campionatului.

Echipe

Echipele care au promovat în Premier League în acest sezon, au realizat acest lucru în ordinea următoare: Wolverhampton Wanderers (la 14 aprilie 2018), Cardiff City (la 5 mai 2018) și Fulham care a obținut promovarea după câștigarea finalei din play-offul din Championship contra celor de la Aston Villa.

Stadioane și orașe
''Notă: Tabelul se aranjează în ordine alfabetică.

Schimbări de antrenori

Rezultate

Clasament
 Rezultate meciuri

Sursa: Premier League rezultate

1. Echipa gazdă este trecută pe coloana din stânga

2. Culori: Albastru = victorie a echipei gazdă; Galben = egal; Roșu = victorie a echipei oaspete

Statistici

Golgheteri

Portari cu meciuri fără gol primit

Premii

Premii lunare

Note

Legături externe
 Site-ul oficial

Sezoane Premier League
2018 în fotbal
2019 în fotbal

Premier League 2018-2019


بَاسِلِيق أو باسيليق أو أم طبق أو الأصلة   وتعني «الملك الصغير»، وهو حيوان رامز اسطوري أوروبي، وهو من الزواحف الأسطورية يزعم أنه ملك الثعابين ويقال أن لديه القدرة على التسبب في الموت عند اللمحة الأولى. وفقا لموسوعة التاريخ الطبيعي لبلينيوس الأكبر، أن اسيليسك مدينة قورينا هو ثعبان صغير، «لا يتعدى طوله عن اثني عشر أصبع»، وهو سام جدا، ويترك في اثره سم قاتل، كما أن نظرته قاتلة. ووفقا لبلينيوس، فإن نقطة ضعفه رائحة حيوان ابن عرس، لأنها قد ألقيت في حفرة الباسيليسك، التي بالإمكان التعرف عليها بسبب وجود بعض الشجيرات المحيطة والعشب التي احترقت بسبب وجوده. من المحتمل أن ارتباط أسطورة الباسيليسك مع ابن عرس في أوروبا مستوحاة من حكايات لأنواع معينة من الثعابين الآسيوية (مثل ملك الكوبرا) ومفترسها الطبيعي، النمس.

الأسطورة
الملك الأسطوري للأفاعي. والباسيليق أو «أم طبق» أو الأصلة، مخلوق يولد من بيضة مدورة ليس لها صفار (مح) توضع أثناء أيام سيريوس (نجم الكلب) وتبقى سبع سنوات تحت العلجوم حتى تفقس ويظهر منها الباسيليق. وقد ينشأ الباسيليق من الأفعى المقورنة أو الكوبرا الملتوية في الهند.

وقد وصف بليني الكبير الباسيليق ببساطة بأنه أفعى ذات تاج ذهبي. وفي العصور الوسطى غدا أفعي برأس ديك، وأحيانا برأس إنسان. وفي الفن يرمز الباسيليق إلى الشيطان وإلى المسيح المضاد. وهو عند البروتستانت رمز البابوية. وحسب إحدى الليجندات، هناك نوعان من هذا المخلوق. النوع الأول يحرق كل شيء يقترب منه، والنوع الثاني يمكن أن يقتل أي شيء حي بمجرد نظرة فقط.

والنوعان كلاهما مخيفان بأنفاسها التي تصهر النبات وتحطم الحجارة. ويعتقدون أنه إذا حاول إنسان على ظهر حصانه أن يقتله برمح، فإن قوة السم تنتقل عبر هذا السلاح ولا تقتل إلا الراكب، مع حصانه أيضا. والطريقة الوحيدة لقتل الباسيليق تكون برفع مرآة أمام عينيه، بينما يجب ألا يحدق حامل المرآة به مباشرة. ولحظة يرى هذا المخلوق صورته في المرآة يموت رعبا. ومع ذلك فإن للباسيليق أعداء خلقتهم الطبيعة. فابن عرس محصن ضد نظرته، فإذا عضه انسحب ابن عرس وأكل أوراق نبتة الفيجن النبتة الوحيدة التي لا تذبل، فتتجدد قوته ويعود إلى العراك معه حتى يقتله. ولكن العدو الأخطر له هو الديك، فحالما يسمع الباسيليق صياحه يموت على الفور. ويعتقدون أن جثة الباسيليق يجب أن تعلق في البيوت حتى تطرد العناكب. كما تستخدم أيضا في معابد أبوللو وديانا، حيث لا يتجرأ أي سنونو أن يدخل ويبني أعشاشه. وفي شعارات النبالة يمثلون الباسيليق حيوان برأس وصدر وساقي ديك، وبلسان أفعى وأجنحة خفاش. أما مؤخرته التي تشبه مؤخرة الأفعى، فإنها مدببة مثل رأس السهم.

في الثقافة الشعبية

 ظهر في لعبة god of war: chains of olympus، حيث يقوم كريتوس بقتله عندما قام بمهاجمته.

مراجع

ثعابين أسطورية
حيوانات درعية
مخلوقات أسطورية لأوروبا العصور الوسطى
مخلوقات أسطورية يونانية
أساطير كانتابرية
هجن أسطورية
وحوش أسطورية

باسليق


(16 de janeiro de 1893 - 26 de maio de 1983) foi um físico e político japonês, sendo governador de Tóquio de 1958 a 1967. Em 1950 Azuma se tornou membro do Comitê Olímpico Internacional (COI).

Educação
Azuma nasceu em Osaka, e frequentou a Universidade Imperial de Tóquio e a Universidade de Londres, especializando-se em físico-química e fisiologia.

Carreira
Ele serviu na Marinha Imperial Japonesa durante a Segunda Guerra Mundial. Com o fim da guerra,  assumiu um cargo no Ministério da Saúde. Posteriormente se tornou chefe da Universidade de Ibaraki. Na década de 1950, ele atuou como chefe do Comitê Olímpico Japonês e desempenhou um papel importante na realização dos Jogos Olímpicos de Verão de 1964, em Tóquio.

Em 1959, Azuma foi indicado como candidato do Partido Liberal Democrático para a eleição de governador de Tóquio. Ele derrotou o candidato socialista Hachirō Arita, e assumiu o cargo em 27 de abril. Seu legado como governador envolve as melhorias na cidade de Tóquio antes e durante as Olimpíadas de Verão de 1964, além de assuntos relacionados à poluição e questões administrativas.

Vida pessoal
Em 1919, se casou com Teruko, filha de Yamakawa Kenjirō.

Ele está enterrado no Cemitério Tama Reien, em Fuchū.

Referências

Membros do Comitê Olímpico Internacional
Mortos em 1983
Nascidos em 1893
Professores da Universidade de Tóquio
Alunos da Universidade de Tóquio
!Artigos com texto em japonês

Ryotaro Azuma


60P/Tsuchinshan 2, komet Jupiterove obitelji. Ime je dobio prema zvjezdarnici na Purpurnozlatnoj planini (紫金山天文台; Zĭjīnshān Tiānwéntái) kod Nankinga.

Izvori

Kometi

60P/Tsuchinshan


Mitoloji, mit veya söylen bilimi belirli bir din veya kültürdeki insanlık ile evrenin yaratılış ve doğasını, geleneklere özgü inanç ve uygulamaların sebebini açıklamaya yönelik söylencelerin tümü. Mit (söylen) sözcüğü gerçekte doğru olmayan bir hikâye veya anlatı için tercih edilir ve çoğunlukla bir yanlışlık, doğru olmayan unsur vurgusu barındırır.

Etimoloji ve isimlendirme
Yunanca kökenli mitoloji kelimesi bu dilde μυθολογία olarak yazılmakta olup, μυθος (mithos) yani "söylenen ya da duyulan söz" ve λογος [logos] yani "konuşma" kelimelerinin birleşiminden oluşmuştur. Antik Yunanistan'da "geçmişte söylenenlerin tekrar edilmesi" gibi bir anlam barındırmaktayken zamanla Doğu dillerinde efsane, Batı dillerinde ise mit anlamı kazanmıştır.
Türkçede aynı zamanda Arapça efsaneler veya mitoloji anlamına gelen أساطر (asāṭir) kelimesi kökenli êsâtir sözcüğü de kullanılabilir. Arapça sözcüğün kökeni Arapça aynı anlama gelen اوسطورة (usṭūra(t)) sözcüğünün afāˁil vezninde çoğuludur. Nihai olarak ya Grekçe "anlatı, tarih" manasındaki historía sözcüğüne, ya da Aramice "yazıcı, vakanüvis, tarih-kaydeden" anlamına gelen שְתָרָא (şṭārā) kelimesine dayandığı düşünülmektedir. Kelime Kuran'da "esâtîrü'l-evvelîne" kalıbıyla kullanılmakta olup eski halkların inançlarına atıfta bulunmaktadır.

Mitoloji kelimesine karşılık söylenbilim veya söylencebilim isimleri önerilmiştir.

Özellikler

Söylenceler konu itibarıyla tanrıları, soylu kişileri asilleri kahramanları ve doğaüstü varlıkları konu alan anlatılardır. Uyumlu bir sistem içerisinde düzenlenmişlerdir ve çoğunlukla geleneksel sözlü aktarı yoluyla (ozanlar, rahipler) yayılarak canlı kalırlar. Sıklıkla ilgili oldukları topluluğun dinî veya ruhânî yaşantıları ile bağıntılı olan mitler, rahipler veya hükümdarlar tarafından onaylanırlar. Topluluktaki bu ruhânî mevkilerini kaybettikleri zaman, yani topluluğun ruhânî yapısıyla aralarındaki bağ koptuğunda, mitolojik niteliklerini yitirir ve folklora ait söylenceler veya peri masalları haline gelirler.

Bir mit gücünün bir kısmını topluluğun (en azından belirli bir kısmının) ona olan inancından ve doğru olarak kabul edilmesinden alır. Folklor, tüm kutsal geleneklerin birikimi vardır ve terimin kullanımında, günlük kullanımındakine benzer, herhangi bir kötüleme, aşağılama bulunmamaktadır. Örneğin bir dinin hem kendi mitolojisinden ve tekil olarak içerdiği mitlerden ayrı ayrı söz edilebilir. Bu durum tamamen bilimsel ve tarafsız bir yaklaşım olup, bahsedilen söylence ve kavramlara herhangi bir yalanlama atfetmediği gibi kötüleme ve aşağılama amacı da barındırmaz.

Söylenceler sık sık gerek evrenin gerekse yerel bölgenin ortaya çıkışını açıklama amacı taşır. Örneğin sırasıyla yaratılış söylenceleri ve kuruluş söylenceleri gibi. Ayrıca sık sık doğa olaylarının, başka şekilde açıklanamayan kültürel geleneklerin açıklanması amacını da taşır. Genel olarak söylencelerin doğal anlamda basit bir izah sunmayan herhangi bir şeyi açıklamak için sık sık kullanıldığı söylenebilir.

Mitoloji terimi Yunan mitolojisi veya Roma mitolojisi formunda olduğu gibi sıklıkla eski kültürlerin antik öykülerine atfen kullanılmaktadır. Bazı söylenceler orijinal olarak sözel bir geleneğin ürünüyken zamanla yazınsal duruma da gelmiştirler. Çoğu efsanenin başlangıç noktası aynı iken değişik coğrafya ve kültürlerden etkilenerek farklılaşmış birden farklı anlatı haline dönüşmüş, orijinal olanı ancak mitologların anlayabileceği kadar kompleks hale gelmişlerdir.

Mit kutsal bir öyküyü anlatır; en eski zamanda, "başlangıçtaki" masallara özgü zamanda olup bitmiş bir olayı anlatır. Mit her zaman bir "yaratılış"ın öyküsüdür: Bir şeyin nasıl yaratıldığını, nasıl var olmaya başladığını anlatır.

Din ve mitoloji
Çoğu dinde mitolojinin çok önemli ve öncelikli bir yeri bulunur. Mit, günlük kullanımdakinin tersine, aslında bir hikâyenin nesnel anlamda yanlış veya doğru olduğunu tanımlamaz, daha çok, nesnel veya materyalist nosyonlardan ilgisiz bir şekilde, doğru veya gerçek kavramının ruhsal, psikolojik ve/veya sembolik yönlerine gönderme yapar.

Her ne kadar bugünkü yaygın dinlere mensup çoğu kişi dinlerinin kökeni ve gelişiminde yer alan anlatıları tarihî olaylar olarak ele alsalar da, bunları inanç sistemlerinin figüratif temsilleri olarak gören kişiler de mevcuttur. Bir dinin veya inancın sahip olduğu kavramlar ve anlatılar, karakteristikleri sebebiyle bilimsel anlamda mitik olabilirler ve buradan hareketle birisi Hristiyan mitolojisi, Hindu mitolojisi veya İslam mitolojisinden bahsedebilir. Bunun gibi terimlerden anlaşılması gereken o dindeki belirli kavramların, birer kültürel nesne olarak ruhâni, psikolojik ve/veya sembolik yönlerine yapılan atıf olmalıdır; bu dinlerin barındırdığı kavram veya anlatıların yanlış ve doğru olmadığı değil. Zira daha önce de tanımda belirtildiği gibi, mit ve dolayısıyla mitoloji, materyalist veya objektif bir doğruluk nosyonu barındırmadığı gibi bu tip amacı da barındırmaz.

Din ve mitoloji ilişkisindeki yaygın bir hata da, eski toplulukların inandığı dinlerin mitolojileri ile karıştırılmasıdır. Din ile mitoloji arasındaki içleyici yakın ilişki sebebiyle belirli bir nesne her iki kümenin de elemanı olabilir. Bununla birlikte genel anlamda din ile mitoloji tamamen farklı terim ve kavramlardır. Mitoloji salt mitolojik nesnelerle ilgilenirken, dinin çevrelediği alan ve nesneler daha farklıdır; liturjiden eskatolojiye kadar. Dinî kavramların mitolojik bir yönünün olabilir olması, dinî kavramın dinî oluşunu arka plana itmez. Bu sebeple örneğin Kelt mitolojisi ve Kelt dini ile kastedilen ayrı şeylerdir; bazı aynı elemanları barındırsalar ve birçok ilişkileri olsa dahi.

Sınıflandırma

Ritüel mitleri, belirli dinî uygulamaların yapılışını veya anlamını açıklayan mitlerdir. Tapınma, ibadet eylemi ile yakın bir ilişki içerisindeki bu mitler, dinî veya ruhâni sistemin liturjik yapısında yer alabilirler. Köken mitleri bir töre, isim, nesne veya canlının kökenini açıklayan mitlerdir. Kült mitleri bir tanrının (veya tanrısal unsurlar taşıyan varlığın) gücünü gösteren kompleks kutlamaları açıklayan mitlerdir. Prestij mitleri genellikle tanrısal unsurlar veya kutsallık atfedilmiş belirli bir halk, kahraman veya şehirle ilgili mitlerdir. Eskatolojik mitler bilinen dünyanın sonunu getireceği öne sürülen bir mutlak sonu veya buna dair kavram ve olayları açıklayan, kısacası eskatolojik şeyleri konu alan, mitlerdir. Sosyal mitler ise o anki sosyal değer veya uygulamaları savunmak veya güçlendirmek amacı taşıyan mitlerdir. Bir mit birden çok kategoriye uyabilirse de konularına göre efsaneler kabaca 3 kategoride incelenebilirler .

 1. Evren ve yaratılışa dair söylenceler
 2. Tanrılara dair söylenceler
 3. Kahramanlara dair söylenceler

İlgili kavramlar
Mitler öykünce, söylence, halk öyküsü (folklorik hikâye, folktale), peri masalı, anekdot veya kurgu gibi kavramlarla aynı (yani eşit) olmasa da, bu kavramlarla çakışabilir: örneğin bir öykü hem bir mit hem de bir efsane olabilir. Mitolojik temalar yazın(edebiyat)da sıklıkla ve bilinçli bir şekilde işlenir ve ortaya çıkan eser belirli mitolojik arka planlara gönderme yapsa da kendisi bir mitler bütünü içerisinde yer almayabilir (Cupid ve Psyche).

Kültürel ve veyahut dinî bir paradigma kayması sonucu mitler pragmatik bağlamda kendilerine yer edinebilirler: örneğin Hristiyanlığın yükselişiyle birlikte çeşitli pagan mitolojik nesnelerinin Hristiyanlaştırılması gibi. Böylece mitolojik nesneler değişime uğrayabilir, yeni kültür veyahut dinde kendilerine bir yer bulabilirler. Tersi yönde, kültürel veyahut dinî nesneler de mitolojik nesnelere dönüşebilir; zamanla tarihi veya edebî materyal mitolojik nitelikler kazanabilir. Mitolojinin bilinçli üretimine J. R. R. Tolkien tarafından mythopoeia ismi verilmiştir.

Otoriteler efsanelerin aslı konusunda ortak bir kanıya varamamışlar, bir kısmı yaşanmış ama unutulmuş veya eksik hatırlanan tarihin zamanla efsanelere, gerçek insanların tanrılara dönüştürüldüğünü diğer kısmı ise tamamen bilinçaltı ve hayal gücünün ürünü olduğunu ileri sürmüştü.

Mitoloji Güzel sanatlardan gelir, düşün ve duyguların töresel dışavurumudur.

Mitlerin oluşumu

Mitlerin geniş açıklayıcı özellikleri oluşumlarını belirli bir oranda muğlaklaştırmakta olup söylencelerin kökeni konusunda yazarlar arasında ortak uzlaşı bulunmamaktadır. Kimi yazarlar yaşanıp unutulmuş gerçek olaylara kimisi tamamen bilinçaltı ve hayal gücüne, antropolog Paul Radin'in başını çektiği bir grup ise toplumların var olma ve kaynak bulma ihtiyaçlarını sömüren dini ve siyasi önderler tarafından teşvik edilip oluşturulduğu görüşündedir.

Mitler kabile, şehir veya ulus gibi kültürel kurumları evrensel hakikatlere bağlayarak yetkilendirebilir (bunlara yetki verebilir).

Tüm kültürler kendi dinleri, kahramanları, tarihleri ve benzeri unsurlarına ilişkin anlatıları barındıran kendi mitlerini zamanla geliştirmişlerdir. Bu mitlerin, barındırdıkları sembolik anlamların gücünün, uzun süreler boyunca canlı kalabilmelerinin (bazen binlerce yıl boyunca) ana sebeplerindendir. Mâche, temel (ve öncül) ruhsal bir bağlamdaki görüntü olarak mit ile, bir tür mitolojiyi, bu görüntüler (mitler) arasında belirli bir uyumu sağlamaya çalışan bir sözcükler sistemi şeklinde ayrıştırma yapmaya çalışırlar.

Mitlerin toplamı, bütünü mitos olarak adlandırılır. Bunların (mitosların) toplamına, bütününe ise mitoi denir. Bunun önemli bir türü bir kültürün evrenin nasıl yaratıldığına ilişkin görüş ve inançlarını açıklayan ve tanımlayan Yaratılış Söylenceleridir.

Çağdaş mitoloji
Yıldız Savaşları veya Tarzan gibi film ve kitap serileri zaman zaman güçlü mitolojik yönler barındırırlar ki bu yönler bazen derin ve karışık felsefî sistemlere (doğru) gelişebilir. Bu nesneler mitoloji olmasalar da mitik temalar içerirler ki bunlar bazı kişilere göre benzer psikolojik ihtiyaçları karşılar. Bunun bir örneği J. R. R. Tolkien tarafından yazılan Hobbit ve Yüzüklerin Efendisi isimli romanlarda ve yine yazarın notları incelenerek oğlu Christopher Tolkien tarafından yayına sunulan Silmarillion, Húrin'in Çocukları, Orta Dünya Tarihi, vd. eserlerinde anlatılan Orta Dünya evreninde görülebilir. Bazı sevenleri veya takipçileri kurgusal kompleks dünyaları, Star Trek serisindeki gibi, yanlış bir şekilde mitoloji olarak yorumlarlar; oysa bunlar nesnel ve bilimsel bağlamda mitoloji olarak tanımlanamaz. Kurgu, insanlar ona inanmadıkları ve ruhâni (veya psikolojik) yaşantıyla bir bağ kurulmadıkça, gerçek anlamda mitoloji seviyesine ulaşamaz.
Ayrıca Percy Jackson ve Olimposlular serisi mitolojinin günümüze uyarlamasıdır.

Bölgelere göre mitoloji örnekleri
Ana madde: Mitolojiler listesi

Asya mitolojisi
Ayyavazhi mitolojisi - Budist mitoloji - Bon mitolojisi (Budizm öncesi Tibet mitolojisi) - Çerkes mitolojisi - Çin mitolojisi - Gürcü mitolojisi - Hint mitolojisi - Hmong mitolojisi - Japon mitolojisi - Kore mitolojisi- Pers mitolojisi - Filipin mitolojisi - Türk mitolojisi - Vietnam mitolojisi

Avustralya ve Okyanusya mitolojisi
Aborijin mitolojisi - Hawaii mitolojisi - Maori mitolojisi - Melanezya mitolojisi - Mikronezya mitolojisi - Papua mitolojisi - Polinezya mitolojisi - Rapa Nui mitolojisi

Avrupa mitolojisi
Anglo-Sakson mitolojisi - Bask mitolojisi - Katalan mitolojisi – Kelt mitolojisi - Korsika mitolojisi - Çuvaş mitolojisi - Girit mitolojisi - Hollanda mitolojisi - İngiliz mitolojisi - Etrüsk mitolojisi - Estonya mitolojisi - Fransız mitolojisi - Cermen mitolojisi - Macar mitolojisi - Fin mitolojisi - İrlanda mitolojisi - Leton mitolojisi - Litvanya mitolojisi - Lusitanya mitolojisi - Nors mitolojisi - Roma mitolojisi – Romanya mitolojisi - Sardinya mitolojisi - İskoç mitolojisi - Slav mitolojisi - İspanyol mitolojisi - İsviçre mitolojisi – Tatar mitolojisi - Yunan mitolojisi-Norveç mitolojisi

Orta Doğu mitolojisi
Arap mitolojisi (İslam ve İslam öncesi) -  İbrahimi mitoloji (Yahudilik ve Yahudilik öncesi) - Anadolu mitolojisi - Pers mitolojisi - Mezopotamya mitolojisi (Sümer, Asur ve Babil) - Yezidi mitoloji - Kürt mitolojisi

Kuzey Amerika Yerlileri mitolojisi
Abenaki mitolojisi - Algonkin mitolojisi - Karaayak mitolojisi - Çipevaa mitolojisi - Çiksav mitolojisi - Çoktav mitolojisi - Krik mitolojisi - Apsaloke mitolojisi - Haida mitolojisi - Ho-Chunk mitolojisi - Hopi mitolojisi - Eskimo mitolojisi - İrokua mitolojisi - Huron mitolojisi - Kwakiutl mitolojisi - Lakota mitolojisi - Leni Lenape mitolojisi - Miwok mitolojisi - Navaho mitolojisi - Nootka mitolojisi - Ohlone mitolojisi - Pavni mitolojisi - Pomo mitolojisi - Saliş mitolojisi - Seneca mitolojisi - Çimmesya mitolojisi - Ute mitolojisi - Zuni mitolojisi

Güney Amerika ve Mezoamerika Yerlileri mitolojisi
Aztek mitolojisi - Chilota mitolojisi - İnka mitolojisi - Guaraní mitolojisi - Haiti mitolojisi - Maya mitolojisi - Mapuçe mitolojisi - Olmec mitolojisi - Toltec mitolojisi

Diğer bölgeler
Mısır Mitolojisi-Sotho mitolojisi - Tonga mitolojisi - Tumbuka mitolojisi - Xhosa mitolojisi - Yoruba mitolojisi - Zulu mitolojisi

Mitografi

Mitograf ya da mitolog, mitleri derleyen kişiye mitografi ise mitolojik konuların sunumuna verilen isim olup, Yunanca μυθογραφία "öykü yazma" kelimesiyle ilişkilidir. 21'inci yüzyılda mitograflar, bazen yeni bir çalışma alanı açan, genellikle de kültürel antropoloji ve din bilimi gibi alanlarda çalışan uzman yorumcular olarak ortaya çıkar.

Ayrıca bakınız
 Karşılaştırmalı mitoloji (Mukayeseli mitoloji)
 Folklor
 Efsanevi yaratık

Kaynakça

  – mitoloji maddesi, "Concise Oxford English Dictionary", Oxford University Press, 2004. Orijinal içerik: "1) a collection of myths, especially one belonging to a particular religious or cultural tradition. 2) A set of widely held but exaggerated or fictitious stories or beliefs. 3) The study of myths."
  - Simpson & Roud (2000). "Dictionary of English Folklore", 254.
  - Tolkien (1997). "The Monsters and the Critics". HarperCollins; New Ed edition.
  - Mâche (1992). "Music, Myth and Nature, or The Dolphins of Arion", 20.

Dış bağlantılar
 Mit Ve Mitoloji
 Yunan,Roma,Mısır Mitolojisi
 Türk mitolojisi
 Mitler, efsaneler ve folklore dair
  Peri masalları yaşamlarımızı nasıl şekillendirir
 Zamanötesi Mitler
  Encyclopedia Mythica

Mitoloji


Louis Gaultier, punim imenom Aloïsius Édouard Camille Gaultier (tal. Luigi Camillo Goltieri; Asti, 1745. ili 1746. – Pariz, 19. rujna 1818.), poznat skraćeno i kao Abbé Gaultier (fr. abbé je opat, pater), francuski katolički svećenik, isusovac, teolog, pedagog i reformator obrazovanja.

Rođen je u Piemontu, u obitelji francuskih roditelja. Poslan je na studij u Francusku, no zaređen je u Italiji. Povratkom u Francusku počinje se baviti dječjom pedagogijom te osmišljava i 1786. otvara u Parizu besplatni tečaj za naobrazbu djece iz velikih i siromašnih obitelji. God. 1792., u jeku Francuske revolucije i rastućega protukatoličanstva, odlazi preko Nizozemske u Englesku, gdje zatječe neke od pariških kolega te nastavlja provoditi naobrazbu. Uspjeh Gaultierova pristupa potaknuo je i zanimanje Oxforda i Cambridgea. U Francusku se vraća 1801. i nastavlja sa svojim radom.

U listopadu 1814. ponovno odlazi u London, kako bi proučio metodu uzajamnoga poučavanja (fr. méthode d'enseignement mutuel), primijenjivanu u tamošnjim školama Bell i Lancaster, koja je imala više dodirnih točaka s njegovim metodama. Povratkom u Francusku imenovan je članom vijeća koje je u razdoblju tzv. Stotinu dana (fr. Cent-Jours) sazvao ministar Carnot radi reorganizacije osnovnoškolskoga sustava. U ožujku 1918. imenovan je i predsjednikom Društva za osnovnoškolsku poduku (fr.  Société pour l'instruction élémentaire).

Njegov udžbenik zemljopisa, Géographie de l'abbé Gaultier, bio je u širokoj uporabi u francuskim školama u XIX. st.

Poznat je i kao Voltaireov ispovjednik neposredno prije njegove smrti.

Djela
 Leçons de grammaire (1787.),
 Les Leçons de géographie par le moyen du jeu (1788.),
 Les Leçons de chronologie et d'histoire (1788,).
 Le Jeu raisonnable et moral pour les enfants (1791.),
 L'Exposé du cours complet des jeux instructifs (1802.),
 La Méthode pour apprendre grammaticalement la langue latine sans connaître les règles de la composition (1804.),
 La Méthode pour exercer les jeunes gens à la composition française et pour les y préparer graduellement (1811.),
 Les Traits caractéristiques d'une mauvaise éducation (1812.).

Izvori
 "Aloisius-Edouard-Camille Gaultier" , u: Herbermann, Charles (ur.): Katolička enciklopedija, Robert Appleton Company: New York, 1913.

Francuski katolički svećenici
Francuski isusovci
Francuski rimokatolički teolozi
Francuski pedagozi

Louis Gaultier


Rocco ist ein kleiner Einschlagkrater auf der nordwestlichen Mondvorderseite am östlichen Rand des Kraters Krieger.

Die namentliche Bezeichnung des Kraters war ursprünglich nicht als offiziell gedacht. Sie wurde zusammen mit anderen inoffiziellen Bezeichnungen kleiner Oberflächenstrukturen aus der Topophotomap-Kartenserie der NASA von der IAU 1976 übernommen. Der Krater erscheint mit dieser Bezeichnung auf Topophotomap 39A/S1.

Der Name selbst erscheint in einer Liste als Kraternamen vorgesehener männlicher und weiblicher Vornamen in den Proceedings der 16. Generalversammlung der IAU (Grenoble 1976).

Die frühere Bezeichnung von Rocco war Krieger D.

Weblinks

 Rocco auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Rocco (Mondkrater)


El asedio de Damasco tomo lugar en julio de 1148, durante la Segunda Cruzada. Su resultado fue una decisiva victoria de las fuerzas musulmanas y el fin de la cruzada. Las dos principales fuerzas que marcharon a Tierra Santa en respuesta al llamado del papa Eugenio III estaban dirigidas por Luis VII de Francia y Conrado III de Alemania. Ambas marchas resultaron un desastre en su paso por Anatolia y terminaron muy mermadas.

Aunque el objetivo original de la cruzada era recuperar Edesa pronto fue reemplazado por la captura de Damasco, siguiendo los intereses del rey Balduino III de Jerusalén y los caballeros templarios. Tras el Concilio de Acre (24 de junio de 1148) se decidió definitivamente por atacar Damasco.

Los cruzados decidieron atacar Damasco desde el oeste, donde los huertos les proporcionarían un suministro constante de alimento. Después de haber llegado fuera de los muros de la ciudad, la que de inmediato fue puesta bajo asedio. El 27 de julio, los cruzados decidieron trasladarse a la llanura en la parte oriental de la ciudad, que era menos fortificada, pero había mucha menos comida y agua. Nur al-Din llegó con refuerzos musulmanes y le cortó la ruta de los cruzados a su posición anterior. Los señores locales cruzados se negaron a continuar con el asedio, y los tres reyes no tuvieron más remedio que abandonar la ciudad. Todo el ejército cruzado se había retirado a Jerusalén el 28 de julio.

Referencias

Batallas de la segunda cruzada
Batallas de Francia del siglo XII
Batallas de Siria
Historia de Damasco
Asedios del siglo XII
Batallas del Sacro Imperio Romano Germánico del siglo XII
Batallas del siglo XII
Siria en el siglo XII
Conflictos en 1148
Batallas del Reino de Jerusalén
Batallas de la Orden de Malta
Batallas de la Orden del Temple

Sitio de Damasco (1148)


The Palace of Fine Arts is a monumental structure located in the Marina District of San Francisco, California, originally built for the 1915 Panama–Pacific International Exposition to exhibit works of art. It was constructed from concrete and steel, and the building was claimed to be fireproof. According to a metal plate at the rotunda, it was rebuilt under B.F. Modglin, local manager of MacDonald & Kahn, between 1964 and 1967. In the years 1973 and 1974, the columniated pylons were added. It is the only structure from the exposition that survives on site.

The most prominent building of the complex, a  open rotunda, is enclosed by a lagoon on one side and adjoins a large, curved exhibition center on the other side, separated from the lagoon by colonnades.  As of 2019, the exhibition center (one of San Francisco's largest single-story buildings) is used as a venue for events such as weddings or trade fairs.

Conceived to evoke a decaying ruin of ancient Rome, the Palace of Fine Arts became one of San Francisco's most recognizable landmarks. Early 2009 marked the completion of a renovation of the lagoons and walkways and a seismic retrofit.

History

The Palace of Fine Arts was one of ten palaces at the heart of the Panama-Pacific Exhibition. The exhibition also included the exhibit palaces of Education, Liberal Arts, Manufactures, Varied Industries, Agriculture, Food Products, Transportation, Mines, and Metallurgy, and the Palace of Machinery. The Palace of Fine Arts was designed by Bernard Maybeck. He was tasked with creating a building that would serve as a quiet zone where exhibition attendees could pass through between visiting the crowded fairgrounds and viewing the paintings and sculptures displayed in the building behind the rotunda. Maybeck designed what was essentially a fictional ruin from another time. He took his inspiration from Roman and Ancient Greek architecture (specifically Piranesi's etching of the remnants of the so-called Temple of Minerva Medica in Rome), and also from Böcklin's symbolism painting Isle of the Dead.

While most of the exposition was demolished when the exposition ended, the Palace was so beloved that a Palace Preservation League, founded by Phoebe Apperson Hearst, was founded while the fair was still in progress.

For a time the Palace housed a continuous art exhibit, and during the Great Depression, W.P.A. artists were commissioned to replace the decayed Robert Reid murals on the ceiling of the rotunda. From 1934 to 1942 the exhibition hall was home to eighteen lighted tennis courts. During World War II, it was requisitioned by the military for the storage of trucks and jeeps. At the end of the war, when the United Nations was created in San Francisco, limousines used by the world's statesmen came from a motor pool there. From 1947 on, the hall was put to various uses: as a city Park Department warehouse; as a telephone book distribution center; as a flag and tent storage depot; and even as temporary Fire Department headquarters.

While the Palace had been saved from demolition, its structure was not stable. Originally intended to only stand for the duration of the Exhibition, the colonnade and rotunda were not built of durable materials, and thus framed in wood and then covered with staff, a mixture of plaster and burlap-type fiber. As a result of the construction and vandalism, by the 1950s the simulated ruin was a crumbling ruin.

In 1964, the original Palace was completely demolished, with only the steel structure of the exhibit hall left standing. The buildings were then reconstructed until 1974 in permanent, light-weight, poured-in-place concrete, and steel I-beams were hoisted into place for the dome of the rotunda. All the decorations and sculptures were constructed anew. The only changes were the absence of the murals in the dome, two end pylons of the colonnade, and the original ornamentation of the exhibit hall.

In 1969, the former Exhibit Hall became home to the Exploratorium interactive museum, and, in 1970, also became the home of the 966-seat Palace of Fine Arts Theater. In 2003, the City of San Francisco along with the Maybeck Foundation created a public-private partnership to restore the Palace and by 2010 work was done to restore and seismically retrofit the dome, rotunda, colonnades, and lagoon. Within January 2013, the Exploratorium closed in preparation for its permanent move to the Embarcadero.

In 1992 and 1996, the popular U.S. game show Wheel of Fortune taped shows at the Palace for broadcast in November.

In April 2020, during the coronavirus pandemic, plans were announced to convert the Palace of Fine Arts into a temporary shelter for 162 homeless people. The decision was reversed shortly afterward, following protests by local residents and concerns that the lodging conditions would be inadequate.

Design

Built around a small artificial lagoon, the Palace of Fine Arts is composed of a wide,  pergola around a central rotunda situated by the water. The lagoon was intended to echo those found in classical settings in Europe, where the expanse of water provides a mirror surface to reflect the grand buildings and an undisturbed vista to appreciate them from a distance.

Ornamentation includes Bruno Zimm's three repeating panels around the entablature of the rotunda, representing "The Struggle for the Beautiful", symbolizing Greek culture. While Ulric Ellerhusen supplied the weeping women atop the colonnade and the sculptured frieze and allegorical figures representing Contemplation, Wonderment, and Meditation.

The underside of the Palace rotunda's dome features eight large insets, which originally contained murals by Robert Reid. Four depicted the conception and birth of Art, "its commitment to the Earth, its progress and acceptance by the human intellect," and the four "golds" of California (poppies, citrus fruits, metallic gold, and wheat).

In popular culture
The Palace of Fine Arts has been seen in films such as Vertigo (1958), Time After Time (1979), Bicentennial Man (1999), The Room (2003), and Twisted (2004). It also served as the backdrop for set pieces in So I Married An Axe Murderer (1993) and The Rock (1996). Additionally, the Palace has appeared in the Indian films My Name is Khan (2010) and Vaaranam Aayiram (2008).
It also appears in Season 7, Episode 2 of Mission: Impossible, and in Season 8, Episode 7 of Mannix.  It was incorporated into the imagery of the Sept of Baelor in Season 1, Episode 9 of Game of Thrones.

Lucasfilm headquarters was constructed near the Palace of Fine Arts, which has been noted for its similarity to the city of Theed on Naboo as it appears in the film Star Wars: Episode I – The Phantom Menace (1999).

The structure was also featured as a placeable landmark in the 2003 video game SimCity 4

In the 2000s, a smaller replica of the rotunda of the Palace of Fine Arts was built in Disney's California Adventure in Anaheim, serving as the entrance to a theater showing the film Golden Dreams about the history of California. The attraction closed on September 7, 2008, and was demolished in 2009 to make way for The Little Mermaid ~ Ariel's Undersea Adventure dark ride. The rotunda entrance remained, but it was repainted and serves as an entrance to the ride.

Gallery

See also

 49-Mile Scenic Drive
 List of San Francisco Designated Landmarks

References

External links

 SF Rec & Parks.org: Palace of Fine Arts
 The Palace of Fine Arts Information on the website of the "Palace of Fine Arts Theatre"
 Archive.org: Catalogue de luxe of the Department of Fine Arts, Panama-Pacific International Exposition, 1915
 Panoramic slideshow of the grounds

Buildings and structures in San Francisco
Museums in San Francisco
Theatres in San Francisco
Landmarks in San Francisco
Culture of San Francisco
Panama–Pacific International Exposition
Historic districts on the National Register of Historic Places in California
San Francisco Designated Landmarks
National Register of Historic Places in San Francisco
Entertainment venues in San Francisco
Folly buildings on the National Register of Historic Places
Rebuilt buildings and structures in California
Tourist attractions in San Francisco
World's fair architecture in California
Bernard Maybeck buildings
Beaux-Arts architecture in California
1915 architecture

Palace of Fine Arts


Prism is the debut album by Canadian rock band Prism, released in May 1977 on the Canadian record label GRT. It was produced primarily by Bruce Fairbairn, and the majority of songs were written by Jim Vallance (who also served as co-producer on three tracks). It achieved platinum status in Canada (in excess of 100,000 units sold). Prism peaked at #137 on the Billboard 200 in November 1977.

"Spaceship Superstar" became the band's signature song and a staple of Canadian rock radio. Record producer Bruce Fairbairn and songwriter Jim Vallance both went on to achieve huge international success.

Track listing
All songs written by Jim Vallance under the pseudonym Rodney Higgs, unless otherwise noted.

 "Spaceship Superstar" – 4:06
 "Open Soul Surgery" (R. Higgs, Hillary Knight) – 3:51
 "It's Over" – 4:06
 "Take Me to the Kaptin" – 3:59
 "Vladivostok" – 5:08
 "Amelia" – 3:14
 "Freewill" (Tom Lavin) – 3:04
 "Julie" – 3:21
 "I Ain't Lookin' Anymore" (Lindsay Mitchell) – 3:28

Personnel
Prism
 Lindsay Mitchell – guitar, vocals
 Ron Tabak – vocals
 John Hall – keyboards
 Ab Bryant – bass
 Rodney Higgs  – drums, keyboards, producer
 Tom Lavin – guitar, vocals

Prism Hornsection
 Bruce Fairbairn – horn, producer
 Tom Keenlyside – horn

Cover versions
 The song "Open Soul Surgery" was covered by April Wine in their 1986 album Walking Through Fire, as well as Ian Lloyd's 1979 album "Goose Bumps".
 The song "Take Me to the Kaptin" was covered by Parallel 49 and released as a single in June 2020.

References

External links
 Prism Official website

Prism (band) albums
1977 debut albums
Albums produced by Bruce Fairbairn

Prism (Prism album)


Kei Nakano (født 21. januar 1988) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Montedio Yamagata.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kei Nakano


පෘතුගීසීන් අප රටට පාවී එන විට සිංහල දේශයේ විදේශ වෙළදාමට බලෙන් ඇතු`ඵවීසිටයේමරක්කලයින්ය. ඉබන්බතූතාගේ වාර්ථාවලට අනුව 500ක් වූ ඇබිසීනියානු හමුදාවක් ආධාරයෙන් ඔවුන් සිංහලදේශයේ විදේශ වෙළදාම පාලනය කරගෙන ගියහ.
සිංහල ඉතිහාසයේ සඳහන් වන අන්දමට සන්නද්ධ විදේශිකයින්කොළඹ කොටුව ග්‍රහනයට ගෙන විදේශීය වෙළදාම පාලනය කොට ගෙන සිටියහ. එය සිංහල දේශයටකොතරම් දරුණු ලෙස
දැණුන දෙයක්ද යත් ගම්පල රාජධානියෙන් අලගක්කොගාර සෙනවියා කෝට්ටේටඑවීමටත් පසුව ගම්පොලින් කෝට්ටේට රාජධානිය මාරු කොට කෝට්ටේ රාජධානිය පවත්වාගෙන යාමට තරම්හේතු විය.
සිංහල රාජ්‍යයටත් පීඩාවක්ව තිබූ මරක්කල සන්නදධ වෙළඳ අධිකාරියේ බල බිඳුනේ පෘතුගීසීන් මෙරටටපැමිණීමත් සමගයි. පෘතුගීසීන් ජන්මාන්තර සතුරන් වූ මරක්කලයින්ට එලව එලවා පහර දුන්හ. සොය සොයාමැරූහ .
මෙතෙක් කල් සිංහල රජුට පීඩාවක් කල මරක්කලයින් පන බේරා ගැනීමට සිංහල රජුගෙන් ආරක‍ෂාවපැතීය.
කෙතරම් සතුරෙකු වූවත් දුබලව අභය පතා පැමිණෙන විට ආරක‍ෂාව සැපයීම සිංහල පිළිවෙතයි.එහෙත් සිංහල රජු මරක්කලයින්ට ජීවිත දානය දී පිහිට වීමට එක`ග වූයේ කොන්දේසි තුනක් මරක්කලයින්ටඉදිරිපත් කොට එම එක`ගතාවයන් මතය.

පළමු කොන්දේසිය වූයේ මරක්කලයින්ට විවාහ වීමට අවසර ලැඛෙනසිංහල කාන්තාවන්ගේ පරම්පරා නාම දරු පරපුරේ පරම්පරා නාම ලෙස පවත්වාගෙන යා යුතු බවටයි.
දෙවැනිකොන්දේසිය වූයේ පරම්පරා තුනක් ඇතුලත සිංහල වියයුතු බවයි.
තෙවැන්න වූයේ පරම්පරා තුනක් ඇතුලතබෞද්ධයින් වියයුතු බවයි. එම එක`ගතා මත පවුල්කෑමට ගැහැණුන් දී බින්නටත් අවසර දී නින්දගම් පැවරූහ.කන්න කුඹුරක් දුන්නේය. එම නින්දගම අදටත් නින්නවූන් ලෙස හැඳින්වේ.
සිංහල රජවරු එසේ කොන්දේසි සහගතව වූවත් මරක්කලයින්ට නින්දගම් දී බින්න බහින්නට අවසර දුන්නේ සිංහල පරම්පරාව ගෙනයාමට මිස මරක්කලයින් බෝකිරීමට නොවෙයි.නමුත් ඔවුන් ලබාගත් ගැහැණුන්ගේ පරම්පරා නාම දරුවන්ගේ පරම්පරා නාම ලෙස ඉදිරියට ගෙන ගියේනැත. පරම්පරා තුනක් ඇතුලත සිංහලකරණය වූයේද නැත. බෞද්ධ වූයේද නැත. අද ඔවුන් දුන් අත සපා කනද්‍රෝහී පිරිසක් වී ඇත.
සිංහල නීතියට අනුව නම් තුප්පනිකරණයට ද~ුවම මරණයයි. වීදිය බණ්ඩාර වෙනත් ආගම්වලටහැරුණු සිංහලයිත් සොය සොයා මැරුවේ සිංහල ලේවලින් විදේශ ගැති තුප්පනිරුලක් බිහිවීම වැලැක්වීමටයි.
එය රාජ්‍යයේ අඛණ්ඩතාවයට හා ස්වාධීනත්වයට තර්ජනයක් වූ බැවිනි. මෙය සිංහල රටේ එදා ක්‍රියාත්මක වූනීතිය පමණක් නොව අරාබියේ අදටත් ක්‍රියාත්මක නීතියයි.
මරක්කලයින්ට පණ බේරාදී, පවුල් කන්න ගැහැණුන් දී බින්නබහින්නට අවසරදී කුඹුරුත් දීමට මරක්කලයින්සිංහලයින්ට කෘතඥවුයේ ඉංග්‍රීසිීන්ට පක‍ෂග්‍රාහීන්වී සිංහලයින්ට ද්‍රෝහීන්විමෙනි. හජ්ජි නම් ද්‍රෝහියා එදා සිංහලයින්ටවසර දහස් ගණන් අයිතියට තිබී මුලාදෑනි තනතුරක් ලබා ගැනීම ද්‍රෝහී වන්නේ එබැවිනි.

සෙනරත් රජතුමා අද සිටියේ නම් ඔහුට දස වද දී මරා දමනු නියතයි. සිංහල නීතියට අනුවනම්මොවුන්ටත් මොවුගේ පරම්පරා වලටත් බින්නන් අහිමි වී පිටුවහල් කිරීමද නියතයි. 1818 නිදහස් අරගලය අපපරාජය වූ නිසා සිංහල පරම්පරා 240ක් ද්‍රෝහින් ලෙස නම්කොට අදටත් ද්‍රෝහින් ලෙස බල පැවැත්වෙයි.
කිසියම්හෙයකින් 1818 නිදහස් අරගලය අප ජයග්‍රහනය කලේනම් නියත ද්‍රෝහීන්වනුයේ මරක්කලයින්ය.
අප ඉංග්‍රීසීන්ට රට පාවා නුදුන්නානම් එදා හජ්ජි කෙනෙකු නැත. එසේ වූයේනම් අද හජ්ජිගේ වර්තමානප්‍රතිරූපකයාවන මරක්කල මහ ඇමති කෙනෙක්ද නැත. එසේ වූයේ නම් අද එසේ කථා කරන සිය`ඵ දෙනාසිංහලකමට හැදුන සිංහලයෝය.
බොදු බල සේනා ඇතු`ඵ සිංහල ජාතික සංවිධාන යනු එදා හජ්ජිනම් මරක්කලයාගේ ද්‍රෝහිකමට
එරෙහිව 1818 දී ජාතික නිදහස් සටනක් කොට දේශය වෙනුවෙන් දිවිදුන් මොනරවිල කැප්පෙටිපොල නිලමේගේ
ලේ උරුමය ඇති අභිමානවත් පරපුරක දූ දරුවන්ගේ සංවිධානයි. ඒවා මරක්කලයින්ගේ ද්‍රෝහී ක්‍රියා එළිදක්වන
සංවිධානයයි. ඒවා කිසි දිනෙක මරක්කලයින්ට විනාශ කිරීමට හෝ තහනම් කිරීමට හැකි සංවිධාන නොවෙයි.
පිහිටවීමට දුන් අත සපා කන මරක්කලයා ඊට වන්දි ගෙවිය යුතුයි.
සිංහල දේශය (සෙරන්ඩිබ්) කියාගෙන අප රටට පැමිණි මරක්කලයා සිංහල දේශය තහනම් වචනයක්
කොට ඇත. සිංහල ජාතික බලවේග තහනම් කරන්නැයි බලපෑම්කරන මරක්කලයා හෙට ලංකාවෙන් සිංහලයින්
පන්නා දැමිය යුතුයැයි නොකිවුවොත් පුදුමයකි.

ශ්‍රී ලංකාවේ අරාබිවරුන්ගේ ඉතිහාසය


Le château de Velle est un château  situé à Meursault (Côte-dOr) en Bourgogne-Franche-Comté.

Localisation
La maison forte de la Velle est située au sud de Meursault, sur la rive est de la RD 113b au 17, rue de la Velle.

Historique

Appelé aussi castel de Villeneuve son origine remonterait au . Il passe dans les mains de nombreux seigneurs jusqu'à ce que les huguenots en prennent possession au . A la fin du  il appartient à Guéret de Villeneuve.

Architecture
L'ensemble des bâtiments composé de tours, de logis et de communs se répartissent autour d'une cour ouverte sur la rue à l'ouest et sur les vignes à l'est. Au nord les bâtiments comprennent une cave, un rez-de-chaussée et deux à trois étages, dont un étage de comble avec toits à deux versants couverts de tuiles plates. Baies rectangulaires, dont certaines à linteau délardé, portes charretières en plein cintre et jours en archère. Bâtiment de communs couvert d'un toit à longs-pans de tuiles plates. Moellons de pierre apparents. Baies rectangulaires et portes charretières en plein cintre, en arc segmentaire et en anse de panier, avec encadrement en pierre. Four à pain en fond de cour à l'est. Toit à deux versants couverts de laves. Moellons de pierre. Baies rectangulaires avec encadrement en bois (linteau) ou en pierre. Dans la cour un four à pain ainsi qu'un très beau pressoir dans l'un des bâtiments. Présence d'un puits ayant conservé son porte-poulie en pierre à l'entrée de la cour.

Éléments protégés MH : le château, y compris le four et le puits et son porte-poulie: inscription par arrêté du 17 février 1989.

Valorisation du patrimoine
Bernadette et Bertrand Darviot dont les ancêtres étaient déjà vignerons à Beaune avant la Révolution y ont installé leurs chaix depuis 1973.

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Liste des châteaux de la Côte-d'Or
 Liste des monuments historiques de la Côte-d'Or
 Château de Meursault sur la même commune
 Château de Citeaux sur la même commune

Liens externes

Velle
Velle
Monument historique dans la Côte-d'Or
Monument historique inscrit en 1989

Château de la Velle


Autódromo José Carlos Pace, tidligere Interlagos, er et motorsportsanlæg ved São Paulo i Brasilien. I 1973 lagde banen første gang asfalt til et løb i Formel 1-serien, da Brasiliens Grand Prix blev kørt her. Dette fortsatte indtil 1980, hvor der var en pause indtil 1990, hvor der igen blev kørt Formel 1 hvert år på banen, og har gjort det siden.

Første spadestik til banen blev taget i 1938, og den blev indviet 12. maj 1940. Banen er opkaldt efter den brasilianske racerkører José Carlos Pace, der omkom i en flyulykke i 1977.

Eksterne henvisninger

 Interlagos på formula1.com
 Autódromo José Carlos Paces officielle hjemmeside

Formel 1-baner
Motorsportsanlæg i Brasilien
São Paulo
Etableret i 1940

Autódromo José Carlos Pace


Eşmepınar, Çıldır - Ardahan ili Çıldır ilçesine bağlı köy
 Eşmepınar, Çayırlı - Erzincan ili Çayırlı ilçesine bağlı köy
 Eşmepınar, Hasköy - Muş ili Hasköy ilçesine bağlı köy
 Eşmepınar, Başkale - Van ili Başkale ilçesine bağlı mahalle

Eşmepınar


الفرية, مسلسل يتحدث عن حب فتاه شابه لرجل كبير في السن. القصة هي ان فتاه تدعى حصه وهي صغيره في السن وكان يربيها رجل اسمه سعود (بو مبارك) وعندما كبرت أصبحت تحبه ولكنه في البداية لا يبادلها الشعور ويعتبرها كإبنته لكن ذلك يتغير ويتزوجها على زوجته ام مبارك وتتغير حياتهما إلى الأبد بعد ذلك الزواج.

بطولة

الممثلون

 حياة الفهد
 صلاح الملا
 هند البلوشي
 فخريه خميس
 خالد البريكي
 منى شداد
 مريم الصالح
 شمعة محمد
 باسم الأمير
 هيا الشعيبي
 محمد المنيع
 رزيقة طارش
 عبد الله غلوم ضيف شرف
القناة العارضة :الكويت

مصادر

مسلسلات تلفزيونية كويتية بدأ عرضها في 2006

الفرية (مسلسل)


München 72 – Das Attentat ist ein deutscher Fernsehfilm aus dem Jahre 2011. Unter der Regie von Dror Zahavi wird das Geiseldrama während der Olympischen Sommerspiele in München im Jahre 1972 nachgestellt. Erstausstrahlung war am 19. März 2012 im ZDF.

Handlung
Zu Beginn des Filmes wird der Essener Polizeiobermeisterin Anna Gerbers mitgeteilt, dass sie während der Olympischen Sommerspiele 1972 in München als Teil der dortigen Sicherheitskräfte bei den Spielen dabei sein wird.
Daraufhin wechselt das Bild in das Trainingslager der israelischen Fecht-Nationalmannschaft. Dort überbringt Ankie Spitzer ihrem Mann André die Nachricht, dass er an der Olympiade 1972 in München als Trainer der israelischen Fechter teilnehmen wird. Danach werden die Vorbereitungen gezeigt, die das palästinensische Terrorkommando der Organisation Schwarzer September trifft, um während der Spiele die israelische Mannschaft als Geiseln zu nehmen. Dabei werden aber auch die katastrophalen Sicherheitsvorkehrungen gezeigt, die die deutsche Polizei trifft (kein Beamter der so genannten "Olys" ist bewaffnet!), sowie die völlige Unerfahrenheit der Behörden im Umgang mit schwerer Gewaltkriminalität, insbesondere des internationalen Terrorismus.

Kurz nach Beginn der Spiele dringt das achtköpfige palästinensische Terrorkommando um seinen Führer Issa am 5. September um 4:10 Uhr in das Quartier der Israelis ein, wobei es zu Handgreiflichkeiten zwischen Geiselnehmern und Geiseln kommt. Dabei wird die erste Geisel erschossen und eine weitere schwer verletzt, die später ihren Verletzungen erliegt. Einer der Israelis kann jedoch entkommen und informiert die Sicherheitskräfte. Danach beginnen die Verhandlungen zwischen dem Krisenstab und Issa, der die Freilassung von ca. 130 Palästinensern und der deutschen RAF-Terroristin Ulrike Meinhof sowie ein Flugzeug fordert. Nachdem das Ultimatum mehrfach verlängert werden konnte, plant die bayerische Polizei eine Befreiungsaktion, die jedoch auf Grund der Live-Übertragung über das Fernsehen – man hatte den Geiselnehmern den Strom nicht abgeschaltet – sowie der mangelnden Ausbildung der bayerischen Beamten scheitert. Danach fordert Issa, sofort mit allen Geiseln ausgeflogen zu werden. Da er dafür jedoch durch einen Tunnel muss, um nicht durch die Menschenmengen und offenes Gelände gehen zu müssen, plant die Polizei eine weitere Befreiungsaktion, die jedoch auch scheitert, da der Terroristenführer einen Kontrollgang fordert und dabei die Polizisten entdeckt.

Am Abend werden die Terroristen und ihre elf Geiseln mit Hubschraubern zum Militärflugplatz Fürstenfeldbruck geflogen, um von dort mit einer Boeing 727 in ein arabisches Land ihrer Wahl ausgeflogen zu werden. Auf dem Flughafen ist eine weitere Befreiungsaktion geplant, bei der die Terroristen durch Scharfschützen ausgeschaltet werden sollen. Da es jedoch eine Informationspanne gibt, ist nicht weitergegeben worden, dass es nicht wie erwartet fünf Terroristen sind (deshalb sind auch nur fünf Schützen eingesetzt), sondern acht. Bei dem anschließenden Feuergefecht, zu dem später noch Panzerfahrzeuge hinzukommen, werden sechs Terroristen sowie alle Geiseln getötet, als ein Terrorist die Aussichtslosigkeit der Lage erkennt und die Geiseln erschießt. Auch ein deutscher Polizist wird durch einen Querschläger getötet.

Bei der anschließenden Pressekonferenz kommt heraus, dass alle Geiseln nicht – wie vorher bekanntgegeben – gerettet, sondern getötet wurden. In der letzten Szene wird die Gründung der von (damals Oberstleutnant im BGS) General Ulrich Wegener geleiteten GSG-9 gezeigt, in der auch einer der Hubschrauberpiloten ist.

Drehort
Die Dreharbeiten fanden im Sommer 2011 in München und auf dem Fliegerhorst Oldenburg statt. Die ehemalige Landeszentralbank in München diente als Kulisse für den Krisenstab der Polizei.

Hintergrund
Der Film war schon viele Jahre zuvor geplant, aber Steven Spielberg kam dem Projekt im Jahre 2005 mit München zuvor.

Die Filmfigur Anna Gerbers bezieht sich auf die Kriminalhauptmeisterin Anneliese Graes.

Weblinks

 München 72 – Das Attentat auf filmreporter.de
 München 72 – Das Attentat auf filmstarts.de
 München 72 – Das Attentat auf zdf.de

Einzelnachweise

Filmtitel 2011
Doku-Drama
Politthriller
Fernsehfilm (ZDF)
Deutscher Film
Münchner Olympia-Attentat
Historienfilm
Terrorismus im Film

München 72 – Das Attentat


Muzaffer Eryılmaz, (d.1949) Çankaya, Ankara ilçesinin eski belediye başkanı.

Süvari astsubayı olan babasının görevi nedeniyle bulundukları Sarıkamış'ta, 1949 yılında doğdu. Bunun dışında bütün eğitim ve mesleki yaşamı Ankara'da, Çankaya'da geçti.

Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi'nde gördüğü eğitimin ardından aynı kurumda Radyoloji bölümünde'nde uzmanlık eğitiminin ardından, aynı bölümde öğretim üyesi olarak görev yaptı. Evli ve iki çocuk babasıdır.

1968 yılında Hacettepe Üniversitesi Sosyal demokrat Derneği'nde başladığı siyasi yaşamını, 1969'da Çankaya İlçe Gençlik Kolu'nda, 1970'te Ankara İl Gençlik Kolu'nda, 1972'de Sosyal demokrasi Dernekleri Federasyonu'nda sürdürdü. 1974'te CHP Gençlik Kolları Merkez Yönetim Kurulu üyeliği ve genel sekreterlik görevine seçildi. 1977'de CHP ve Ankara Belediyesi tarafından 250 mahallede yürütülen hizmetlerin koordinasyonunu yaptı.

"Yamyamlar" sözü ile ünlenen Eryılmaz, Belediye başkanlığı sırasında gerçekleştirdiği sağlık işleri ihalelerinde yolsuzluk yaptığı iddiasıyla yürütülen bir soruşturmadan sonra tutuklandı. Elmadağ Cezaevi'nde tutuklu bulunan Eryılmaz'ın meclis üyelerini suçladığı kasetleri yayınlanınca CHP'de şok etkisi yaratmıştı. CHP, bu olay nedeniyle Cumhuriyet Savcılığı'na suç duyurusunda bulunmuştu.

12 Aralık 2012'de serbest bırakılmıştır.

Çankaya belediye başkanları
1949 doğumlular
Kars doğumlular
Türk profesörler
Cumhuriyet Halk Partisi mensubu siyasetçiler
Yaşayan insanlar
Sarıkamış doğumlular
Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesinde öğrenim görenler

Muzaffer Eryılmaz


හයවන පරාක්‍රමබාහු රජ විසින් සපුමල් කුමරු යාපනයේ පාලකයා ලෙස පත් කර යැවීය. ඒ රජුගේ මරණින් පසු ඔහුගේ මුණුපුරා වූ ජයබාහු කුමරු දෙවන ජයබාහු රජ නමින් බලයට පත් වීම නොරිස්සූ සපුමල් කුමරු නැවත් කෝට්ටේට පැමිණ ජයබාහු මරා හයවන බුවනෙකබාහු නමින් රජකමට පත් විය.

ජයබාහු රජුගේ ඝාතනය ගැන කුපිත වූ කළු ගඟ හා වළවේ ගඟ අසළ ප්‍රඩේශයේ ජනතාව හයවන බුවනෙකබාහු රජුට විරුද්ධව කැරලි ගැසූහ. සපුමල් කුමරු හෙවත් හයවන බුවනෙකබාහු රජු තම සහෝදරයා වන අම්බුළුගල කුමරු මෙම කැරැල්ල මැඬ පැවැත්වීමට යැවූව ද ඔහුට එම කැරැල්ල මැඬ පැවැත්වීමට වසර 4ක් ගත් විය.

මේ කාලයේ ගම්පොළ පාලකයා වූයේ සේනාසම්මත වික්‍රමබාහු ය. ඔහු තමන්ගේ අගනුවර ගම්පොළින් පේරාදෙණියටත් එතැනින් මහනුවරටත් මාරු කළේය.සේනාසම්මත වික්‍රමබාහු මහනුවර රාජධානියේ ආරම්භක පාලකයා ය. හයවන බුවනෙකබාහු රජුගෙන් පසු ඔහුගෙ පුත් හත්වන පරාක්‍රමබාහු රජ නමින් බලයට පත් විය.

හයවන බුවනෙකබාහු රජ


Coruche, Portekiz'de Aguiar da Beira belediyesine bağlı olan, 8,57 km2 yüzölçümüne sahip, 208 nüfuslu (2001) bir bucaktır. (Portekizce: freguesia).

Aguiar da Beira'nın bucakları

Coruche (Aguiar da Beira)


කරල්ලියද්ද යනු ()  ශ්‍රී ලංකාවේ මධ්‍යම පළාතේ  මහනුවර දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටි නගරයකි . මහනුවර සිට පදියතලාව දක්වා මහියංගනය හරහා දිවෙන මාර්ගය ආශ්‍රිතව ( A26 )  කරල්ලියද්ද නගරය පිහිටා ඇත. මහනුවර සිට කිලෝමීටර් 22 ක් දුරින් පිහිටා ඇති අතර මහියංගනය සිට දුර කිලෝමීටර් 51 කි. පාලනමය වශයෙන් මධ්‍යම පළාත් සභාව යටතේ සහ මහනුවර දිස්ත්‍රික් ලේකම් කාර්යාලය යටතේ මෙන්ම තෙල්දෙණිය ඡන්ද කොට්ඨාශයටත් මැදදුම්බර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාශයටත්, මැදදුම්බර ප්‍රාදේශිය සභා පාලන සීමාවටත් අයත්වේ.

කරල්ලියද්ද


الموظفون في الأرض فيلم اجتماعي مصري إنتاج سنة 1985م بطولة فريد شوقي ، آثار الحكيم ، شويكار ،صلاح السعدني وسمير صبري ،ليلى علوى ،سمية الألفي المنتصر بالله ووائل نور وإخراج أحمد يحيى.

أحداث
تدور احداث الفيلم حول كامل عبد الشكور (فريد شوقي) المدير العام بإحدى شركات القطاع العام، يحاول فايد مدير العقود بالشركة إقناعه بالحصول على رشوة، فيرفض رغم ظروفه المادية الصعبة حيث يحتاج لنقود لتزويج أبنتيه فيلجأ للتسول للحصول على النقود.

مراجع

وصلات خارجية

أفلام سمية الألفي
أفلام صلاح السعدني
أفلام فريد شوقي
أفلام مصرية إنتاج 1985
أفلام المنتصر بالله

الموظفون في الأرض (فيلم)


An Potamogeton confervoides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gottlieb Ludwig Reichenbach. An Potamogeton confervoides in nahilalakip ha genus nga Potamogeton, ngan familia nga Potamogetonaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Potamogeton

Potamogeton confervoides


Bianca e Falliero (título original en italiano; en español, Blanca y Faliero) es una ópera en dos actos con música de Gioachino Rossini y libreto en italiano de Felice Romani, basado en Les Vénitiens ou Blanche et Montcassin de Antoine-Vincent Arnault. Se estrenó en el Teatro de La Scala de Milán el 26 de diciembre de 1819.

Bianca e Falliero, ópera número 30 del catálogo rossiniano, ocupa una posición particular, de frontera o punto intermedio en la trayectoria del compositor: es la quinta y última del compositor para La Scala de Milán, teatro en el que Rossini había trabajado, de manera intermitente pero con notables resultados, desde La pietra del paragone de 1812 a La gazza ladra de 1817, pasando por Aureliano in Palmira y Il turco in Italia. Su última aportación al repertorio del teatro milanés culmina una etapa de ocho años (1812-1819) frenéticos, vertiginosos, de auténtica galera, durante los cuales compuso hasta 27 óperas de los géneros más diversos, innovando y experimentando con las formas, y creando un paradigma operístico que gravitará sobre la creación lírica italiana y europea hasta bien avanzado el Romanticismo. Después de Bianca e Falliero, compuesta para la inauguración de la temporada milanesa del Carnaval de 1819-1820, la nueva década será testimonio de una disminución radical del esfuerzo creativo de Rossini, que hasta su retirada de los escenarios con Guillaume Tell (1829) compuso solo otras nueve óperas (y varias de ellas son en realidad óperas anteriores reformadas), a una por año, primero en Italia y, después del paréntesis viajero de 1824, finalmente en París.

Esta ópera rara vez se representa en la actualidad. Olvidada durante siglo y medio, su recuperación en el Festival Rossini en 1986, en una producción de Pier Luigi Pizzi con Marilyn Horne, Katia Ricciarelli y Chris Merritt, grabada en disco, no supuso un relanzamiento paralelo en los escenarios internacionales similar al que tuvieron otras obras rossinianas, a pesar de gozar de una edición discográfica posterior por parte de Opera Rara en el año 2000. Sin embargo, la obra fue repuesta en los años 1989 y 2005 en Pesaro, ciudad natal del compositor. El sello Dynamic realizó la primera grabación en vídeo de la historia durante las funciones del año 2005, con María Bayo y Daniela Barcellona en los roles principales.

Enlaces externos

 Notas, discografía y libreto (italiano / español) en Kareol

Óperas de Gioacchino Rossini
Óperas en italiano
Óperas de 1819
Óperas estrenadas en Milán

Bianca e Falliero


USS Pybus (CVE-34) was initially a United States Navy . The ship was transferred to the United Kingdom for service in the Royal Navy as the  HMS Emperor (D98) as part of the Lend-Lease program of World War II. Entering service in 1943, the ship took part in operations against the  and the invasions of Normandy and southern France. Returned to the United States following the war, the carrier was sold for scrap in 1946.

Design and description
The Bogue class were all larger and had a greater aircraft capacity than all the preceding American built escort carriers. They were also all laid down as escort carriers and not converted merchant ships. All the ships had a complement of 646 and an overall length of , a beam of  and a draught of . Propulsion was provided a steam turbine, two boilers connected to one shaft giving , which could propel the ship at .

Aircraft facilities were a small combined bridge–flight control on the starboard side, two aircraft lifts  by , one aircraft catapult and nine arrestor wires. Aircraft could be housed in the  by  hangar below the flight deck. Armament comprised two 4"/50, 5"/38 or 5"/51 dual purpose guns in single mounts, sixteen 40 mm Bofors anti-aircraft guns in twin mounts and twenty 20 mm Oerlikon anti-aircraft cannons in single mounts. They had a maximum aircraft capacity of twenty-four aircraft which could be a mixture of Grumman Martlet, Grumman F6F Hellcat, Vought F4U Corsair or Hawker Sea Hurricane fighter aircraft and Fairey Swordfish or Grumman Avenger anti-submarine aircraft.

Construction and career

Pybus, originally designated AVG-34, was laid down on 23 June 1942 as MC Hull No. 245 by Seattle-Tacoma Shipbuilding, Washington. Reclassified as ACV-34 on 20 August 1942, the ship was launched on 7 October 1942 and commissioned into the United States Navy on 31 May 1943 at the Puget Sound Navy Yard, Washington. Pybus was reclassified as CVE-34 on 15 July 1943 and assigned for transfer to the United Kingdom under the Lend-Lease agreement. From March to April 1945 she was attached to the 21st Aircraft Carrier Squadron.

Pybus reported for duty with the Pacific Fleet after shakedown, in a temporary status, before she decommissioned on 6 August 1943 at New York. She was accepted that day by the UK and placed in service as HMS Emperor with the pennant number D98. During her British service, she helped provide fighter cover for airstrikes on Tirpitz, served on anti-submarine detail during Operation Overlord, and helped support the invasion of Southern France (Operation Dragoon).

Following the war, Emperor was returned to the United States Navy on 12 February 1946, struck from the Naval Vessel Register on 28 March 1946, and sold 14 May to Patapsco Scrap Co., Baltimore, Maryland for scrapping.

Notes

References

External links

Ships built in Seattle
Ruler-class escort carriers
1942 ships

HMS Emperor (D98)


Construir TV es un canal de televisión abierta argentino centrado en la temática de la cultura del trabajo dentro de Argentina. Fue lanzado en marzo de 2011 por la Fundación Uocra para la Educación de los Trabajadores Constructores, una ONG perteneciente a la Red UOCRA.

Historia
Lanzado al aire el 21 de marzo de 2011, el canal fue uno de los primeros en estar dirigido por un sindicato, al amparo de la Ley de Servicios Audiovisuales. Según Ricardo Caamaño, vocero del sindicato de la construcción, la idea la creación del canal surgió como una propuesta de la Fundación UOCRA para la educación y capacitación de trabajadores constructores.

Véase también
 UOCRA
 Gerardo Martínez
 Televisión digital terrestre en Argentina
 Radio y Televisión S.E.

Logotipo

Referencias

Enlaces externos

Canales de televisión de Argentina fundados en el siglo XXI
Canales de televisión de la ciudad de Buenos Aires
Canales de televisión abierta de Latinoamérica
Canales y estaciones de televisión fundados en 2011
Televisión de Argentina en 2011

Construir TV


Farsça (; Farsî veya ; Zabân-e Farsî), İran, Afganistan, Tacikistan, Özbekistan ve Basra Körfezi ülkelerinde konuşulan Hint-Avrupa dil ailesine mensup dildir. Hint-Avrupa dil ailesinin bir kolu olan Hint-İran dillerinin İran öbeğine bağlıdır. Antik Pers halkının konuştuğu dilden türemiştir.

Farsça ve lehçeleri İran, Afganistan ve Tacikistan'da resmî dil statüsündedir. CIA World Factbook'a göre İran, Afganistan, Tacikistan ve Özbekistan'da yaklaşık 100 milyon kişinin anadili Farsça'dır. Hindistan ve Pakistan başta olmak üzere diğer ülkelerde de bir o kadar daha kişinin bu dili konuştuğu tahmin edilmektedir. 2006 yılında UNESCO'ya Farsçayı da "Uluslararası Ana Dil" statüsündeki dillerden biri olarak seçmesi önerildi.

Farsça, yüzyıllar boyunca Orta Asya, Güney Asya ve Orta Doğu'da prestijli bir kültür dili olmuştur ve komşu ülkelerin dillerini, özellikle de Orta Asya, Kafkasya ve Anadolu'daki Türk dillerini etkilemiştir. Arapça ve Mezopotamya dilleri üzerindeki etkisi ise daha azdır.

Farsça, İslam Dünyası'nın ikinci kültürel dilidir. İslam klâsiklerinin özellikle tasavvufla ilgili olanları bu dilde yazılmıştır. Şiirsel ve melodik ağırlığı olan bir dildir.
İngiliz sömürgeciliğinden beş yüz yıl önce Hindistan ve civarında ikinci dil olarak yaygın bir şekilde kullanılmaktaydı. Güney Asya'da kültür ve edebiyat dili kabul edilmişti. Moğol İmparatorluğu zamanında ise resmî dil oldu. Farsçanın bölgedeki tarihsel etkilerinin kanıtı Hindustani, Keşmirce, Punjabi, Sindhi, Gujarati, Bengali ve hatta Telugu dilleri üzerindeki süregelen etkisinden ve bölgede İran edebiyatının hâlâ sevilmesinden anlaşılabilir. Özellikle Urduca, Farsçanın Arapça, Türkçe ve Güney Asya'nın bölgesel dillerinin kombinasyonudur. Hindistan Moğol İmparatorluğu'nun Müslüman bölgelerinde yoğun bir şekilde kullanılmıştır.

Etimolojisi
Farsça, M.Ö. 550-330 yılları arasında İran'da hüküm süren Parsa halkının konuştuğu dilden gelmektedir. Osmanlı'da Fârisî, Farsî, Parsça, Parsî olarak adlandırılmıştır. Pers İmparatorluğunun resmî dili olduğu dönemde imparatorluk sınırları içerisinde çok geniş bir bölgede konuşulmaktaydı. 18. yüzyılda İngilizler yasaklayana kadar Hindistan'daki mahkemelerde resmî dildi. Delhi'deki Kızıl Kale'nin duvarlarında şu cümle yer alır:

"Agar ferdôs dar cahân ast hamîn ast o hamîn ast o hamîn ast"

(Eğer dünyada cennet varsa; buradadır, buradadır, buradadır!)

Arapça'da "p" harfi olmadığından Farsî şeklinde telaffuz edilmeye başlanmıştır. Farsça büyük değişime uğrayarak günümüzdeki hâlini almasına rağmen şu şekilde kategorize edilebilir:

 Eski Farsça
 Orta Farsça
 Klasik Farsça
 Çağdaş Farsça

Farsça'nın doğuşu
Farsça İran bölgesinde doğmuştur. İran'ın İslamlaşması sonucunda Arapça'dan, Türkler'le olan siyasi ilişkiler ve bölgedeki Türk hakimiyeti sonucunda da Türkçeden etkilenmiştir. Farsça, Hint-Avrupa Dil Ailesinin Asya kolunda yer alır ve diğer Hint-Avrupa Dilleri ile önemli ölçüde benzerlik gösterir. Dil bilgisi ve dil yapıları başlıca sebepleridir. Dillerinin yarı çekimli bir dil olması ve Proto-Hint Avrupa dilinden gelmiş olması buna bir nedendir. Farsça, Hint-Avrupa dil ailesinde yer almasına rağmen Farsçada sözcük bükümlemeleri yalnızca eylemlerdeki geniş zaman ve emir kiplerinde görülür (bu durumlar İlk Çağ dönemi Farsçasından kalmadır); yani Arapça, İngilizce ve Almanca'da sık görülen sözcük bükümlemeleri Farsçada ender olarak görülür. Farsçada geniş zaman ve emir kipi dışındaki zaman çekimlemelerin hepsi ekler yoluyla yapılır. Ayrıca Farsça'da sözcük türetimi sırasında da eklerden yararlanır; ancak Farsçada ekler sözcüğün başına, ortasına ve sonuna konur. Farsça, gramer yapısı açısından eklemeli bir dildir. Ayrıca Farsça, Hint-Avrupa Dilleri'ne ait olup eklemeli dillerin özelliğini gösteren dillerden birisidir. Ayrıca Farsça'da Almanca, Fransızca ve İngilizce gibi Avrupa dillerinin gramerinde görülen sözcük cinsiyetlerine de rastlanmaz.(ancak Eski Farsça'da var).

Antik Farsça
Eski Farsça'ya ait en eski kayıtlar M.Ö. 1000'li yıllara kadar dayanır. Bilinen Eski Farsça bugünkü İran Platosu'nun güneybatısındaki topraklardan (bugünkü Fars Eyaleti) gelişmiştir. Eski Farsça'ya dair bilinen en eski örnek ise M.Ö. 500'lerde Ahameniş İmparatorluğu döneminde yazılmış olan Behistun Yazıtları'dır. Eski Farsça, önceleri çivi yazısıyla yazılmış daha sonra da Pehlevi Alfabesi ile yazılmaya başlanmıştır. Antik İran'da konuşulmuş ve Ahameniş İmparatorluğu'nun resmî  dillerinden  biri olmuştur. Bugün sadece taş üzerine oyulmuş örnekleri kalmıştır. Farsçada fiilin genellikle cümle sonunda bulunması kuralının bu devirde de bulunduğu belirtilmektedir.

Orta Farsça
Sasaniler döneminde konuşulan ve "Pehlevice" olarak da bilinen Farsçadır. Zerdüştlükle ilgili birçok yazılı belge bu dildedir. Bundahish, Arda Virafname, Mainu Khared, Pandnameh Adorbad Mehresfand bu belgelerden bazılarıdır.

Klâsik Farsça
Klâsik Farsçanın kökeni çok belirgin değildir. Kelime kökleri ülkenin değişik kesimlerinde konuşulan dillerden alıntıdır; ama kelimelerin çoğunluğunun kökü "Eski Farsça", "Pahlavî" ve Avestadandır. Klâsik yazımlarda ve şiirlerde kendini gösterir.
İran edebiyatının en büyük şairlerinden biri olarak kabul edilen Firdevsî, bu dili Arap istilacılardan korumak için 30 yıl acı çektiğini ve neredeyse dilin kaybolma noktasında olduğunu şöyle belirtir:

Daha sonraları Moğollar, İran'ı işgal ettiği zaman Fars kültürünü, dilini ve edebiyatını geniş bir alana yaydılar. Hindistan'da mahkeme dilini Farsça yaptılar.

Avrupa dillerinden gelen kelimelerin Farsçada tam karşılığı olmadığından bir durumu ya da ürünü tasvir etmek için aynen alınmıştır. Teknik olmayan bâzı kelimeler de, örneğin; mersi (teşekkür) dile yerleşmiştir.

Farsçanın lehçeleri
Standart Farsçanın üç çağdaş varyasyonu vardır:

 Farsça: İran'da konuşulan Çağdaş Farsça
 Darice: Afganistan, Özbekistan ve Pakistan'da konuşulan Farsça
 Tacikçe: Tacikistan, Özbekistan ve Rusya'da konuşulan Farsça. Kiril alfabesiyle yazılır.

Ayrıca İran, Afganistan ve Tacikistan'da standart Farsçadan biraz farklı olan yerel lehçeler de vardır. Lari (Îran), Hazaragi (Afganistan) ve Darwazi (Afghanistan ve Tacikistan) bunlardan bazılarıdır.

The Ethnologue, konuşulduğu yerlere göre şu sınıflandırmayı önermektedir:
 Batı Farsçası veya İranca (Îran)
 Doğu Farsçası (Afganistan)
 Tacikçe (Tacikistan, Özbekistan)
 Hazaragi (Afganistan)
 Aimaq (Afganistan)
 Bukharice (İsrail, Özbekistan)
 Darwazi (Afganistan, Tacikistan)
 Dzhidi (İsrâil, Îran)
 Pahlavani (Sistan eyaletinin bazı yerlerinde ve Afganistan)

Çağdaş İran'da veya sınıra yakın bazı yerlerde etnik grupların konuştuğu bağlantılı diller şunlardır:
 Luri (veya Lori), İran'ın güneybatısında Lorestan ve Khuzestan eyaletlerinde.
 Taliş (veya Talişi), Kuzey Îran ve Azerbaycan'ın güney bölgelerinde
 Tatça (veya Tati veya Eştehardi), İran'ın Doğu Azerbaycan, Zancan ve Qazvin bölgelerinde, ayrıca Azerbaycan ve Rusya'nın bazı yerlerinde konuşulur. Müslüman, Musevi ve Hristiyan Tat olarak ayrılır.
 Darice (veya Gabri) Îran'ın Yazd ve Kerman bölgelerinde bâzı Zerdüştiler tarafından konuşulur. Yezdî olarak da adlandırılır.

Tacikler'in konuştuğu Farsça, Sovyet döneminde ayrı bir edebiyat dili hâline gelmiş olup geneliyle Farsçanın bir lehçesi olmasına karşın ayrı bir dil sayılır. İran'da ve Afganistan'da Arap kökenli Fars alfabesi kullanılırken Tacikistan'da Kiril alfabesi kökenli Tacik alfabesi kullanılır.

Üç lehçe karşılaştırılacak olursa birbirinden çok farklı olmadığı görülür. Afganistan Farsçası'nda kelimeler farklı söylense de İran Farsçası'nda yazıldıkları gibi yazılırlar. Tacik Farsçası'nda ise telaffuzdaki farklar yazıya da yansır.

Yazı sistemi
Farsça İslamiyet'ten önce Pehlevi Alfabesi ile yazılmıştır. Bugün ise İran ve Afganistan'da Arap alfabesi asıllı Fars alfabesi ile, Tacikistan'da ise Kiril Alfabesi ile yazılmaktadır. 1967 yılında Farsçanın Birleşmiş Milletler'in resmî esaslarına dayanan Latin Alfabesi ile yazılması İran tarafından kabul edildi. Ancak İslam devrimi ile beraber 2000 yılında bu sistemin sadece yer isimleri için kullanılacağı açıklandı.

 Farsçada 32 harf bulunur ve bu harfler şunlardır;

Farsça ve diğer İranî Diller
Farsça Îrânî diller grubundaki diğer dillerle doğal olarak benzerlik gösterir:

Ayrıca bakınız

 Farsça Sözcükler
 Fars Edebiyatı

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Aryanpour sözlük
 Farsça-Türkçe Sözlük
 PAÜ Farsça Sözlük
 Lisan-ı farisi
 Navid Fazel, Descriptive Grammar of New Persian
 Wikibic

Eklemeli diller
İran'da kültür
Afganistan'daki diller
Azerbaycan'daki diller
Bahreyn'deki diller
İran'daki diller
Irak'taki diller
Kuveyt'teki diller
Rusya'daki diller
Tacikistan'daki diller
Özbekistan'daki diller
Kafkas dilleri
Güneybatı İran dilleri
Özne-nesne-fiil dilleri

Farsça


Odoardo 1. ( – 11. september 1646) var den femte hertug af det lille hertugdømme Parma i Norditalien fra 1622 til 1646. Han tilhørte slægten Farnese og var søn af Ranuccio 1. Farnese i hans ægteskab med Margherita Aldobrandini.

Se også
Hertugdømmet Parma

Referencer

Eksterne henvisninger

Huset Farnese
Hertuger af Parma
Italienere i 1600-tallet
Personer fra Parma

Odoardo 1. Farnese af Parma


Chlorobi este o încrengătură ce conține specii de  bacterii obligatoriu anaerobe și fotoautorofe. Filumul include doar familiile Chlorobiaceae și Ignavibacteriaceae.

Chlorobiile sunt specii imobile (cu excepția Chloroherpeton thalassium) și sunt capabile de fotosinteză anoxigenică, de aceea mai pot fi denumite bacterii sulfuroase verzi. Spre deosebire de plante, bacteriile sulfuroase verzi utilizează ionii sulfură pe post de donori de electroni. Sunt specii autotrofe care utilizează un ciclu Krebs invers pentru a fixa dioxidul de carbon.

Note

Legături externe

Încrengături de bacterii

Chlorobi


Bni Selmane est une commune rurale de la province de Chefchaouen, dans la région de Tanger-Tétouan-Al Hoceïma au Maroc.

Personnalités liées à la commune
 Ridouan Taghi (1977-) : mafieux néerlandais d'origine marocaine né à Bni Selmane.

Liens externes

Notes et références

Commune dans la région de Tanger-Tétouan-Al Hoceïma

Bni Selmane