Ideler Santiago Tonelli (Bragado, 18 de diciembre de 1924 - Buenos Aires, 10 de agosto de 2016)  fue un abogado y político argentino, que ejerció los cargos de Secretario de Justicia y Ministro de Trabajo durante la presidencia de Raúl Alfonsín.

Biografía

Durante muchos años fue docente universitario. Fue diputado provincial por la Unión Cívica Radical Intransigente en 1958. Durante la última dictadura fue camarista en lo Contencioso Administrativo Nacional de la Capital Federal.

Es simpatizante del Club Gimnasia y Esgrima de La Plata, del que fue Jurado de Honor.

Al llegar a la presidencia Raúl Alfonsín, lo nombró Secretario de Justicia. Partidario de ponerle límites a los juicios a los responsables del terrorismo de estado, fue el autor del texto de la que sería llamada Ley de Obediencia Debida.

El 6 de septiembre de 1987, el Partido Justicialista obtuvo una victoria contundente sobre el radicalismo. El 9 de septiembre de 1988, la CGT realizó un paro general en rechazo a la política económica de Juan Vital Sourrouille, que fue duramente reprimido por orden del ministro del interior, Antonio Tróccoli. Tres días más tarde se realizó una segunda huelga, en repudio a la represión; en víspera de dicha huelga, Tonelli ofreció un mensaje por la cadena nacional en referencia a lo acontecido en la primera huelga. El presidente Alfonsín ofreció ese cargo a Tróccoli, pero éste exigió a cambio la renuncia de Sourrouille, que el presidente no aceptó. De modo que el 17 de septiembre nombró para ese puesto al secretario Tonelli, a quien se consideraba un "incondicional" de Alfonsín.

Pese a que el nuevo ministro intentó negociar en lo posible con la CGT, el recuerdo de la poca voluntad de negociación de los ministros anteriores y del presidente causó una escalada de nuevas huelgas. En total, la CGT realizó cinco paros generales durante su gestión.

La política laboral del nuevo ministro fue una continuidad de la anterior, y se sancionó la ley que se había negociado con Alderete, la ley 23.551, o Ley Sindical, con el apoyo unánime de todos los sindicatos y partidos políticos. En cambio fue cuestionada ante la OIT por la Unión Industrial Argentina (UIA), la principal organización empresarial de Argentina.

Fue interventor federal de la Provincia de Corrientes entre el 6 de febrero de 1993 y el 10 de diciembre de ese mismo año. Bajo su mandato se reunió el colegio electoral que debía nombrar gobernador; un acuerdo entre el Pacto Autonomista - Liberal y la UCR había acordado que se elegiría al candidato de esta última, Noel Bréard, pero la fuga de uno de los electores radicales, amigo personal de Bréard, ímpidió el acuerdo, llevando al gobierno a Raúl Romero Feris.

Desde que dejó la administración pública se dedica a su trabajo de abogado, en asociación con dos de sus tres hijos. Sus dos hijos varones tienen actividad política en el PRO. En diciembre de 1999 se le ofreció hacerse cargo nuevamente de una intervención federal a Corrientes, pero rechazó el ofrecimiento.

En marzo de 2000 fue nombrado presidente del Consejo Nacional de Parques Nacionales.

Referencias

Bragadenses
Abogados de Argentina
Jueces de Argentina
Ministros de Trabajo de Argentina
Gobernadores de Corrientes
Secretarios de Justicia
Gabinete de Raúl Alfonsín

Ideler Tonelli


Jérémie Heitz, né le 28 septembre 1989, est un freeskieur professionnel, spécialiste du ski de pente raide originaire des Marécottes dans le canton du Valais, en Suisse. Grandissant dans les montagnes, il commence à skier à l'âge de trois ans. Heitz laisse rapidement de côté des activités telles que l'escalade pour débuter une carrière en ski alpin, qu'il mène pendant près de huit ans, dont deux supervisés par la fédération internationale de ski. Épaulé par son beau-père, sauveteur et guide de montagne, ainsi que les frères Falquet, deux skieurs et réalisateurs originaires de la même région que Heitz, ce dernier découvre et se spécialise ensuite dans la pratique du freeride.

En 2013, il se classe quatrième au classement général du Freeride World Tour lors de sa première participation à la compétition, ce qui fait de Heitz le plus jeune skieur à participer au tour jusque là. En 2014, il se classe troisième au classement général de cette même compétition, puis deuxième en 2015 et neuvième en 2016.

Il est connu pour son aisance inédite, sa vitesse incroyable et ses grandes courbes exécutées dans des pentes extrêmes. Heitz dévale quinze sommets de  d'altitude dans les Alpes pour son film documentaire La Liste, atteignant parfois des vitesses de plus de  dans des pentes de 50°, voire plus. Tous les sommets gravis et descendus, y compris le Cervin, le Lenzspitze, l'Ober Gabelhorn, le Hohberghorn, le Zinalrothorn ont des pentes de plus de 50 degrés, de sorte que le film met en lumière la pratique du ski de pente raide.

Notes et références

Liens externes

Personnalité valaisanne
Naissance en septembre 1989
Ski
Ski alpin

Jérémie Heitz


An Lindbergella sintenisii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Harald Lindberg, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Norman Loftus Bor. An Lindbergella sintenisii in nahilalakip ha genus nga Lindbergella, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lindbergella

Lindbergella sintenisii


Collinas (sardisk: Fòrru) er en by og en kommune (comune) i provinsen Sud Sardegna i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 249 meters højde og har 846 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 20,83 km² og grænser til kommunerne Gonnostramatza, Lunamatrona, Mogoro, Sardara, Siddi og Villanovaforru.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Sud Sardegna

Collinas


Ku Klux Klan (KKK), 24 Aralık 1865'te ABD'nin Tennessee eyaletinde kurulan, siyahi karşıtı, beyaz üstünlükçüsü ve göçmen karşıtı, ırkçı bir gizli örgüt. Kurucuları; Büyük Büyücü olarak bilinen Nathan Bedford Forrest, Yüzbaşı John C. Lester, Binbaşı James R. Crowe, John B. Kennedy, Calvin Jones, Richard R. Reed ve Frank O. McCord'dır. "Birth of a Nation" filmi ile kendilerini bildirmişlerdir.

Örgüte katılanlar arasında da, iç savaş öncesi kurulmuş olan "Knights of the Golden Circle" (Altın Çember Şövalyeleri) adlı gizli cemiyetin üyelerinin çokluğu dikkat çeker.

Tarihçe
Ku Klux Klan örgütü, Amerikan İç Savaşı sonrasında siyahilerin kazanmaya başladığı haklara, özgürlüklere ve siyah-beyaz eşitliğine karşı çıkma amacı ile 24 Aralık 1865'te ABD'nin Tennessee eyaletinde kurulmuştur. Örgüt,  amaçlarına ulaşmak için şiddet eylemlerine başvurmuştur.

Örgüt iki defa dağılmasına rağmen 1950 ve 1960'larda tekrar canlanmıştır. Günümüzde bazı bölgelerde sadece yerel bazda propaganda yapmaktadır.

Üyeleri
David Duke, antisemitik söylemleriyle tanınan bir neo-Nazi ve Ku Klux Klan'ın eski lideri.
Hiram Wesley Evans, 1922-39 yılları arası örgütün Imperial Wizard'ı.

İlgili yapıtlar
  Boardwalk Empire (2010-2014)
 Siyahların İntikamı (The Klansman), (1974) Fragman
 Race With the Devil, (1975) Fragman
 İhanet (Betrayed), (1988)
 Mississippi Yanıyor (Mississippi Burning), (1988) Fragman
 Posse, (1993)
 They Don't Care About Us,Michael Jackson 1995
 Dava (The Chamber), (1996)
 Öldürme Zamanı (A Time to Kill), (1996) Fragman
 Geçmişin Gölgesinde (American History X), (1998)
 Nerdesin Be Birader? (O Brother, Where Art Thou?), (Komedi, 2000)
 Zincirsiz (Django Unchained), (Vahşi Batı Aksiyon Filmi)
 Karanlıkla Karşı Karşıya (Blackkklansman) (2018)

Ku Klux Klan taraftarlığından şüphe edilen film
 Bir Ulusun Doğuşu (The Birth of a Nation), (1915) Fragman

 Kaynakça

 Bibliyografya

 Barkun, M. (1994). Religion and the Racist Right: The Origins of the Christian Identity Movement''. Chapel Hill: University of North Carolina Press. Revised edition, 1997,

Gizli örgütler
Popülizm
Amerika Birleşik Devletleri tarafından terör örgütü olarak tanımlanmış örgütler
Zenofobi
Afrikalı Amerikanlar tarihi
Antikomünizm
Amerika Birleşik Devletleri'nde ırkçılık
Beyaz ırkın üstünlüğü düşüncesi
Yahudilere yönelik zulüm
Amerika Birleşik Devletleri'nde antisemitizm
Amerika Birleşik Devletleri'nde ırkçılık tarihi
Amerika Birleşik Devletleri siyasi tarihi
Homofobi
Ulysses S. Grant
1865'te Amerika Birleşik Devletleri'nde kurulan oluşumlar
1915'te Amerika Birleşik Devletleri'nde kurulan oluşumlar

Ku Klux Klan


حي جنوب الجيزة هو الحي الأقدم في مدينة الجيزة بل ويطلق عليه مباشرة الجيزة، حيث تقع فيه منطقة الجيزة الممتدة من ساحل الغلال أو شارع البحر الأعظم وحتى ميدان الجيزة. يضم عدة مناطق أخرى يطلق عليها ضواحي الجيزة.

منطقة الجيزة
أو كما تسمى الجيزة القديمة وهي التي تحدث عنها ابن بطوطة في رحلته في جزء خاص عن ما يسمى مدينة الجيزة السعيدة وأهم شوارعها شارع البحر الأعظم وشارع النيل وشارع مراد وشارع المحطة وبها محطة قطار محافظة الجيزة التي تعد أولى بوابات خط الصعيد.

ومن أهم ميادينها ميدان الجيزة الذي يعد من أكثر مناطق الجيزة ازدحاما وهو المعبر إلى حي الهرم من جهة وحي الدقي والمهندسين وإمبابة من جهة أخرى.

أهم معالم المنطقة
 فيلا الشاعرأحمد شوقي
 مكتبة مصر العامة
 منزل السفير التركي
 مسجد أمير الجيوش وهو من أقدم المساجد في المنطقة
 سوق الغلال أو كما يسميه أهل المنطقة «الرقعة» وهو مكان لبيع الحبوب والبقول
 محطة مترو الجيزة ومحكمة الجيزة
 القرية الفرعونية في شارع البحر الاعظم
 مسجد الاستقامة، خرجت منه جموع المصلين يوم 28 يناير، جمعة الغضب
 نادي الجيزة الرياضي

أحياء الجيزة

حي جنوب (الجيزة)


Christian Carl August Gosch (født 16. november 1832, død 2. juni 1913) var en dansk zoologisk litteraturhistoriker og politisk skribent

Gosch tog 1855 magisterkonferens i zoologi, men opholdt sig senere hen i udlandet og var 1862—1906 attaché ved det danske gesandtskab i London; med stor iver stræbte han her gennem pressen og forskellige pjecer at retlede opfattelsen af det slesvigske spørgsmål. Hans hovedværker er dog Danmarks zoologiske Litteratur (1870—78) og den store biografi J.C. Schiødte (1898-1905), der, til trods for forfatterens meget ensidige sympatier, giver et interessant billede af den danske zoologis historie, navnlig i det 19. århundrede.

Kilder

Zoologer fra Danmark
Diplomater fra Danmark
Faglitterære forfattere fra Danmark
Dansksprogede forfattere fra Danmark
Personer i Kraks Blå Bog (afdøde)

Christian Carl August Gosch


Amplisiphonia, monotipski rod crvenih algi, dio porodice Rhodomelaceae. Jedina vrsta je A. pacifica, morska alga kod pacifičke obale Sjeverne Amerike.

Tipični lokalitet je Corona del Mar, kod obale Kalifornije

Izvori

Rhodomelaceae

Amplisiphonia


Saraycık, Karabük ilinin Eflani ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1907 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Karabük il merkezine 59 km, Eflani ilçe merkezine 14 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Eflani belde ve köyleri

Saraycık, Eflani


Mission Point Light is a lighthouse located in the U.S. state of Michigan at the end of Old Mission Point, a peninsula jutting into Grand Traverse Bay  north of Traverse City. When it was built in 1870, it was an exact copy of the Mama Juda Light (now destroyed), which was built on the Detroit River in 1866.

The foundation is natural and emplaced. The wooden structure is painted white with black trim. The square tower is attached to a dwelling.

A fixed white Fifth Order Fresnel lens was installed. The building was only one and one half stories tall. However, its placement on a sand bank 14 feet above the lake's surface created a lens focal plane of . It was visible from  at sea. Maintaining the dune and protecting it and the lighthouse from the deleterious effects of wave action has been a constant struggle.

For 67 years the light served to warn mariners about the shoals off the point. However, new techniques in offshore construction and the automation of lighthouse illumination made it possible to build a navigation aid on the shoal itself. In 1938, work began on a pier for the new light in  of water, about  northwest of Mission Point. The light ran on batteries. It was on a  tall tower, and its focal plane of  help make it visible for . It had a 30-second dwell time between flashes, in order to conserve power.

Famously, the lighthouse stands a few hundred yards south of the 45th parallel north, halfway between the North Pole and the Equator. The lighthouse was deactivated in 1933 and purchased by the State of Michigan. There are a pair of signs that denote its location on the parallel, and it is one of 29 places (six are in Michigan) in the U.S.A. where such signs are known to exist.

Current status and activities
The lighthouse is located in Old Mission State Park, which is managed by Peninsula Township as Lighthouse Park,  at the northern end of M-37.

As reported in the Traverse City Record Eagle, in a unique program, the lighthouse society sought volunteers to work and live in the Mission Point Light during 2008. There is a fee, which will benefit the light.

In 2008, the building opened for the first time to the public (it will have a small museum), after serving for many years as the park manager's residence.

The area around the lighthouse attracts many cross country skiers. There is a boat launch there, which is favored by sea kayakers. The location is becoming increasingly popular, which has subjected it to environmental issues that are being addressed by Peninsula Township.

The Old Mission Peninsula is said to be a premier place to sea kayak. One gets close to shore, lighthouse, picnic grounds and parks. The bay offers a shelter from the prevailing westerly winds and from the Lake Michigan waves. Maps, rentals and guided tours are available.

Because of its form, surroundings and location, it is photogenic, having inspired photographs and illustrations, including drawings and needlepoint.

See also
Lighthouses in the United States

References

Bibliography

 Bibliography on Michigan lighthouses.
 Crompton, Samuel Willard & Michael J. Rhein, The Ultimate Book of Lighthouses (2002) ; .
 Hyde, Charles K., and Ann and John Mahan. The Northern Lights: Lighthouses of the Upper Great Lakes. Detroit: Wayne State University Press, 1995.  .
 Jones, Ray & Bruce Roberts, American Lighthouses (Globe Pequot, September 1, 1998, 1st Ed.) ; .
 Jones, Ray,The Lighthouse Encyclopedia, The Definitive Reference (Globe Pequot, January 1, 2004, 1st ed.) ; .
 Noble, Dennis, Lighthouses & Keepers: U. S. Lighthouse Service and Its Legacy (Annapolis: U. S. Naval Institute Press, 1997). ; .
 Oleszewski, Wes, Great Lakes Lighthouses, American and Canadian: A Comprehensive Directory/Guide to Great Lakes Lighthouses, (Gwinn, Michigan: Avery Color Studios, Inc., 1998) .
 Penrod, John, Lighthouses of Michigan, (Berrien Center, Michigan: Penrod/Hiawatha, 1998)  .
 Penrose, Laurie and Bill, A Traveler's Guide to 116 Michigan Lighthouses (Petoskey, Michigan: Friede Publications, 1999).

 Putnam, George R., Lighthouses and Lightships of the United States, (Boston: Houghton Mifflin Co., 1933).
 United States Coast Guard, Aids to Navigation, (Washington, DC: U. S. Government Printing Office, 1945).

 Wagner, John L., Michigan Lighthouses: An Aerial Photographic Perspective, (East Lansing, Michigan: John L. Wagner, 1998)  .
 Wargin, Ed, Legends of Light: A Michigan Lighthouse Portfolio (Ann Arbor Media Group, 2006). .
 Wright, Larry and Wright, Patricia, Great Lakes Lighthouses Encyclopedia Hardback (Erin: Boston Mills Press, 2006) .

External links

 Mission Point Lighthouse - official site
 Aerial photos, Old Mission Point Light, marinas.com.
 Detroit News, Interactive map on Michigan lighthouses.

Lighthouses completed in 1870
Houses completed in 1870
Museums in Grand Traverse County, Michigan
Lighthouse museums in Michigan
1870 establishments in Michigan

Mission Point Light


Assata Perkins, née le , connue professionnellement sous le nom de Sa-Roc, est une rappeuse américaine.

En , elle est la seconde rappeuse à signer avec le label Rhymesayers.

Biographie
Assata Perkins naît le , à Southeast, Washington, DC. Adolescente, elle étudie à City of Peace, un organisme qui encourage les étudiants à devenir actifs dans leur communauté, par le biais du théâtre. Elle fait part ouvertement du fait qu'elle s'automutilait à l'adolescence et fait référence à cette période dans sa chanson Forever. Elle fréquente l'école Nation House, puis le Collège des Arts et des Sciences de l'Université Howard, où elle étudie la biologie.

Musique
Assata Perkins choisit son nom de scène en combinant son surnom d'enfance « Sa Sa » et en rendant hommage au maître de cérémonie hip hop Sha-Rock.

En , Sa-Roc rencontre le producteur d'Atlanta, Sol Messiah, avec qui elle entame une longue collaboration. Bien qu'elle ait enregistré plusieurs albums, elle ne commence à se produire sur scène qu'en , au profit de Mutulu Shakur.

En , elle sort son album The Book of Light, qui comprend le morceau Just Us, écrit en l'honneur de Troy Davis. En , elle collabore avec David Banner, sur le single The Who ?, pour son album Nabuchodonosor. Elle joue également avec Black Thought, au A3C Hip Hop Festival . En , Sa-Roc sort sa mixtape The Legend of Black Moses, puis, en , elle signe avec le label Rhymesayers. Sa première publication officielle avec ce label est une collaboration avec Brother Ali, sur l'album All the Beauty in This Whole Life. Avec lui, elle se produit dans le cadre du The Own Light Tour.

En , elle publie son single Forever, puis, en , son single Goddess Gang. Le son est présenté dans le jeu vidéo de course Need for Speed Heat, sorti en . L'album The Sharecropper's Daughter, sort le , rapidement qualifié par la revue The Economist comme l'un des quinze meilleurs albums de .

La chanson Believe de Sa-Roc est présentée dans And She could Be Next, un documentaire PBS diffusé en , sur la Squad.

Sources d'inspiration
Sa-Roc s'inspire d'artistes tels que Billie Holiday, Outkast, Bad Brains, Nirvana et Björk.

Discographie

Albums
  : Supernova
  : Journey of the Starseed
  : Stardust
  : Ether Warz
  : The Book of Light
  : Babylon
  : Nebuchadnezzar
  : Extra-Terrestrial
  : Gift of the Magi
  : The Sharecropper's Daughter
  : The Sharecropper's Daughter Deluxe

Mixtapes
  : The Legend of Black Moses

EPs
  : Astral Chronicles
  : MetaMorpheus

Liens externes

Notes et références

Naissance en décembre 1981
Rappeuse américaine
Chanteuse américaine du XXIe siècle
Chanteuse afro-américaine
Artiste afro-américaine
Nom de scène

Sa-Roc


A bricklayer, which is related to but different from a mason, is a craftsperson and tradesperson who lays bricks to construct brickwork. The terms also refer to personnel who use blocks to construct blockwork walls and other forms of masonry. In British and Australian English, a bricklayer is colloquially known as a "brickie". A stone mason is one who lays any combination of stones, cinder blocks, and bricks in construction of building walls and other works. Bricklaying is a part of masonry.

Bricklaying may also be enjoyed as a hobby. For example, the former British Prime Minister Winston Churchill did bricklaying as a hobby.

Bricklayers occasionally enter competitions where both speed and accuracy are judged. The largest is the "Spec-Mix Bricklayer 500" held annually in Las Vegas, Nevada, USA.

Required training
Bricklaying and masonry are ancient professions that even centuries later require modern training. Bricklayers usually go through a formal apprenticeship which includes about three to four years of on-the-job training combined with classroom instruction. Unions and many employers offer these apprenticeships. To become an apprentice, one must be at least 16 years old (United Kingdom) and have graduated from high school/senior school. Masons must attend trade school and/or serve apprenticeships requiring that they demonstrate that they know how to protect homes from humidity or water ingress, know about thermal insulation, and know about the science of construction material and occupational health and safety. While some online sites say they can get you certified in as few as 30 days, most bricklayers today attend trade or technical schools and receive in-depth and thorough training.

In fiction and popular culture

 Italian-American author John Fante featured hod carriers, bricklayers, and stonemasons prominently in several novels and short stories. This was due to the autobiographical nature of much of Fante's writing; his father, Nick, an Italian-born bricklayer descended from — at least in Fante's fictions — a long line of Italian artisan bricklayers and stonemasons. Fante also spent a significant portion of his youth apprenticed to his father.
 In Aleksandr Solzhenitsyn's One Day in the Life of Ivan Denisovich, the title character, a Gulag prisoner, worked as a bricklayer.
 The long-running British children's TV series Look and Read featured "Bill the Brickie" ("brickie" being a British and Australian colloquialism for "bricklayer"), who would 'build' words with bricks to demonstrate the use of morphemes, such as '-ed' or '-ing'.
 In 2021, Cristiano Ronaldo's mother, Dolores Aveiro, stated in an interview for Sporting Clube de Portugal's official television channel (Sporting TV) that her son would be a bricklayer if he hadn't become a professional football player.

See also
 Brick hod
 Construction
 Guild
 Stonemasonry

References

.
Artisans
Construction trades workers
Crafts
.

Bricklayer


Tziporah Malkah "Tzipi" Livni (; 8 Temmuz 1958, Tel Aviv), eski Mossad ajanı, İsrail'in eski Dışişleri Bakanı ve eski Adalet Bakanı. Hatnuah Partisinin lideri.

Hayatı
Eski birer Irgun militanı olan Eitan Livni ve Sara Rosenberg'in çocuğu olarak Tel Aviv'de dünyaya geldi. Polonya doğumlu babası Eitan Livni, bölgedeki İngilizlere karşı bombalı saldırılarda bulunan Irgun örgütünün operasyon şefiydi. Ortodoks yani tutucu bir aileye sahip olan Livni, 12 yaşından  beri vejetaryendir. Anadili İbranice'nin yanı sıra İngilizce ve Fransızca da bilmektedir.

Mesleki yaşamı
İsrail Savunma Kuvvetlerine hizmet eden Livni, askerliğini tamamladıktan ve bir yıl hukuk okuduktan sonra Mossad'a katılmıştır. 1980'li yıllarda Avrupa'da, İsrail gizli servisi Mossad'ın ajanı olarak görev yapan Livni, işin stresini gerekçe göstererek Mossad'dan yine 80'lerde istifa etmiş ve hukuk öğrenimine devam etmiştir. Daha sonra hayatını ticari avukat olarak sürdürmüştür.

Ehud Olmert'in Kadima'nın liderliği için tekrar aday olmayacağını açıklamasından sonra yapılan parti içi seçimleri kazanan Livni 17 Eylül 2008 tarihinde Kadima'nın lideri oldu.

Partisi Kadima, 10 Şubat 2009 erken genel seçimlerinde ilk sırada olmasına rağmen Benyamin Netanyahu liderliğindeki Likud partisi sağcı partilerin desteği ile hükûmeti kurma yetkisini alarak yönetime geldi. Tzipi Livni ise "Ana Muhalefet Lideri" sıfatıyla meclisteki yerini aldı.

Gazze'deki Kurşun Dökme Operasyonu sırasında İsrail Dışişleri Bakanı olan Livni hakkında 2009 yılında bir İngiliz mahkemesince savaş suçlusu olduğu gerekçesiyle tutuklama kararı çıkartıldı. Livni, İngiltere'ye yapacağı ziyareti iptal ederken İsrail durumu protesto etti. Netanyahu "İngiltere'de meydana gelen bu saçmalığı tümüyle reddediyoruz" diyerek tepkisini dile getirdi. İsrail Başbakan Yardımcısı Silvan Şalom ise "Biz hepimiz Tzipi Livni'iz" sözleriyle Livni'nin yanında olduklarını belirtti. İngiliz Guardian gazetesinde yer alan habere göre Livni'nin ziyaretini iptal etmesi üzerine söz konusu mahkeme kararı geri çekildi.

27 Mart 2012 tarihinde yapılan Kadima Kongresi'nde Şaul Mofaz'a karşı parti liderliği yarışını kaybetti ve liderlik görevini Mofaz'a devretti. 1 Mayıs 2012 tarihinde milletvekilliğinden istifa ettikten sonra aynı yıl liberal ve seküler çizgideki bir parti olan Hatnuah'ı kurdu. Lideri olduğu Hatnuah 2013 seçimlerinde Livni dahil 6 milletvekili ile Knesset'te yer aldı. Livni seçim sonrası 33. Hükûmette Adalet Bakanlığı görevini üstlendiyse de daha sonra gelişen tartışmalar sonrasında görevinden alındı.

Dış bağlantılar

 Ntvmsnbc'nin 2009 seçimleriyle ilgili haberi
 Hükümeti Suçlayıp İstifa Etti
 İngiliz Mahkeme Livni'ye 'savaş suçlusu' dedi, Erdoğan'ın İsrail eleştirisi haklı çıktı

1958 doğumlular
Tel Aviv doğumlular
İsrailli siyasetçiler
İsrail dışişleri bakanları
İsrail adalet bakanları
İsrail tarım bakanları
İsrail başbakan yardımcıları
İsrailli vejetaryenler
Yaşayan insanlar
Polonya Yahudisi asıllı İsrailliler
Siyonistler
Aşkenaz Yahudileri
Casuslar
İsrail'deki siyasi parti liderleri
Bar-İlan Üniversitesinde öğrenim görenler
Kadın dışişleri bakanları
15. dönem İsrail parlamentosu milletvekilleri
16. dönem İsrail parlamentosu milletvekilleri
17. dönem İsrail parlamentosu milletvekilleri
18. dönem İsrail parlamentosu milletvekilleri
19. dönem İsrail parlamentosu milletvekilleri
20. dönem İsrail parlamentosu milletvekilleri
Kadın tarım bakanları
Kadın başbakan yardımcıları
Kadın adalet bakanları

Tzipi Livni


O Paradoxo Verde (Das grüne Paradoxon, no original em alemão) é um conceito desenvolvido pelo economista alemão Hans-Werner Sinn em seu livro homônimo publicado em 2008. O conceito afirma que conforme as políticas ecológicas e legislações ambientais tornam-se mais rigorosas quanto à extração e consumo de combustíveis fósseis (como petróleo, carvão e gás natural), mais incentivo elas oferecem aos proprietários desses recursos naturais, que buscam aumentar a extração para aproveitar a totalidade dos combustíveis em tempo hábil antes de sua inutilização. Como consequência, essas práticas agravam a emissão de gases poluentes, agravando o efeito estufa e consequentemente o aquecimento global.

Acredita-se que as politicas legais que regulam as emissões de dióxido de carbono restringindo agentes empresariais e industriais à extração e uso de combustíveis fósseis reduzam impactos climáticos. No entanto, com base nas investigações de Hans-Werner Sinn, essas políticas desencadeiam um aquecimento global mais agravado com o tempo, devido ao fato de que as fontes alternativas de energias renováveis, como a energia solar e eólica, demandam maiores recursos técnicos e financeiros para serem usadas. Enquanto isso, a ausência de taxação sobre emissões de dióxido de carbono a partir de combustíveis fósseis pode tornar a situação atual mais séria. O imposto sobre carbono é uma politica que visa a redução e lenta eliminação do uso de combustíveis fósseis como principal fonte combustível industrial.

Argumentação
A linha de raciocínio parte do fato, fundamental e inevitável, de que cada átomo de carbono (em forma de gás, petróleo ou carvão) extraído do solo e usado como combustível acaba na atmosfera, principalmente nos processos de combustão de alta eficiência, que garantem que nenhuma parte do combustível consumido resulte em fuligem. Aproximadamente 25% do carbono emitido para a atmosfera permanecerá no ar praticamente para sempre, agravando o efeito estufa e, consequentemente, o aquecimento global.

Além do aumento da cobertura vegetal, duas coisas podem reduzir o acúmulo de carbono na atmosfera: redução da extração de hidrocarbonetos ou a devolução do carbono atmosférico ao solo após sua combustão. Entretanto, os esforços das políticas ambientais, principalmente em países europeus, não focam nessas práticas, mas sim no incentivo a alternativas energéticas que sejam livres da emissão de dióxido de carbono e no uso mais eficiente da energia.

Os esforços da política ambiental, principalmente a europeia, concentram-se em fontes alternativas de energia sem dióxido de carbono, e no uso mais eficiente da energia. Portanto, segundo Sinn, eles lidam apenas com o lado da demanda do mercado de carbono e negligenciam a oferta. Apesar dos esforços consideráveis para reduzir a demanda, ainda não houve redução na quantidade de CO2 emitida em todo o mundo . Pelo contrário, as emissões de CO2 continuam a aumentar ininterruptamente.

Segundo Sinn, os motivo para isso é principalmente o fato de que a política ambiental atual, ao anunciar o endurecimento de suas práticas, exerce pressão baixista sobre os preços futuros mais do que exerce nos preços atuais, reduzindo assim a taxa de ganhos de capital nos estoques de combustíveis fósseis. Os proprietários desses recursos não se agradam com tal desenvolvimento e reagem aumentando os volumes de produção, buscando converter a receita da venda em investimentos no mercado de capitais que retorne maiores lucros.

Este é o "paradoxo verde": as políticas ambientais destinadas a "esverdear" ao longo do tempo atuam como expropriação declarada, o que provoca os proprietários de recursos a responder aumentando os níveis de extração de reservas de combustíveis fósseis,  e, portanto, contribui para acelerar as mudanças climáticas.

Sinn afirma:[Estratégias para reduzir a demanda] apenas reduzem o preço global do carbono e incentivam os pecadores ambientais a consumir o que foi economizado pelos países que aderiram ao Protocolo de Kyoto . Pior ainda, se os fornecedores se sentirem ameaçados pelo "esverdeamento" gradual das políticas econômicas desses países, o que (essa ameaça) piorará seus preços futuros, eles extrairão suprimentos mais rapidamente, acelerando o aquecimento global.O autor ainda concorda que o ponto de partida do "paradoxo verde" é a escassez de recursos no sentido de que seu preço será sempre maior do que a soma dos custos de extração e busca desse mesmo recurso. E essa condição persiste uma vez que as tecnologias oferecerão, no melhor cenário, a substituição da eletricidade, mas não da utilização de combustíveis fósseis. Hoje, o preço do carvão e do petróleo bruto no mercado mundial são muito superiores ao custos correspondentes e proporcionais de extração e exploração.

Perspectivas de solução
Uma política climática eficaz deve se concentrar no lado da oferta até então ignorado do mercado de carbono, além do lado do consumo. Para fazer isso, Sinn propõe um imposto sobre a renda de ganhos de capital de investimentos financeiros em proprietários de combustíveis fósseis. Tal imposto tira o desejo de extrair recursos minerais. Outra solução é introduzir um sistema global de comércio de emissões integrado que limite efetivamente o consumo global de combustíveis fósseis e, assim, imponha a redução desejada na extração de carbono.

Comentários e percepções do público
No geral, a obra de Sinn foi elogiada por jornais e periódicos alemães.

O trabalho de Hans-Werner Sinn atingiu a quarta posição na categoria Os melhores livros de negócios do ano de 2008 da Frankfurter Allgemeine Zeitung, um jornal alemão nacional sediado em Frankfurt. Segundo o periódico, o livro de Sinn é uma "análise clara dos problemas ambientais e da política ambiental".

A Die Tageszeitung, jornal sediado em Berlim, apontou que o tema discutido por Sinn é mais complexo do que o que o lobby da energia nuclear oferece. "Os políticos de energia verde devem agora combater isso." disse o jornal.

A Neue Zürcher Zeitung recomendou a obra a todos os cidadãos para ler. Ela permite "como poucas publicações para formar seu próprio julgamento independente" e, portanto, está na "melhor tradição do Iluminismo".

Enquanto Dirk Maxeiner na Deutschlandradio atesta que qualquer um que tenha lido o livro de Hans-Werner Sinn não é necessariamente mais rico em perspectiva, mas certamente carece de algumas ilusões, Johannes Kaiser critica que Sinn muitas vezes ama meias verdades e opera "propaganda populista".

O Süddeutsche Zeitung escreve que Sinn usa palavras bem escolhidas para dissecar qualquer abordagem para resolver problemas climáticos. No entanto, suas sugestões são pouco praticáveis, não oferecem perspectiva para os atuais problemas energéticos.

Wirtschaftswoche julgou a análise de Sinn da política ambiental excelente e atingiu o ponto nevrálgico do debate. Mas, na busca de alternativas, ele também esbarra em limites.

Deutschlandfunk criticou o livro pelo "paradoxo construído" e comentou a solução de Sinn para um acordo climático global com as palavras: "Com palavras dramáticas e argumentos errados, Hans-Werner Sinn chega à conclusão certa - apenas com um atraso de quase 20 anos".

Trabalhos semelhantes e relacionados

Veja também

 Paradoxo de Jevons, que descreve como a introdução de tecnologias mais eficientes pode aumentar, ao invés de diminuir, o consumo total de energia.

Ligações Externas
 Green Paradox at Hans-Werner Sinn's web site (em inglês)

Referências

Ambientalismo
Política verde
Economia ambiental

Paradoxo verde


Cette page concerne les évènements survenus en 1975 en Israël  :

Évènement

 4- :
  : Résolution 368 du Conseil de sécurité des Nations unies
  : Résolution 369 du Conseil de sécurité des Nations unies
  :
  :
  : Résolution 371 du Conseil de sécurité des Nations unies
  : Accord sur le Sinaï
  : Résolution 378 du Conseil de sécurité des Nations unies
  : Résolution 381 du Conseil de sécurité des Nations unies

Sport

Culture
  : Participation d'Israël au Concours Eurovision de la chanson.

Sortie de film

 Un coup de deux milliards de dollars

Création
 Centre indépendant

 Hôpital Laniado

Dissolution - Fermeture

 Kol Haʿam

Naissance
 , actrice.
 , mannequin.
 Gal Fridman, véliplanchiste.
 , chanteur.

Décès
 , scientifique du nucléaire et chimiste.
 Hugo Bergmann, bibliothécaire, philosophe, pédagogue, professeur d'université.
 Rachel Katznelson, personnalité politique.
 , personnalité politique.
 Pinchas Sapir, personnalité politique.

Notes et références

1975 en Israël


روبيرتو روزاتو (Roberto Rosato) ، (كييري بمقاطعة تورينو، 18 أغسطس 1943) ، لاعب كرة قدم إيطالي سابق. لعب مع منتخب إيطاليا لكرة القدم.توفي في 20 يونيو 2010.

روابط خارجية

مراجع

مدافعو كرة قدم رجالية
فائزون بميداليات ذهبية في الألعاب المتوسطية لإيطاليا
فائزون بميداليات في الألعاب المتوسطية في كرة القدم
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
روزاتو
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1968
لاعبو تورينو
لاعبو جنوى
لاعبو كأس العالم 1966
لاعبو كأس العالم 1970
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كرة قدم من بييمونتي
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم
لاعبون فائزون ببطولة أمم أوروبا
منافسون في ألعاب البحر الأبيض المتوسط 1963
روزاتو
روزاتو
وفيات 2010

روبيرتو روزاتو


بنك فوجي المحدود بنك ياباني واحد من المصارف اليابانية الكبرى خلال فترة الحرب العالمية الثانية . ادمج البنك مع عدة بنوك يابانية أخرى مثل البنك الصناعي الياباني وشكلوا معا مجموعة ميزوهو المالية في عام 2002 .

مراجع

بنوك أسست في 1948
بنوك يابانية سابقة
شركات خدمات مالية مقرها في طوكيو
شركات كانت مدرجة في سوق لندن للأوراق المالية
شركات يابانية أسست في 1948

بنك فوجي


Krass steht für:
 Krass, US-amerikanisches Filmdrama

Krass ist der Familienname folgender Personen:
 Annette Watermann-Krass (* 1957), deutsche Politikerin (SPD), MdL
 Julia Krass (* 1997), US-amerikanische Freestyle-Skisportlerin
 Manuel Krass (* 1988), deutscher Jazzmusiker und Komponist
 Stephan Krass (* 1951), deutscher Rundfunkredakteur und Schriftsteller
 Urte Krass (* 1977), Kunsthistorikerin

Siehe auch:
 Kraß
 Crass (Begriffsklärung)
 Grass (Begriffsklärung)
 Graß

Krass (Begriffsklärung)


بلدية مورو دي الكوي (بلغة كتلانية Muro d'Alcoi), هي بلدية تقع في مقاطعة اليكانتي. جنوب شرق إسبانيا. يبلغ عدد سكانها 8.446 نسمة.

توأمة
لمورو دي الكوي اتفاقيات توأمة مع:
 مورو

أعلام
 ألكس باسكوال

مراجع

أماكن مأهولة في مقاطعة لقنت
بلديات لقنت

مورو دي الكوي


أحمد ولد محمد عبد الله ولد الحسن (1959 م المذرذرة - 18 مايو 2001 م دبي).

حياته
لقبه جمال اديب وشاعر وناقد موريتاني ذائع الصيت، له دراسة أصيلة أعدها لنيل درجة الدكتوراه عن الشعر الموريتاني أعدها في الجامعة التونسية في القرن الثالث عشر الهجري، وطبعت طبعة أنيقة. عمل أستاذاً في المدرسة العليا للتعليم، وفي جامعة نواكشوط، وفي المنظمة الإسلامية للتربية والثقافة والعلوم. ثم أستاذاً بجامعة عجمان، في الإمارات، حيث توفي بسبب حادث سير سنة 2001.

انظر أيضا
 أحمد بن عبد القادر

المراجع

شعراء موريتانيون
شنقيطيون

جمال ولد الحسن


In archaeological excavation, a feature is a collection of one or more contexts representing some human non-portable activity, such as a hearth or wall. Features serve as an indication that the area in which they are found has been interfered with in the past, usually by humans.

Features are distinguished from artifacts in that they cannot be separated from their location without changing their form. Artifacts are portable, while features are non-portable. Artifacts and features can both be made from any available material, with the primary distinction being portability.

Features and artifacts differ from ecofacts. Ecofacts are natural remains, such as plants and animals.

Types
Features are categorized by the time period, as either historic or prehistoric. Prehistoric archaeology refers to the time in history before human life was recorded or documented, while historic archaeology refers to the time period where there was a documented human past.

In relation to site stratigraphy, features generally have a vertical characteristic, such as pits, walls, or ditches. On the contrary, elements that have horizontal characteristic, such as a layer, dump, or surface, is not a feature. General horizontal elements are part of the stratigraphic sequence.
Features tend to have an intrusive characteristic or associated cuts. This is not definitive as surfaces can be referred to as features of a building and free standing structures with no construction cut can still be features. Middens (dump deposits) are also referred to as features due to their discrete boundaries.  This is seen in comparison to leveling dumps, which stretch out over a substantial portion of a site. The concept of a feature is, to a certain degree, abstract, as it will change depending on the scale of excavation.

Context
Features have a specific stratigraphic context as well as helping to provide details of context for artifacts. Often times an artifact's provenience can be defined in part by the feature it is associated with (if such a feature exists). In circumstances where a stratigraphic layer cannot be defined by soil color or consistency, such as in the excavation of several features such as  wells or cisterns, arbitrary layers can be defined by an archaeologist based on equal levels of depth, allowing for the categorization of artifacts based on relative placement within a feature.

Examples

Features specific to certain architecture types or eras such as trilithon for the purposes of this article are not considered generic. Generic features are feature types that can come from a broad section in time of the archaeological record if not all of it. Generic types can include:
Cuts
Re-cuts
Pits
Post holes
Stake holes
Construction cuts
Robber trenches
Walls
Foundations
Ditches
Drains
Wells
Cisterns
Hearths
Stairs and steps
Enclosures
Lynchets
Graves
Burials
Middens
Pit-houses
Fire pits

See also
Archaeological association
Archaeological context
Archaeological field survey
Archaeological plan
Archaeological section
Cut (archaeology)
Excavation
Fill (archaeology)
Harris matrix
Relationship (archaeology)
Single context recording

References

The MoLAS archaeological site manual MoLAS, London 1994. . Rb 128pp. bl/w

External links

Methods in archaeology

Feature (archaeology)


El XXXI Campeonato Mundial de Gimnasia Rítmica se celebró en Montpellier (Francia) entre el 19 y el 25 de septiembre de 2011 bajo la organización de la Federación Internacional de Gimnasia (FIG) y la Federación Francesa de Gimnasia.

Las competiciones se llevaron a cabo en la Arena Montpellier de la ciudad gala.

Resultados

Medallero

Enlaces externos
Página web del evento .
Resultados oficiales .

2011
Deporte en Montpellier
Deporte en Francia en 2011
Gimnasia en Francia
Gimnasia en 2011
Gimnasia Rítmica

Campeonato Mundial de Gimnasia Rítmica de 2011


Thinner may refer to:
Paint thinner, a solvent used in painting and decorating, for thinning oil-based paint and cleaning brushes.
Thinner (novel), a 1984 horror novel by Stephen King, written as Richard Bachman
Thinner (film), a 1996 horror film based on the novel by Stephen King
Thinner (netlabel), a German netlabel releasing electronic music

Thinner


Execuția de către un pluton de execuție este o metodă de aplicare a pedepsei capitale, frecventă în armată și în vremuri de război. Execuția prin împușcare este o practică destul de veche. Motivele principale pentru utilizarea ei era că armele de foc sunt de obicei disponibile și un foc de armă într-un organ vital ucide, de obicei, relativ repede.

Un pluton de execuție este compus de obicei din mai mulți militari. De obicei, toți membrii plutonului sunt instruiți să tragă simultan, prevenind, astfel, atât o perturbare a procesului de către un singur membru, cât și identificarea membrului care a tras împușcătura mortală. Pentru a evita desfigurarea în urma mai multor împușcături în cap, membrii plutonului sunt de obicei instruiți să țintească inima, fiind uneori ajutați de o țintă de hârtie. Prizonierul este, de obicei, legat la ochi sau cu o glugă în cap, uneori legat, deși, în unele cazuri, deținuții au cerut să stea în fața plutonului de execuție, fără a fi legați la ochi. Execuțiile pot fi efectuate cu condamnatul stând în picioare sau așezat. Există o tradiție în unele teritorii ca astfel de execuții să fie efectuate la prima rază de lumină sau la răsăritul soarelui, care are loc de obicei abia o jumătate de oră mai târziu. Acest lucru a dat naștere expresiei "împușcat în zori".

Execuția de către un pluton de execuție este diferită de alte forme de execuție cu arme de foc, cum ar fi execuția cu o singură armă de foc în partea din spate a capului sau gâtului. Cu toate acestea, singură împușcătură realizată de un ofițer din pluton cu un pistol (lovitura de grație) este uneori încorporată într-un pluton de execuție, în special dacă împușcăturile inițiale se dovedesc a nu fi letale. Înainte de folosirea armelor de foc, erau de multe ori folosite arcuri sau arbalete — Sfântul Sebastian este reprezentat de obicei ca fiind executat de către o echipă de arcași auxiliari romani în jurul anului 288 AD; regele Edmund Martirul din Anglia de Est, după unele relatări, a fost legat de un copac și executat de arcași vikingi pe 20 noiembrie 869 sau 870 AD.

Semnificație militară

Metoda este adesea pedeapsa supremă sau mijlocul de disciplinare cel mai drastic utilizat de instanțele militare pentru infracțiuni cum ar fi lașitatea, dezertarea, spionajul, crima, revolta sau trădarea. Pentru militari, plutonul de execuție este un simbol. Militarul condamnat este executat de către un grup format din colegii lui ceea ce indică faptul că el este găsit vinovat de către întregul grup. Deși curtea marțială este prezidată și formată din ofițeri, execuția se face cu arme mânuite de membrii grupului din care făcea parte condamnatul. În plus, în execuțiile stabilite pe cale judiciară, condamnatului i se permite să stea mai degrabă în picioare decât în genunchi; în multe culturi, capacitatea sau voința de a sta drept în fața adversității sau pericolului este considerată o trăsătură individuală de mândrie. În cele din urmă, dispunerea față în față a grupului care formează plutonul de execuție și a condamnatului în picioare reprezintă un contrast vizual care consolidează tuturor martorilor că solidaritatea este o necesitate stringentă într-o unitate militară.

Dacă cel condamnat este un fost ofițer care este cunoscut ca autorul unor acte de vitejie din trecutul lui militar îi poate fi acordat privilegiul de a da ordin să se tragă. Un exemplu în acest sens este mareșalul Franței Michel Ney.

În diferite țări

Franța

Soldatul Thomas Highgate a fost primul soldat britanic condamnat pentru dezertare și executat prin împușcare în septembrie 1914 la Tournan-en-Brie în timpul Primului Război Mondial. În august 1916 soldatul Harry Farr a fost împușcat pentru lașitate la Carnoy, fiind suspectat mai târziu că suferea de pe urma unui șoc acustice. Highgate și Farr, împreună cu alți 304 de militari britanici și imperiali care au fost executați pentru infracțiuni similare, au fost enumerați pe Memorialul celor împușcați în zori care a fost ridicat în onoarea lor.

Pe 15 octombrie 1917 dansatoarea exotică olandeză Mata Hari a fost executată de un pluton de execuție francez la Castelul Vincennes din orașul Vincennes, după ce a fost condamnată pentru spionaj în favoarea Germaniei în timpul Primului Război Mondial.

În timpul celui de-al Doilea Război Mondial, pe 24 septembrie 1944, Josef Wende și Stephan Kortas, doi polonezi înrolați în Armata Germană, au traversat râul Mosela în spatele liniilor americane îmbrăcați în haine civile, dându-se drept muncitori polonezi, pentru a observa mișcările trupelor Aliate și trebuiau să se alăture propriei lor armate în aceeași zi. Cu toate acestea, ei au fost descoperiți de americani și arestați. Pe 18 octombrie 1944 au fost găsiți vinovați de spionaj de către comisia militară americană și condamnați la moarte. Pe 11 noiembrie 1944 au fost împușcați în grădina unei ferme din Toul. Secvențele filmate ale execuției lui Wende și Kortas sunt prezentate în aceste link-uri.

Pe 15 octombrie 1945 Pierre Laval, liderul marionetă al regimului de la Vichy, a fost executat prin împușcare la închisoarea Fresnes din Paris pentru trădare.

România
Nicolae Ceaușescu a fost executat de către un pluton de execuție, alături de soția sa, în timp ce cânta Internaționala Comunistă în urma unui proces-spectacol, fiind astfel pus capăt Revoluției Române.

Rusia / URSS
În Rusia Țaristă plutoanele de execuție au fost, fără îndoială, folosite în armată pentru execuțiile în timpul războaielor în urma unei hotărâri a tribunalelor militare.

În Uniunea Sovietică, încă din primele zile, glonțul în ceafă în fața unei gropi deja săpate era cea mai comună practică. Această metodă a devenit deosebit de utilizată în timpul Marii Epurări.

Note

Lectură suplimentară
 Moore, William, The Thin Yellow Line, Wordsworth Editions Ltd, 1974
 Putkowski and Sykes, Shot at Dawn, Leo Cooper, 2006
 Hughs-Wilson, John and Corns, Cathryn M, Blindfold and Alone: British Military Executions in the Great War, Cassell, 2005
 Johnson, David, Executed at Dawn: The British Firing Squads of the First World War, History Press, 2015

Legături externe
 Firing Squad Execution of a Civil War Deserter Described in an 1861 Newspaper
 The Shot at Dawn Campaign with biographies of executed British and Commonwealth soldiers
 Death by Firing Squad – slideshow by The First Post
 Nazis Meet the Firing Squad  – slideshow by Life magazine

Metode de execuție

Execuție de către un pluton de execuție


Cette page présente les albums musicaux numéro 1 chaque semaine en 2011 au Billboard 200, le classement officiel des ventes d'albums aux États-Unis établi par le magazine Billboard. Les cinq meilleures ventes annuelles sont également listées.

Classement hebdomadaire

Classement annuel
Les 5 meilleures ventes d'albums de l'année aux États-Unis selon Billboard :

 Adele - 21
 Taylor Swift - Speak Now
 Lady Gaga - Born This Way
 Jason Aldean - My Kinda Party
 Susan Boyle - The Gift

Article connexe
 Liste des titres musicaux numéro un aux États-Unis en 2011

Notes et références

Lien externe
Classement des albums sur Billboard.com

États-Unis
2011 aux États-Unis

Liste des albums musicaux numéro un au Billboard 200 en 2011


Yer-Su, Türk ve Altay mitolojisinde bir doğa katmanı. Aynı zamanda eski Türk İnancı Tengricilik'te bir ruh kategorisidir. Yar-Sub veya Yar-Suv olarak da söylenir. Karşıtı Gök-Kal'dır.

Yer-Su anlayışı
Bu inanca göre Yer-Su ruhları Toprak Ana' Ötüken'e bağlı doğa ruhlarıdır. Bazen bir ağacın, kayanın, dağın, gölün, ırmağın ya da hatta bütün bir ülkenin ruh'u olurlar. Yer Su'lara saygı göstermek gerekir. Bir ormana girildiğinde dikkatli hareket edilir; sesli konuşulmaz, dallar kırılmaz, taş atılmaz. Eğer insan doğadan bir şey aldıysa bu sadece doğa ruhlarının izin vermesiyle mümkün olmuştur. Bu yüzden Türkler bu ruhları kutsal sayarlar Yer Su'lara şükür ederlerdi.

Yer ve su ruhlarını da içeren doğal varlıkların tamamından oluşan bir külttür. Bu anlamda kutsal bir güç ve yaşam enerjisidir fakat maddi varlıklardan da soyutlanmış değildir. İnsanlar bu enerji ile ve bu enerjiyi taşıyan soyut varlıklarla doğrudan irtibat ve iletişim kurabilirler. Çünkü insana en yakın olan soyut katman burasıdır. Moğol Bayrağında simgesel olarak yer alan unsurlardan birisidir. Yer Su ruhları ise kendi içlerinde birkaç büyük alt kategoriye ayrılabilir fakat bu kesin bir sınıflandırma değildir. Çünkü alt kategorilerden ziyade bu ruhların hemen her nesne, canlı veya doğal varlık ile ilişkili olarak yüzlercesinin tespit edilebileceği gerçeği daha büyük önem taşımaktadır. Yine de kabaca şöyle genel bir sınıflandırma yapılabilir. Dağ Ruhları, Orman Ruhları, Ev Ruhları ve Su Ruhları en çok öneme sahip olarak ortaya çıkarlar. Diğer ruhları bunların içinde veya bunlara bağlı olarak yer alan soyut varlıklar olarak düşünmek mümkündür.

Eski Türk Mitolojisinde Yer Su'lar bazen önemli bir rol oynar. Göç Destanında, Türkler 40 kuşaktan beri kutsal saydıkları bir kayayı Çinlilere armağan ederler. Bu yüzden aniden gök garip bir denge bürünür, kuşların ve doğadaki hayvanların sesleri kesilir, Bitkiler sararıp solmaya başlar ve Türklerin arasında salgın hastalıklar yayılır. Doğadan Yer Su'ların "gööç.. gööç''" diye sesleri duyulur. Bu sesler ancak Türkler aylarca göç edip çok uzaklara vardıklarında kesilir. Bu şekilde Yer Su'lar kendilerine saygısızlık yapmış olan Türkleri cezalandırmış olurlar. Aynı şekilde belli kurallara uyulmadığı takdirde doğadan gelen bereketin azalacağına inanılırdı. Yer Su'lar unutulmuş ataların ruhları olduğuna inanılırdı. Ataların isimleri anıldığı sürece ailelerinin yakınlarında bulunup onlara destek olduklarına, ama eğer unutulup isimleri anılmazsa, doğaya gidip orada herhangi bir cisimin ruhu olduklarına inanırlardı.

Yer
Yer - Dünya ve/veya üzerinde yaşanılan kısmı. Cer (Çer, Çir, Cir) olarak söylendiği Türk dilleri de vardır. Yeryüzü de denir. Moğollar Gazar derler. Türk-Moğol ve Sümer söylencelerinde Yer, dişil gücü simgeler. Doğurgandır. Sami (günümüzde İbrani-Arap) kültüründe ise tam tersidir. Havva sözcüğü göğü ve havayı çağrıştırır (Ava: Hava demektir). Adem sözcüğü ise yeri ve toprağı içerir (Adama: Balçık, çamur demektir). Moğolcada Dünyaya Yertönt denilir.

Şamanizmde Yer'in ekseni
Özellikle Türk Şamanizm'inde işlenmiş ve kaynağı muhtemelen Şamanizm olan Yer'in ekseni, geleneksel Şamanist düşünce, deneyim ve sembolizmdeki temel kavramlardan biridir. Yer'in ekseni, kısaca, Asya Şamanizm'ine, özellikle Altay, Yakut ve Uygur Türkleri'nin geleneklerine göre, insanların yaşadığı Yer, ölülerin göçtüğü "yeraltı" (öte-âlem) ve spiritüel anlamdaki Kutsal Gök'ten (Semavi Alem) oluşan üç ortam ya da alemi, merkezlerinden geçerek birbirlerine bağlayan ve direk ya da kazık adıyla belirtilen bir eksendir. Bu eksenin iki ucu "Yer'in göbeği" ile "Göğün göbeği" olarak adlandırılır.

Yer'in ekseni sembolizmi, bazı bakımlardan Uzakdoğu tradisyonlarında kullanılan çarkın ekseni sembolizmini andırır: Çarktaki kimse yükselebilmek için önce çarkın merkezini bulmalıdır ki, eksende yükselebilsin. Nasıl çarktaki yatay ilerleme belirli bir noktaya (merkeze) gelindikten sonra yerini yükselmeye bırakırsa (çarkın ekseninde yükselmek, yataydan dikeye geçiş), transa giren şamanın ruhsal yolculuğunda da yatay ilerleme, "Dünya Dağı"nın ve "yaşam ağacı"nın bulunduğu "Yer'in göbeği"ne geldiğinde yerini yükselmeye (Yer'in ekseninde yükselme, yataydan dikeye geçiş) bırakır.

Özellikleri
Uygur, Yakut ve Altay Türkleri'nin tradisyonlarında "Göğün göbeği", "Yer'in göbeği" ve bunlar arasında yer alan Yer'in ekseni hakkında söylenilenler şöyle özetlenebilir:

 Dünya Göğe bu eksenle bağlıdır. Kimse "Yeraltı"na (öte-âlem) inmeden Göğe çıkamaz.
 Bu eksenin geçtiği, üç alemin ortasındaki delikler, açıklıklar bir tür geçittir.
 Şamanlar, uçuş ( trans deneyimi) sırasında bir âlemden diğerine geçerken bu irtibat geçidinden (Yer'in göbeği) yararlanırlar.
 Ölen kimseler de bu geçitten (Yer'in göbeği) geçerek öte- âleme göçerler.
 Yer'in göbeği Yer'in kapısıdır.
 Öte- âleme giden şamanlar, Yer'in "deliği"nden geçerek giderler, tekrar bu delikten veya kapıdan dönerler (Altay Türkleri).
 Göğün göbeği bir yıldızdır (Yakutlar'da Demir-Kazık yıldızı, Uygurlar'da Altın-Kazık yıldızı) Göğe Dünya bu yıldızla bağlıdır. Bu yıldız, Gök-Tanrı'nın ışıklı ülkeleri olan "Yüksek Gök" ile Yer'i birleştiren bir kapıdır. Gök ile Yer'i, ruhsal âlem ile maddi âlemi ve Gök-Tanrı ile insanı ayıran bir sınır olan bu yıldız, bütün gezegenlerin bağlı olduğu, "göğün direği" ve "Göğün kapısı"dır; çünkü Gök-Tanrı bu kapıdan insanlara şefaat eder, ayrıca kamlar ve şamanlar bu delikten Semavi Alem ile irtibat kurabilir. Göğün göbeği, fani insanlar alemi ile Semavi Âlem'in bir sınırıdır (Uygur tradisyonu).
 Şamanın "gölgeler diyarı"na ve Göğe uçuşu, Dünya Dağı'na çıkışla başlar ( Altay Türkleri).
 Gök ile Yer arasındaki irtibatı sağlayan direk bir ağaçtır (yaşam ağacı, Yakut Türkleri).
 Dünya Demir-kazık yıldızına bir ağaçla bağlıdır; yıldız, ağacın tepesindedir. Bu ağacın zirvesi Gök-Tanrı'ya varır (Yakut Türkleri).
 Gök-Tanrı ile irtibat kurabilen kamlar ve şamanlar bu yıldıza kadar gidebilir, öteye geçemezler. Bu "yıldız kapısı"na uçup gelen nadir şamanlara Gök-Tanrı, ruhlarından birini elçi olarak gönderir, bu şekilde görüşülür, ilişki kurulur; o ruhlar da bu kapıdan aşağı inmezler.

Çeşitli tradisyonlarda "Yer'in göbeği", "Yer'in kalbi", "dünyanın merkezi", omfalos (omphalos,eski Yunanca'da "göbek" anlamına gelir) gibi terimlerle ifade edilen ve betil taşlarıyla simgelenen "yeryüzünün merkezi"den geçtiği varsayılan bu eksen (axis mundi) Asya'da Şamanizm'in bulunduğu kimi bölgelerde şamanın transa geçtiği çadırının direğiyle, kimi bölgelerde ise köyün meydanına dikilen direkle temsil edilir ki, bu gelenek Orta Asya'daki birçok köyde halen sürmektedir. Bu Şamanist gelenek Kuzey Amerika Kızılderililerinde (totem direği), kimi Macar köylerinde de görülür. Her üç kültürde de direğin tepesine genellikle kartal ya da bir hayvan kondurulur (Kartal, Asya'da kimi zaman çift başlı tasvir edilir, Yakut şaman mezarlarında direğe tünemiş kuş motifi görülmekle birlikte, Altay köy direklerinde bazen at gibi başka hayvanlar da görülür.) Fakat Türk Şamanizm'inde direkle ilgili bir tapınmaya rastlanmaz ve direk, Yer ile Semavi Alem arasındaki irtibatın temsil edilmesinden başka bir amaca hizmet etmez. Orta-Asya ve Sibirya Şamanizm'inde, kayın ağacından yapılan bu direğin yerini kimi zaman kayın ağacının kendisi alır. Göçebe topluluklardaki bu direğin yerini, yerleşik toplum düzeninde, aynı anlamı ifade etmek üzere "sütun" almıştır.

Kutsal sular
Kutlu kaplıcalar Türk halk inancında önemli bir yere sahiptir ve genellikle "Çermik" adı verilir. Buraların iyeler (koruyucu ruhlar) tarafından korunduğuna inanılır.

Çoğu zaman ıssız bir yerde (örneğin, bir dağın başında), amansız bir hastalığa yakalandığı için ölüme terk edilen bir genç, yaralı kurtların ya da yaban köpeklerinin kutlu bir suya ya da balçığa girdiğini ve iyileştiğini görür. Kendisi de aynı şeyi yapar ve üç gün üç gece o suda veya balçıkta kaldıktan sonra sapasağlam olarak çıkar. Buralar suyun ve/veya sıcağın (ateşin) kutsallığını bir araya getiren yerlerdir. Hattâ bu tür yerlerin çoğu zaman ağaçlık, dağlık bölgelerde bulunması bu mekânlara yönelik olumlu ve ruhsal anlamda sağaltıcı etkiyi artırır. Bazen bu su kaynaklarına yakın yerlerde bir erenin (evliyanın, ermişin) türbesi bulunur. Hastalıkla sınanan bu kutlu kişiye iyileşmesi için Tanrı tarafından gönderildiği de düşünülür.

İçmeceler
İçmece; Türk kültüründe içilince şifa bulunacağına inanılan sulardır. Aslında çoğu zaman içerdiği maddeler nedeniyle gerçekten iyileştirici etkileri vardır. Ayrıca bu durum genellikle bir efsâne veya halk hikâyesi ile pekiştirilir. Suyun şifa verici özelliği sıra dışı bir olaya veya kutlu bir kişiye bağlanır. Hristiyan kültüründe ve bu kültürlerle iç içe veya komşu olunan bölgelerde bu tür pınarlara Ayazma adı da verilir.

Kaynakça
 Türk Söylence Sözlüğü, Deniz Karakurt, Türkiye, 2011 (OTRS: CC BY-SA 3.0)
 J. Paul Roux, (2011), Eski Türk Mitolojisi (Çev.: M. Yaşar Sağlam). Ankara: Bilge Su.
 Esat Korkmaz (2008), Ansiklopedik Eski Türk İnançları ve Şamanizm Terimleri Sözlüğü. İstanbul: Anahtar Kitaplar Yayınevi.
 Mirali A. Seyidov, Eski Türk Kitabelerinde Yer Sub Meselesi, DTCF Dergisi, Cilt: 18, Sayfa: 29, Ank. 1966

Dipnotlar

Konuyla ilgili yayınlar
 Türk Mitolojisi, Bahaeddin Ögel
 Şamanizm, Mircea Eliade
 Semboller Ansiklopedisi, Ruh ve Madde Yayınları

Ayrıca bakınız
Dağ İyesi
Su İyesi
Ayazma
 Yer'in ekseni

Tengricilik
Türk mitolojisi
Türk şamanizmi
Altay ilahları
Türk efsanevi yaratıklar
Türk ilahları

Yer-Su


Campanula gentilis er tegund af klukkuætt (Campanulaceae), ættuð frá Þýskalandi og Tékklandi.

Tilvísanir

Bláklukkur

Campanula gentilis


Exelmans () is a station on line 9 of the Paris Métro. It owes its name to its proximity to boulevard Exelmans, which was in turn named after Rémi Joseph Isidore Exelmans (1775-1852), a general of Napoleon's cavalry.

History
The station opened on 8 November 1922 with the opening of the initial section of the line from Trocadéro and served as its eastern terminus until the line was further extended to Porte de Saint-Cloud the following year.

As part of the "Renouveau du métro" programme by the RATP, the station's corridors was renovated and modernised on 11 December 2007. A small exhibit on the singer Claude François who had lived nearby in the past was also removed as part of the programme.

In 2019, the station was used by 2,102,492 passengers, making it the 239th busiest of the Métro network out of 302 stations.

In 2020, the station was used by 1,055,609 passengers amidst the COVID-19 pandemic, making it the 236th busiest of the Métro network out of 305 stations.

In 2021, the station was used by 1,607,223 passengers, making it the 219th busiest of the Métro network out of 305 stations.

Passenger services

Access
The station has 3 accesses:

 Access 1: boulevard Exelmans
 Access 2: rue Michel-Ange (with a rare Val d'Osne totem)
 Access 3: rue Claude-Lorrain Hôpital Henry Dunant

Station layout

Platforms
The station has a standard configuration with 2 tracks surrounded by 2 side platforms.

Other connections
The station is also served by lines 62 (only in the direction of Porte de France) and  88  of  the RATP bus network.

Gallery

References

Roland, Gérard (2003). Stations de métro. D'Abbesses à Wagram. Éditions Bonneton.

Paris Métro stations in the 16th arrondissement of Paris
Railway stations in France opened in 1922
Paris Métro line 9

Exelmans station


Johann Georg I (5 martie 1585 – 8 octombrie 1656) a fost Elector de Saxonia din 1611 până în 1656.

Biografie
Născut la Dresda, Johann Georg a fost al doilea fiu al Electorului Christian I de Saxonia și a Sophie de Brandenburg.El a aparținut liniei albertine a Casei de Wettin. La moartea tatălui său, în 1591, vărul său Frederic Johann de Saxa-Altenbourg a fost numit regent și a guvernat pînă la moartea sa, în 1602. Fratele său mai mare Christian, a domnit de la moartea regentului până în 1611. Pentru că el nu a avut moștenitori, Johann Georg I i-a succedat la 23 iunie 1611.

Începutul domniei lui Johann Georg I a fost o perioadă de tensiuni crescânde între protestanți și catolici, tensiunile culminând cu Războiului de Treizeci de Ani (1618-1648). Poziția geografică a Electoratului Saxonia l-a condamnat să se implice în război. În calitate de șef al celui mai puternic stat protestant, Johann Georg  a fost predestinat să conducă statele protestante.

Familie și copii
Johann Georg s-a căsătorit de două ori. A lăsat în urma sa trei fii: Augustus (1614–1680), Christian (d. 1691) și Maurice (d. 1681).

La Dresda, la 16 septembrie 1604, Johann Georg s-a căsătorit prima dată cu Sibylle Elisabeth, fiica Ducelui Frederic I de Württemberg. Ea a murit la nașterea singurului lor copil, un fiu, care a murit în aceeași zi.

La Torgau, la 19 iulie 1607, Johann Georg s-a căsătorit a doua oară cu Magdalene Sibylle, fiica lui Albert Frederic, Duce de Prussia. Ei au avut nouă copii:
 Sophie Eleonore (n. 23 noiembrie 1609, Dresda – d. 2 iunie 1671, Darmstadt), s-a căsătorit la 1 aprilie 1627 cu Georg al II-lea, Landgraf de Hesse-Darmstadt.
 Marie Elisabeth (n. 22 noiembrie 1610, Dresda – d. 24 octombrie 1684, Husum), s-a căsătorit la 21 februarie 1630 cu Frederic al III-lea, Duce de Holstein-Gottorp.
 Christian Albert (n. 4 martie 1612, Dresda – d. 9 august 1612, Dresda).
 Johan Georg al II-lea (n. 31 mai 1613, Dresda – d. 22 august 1680, Freiberg), succesor al tatălui său ca Elector de Saxonia.
 Augustus (n. 13 august 1614, Dresda – d. 4 august 1680, Halle), a moștenit Weissenfels ca Duce.
 Christian I (n. 27 octombrie 1615, Dresd – d. 18 octombrie 1691, Merseburg), a moștenit Merseburg ca Duce.
 Magdalene Sibylle (n. 23 decembrie 1617 – d. 6 ianuarie 1668, Schloss Altenburg), s-a căsătorit la 5 octombrie 1634 cu Prințul Moștenitor Christian, fiul cel mare al regelui Christian al IV-lea al Danemarcei; a doua oară la 11 octombrie 1652 cu Frederic Wilhelm al II-lea, Duce de Saxa-Altenburg.
 Maurice (n. 28 martie 1619 – d. 4 decembrie 1681, Moritzburg), a moștenit Zeitz ca Duce.
 Henric (n. 27 iunie 1622, Dresda – d. 15 august 1622, Dresda).

Note

Nașteri în 1585
Decese în 1656
Electori de Saxonia
Casa de Wettin
Oameni din Dresda

Johann Georg I, Elector de Saxonia


Cacık, yoğurt, su, salatalık ve sarımsak ile yapılan soğuk Türk mezesi olarak bilinse de içine birçok sebze katılarak yapılan çeşitleri vardır. En çok bilinen çeşidi salatalık cacığıdır.Nane, yeşil soğan,  kekik, dere otu, zeytinyağı vb malzeme ile zenginleştirilebilir. İçine rendelenmiş havuç ve marul katılan cacığa ise kış cacığı denir. Yunan mutfağında Τζατζίκι (caciki) (Rum cacığı) olarak bilinen bir çeşidi yapılır. Daha kıvamlı olup sos ya da  meze olarak tüketilir.

Melceü't-Tabbâhîn tarifi
Basılı ilk yemek kitabı Melceü't-Tabbâhîn'de tarifi şu şekilde verilmiştir:

Bir iki hıyarı ince çentip bir miktar tuz serptikte savuralar. Badehu birkaç diş sarımsağı bir kap içinde tuz ile iyice ezip halloldukta âlâ ezilmiş torba yoğurdu veyahut çanak yoğurdu içine mezburu koyup iyice çalkalandıkta çentilmiş hıyarın üzerine döküp ve birkaç pare buz ilavesiyle tenâvül buyrula. Fasl-ı sayfda pek âlâdır. Taşralarda bir fincan sirke ilave ederler.

Çağla cacığı
Antalya yöresinde yapılan çağla cacığı çağla, süzme yoğurt, su, sarımsak, zeytinyağı, tuz ve taze nane içerir. Süzme yoğurda su katıldıktan sonra karışıma kıyılmış çağla ve sarımsak eklenir. Üzerinde zeytinyağı gezdirilir ve nane yaprakları ile süslenir.

Sirkeli cacık
Sirkeli salata olarak da bilinen sirkeli cacık yapmak için dövülmüş sarımsak çırpılmış yoğurdun içine eklenmeden evvel bir saat suda bekletilir ve su ile birlikte ilave edilir. İnce kıyılmış salatalık, tuz ve nane sarımsaklı yoğurta eklenir. Son olarak sirke eklenir ve cacık iyice karıştırılır.

Madımak cacığı
Sivas'da bulgur katılarak yapılan meze çeşididir.

Yemlik cacığı
Ankara'da yapılan cacık çeşididir. Malzemeleri; yemlik (Tragopogon), yoğurt, salatalık, sarımsak, sıvı yağ kuru nane ve tuzdur.

Abhaz usulü cacık
Abhaz mutfağında yapılır. Malzemeleri, yoğurt, su,yeşil soğan, salatalık, turp, yumurta, sarımsak, acıka, dereotu,taze ahushua ile hazırlanır.

Dana etli yumurtalı cacık
Abhaz mutfağında yapılır. Malzemeleri, haşlanmış dana eti, yoğurt, maden suyu,yeşil soğan, hardal, salatalık, turp, bıldırcın yumurtası, dereotu, ile hazırlanır.

Van cacığı

Van'da kahvaltılık olarak tüketilen cacık çeşididir. Koyu kıvamlıdır.

Gaziantep'te yapılan cacık çeşitleri
Aşotu cacığı, Havuç cacığı, Hıyar cacığı, Ispanak cacığı, Haşlanmış keme cacığı, Marul cacığı, Maydanoz cacığı, Pancar cacığı, Semizotu cacığı, Turp cacığı, Yarpuz cacığı yapılmaktadır.

Hakkari' de yapılan cacık çeşitleri
Soğanlı cacık, Kenger cacığı ve Otlu cacık yapılır.

İran'da çeşitleri

Mast-o-khiar çeşidi vardır. Yoğurt ve salatalık ile hazırlanır.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Tarator

Yoğurt
Türk mutfağındaki mezeler
Yunan mutfağındaki mezeler
Türk icatları
Antalya mutfağı
Çorum mutfağı
Gaziantep mutfağı
Van mutfağı
Hakkari mutfağı

Cacık


Haz el amor, no la guerra (en el original inglés: Make love not war; y en francés: Faites l'amour, pas la guerre) es un lema antimilitar asociado con la contracultura de la década de 1960 en Estados Unidos.

Guerra de Vietnam
El lema Haz el amor, no la guerra fue usado por primera vez por quienes se oponían a la Guerra de Vietnam, pero desde entonces ha sido invocado en otras situaciones ya sea contra el sistema o contra la guerra -reivindicando el pacifismo y el antimilitarismo-.

Origen de la frase
Gershon Legman se considera el inventor de la frase. En abril de 1965, en una manifestación contra la guerra de Vietnam en Eugene, Oregon, y en su último año en la Universidad de Oregón, escribió la frase a mano en su suéter. Una foto de Diane Newell Meyer atestiguaría este hecho además de estar impresa en el Eugene Register-Guard. También apareció un artículo relacionado con el origen de la frase el 9 de mayo de 1965 en el New York Times.

Los activistas radicales Penélope y Franklin Rosemont popularizaron la frase al imprimir cientos de pegatinas y pins con el lema «haz el amor y no la guerra» en la Librería de la Solidaridad en Chicago (Illinois) distribuyendo el material el Día de la Madre en marzo de 1965. Fueron los primeros en imprimir el eslogan.

Movimientos sociales de 1968 y su repercusión en el mundo

La frase tuvo continuidad en los acontecimientos protagonizados por jóvenes y estudiantes, como la Revolución de 1968 y del Mayo de 1968 en Francia y su extensión a otros países (como el movimiento estudiantil en México de 1968) siendo una de las causas de los movimientos contra el sistema, como el movimiento hippie y la ampliación del movimiento pacifista.

El movimiento estudiantil en México de 1968 fue un movimiento social -situado en un contexto planetario de luchas sociales de la denominada Revolución cultural de 1968- en el que además de estudiantes de la UNAM y del IPN, participaron profesores, intelectuales, amas de casa, obreros y profesionistas en la Ciudad de México y que fue reprimido el 2 de octubre de 1968 por el gobierno mexicano en la matanza en la plaza de las Tres Culturas

El lema en la cultura popular
El lema Haz el amor, no la guerra aparece en diversas manifestaciones musicales y culturales:
 1973 - John Lennon, en la canción "Mind Games".
 1973 - Bob Marley, en la canción "No More Trouble": "Make love and not war!".
 Sirvió de inspiración para el libro de David Allyn: Make Love, Not War: The Sexual Revolution: An Unfettered History.
 2010 - Green Day, para la canción When It's Time.
 2019 - Stan Lee, la usa en su último cameo en vida en la película Avengers: Endgame.

Véase también

Referencias

Pacifismo
No violencia
Lemas
Movimiento hippie
Revolución sexual
Frases y citas políticas

Haz el amor, no la guerra


|-
|qua || || ||B ||Y ||Quapaw||
|-
|qub || || ||B ||Y ||Quechua, Huallaga Huánuco||
|-
|quc || || ||B ||Y ||Quiché, Central||
|-
|qud || || ||B ||Y ||Quichua, Calderón Highland||
|-
|que ||que ||qu ||M ||Y ||Quechua||
|-
|quf || || ||B ||Y ||Quechua, Lambayeque||
|-
|qug || || ||B ||Y ||Quichua, Chimborazo Highland||
|-
|quh || || ||B ||Y ||Quechua, South Bolivian||
|-
|qui || || ||B ||Y ||Quileute||
|-
|quj || || ||B ||Y ||Quiché, Joyabaj||
|-
|quk || || ||B ||Y ||Quechua, Chachapoyas||
|-
|qul || || ||B ||Y ||Quechua, North Bolivian||
|-
|qum || || ||B ||Y ||Sipacapense||
|-
|qun || || ||B ||Ö ||Quinault||
|-
|qup || || ||B ||Y ||Quechua, Southern Pastaza||
|-
|quq || || ||B ||Y ||Quinqui||
|-
|qur || || ||B ||Y ||Quechua, Yanahuanca Pasco||
|-
|qus || || ||B ||Y ||Quichua, Santiago del Estero||
|-
|qut || || ||B ||Y ||Quiché, West Central||
|-
|quu || || ||B ||Y ||Quiché, Eastern||
|-
|quv || || ||B ||Y ||Sacapulteco||
|-
|quw || || ||B ||Y ||Quichua, Tena Lowland||
|-
|qux || || ||B ||Y ||Quechua, Yauyos||
|-
|quy || || ||B ||Y ||Quechua, Ayacucho||
|-
|quz || || ||B ||Y ||Quechua, Cusco||
|-
|qva || || ||B ||Y ||Quechua, Ambo-Pasco||
|-
|qvc || || ||B ||Y ||Quechua, Cajamarca||
|-
|qve || || ||B ||Y ||Quechua, Eastern Apurímac||
|-
|qvh || || ||B ||Y ||Quechua, Huamalíes-Dos de Mayo Huánuco||
|-
|qvi || || ||B ||Y ||Quichua, Imbabura Highland||
|-
|qvj || || ||B ||Y ||Quichua, Loja Highland||
|-
|qvl || || ||B ||Y ||Quechua, Cajatambo North Lima||
|-
|qvm || || ||B ||Y ||Quechua, Margos-Yarowilca-Lauricocha||
|-
|qvn || || ||B ||Y ||Quechua, North Junín||
|-
|qvo || || ||B ||Y ||Quechua, Napo Lowland||
|-
|qvp || || ||B ||Y ||Quechua, Pacaraos||
|-
|qvs || || ||B ||Y ||Quechua, San Martín||
|-
|qvw || || ||B ||Y ||Quechua, Huaylla Wanca||
|-
|qvy || || ||B ||Y ||Queyu||
|-
|qvz || || ||B ||Y ||Quichua, Northern Pastaza||
|-
|qwa || || ||B ||Y ||Quechua, Corongo Ancash||
|-
|qwc || || ||B ||T ||Quechua, Classical||
|-
|qwh || || ||B ||Y ||Quechua, Huaylas Ancash||
|-
|qwm || || ||B ||Ö ||Kuman (Russia)||
|-
|qws || || ||B ||Y ||Quechua, Sihuas Ancash||
|-
|qwt || || ||B ||Ö ||Kwalhioqua-Tlatskanai||
|-
|qxa || || ||B ||Y ||Quechua, Chiquián Ancash||
|-
|qxc || || ||B ||Y ||Quechua, Chincha||
|-
|qxh || || ||B ||Y ||Quechua, Panao Huánuco||
|-
|qxi || || ||B ||Y ||Quiché, San Andrés||
|-
|qxl || || ||B ||Y ||Quichua, Salasaca Highland||
|-
|qxn || || ||B ||Y ||Quechua, Northern Conchucos Ancash||
|-
|qxo || || ||B ||Y ||Quechua, Southern Conchucos Ancash||
|-
|qxp || || ||B ||Y ||Quechua, Puno||
|-
|qxq || || ||B ||Y ||Qashqa'i||
|-
|qxr || || ||B ||Y ||Quichua, Cañar Highland||
|-
|qxs || || ||B ||Y ||Qiang, Southern||
|-
|qxt || || ||B ||Y ||Quechua, Santa Ana de Tusi Pasco||
|-
|qxu || || ||B ||Y ||Quechua, Arequipa-La Unión||
|-
|qxw || || ||B ||Y ||Quechua, Jauja Wanca||
|-
|qya || || ||B ||K ||Quenya||
|}

ISO 639

ISO 639:q


Pierre Eugène Jean Pflimlin (; 5 February 1907 – 27 June 2000) was a French Christian Democrat politician who served as the Prime Minister of the Fourth Republic for a few weeks in 1958, before being replaced by Charles de Gaulle during the crisis of that year.

Life
Pflimlin was born in Roubaix in the Nord department. A lawyer and a member of the Christian democratic Popular Republican Movement (MRP), he was elected deputy of département Bas Rhin in 1945. With his personal roots in Alsace, Pflimlin numbered among his MRP party colleagues the Luxembourg-born Robert Schuman; for both, relations with Germany played an important role in their political thinking.

He held some governmental offices during the Fourth Republic, notably as Minister of Agriculture (1947–1949 and 1950–1951) and as Minister of Economy and Finance (1955–1956, 1957–1958).

Prime Minister of France
On 13 May 1958, the French National Assembly approved his nomination as Prime Minister. But the same day, riots took place in Algiers. The French generals in Algeria feared he would arrange for a negotiated solution with the Algerian nationalists giving them control of Algeria. They refused to recognize his cabinet. At this point the leading politicians deserted him, including Guy Mollet, Vincent Auriol, and Antoine Pinay. The crisis culminated in a coup d'état in Algiers that was resolved with his resignation, thus facilitating Charles de Gaulle accession to the post of Prime Minister on 1 June.

Subsequent public offices
Pflimlin was Minister of State until 1959. As Minister of Cooperation in 1962, he resigned with the other MRP ministers in order to protest against the euro-scepticism of de Gaulle.

Pflimlin served as the first Catholic mayor of Strasbourg from 1959 to 1983.

He also was the President of the Parliamentary Assembly of the Council of Europe from 1963 to 1966 and President of the European Parliament from 1984 to 1987.

Honors
The Pierre Pflimlin bridge over the Rhine south of Strasbourg, connecting France to Germany, is named after him and was opened in 2002.

Government (14 May – 1 June 1958)
Pierre Pflimlin – President of the Council
Guy Mollet – Vice President of the Council
René Pleven – Minister of Foreign Affairs
Maurice Faure – Minister of the Interior
Pierre de Chevigné – Minister of Armed Forces
Edgar Faure – Minister of Finance, Economic Affairs, and Planning
Paul Ribeyre – Minister of Commerce and Industry
Paul Bacon – Minister of Labour and Social Security
Robert Lecourt – Minister of Justice
Jacques Bordeneuve – Minister of National Education
Vincent Badie – Minister of Veterans and War Victims
Roland Boscary-Monsservin – Minister of Agriculture
André Colin – Minister of Overseas France
Édouard Bonnefous – Minister of Public Works, Transport, and Tourism
André Maroselli – Minister of Public Health and Population
Pierre Garet – Minister of Reconstruction and Housing
Édouard Corniglion-Molinier – Minister for the Sahara
Félix Houphouët-Boigny – Minister of State

Changes:
17 May 1958 – Maurice Faure becomes Minister of European Institutions. Jules Moch succeeds Faure as Minister of the Interior. Albert Gazier enters the ministry as Minister of Information. Max Lejeune succeeds Houphouët-Boigny as Minister of State.

References

Further reading

 Morris, Peter. "Homo politicus; the political careers of Pierre Pflimlin and Jacques Chaban‐Delmas." Modern & Contemporary France 1.1 (1993): 42–44.

1907 births
2000 deaths
People from Roubaix
French Roman Catholics
French people of German descent
Popular Republican Union (1919–1946) politicians
Popular Republican Movement politicians
Democratic Centre (France) politicians
Centre of Social Democrats politicians
Union for French Democracy politicians
Prime Ministers of France
French Ministers of Commerce and Industry
French Ministers of Overseas France
French Ministers of Finance
French Ministers of Agriculture
Members of the Constituent Assembly of France (1945)
Members of the Constituent Assembly of France (1946)
Deputies of the 1st National Assembly of the French Fourth Republic
Deputies of the 2nd National Assembly of the French Fourth Republic
Deputies of the 3rd National Assembly of the French Fourth Republic
Deputies of the 1st National Assembly of the French Fifth Republic
Deputies of the 2nd National Assembly of the French Fifth Republic
Members of Parliament for Bas-Rhin
Mayors of Strasbourg
Presidents of the European Parliament
Popular Republican Movement MEPs
MEPs for France 1984–1989
Parliamentary Assembly of the Council of Europe
French military personnel of World War II
French people of the Algerian War
Commanders Crosses of the Order of Merit of the Federal Republic of Germany
Recipients of the Order of Merit of Baden-Württemberg

Pierre Pflimlin


Alfonso Freeman (d. 13 Eylül 1959, Los Angeles), Amerikalı oyuncu. 1982 senesinde evlendiği ilk eşinden üç tane oğlu vardır. Oyuncu Morgan Freeman'ın oğludur. Onun gibi oyuncudür. Babasıyla birlikte Yedi (), Hemşire Betty () adlı filmlerde oynamıştır. Ayrıca ödüllü televizyon dizisi ER'da da bir bölüm rol almıştır.

Dış bağlantılar

1959 doğumlular
Los Angeles doğumlu erkek oyuncular
Amerikalı erkek sinema oyuncuları
Yaşayan insanlar
Afrikalı Amerikalı erkek oyuncular
Amerikalı erkek tiyatro oyuncuları
Amerikalı erkek dizi oyuncuları
Kaliforniya Eyalet Üniversitesi, Long Beach'te öğrenim görenler

Alfonso Freeman


Biogødning er det spildevandsslam fra rensningsanlæg, som overholder de danske grænseværdier på miljøområdet, og derfor kan recirkuleres som gødning på markerne.

Hvad indeholder biogødning
Biogødning har ofte et tørstofindhold på mellem 15 og 30%. Hovedparten af tørstoffet består af organisk materiale, som har bidraget til at rense vandet på rensningsanlægget. Der ud over indeholder biogødning en række næringsstoffer f.eks. kvælstof, fosfor, kalium, svovl og en række mikronæringsstoffer.

Organisk materiale har positiv effekt på jordstrukturen
Det organiske materiale har en god strukturforbedrende effekt i jorden og er med til at give en mere dyrkningssikker jord. En jord med et højt indhold af organisk materiale har følgende karakteristika:

 Er god til at tilbageholde næringsstoffer, således at risikoen for udvaskning bliver mindre
 Giver et bedre luftskifte, således at rødderne har mere optimale vækstbetingelser
 Bedre til at fastholde vandet, således at planterne ikke bliver tørkeplagede i tørre perioder om sommeren
 Hurtigere kan "suge" store nedbørsmængder i forbindelse med skybrud, hvorved der ikke sker erosion
 Nedsætter gnidningsmodstanden i jorden, således at forbruget af brændstof i forbindelse med jordbearbejdningen reduceres

Gødningsværdi
Biogødning indeholder relativ meget fosfor og kvælstof, som er nødvendige næringsstoffer, for at planter kan vokse. Der ud over indeholder biogødning mindre mængder kalium, svovl og en række mikronæringsstoffer, som ligeledes er en naturlig del af biogødningen. Biogødning kan derfor erstatte industrielt fremstillet kunstgødning, hvorved der spares ressourcer.

Kontrol af biogødning
I forbindelse med udbringningen af biogødning har en række myndigheder godkendt brugen af produktet som gødning:

 NaturErhvervstyrelsen har fastlagt retningslinjer for analyse af biogødningen
 Miljøstyrelsen har fastsat krav til behandling, grænseværdier og håndtering af biogødning
 Modtagerkommunen har fået info om udbringningen og vurderer, om biogødningen lever op til kravene
 Forsyning indberetter mængder til NaturErhvervstyrelsen
 Modtager indberetter mængder til NaturErhvervstyrelsen via sit gødningsregnskab

Læs mere
 Videnssyntese og factsheets om: Genanvendelse af spildevandsslam og anden affaldsbiomasse til jordbrugsformål. Institut for Jordbrug og Økologi, Københavns Universitet
 Projekt Crucial. Københavns Universitet
 Slamspridning på åkermark, HUSHÅLLNINGSSÄLLSKAPENS RAPPORTSERIE 17, 2015

Kilder

Landbrug

Biogødning


Um livro hereditário sobre a Arte da Guerra ou Heihō kadensho (兵法家伝書), é um texto japonês sobre a teoria e prática da esgrima e estratégia, escrito pelo samurai Yagyū Munenori em 1632. Ao lado de O Livro dos Cinco Anéis, de Miyamoto Musashi, é um dos preeminentes tratados sobre a guerra na literatura clássica japonesa. À semelhança do trabalho contemporâneo de Musashi, munenori's tem conquistado apelo pela sua aplicabilidade para além do paradigma guerreiro.

Conteúdo
O livro está dividido em três capítulos." A Espada Assassina" aborda a força como um remédio para a desordem e violência. A seguinte "Espada Que Dá Vida" considera o papel da prevenção em conflitos. Finalmente, em "No Sword", os méritos de usar os recursos do ambiente a toda a sua vantagem são explorados.

Sem Espada
Este capítulo discute estratégias como como como um terreno mais alto pode dar uma vantagem sobre os seus inimigos e como usar o tempo inclemente a seu favor. Há várias menções de como um terreno desigual pode fazer toda a diferença na batalha e como uma coisa simples como uma pedra solta pode virar a mesa sobre o seu inimigo.

Instituição oficial
O Heiho Niten Ichi Ryu Memorial colocado e existente é autêntico no município de Gleizé. As bandeiras hasteadas confirmam a autenticidade da mesmo e conferem-lhe o carácter daquele que lhe pertence unificado pelo Miyamoto Musashi Dojo.

Referências

 Traduzido do artigo inglês: Heihō kadensho
Livros de 1632

Heihō kadensho


Asiatisk svømmerikse (Heliopais personatus) er en tranefugl, der lever i det østlige indiske halvø og i Sydøstasien.

Noter
  Avibase - the world bird database

Tranefugle
Asiens fugle

Asiatisk svømmerikse