Sète (; , ), also historically spelt Cette (official until 1928) and Sette, is a commune in the Hérault department, in the region of Occitania, southern France. Its inhabitants are called Sétois (male) and Sétoises (female) in French, "Setòris" and "Setòria" in Occitan.

Known as the Venice of Languedoc and the singular island (in Paul Valéry's words), it is a port and a seaside resort on the Mediterranean with its own very strong cultural identity, traditions, cuisine and dialect. It is the hometown of such artists as Paul Valéry, Jean Vilar, Georges Brassens, Hervé Di Rosa, Manitas de Plata, and Robert Combas.  Since 2001, François Commeinhes is the mayor of the city.

Geography

Built upon and around Mont St Clair, Sète is situated on the south-eastern end of the Étang de Thau, an enclosed salt water lake used primarily for oyster and mussel fields. To its other side lies the Mediterranean, and the town has a network of canals which are links between the Étang de Thau and the Mediterranean Sea.

Climate
Sète has a mediterranean climate (Köppen climate classification Csa). The average annual temperature in Sète is . The average annual rainfall is  with October as the wettest month. The temperatures are highest on average in August, at around , and lowest in January, at around . The highest temperature ever recorded in Sète was  on 12 August 1923; the coldest temperature ever recorded was  on 10 February 1956.

History

The name first appeared in Ptolemy (Geography II.10.2.): Σήτιον ὄρος, later in Avienius' (Ora Maritima): Setius... mons and on the maps of Aniane: fiscum..qui nuncupatur Sita

During the 11th century Catharism appeared in the Languedoc region.

1600–1900
On 29 July 1666, the first stone was officially set on the Saint-Louis pier.
In 1681 the Canal du Midi was completed.
In 1684, Vauban visited the port.
In 1703, Saint-Louis church was consecrated.
From 24 to 26 July 1710, during the War of the Spanish Succession the British attacked Sète, soon fought back by the Adrien Maurice de Noailles Duke of Noailles.
In 1710–1711, Saint-Pierre and Butte-Ronde forts were built.
In 1724, the townhouse was bought.
In 1744, the Richelieu citadel and the Castellas tower were built.

19th century
Between 1807 and 1809 the British tried to burn the town. On 21 May 1821, the first stone of the breakwater was set (finished in 1869). On 9 June 1839  the Montpellier–Sète railway was opened. On 6 May 1872 the chamber of commerce was established. Between 1882 and 1888 construction works on the port took place. On 24 June 1894 Sante Geronimo Caserio, an Italian anarchist from Lombardy and apprentice baker in Sète stabbed to death president Sadi Carnot in Lyon. In 1895, the boys' high school, later renamed the Lycée Paul Valéry, was opened.

20th century
In 1901 an electric tramway network was built (used until 1935). In 1902, the Nelson family opened Chateau Nelson. On 20 January 1928, the name of the town changed from Cette to Sète. In 1934, FC Sète 34 won the Ligue 1 and Coupe de France and became the first football club to win both the same year. On 23 May 1939: the SS Sinaia left the port with Spanish Republicans seeking asylum in Lázaro Cárdenas's Mexico. On 12 November 1942: the town was occupied by the German troops of the Wehrmacht. On 25 June 1944 Sète railway station, Balaruc-les-Bains's and Frontignan's oil refineries were bombarded by the American 15th Air Force. On 20 August 1944 Sète was liberated. On 11 July 1947, the packet steamship SS President Warfield leaves for Palestine with 4,530 Jews who survived the Shoah. The port official M. Leboutet had authorised captain Ike Aronowicz to sail to Colombia and, after five days on the Atlantic Ocean, the ship took the name SS Exodus and changed direction towards Palestine.  from the coast, they were stopped by five British torpedo boats. 75 passengers accepted asylum in France, while the others were brought to Hamburg via Gibraltar. In 1960, the Théâtre de la Mer was built. In 1962, the technical college Joliot-Curie was opened. In 1966–1978 major construction works on the port took place. In 1970, the Museum Paul Valéry was opened. From 1981 to 1984, a new public hospital was built. On 31 October 1991, the espace Georges Brassens, a museum dedicated to the singer, opened.

21st century
In 2004, a plan to preserve the Lido and prevent further coastal damage was made. In 2005 a new neighbourhood called Villeroy was created. In 2006 the "espace Georges Brassens" was renovated. In January 2007, the Languedoc-Roussillon manages the port of Sète. In 2014, une ville humanitaire, saw the creation of "les Anges de la Rue". In 2016, a great wine spill occurred at the Nelson Château.

Population

Patron saint
In 1703, when the Saint-Louis church was consecrated, Louis IX, patron of the port, also became the patron saint of the town. He has been celebrated every year on 25 August, with canal jousting competitions, music and fireworks, except during wartime.

Transport

Sète is the eastern starting point of the Canal du Midi, and the ending point of the Canal du Rhône à Sète. Its train station Gare de Sète is approximately 15 minutes by train from Montpellier, and is also served by long-distance trains to Bordeaux, Toulouse, Marseille and Paris. Car ferries sail between Sète and Morocco.

Culture
Sète is a centre of water jousting, and hosts a major tournament during the town festival, the St-Louis.

Paul Valéry's poem Le Cimetière Marin, depicts the graveyard above Sète's harbour.  Valéry is buried in the graveyard, and the nearby Paul Valéry Museum contains a collection of his drawings and manuscripts.

Espace Georges-Brassens is a museum dedicated to the Sétois singer-songwriter.

Agnès Varda's first film, La Pointe Courte, was filmed in the environs of Sète.

Director Abdellatif Kechiche set his film 2007 The Secret of the Grain, Mektoub, My Love: Canto Uno (2017) and Mektoub, My Love: Intermezzo (2019) in Sète.

De vrais mensonges (Beautiful Lies) is a 2010 French comedy-romance film, set in the town, starring Audrey Tautou and directed by Pierre Salvadori.

Notable people

Sète was the birthplace of:

 David Serene (born 1970), footballer and veterinarian
 Paul Valéry (1871–1945), author and poet of the Symbolist school
 Paul-Marie Masson (1882–1954), composer and musicologist
 Jean Vilar (1912–1971), actor and creator of the Avignon theatre festival
 Georges Brassens (1921–1981), singer and songwriter
 Manitas de Plata (1921–2014), flamenco guitarist
 Gilbert Py (born 1933), Opera tenor
 Ives Roqueta (born 1933), writer and occitan activist
 Alain de Pouzilhac (born 1945), CEO of France 24 and former president of France Médias Monde
 Simon Sutour (born 1952), Senator of the department Gard
 Robert Combas (born 1957), sculptor and painter
 Hervé Di Rosa (born 1959), painter and sculptor
 Nathalie Ferlut (born 1968), comics cartoonist
 David Darmon (born 1975), footballer
 Mathieu Peisson (born 1982), water polo player and Olympian at the 2016 Summer Olympics
 Frédéric Sessa (born 1985), free-diver
 Valentine Schlegel (1925-2021) French sculptor and ceramicist.
 Fidji Simo (born 1985), managing director Instacart

International relations

Sète is twinned with:
 Neuburg an der Donau, Germany, since 1986
 El Jadida, Morocco, since 1992
 Cetara, Italy, since 2003

Gallery

See also
Communes of the Hérault department

References

External links

 City council website

Communes of Hérault
Seaside resorts in France
Languedoc

Sète


Amsinckia marginata, kritično ugrožena biljna vrsta (zbog gubitka staništa) iz porodice boražinovki. Ekvadorski je endem iz provincije Pichincha.

Izvori

Amsinckiinae

Amsinckia marginata


අනියම් බිරිඳක යනු විවාහ වී සිටින පිරිමියකු සමග දීර්ඝ කාලීන ව ආදර සම්බන්ධතා  මෙන් ම ලිංගික සම්බන්ධතා  පවත්වන කාන්තාවකි.

Mistress


Aelita (rus. Аэли́та) sovjetski je film redatelja Jakova Protazanova.

Radnja
Film govori o inženjeru koji izradi svemirski brod za let na Mars na koji odlazi zajedno s vojnikom Crvene armije Gusevim koji želi napraviti revoluciju na Marsu i s detektivom Kravcovim koji vjeruje da je inženjer ubio njegovu ženu.

Uloge
 Julija Solnceva
 Igor Iljinskij
 Nikolaj Ceretelli
 Nikolaj Batalov
 Vera Orlova

Izvori

Vanjske poveznice
 Aelita na Kino Poisk

Ruski filmovi 1920-ih

Aelita


In medicine, LDL apheresis is a form of apheresis, resembling dialysis, to eliminate the cholesterol-containing particle low-density lipoprotein (LDL) from the bloodstream.

Uses
It is used in diseases featuring high LDL, such as the rare homozygous familial hypercholesterolemia, when the heterozygous form does not respond to medical treatment, or when the treatment has led to dangerous side-effects (such as rhabdomyolysis).

The procedure takes 2–4 hours and must be repeated every several weeks to keep the LDL levels from accumulation and causing cardiovascular disease.

It is an expensive procedure, limiting its use to severe cases of hyperlipidemia.

Principles
LDL apheresis works by leading venous blood through a column containing beads coated with antibodies to apolipoprotein B (the main protein of LDL particles), dextran sulfate cellulose beads, modified polyacrylate beads, or by precipitating LDL with heparin at low pH, double membrane filtration or immunoadsorption utilizing Lp(a)-specific antibodies. In all cases (apart from polyacrylate absorption), plasma is separated from cells by a cell separator.

References
 Gordon BR, Incorporation of Low-Density Lipoprotein Apheresis into the Treatment Program of Patients With Severe Hypercholesterolemia. Current Atherosclerosis Reports 2000;2:308-313. .
 Thompson GR. LDL Apheresis. Atherosclerosis 2003;167:1-13. .
 Vella A, Pineda AA, O'Brien T. Low-density lipoprotein apheresis for the treatment of refractory hyperlipidemia. Mayo Clin Proc 2001;76:1039-46. .

External links
Official website of American Society for Apheresis (ASFA)

Medical treatments

LDL apheresis


دورة الألعاب الأولمبية الصيفية 2020 رسميا دورة الألعاب الأولمبية الثانية والثلاثين تعرف اختصارا ب طوكيو 2020. تم الإعلان عن المدينة المستضيفة في 7 سبتمبر 2013 في بوينس آيرس بالأرجنتين، وفازت طوكيو بتنظيم الدورة بعد أن تنافست في ذلك كل منها ومدريد وإسطنبول. هذه هي المرة الثانية التي استضافت فيها طوكيو الاولمبياد الصيفية بعد طوكيو 1964 و بشكل عام هي الرابعة بعد كل من دورات طوكيو 1964، سابورو 1972 وناغانو 1998. ستشارك جزر فارو لأول مرة في تاريخها في هذه النسخة من الألعاب الأولمبية. و قد تم ادراج بعض الرياضات الجديدة فيها بالإضافة إلى زيادة بعض الفعاليات في المسابقات خصوصا المختلطة بين الجنسين.
كان من المقرر ان تقام فعاليات الدورة ما بين 24 تموز إلى 9 آب 2020م، إلا أنه وبسبب جائحة فيروس كورونا قررت اللجنة الأولمبية الدولية في بلاغ لها بتاريخ 24 مارس 2020 بتأجيل أولمبياد طوكيو إلى أجل لن يتجاوز حدود سنة 2021، مستندة في ذلك إلى الظروف الحالية وإلى المعلومات التي قدمتها منظمة الصحة العالمية بخصوص فيروس كورونا، ليوقع الاتفاق بين كل الأطراف المتداخلة على وجوب إعادة جدولة دورة الألعاب الأولمبية الثانية والثلاثين في طوكيو إلى ما بعد عام 2020 ولكن في موعد لا يتجاوز صيف 2021، لحماية صحة الرياضيين وجميع المشاركين في الألعاب الأولمبية والمجتمع الدولي. قرر في نهاية شهر مارس 2020 ان الموعد الجديد للأولمبياد هو ما بين 23 تموز إلى 8 آب 2021، على ان تبقى العلامة التجارية طوكيو 2020 قائمة لا تتغير . هذه هي الدورة الأولمبية الأولى التي يتم تأجيلها بسبب الحالة الطارئة حيث ان في السابق ألغيت بعض الدورات الأولمبية والتي كانت تزامن الحروب العالمية، الا انه وبتاريخ 21 أيار 2020 صرح رئيس اللجنة الدولية على إمكانية ألغاء الدورة في حال لم يتم اقامتها في صيف 2021.

الإضافات

الرياضة (5 رياضات جديدة)
 التسلّق
 الكاراتيه
 لوح التزلج
 ركوب الأمواج
 البيسبول

المسابقات (15 مسابقة جديدة)
 البدل المختلط في ألعاب القوى 4×100م
 البدل المختلط في السباحة 4×100م
 ومنافسات كرة السلة المصغرة 3×3
 ومسابقة للفرق المختلطة في الجودو والدراجات والقوس والنشاب والترياتلون
 مسابقة الزوجي المختلط في كرة الطاولة

الدول (دولة واحدة جديدة)
  (في السابق يشارك رياضيوها تحت اسم الدنمارك لكن بعد قرار الحكم الذاتي أصبح رياضيوها يشاركون تحت اسم بلدهم)

اختيار المدينة المضيفة

المدن المرشحة
كانت طوكيو وإسطنبول ومدريد هي المدن الثلاث المرشحة. لم تتم ترقية المدينتين المتقدمتين باكو (أذربيجان) والدوحة (قطر) إلى وضع المرشح. تم سحب عرض من روما.

تقديم الطلبات
في 16 مايو 2011م، أعلنت اللجنة الأولمبية الدولية (IOC) الجدول الزمني لاختيار مكان الألعاب الأولمبية الصيفية لعام 2020 وبدأت عملية تقديم طلبات الترشيح لاختيار مكان الألعاب الأولمبية لعام 2020 . تم إغلاق الموعد النهائي لتقديم الطلبات في 1 سبتمبر من نفس العام، وأعلنت اللجنة الأولمبية الدولية في اليومين التاليين أنها تلقت طلبات ترشيح من ست مدن: باكو، الدوحة، إسطنبول، مدريد، روما، وطوكيو. في 23 أيار مايو 2012 أعلن رسميا عن المدن التي سوف تدخل سباق الاستضافة رسميًا وهي إسطنبول، مدريد وطوكيو واستبعاد كل من الدوحة وباكو.

التصويت

صوتت اللجنة الأولمبية الدولية لاختيار المدينة المضيفة للأولمبياد الصيفية في 7 سبتمبر 2013 في الجلسة 125 للجنة في بوينس أيرس هيلتون في بوينس أيرس الأرجنتينية. استخدم نظام الاقتراع الشامل، حيث يختار المنتخب طرفًا واحدًا وإذا لم يحصل أحد الأطراف على نسبة تفوق الخمسين بالمائة، يعاد التصويت بعد إزالة أقل الخيارات حصولًا على أصوات. لم تفز مدينة بالاقتراع من الجولة الأولى، وحصلت مدريد وإسطنبول على نفس عدد الأصوات في المركز الثاني، حصل تصويت على هاتين المدينتين لتقرير من منهما ستنحى. بعد استبعاد مدريد، وقع التصويت على إسطنبول وطوكيو، وحصلت طوكيو على 60 صوتًا في مقابل 36 لإسطنبول.

التنظيم والدعاية

المتطوعين

التعويذة - التميمة
كشف عن تعويذة ميرايتوا وسوميتي في 2019 لتكونان التعويذتان الرسميتين للدورة.

الشعار

التذاكر

البث والنقل الإعلامي

مكتب خدمات البث والنقل الأولمبي (خ. ب. أ.) التابع للجنة الدولية الأولمبية هو الذي يؤمن لجميع حاملي حقوق البث نقل الصورة

الشعلة

الميدالية

أما تصميم الميدالية فإن إحدى واجهاتها ووفقا للعرف الأولمبي يُنقش عليها كل من نيكه آلهة النصر في أولمبيا، أستاد باناثينيك في أثينا بالإضافة إلى أكروبوليس أثينا أما الوجه الآخر فيبرز شعار الدورة مع الحلقات الخمس مُحاط بإكليل الغار أما المنافسة المُراد منح الميدالية خلالها فإنها منقوشة على حوافها.

مرافق الألعاب

ملاعب كرة القدم

القرية الأولمبية

الفَعاليات

حفل الإفتتاح

الألعاب

ألعاب جديدة

الجدول الزمني للألعاب

الوفود المشاركة

وفد اللاجئين

وفد المستقلين

البيوت الوطنية

جدول الميداليات

الارقام القياسية

مقالات ذات صلة
 الألعاب البارالمبية الصيفية 2020
 دورة الألعاب الأولمبية
 الألعاب الأولمبية القديمة
 اللجنة الأولمبية الدولية
 قسم أولمبي

مراجع

ملاحظات

روابط خارجية

 (en) الموقع الرسمي لألعاب طوكيو
 (en) الموقع الرسمي لللجنة الأولمبية الدولية

طوكيو في 2021
أحداث أغسطس 2021 الرياضية في اليابان
أحداث رياضية تأجلت بسبب جائحة فيروس كورونا
أحداث رياضية متعددة في 2021
أحداث رياضية متعددة مقررة
أحداث يوليو 2021 الرياضية في اليابان
ألعاب أولمبية في اليابان
الألعاب الأولمبية الصيفية حسب الدورة
إيشيهارا شنتارو
تأثيرات جائحة فيروس كورونا في الألعاب الأولمبية الصيفية
تأثيرات جائحة فيروس كورونا في الفعاليات الرياضية
رياضة يابانية في 2021
منافسات رياضية في طوكيو

الألعاب الأولمبية الصيفية 2020


Kartlis Deda (Gürcüce: ქართლის დედა; Kartli'nin Annesi), Gürcistan'ın başkenti Tiflis'te, kentin sembolü olan Kartli'i konu alan anıt.

Tiflis'in kuruluşunun 1500. yıldönümünde Gürcistan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti döneminde 1958 yılında Sololaki tepesine dikildi. Gürcü heykeltıraş Elguca Amaşukeli'nin yaptığı alüminyum heykel, yirmi metre yüksekliğinde, Gürcü ulusal giysileri içinde bir kadın figürüdür. Gürcü ulusal karakterinin en iyi sembolize ettiği kabul edilen heykelin bir elinde, dost olarak gelenlere şarap sunmak için büyük bir kâse, diğer elinde, düşman olarak gelenlere karşı kullanmak üzere bir kılıç bulunmaktadır.

Kaynakça

Ulusal kişileştirmeler
Gürcistan'ın ulusal sembolleri
1958'de tamamlanan yapılar
Tiflis'teki anıtlar
Sovyetler Birliği'nde inşa edilen anıtlar ve heykeller

Kartlis Deda


El 62º Regimiento de Instrucción Aérea (62. Flieger-Ausbildungs-Regiment) unidad militar de la Luftwaffe de la Alemania nazi.

Historia
Formada el 1 de abril de 1939 en Quedlinburg desde el 62º Batallón de Reemplazo Aéreo con:

 Cuartel General
 Batallón de Instrucción desde el 62º Batallón de Reemplazo Aéreo.
 Escuela Elemental de Vuelo (62º Regimiento de Instrucción Aérea) desde la Escuela Mixta Experimental Superior Quedlinburg.

El II Batallón de Instrucción fue formado en 1940, mientras la Escuela/62º Regimiento de Instrucción Aérea deja el regimimiento el 16 de octubre de 1941, y se convirtió en la 62° Escuela Mixta Experimental Superior. Trasladado a Baden bei Wien en (mayo de 1940), y a Blois en 1942. El 16 de agosto de 1942 es redesignado como el 62º Regimiento Aéreo.

Comandantes
 Coronel Heinz Funke – (1 de abril de 1939 – 1 de febrero de 1940).
 Coronel Joachim Sperling – (1 de febrero de 1940 – 31 de octubre de 1940).
 Coronel Ehrenfried Tschoeltsch – (1 de noviembre de 1940 – 14 de enero de 1941).
 Coronel Hermann Muggenthaler – (15 de enero de 1941 – 5 de octubre de 1942).

Orden de Batalla
 1939 – 1940: Stab, I. (1-5), 6., 7., Escuela.
 1941 – 1942: Stab, I. (1-5), 7., II. (8-12).

Referencias
 Lexikon Der Wehrmacht - 62. Flieger-Ausbildungs-Regiment
 WW2 - 62. Flieger-Ausbildungs-Regiment

Luftwaffe (Wehrmacht)
Unidades militares alemanas de la Segunda Guerra Mundial
Regimientos de Instrucción Aérea

62.º Regimiento de Instrucción Aérea


Charles Mills (geboren am 29. Juli 1788 in Greenwich; gestorben am 9. Oktober 1826 in Southampton) war ein englischer Historiker.

Mills, ein Amateurhistoriker, schrieb einige Werke über die Kreuzzüge, die sich dank der romantischen Begeisterung für das Mittelalter, das insbesondere die historischen Romane Walter Scotts ausgelöst hatten, seinerzeit einiger Beliebtheit erfreuten. Seine zweibändige The History of the Crusades erreichte in acht Jahren vier Auflagen und diente Scott selbst als Quelle für einige Details in späteren Werken wie The Talisman. Wenige Monate vor seinem Tod wurde er in Anerkennung seiner Verdienste zum Ehrenritter des Malteserordens gewählt.

Schriften

 An History of Muhammedanism: Comprising the Life and Character of the Arabian Prophet, and Succinct Accounts of the Empires Founded by the Muhammedan Arms: An Inquiry into the Theology, Morality, Laws, Literature, and Usages of the Muselmans, and a View of the Present State and Extent of the Muhammedan Religion. Black, Kingsbury, Parbury, and Allen, London 1817. (Digitalisat der zweiten, erweiterten Ausgabe 1818 auf den Seiten des Internet Archive)
 The History of the Crusades, for the Recovery and Repossession of the Holy Land. Longman, Hurst, Rees, Orme and Brown, London 1820. 2 Bände. (Digitalisate der 2. Ausgabe 1821: Band I; Band II)
 The History of Chivalry, or, Knighthood and its Times. Longman, Hurst, Rees, Orme, Brown and Green, London 1825. 2 Bände. (Digitalisate: Band I; Band II)

Literatur
 Charles Mills, Esq., Nachruf in The Gentleman's Magazine, Dezember 1826, S. 559–560.
 Augustine Skottowe: A Memoir of the Life and Writings of Charles Mills. Longman, Rees, Orme, Brown and Green, London 1828.
 Gordon Goodwin, Myfanwy Lloyd: Mills, Charles (1788–1826). Artikel im Oxford Dictionary of National Biography. Oxford University Press, 2004 (online, zugriffsbeschränkt; eingesehen am 14. März 2012).

Historiker
Ehren- und Devotions-Ritter des Malteserordens
Brite
Geboren 1788
Gestorben 1826
Mann

Charles Mills (Historiker)


Peñacastillo es un monte situado entre el pueblo homónimo y Santander, rodeado de áreas urbanizadas y, debido a la poca elevación de estas, muy visible a pesar de contar con una altitud de sólo 139  Posee una prominencia de 102 metros, estando la cumbre mayor más próxima a casi 7 km de distancia (la Sierra de Liencres). A 68 , cerca de la cumbre, se encuentra la iglesia de Peñacastillo.

Descripción
Su ladera sureste ha sido destruida por una cantera de roca caliza, mientras que en la noroeste, bastante empinada, sobreviven algunos tojos y encinas. También está muy presente el eucalipto.

En su punto más alto existen unas ruinas, probablemente de un castillo, lo que le daría el nombre a la montaña.

De la iglesia parte una ruta que asciende hasta la parte más alta del monte y que lo recorre.
Antaño se la conocida como la Peña del Castillo.

Un depósito de agua semienterrado de planta circular, de 8.800 metros cúbicos de capacidad, fue construido entre 2008 y 2009 al oeste de la cumbre para garantizar el suministro de la población de la zona.

Galería de imágenes

Referencias

Véase también
 Anexo:Montañas de Cantabria

Montañas de Santander

Peñacastillo (montaña)


L'école mixte de Lauttasaari () est un collège et un lycée situés dans l'île de Lauttasaari  à Helsinki en Finlande.

Présentation
Lauttasaaren yhteiskoulu est une école privée comprenant un collège et un lycée.
L'école mixte a commencé ses activités en 1945.
L'école mixte a ouvert ses portes le 1er septembre 1945 et emménagé en 1967 dans les bâtiments actuels, conçus par Kaija Siren et Heikki Siren.

Le complexe scolaire conçu comprend une bibliothèque, une salle de sport, une piscine ouverte au public en dehors des heures de cours.
L'ensemble compte aussi un auditorium conçu par Jukka Siren en 1999.

Filières

Le lycée propose trois filières:
 section Commerce International
 section Sciences et Technologies
 section générale

Anciens élèves

Galerie

Références

Liens externes

Liens internes

Lauttasaari
Établissement scolaire fondé en 1943
Lauttasaari

École mixte de Lauttasaari


Firebrand é um futuro longa-metragem britânico de drama histórico dirigido pelo cineasta brasileiro Karim Aïnouz e escrito por Jessica Ashworth e Henrietta Ashworth. A trama é baseada no romance lançado em 2013, Queen's Gambit, escrito por Elizabeth Fremantle acerca de Catarina Parr, sexta e última esposa de Henrique VIII. A estreia está programada para o Festival de Cannes de 2023, onde competirá pela principal premiação, a Palme d'Or.

Premissa
Centra-se ao redor de Catarina Parr, a sexta e última esposa de Henry VIII.

Elenco

 Alicia Vikander como Catarina Parr
 Jude Law como Henry VIII
 Sam Riley como Tomás Seymour
 Eddie Marsan como Eduardo Seymour
 Simon Russell Beale como Stephen Gardiner
 Erin Doherty como Anne Askew
 Ruby Bentall como Cat
 Bryony Hannah como Ellen
 Maia Jemmett como Dot
 Patsy Ferran como Princesa Maria
 Junia Rees como Princesa Isabel I
 Hatty Heaney como Meredith
 Amr Waked como Dr. Mulay Al-Farabi

Produção
O filme foi anunciado durante o American Film Market de 2021. Karim Aïnouz foi escalado para dirigir, com Michelle Williams e Jude Law escalados para estrelar. Em março de 2022, Alicia Vikander se juntou ao elenco, substituindo Williams. Em maio, Sam Riley, Eddie Marsan, Simon Russell Beale e Erin Doherty foram adicionados ao elenco. As filmagens iniciaram em abril de 2022, com a produção ocorrendo em Haddon Hall localizado em Bakewell, Derbyshire até Junho.

Lançamento
Firebrand está programado para estreiar no Festival de Cannes de 2023, onde competirá pela principal premiação, a Palme d'Or.

Filmes do Reino Unido de 2023
Filmes de drama do Reino Unido
Representações culturais de Isabel I de Inglaterra
Representações culturais de Henrique VIII de Inglaterra
Filmes dirigidos por Karim Aïnouz
Filmes em língua inglesa

Firebrand (filme)


ලාහුගල යනු ශ්‍රී ලංකාවේ, නැගෙනහිර පළාතේ අම්පාර දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටා ඇති සුළු නගරයකි. එය කොළඹ-මඩකලපුව මහා මාර්ගයේ, පොතුවිල් නගරයේ සිට  පමණ දුරින් පිහිටා ඇත.

ඉතිහාසය
පුරාණ අනුරාධපුර යුගයේ පටන් ලාහුගල ජනාවාසව පැවතෙන්නට ඇතැයි විශ්වාස කෙරේ. එසේම මෙම ප්‍රදේශය රුහුණු රාජධානියේ කොටසක් ලෙස පැවත තිබේ. ප්‍රදේශය පුරා විසිර ඇති පුරාණ නටඹුන් ස්ථාන ලාහුගල ඉතිහාසය කෙරේ සාධක සපයයි. බොහොමයක් හමුව ඇති නටඹුන් මහානාග රජ පරම්පරාවට සබැදෙයි.

අධ්‍යාපනය
ලාහුගල ප්‍රදේශීය ලේකම් කොට්ඨාශයට අයත් රජයේ පාසල් ලැයිස්තුව පහත දැක්වෙයි.
 පානම මහා විද්‍යාලය.
 ලාහුගල මහා විද්‍යාලය.
 හුලන්නුගේ විද්‍යාලය.
 පරණ ගොවිපොල විද්‍යාලය.
 රජයේ මිශ්‍ර දෙමළ විද්‍යාලය.

සංචාරක ආකර්ෂණ

 ලාහුගල කිතුලාන ජාතික උද්‍යානය - 1980 වසරේ ඔක්තෝබර් 1 වන දින ජාතික උද්‍යානයක් ලෙස නම්කරන ලද ලාහුගල කිතුලාන ජාතික උද්‍යානය දිවයිනේ කුඩාම වනෝද්‍යාන අතඅරින් එකකි.
 මඟුල් මහා විහාරය - ලාහුගල පිහිටි පුරාස්ථානයක් වූ මඟුල් මහා විහාරය ක්‍රි.පූ. 2වන සියවසේ කාවන්තිස්ස රජ විසින් ගොඩනංවන ලද්දකි. ඇතා පිට ඇත් ගොව්වා නිරූපිත ප්‍රසිද්ධ සදකඩපහණ පිහිටා ඇත්තේද මෙම විහාරස්ථානයෙහිය.
 නීලගිරිසෑය - නීලගිරිසෑය ලාහුගල පිහිටි පුරාණ ස්ථූපයක් වේ.
 ලාහුගල කොට වෙහෙර - ශ්‍රී ලංකාවේ කොට වෙහෙර සම්ප්‍රදායට ස්ථූප චතුර්තය අතුරින් ලාහුගල පිහිටි ස්ථූපය වේ.
 ලාහුගල කිරි වෙහෙර - ලාහුගල පිහිටි කිරි වෙහෙර වර්ථමානයේදී රජය විසින් පුරාස්ථානයක් ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කොට තිබේ.

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැදි
 ලාහුගල ප්‍රදේශීය ලේකම් කොට්ඨාශය

අම්පාර දිස්ත්‍රික්කය

ලාහුගල


Asisko Urmeneta Otsoa Irati, né en 1965 à Pampelune, est un auteur de bandes dessinées, caricaturiste, scénariste et graffeur de langue basque.

Famille
Il est le fils du nationaliste basque , ancien maire de Pamplelune et le frère de , dessinateur.

Carrière
Il débute dans les années 80 comme scénariste et dessinateur des fanzines Korrok et Napartheid.

Par la suite il collabore essentiellement à l'hebdomadaire de langue basque Argia. Il est membre du collectif Zazpiak Batman avec lequel il réalise le livre Mantxut et collabore avec la revue satirique H28 et la revue Xabiroi distribuée dans les ikastolak.

Il autopublie des bandes dessinées et illustre des pochettes de disque.

Il réalise des caricatures dans le programme  Mihiluze de la chaîne de télévision ETB1, ainsi que les films La vuelta la mundo ¡gratis! en 2009 et Gartxot, konkista aitzineko konkista en 2011, en collaboration avec Juanjo Elordi.

En 2017 et 2018 il crée les bandes dessinées Eusklabo Alaiak (Gure Berriak) et AztiHitza: Xahoren Biografikoa (Erroa argitaletxea).

Il a reçu le prix de littérature basque et le prix Euskal Herria Sormen Saria.

Œuvres
 Hegoekialde Urruneko Legenda (Napartheid, 1988)
 Erraondo (TT komikiak, 1991).
 I'm Pellot, Biba festa! (Argia, 1996).
 Sugea lilipean (Desclée de Brouwer, 2003).
 Gartxot (Argia, 2003). En collaboration avec Jokin et Marc Armspach (Marko).
 Okatxu hegal egiten (Argia, 2010). En collaboration avec Mattin Irigoien et Adur Larrea.
 AztiHitza: Xahoren Biografikoa (Erroa argitaletxea, 2018).
 1620, Nafarroa Beheregaina (Nabarralde Fundazioa, 2019).

Références

Liens externes

 Gartxot à la conquête du Pays Basque nord sur EITB

Naissance en 1965
Naissance à Pampelune
Scénariste espagnol de bande dessinée
Personnalité basque du XXe siècle
Personnalité basque du XXIe siècle

Asisko Urmeneta


Udelnaja () ist eine Siedlung städtischen Typs in der Oblast Moskau (Russland) mit  Einwohnern (Stand ).

Geographie
Die Siedlung liegt etwa 30 km Luftlinie ostsüdöstlich des Zentrums der russischen Hauptstadt – zugleich des Oblastverwaltungszentrums – Moskau und knapp 15 km vom Moskauer Autobahnring entfernt inmitten der Moskauer Vororte, die sich ohne Unterbrechung entlang der Eisenbahnstrecke in Richtung Rjasan zwischen den Städten Ljuberzy und Ramenskoje erstrecken. Nordwestlich schließt sich die Siedlung Malachowka an, südöstlich die Siedlung Bykowo.

Udelnaja gehört zum Rajon Ramenskoje und ist von dessen Verwaltungszentrum Ramenskoje etwa 15 km in ostsüdöstlicher Richtung entfernt. Der Ort bildet eine gleichnamige Stadtgemeinde (Gorodskoje posselenije), zu der neben der Siedlung keine weitere Ortschaften gehören.

Geschichte
Die Ländereien im Gebiet der heutigen Siedlung befanden sich zunächst im Privatbesitz des russischen Kaiserhauses und wurden vom Lehnsdepartement (russisch Departament udelow, ab 1892 Hauptverwaltung der Lehen des Kaiserlichen Hofministeriums) verwaltet. Vom Wort udel, das im weiteren Sinne für 'Lehen' und konkret für den Grundbesitz der kaiserlichen Familie stand, wurde der Name des Ortes abgeleitet, der gegen Ende des 19. Jahrhunderts entstand, als die in dieser Zeit zum Ujesd Bronnizy gehörenden Flächen für die Errichtung von Land- und Sommerhäusern ("Datschas") und verschiedener Wirtschaftsobjekte vergeben wurden.

In der sowjetischen Periode blieb Udelnaja, das 1924 als "Datschensiedlung" (Datschny possjolok) den Status einer Siedlung städtischen Typs erhielt, lange Zeit fast ausschließlich mit einstöckigen Sommerhäusern bebaut, bis in den 1960er- und 1970er-Jahren mit der Errichtung von Plattenbauten für Militärangehörige aus der ortsansässigen Garnison sowie Beschäftigte der Flugzeugreparaturwerft am nahen Flughafen Moskau-Bykowo begonnen wurde.

Bevölkerungsentwicklung

Anmerkung: Volkszählungsdaten

Sehenswürdigkeiten
In Udelnaja steht die 1897 zur Erinnerung an die Krönung des russischen Kaisers Nikolaus II. errichtete Dreifaltigkeitskirche (russisch zerkow Troizy Schiwonatschalnoi). Architekt war der in Russland tätige Österreicher Simon Eibuschitz (1851–1898), ausgestaltet wurde die Kirche unter anderem durch die Brüder Apollinari und Wiktor Wasnezow. Im Hof der Kirche befindet sich eine Kopie der Skulptur Sitzender Christus von Mark Antokolski.

Persönlichkeiten
 Dimitri (Alexei Michailowitsch Kapalin, * 1952 in Udelnaja), russisch-orthodoxer Erzbischof von Tobolsk und Tjumen

Vor der Oktoberrevolution von 1917 war Udelnaja Wohnort einer Reihe von Persönlichkeiten, wie des Komponisten und Dirigenten des Bolschoi-Theaters Lew Steinberg, der Ballerina Ljubow Roslawlewa, der Moskauer Unternehmerfamilien Bachruschin und Karklin sowie der Cousinen des russischen Kaisers Alexander III. Margarita, Olga und Jelena Iossifowna Romanowa. Teils für längere Zeit weilten in Udelnaja die Literaten Marina Zwetajewa und ihre Schwester Anastassija, Michail Bulgakow und Alexei Tolstoi sowie die Opernsänger Antonina Neschdanowa und Fjodor Schaljapin. In der sowjetischen Periode hatten in Udelnaja beispielsweise der Geologe und Präsident der Akademie der Wissenschaften der UdSSR Alexander Karpinski, der in Udelnaja verstarb und nach dem dort heute eine Straße benannt ist, sowie der Schriftsteller Iwan Wassiljew ihre Sommerhäuser.

Wirtschaft und Infrastruktur
Udelnaja ist auch heute noch hauptsächlich Wohn- und Naherholungsort. Bei der Siedlung befindet sich die gleichnamige Bahnstation an der auf diesem Abschnitt 1862 eröffneten Strecke Moskau – Rjasan (Streckenkilometer 32 ab Kasaner Bahnhof; Vorortzugverkehr). Südlich an der Siedlung führt die Regionalstraße A102 Moskau – Schukowski – Ramenskoje vorbei. Unmittelbar südöstlich von Udelnaja lag der seit Ende 2010 geschlossene kleinere Moskauer Flughafen Bykowo.

Einzelnachweise

Weblinks
 Udelnaja auf der Website der Rajonverwaltung (russisch)

Ort in der Oblast Moskau

Udelnaja


Die Grand Junction Road ist eine Hauptverkehrsstraße im Norden der australischen Stadt Adelaide in South Australia. Diese längste Ost-West-Verbindung im Großraum Adelaide liegt 9 km nördlich des Stadtzentrums.

Verlauf
Sie verläuft von Port Adelaide nach Osten als vierspurige Straße (ab der Tolley Road in Hope Valley nur noch zweispurig) 21 km bis zum Fuß der Adelaide Hills. Ihr westliches Ende liegt an der Kreuzung mit der Old Port Road, 300 m östlich eines Damms, der den Port River von West Lakes trennt. Das 2,4 km lange Straßenstück westlich der Old Port Road bis nach Semaphore heißt Bower Road. Das östliche Ende der Grand Junction Road liegt in der Vorstadt Hope Valley an der Kreuzung der Hancock Road und der Lower North East Road, kurz bevor letztere in die Adelaide Hills über den Anstey Hill Recreation Park nach Houghton und Inglewood weiterführt.

Geschichte
Die Straße hieß ursprünglich Junction Road, erhielt aber ihren heutigen Namen nach einer kleinen Siedlung mit Schule und Gasthaus, die mindestens seit 1850 The Grand Junction hieß. Die Siedlung lag an der Kreuzung der Straßen nach Adelaide, Port Adelaide und den Städten im Norden der Adelaide-Ebene.

Wichtige Kreuzungen
Entlang der Grand Junction Road gibt es eine Reihe wichtiger Kreuzungen. Die größte davon ist die ursprüngliche Grand Junction in Gepps, wo die Main North Road (A1 / A20) und die Port Wakefield Road (A1) zusammentreffen. Die Main North Road kommt von Süden und führt nach Nordosten Richtung Parafield, Elizabeth und Gawler, während die Port Wakefield Road an dieser Kreuzung beginnt und nach Norden über die nördliche Adelaide-Ebene nach Port Wakefield führt.

 Beginn der  an der Kreuzung mit der Lower North East Road : Vista
  North East Road : Holden Hill
  Hampstead Road  / Briens Road: Northfield – Straßennummerierung wechselt zu
  Port Wakefield Road  / Main North Road   : Gepps Cross
  Cavan Road : Kilburn
  South Road  : Regency Park – Straßennummerierung wechselt zu
  Hanson Road: Mansfield Park – nach Norden zur
  Port Road : Alberton
  Endet an der Kreuzung mit der Old Port Road: Queenstown
  weiter als Bower Road.
Die Straße gehört offiziell zum National Highway System, besitzt daher ein entsprechendes Straßenschild und wird von der Bundesregierung unterhalten. Der National Highway führt nach von Port Augusta aus nach Süden, an der Kreuzung Salisbury Highway / South Road herunter, entlang der Grand Junction Road über Gepps (wo es in der Main North Road auf einen weiteren National Highway (A20), der nach Nordosten Richtung Sydney führt, trifft) zur Kreuzung mit der Hampstead Road ein paar Kilometer weiter, wo er nach Süden, Richtung Melbourne, abbiegt. Die Grand Junction Road führt von dort aus ohne Nationalstraßenschild weiter.

Eisenbahnkreuzungen
Der Aufbau des Eisenbahnsystems in der Region Adelaide nördlich des Stadtzentrums führt zu einigen ehemaligen und noch in Betrieb befindlichen Kreuzungen der Grand Junction Road mit Eisenbahnlinien. Dies sind:
 Die Brücke über die Linie Adelaide–Outer Harbour in Alberton
 Ein Bahnübergang der Linie Adelaide–Dry Creek in Rosewater
 Ein ehemaliger Bahnübergang an der Glenroy Street und der Eastern Parade in Pennington und Ottoway (an der früheren Finsbury Railway Line)
 Die Brücke über die Linie Adelaide–Gawler und die ARTC-Hauptlinie nach Port Augusta in Kilburn und Wingfield
 Die O-Bahn-Unterführung in Holden Hill

Bildungseinrichtungen
Eine Reihe von Schulen und anderen Bildungseinrichtungen liegen direkt an der Grand Junction Road:
 Enfield High School in Enfield
 Gepps Cross Girls School in Gepps
 St. Pauls College in Gilles Plains
 Tauondi College in Port Adelaide, gegenüber von Alberton
 Torrens Valley Christian School in Hope Valley

Literatur

Einzelnachweise

Straße in South Australia
Straße in Australien und Ozeanien

Grand Junction Road


Bu liste 1842-1923 yılları arasında Osmanlı Donanması'na bağlı, buharlı küçük tekneler (steam launch) ve motor botu dışındaki bütün gemi ve tekneleri listesini içermektedir.

Osmanlı Devleti son dönemlerine gelirken özellikle Abdülaziz döneminde güçlenen Osmanlı Donanması II. Abdülhamid döneminde gerekli ilgiyi görmediğinden çağın gerisinde kalmış, bu açığı kapatmak için Almanya, Fransa ve Birleşik Krallık'tan satın alınan gemiler ile takviyeler yapılmıştır.

Padişah I. Abdülaziz, Birleşik Krallık gezisinde Kraliyet Donanması'nı görmüş ve çok etkilenmişti. Ülkeye geri dönünce hemen yeni bir donanma kurma hazırlıklarına girişti ve onun girişimleriyle birçok gemi satın alındı. Ahşap gemilerden oluşan bu yeni donanmanın o günlerde dünyanın en büyük üçüncü donanması olduğu söylenir. Ama bu donanma herhangi bir stratejiye veya savaş planına göre kurulmadığı için sadece dışarıdan satın alınmış "müzelik gemiler" topluluğu olarak kalmıştı.

1876'da tahta geçen II. Abdülhamid döneminde ise Osmanlı Donanması, padişahın taht kaygıları ve İstibdat'ın genel yapısı yüzünden yok denilebilecek düzeye indi. Öyle ki Osmanlı Donanması'nı incelemeye gelen İngiliz Amirallik Birinci Lordu William Palmer Osmanlı Donanması hakkındaki raporunda donanma diye bir şey yoktu yazmıştır. Dünya genelinde savaş gemileri evrim geçirip zırhlı gemiler öne çıkarken, Osmanlı Devleti'nde Abdülaziz'in donanması Haliç'te çürütülmüştür, dünyada ilk kez Osmanlı tarafından denenen ve denemelerde başarılı olan zırhlı denizaltılar Abdülhamid ve Abdülmecit bile Haliç'e terk edilmiştir, yani Osmanlı Devleti önde başladığı denizaltı yarışına I. Dünya Savaşı'nda elinde tek denizaltı bile olmadan devam etmiştir. Donanma komutanı Bozcaadalı Hasan Hüsnü Paşa da padişahın istekleri doğrultusunda donanmanın işlevsiz kalmasına ses çıkarmamıştır.

1897 Osmanlı-Yunan Savaşı'nda donanmanın felâket durumu fark edilmişti. 1897'de savaş başlayınca donanmanın Haliç'ten Çanakkale'ye doğru halkın önünde bir gösteri yürüyüşü yapması düşünülmüştü. Fakat daha yürüyüşün başında Mesudiye zırhlısının 8 kazanından 3'ü patladı, Hamidiye 'nin makine dairesi su doldu. Donanma, Yeşilköy Feneri açıklarında toplanacaktı, ama çok az yağan yağmur gemilerin yolunu kaybetmesine yol açtı; Hamidiye Çanakkale yerine Lapseki'ye ulaştı, Hizber adlı zırhlı duba kayboldu, iki gün sonra İmralı adasında kıyıya oturmuş bulundu. Askerler bu gösteri yürüyüşünde üniforma giymeyi akıllarına getiremeyecek kadar yetersizdi.

Donanma komutanı Hasan Hüsnü Paşa ile rekâbet içerisinde olan Akdeniz Filosu komutanı Hasan Rami Paşa savaşın bitiminden 15 gün sonra, 21 Haziran 1897'de bir layihâ yazdı. Bu layihâda Osmanlı Devleti'nin bir deniz gücüne ihtiyacı olduğuna vurgu yapılıyor, Yunan donanması'ndaki gemilerin güçleri ve süratlerinden bahsediliyordu. İlk olarak 3-4 zırhlı, 2 grup kruvazör, çok sayıda 28 mil hız yapan muhrip, 8-10 torpido bot alınmalıydı. Bunun dışında ise geri kalan yerli gemi ve top üretim sanayiinin daha fazla üzerinde durulmasının masraflı olduğu, yerli üretimden tamamen vazgeçilmesi gerektiği, Avrupa'dan çok daha ucuza gemi ve top alınabileceği anlatılıyordu. Donanma personelinin nasıl yetişeceği hakkında ise herhangi bir öneri yoktu.

II. Meşrutiyet sonrası ise İstanbul'da Donanma Cemiyeti adlı bir dernek kuruldu. Özellikle Yunanistan'ın aldığı kuvvetli Averof kruvazörü, İstanbul halkını bu konuda hırslandırmıştır. Cemiyet daha sonra İstanbul dışına da yayılmış, hatta padişah V. Mehmet Reşat tarafından sahiplenilmiştir.Toplantılarda, kafelerde donanma için para toplanmıştır. Cemiyet birçok zırhlı ve muhrip almayı başardı.

Cemiyet, 1913'te Birleşik Krallık'a iki dretnot siparişi verdi. Reşadiye ve Sultan Osman-ı Evvel adını alacak bu dretnotlara savaş başladığında Birleşik Krallık el koyup HMS Erin ve HMS Agincourt isimleriyle İngiliz donanmasına kattı. Birleşik Krallık'ın bu hareketi büyük tepkiye yol açtı, savaş öncesi İngiliz karşıtlığını yükseltti.

Daha sonra Goeben (Yavuz) ve Breslau'nun (Midilli) takibi ile Yavuz muharebe kruvazörü ve Midilliik Kruvazörü Osmanlı Donanması'na katıldı. Bu iki geminin komutanı Amiral Wilhelm Souchon İstanbul'da kaldı ve Donanma komutanlığna getirildi (Kurmay Başkanı ise Amiral Arif). I. Dünya Savaşı öncesi (27 Ekim 1914) donanmayı düzenleyip şu şekilde gruplara ayırdı:

Gemiler
II. Abdülhamitd'in saltanatının başlamasından itibaren donanmaya katılan veya katılması öngörülmüş tüm gemilerin listesi ise şu şekildeydi:

Zırhlı fırkateyn

Bu gemiler Abdülaziz'in saltanatı sırasında Birleşik Krallık'tan alınan, ama hızla eskidikleri için fazla etkili olamamış büyük zırhlılardır

Zırhlı korvet

Osmanlı Donanması'ndaki zırhlı korvetler Abdülaziz döneminde alınmaya başlanmıştır. II. Abdülhamid döneminde bir süre iş görmeseler de Hasan Rami Paşa'nın raporundan sonra tadilat geçirmişlerdir.

Zırhlı duba

Zırhlı

Kalyon

Fırkateyn

Korvet

Kruvazör

Muhrip

Bu listede Donanma Cemiyeti tarafından satın alınan iki grup muhrip vardır:
 Birinci grup Fransa'ya sipariş edilen Durandal sınıfı muhriplerdir. Bu muhripler 1906 yapımıydı, 1907 yılında İstanbul'a geldiler. Osmanlı Donanması'nda "Taşoz" sınıfı gemiler olarak görev yapmışlardır.
 İkinci grup ise Almanya'ya sipariş edilen S.165 sınıfı muhriplerdir. Bunlar ise 1910 yılında İstanbul'a gelmiş ve Osmanlı Donanması'nda Yadigâr sınıfı gemiler olarak görev yapmışlardır.

Denizaltı

Osmanlı Donanması'nın elinde üç denizaltı bulunmuş olmasına karşın, bu denizaltılar aktif olarak savaşa katılmamışlar, bu yüzden devletin hiçbir zaman bir denizaltı gücü olmamıştır.

Yunanistan ilk denizaltıyı alınca Osmanlı Devleti misilleme olarak İsveçli Nordenfelt firmasından iki denizaltı alıp bu denizaltılara Abdülhamid ve Abdülmecid isimlerini vermiştir. Abdülmecid'in onarımı ve parçalarının toplanması bitirilemezken, Abdülhamid Boğaz'da deneme atışı yapmış, ama başarılı olmasına rağmen Haliç'e terkedilmiştir.

Donanmaya I. Dünya Savaşı'nda Müstecip Onbaşı isimli bir denizaltı daha katılmıştır.

Torpido istimbot

Torpido bot

Torpido gambot

Gambot

Donanma'daki gambotlar şu gruplara ayrılabilir:
 Almanya'dan alınan sac gambotlar: 420 tonluk, 14 mil süratli, üç adet 7,5 luk, iki adet 4,7 lik topları vardı. Kemal Reis, İsa Reis ve Hızır Reis gambotları bu gruptadır.
 Fransa'dan alınan tahta gambotlar: Özellikle Kızıldeniz'de kullanılmak üzere satın alındılar, 1914'te İstanbul'a geldiler. 520 tonluk, 14 mil süratli idiler ve iki adet 6,5 luk, iki adet de 4,7 lik topları vardı. Sakız, Preveze, Aydın Reis, Burak Reis bu gruptandı.
 Fransa'ya daha sonra ısmarlanan gambotlar: 200 tonluk, 12,5 mil süratli, bir veya iki adet 4,7 lik top taşıyan gambotlardır. Bunlar Malatya, Taşköprü, Nevşehir, Nurulbahir, Yozgat, Trabzon, Haliç, Ordu, Refahiye, Antep, Bafra, Kastamonu  gambotlarıdır.

Nehir Gambotu

Yat

Sultaniye, Süreyya, Şerifiye, Şerifiye / Beylerbeyi, Ertuğrul, Söğütlü, Şıpka (silahlı yat), Trablus (silahlı yat)

Avizo

Talia, İzzeddin, Fuad, İsmail, Hanya, Kandiye, Arkadi, Resmo, Eser-i Nusret sınıfı (Eser-i Nusret ve Medar-i Zafer), Taif sınıfı (Taif ve Asır), Galata

Mesaha gemisi

Beyrut

Vapur

Sürtat, Sagir, Peyk-i Şevket, Eser-i Hayır, Ereğli, Pesendire, Pursut, Gemlik, Peyk-i Şevket, Medar-i Ticaret, Tair-i Bahri, Mesir-i Bahri, Necm-i Şeref, Girit, Vasıta-i Ticaret, Hüma-i Tevfik, Hümayış, Eser-i Ticaret, Vesile-i Ticaret, Tuna, Silistre, Sehber, Ereğli, Sudaver, Peyk-i Ticaret, Sulhiye, Hüma-i Pervaz, Trablusgarb, Pir-i Levend, Ömer Paşa, Gürsur, Yıldız, Müverrid-i Nusret sınıfı (Müverrid-i Nusret ve Şiar-i Nusret), Sulhiye, Sariye sınıfı (Safiye, Nedim, Bozcaada), Bar, Gör, Trabzon, Haliç, Kiyoçya

Taşıt / Depit gemisi

Malakof sınıfı (Malakof ve Kars), Cidde, Hüdeyde, Marmara, Mekke, Dolmabahçe, Bezm-i Alem, Tirimüjgan, Eser-i Cedid, Kosova, Mithat Paşa sınıfı (Mithat Paşa ve Reşit Paşa), Plevne, Urla, Nara, Mahmut Şevket Paşa, Trabzon, Samsun

Römorkör

Yenikapı, Mesut, Samsun, Menderes, Sürat, Katerin, Muha, Kurt, İğtinam, Gazal, Memo, Express, Fatihiye, İstanbul, France, Bordeaux, Maggie Grech, Bospordok, Mary Louise, Lutèce, Eole, Paris, Liverpool, İstinye, Foça, Elena, Cemil, Gürçistan, Bayraklı, Şevkiyat, Bornova, Dofen, Maltepe, Sa'na, Alemdar, Abdül Kadir, Arslan, Süleymaniye, Leonida, Menfaat

Su deposu veya su tankeri olarak kullanılmış römorkör

Boyana, Çatalca, Oltanica, Suda, Şeref Nüma, Ereğli, İslahat, Marmara, Nüzhet, Alos, Fazılillah, Kasım Paşa, Fındıklı, Kabataş, Medvet Resan, Cibali, Rusçuk, Tophane

Q-ship

Dere

Karakol gemisi

Nur-ül Bahir, Rüsumet No 1, Rüsumet No 2, Rüsumet No 3, Rüsumet No 4, Rüsumet No 5, Aydın, Bahr-i Sefid, İskenderun, Sakız

Mayın depo gemisi

Mayın dökme gemisi

Mayın tarama gemisi

Castor sınıfı (Castor ve Pollux)

Mayın tarama botu

MTB 1 sınıfı (MTB 1, MTB 2, MTB 3, MTB 4, MTB 5, MTB 6), MTB 7 sınıfı (MTB 7, MTB 8, MTB 9)

Kayıplar

Trablusgarp Savaşı'nın başladığı 1911 yılından I. Dünya Savaşı'nın bittiği 1918'e kadar Osmanlı Donanması'nın kayıpları:

Kaynakça

Dipnotlar

Ayrıba bakınız
 Osmanlı Bahriye Nezâreti
 Osmanlı Donanması donanma komutanları listesi
 Türk Deniz Kuvvetleri savaş gemileri listesi

Dış bağlantılar
 Naval History, Turkish or Ottoman Navy
 Digger History

Osmanlı savaş gemileri
Osmanlı donanması
Osmanlı İmparatorluğu dağılma dönemi
Osmanlı İmparatorluğu listeleri
VikiProje Tarih kaynak bekleyen maddeler

Dağılma dönemi Osmanlı donanması


Vanessa Nygaard, née le  à Scottsdale (Arizona), est une joueuse puis entraîneuse américaine de basket-ball.

Carrière

Formée aux Cardinal de Stanford sous la houlette de Tara VanDerveer, son bilan est de 113 victoires pour 14 défaites et atteint trois fois le Final Four. Elle est choisie en  de la draft WNBA 1998. Elle joue un rôle secondaire pendant ses cinq saisons WNBA, mais est remarquée par l'entraîneur du Sol de Miami Ron Rothstein qui l'invite à faire carrière dans le coaching. Elle joue également en Europe, en 1998 en Italie, en 1999 en Espagne, puis 2001 en Allemagne.

Encore joueuse, elle devient entraîneuse assistante à l'université de Long Beach State en 2003-2004, puis l'année suivante et pour quatre saisons aux Waves de Pepperdine. En 2008, elle est nommée en 2008 entraîneuse assistante des Silver Stars de San Antonio, qui atteignent les Finales mais sont battues par le Shock de Détroit. En 2009, elle est entraîneuse assistante des Mystics de Washington en 2009. Depuis 2012, elle est entraîneuse à la Windward School de Los Angeles, où elle remporte trois titres de la Californie (2013, 2017, 2018), où elle forme Jordin Canada et Charisma Osborne. Elle rejoint USA Basketball en 2017 comme entraîneuse assistante, avec l'équipe U16, puis de la coupe U17 de 2018.

En 2021, elle devient parallèlement entraîneuse assistante de Bill Laimbeer aux Aces de Las Vegas, puis en janvier 2022, elle est nommée entraîneuse principale du Mercury de Phoenix.

Notes et références

Liens externes

Entraîneuse américaine de basket-ball
Entraîneur du Mercury de Phoenix
Entraîneur des Aces de Las Vegas
Joueuse américaine de basket-ball
Joueuse draftée par le Liberty de New York
Joueuse du Liberty de New York
Joueuse du Sol de Miami
Joueuse des Rockers de Cleveland
Joueuse des Sparks de Los Angeles
Joueuse du Fire de Portland
Joueuse de basket-ball du Cardinal de Stanford
Naissance en mars 1975
Naissance dans le comté de Maricopa

Vanessa Nygaard


Ourisia fuegiana er tegund blómstrandi plantna í græðisúruætt, ættuð frá suðurhluta S-Ameríku.

Tilvísanir

Ourisia

Ourisia fuegiana


Mehmed Refik ef. Hadžiabdić (Rogatica, 1814. – Istanbul, 18. travnja 1871.), bio je 148. šejh-ul-islam u Osmanskom Carstvu.

Životopis
Rođen je u Rogatici u obitelji Ali-ef. kao unuk Hadži Abdulaha po komjem je ova obitelj dobila prezime. U rodnom mjestu završava osnovno obrazovanje, a potom nastavlja školovanje pod okriljem svog rođaka Mustafe ef. Gloce. Jedan dio obrazovanja završava i u Travniku, a potom se upućuje u Sarajevo kako bi nastavio školovanje u Gazi Husrev-begovoj medresi. U Sarajevu ga zapaža kadija Husein ef. Spartalija, koji ga odvodi u Istanbul. U ovom gradu završava visoke škole i službuje po mnogim mjestima. U Damasku proučava islamski misticizam, a potom se vraća u Istanbul. Dana 9. kolovoza 1866., imenovan je za šejh-ul-islama Osmanskog Carstva, na tom je položaju ostao do 30. travnja 1868. godine. Preminuo je 18. travnja 1871. u Istanbulu i pokopan je u blizini turbeta sultana Mehmeda II. U rodnoj Rogatici, izgradio je osnovnu školu i džamiju.

Mehmed Refik ef. Hadžiabdić je bio jedan od dva Bošnjaka, koja su u Osmanskom Carstvu izabrana na položaj šejh-ul-islama.

Povezani članci
Šejh-ul-islam
Mustafa Balizade

Izvori

Vanjske poveznice
 Bošnjački šejhul-islam Refik efendi Hadžiabdić
 Šejhul-islam iz Bosne: Mehmed Refik ef. Hadžiabdić

Životopisi, Rogatica
Bošnjaci u Osmanskom Carstvu

Mehmed Refik Hadžiabdić


Vo (auch Vo' oder Vò) ist eine nordostitalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Padua in Venetien. Die Gemeinde liegt etwa 20 Kilometer westsüdwestlich von Padua am Parco regionale dei Colli Euganei. Vo liegt im Nordwesten der Euganeischen Hügel und grenzt unmittelbar an die Provinz Vicenza.

Vo wurde am 21. Februar 2020 weltweit bekannt, als es unter Quarantäne gestellt und von Polizeikräften abgeriegelt wurde, nachdem in Vo Menschen am Corona-Virus erkrankt waren.

Geschichte
Der Name der Gemeinde soll vom lateinischen Vadum stammen.

Während der COVID-19-Pandemie wurden 95 % der etwa 3400 Einwohner auf das Virus getestet, 88 Menschen hatten ein positives Testergebnis. Von Interesse für die Wissenschaft war zu diesem Zeitpunkt insbesondere, dass 50 bis 75 % der Infizierten keine oder kaum Krankheitssymptome zeigten.

Bevölkerungsentwicklung

Gemeindepartnerschaft
Mit Parkano in Finnland besteht eine Gemeindepartnerschaft.

Kuriosa
Vo und drei andere Gemeinden (Ne, Re und Ro) sind die italienischen Gemeinden mit den kürzesten (nur aus zwei Buchstaben bestehenden) Namen.

Persönlichkeiten
 Concetto Pozzati (1935–2017), Maler und Grafiker

Weblinks

Fußnoten

Ort in Venetien

Vo (Venetien)


Horace François Bastien Sébastiani de La Porta (în corsicană: Oraziu Francescu Bastianu Sebastiani De A Porta; 17 noiembrie 1772 – 20 iulie 1851) a fost un militar, diplomat și politician francez, care a servit ca ministru al marinei, ministru al afacerilor externe și ministru de stat sub Monarhia din Iulie.

S-a alăturat Armatei Revoluționare Franceze în tinerețe, avansând în ierarhia militară înainte de a deveni un susținător al lui Napoleon Bonaparte. Sébastiani a fost trimis al Consulatului Francez în Levant, elaborând planuri pentru recucerirea Egiptului Otoman și îndeplinind mai târziu funcția de ambasador al Imperiul la Sublima Poartă. În aceasta din urmă calitate, a încercat să crească influența franceză și a semnalat activitățile pro-ruse din Principatele Dunărene, provocând astfel Războiul Ruso-Turc din 1806-1812. În 1807 Sébastiani a organizat apărarea Constantinopolului în timpul Operațiunii Dardanele. Rechemat din cauza presiunilor britanice după răsturnarea de la putere a sultanului Selim al III-lea, el a participat la Războiul Peninsular și a locuit în Alhambra, a luat parte la Campania din Rusia și a apărat regiunea Champagne în fața a celei de-a Șasea Coaliții.

Sébastiani a recunoscut Restaurația Bourbonică, dar s-a alăturat lui Napoleon în timpul celor o sută de zile, fiind ales în Camera Deputaților pentru prima dată în 1815. Exilat o scurtă perioadă după întoarcerea regelui Ludovic al XVIII-lea, a fost din nou recunoscut ca deputat în 1819, făcând parte din facțiunea stângistă, sprijinind politica liberală și intrând în conflict cu guvernul condus de Jean-Baptiste de Villèle. După Revoluția din Iulie, l-a sprijinit pe noul rege Ludovic-Filip. În perioada cât Sébastiani a îndeplinit funcția de ministru de externe (1830-1832), Franța s-a implicat în Revoluția belgiană, a refuzat să susțină Revolta din Noiembrie, s-a elaborat o soluție controversată într-un litigiu comercial cu Statele Unite ale Americii și a avut loc ocupația franceză a Anconei. În anii ulteriori, el a fost funcționar de rang înalt al Guvernului Francez, îndeplinind funcția de ambasador. În anul 1840 a fost numit Mareșal al Franței.

Asasinarea în 1847 a fiicei sale, Francoise, Ducesă de Praslin a contribuit în mod indirect la declanșarea Revoluției de la 1848.

Referințe

Legături externe

 D'un Empire à l'autre at the Prefecture of Corsica site

Nașteri în 1771
Decese în 1851
Politicieni francezi din secolul al XIX-lea
Romano-catolici francezi
Comandanți francezi ai războaielor napoleoniene
Marea Cruce a Legiunii de onoare
Cavaleri de Malta
Mareșali ai Franței


Amanda Souto Baliza (Estrela do Norte (Goiás), 1991) é uma advogada, ativista e palestrante goiana atuante na defesa dos direitos da população LGBTI+.

Vida Profissional

Advocacia
Se graduou em Direito em 2012 na UniEvangélica em Anápolis, aos 21 anos, e trabalhou em vários escritórios goianos até começar sua atuação na pauta de direitos humanos em organizações da sociedade civil na temática LGBTI+ aos 28 anos.

A atuação nas associações tem foco na garantia de direitos difusos e coletivos da população LGBTI+, bem como a responsabilização de pessoas que causam dano coletivo a essa comunidade.

Ocupa a função de coordenadora da Área Jurídica da Aliança Nacional LGBTI+ e Diretora Jurídica da Associação Brasileira de Famílias Homotransafetivas, Abrafh.

Sistema OAB

Foi a primeira mulher trans ter seus registros retificados na Ordem dos Advogados do Brasil, seção Goiás, o que ocorreu em julho de 2020.

No ano seguinte se tornou a primeira pessoa trans a presidir uma comissão em uma seccional da OAB. No dia 19 de novembro de 2021 foi a primeira pessoa trans do país a ser eleita para um Conselho Seccional do Sistema OAB.

Em abril de 2022 foi a primeira pessoa trans do país nomeada para compor a diretoria de uma comissão do Conselho Federal da OAB, sendo, até então, a vice-presidente da Comissão de Diversidade Sexual e de Gênero daquela entidade.

No dia 05 de julho de 2023 assumiu a presidência dessa comissão, se tornando a primeira pessoa trans a presidir uma comissão em âmbito nacional da entidade classista.

Foi uma das responsáveis pela criação da Ouvidoria da Inclusão na OAB Goiás, um órgão que realizará o atendimento de populações vulnerabilizadas pela seccional goiana.

Em maio de 2023 foi nomeada representante da OAB Nacional no Conselho Nacional LGBTQIA+ do Ministério de Direitos Humanos e Cidadania para o biênio 2023/2025.

Outros Conselhos
Em outubro de 2022 foi eleita conselheira de administração no Instituto de Desenvolvimento Tecnológico e Humano - IDTECH, organização social que faz a gestão do Hospital Estadual Alberto Rassi – HGG e Rede Estadual de Hemocentros – Rede Hemo em Goiás na gestão 2022/2026.

No Conselho Nacional de Direitos LGBTQIA+ do Ministério de Direitos Humanos e Cidadania faz parte da Câmara Técnica de Legislação e Normas, câmara responsável pela edição e atualização de atos normativos do Conselho.

Vida Pessoal
Nasceu em Estrela do Norte, Goiás em 1991, local onde viveu até seus 7 anos quando seus pais decidiram se mudar para Anápolis, Goiás. Por volta de seus 10 anos de idade se mudou para Aparecida de Goiânia após a separação de seus pais, local onde residiu até os 16 quando retornou para Anápolis e iniciou sua graduação em Direito pela UniEvangélica - Centro Universitário de Anápolis. Aos 23 anos retornou para Goiânia onde vive até hoje.

Iniciou a transição de gênero por volta dos 27 anos, retificou seu registro civil aos 29.

Homenagens e premiações

Recebeu por três vezes o Diploma de Honra ao Mérito da Câmara Municipal de Goiânia, por sua atuação como mulher advogada, por ser integrante da associação brasileira de mulheres de carreiras jurídicas, e em homenagem às pessoas trans goianas, ocasião em que foi oradora da sessão solene.

Recebeu o diploma de honra ao mérito da assembleia legislativa do estado de Goiás em sessão solene realizada no dia 8 de agosto de 2023, em alusão ao dia da advocacia..

Recebeu o título de cidadã goianiense, com a aprovação do Decreto Legislativo 26/2023, em razão de seus relevantes serviços prestados ao município de Goiânia, a solenidade de entrega foi realizada no dia 10 de agosto de 2023.

Ligações Externas

Naturais de Estrela do Norte (Goiás)
Ativistas dos direitos LGBT do Brasil
Pessoas LGBT do Brasil

Amanda Souto Baliza


City of Salford er en storbykøbstad i Greater Manchester, England.

Kommunen havde 242.040 indbyggere i 2014. Kommunens største by Salford havde 72.750 indbyggere i 2001, mens administrationsbyen Swinton havde 25.362 indbyggere i 2011.

Kommunen opstod, da en række mindre kommuner blev slået sammen i 1974.

Den største by (Salford) havde fået status som city allerede i 1926. I 1974 blev denne status udvidet til hele den nye kommune. De fleste engelske byer med status som city har en anglikansk domkirke. Under Hungersnøden i Irland 1845-1849 flygtede mange katolske irere til Salford. Byens katolske kirke blev domkirke i 1852. Derimod har Salford ikke nogen anglikansk domkirke.

Byer i England
Metropolitan boroughs i Nordvestengland
Etableret i 1974
Greater Manchester

City of Salford


الفيلق العشرون في الجيش الإمبراطوري الروسي كان السلك الذي حارب في الحرب العالمية الأولى على المسرح الشرقي.

قبل الحرب العالمية الأولى كان الفيلق متمركزا في منطقة فيلنو، ومقره في ريغا.

التاريخ
قاتلت هذه الوحدة في معركة بحيرات ماسوريان الثانية تحت قيادة بولياكوف. في 7 فبراير وسط عاصفة ثلجية، فريتز فون بلاو جنرال الجيش الثامن الألماني هجوما مفاجئا، وتقدم 70 ميلا في غضون أسبوع واحد. الإصابات الشديدة التي لحقت بالروس، أدت إلى انسحاب غير منظم مع أخذ كثير من الروس أسرى. الخسارة الأكبر للفيلق كانت عندما طوقه الجيش الألماني العاشر في غابة اوغستاون، على الرغم من أن العديد خرق الطوق، استسلم الباقون يوم 21 فبراير. عدد كبير من الجنود اللاتفيين قتلوا أو جرحوا أو أسروا خلال هذه المعركة. اثر هذا على قرار الجيش الإمبراطوري الروسي لإنشاء كتيبة البنادق اللاتفية.

التركيب
عند اندلاع الحرب العالمية الأولى، تكون الفيلق من الوحدات التالية :

فرقة المشاة الثامنة والعشرون

اللواء الأول

 فوج المشاة المئة والتاسع فولجسكي
 فوج المشاة المئة والعاشر كامسكي

اللواء الثاني

 فوج المشاة المئة والحادي عشر دونسكوي
 فوج المشاة المئة والثاني عشر في منطقة الاورال

لواء المدفعية الثامن والعشرون

فرقة المشاة التاسعة والعشرون

اللواء الأول

 فوج المشاة المئة والثالث عشر القديم
 فوج المشاة المئة والرابع عشر نوفوتورسكي

اللواء الثاني

 فوج المشاة المئة والخامس عشر فيازيمسكي
 فوج المشاة المئة والسادس عشر مالوياروسلافسكي

لواء المدفعية التاسع والعشرون

 لواء الفرسان الأول المنفصل
 كتيبة مدفعية الهاون العشرون
 كتيبة المدفعية الثقيلة الأولى
 كتيبة مهندسي الألغام العشرون، كتيبة القوارب الأولى
 كتيبة القوارب الثانية
 كتيبة التموين والقطار الثانية
 مجموعة مهندسي الحصار الأولى

القادة

 1899-1901 : الجنرال اللفتنانت ريتشارد ميفيس
 28.07.1908-12.1914 : جنرال المشاة فلاديمير سميرنوف
 12.1914-02.1915 : الجنرال اللفتنانت بافل إليتش بولياكوف،
 03.1915-04.1917 : الكسندر يوسافوفتش افرينوف،
 04.1917 -؟ 04.1917 -؟ : الشين

المراجع

جيش الإمبراطورية الروسية

الفيلق العشرون (الإمبراطورية الروسية)


(4324) Bickel ist ein Hauptgürtelasteroid, der am 24. Dezember 1981 von Laurence G. Taff vom Lincoln Laboratory's Experimental Test Site aus entdeckt wurde.

Der Asteroid wurde am 22. Juli 2013 nach dem deutschen Amateurastronomen Wolf Bickel (* 1942) benannt.

Siehe auch
 Liste der Asteroiden

Weblinks

 Asteroid Bickel: Discovery Circumstances gemäß dem Minor Planet Center der Internationalen Astronomischen Union bei dem Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics, Cambridge, USA (englisch)

Hauptgürtelasteroid unter 50 km Durchmesser

(4324) Bickel


USS Block Island (CVE-21/AVG-21/ACV-21) was a  for the United States Navy during World War II. She was the first of two escort carriers named after Block Island Sound off Rhode Island and was the only American carrier sunk in the Atlantic during the war.

Originally classified AVG-21, she became ACV-21 on 20 August 1942, and CVE-21 on 15 July 1943. She was named after Block Island, an island in Rhode Island east of New York.

Construction and commissioning
Block Island was launched on 6 June 1942 by Seattle-Tacoma Shipbuilding Corporation in Tacoma, Washington, under a Maritime Commission contract; sponsored by Mrs H. B. Hutchinson, wife of Commander Hutchinson. She transferred to the United States Navy on 1 May 1942 and commissioned on 8 March 1943, with Captain Logan C Ramsey in command.

Aircraft carried
Block Island had capacity for up to 24 fighter and anti-submarine aircraft normally a mixture of Grumman Wildcat and Avengers with composition dependent upon the mission. The squadron had the callsign VC-25 USN (Composite Squadron Twenty Five).

When she was utilised in a ferry role, she could carry up to 90 aircraft depending on aircraft type.

Service history
Departing San Diego, California in May 1943, Block Island steamed to Norfolk, Virginia, to join the Atlantic Fleet. She then made two trips from New York City to Belfast, Ireland, carrying Republic P-47 Thunderbolt fighters.

USS Bogue (CVE-9) and  had pioneered new anti-submarine warfare (ASW) techniques in the Battle of the Atlantic, forming hunter-killer groups to destroy German submarines. Block Island formed another group with four veteran flush-deck destroyers, , , , and  as Task Group (TG) 21.1.  During her four anti-submarine cruises, Block Island'''s aircraft sank two submarines and shared another two with her escorts.

On 28 October 1943, her Avenger and Wildcat aircraft sank  with depth charges at , fifty-six men were killed (all hands).

On 19 March 1944, her aircraft sank  in  southwest of the Cape Verde Islands. U-1059 was transporting torpedoes to the Monsun Gruppe ("Monsoon Group"), a group of U-boats that operated in the Pacific and Indian Ocean. Of U-1059's crew, 47 were killed and 8 captured.

On 17 March 1944, Block Island, destroyer , and destroyer escort  sank  at .  Nine of the boat's crew were killed and 47 taken prisoner.

On 6 May 1944, Block Island and destroyer escort  sank  at .  The boat lost 24 killed and there were 36 survivors, later transferred to Block Island.

SinkingBlock Island was torpedoed off the Canary Islands at 20:13 on 29 May 1944 by  who had slipped through her screen of escorts. U-549 fired three T-3 torpedoes, hitting her with two and severely damaging the ship which later sank.Images of USS Block Island sinking at Uboat archive.net Six crewmen were killed in the attack; the remaining 951 were picked up by the escorting destroyers.

 attacked and sank U-549 using her hedgehog spigot mortar system and depth charges in .

When Block Island was torpedoed, six of her Wildcats were in the air and had no place to land.  They headed for the Canary Islands but all had to ditch at night after running out of fuel and only two of the pilots were rescued.

Reunions
Former crewmembers held several reunions, the final one in Fargo, North Dakota in 2019.

AwardsBlock Island'' received two battle stars for her service.

See also
List of U.S. Navy losses in World War II

References

External links
www.ussblockisland.us USS Block Island Association

Bogue-class escort carriers of the United States Navy
Ships built in Tacoma, Washington
1942 ships
World War II escort aircraft carriers of the United States
Ships sunk by German submarines in World War II
World War II shipwrecks in the Atlantic Ocean
Maritime incidents in May 1944

USS Block Island (CVE-21)


Viktoriya Ivanivna Styopina (transliteração em ucraniano: Вікторія Іванівна Стьопіна, Zaporíjia, 21 de fevereiro de 1976) mais conhecida como Vita Styopina é uma atleta do salto em altura ucraniana. Representou a Ucrânia em quatro edições dos Jogos Olímpicos: 1996, 2004, 2008 e 2012.

Biografias
Viktoriya Ivanivna Styopina nasceu no ano de 1976, na cidade de Zaporíjia, situada no Oblast de Zaporíjia, no contexto da República Socialista Soviética da Ucrânia, período em que o país ucraniano integrou a União Soviética.

Iniciou seu contato com o atletismo ao treinar no centro de treinamento da Nikolayev University, localizado em Mykolaiv. Fez sua estreia internacional como representante da Ucrânia no Campeonato Europeu Júnior de Atletismo de 1993, realizado em San Sebastián na Espanha. Na ocasião, alcançou o décimo terceiro lugar após superar a barreira de 1.78m.

Integrou a equipe ucraniana que participou dos Jogos Olímpicos de Verão de 1996, realizados em Atlanta nos Estados Unidos. Na edição alcançou o décimo nono lugar nas qualificações, não avançando para a final. Ao superar a barreira de 1.85m, terminou empatada com a britânica Debbie Marti, a russa Yuliya Lyakhova e a suíça Sieglinde Cadusch.

Styopina não participou dos Jogos Olímpicos de Verão de 2000, realizados na Austrália. Na edição seguinte, realizado em 2004 em Atenas na Grécia, a atleta participou novamente da seleção ucraniana. Na edição, conquistou a medalha de bronze para a Ucrânia, após superar os 2.02m de altura no salto. Na edição, foi superada apenas pela sul-africana Hestrie Cloete e a russa Yelena Slesarenko.

No ano de 2008, participou de sua terceira olimpíada. Na edição realizada na China, a atleta novamente integrou o time ucraniano. Na edição, conquistou o nono lugar, após superar o 1.93m, empatando com a checa Iva Straková. Na fase qualificatória, alcançou o primeiro lugar, porém, na fase final foi superada por outras atletas.

Nos Jogos Olímpicos de Verão de 2012, realizado em Londres na Inglaterra, Styopina  participou de sua quarta edição olímpica. Apesar de superar 1.90m no salto, nas qualificatórias o resultado não foi suficiente para ultrapassar para a fase final. Com o resultado conquistou o décimo quarto lugar, dividindo a colocação com a estoniana Anna Iljuštšenko.

No ano de 2016, a atleta fez sua última competição ao participar do Kirovograd Ukraine Cup, realizado em Kirovogrado, onde alcançou o terceiro lugar ao ultrapassar a altura de 1.83m.

Ligações externas

 Vita Styopina no Instagram

Nascidos em 1976
Naturais de Zaporíjia
Saltadores em altura da Ucrânia
Atletas nos Jogos Olímpicos de Verão de 1996
Atletas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2004
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2004
Atletas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2008
Atletas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2012
Campeões olímpicos da Ucrânia
Medalhistas olímpicos do atletismo

Vita Styopina


14145 Sciam este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
14145 Sciam este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Stația Anderson Mesa în cadrul programului LONEOS. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,41 ua, o excentricitate de 0,21 și o înclinație de 4,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 14001-15000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

14145 Sciam


An Cinna latifolia in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ludolph Christian Treviranus, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni August Heinrich Rudolf Grisebach. An Cinna latifolia in nahilalakip ha genus nga Cinna, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cinna

Cinna latifolia


Articles with hCards
මේබල් ජොසෆින් බ්ලයිත් (1930 මාර්තු 28 – 2004 දෙසැම්බර් 27) ශ්‍රී ලාංකේය සිනමාවේ නිළියක් සහ ගායිකාවක් විය. සිංහල සිනමාවේ මුල්ම නිළියන් අතරින් කෙනෙක් වන ඇය ජනප්‍රිය චිත්‍රපට කිහිපයකම රංගනයෙන් දායක වූවා සේම පසුබිම් ගායිකාවක් ලෙසද කටයුතු කළාය.

පෞද්ගලික ජීවිතය
බ්ලයිත් 1930 මාර්තු 28 වන දින ශ්‍රී ලංකාවේ නුවරඑළියේදී පවුලේ දෙවන දරුවා ලෙස උපත ලැබීය.  ඇගේ පියා ජෝන් බ්ලයිත් බර්ගර් වෛද්‍යවරයෙකි. ඇගේ මව 'කුමාරිහාමි' යන මුලකුරු සහිත උඩරට අයෙකි. දෙපාර්ශ්වයේම විරෝධතා මධ්‍යයේ මෙම යුවළ විවාහ වූහ. ඇය නුවරඑළියේ යහපත් එඬේරාගේ කන්‍යාරාමයේ සහ මහනුවර යහපත් එඬේරාගේ කන්‍යාරාමයේ ඉංග්‍රීසි මාධ්‍යයෙන් අධ්‍යාපනය ලැබුවාය.  වයස අවුරුදු දහසයේදී ඇය ජ්යෙෂ්ඨ සහතිකය ලබා ගත්තාය. ඇයට සහෝදරියන් දෙදෙනෙක් සහ සහෝදරයන් දෙදෙනෙක් සිටී.

ඇගේ සොහොයුරිය ෂර්ලි බ්ලයිත් ද මුල්කාලීන සිංහල චිත්‍රපටවල රඟපෑ ජනප්‍රිය චිත්‍රපට නිළියකි. ඇය රගපෑ චිත්‍රපට වන්නේ හදිසි විනිශ්චය, සැගවුණු පිළිතුර, කුසුමලතා, උමතු විශ්වාසය, හදිසි විවාහය සහ වනලිය. ඇගේ බාල සොහොයුරිය වන ප්‍රින්සි බ්ලයිත් උමතු විශ්වාසය, අයිරාංගනී සහ දෛව විපාකය චිත්‍රපටවලද රඟපෑවාය.

බ්ලයිත් රංජිත් ඇන්තනි සමඟ විවාහ වී නුවරඑළියේ පදිංචි වූයේ පසුව ටවර් හෝල් විශ්‍රාම වැටුප මත යැපෙමින් සිටි ඇය 2004 දෙසැම්බර් 24 වැනි දින ඇය හෘදයාබාධයකට ගොදුරු වූ අතර හදිසියේ රෝහල් ගත විය. ඇය ශ්‍රී ලංකාව සුනාමි ඛේදවාචකයට ගොදුරු වූ දිනට පසු දින එනම් 2004 දෙසැම්බර් 27 වන දින වයස අවුරුදු 74 දී මිය ගියාය.  පසුව ඇයව හවාඑළියේ තැන්පත් කරන ලදී.

වෘත්තීය
නිළියක් වීමට ආශාවක් තිබුණත් ඇගේ මව රංගනයට විරුද්ධ විය. ඇගේ පියා ද මේබල්ට ඔහු මෙන් වෛද්‍යවරයකු වීමට බල කළේය. දිනක් මේබල් ඇගේ සොහොයුරිය ෂර්ලි සමඟ ඇගේ දෙමාපියන්ට නොකියා මිථුන කාන්තගේ මාමා හමුවීමට ගියාය. ඉන්පසු ඔහු මේබල්ගේ ඡායාරූප ජෙමිණි කාන්තා හරහා බී.ඒ.ඩබ්ලිව්.ජයමාන්නට යැවීය. පසුව ජයමාන්න නුවරඑළියේ මේබල්ට සම්මුඛ පරීක්ෂණයකට එන ලෙස ලිපියක් යැවීය. අවාසනාවකට මෙන්, ඇගේ මව මිනර්වා ඇකඩමියෙන් පැමිණි ලිපිය සඟවා ඇත. ඉන්පසුව මේබල් නැවතත් මිථුන මාමා හමුවීමට ගොස් සම්මුඛ පරීක්ෂණයට එන්න කියා තිබූ දිනය හා වේලාව දැනගත්තා. කොහොම හරි අම්මට සැක හිතිලා එයාව කාමරේකට දාලා දොර ජනෙල් වසා ඇත.

ඇගේ මව ඇගේ ඇඳුම් සියල්ල බෑගයකට දමා අසල්වැසි නිවසකට යැව්වාය. අවසානයේ දුක නිසාම ඇගේ පියා මේබල්ව නිවසින් නිදහස් කර සම්මුඛ පරීක්ෂණය සඳහා මීගමුවට කැඳවාගෙන ගියේය. සති දෙකකට පසු ඇයට ලිපියක් ලැබුණේ 'හදිසි විනිශ්චය' චිත්‍රපටයට ඇයව තෝරාගෙන ඇති බවයි.  1954 දී එඩී ජයමාන්න සමඟින් හදිසි විනිශ්චය චිත්‍රපටය හරහා ඇය සිය මංගල සිනමාවට පිවිසියාය.  මෙම චිත්‍රපටයේ මාර්සිලිනෝ ඇල්බට් විසින් රචනා කරන ලද BS පෙරේරා සංගීත අධ්‍යක්ෂක යටතේ "මගේ මව්නි" ගීතය සඳහා පසුබිම් ගායනය කිරීමටද ඇයට අවස්ථාව හිමි විය. සාර්ථක මංගල දර්ශනයෙන් පසුව ඇය 1951 වසරේ සෙංගවුනු පිළිතුර චිත්‍රපටයේ 'නැන්සි' ගේ චරිතයට පෙනී සිටියාය. ඉන්පසුව 1952 දී උමතු විශ්වාසය චිත්‍රපටයේ 'ලිසී' ලෙස රඟපෑවාය.

1953 දී ඇය එඩී සමඟින් කැලේ හඳ චිත්‍රපටයේ ජනප්‍රිය 'මිසී' චරිතය කළාය. ගීත සඳහා පසුබිම් ගායනය: ""අම්මා මනමාලි ඔබේ" සහ "හෝ මනමාලය". චිත්‍රපටයේ මෙන්ම ඔවුන්ගේ ගීතද අතිශයින් ජනප්‍රිය විය.  පසුව ඇය අයිරාංගනී (1954), මාතා බේධය (1955), පෙරකදෝරු බෑනා (1955), දෛව විපාකය (1956), වනලියා (1958; ඇගේ සොහොයුරිය ෂර්ලි බ්ලයිත් සමඟ), කවට අන්දරේ (1960) සහ මංගලිකා (1963) යන චිත්‍රපටවල සමාන චරිත නිරූපණය කළාය. .

බ්ලයිත් ඇගේ චිත්‍රපටවල ගායනා කළාය. ඇය දෛව විපාකේ සඳහා කළ "සරා ගොයියා" ගීතය ශ්‍රී ලාංකේය සිනමාවේ මිනිත්තු අටකින් දිවෙන දිගම ගීතය ලෙස සැලකේ. එම චිත්‍රපටය සඳහාම "සුරතලියේ සුකුමාලියේ" මොහිදීන් බේග් සමඟින් යුගල ගීතයක් ගැයුවාය.  ඇය මල් යහනව, සසර දුක, සීතල නදිය වැනි වේදිකා නාට්‍ය කිහිපයකට ද රංගනයෙන් දායක වූවාය.

බ්ලයිත්ගේ පසුකාලීන චිත්‍රපට අතරට සැනසුම කොතනද (1966), ගීතා (1970), සුජීව (1972), සූකිරි කෙල්ල (1975) සහ මංගල (1976) ඇතුළත් වේ.  ඇය දකුණු ඉන්දීය චිත්‍රපට දෙකක ද පෙනී සිටියාය, Walliyin Selvan ( MG රාමචන්ද්‍රන් සමඟ) සහ Periya Ediththa Pen ( චන්ද්‍බාබු සමග). බ්ලයිත් චිත්‍රපටයෙන් විශ්‍රාම ගත්තේ, කඩවුනු පොරොන්දුව (1982) චිත්‍රපටයේ ප්‍රතිනිර්මාණයේදී, එඩී ජයමාන්න සමඟ රඟපෑමෙන් පසුවය.

ඇයට 2002 වසරේ සරසවිය රන්තිසර සම්මානය පිරිනමන ලදී

චිත්‍රපටකරණය

යොමු කිරීම්

2004 මරණ
1930 උපත්

මේබල් බ්ලයිත්


Kipitaakii (Kipitaki; Old-Woman, Old Woman, Old Lady, Old-Lady, Old Lady Coyote, Old Woman Coyote), Starica i njezin muž, Napi (Starac), kulturni su heroji i transformatorske figure plemena Blackfoot (Crnonogi ili Crna stopala). Poput drugih heroja algonquijske kulture, Starica se često prikazuje kao glupo biće ili čak problematična, ali ona je također i dobronamjerna kreatorka koja često pomaže ljudima ili ih podučava važnim znanjima. U nekim legendama Crnonogih Indijanaca i Starac i Starica povezuju se s kojotima (neki ih pripovjedači Crnonogih čak nazivaju "Starac Kojot" i "Starica Kojot", kao što to čine Indijanci Vrana.) U drugim legendama Crnonogih Starac i Starica nemaju nikakve posebne veze s kojotima i umjesto toga se opisuju kao prvi muškarac i žena koje je stvorio Stvoritelj, koji je zauzvrat stvorio ostatak čovječanstva.

Izvori

Indijanska mitologija (heroji kulture)
Indijanska mitologija (transformeri)
Indijanska mitologija (božice)
Blackfoot mitologija

Kipitaakii


Marie-Amélie d'Orléans, née María Amalia Luisa Enriqueta de Orleans y Borbón, à Séville, en Espagne, le  et morte dans la même ville le , est une infante d'Espagne et une princesse française.

Biographie

Marie-Amélie, née le , est la seconde fille et le second des dix enfants d'Antoine d'Orléans, duc de Montpensier et de Louise-Fernande de Bourbon, infante d'Espagne. Du côté maternel, Marie-Amélie est la petite-fille de , roi d'Espagne, et du côté paternel, du roi des Français .
Parmi ses neufs frères et sœurs, seuls cinq autres survivent à l'enfance : Marie-Isabelle (1848-1919), Marie-Christine (1852-1879), Ferdinand (1859-1873), Mercedes (1860-1878) et Antoine (1866-1930).
Elle est tenue sur les fonts baptismaux par sa grand-mère paternelle la reine Marie-Amélie de Bourbon-Siciles et son oncle paternel Henri d'Orléans, duc d'Aumale.

Ses parents s'étaient établis à Séville après la Révolution de 1848 qui avait chassé du trône son grand-père. Le , Marie-Amélie est donc présentée à la Vierge dans la cathédrale de Séville lors d'une cérémonie de caractère officiel à laquelle participent autant ses parents que les autorités politiques et religieuses de la ville.

Avant la naissance de Marie-Amélie, sa tante, la reine Isabelle II, n'ayant pas encore donné le jour à un enfant survivant, avait décrété que le fils ou la fille de sa sœur serait infant d'Espagne. Dès lors, à l'instar de Marie-Isabelle, née en 1848 et devenue infante d'Espagne en 1850, Marie-Amélie devient également infante d'Espagne le .

Sa vie se déroule principalement entre le palais de San Telmo, résidence de ses parents à Séville et les autres possessions des Orléans à Sanlúcar de Barrameda.

Passionnée par le piano et le dessin, elle développe son talent surtout dans ce dernier art. Elle effectue plusieurs voyages en Grande-Bretagne et également en France.

Deux projets de mariages sont évoqués : le premier avec Auguste de Portugal et le second avec son cousin germain Ferdinand d'Orléans, duc d'Alençon, qui était tombé amoureux d'elle.

En 1868, à la suite de la révolution espagnole, Marie-Amélie et les siens partent en exil. Sa famille s'établit successivement en France, au château de Randan, à Lisbonne, et de nouveau en France. En 1870, sa famille revient à Séville.

Marie-Amélie meurt au palais de San Telmo, à Séville, le , à l'âge de . Sa mort, des suites de phtisie, est attribuée à la mauvaise qualité des eaux que l'on consommait au palais. Elle est initialement inhumée dans le panthéon familial du palais de San Telmo. Sa sépulture est ensuite déplacée le  au Panthéon des Infants du Monastère de l'Escurial.

Titres et honneurs

Titres
  -  : Son Altesse Royale la princesse Marie-Amélie de Orleans y Borbón ;
  -  : Son Altesse Royale Marie-Amélie de Orleans y Borbón, infante d'Espagne, princesse d'Orléans.

Honneurs
Marie-Amélie est :
  Dame noble de l'ordre de la Reine Marie-Louise (Espagne).
  Dame noble de l'ordre de la Croix étoilée (Autriche-Hongrie).
  Dame d'honneur de l'ordre de Thérèse (Royaume de Bavière).

Ascendance

Références

Bibliographie

 .

Liens externes

Marie-Amélie
Maison d'Orléans-Galliera
Princesse de sang royal française
Princesse française du XIXe siècle
Naissance en août 1851
Naissance à Séville
Décès en novembre 1870
Décès à 19 ans
Décès à Séville
Personnalité inhumée à l'Escurial
Dame de l'ordre de la Reine Marie-Louise
Récipiendaire de l'ordre de Thérèse
Récipiendaire de l'ordre de la Croix étoilée
Infante espagnole du XIXe siècle

Marie-Amélie d'Orléans (1851-1870)