حسن كامل الصبّاح (النبطية، لبنان 16 أغسطس 1894- 31 مارس 1935) هو مخترع لبناني، تنسب إليه عشرات الاختراعات التي سجلت في 13 دولة منها: الولايات المتحدة الأمريكية، وبلجيكا، وكندا، وبريطانيا، وفرنسا، وإيطاليا، وأستراليا، والهند، واليابان، وإسبانيا، واتحاد دول أفريقيا الجنوبية، بالإضافة إلى العديد من النظريات الرياضية في مجال الهندسة الكهربائية، الأمر الذي أكسبه لقب «أديسون الشرق» وكان يعمل في البالونات واغترب في أمريكا لدراسة الهندسة الكهربائية.

اعتبر الكاتب اللبناني قاسم محمد عثمان أن حسن كامل الصباح من المخترعين الذين تم نسيانهم من قبل الدولة اللبنانية من حيث إظهاره كشخصية علمية لبنانية من جهة وتقيمه وإظهاره للعلن من جهةٍ أخرى.
ظهر اهتمامه وهو في الابتدائية في الرياضيات والهندسة وقد ذكرت والدته قصة أول اختراعات الطفولة لحسن إذ طلب منها بضعة نقود وذهب لشراء بعض الحاجيات ودخل للعمل في حجرته وعند خروجه كان قد أطلق في الحي بالون ورقي يطير بواسطة الغاز.
انتقل الصباح من المدرسة الابتدائية في النبطية إلى الإعدادية في بيروت، ثم دخل الكلية الإنجيلية السورية وهي الجامعة الأمريكية حالياً .
وفي الكلية ذهب للإطلاع على علم الفلك في مقابل دراسته للفيزياء في عام 1916 دخل في صفوف الخدمة العسكرية الإجبارية للجيش العثماني فالتحق بقسم اللاسلكي واختلط بالمهندسين الألمان وتعلم منهم الألمانية وتابع أبحاثه في الكهرباء وتمت ترقيته إلى مرتبة ملازم أول.
وبعد انتهاء الحرب غادر إلى دمشق حيث سكن هنالك فترة ثم غادر إلى بيروت فعمل مدرس ثم هاجر إلى بوسطن للانتساب بالجامعة هناك بسبب سوء وضعه المالي ترك الدراسة الجامعية وعمل كمهندس عام 1921 في شركة جنرال الكتريك رغم عدم حصوله على شهادة الهندسة.

التحق بسرية التلغراف اللاسلكي عام 1916 ثم عمل مدرساً للرياضيات في دمشق عام 1918. اطّلع على نظريات العلماء في مجال الذرة والنسبية، وكتب حولها المقالات فشرح موضوع الزمان النسبي والمكان النسبي والأبعاد الزمانية والمكانية والكتلة والطاقة.
عام 1921 غادر دمشق وعاد إلى الجامعة الأمريكية مرة أخرى لتدريس الرياضيات. وعام 1927 توجه إلى أمريكا حيث التحق بشركة الكهرباء العامة في ولاية نيويورك والتي كانت تعتبر أعظم شركات الكهرباء في العالم. وهناك تفتقت قريحته عن العديد من الاختراعات فما كان من رؤسائه في العمل إلا أن خصصوا له مختبراً ومكتبًا وعينوا عددًا من المهندسين الذين يعملون تحت إدارته.
عام 1928 اخترع جهازاً للتلفزة يستخدم تأثير انعكاس الإلكترونيات من فيلم مشع رقيق في أنبوب الأشعة المهبطية الكاثودية، وهو جهاز إلكتروني يمكن من سماع الصوت في الراديو والتليفزيون ورؤية صاحبه في آن واحد.
كما اخترع جهازًا لنقل الصورة عام 1930، ويستخدم اليوم في التصوير الكهروضوئي، وهو الأساس الذي ترتكز عليه السينما الحديثة، وخاصة السينما سكوب بالإضافة إلى التليفزيون. وفي العام نفسه اخترع جهازًا لتحويل الطاقة الشمسية إلى طاقة كهربائية مستمرة، وقد عرض الصباح اختراعه هذا على الملك فيصل الأول ملك العراق ليتبناه، ولكنه مات ثم عرضه على الملك عبد العزيز بن سعود لاستخدامه في صحراء الربع الخالي، ولكن الصباح مات بعد فترة وجيزة.
تم تكريمه حيث كان العربي الوحيد الذي حاز لقب فتى العلم الكهربائي من معهد المهندسين الكهربائيين الأمريكيين.

بلغ مجموع ما سُجل للصبّاح من اختراعات في مجال إلكترونيّات القدرة 26 اختراعا، منفردًا و 9 اختراعات أنجزها بالتشارك مع بعض زملائه المهندسين الكهربائيين، وتندرج هذه الاختراعات، المسجلة في مكتب التسجيل الإتحادي (U. S.P.T.O.)، تحت العناوين التّالية:

وفاته
في يوم الأحد 31 مارس 1935 توفي عن عمر 41 عاماً في حادث سيارة دارت حوله بعض الشكوك حيث عجز الأطباء عن تحديد سبب الوفاة خاصة وأن الصباح وجد على مقعد السيارة دون أن يصاب بأية جروح مما يرجح وجود شبهة جنائية. ونقلت جثته من أمريكا ليدفن في مسقط رأسه في لبنان.

مراجع
الصبّاح..«أديسون الشرق» الذي أضاء في بلاد الغرب

روابط خارجية

مراجع

أساتذة الجامعة الأمريكية في بيروت
أشخاص من النبطية
أشخاص من ولاية بيروت
أفراد الجيش العثماني
أمريكيون من أصل لبناني
خريجو الجامعة الأمريكية في بيروت
خريجو جامعة إلينوي في أوربانا شامباين
خريجو معهد ماساتشوستس للتكنولوجيا
شيعة أمريكيون
شيعة لبنانيون
ضحايا حوادث الطرق
علماء لبنانيون
مخترعون في القرن 20
مخترعون لبنانيون
مخترعون مسلمون
مهاجرون لبنانيون إلى الولايات المتحدة
مهندسون كهربائيون
مهندسون لبنانيون
مواليد 1312 هـ
مواليد 1894
مواليد 1895
مواليد عقد 1890
موظفو جنرال إلكتريك
وفيات 1353 هـ
وفيات 1935

حسن كامل الصباح


Miguel Ángel Ferriz (-) fue un actor mexicano de cine, teatro y televisión. Participó en más de 20 películas, algunas de ellas son: Los indolentes (1978), Lo mejor de Teresa (1976), El tonto que hacía milagros (1982), entre otras. En telenovela destacó en La venganza (1977), El derecho de nacer (1981), En busca del paraíso (1982) y Amores, querer con alevosía (2001), entre otras.

En los escenarios teatrales su trabajo actoral contempla 25 puestas en escena, entre las que se encuentran: El viaje de un largo día hacia la noche de Eugene O'Neill (1977), Encuentra tu camino de John Hopkins (1981), Loco amor de Sam Shepard (1987), Huérfanos y La gaviota, de Antón Chéjov (2003), solo por mencionar algunas.

Fue director del Centro de Educación Artística-Televisa Monterrey (CEAM), fundador del Centro de Formación Actoral de TV Azteca (CEFAC) y maestro de actuación en diversas escuelas.

Ha incursionado en más de 40 programas unitarios y series de televisión; participó como maestro de cine y televisión en el reality show de TV Azteca La Academia.

Ferriz estudió Pedagogía Teatral en el Núcleo de Estudios Teatrales (NET). Ha ofrecido su voz para compartir con el público diversos textos: "Sed", "En la urbe", "Los novios", "La parábola del joven tuerto" y "La tona", del libro El Diosero y otros cuentos de la autoría de Francisco Rojas González. Miguel Ángel Ferriz falleció tras permanecer internado durante algunos días debido a una neumonía que lo atacó.

Películas
 Morirse está en hebreo (2007) … Comisario.
 El búfalo de la noche (2007)... Papá de Manuel.
 En el paraíso no existe el dolor (1995) … Marcos.
 Sabor a mí (1988) ... compañero de Álvaro Carrillo
 Siempre en domingo (1984)
 El tonto que hacía milagros (1984) … Mariano Castillo.
 Noche de carnaval (1984) … Pepe.
 Preparatoria (1983)
 El día que murió Pedro Infante (1982)
 Ángela Morante, ¿crimen o suicidio? (1981) … Julio Alcántara.
 Las mujeres de Jeremías (1981) … Miguel.
 Adriana del Río, actriz (1979)
 Los indolentes (1979) … Rosendo Castrejón Alday.
 Crónica íntima (1979) … Voz.
 Naufragio (1978) … (sin acreditar)
 Los triunfadores (1978)
 La Casta Divina (1977) … Panelio Peón.
 El mar (1977)
 Cuartelazo (1977) … Ricardo.
 Chicano (1976)
  Supervivientes de los Andes  (1976)
 Lo mejor de Teresa (1976) … Camerino.
 El cumpleaños del perro (1975) … Toño.
  Tívoli (1975)
 El llanto de la tortuga (1975) … Joven en playa.

Telenovelas
 Los Rey (2012-2013) ... Uvaldo San Vicente
 La loba (2010) ... Alejandro Alcázar
Se busca un hombre (2007-2008) ... Alejandro Morán
 La otra mitad del sol (2005) ... Daniel
 Agua y aceite (2002) … Luis Vega.
 Amores, querer con alevosía (2001) … Arturo Morales.
 La chacala (1997-1998) … Gustavo.
 Tenías que ser tú  (1992-1993) … Adán Mejía.
 Yo compro esa mujer (1990) … Oscar de Malter.
 Encadenados  (1988-1989) … Eduardo Valdecasas.
 Cautiva  (1986) … Gilberto.
 Abandonada (1985) … Mario Alberto.
 La fiera  (1983-1984) … Rolando Miranda.
 En busca del paraíso (1982-1983) … Alberto.
 Por amor (1982)
 El derecho de nacer (1981-1982) … Osvaldo Martínez.
 Secreto de confesión (1980)
 Añoranza (1979)
 Amor prohibido (1979-1980)
 Una mujer (1978) … Beto.
 La venganza (1977) … José Luis.
 Ana del aire (1974) … Mesero.

Programas
 A cada quien su santo (2009) Capítulos: "El ocaso de la primavera" y "La reliquia de Santa Cecilia".
 Lo que callamos las mujeres (2001) Capítulo: "El otro oficio de mamá"… Papá de Roberto.
 La hora marcada (1989) Capítulo: "A veces regresan"…  Juan.

Cortometraje

 La mujer que llegaba a las seis (1992): Pepe.

Teatro

 El viaje de un largo día hacia la noche
 Loco amor
 Huérfanos

Fallecimiento

Tras haber estado internado el 2 de febrero, Miguel Ángel Ferriz falleció el 6 de febrero de 2013, víctima de una neumonía. Patricia Reyes Spíndola fue la primera actriz en notificar:

Paty Chapoy, una periodista de Televisión Azteca, dio su más sentido pésame en internet:

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Ciudad de México
Fallecidos en Ciudad de México
Actores de televisión de México
Actores de cine de México
Actores de teatro de México

Miguel Ángel Ferriz


Die Autobahn Guangzhou–Macau oder Guang'ao-Autobahn (), chin. Abk. G0425, ist eine 153 km lange Autobahn in China, die von der Autobahn G4 bei der Industrie- und Handelsmetropole Guangzhou (Kanton) abzweigt und von dort über Zhongshan und Zhuhai nach Macau verläuft.

Die Bezeichnung Guang'ao ergibt sich aus den jeweils ersten Silben der Endpunkte Guangzhou und Macau (chinesisch: Aomen).

Einzelnachweise

Autobahn in der Volksrepublik China
Straße in Asien
Straße in Guangdong

Autobahn Guangzhou–Macau


Burgaz Adası, Burgazada ya da Antigoni ( Antigóni), İstanbul'daki Prens Adaları'nın büyüklük olarak üçüncüsü, aynı zamanda Adalar ilçesinin bir mahallesi. Yuvarlak biçimdedir ve genişliği yaklaşık 2 kilometredir. Ada üzerindeki tek tepe Bayrak Tepe'dir. Ada (bir kısmı 2003'te yanmış olan) bir kızılçam ormanıyla kaplıdır. Adanın 5 metre yakınında, adaya deniz altından kayalarla bağlı olan Kumbaros adı verilen bir adacık da yer almaktadır.

Büyük İskender'in generali, Demetrios'un babası olan Antigone buraya büyük bir kale yaptırmıştır. Ada önce onun adıyla anılmış, sonra Yunanca kale/burç anlamına gelen Burgaz (Pyrgos) adını almıştır. Ortodoks kilisesinin en saygın patriklerinden Methodios'un ikonakırıcılar tarafından adadaki bir mahzende yedi yıl hapsedildiği söylenmektedir. Bugün bu mahzenin üzerinde Ayios İoannis Kilisesi bulunmaktadır. Evliya Çelebi'nin 17. yüzyılda yazdığına göre, ada halkı az sayıda Rum, Yahudi ve Ermenilerden oluşmaktadır.

En az 1 kilometre genişliğindeki boğaz Heybeliada'yı Burgaz (Antigoni) Adası'ndan ayırır. Antikçağ yazarları bu adaya Erebinthus, Bizanslı yazarlar ise Therebintos ya da Panormos adını vermişlerdir.

Çağdaş Türk edebiyatının önemli yazarlarından hikâyeci Sait Faik Abasıyanık, hayatının bir bölümünü burada geçirmiştir. Burgaz Adası ve diğer İstanbul Adaları, hikâyelerinde önemli yer tutmuştur. Abasıyanık'ın Burgaz'daki evi, Sait Faik Müzesi adıyla müze haline getirilmiştir.

Burgaz Adası; ağaçlarla kaplı olan Heybeliada ve Kaşık Adası'na baktığı için manzara açısından avantajlıdır. Ada; çam ormanları, sahilleri ve zarif ahşap köşkleriyle de İstanbul'un sevilen bir köşesidir. Güzel ahşap köşklerin en çok saklandığı yerler sahil ve tepenin Kaşıkadası ile Heybeliada'ya bakan eteğindeki sokaklardır. Adanın eski plajına, iskelede vapurdan inildikten sonra sola dönülüp sahil takip edilerek ulaşılır. Adada günbatımını izleyecebileceğiniz en güzel noktalardan biri Kalpazankayadır. Adanın batı yönünde olan bu tepede bir restoran bulunmaktadır. Türkiye'deki ilk kalp paranın burada basıldığı söylenmektedir. 176 m yükseklikteki Bayrak Tepe, adanın güney kıyısından yükselen dik bir yamacın üstündedir. "Hristos Manastırı" bu tepede bulunmaktadır. Günümüzde iskelenin sol tarafında yan yana birçok balık lokantası bulunmaktadır.

1928'de kurulan Burgaz Adası Sanatoryumu, Türkiye'nin en eski sanatoryumlarından biridir.

İstanbul'daki Rumların nüfusunun azalmasıyla birlikte, adadaki Rumların sayısı da azalmıştır. Buna karşılık, adada İstanbullu Yahudilerin sayısı artmıştır ve adanın nüfusunun büyük bir oranını Türkler oluşturmaktadır. Adanın sol yamacındaki Avusturya Lisesi'ne ait binalarda ise Avusturyalı rahip ve rahibeler yaşamaktadır.

Burgaz'da 6 Ekim 2003 büyük bir orman yangını çıkmıştır. Şiddetli lodosla nedeniyle bu yangında önemli miktarda ağaç yanmıştır. Adalıların ve itfaiyenin havadan ve karadan yaptıkları söndürme çalışmaları sonucu, yangın ertesi gün söndürülmüştür. Yangından sadece on gün sonra 450 dönüm arazi üzerinde başlatılan orman yeşertme çalışmalarına İstanbul Orman Bölge Müdürlüğü, Adalar Belediyesi, sivil toplum örgütleri ve ada halkı katılmıştır. Çalışmalardan büyük ölçüde olumlu sonuç alınmıştır.

Ulaşım
Burgazada'ya İstanbul Şehir Hatları, Mavi Marmara ve Turyol firmaları düzenli olarak sefer düzenlemektedir. Bostancı'dan kalkan motorlar yaklaşık 30 dakikada adaya varırken, Kabataş'tan kalkan vapurlar 1 saatte adaya varmaktadır. Burgazada'ya sefer yapan firmalar genelde yaz ve kış olarak 2 tarife kullanmaktadır. Bu seferlerin sıklığı da hafta içi ve hafta sonu günlerde değişmektedir. İlgili seferler tarifeler kullanılarak takip edilebilmektedir.

Adada ulaşım bisiklet ve elektrikli araçlar ile sağlanır. Bir dönem iç ulaşım atların kullanıldığı faytonlarla sağlanmaktaydı.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Uzaydan Burgaz Adası

Adalar, İstanbul'un mahalleleri
Prens Adaları
Marmara Denizi'ndeki adalar
Adalar, İstanbul'un semtleri

Burgazada


Canitar es un municipio brasileño del estado de São Paulo. Se localiza a una latitud 23º00'23" sur y a una longitud 49º47'00" oeste, estando a una altitud de 508 metros. Su población estimada en 2004 era de 4 016 habitantes.
Posee un área de 57,4 km².

Geografía

Hidrografía
 Río Paranapanema
 Arroyo de la Figueira

Carreteras
 SP-270

Administración
 Prefecto: Arceu Batista (2005/2008)
 Viceprefecto: Tavinho
 Presidente de la cámara: (2007/2008)

Economía
Principal Actividad económica: agricultura (con predomínio de caña de azúcar, café, maíz, arroz, frijol y soja).

Referencias

Enlaces externos

Localidades de São Paulo

Canitar


Baron Piercy, of Burford in the County of Oxford, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created on 14 November 1945 for the economist, financier and civil servant William Piercy.  the title is held by his grandson, the third Baron, who succeeded his father in 1981.

Barons Piercy (1945)
William Piercy, 1st Baron Piercy (1886–1966)
Nicholas Pelham Piercy, 2nd Baron Piercy (1918–1981)
James William Piercy, 3rd Baron Piercy (b. 1946)

The heir presumptive is the present holder's brother Hon. Mark Edward Pelham Piercy (b. 1953).
The heir presumptive's heir apparent, and last in line, is his son William Nicholas Pelham Piercy (b. 1989).

References

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990.

Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1945

Baron Piercy


Nye Station er en letbanestation i Aarhus beliggende i byudviklingsområdet Nye mellem Lisbjerg og Lystrup. Stationen består af to spor med hver sin sideliggende perron.

Ved anlæggelsen består omgivelserne hovedsageligt af marker og gårde, men på sigt skal området huse mellem 10.000 og 15.000 indbyggere. Lokalplanen for de første 650 boliger med tilhørende butikker og daginstitution blev vedtaget i juni 2016, og byggeriet af de første 36 boliger gik i gang omkring årsskiftet 2016/2017. Det er tanken, at byen skal være bæredygtig, hvilket blandt andet omfatter genbrug af overfladevand og etableringen af letbanestationen, der giver direkte forbindelse til det centrale Aarhus.

Strækningen mellem Lisbjerg og Lystrup, hvor stationen ligger, var forventet åbnet i begyndelsen af 2018. På grund af manglende sikkerhedsgodkendelse blev åbningen imidlertid udskudt på ubestemt tid. Godkendelsen forelå 25. april 2019, og strækningen åbnede for driften 30. april 2019.

Noter

Stationer på Aarhus Letbane
Etableret i 2017

Nye Station


Workington er en by i Allerdale-distriktet, Cumbria, England, med et indbyggertal (pr. 2015) på 22.113. Byen ligger 418 km fra London.

Referencer

Byer i England
Cumbria

Workington


Fahri Atabey (1913, İstanbul - 2 Ağustos 1994, İstanbul) Türk hekim; İstanbul'un Cumhuriyet dönemindeki 21. Belediye Başkanıdır.

Hayatı
Fahri Atabey 1913 yılında İstanbul'da doğdu. 1937 yılında İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi'ni bitirdi. 1940 yılında Gülhane Askeri Tıp Akademisi'ne asistan olarak girdi. 1943'te doğum ve kadın hastalıkları uzmanı oldu. 1947 yılında İngiltere'ye staj yapmak için gitti. 1950 yılında Türkiye'ye döndü ve İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi'nde asistan olarak görev aldı. 1952'de Zeynep Kâmil Hastanesi Başhekimliği'ne getirildi. Zeynep Kamil Hastanesinin gelişip büyümesine büyük katkılarda bulundu. Başhekimliğe atandıktan hemen sonra ameliyathane ile 150 yataklı kadın hastalıkları kliniği ve 200 yataklı çocuk kliniğinin yapımına başlandı. 1960-1963 yıllarında başhekimlikten ayrı kaldı. Adalet Partisi koalisyon hükûmeti döneminde tekrar aynı göreve getirildi.

1968'de Adalet Partisi'nden İstanbul Belediye Başkanı seçildi. 8 Haziran 1968 - 9 Aralık 1973 tarihleri arasında İstanbul'un Belediye Başkanı olarak görev yaptı.

2 Ağustos 1994'te öldü.

1913 doğumlular
1994 yılında ölenler
Türk hekimler
İstanbul doğumlu hekimler
Karacaahmet Mezarlığı'na defnedilenler
İstanbul Üniversitesi İstanbul Tıp Fakültesinde öğrenim görenler
20. yüzyıl Türk siyasetçileri
İstanbul Büyükşehir belediye başkanları

Fahri Atabey


Milutin Šakić (Zavođe, 8. lipnja 1932. - Zagreb, 9. srpnja 2010.), hrvatski šahist, profesor u Zagrebu.

Životopis
Rodio se u Zavođu od oca Stojana i majke Milke rođ. Uzelac, a umro u Zagrebu od posljedica moždanog udara. Djetinjstvo proveo u Zagrebu. 1941. godine početkom Drugog svjetskog rata 3. svibnja stradao je od eksplozije mine nakon čega je operiran u Partizanskoj bolnici Bijeli potoci, tada u zbjegu prema Plješivici. Izgubio je vid i šaku lijeve ruke. Operirao ga je u skromnim uvjetima bez anestezije prof. dr. Kneinhapel, a postoperativno su ga njegovali zarobljeni talijanski liječnici u istoj bolnici. Prevezen je američkim zrakoplovom 1944. godine do Barija u Italiji te potom u savezničkih bolnica u Tarantu i Napulju gdje je opet operiran. Koncem rata 1945. godine brodom je doplovio u Zadar, otkamo su ga zrakoplovom prebacili u Zavod za rehabilitaciju slijepih u Zemunu. Tu je uspješno naučio brajicu, sustav pisanja i čitanja za slijepe i šahovsku igru. Tu je već kao dječak zavolio šah. Pokazao i aktivističke sklonosti, kritiziravši lošu hranu u Zavodu, zbog čega su ga skoro izbacili. Vratio se poslije rehabilitacije u Zagreb. Ondje je maturirao na prestižnoj Prvoj gimnaziji. Bio je uzor u ponašanju i savladavanju gradiva u čemu su mu svi kolege iz razreda nesebično pomagali. Zaposlio se kao telefonist i uz rad studirao filozofiju i povijest na Filozofskom fakultetu u Zagrebu. Diplomirao je 1959. godine. 1960-ih je bio vijećnik u Skupštini grada Zagreba, u kojoj se s nekolicinom kolega posebno angažirao na donošenju Zakona o civilnim invalidima rata i žrtvama fašističkog terora. Poslije mjesta telefonista nastavio je raditi kao profesor u Centru za odgoj i obrazovanje "Vinko Bek" u Zagrebu, gdje se bave odgojem, obrazovanjem i rehabilitacijom slijepe i slabovidne djece. Postao je direktor na toj ustanovi i njegovom zaslugom dobila je dvoranu 1981. godine.

Preko 50 godina bio je uključen u rad Saveza slijepih kao član Skupštine i njenih komisija ili kao aktivist u realizaciji raznih projekata. Predsjedavao je Savezom slijepih Jugoslavije od 1967. do 1969. godine. Predsjednik Udruge slijepih Zagreb od 2002. do 2009. godine. Suosnivač Šahovskog kluba slijepih Polet, s još nekoliko slijepih šahista.

Sudionik šest šahovskih olimpijada za slijepe. Nastupao za Jugoslaviju. Na Prvoj olimpijadi slijepih 1961. godine osvojio je zlatnu medalju, a 1967. srebrnu. Uspješan i u samostalnoj Hrvatskoj. U Španjolskoj 1992. godine na olimpijadi osvajaju visoko šesto mjesto, a 1994. godine u Poljskoj ekipa osvajio treće mjesto. Na SP u Španjolskoj dijelio 4-7. mjesto. 11 puta pojedinačni prvak Hrvatske. Za svoj klub Polet osvojio je 13 naslova momčadskih prvaka Hrvatske. Sin Davorin doktorirao je temi sljepoće i slabovidnosto kod mladeži i liječnik je športske medicine i fizijatar.

Bio je aktivan igrač od 1995. do 2008. godine. Natjecao se na šahovskim olimpijadama slijepih i na Svjetskom kupu slijepih. Obnašao je dužnost potpredsjednika Međunarodnog saveza slijepih i slabovidnih šahista od 1972. do 1980. godine. Najviši Elo imao je siječnja 1998. kad je imao 2225 bodova. FIDE Elo mu je 2190 bodova.Elo Classic mu je 2075 bodova.

Izvori

Vanjske poveznice
365Chess Milutin Šakić
ChessDatabase Milutin Šakić
FIDE Partije Milutina Šakića

Hrvatski šahisti
Životopisi, Zagreb

Milutin Šakić


Daiki Tomii (født 27. august 1989) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Shonan Bellmare.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Daiki Tomii


After the Music Stops é o segundo álbum de estúdio lançado pelo artista de rap cristão Lecrae no dia 24 do mês de setembro do ano de 2006. O álbum recebeu uma indicação ao Stellar Award por "cd rap/Hip Hop " e uma indicação ao Dove Award por álbum hip Hop/rap do ano.

Na edição de julho-agosto de 2010 da MH Magazine, After the Music Stops ficou em segundo lugar na lista dos "top álbuns Hip Hop evangélicos de todos os tempos".

Experiência
Agora, depois de extensas oportunidades de turnê pelos Estados Unidos para grandes e pequenos locais, o objetivo do Lecrae em After the Music Stops é exortar os ouvintes a glorificar a Deus com seu estilo de vida, levando-os para a pessoa de Jesus Cristo.

Prêmios
No ano de 2007, After the Music Stops foi indicado ao Dove AwardÁlbum Rap/Hip-Hop do Ano no 38º GMA Dove Awards .

Álbuns de Lecrae
Álbuns de 2006

After the Music Stops


El Departamento de Transporte de Dakota del Sur (en inglés: South Dakota Department of Transportation, SDDOT) es la agencia estatal gubernamental encargada en la construcción y mantenimiento de toda la infraestructura ferroviaria, carreteras estatales; así como sus autopistas federales, locales e interestatales, y transporte aéreo del estado de Dakota del Sur. La sede de la agencia se encuentra ubicada en Pierre, Dakota del Sur y su actual director es Darin Bergquist.

Referencias

Enlaces externos
Sitio web oficial (en inglés)

Agencias estatales de Dakota del Sur
Carreteras de Dakota del Sur
Transporte de Dakota del Sur
Agencias estatales de transporte de Estados Unidos


Frederik Annius Marius Øllgaard (født 6. april 1832 i Skive, død 27. januar 1908) var borgmester og dommer.

Frederik Øllgaard var søn af prokurator Christian Øllgaard (kaldet Christen) og hustru Sophie Caroline Marie Rosendahl i Skive.
Han blev gift 31. marts 1876 med Josephine Louise Antoinette Hammeken. Deres søn Knud Øllgaard (21.07.1879-04.02.1934) var født i Slagelse, hvor F.A.M. Øllgaard var borgmester og byfoged. Knud var overretssagfører i København og far til maleren Hans Øllgaard (1911-1969).

Fr. Øllgaard var kongeligt udnævnt byfoged og borgmester i Hillerød 1889-1894. Senere blev han birkedommer.

Kilder
 Kirkebøger, folketælling
 Kgl. Bibl.
 private slægtsforskningssider

Referencer

Borgmestre i Hillerød
Ikke-folkevalgte borgmestre fra Danmark (før 1919)
Jurister fra Danmark
Byfogeder fra Danmark
Borgmestre i Slagelse
Riddere af Dannebrog
Danskere i 1800-tallet
Danskere i 1900-tallet
Personer fra Skive
Studenter fra Viborg Katedralskole

Frederik Annius Marius Øllgaard


Pyramimonadales, red zelenih algi u razredu Pyramimonadophyceae. Postoji 115 vrsta u 5 porodica. Ime je došlo po rodu Pyramimonas

Porodice
 Cymatiosphaeraceae 12
 Halosphaeraceae Haeckel 1
 Polyblepharidaceae P.A.Dangeard 13
 Pterospermataceae Lohmann 22
 Pyramimonadaceae Korshikov  67

Izvori

Pyramimonadophyceae

Pyramimonadales


Karl Heinsius, auch Carl (* 2. September 1861 in Grabow; † 9. Mai 1929 ebenda) war ein deutscher Unternehmer und Politiker (Wirtschaftspartei, DVP).

Leben
Nach dem Besuch des Realprogymnasiums absolvierte Heinsius eine handwerkliche Ausbildung. Später übernahm er von seinem Vater die Leitung der Goldleistenfabrik. Er war Vorsitzender der Handelsvertretung von Grabow und seit ihrer Gründung Mitglied der Handelskammer Mecklenburg. Während der Zeit der Weimarer Republik war Heinsius zunächst Mitglied der Reichspartei des deutschen Mittelstandes (Wirtschaftspartei), trat Mitte der 1920er-Jahre aber zur Deutschen Volkspartei (DVP) über. Von 1919 bis 1920 sowie erneut von 1921 bis 1926 war er Abgeordneter des Mecklenburg-Schwerinschen Landtages.

Literatur
 Herrmann A. L. Degener: Wer ist's?, Band 9/1928, Leipzig 1928, S. 617.
 Andreas Frost: Aufbruch in die Demokratie. Landtage und Abgeordnete in Mecklenburg-Strelitz und Mecklenburg-Schwerin zwischen 1918 und 1920. Landeszentrale für politische Bildung Mecklenburg-Vorpommern, Schwerin 2019, ISBN 9783981643978, S. 92.

Weblinks

Landtagsabgeordneter (Mecklenburg-Schwerin)
Wirtschaftspartei-Mitglied
DVP-Mitglied
Deutscher
Geboren 1861
Gestorben 1929
Mann

Karl Heinsius


Turanlar, Aydın'ın Germencik ilçesine bağlı bir mahalle.

Galeri

Germencik'in mahalleleri

Turanlar, Germencik


Alman İmparatorluğu ya da İkinci Reich (Almanca: resmen Deutsches Reich, Alman tarih yazımında Deutsches Kaiserreich), 18 Ocak 1871'de Prusya ve diğer küçük Alman devletlerinin özellikle Otto von Bismarck'ın katkılarıyla, birleşmesiyle oluşan birleşik Alman devletidir. İlk imparatoru I. Wilhelm'in taç giymesiyle imparatorluk resmen kuruldu. Yeni İmparatorluğu Habsburg Hanedanı yerine Hohenzollern Hanedanı yönetti, başkent Berlin yapıldı. Yeni İmparatorluk, Avusturya'yı toprakları dışında bıraktı. 1884'ten itibaren Almanya, Avrupa dışında sömürgeler kurmaya başladı (Alman Sömürge İmparatorluğu). Hızlı büyüyen ekonomisiyle, dünyanın en büyük ekonomilerinden biri oldu, ordusu ve donanmasıyla Büyük Britanya'ya kafa tutar hale geldi.

Birleşik Almanya, Şansölye Otto von Bismarck zamanında dış politikasını Almanya'nın güvenli bir pozisyonda durması, güçlü ülkelerle dostluk kurulması, Fransa ile dış politikada uzak durulmaması ve Fransa ile savaştan kaçınılması üzerine kurmuştu. İmparator II. Wilhelm zamanında ise sömürge konusunda diğer Avrupa ülkeleriyle çekişmeye girildi. Bu, Almanya'nın ittifaklarını yenileyememesine neden oldu. Bu esnada Fransa ise Büyük Britanya ve Rus İmparatorluğu ile ittifak kurdu (Rus-Fransız İttifakı ve İngiltere-Fransa Dostluk Antlaşması). Almanya ise sadece Avusturya-Macaristan İmparatorluğu ile ittifak kurabildi.

Almanya, sömürgecilik politikası gereği, Afrika'nın diğer Avrupa ülkeleri tarafından paylaşımına katılmak istedi. Berlin Konferansı ile Avrupa'nın önemli güçleri Afrika'yı paylaştılar. Almanya'nın payına Alman Doğu Afrikası, Alman Güneybatı Afrikası, Togoland ve Kamerun düştü. Afrika'yı paylaşma mücadelesi I. Dünya Savaşı'nı tetikledi.

Avusturya Arşidükü Ferdinand'ın 28 Haziran 1914'te suikasta uğraması ile I. Dünya Savaşı patlak verdi. Savaşta Almanya'nın içinde olduğu İttifak Devletleri savaşı kaybetti. Kasım 1918'de, Alman Devrimi patlak verdi; II. Wilhelm ve tüm prensler tahttaki haklarının tamamından vazgeçti. Almanya'nın savaş hali Haziran 1919'da imzalanan Versailles Antlaşması ile sona erdi. Bu, İttifak Devletleri'nin de mağlubiyeti anlamına geliyordu. İmzalanan antlaşmanın Almanya'yı aşağıladığı düşünülüyordu. Bu durum daha sonra Almanya'da nasyonal sosyalizmin güç kazanmasına sebep oldu.

Arka plan
Napoléon Savaşları'nın ardından düzenlenen Viyana Kongresi'nin (1814-15) sonuçlarından biri de, Alman Konfederasyonu'nun kurulmasıydı. 1815 Viyana Kongresi'nde ortaya çıkan Almanya büyüklü küçüklü 39 siyasal birimden oluşuyordu. İçlerindeki iki büyük devlet Avusturya ve Prusya'ydı. Bavyera, Württemberg, Saksonya ve Hannover'in küçük krallıkları, Baden, Nassau, Oldenburg ve Hessen-Darmstadt gibi daha küçük düklükler, Schaumburg-Lippe, Schwarzburg-Sondershausen ve Reuss-Schleiz-Gera gibi çok küçük prenslikler ve Hamburg, Bremen, Lübeck, Frankfurt gibi özgür kentler bunların ardından geliyordu.

Almanya, İtalya ile birlikte 19. yüzyılın ortalarına gelindiğinde, Batı ve Orta Avrupa'da ulusal birliğini kuramamış ve merkezi bir hükûmet biçimine sahip olmayan iki ülkeden biriydi. Alman birliğinin kuruluşu, bir devletin (Prusya Krallığı) ve bir devlet adamının (Otto von Bismarck) eseri gibi görünürse de, birliğin kuruluşunu yalnız askeri ve diplomatik olaylar olarak görmek, bu başarının tarihi önemini gölgeler. Almanya ve İtalya'nın birliklerini kurması, aynı zamanda, Batı ve Orta Avrupa'da ekonomik ve toplumsal yaşamın değişen yapısının sonucudur.

Prusya, Alman ulusal birliğini kurmak için bir değil, üç devletle, Danimarka, Avusturya ve Fransa ile savaşmak zorundaydı. Asıl Avusturya'nın siyasal üstünlüğüne meydan okuması gerekiyordu. Bu meydan okumanın temelinde, Danimarka'ya bağlı iki Alman dükalığı olan Schleswig ile Holstein yatmaktaydı. 1864 yılında Avusturya ile Prusya, Alman Konfederasyonu adına Danimarka'ya savaş açtılar ve Avusturya özellikle Holstein'da ayrı bir politika izlemeye ve Prusya'yı haklarından yoksun bırakmaya kalkınca, Prusya Başbakanı Otto von Bismarck, akıllı bir diplomasi sonucu Fransa ve Rusya'nın yansızlığını sağlayıp Avusturya'ya savaş açtı. 1866'da Königgrätz Muharebesi'nde bu devleti büyük bir bozguna uğratarak, Almanya'dan attı ve 1867'de Prusya'nın denetiminde Kuzey Germen Konfederasyonu'nu kurdu.

Bismarck, Königgrätz zaferinden sonra hiçbir direnci kalmamış Avusturya'nın başkenti Viyana'ya girebilir ve çok ağır bir barış antlaşmasını zorla kabul ettirebilirdi. Büyük bir ileri görüşlülük ve ılımlılık ile bunu yapmadı ve Avusturya'nın gururunu kırıp, kalıcı düşmanlığını üzerine çekmedi. Çünkü, Bismarck, Almanya'nın Avrupa'nın ortasında hınç duyguları arasında güçlü bir biçimde kurulamayacağını ve birliğini korumak için ileride müttefiklere ihtiyacı olacağını hesaplamıştı. Özellikle Fransa'ya karşı yanına alabileceği doğal müttefik, çoğunluğunu aynı ırktan insanların oluşturduğu ve aynı dilin konuşulduğu Avusturya idi.

Bismarck, Fransa'nın Katolik Alman devletleri üzerindeki denetimini kırmak için 1870 yılında Fransa'ya savaş açtı. Yine akıllı diplomasisiyle bu kez Avusturya ve Rusya'nın yansızlığını sağlamıştı. Ünlü Sedan Muharebesi'nda İmparator III. Napoléon'u ağır bir yenilgiye uğrattı. 1871 tarihli Frankfurt Barışı ile Alsace-Lorraine endüstri bölgesini ilhak etti. Bundan sonra Main akarsuyunun güneyindeki Katolik Alman devletleri Prusya'ya katıldılar ve böylece Alman ulusal birliği kurulmuş oldu. Prusya Kralı I. Wilhelm, veraset yoluyla Alman İmparatoru oldu. Bismarck ise Alman Şansölyesi unvanını aldı. Fransa'da ise, III. Napoléon'un imparatorluğu yıkılarak yerine cumhuriyet kuruldu.

Alman ulusal birliğinin kurulmasında, Alman milliyetçiliğinin temel özellikleri, ekonomik ve toplumsal nedenlerinin yanında, Bismarck'ın usta diplomasisinin de payı olduğunu söylemek gerekir. Avrupa'daki güç dengelerini çok iyi anlayan Bismarck, bazı küçük ödünler verip güçlü devletlerin yansızlığını sağlayarak, en uygun zamanda kiminle savaşacağını çok iyi kestirmiştir. İktidardan düştüğü 1890 yılına kadar, kendini tüm Avrupa diplomasisinin kilit adamı, Almanya'yı da en önemli ve güçlü devleti hâline getirmiştir.

Tarih

Kuruluşu ve İç Sorunlar

18 Ocak 1871'de kurulan Alman İmparatorluğu kitlelerden gelen milliyetçi duyguların değil, askeri zaferleri izleyen geleneksel diplomatik girişimlerin ürünüydü. Kuzey Alman Konfederasyonu'na üye devletlerin liderleriyle Bavyera, Baden, Hessen ve Württemberg'in hükümdarları arasında bir anlaşmaya varılmıştı. O tarihte Alman topraklarının ve nüfusunun yaklaşık beşte üçünü kapsayan Prusya, imparatorluğun I. Dünya Savaşı'nın ardından çöküşüne değin birliğin egemen gücü olarak kaldı. Reichsland statüsünü alan Alsace-Lorraine (Elsass-Lothringen) 25 Alman devletinin ortak mülküydü.

İmparatorluk oluştuğunda 540.857 km²'lik bir alanı kaplayan Almanya'nın nüfusu 1871-1914 arasında 41 milyondan 67 milyona çıktı. Nüfusun %63'ü Protestan, %36'sı Katolik, %1'i Yahudiydi. Polonyalı, Danimarkalı ve Fransızlardan oluşan küçük azınlık gruplarının dışında nüfus tümüyle Cermen kökenliydi. Kırsal nüfus %67 kadardı; gerisi kasaba ve kentlerde yaşıyordu. 1820'lerde ve 1830'larda çıkarılan zorunlu eğitim yasaları nedeniyle nüfusun neredeyse tümü okuryazardı.

Alman İmparatorluğu anayasası, Kuzey Alman Konfederasyonu'ndan devralınmıştı. Bismarck'ın 1867'de hazırladığı bu anayasa Almanya'nın kırsal ağırlıklı yapısını ve Junker kökenli Bismarck'ın otoriter eğilimlerini yansıtıyordu. Alman İmparatorluğu federal bir imparatorluktu, yani 25 devlet, kendi hanedanlarını ve meclislerini koruyorlardı. Ama askeri örgütlenme, posta örgütü ve para tüm devletlerde ortaktı.

Biri halkı, öbür 25 eyaleti temsil eden iki meclis vardı. Erkek yurttaşların tek dereceli gizli oyuyla seçilen İmparatorluk Meclisi (Reichstag) 397 üyeliydi. Parlamentonun eyalet temsilcilerinden oluşan üst kanadı ise Bundesrat (Federal Konsey) adını taşıyor ve bu mecliste de Prusya ağır basıyordu. 1871 martında seçilen ilk Reichstag, daha 16 Nisanda, imparatorluğun ilk anayasasını kabul etti.

1867 ve 1871'de belirlenen seçim bölgeleri hiçbir zaman nüfustaki değişiklikleri yansıtacak biçimde değiştirilmedi. Dolayısıyla da kentleşme ilerledikçe kırsal kesimin meclisteki ağırlığı ülkedeki oranının çok üstüne çıktı. Kuramsal olarak alt meclis her yasayı geri çevirilebilirdi; ama gerçekte yetkileri sınırlanmıştı. Ayrıca bakanlar da meclis değil, imparator tarafından seçiliyor ve ona karşı sorumlu tutuluyorlardı. İmparatorluk bütün varlık süresince imparatorluğun siyasal sistemi ile Prusya'nın siyasal sistemi arasındaki uyuşmazlığın etkisinde kaldı. Prusya'da alt meclis üç sınıflı bir seçim sistemiyle belirleniyor, erkek nüfusun yüzde 15'ini oluşturan mülk sahipleri temsilcilerin yaklaşık yüzde 85'ini seçiyordu. Dolayısıyla tutucular Prusya'da her zaman çoğunluğu sağlayabiliyor, oysa imparatorluk sistemi merkez ve sol partilere büyüyen çoğunluk olanağı veriyordu. İmparator aynı zamanda Prusya kralıydı. İki kısa dönem dışında Prusya başbakanı da hep imparatorluk şansölyesi oldu. Bu durumda yürütme, iki ayrı mecliste çoğunluk sağlama gibi bir sorunla karşı karşıyaydı. Genellikle bürokrasi ya da asker kökenli olan bakanların da çoğu kez parlamento ve dış politika deneyimleri yoktur.

Bismarck kırsal nüfusun liberal eğilimli ilerici partiye değil, muhafazakâr partilere oy vereceğini düşünerek erkekler için genel oy hakkını kabul etmiş, kurulacak yeni partileri hesaba katmamıştı. Ama 1870'lerin başında Prusya'da seçimlere katılmaya başlayan, Katolik inanç temelinde örgütlenmiş Merkez Partisi ve Alman Sosyal Demokrat Partisi (SPD) önemli oranda oy aldı. 1871'de Bismarck Liberaller'le birleşerek Merkez Partisi'ni yok etmeye yönelik Kulturkampf'ı (kültür savaşı) başlattı. Katolik Kilisesi'ni hedef alan bir dizi yasa çıkarıldı; medeni nikâh kabul edildi; papazların yer değiştirmesi yasaklandı; tarikatlar dağıtıldı. Ama Kulturkampf amacına ulaşamadı. Tersine Katolik azınlığın bir siyasal partiye gereksinimleri olduğunu anlamalarına yaradı.

1870'lerin sonunda Kulturkampf'tan vazgeçen Bismarck bu kez muhafazakâr partiler ve Ulusal Liberaller'in birçok üyesiyle birleşerek SPD'ye karşı bir kampanya başlattı. Hızla sanayileşen Almanya'da tehlikeli olabilecek bu partinin anayasa gereği seçimlere katılmasını önleyemediyse de, 1878-90 arasında yasadışı ilan edilmesine yol açan meclis çoğunluğunu sağladı; liberallerin de desteğini alarak, sol partilerin siyasi faaliyetlerini yasaklayan antisosyalist yasalar çıkarılmasını sağlamış ve sol siyaseti baskılayarak toplumdan tecrit etmeye çalıştı. Pek çok sosyalist İsviçre'ye kaçtı. 1880'lerde Bismarck işçileri sosyalizmden caydırmak ve giderek kitleselleşen sosyal demokrat hareketin argümanlarını ortadan kaldırmak için bazı sosyal güvenlik uygulamaları başlattı; ülke çapında sağlık hizmetleri sistemi kurdu. Böylece 19. yüzyılda Alman İmparatorluğu'nun endüstrileşmesine paralel olarak büyüyen ve toplumda önemli bir yer tutan Alman roletaryasının beklentilerinin bir kısmı Avrupa'da bugünkü sosyal devlet kavramının temelini atan kamusal bir sosyal güvenlik sistemiyle karşılanmıştı.

Ama Katolikler karşısında olduğu gibi, sosyalistler karşısında da başarısızlığa uğradı. 1890 seçimlerinde Bismarck'ın deyimiyle "imparatorluk düşmanı" bu iki parti çok büyük kazançlar sağladı.

Bunlara rağmen, devlet işlerini, özellikle de diplomasiyi elinde tutan Şansölye Bismarck'ın, markı bir imparatorluk bankasına bastırması (1875), bir hukuk ve ceza muhakemeleri usulü yasasını yürürlüğe koyması (1872-1876), yedi yıllık askerlik sistemini getirmesi (1874), ulusal azınlıkların germenleştirilmesine çalışması ülkesinin birliğini güçlendirdi.

1870-90 Arasında Ekonomi
İmparatorluk 20 yıllık hızlı ekonomik büyüme döneminin sonuna doğru kurulmuş, Alman devletleri çelik üretiminde ve demiryolu yapımında Fransa'yı geride bırakmıştı. 1867'de Kuzey Alman Konfederasyonu'nun kurulması ekonomik büyümenin önündeki engelleri yok etti. Tefecilik yasaları ve iç göç sınırlamaları kaldırıldı. Bismarck ve müttefiki Ulusal Liberaller'in girişimiyle altına dayalı tek bir para kabul edildi. İmparatorluk bankası kuruldu. Çok ortaklıklı şirketlerin oluşmasını önleyen katı kuralları bir yana bırakıldı. Sonuçta 1870-73 arasında toplam 1,4 milyar taler sermayeyle 857 yeni şirket kuruldu, bu sayılar önceki 20 yılın toplamının üzerindeydi. 1865-75 arasında demiryolu ağı iki katına çıktı. On binlerce Alman ilk kez hisse senedi almaya başladı.

Bu çılgınca büyüme 1873'te bütün dünyayı saran ekonomik bunalımla sona erdi. Tarım ve sanayi fiyatları düştü; net millî hasılanın düşüşü altı yıl durdurulamadı. Yeni kurulan çok ortaklı şirketlerin yaklaşık yüzde 20'si iflas etti. Borç içindeki Junker'lar Alman pazarına dolan Amerikalı ve Rus tahıl fazlasının rekabetiyle karşılaştı. Kırsal Prusya nüfus kaybetti.; 1870'lerde 600 bini bulan Kuzey ve Güney Amerika'ya göç edenlerin sayısı 1880'lerde bunun iki katını aştı. Gene de 1870-90 arası sürekli bir bunalım dönemi olmadı. 1880'lerde tarımda değilse bile, sanayide önemli canlanmalar görüldü ve Britanya bu yeni rakibinin gücünü tanımaya başladı.

Bunalım koşulları Alman liderleri 20 yıllık serbest ticaret uygulamasından denetimli ekonomiye dönmeye yöneltti. Yeni döneme damgasını vuran yoğunlaşma oldu. Almanya büyük sanayi, büyük tarım, büyük bankacılık ve büyük yönetim ülkesi hâline geldi. Devlet korumasındaki kartel anlaşmalarıyla pazar bölüşüldü; mamul mallarda standartlaşmaya gidildi; sabit fiyat uygulamasına geçildi. Kartelleşme çelik, kömür, cam, çimento, potas ve kimya sanayilerinde hızla yayıldı. 1882-95 arasında toplam işyeri sayısı yüzde 4,6 ama 50'den fazla işçi çalıştıran işyeri sayısı yüzde 90 arttı. 1878-79'da muhafazakâr partilerle birleşip Ulusal Liberaller'e sırt çeviren Bismarck ayrıca sanayi ve tarımın gümrük duvarlarıyla korunmasını öngören bir ekonomi politikasını benimsedi. Tarım ürünlerinde gümrük iki kez yükseltildi ve toprak sahibi Junker'lere sübvansiyon sağlandı. Böylece toprak sahipleri, büyük sanayi, ordu ve sivil bürokrasinin üst kademeleri arasında sosyal demokrasiyi ve siyasal özgürleşmeyi önlemeye, ayrıca piyasadaki dalgalanmalardan korunmaya yönelik bir ittifak oluştu.

1870-90 Arasında Dış Politika

1890'daki istifasına değin Bismarck dış politikaya neredeyse istediği gibi yön verdi. Üç askeri zaferden sonra görevi barışı yerleştirerek zaman kazanmak, böylece Orta Avrupa'da güçlü bir Alman İmparatorluğu'nun doğal kabul edilmesini sağlamaktı. En büyük sorunları ise Balkanlar'da ve Fransa'da görüyordu. Osmanlı Devleti'nin çöküşü Balkanlar'da Avusturya ile Rusya arasında çatışmaya yol açabilir, gerek bu olay; gerekse Fransa'nın Almanya'dan öç almak istemesi Avrupa'yı yeniden savaşa sürükleyebilirdi.

Bismarck her ne kadar Realpolitik uygulamasının büyük ustası kabul edilirse de temelde monarşilerle ilişki kurmayı seçen, buna karşılık parlamenter hükûmetleri küçük gören bir politikacıydı. 1873'te Rusya ve Avusturya-Macaristan imparatorluklarıyla anlaşarak Üç İmparator Birliği'ni kurdu; Ama 1870'lerin ortalarında Osmanlıların Slav eyaletleri ayaklanınca birlik dağıldı. 1877'de Rusya Osmanlı Devleti'ne savaş açınca Britanya ve Avusturya-Macaristan Rus yayılmacılığından kaygılanmaya başladı. Bismarck ise Rusya'nın Ayastefanos Antlaşması'yla Osmanlılara kabul ettirdiği ağır koşulların 1878 Berlin Kongresi'nde yeniden görüşülmesini sağladı. 1879'da da Habsburglarla İkili İttifak'ı oluşturdu. Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun dağılması durumunda Rusya'nın Polonya, Çekoslovakya ve öbür Slav topraklarına egemen olmasından korkuyordu; ayrıca bu durumda Almanya'ya göç edebilecek ve Merkez Partisi'ni güçlendirecek 7 milyon Germen kökenli Avusturyalı Katoliği de istemiyordu.

Bismarck sağlam bir müttefik bulduktan sonra 1881'de Üç İmparator Birliği'ni canlandırarak usta politikacılığını ortaya koydu. Artık Balkanlar'da bir çatışmayı önlemek için Viyana kadar Petersburg'da da etkili durumdaydı. 1882'de Fransa'dan korkan İtalya'nın da katılmasıyla İkili İttifak Üçlü İttifak'a dönüştü. Görünüşte Bismarck kazanmıştı. Fransa'nın müttefiki yoktu. Balkanlar'daki iki büyük karşıt güç de etkisi altındaydı. Ama çok geçmeden Bulgaristan nedeniyle Avusturya ve Rusya'nın arası açıldı ve birlik yeniden dağıldı. Bismarck'ın müdahalesiyle savaş önlenmekle birlikte Habsburglarla Romanovların ilişkileri artık düzelemeyecek kadar bozulmuştu. Bismarck 1887'de Rusya'yla ayrı bir antlaşma imzaladı, ama o daha başbakanlıktan ayrılmadan Fransa'yla Rusya yakınlaşmaya başladı.

Bismarck barışçı politikalarıyla Avrupalı liderlerin saygısını kazandı. Sorun Junker'lerin ve sanayi burjuvazisinin yönlendirdiği bu gelişen sanayileşmiş gücün öbür Batılı güçlerin kurduğu sömürge imparatorlukları karşısında aynı politikayı sürdürüp sürdüremeyeceğiydi.

Bismarck'ın Düşüşü ve II. Wilhelm

Alman dış politikasının yönetimini tümüyle Bismarck'a bırakmış bulunan İmparator I. Frederic Wilhelm'in 1888 yılında ölümü üzerine, yerine geçen ve Bismarck'tan nefret eden oğlu III. Friedrich, 1887'de yakalandığı gırtlak kanseri nedeniyle ancak birkaç ay tahtta kalabildi (Mart-Haziran 1888). Yerine geçen oğlu, 30 yaşındaki genç İmparator II. Wilhelm ile 74 yaşındaki yaşlı Şansölye Bismarck özellikle dış politika konusunda anlaşmazlığa düştüler. II. Wilhelm, yüksek ülküleri, dirik ve ilerici nitelikte düşünceleri olan genç bir hükümdardı. Tutucu bir politikacı olan Bismarck ile anlaşmazlığa düşmesi, tarihsel açıdan rastlantı değildi. Almanya, tıpkı 1800'lerin Britanyası gibi, büyük endüstri devleti olma yolundaydı. Şimdi II. Wilhelm'in aramakta olduğu yeni ve sömürgeci bir dış politikaya sahip olmak durumundaydı. Yeni "dünya politikası" (weltpolitik) ile Bismarck'ın Avrupa içine sıkışık politikası çatışmaktaydı. İki adam arasında iç politika alanında da anlaşmazlık vardı. Bismarck, giderek endüstrileşen Almanya'nın güçlü işçi partisi Sosyal Demokrat Parti'yi (SPD) gerekirse orduyu kullanarak ezmek istiyordu. II. Wilhelm ise, yönetimine bir iç savaşta kan dökerek başlamak niyetinde değildi.

Düşünceler arasındaki bu temel farklılık dolayısıyla Bismarck yirmi yıldır sürdürdüğü dış politikada güçlüklerle karşılaşmaya başladı. Almanya'nın doğu ve batısından Rusya ve Fransa gibi iki güçlü devletle sarılmış olması ve bunun sonucu olarak "iki cepheli savaş" tehlikesi Bismarck'ın karabasanıydı. Wilhelm'in yeni Genelkurmay Başkanı Alfred von Waldersee, iki cepheli savaştan Bismarck kadar korkmuyordu. Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun Galiçya'da Rusya'ya karşı açacağı cephe, bu devletin Almanya'ya karşı doğudan açacağı cephedeki yükü çok hafifletebilir ve böylece savaşın ilk aylarında Fransa ile tüm gücüyle savaşan Almanya, Fransa'yı yendikten sonra yine tüm gücüyle Rusya'ya yüklenebilirdi. Mantıki olarak bu stratejik düşüncenin siyaset alanındaki yansıması, Rus dostluğuna Bismarck kadar önem vermemekti. Üstelik, yeni imparator, 1889'da Bismarck'la çatışma pahasına Osmanlı Sultanı II. Abdülhamit'i ziyaret ederek destek vadetmişti. Doğal olarak bu davranış, Bismarck'ın Rusya'ya Yakındoğu'da destek sözüyle çatışıyordu.

Bu koşullar altında, monarkla çatışan her yöneticinin başına geldiği gibi, Bismarck da görevinden istifa etmek zorunda kaldı. Alman ulusal birliğinin kurucusu, Avrupa diplomasisinin en güçlü diplomatı ve belki de "İkinci Metternich", Alman siyasetinden çekilince, II. Wilhelm dizginleri sıkıca eline aldı.

1890-1914 Arasında Siyaset

Bismarck'ın kurduğu siyasal yapı pek az değişiklikle 1918'e değin korundu. Ama ardılı Leo von Caprivi iç politikada farklı bir yol tuttu. İlk kez siyaset sahnesine çıkan Caprivi askerdi. Şaşırtıcı bir kararla merkez ve sol partilerle çalışmayı seçti; onların desteğiyle tahıldan alınan gümrük vergilerini indirdi; Rusya, Avusturya-Macaristan ve Romanya'yla uzun vadeli ticaret anlaşmaları yaptı. Bunların sonucunda gıda maddeleri fiyatları düştü ve sanayi gelişti. Ulusal zenginlikle birlikte sanayi işçilerinin yaşam düzeyi de yükseldi. Caprivi, çıkarları zedelenen Junker aristokrasisi tarafından istifaya zorlandı ve onun düşüşü, izleyen başbakanlara toprak sahiplerine muhalefetin tehlikelerini öğretti. 1900-09 arasında başbakan olan Bernhard von Bülow, Caprivi'nin ticaret politikasını terk etti ve büyük sanayiyle büyük tarım arasındaki ittifakı yeniden kurdu.

20. yüzyıla girerken imparatorluk büyük bir bunalımın eşiğinde görünüyordu. Avrupa'nın en canlı ekonomisine sahip ülkenin otoriter siyasal sistemi felce uğramıştı. Kentsel seçmen kitlesinin büyümesiyle her seçimde oylarını artıran SPD 1890'da çoğunluk sağlayamamakla birlikte birinci parti durumuna geldi; 1891 Erfurt Kongresi'nde devrimci Marksist bir program benimsedi; 1912'ye gelindiğinde seçmen desteği izleyen iki büyük partinin toplam seçmen desteğini aşmıştı. SPD gibi Merkez Partisi'nin de kitle tabanı vardı. Muhafazakârlar, Ulusal Liberaller ve İlericiler ise geleneksel seçkinlerin önderlik ettiği, sürekli gerileyen partilerdi. Liberaller ve Muhafazakârlar Reichstag'daki ağırlığını yitirirken toplumda ilk kez parlamento dışı çıkar grupları belirdi. Pan-Germen Birliği, Donanma Birliği, Çiftçiler Birliği ve Sömürgeler Birliği gibi bu gruplar otoriter bir siyaseti ve yayılmacı bir dış politikayı savunuyordu. Çiftçiler Birliği dışında hepsi eğitimli orta sınıfa dayanıyor, önderleri arasında profesörler bulunuyordu. Bu gruplar karar alma sürecini etkilemekte olağanüstü başarı gösterdi.

İmparatorluk döneminin son seçimlerinde (1912) SPD oyların yüzde 34,8'ini ve meclis üyeliklerinin 110'u alarak büyük bir zafer kazandı. Güneyde Württemberg tam bir parlamenter yönetime yöneliyordu; Alsace-Lorraine'e de şaşılacak kadar geniş bir özerklik tanınmıştı. Dolayısıyla imparatorlukta temsili demokrasiye doğru bir evrimin belirtileri vardı. Buna karşılık Saksonya ve Hamburg Prusya'dan da kısıtlayıcı bir seçim yasası benimsemişti. Hepsinden önemlisi Junker'lere, askeri ve sivil bürokrasiye dayanan, çoğu profesör tarafından da desteklenen Prusya daha fazla demokrasiye kesinlikle karşı çıkıyordu.

1890-1914 Arasında Ekonomi
Alman sanayisi 1890 sonrasında soluk kesici bir hızla olgunluğa erişti. 1895-1907 arasında makine sanayisinde işçi sayısı iki katına çıktı. Amerika'ya göç 1880'lerde yılda 130 binden 1890'ların ortalarında yılda 20 bine düştü. Prusya'nın doğusundaki nüfus fazlası Ruhr Havzasındaki fabrikalara yöneldi. Alman malları Fransa dışında kıtadaki bütün büyük pazarları ele geçirdi.

Yüzyılın sonuna gelindiğinde hem ulusal gelirin, hem de nüfusun ağırlığı kentsel sanayi sektörüne kaydı. 1910'da nüfusun yüzde 60'ı kentlerde yaşıyordu. 1914'te 50'ye yakın kentin nüfusu 100.000'i aşmaktaydı.

Kentleşmenin gelişmesi, sanayileşmenin gelişmesine bağlıydı; 1913'te gayri safi millî hasılanın yüzde 60'ı sanayiden kaynaklanıyordu. Taşkömürü üretimi 26 Mt'dan 190 Mt'a, çelik üretimi 1 Mt'dan 18 Mt'a yükseldi; Alman kimya sanayisi, tartışılmaz bir üstünlüğe ulaştı. Ustaca düzenlenmiş su yolları yoğun ve pek merkezileşmemiş demiryollarının (1914'te 65.000 km) yanı sıra, limanlar da hızla gelişmekteydi (Hamburg limanının tonajı, 6 milyondan 15 milyona yükseldi). 1914'te, Alman ticaret filosu dünya kapasitesinin % 12'sini oluşturuyordu. Bunların tümü, karteller ve konzemler hâlinde sağlam biçimde gruplaşmış bir iktisadın başlıca kozlarını oluşturuyordu. Almanya'da üretilen ürünler, bu dönemde dünyanın her yanına satıldı.

1912'de toplam sendikalı işçi sayısı 3,7 milyon, sosyalist sendika üyeleri 2,5 milyondu. 1911'de 13,2 milyon işçi sosyal güvenlik kapsamındaydı. İşverenlerin bütün otoriterliğine karşın işçiler önemli kazanımlar elde etti; 1867-1913 arasında günlük çalışma saatleri yüzde 14 kısaldı. Kişi başına ulusal gelir 1871'de 352 marktan 1914'te 728 marka çıktı. Ama siyasal hakların birçoğundan yoksun olduklarından sanayi işçileri, çoğu kez Katolik bile olsalar, devrimci sosyalist partiye oy verdiler.

Sanayileşme hızlı olmakla birlikte yalnızca belli sektörlerde gerçekleşti, ekonominin öbür alanlarını çok etkilemedi. Almanya bir sanayi devine dönüşürken iki milyon Alman geleneksel zanaat dallarında çalışmayı sürdürdü. Büyük Junker mülklerinin ve kartellerinin yanında cüce çiftlikler ve küçük atölyeler de var oldu. Çiftçilerin yüzde 60'ının iki hektardan az toprağı vardı. Alman fabrikaları Britanya ve Fransızlarınkinden daha büyük, daha moderndi, ama kapitalizm öncesi sektörler bu ülkelerdekinden geriydi. Bunalım dönemlerinde geleneksel meslek sahipleri hem yurtsever, hem antikapitalist bir ideoloji olarak çoğu kez Yahudi düşmanlığına yöneldiler.

1890-1914 Arasında Dış Politika
Bismarck'ın ardılları onun dış politika ilkelerinden hemen vazgeçtiler. 1897-1912 arasında II. Wilhelm, kurnaz bir politikacı olan donanma danışmanı Alfred von Tirpitz'le birlikte Weltpolitik (dünya politikası) adıyla bilinen yayılmacı politikayı uygulamaya koydu. Almanya'nın önemsiz deniz gücü 10 yıldan biraz fazla zaman içinde Britanya'dan sonra ikinci sıraya yükselmiş, okyanuslarda öteki ülkelere meydan okuyabilecek yeni savaş gemileri yapılmıştı. Tirpitz usta bir propagandacıydı; güçlü imparatorluk düşünü tüccar ve sanayici orta sınıfa aşıladı. Donanma onların ticaret gemilerini de koruyacak, ayrıca tahta bağlılığı artırarak sol partilerin büyümesini önleyecekti.

Emperyalist dünyaya geç gelen Almanya en değerli sömürgeleri rakiplerine kaptırmıştı. Bu nedenle Afrika ve Pasifik bölgesindeki sahipsiz topraklar için diğer Avrupa güçleriyle rekabete girildi. Almanya'yı, rakibi Fransa'ya karşı bir balans ağırlığı olarak gören Britanya'nın desteği veya en azından kabullenmesiyle Almanlar Alman Güneybatı Afrikası (bugün Namibya), Kamerun, Togoland, Alman Doğu Afrikası (bugünkü Tanzanya anakarasının büyük kısmı) sömürgeler kazandılar. Pasifik'te antlaşma ve satın alma yoluyla adalar kazanılırken, Kuzeydoğu Çin'deki Jiaozhou Körfezi bölgesi için kiralama yoluna gidildi. Ancak Bu topraklardan yalnızca Togoland ve Alman Samoası kendi kendine yeter ve karlı durumundaydı. Diğerleri altyapı ve diğer yapılar için Berlin'in finansmanına muhtaçtı. Ayrıca ele geçirilen yerler donanmaya akıtılan paranın karşılığı olarak görülemezdi.

Orta Doğu

Şansölye Bismarck, Avrupa dengesinin Alman çıkarlarına göre ayarlanması ve Alman nüfuzunun etkisi altında devam etmesini istediği için Osmanlı İmparatorluğu ile pek ilgilenmedi. Bismarck, Avusturya ve Rusya'yı yanına alarak Fransa'yı Avrupa'da yalnız bırakma yoluna gitmişti. Alman şansölyesi her ne kadar "Şark Meselesi bir Alman erinin kemiklerine bile değmez", "Tekmil Türkiye, medeni Avrupa milletlerinin bu uğurda büyük harplerle birbirlerini mahvetmeye değecek kıymete haiz değildir" açıklamaları ile Doğu'ya olan ilgisizliğini belirtmeye çalışmışsa da, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı sonrasında toplanmasına öncülük ettiği Berlin Kongresi'ndeki tutumu, bu görüşleri ile tam bir çelişki oluşturmuştur.

Osmanlı-Alman ilişkileri 1888'de tahta çıkan II. Wilhelm döneminde önemli bir gelişme göstermiştir. İmparator Wilhelm, sanayileşmiş devletler gibi, Osmanlı topraklarını iyi bir hammadde deposu ve mallarını satacağı geniş bir pazar olarak görmüştür. Ayrıca Almanya'nın günün birinde Britanya ile savaşa girmek zorunda kalırsa onu kendi adalarında vuramayacağına göre, sömürgelerine giden yollarda vurmalıydı. Osmanlı toprakları da bunun için en ideal konumdaydı. Ayrıca, Almanya'nın bir sömürge imparatorluğu kurmasında ve Doğu'ya yayılmasında Müslümanların da yardım ve sempatisini kazanması gerekiyordu. Bu yüzden 1898'deki ziyareti sırasında "300 milyon Müslümanın Halifesi olan Sultan Abdülhamit, kendisinin dostu olduğumdan hiçbir zaman kuşku duymamalıdır" diyecekti.

İstanbul'daki diplomatik boşluğu anlayan Wilhelm, Osmanlı Devleti'yle Britanya ve Fransa arasındaki ilişkilerin bozulmasından faydalanarak 1889 ve 1898'de iki kez İstanbul'u ziyaret etti. İkinci ziyaretin en önemli amacı, gerçekte, bir "demiryolu politikası" olan Almanya'nın Yakındoğu politikası doğrultusunda, Haydarpaşa-Bağdat demiryolunun yapımın için Alman Anadolu Demiryolları Şirketi'ne verilecek ayrıcalıklardı. Almanların bu planlarının yanı sıra Padişah II. Abdülhamid de, giderek zayıflayan halifelik sıfatını tekrar güçlendirmek için İstanbul'dan Mekke ve Medine'ye uzanacak bir demiryolunun, birçok İslam memleketini birbirine bağlamasıyla İslam dünyasının sevgisini kazanmayı düşünüyordu.

1888'de Anadolu demiryolları üzerinde yabancılara tanınmış olan tüm ayrıcalıklar, Alman şirketine devredildi ve 1902 yılında İstanbul'dan Bağdat'a kadar demiryolu yapım projesi Alman şirketine verildi. İnşaat Deutsche Bank'ın finansal desteğiyle başladı. I. Dünya Savaşı öncesinde İngilizlerin Almanların demiryolunu Bağdat'tan sonra Basra'ya, yani Basra Körfezi'ne kadar uzatarak, büyük deniz imparatorluğu Britanya'nın Basra Körfezi ve Hint Okyanusu'ndaki üstünlüğü için tehdit olabileceklerini görmesi savaşın nedenlerinden biri oldu. 1914'te, I. Dünya Savaşı patlak verdiğinde duran demiryolu inşaatı Bağdat'ın 480 km uzağındaydı.

İktidarının ilk yirmi yılında II. Wilhelm'ın Yakındoğu politikası başarılı olmuş sayılabilir. Ancak, bu başarı, Wilhelm'ın Abdülhamit ile dostluğuna, dolayısıyla ikincisinin tahtının sağlamlığına dayanıyordu. 1909 yılında Abdülhamit düşürülünce, Alman politikası da sınırlandırılmış oldu. Ancak, bu sınırlama çok kısa sürdü. Balkan bunalımları, Osmanlı yöneticilerini yeniden Almanya'ya yaklaştırdı.

Avrupa
II. Wilhelm döneminde,Bismarck döneminde, Rusya'yla 1887'de imzalanmış olan antlaşma kaldırıldı. 1894'te Rusya Fransa'nın müttefiki oldu (Rus-Fransız İttifakı). Fransa yalnızlıktan kurtulurken, Almanya'nın Balkanlar'daki etkisi azaldı; Britanya'yla yakınlaşma çabaları ise çok önemsiz kaldı.

Üstelik Tirpitz'in yayılmacılık planı, Britanya'nın Almanya tehlikesine karşı önlem almasına yol açtı. Britanya 1902'de Japonya'yla ve 1904'te Fransa'yla birer anlaşma imzaladı. 1907'de ise Rusya'yla anlaşmazlıkları gidererek Fransa'nın da katılımıyla Üçlü İtilaf'ı oluşturdu. Böylece Almanya kendini üç büyük güçle çevrilmiş buldu.

Bismarck yönetiminde 20 yıl çatışmadan kaçınan Almanya izleyen dönemde hemen her yere karışmaya başladı. 1890'larda Çin'e müdahalesi Japonya'nın tepkisini çekti. Rusya'yı ilgilendiren Osmanlı Devleti üzerindeki etkisi, Fransa'nın unutamadığı ise 1870 yenilgisiydi. Almanya Britanya'nın da düşmanlığını kazanınca Bismarck'ın kabusu olan koalisyon gerçekleşti. Alman yönetimi 1905 Fas ve 1911 Agadir'de sorunlarından yararlanarak koalisyonu dağıtmayı denedi, ama bazı ödünler almakla birlikte Üçlü İtilaf'ı bozamadı. 1912'de Başbakan Theobald von Bethmann Hollweg ve bakanları Weltpolitikin başarısızlığını kabul ettiler. 1894'ten beri genişletilmeyen orduya yeniden ağırlık verildi. İtalya güvenilir olmaktan çıktığı için artık tek sağlam müttefik Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'ydu ve onun istikrarının bozulması Almanya'yı tam bir yalnızlığa itecekti.

Avusturya veliahtı Arşidük Franz Ferdinand Haziran 1914'te bir Sırp teröristi tarafından öldürüldü. Böyle bir olayın üstüne kararlılıkla gitmeyen bir Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun geleceği parlak olamazdı. II. Wilhelm ve başbakanı Sırbistan'a karşı sert önlemler alınmasında direttiler ve savaş çıkacak olursa Avusturya'ya koşulsuz bağlılıklarını bildirdiler.

I. Dünya Savaşı

Almanya, tıpkı Fransa gibi, I. Dünya Savaşı'na bir "kutsal birlik" anlayışı içinde girdi; savaşın ilk günlerinde Almanya'da bütün sınıf, din ve siyasal görüş ayrılıkları unutuldu. Bütün partiler ve hatta SPD bile savaş harcamalarını onayladı. Oysa Almanya tehlike içindeydi. İtilaf Devletleri denizlerde güçlüydü; nüfusları Almanya'nınkinin üç katıydı; sömürge imparatorlukları ve Amerika Birleşik Devletleri (ABD) aracılığıyla ulaşabildikleri zengin doğal kaynakları vardı. Hemen abluka altına alınan Almanya ise yalnızca kendi kaynaklarından ve savaşa katılmayan Hollanda, Danimarka ve İsviçre gibi komşularından yararlanabilirdi. Buna karşılık iki cepheli bir savaşta büyük önem taşıyacak iç geçitlere ve birleşik komuta yapısına sahipti. İtilaf Devletleri birleşik komutadan yoksundu.

Alman genelkurmay başkanı Alfred von Schlieffen'in planı Belçika üzerinden Fransa'ya büyük bir orduyla saldırmak ve altı-sekiz hafta içinde Paris'e ulaşmaktı. Doğuda Rusya'ya karşı küçük bir ordu bırakılacak, Fransa yenildikten sonra asıl ordu doğuya dönüp Rusları Doğu Prusya'dan çıkaracaktı. Schlieffen savaş başlamadan öldü; yerini Helmut von Moltke aldı. Batıda Alman orduları Belçika'yı geçti, ama Marne Çarpışması'nda (Eylül 1914) durduruldu. Bu arada Osmanlı Devleti Almanya'nın yanında savaşa girdi. Yeniden görev verilen 67 yaşındaki Paul von Hindenburg, Tümgeneral Erich Ludendorff'la birlikte doğuya gönderildi ve Tannenberg'de Rus ordularını yendi (Ağustos 1914). Batı cephesi uzun ve yıpratıcı bir savaşa sahne oldu. Verdun, Somme ve Ypres'teki büyük çarpışmalara karşın iki taraf da İsviçre sınırından Manş Denizine kadar uzanan siperlerinden 50 km'den fazla uzaklaşamadı. Doğuda ise Müttefikler Rusya'ya karşı bir dizi zafer kazandılarsa da 1917 Ekim Devrimi'nde değin Rusya'yı savaş dışı bırakamadılar.

Moltke'den sonra genelkurmay başkanlığına getirilmiş olan Erich von Falkenhayn 1916'da görevden alındı. Ludendorff'la birlikte onun yerine getirilen Hindenburg da tıpkı Falkenhayn gibi savaşın sonucunu batı cephesinin belirleyeceğine inanıyordu. Ama 1915'te İtalya'nın, 1916'da da Romanya'nın İtilaf Devletleri'ne katılmasıyla Müttefiklerin yıpratma savaşında hiçbir şansı kalmamıştı. Hindenburg ve Ludendorff fiilen Almanya'nın hükümdarları durumuna geldiler ve bütün toplumu seferber ettiler. Nüfusun yüzde 18'i askere alındı; bu 11 milyon askerin yaklaşık 2 milyonu öldü. Ülkede açlık baş gösterdi. 1916'da bağımsız bir Polonya devletinin oluşturulması o sıralarda beliren Rusya'yla ayrı bir antlaşma yapma olanağını yok etti.

1917'de ABD'yi savaşa katacağı bilinmesine rağmen "sınırsız" denizaltı savaşı başlatıldı. Alman denizaltıları uluslararası sularda karşılaştıkları gemileri savaş, ticaret ve yolcu gemisi olmalarına bakmaksızın batırmış ve batan gemilerde birçok Amerikalı yaşamını yitirmişti. Üstelik, çeşitli casusluk ve karşı-casusluk faaliyetleri sonunda, Almanya'nın Meksika'yı ABD aleyhine savaşa girmeye teşvik ettiği de ortaya çıkarıldı. Bütün bu gelişmeler üzerine, Amerikan Kongresi 6 Nisan 1917'de Almanya'ya savaş ilan etti. ABD, büyük maddi gücüyle Almanya'nın karşısına dikilmiş ve böylece Üçlü İtilaf Devletleri açısından büyük avantaj olmuştu.

Ancak, bu giriş siyasal açıdan önemli sorunlar da çıkarmamış değildir. Çünkü, ABD Hükûmeti ve özellikle Başkan Woodrow Wilson'ın savaş sonrası düzeni konusunda bağlaşıklarından çok farklı görüş ve düşünceleri vardı. Daha savaş sona ermeden, 1918 yılının ocak ayında Başkan Wilson savaş sonrası dünya ile ilgili görüşlerini ünlü On Dört Madde ile açıkladı. Nisan 1918'de Ludendorff Amerika Birleşik Devletleri başkanı Woodrow Wilson'ın önerdiği On Dört Madde'yi reddederek büyük bir saldırıya geçti. Askeri ve sivil liderler Reichstag'ın 1917'de kabul ettiği toprak ilhakına yer vermeyen barış kararını hiçe sayarak 1917-18'de Rusya ve Romanya'yla ağır barış koşullarını kabul ettirdiler.

Nisan 1918'deki Ludendorff saldırısı batıda büyük engeller aştı. Ama ilk başarıların sürdürülmesini sağlayacak yedek güçler yoktu. Ayrıca, ABD'nin savaşa girişi bu cephede ağırlığını göstermeye başlamıştı. Yaklaşık bir milyon ABD askeriyle birlikte karşı saldırıya geçen İtilaf Devletleri kısa sürede inisiyatifi ele aldılar. Alman kuvvetleri yavaş yavaş çekilmeye başladı ve 8 Ağustos'ta Kuzey Fransa'da ağır bir yenilgiye uğradı.

Artık Almanya ve müttefikleri için yapacak çok bir şey kalmamıştı. 1918 yılının eylül ayında Bulgaristan ve ekim ayında Osmanlı Devleti teslim oldular. 3 Ekim 1918'de genelkurmayca sıkıştırılan II. Wilhelm, Prens Maximilian von Baden'in başkanlığında daha liberal bir hükûmeti işbaşına getirdi. Yeni hükûmet ateşkes istedi. Ama görüşmeler sonuçlanmadan donanmada devrimci ayaklanma başladı; devrim orduda ve kentsel işçi sınıfı arasında da yayılınca II. Wilhelm krallık ve imparatorluk tacını bırakarak Hollanda'ya kaçmak zorunda kaldı.

Yenilmiş Almanya'da iktidarı Sosyal Demokratlar üstlenirken, savaşın askeri ve sivil liderleri sorumluluktan kaçtı. 9 Kasım'da Alman Cumhuriyeti'nin kuruluşu açıklandı. 10 Kasım'da Baden Prensi başbakanlıktan ayrıldı ve sosyal demokrat Friedrich Ebert yönetiminde bir geçici hükûmet kuruldu. Almanya adına Merkez Partisi'nden bir sivilin, Matthias Erzberger'in imzaladığı ateşkes 11 Kasım 1918'de yürürlüğe girdi.

İmparatorluğun Yapısı
İmparatorluk 25 eyaletten (Bundesstaaten) ile 25 Alman devletinin ortak mülkü sayılan, Reichsland statüsündeki Alsace-Lorraine'den (Elsass-Lothringen) oluşuyordu.

Ayrıca bakınız
 Birinci Reich
 Üçüncü Reich

Kaynakça

Reichler
Avrupa tarihindeki devletler
1871'de kurulan bölgeler ve ülkeler
1918'de varlığı sona eren bölgeler ve ülkeler
1900'lerde Almanya
19. yüzyılda Almanya
Eski imparatorluklar

Alman İmparatorluğu


Doctrina Eisenhower a fost o politică enunțată de Dwight D. Eisenhower la 5 ianuarie 1957, în cadrul unui "Mesaj special adresat Congresului privind situația din Orientul Mijlociu". În conformitate cu doctrina lui Eisenhower, o țară din Orientul Mijlociu ar putea solicita asistență economică americană sau ajutor din partea forțelor militare americane dacă ar fi fost amenințată de agresiune armată. Eisenhower a subliniat amenințarea sovietică în doctrina sa autorizând angajamentul forțelor americane "de a asigura și proteja integritatea teritorială și independența politică a acestor națiuni, cerând astfel un ajutor împotriva agresiunii armate evidente din partea oricărei națiuni controlate de comunismul internațional." Expresia "comunismul internațional" a făcut doctrina mult mai largă decât o simplă reacție la acțiunea militară sovietică. Un pericol care ar putea fi legat de comuniștii oricărei națiuni ar putea invoca doctrina.

Fundament
În contextul politic global, doctrina a fost realizată ca răspuns la posibilitatea unui război generalizat, ca urmare a amenințării latente a implicării Uniunii Sovietice în Egipt după criza Suezului. Cuplat cu vidul de putere lăsat de declinul puterii britanice și franceze în regiune după ce SUA au protestat împotriva comportamentului aliaților lor în timpul războiului din Suez, Eisenhower a simțit că o poziție puternică necesară pentru o situație mai bună a fost complicată și mai mult de pozițiile luate de către Gamal Abdel Nasser din Egipt, care construia rapid o bază de putere și o folosea pentru a îi întărâta pe sovietici și a americani unul împotriva celuilalt, adoptând o poziție de "neutralitate pozitivă" și acceptând ajutorul din partea sovieticilor.

La nivel regional, intenția a fost ca doctrina să contribuie la asigurarea regimurilor arabe independente cu o alternativă la controlul politic al lui Nasser, consolidându-le în timp ce se realiza izolarea influenței comuniste prin izolarea lui Nasser. Doctrina a eșuat în mare măsură pe acest front, puterea lui Nasser crescând rapid până în 1959 până la punctul în care putea să modeleze rezultatele conducerii în țările arabe vecine, inclusiv în Irak și Arabia Saudită; între timp, relația lui Nasser cu liderii sovietici s-a deteriorat, permițând SUA să treacă la o politică de adaptare.

Administrația Eisenhower a considerat, de asemenea, că Orientul Mijlociu este un punct critic pentru viitoarea politică externă nu numai în privința Statelor Unite, ci și a aliaților săi. Regiunea conținea un procent mare din rezervele mondiale de petrol necesare aliaților. Protestele lui Eisenhower împotriva vechilor aliați - Marea Britanie și Franța - în timpul crizei canalului Suez, au fost un semnal că SUA era singura putere occidentală din Orientul Mijlociu și astfel că petrolului american în pericol, deoarece URSS a umplut vidul de putere. Doctrina lui Eisenhower a fost un salt înapoi față de politica anterioară, totuși - SUA aveau acum povara acțiunii militare în Orientul Mijlociu.

Dispozițiile de acțiune militară ale doctrinei au fost aplicate doar în criza din Liban în anul următor, când Statele Unite au intervenit ca răspuns la cererea președintelui țării, Camille Chamoun.

Referințe

Bibliografie
 Hahn, Peter L. "Securing the Middle East: The Eisenhower Doctrine of 1957." Presidential Studies Quarterly 36.1 (2006): 38-47. in Questia
  Lesch, David W.  "The 1957 American-Syrian Crisis: Globalist Policy in a Regional Reality",in The Middle East and the United States: History, Politics, and Ideologies; David W. Lesch and Mark L Hass eds., Westview Press, 2013 edition, p. 111 - 127.
 Meiertöns, Heiko (2010): The Doctrines of US Security Policy - An Evaluation under International Law, Cambridge University Press, .
 Takeyh, Ray. The Origins of the Eisenhower Doctrine: The US, Britain and Nasser's Egypt, 1953-57 (2000) in Questia
 Yaqub, Salim. Containing Arab nationalism: the Eisenhower doctrine and the Middle East (University of North Carolina Press, 2004).

Legături externe
Textul mesajului special către Congres din 5 ianuarie 1957

Istoria relațiilor externe ale Statelor Unite
Doctrine politice
Dwight D. Eisenhower
Orientul Mijlociu
1957 în Statele Unite ale Americii

Doctrina Eisenhower


L'Enfant est un drame historique franco-portugais réalisé par Marguerite de Hillerin et Félix Dutilloy-Liégeois et sorti en 2022.

Synopsis

Fiche technique
 Titre original : L'Enfant
 Réalisation : Marguerite de Hillerin et Félix Dutilloy-Liégeois
 Scénario : Marguerite de Hillerin et Félix Dutilloy-Liégeois, d'après l'œuvre de Heinrich von Kleist
 Musique : Wladimir Schall
 Décors : Zé Branco
 Costumes : Lucha D'Orey
 Photographie : Mario Barroso
 Montage : Paulo Milhomens
 Producteur : Paulo Branco
 Sociétés de production : Alfama Films et Leopardo Filmes
 Société de distribution : Alfama Films
 Pays :  et
 Langue originale : français et portugais
 Format : couleur — 2,35:1
 Genre : Drame historique
 Durée : 109 minutes
 Dates de sortie :
 Pays-Bas :  (Rotterdam)
 Portugal :
 France :

Distribution
 Grégory Gadebois : Pierre
 Loïc Corbery : Jacques
 João Luís Arrais : Bela
 Maria João Pinho : Maria
 Inês Pires Tavares : Rosa
 Alba Baptista : Branca
 Albano Jerónimo : Afonso
 Ulysse Dutilloy-Liégeois : Fernando

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Film français sorti en 2022
Film dramatique français
Film historique français
Film portugais sorti en 2022
Film dramatique portugais
Film historique portugais

L'Enfant (film, 2022)


An Mesosetum filifolium in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Frederic Tracy Hubbard. An Mesosetum filifolium in nahilalakip ha genus nga Mesosetum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mesosetum

Mesosetum filifolium


المعهد العالي لمهن الموضة بالمنستير هو إحدى المؤسسات العليا التابعة لجامعة المنستير، وقد أحدث عام 2001 بمقتضى الأمر عدد-2003 126 مؤرخ في 14 جانفي 2003 ويتمتع بالشخصية المدنية والاستقلال المادي.

أهدافه
من الأهداف التي حددت لمعهد:
 تكوين مختصين في ميداني النسيج والإكساء
 تكوين فريق عمل متكامل داخل مؤسسات النسيج والإكساء.
 تطوير وتطويع برامج تكوين بما يتماشى ومتطلبات مؤسسات النسيج والإكساء.

أرقام
طبقا لأرقام السنة الدراسية 2007-2008 يدرس بها 856 طالبا من بينهم 681 طالبة.

الشهادات
يؤمّن المعهد تكوين الطلبة في اختصاصات مختلفة تنتهي بإحدى الشهادات التالية:
 الإجازة التطبيقية: الأنقليزية، الإيطالية، الألمانية، الإسبانية
 الإجازة التطبيقية: في الابتكار: تصميم الأقمشة
 الإجازة التطبيقية: في الابتكار: تصميم الأزياء
 الإجازة التطبيقية: في الابتكار: تنفيذ تصميم الأزياء
 الإجازة التطبيقية: في الابتكار: تصميم مكملات الموضة
 الإجازة التطبيقية: في صناعة الملابس
 الإجازة التطبيقية: فني تجاري في الملابس

الإدارة
 المدير:  سناء الجماري الأعماري
 الكاتب العام: جلال الممي

وصلة خارجية
 موقع المعهد العالي لمهن الموضة بالمنستير.

التعليم في تونس
تعليم عال
جامعة المنستير
معاهد علمية

المعهد العالي لمهن الموضة بالمنستير


Bülent Arel (23 Nisan 1919, İstanbul -  24 Kasım 1990; Stony Brook, New York), Türk bestecidir.

Uluslararası literatürde elektronik müziğin öncü bestecilerinden olarak yer alan Arel, Colombia-Princeton Elektronik Müzik Merkezi'nin kuruluşunda önemli pay sahibidir.

Ressam Müzdan Arel'in oğludur. 1939 yılında Ankara Devlet Konservatuvarı'na giren Arel, Ferhunde Erkin ile piyano, Necil Kazım Akses ile kompozisyon çalışmış, 1947' de konservatuvarı bitirmiştir. 1950'den sonra Gazi Eğitim, Ankara Radyosu ve konservatuvardaki görevlerinin yanı sıra, orkestralar yönetmiş, piyanist olarak resitaller vermiş, eşlikçilik yapmış, korolar kurmuş, tonmayster olarak çalışmıştır. Bu yıllarda Helikon adlı derneğin kurucuları arasına katılmış, derneğin yaylı çalgılar orkestrasıyla Barok dönemden çağdaş müziğe uzanan zengin bir repertuvarın tanınmasına öncülük etmiştir.

Bülent Arel'in çocukluğundan beri uçak ve uçmaya meraklıydı. Yaşamının son yıllarında aldığı pilotluk ehliyetiyle ABD'de kiralık küçük uçaklar kullanmak onun en büyük zevklerinden biri olmuştur. Yine çocukluğundan beri radyolara merak salmıştı: ortaokuldayken evinde kurduğu atölyede bozuk radyoları onarmış, kimi radyoları da demonte edip yeniden montajını yapmıştır. Onun elektronik müziğe duyduğu tutku, işte bu radyo ve daha sonraki elektronik aygıtlara olan merakıyla desteklenmiştir.

Müzik tarihçisi ve eleştirmeni Filiz Ali, 1959'da Arel'in Rockefeller bursuyla gittiği New York'ta Columbia-Princeton Elektronik Müzik Merkezi'nin kuruluşunda öncelikli bir yeri olmasının nedenini, Edgar Varese, Vladimir Uçasevski, Milton Babbitt ve Otto Leiuning gibi elektronik müzik bestecilerinin hepsinden daha fazla pratik, teorik bilgi ve beceriyle donanmış bulunması ve bu birikimi yaşama kolayca geçirebilmesi olarak açıklar.

Arel, 1962'de Türkiye'ye dönmüş ve ABD'deki birikimini Türkiye'ye aktarmak istemiştir. 1962-65 yılları arasında Ankara Radyosu Müdürlüğü'nü yaparken bir yandan da konservatuvar ve Gazi Eğitim'de öğretmenliği sürdürmüş, ama asıl Orta Doğu Teknik Üniversitesi'nde bir elektronik müzik merkezi kurmak için çaba göstermiştir. Bu amaç gerçekleşmeyince 1965 yılında yeniden ABD'ye giderek orada yerleşmiştir.

Bestecimiz, ilk yapıtlarını 1950'lerde üretmiştir. Bu yapıtlar, genelde izlenimci akımın etkisindedir. 1957 yılından sonra ise Schönberg'in on iki ton yöntemine yönelmiş ve elektronsal gereçleri de kullanmaya başlamıştır. ABD'deki yaratıcı serüveni ise önce 1959-62 arasını, sonra da 1963'ten 1990'da öldüğü güne kadar süren iki dönemi kapsar. İlk dönemde Arel, Elektronik Müzik Merkezi'nde dersler vermiş, elektronik müzik laboratuvarında yeni yöntemler bulmuş ya da geliştirmiş ve 15 dolayında yapıt bestelemiştir. 1965 yılından sonra ise Yale Üniversitesi'nin elektronik müzik laboratuvarını kurmuş, New York Devlet Üniversitesi'nde (State University of New York, SUNY) Stony Brook'ta profesör olarak dersler vermeye başlamıştır.

Arel'in yapıtları üç grupta değerlendirilebilir:

 Geleneksel çalgılar için ve belirli biçimlere (formlara) göre bestelenenler
 Geleneksel çalgılarla elektronsal gerecin birlikte kullanıldığı yapıtlar
 Bütünüyle elektronsal olan kompozisyonlar.

Türkiye'de yaşadığı yıllarda, film ve TV müzikleri ile dans toplulukları için yazdığı müziklerin yanı sıra, çocuklar için de müzikli oyunlar yazmıştır.

ABD'de ölen Bülent Arel'in yapıtlarının hakları, American Composers Alliance'a aittir.

Başlıca eserleri

Bale için

 Çocuklar için Eski Tarzda Bale suiti, piyano için, 1948.
 Orkestralama 1951.
 Haensel ve Gratel, 1952.
 Bremen Mızıkacıları, 1956.
 Nasreddin Hoca, 1956-57.

Orkestra için
 Divertimento, üflemeliler için, 1946.
 Suite intime, 1949.
 Senfoni No: 1, 1949.
 Senfoni No: 2, 1951-52.
 Senfoni No: 3, (on iki ton tekniğiyle), 1952.
 Dört Anadolu Dansı, 1958.
 Haydn'a Saygı Senfonisi, 1960.

Solo çalgı ve orkestra için
 Allegro de concert, piyano ve orkestra için, 1946.
 La Danse, piyano ve orkestra için, 1951-52.

Tiyatro için
 Bulvar, 1963

Oda müziği
 Sonatin, viyola ve piyano için, 1945.
 Yaylılar Kuarteti, 1946.
 Trio, keman, viyolonsel ve piyano için, 1947-49.
 Klee'nin Resimleri Üzerine Improvisation, oda orkestrası için, 1951.
 Altı Bagatel, yaylılar orkestrası için, 1952.
 Kuvartet, yaylılar dörtlüsü ve ses şeridi için, 1960.

Şan ve piyano
 Les Roses, (Rilke'nin altı şiiri üzerine), 1952.
 Beş Sonnet, (İlhan Berk'in şiirleri üzerine), 1958.

Koro

 Üç Madrigal, 1948.

Solo çalgı için

 Halk Türküleri, piyano için, 1945.
 Çeşitlemeler, piyano için, 1946.
 La Danse, piyano için, 1949.
 Eski Bir Mask, arp için, 1950.
 Altı Vals, arp için, 1950.
 Keman için Müzik, 1950.

Elektronik müzik yapıtları
 Yaylılar dörtlüsü ve Ses Şeridi için Müzik, 1957.
 Stereo-elektronik Müzik No.1, 1961.
 Stereo-elektronik Müzik No.2, 1961.
 Kutsal Tören, 1961.
 Wall Street'ten İzlenimler, 1964.
 Modern dans ve müzik, video teyp için, 1964.
 Fragment, 1960.
 Mimiana I / Flux, modern dans topluluğu için müzik, 1968.
 Mimiana II / Frieze, Modern dans topluluğu için müzik, 1969.
 Capriccio, TV için, 1969.
 Mimiana III / Six and Seven, dansçılar için, 1973.
 Out of Into, film için.
 Roudling, Mimi Garrard Dans Grubu için, 1985.

Kaynakça

1919 doğumlular
İstanbul doğumlu besteciler
1990 yılında ölenler
20. yüzyıl klasik müzik bestecileri
20. yüzyıl Türk bestecileri
Galatasaray Lisesinde öğrenim görenler
Çağdaş Türk müziği bestecileri
Klasik müzik bestecileri
Amerika Birleşik Devletleri'nde kanserden ölenler

New York'ta ölenler
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Türk gurbetçiler
Türk elektronik müzisyenleri

Bülent Arel


39741 Komm este un asteroid care intersectează orbita planetei Marte.

Descriere
39741 Komm este un asteroid care intersectează orbita planetei Marte. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,18 ua, o excentricitate de 0,35 și o înclinație de 6,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 39001-40000
 Centura de asteroizi

Referințe

Asteroizi care intersectează orbita planetei Marte

39741 Komm


Figani, Çorum ilinin Mecitözü ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 52 km, Mecitözü ilçe merkezine 16 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Mecitözü belde ve köyleri

Figani, Mecitözü


Amblyodon, rod mahovina iz porodice Meesiaceae. Raste po Sjevernoj Americi, Europi i Aziji, obično po  vapnenačkim močvarama i livadama. Jedina vrsta je A. dealbatus.

Ime roda dolazi od grčkog amblys – tup, i odū́s – zub, aludirajući na peristome.

Izvori

Splachnales

Amblyodon


Andrea Valentina Matthies Bornhorst (Caracas, Distrito Capital, Venezuela; 6 de agosto de 1987) es una periodista, modelo, presentadora de televisión y exreina de belleza venezolana. Participó en el Miss Venezuela 2007.

Vida profesional
Se inició en el negocio del modelaje a la edad de 15 años, posando para el fotógrafo Erick Peley. Luego trabajó para la Agencia de Modelaje Wilhelmina. Por ese mismo tiempo, ella apareció en la portada de iD en el Reino Unido. Ella participó en la edición 2007 del concurso de Miss Venezuela, representando al Estado Sucre. Ella terminó en el top 10 semifinalistas y ganó el premio de "Mejor Sonrisa Colgate".

Ella representó a su país en el Miss Continente Americano 2008 en el concurso de Guayaquil (Ecuador) el 6 de septiembre, y fue finalista en los primeros seis.

Desde el año 2009 hasta el año 2015 apareció en los calendarios de Chicas Polar de la empresa cervecera  venezolana Polar.

En el año 2010 es seleccionada como una las figuras del canal turístico televisivo Sun Channel. Matthies se desempeñó como la conductora del programa Vitrina (Televen) de la televisora venezolana Televen. Matthies fue corresponsal del programa Showbiz de la Cadena estadounidense CNN en Español hasta 2015.

En el 2016 inicia, junto a su esposo, una serie de cortos audiovisuales llamados La Venezuela Posible, transmitidos por Venevisión Plus y por el Circuito Radial Onda 107.9 FM, donde destaca emprendimientos destinados hacia el desarrollo de Venezuela y sus protagonistas.

Véase también
 Anexo:Ganadoras y finalistas de Miss Venezuela
 Miss Venezuela 2007
 Miss Continente Americano

Referencias

Enlaces externos
 Belleza Venezolana: Elección Miss Sonrisa Colgate y Miss Belleza Palmolive del Miss Venezuela 2007 Quinta La Esmeralda, 29 de agosto de 2007. Fotos Julio Rodríguez y Carlos Bujosa

Videos
 Youtube: Andrea Matthies - Miss Continente Americano 2008
 Youtube: Andrea Matthies

Caraqueñas
Candidatas de Miss Venezuela
Presentadores de televisión de Venezuela

Andrea Matthies


Garudinodes este un gen de insecte lepidoptere din familia Arctiidae.

Cladograma conform Catalogue of Life:

Referințe

Garudinodes

Garudinodes


Kapljičasta ljepljivica (lat. Limacella guttata) je jestiva gljiva iz porodice Amanitaceae. Živi kao razlagač u različitim tipovima šuma, a plodišta razvija u jesen. Vrlo je rijetka u Hrvatskoj, gdje su do sada poznata samo 3 nalazišta ove vrste, među kojima je i Sjeverni Velebit. Vrsta se nalazi na Crvenom popisu ugroženih gljiva Hrvatske, u kategoriji osjetljiva, i strogo je zaštićena zakonom.

Opis
 Klobuk kapljičaste ljepljivice je širok od 5 do 12 centimetara, u mladosti polukuglast, zatim konveksan ili ravan, boje vrhnja, ružičast ili blijedoružičast; u centru je uvijek tamniji, mazav, zatim gladak i suh; ponekad može biti lagano naboran.
 Listići su gusti, široki, slobodni, u mladosti redovito orošeni bjelkastim kapljicama.
 Stručak je visok od 7 do 15 centimetara, prema dolje slabo ljuskast, na osnovi je gotovo gomoljasto zadebljan, bjelkastocrvenkast, iznad vjenčića svjetliji, pun; nosi širok opnast vjenčić orošen žućkastim kapljicama koje ostavljaju tragove sivosmeđih pjega.
 Meso je bijelo, krhko, vlaknasto, miris po brašnu, okus blag i ugodan.
 Spore su staklasto prozirne, okruglaste, 4,5 – 6,5 μm, otrusina bijela.

Kemijske reakcije
U dodiru s fenolanilinom meso se oboji vinsko crveno, sa sulfovanilinom postaje ljubičasto, a s fenolom najprije nježno crveno, potom postaje ljubičasto.

Stanište
Kapljičasta ljepljivica raste ljeti i u jesen po vlažnim crnogoričnim i bjelogoričnim šumama, po nekoliko primjeraka zajedno ili pojedinačno.

Upotrebljivost
Kapljičasta ljepljivica je jestiva. Stari autori smatrali su je jestivom, dok je neki moderni autori smatraju otovnom.

Sličnosti
Na prvi pogled podsjeća na mnoge vrste iz grupe sunčanica, međutim, prije svega mazav i gladak klobuk je nepogešivo odvajaju. Vrsta Limacella glioderma (Fr.) R. Mre. razlikuje se po tome što ima crvenosmeđi klobuk i što stručak nema širok opnast vjenčić, već samo ostatke sluzavog ovoja koji se kasnije osuši u vlaknaste čehice (pahuljice) bijelocrvenkaste boje.

Slike

Izvori

Vanjske poveznice

Agaricales
Jestive gljive

Kapljičasta ljepljivica


Perceval o Percival hacen referencia a varios artículos en Wikipedia:

Perceval
Perceval, Parzival o Parsifal, uno de los legendarios Caballeros de la Mesa Redonda del rey Arturo.
Perceval o el cuento del Grial, libro del
Jesús de Perceval, pintor y escultor nacido en Almería.
María Cristina Perceval, docente y política argentina.
Spencer Perceval, Primer Ministro del Reino Unido;

Percival
Percival (Iowa), lugar designado por el censo en Estados Unidos.
Percival C. McLeach, villano.
Percival Christopher Wren, militar y escritor británico.
Percival Dumbledore, personaje de la saga Harry Potter.
Percival James Patterson, político jamaicano.
Percival Lowell, astrónomo.
Percival Manglano, político español.
Arthur Ernest Percival, teniente general británico.
George Percival Baker, botánico inglés.

Perceval (desambiguación)


L United States Naval Shipbuilding Museum (Musée de la construction navale des États-Unis) est un musée privé à but non lucratif situé à Quincy, dans le Massachusetts, présentant l', un croiseur lourd de classe Des Moines amarré à l'ancien chantier naval de Fore River où il a été déposé en 1945. Le musée a été créé en 1993, en réponse aux efforts déployés par les responsables locaux et les bénévoles pour faire revivre la zone du chantier naval après la fin des opérations à Fore River en 1986. Plusieurs expositions sont à bord de l'USS Salem concernant l'histoire navale et la construction navale des États-Unis. Avant d'être déplacé vers une autre jetée, le musée présentait des installations à quai et un parcours de minigolf.

Historique
En 1986, General Dynamics Corporation a fermé son usine de construction navale à Weymouth Fore River à Quincy, marquant la fin d'une histoire de 102 ans d'opérations de construction navale le long de la rivière Fore et de 85 ans sur le site de . Divers plans ont été proposés à l'époque pour l'utilisation du chantier naval, mais en 1992, un groupe de volontaires a proposé une solution partielle : l'achat et la relocalisation d'un navire construit au chantier naval pour renaître en tant que musée célébrant l'histoire du chantier naval. Avec l'aide de responsables locaux, le musée a été créé en 1993 par une loi de la Cour générale du Massachusetts pour « acquérir, remettre à neuf et entretenir les navires de la marine américaine et le complexe physique adjacent afin qu'il [serve] d'attraction majeure pour les citoyens et touristes. » Après des tentatives antérieures pour obtenir l'utilisation de l', en 1994, la ville et le groupe de volontaires ont négocié avec succès le transfert de l'USS Salem de Philadelphie avec le Lien. Le 30 octobre 1994, celui-ci est retourné à Quincy pour être amarré de façon permanente où il avait été construit près de cinq décennies auparavant.

Expositions et attractions
Avec une longueur de , Salem   offre une grande quantité d'espace pour les expositions du musée et l'exploration occasionnelle par les visiteurs. Différents espaces sont ouverts aux visiteurs. Il existe également des expositions individuelles à l'intérieur du navire, notamment le Cruiser Sailor Museum et une importante collection de maquettes de bateaux.

L'histoire des grands croiseurs comme Salem est également abordée. Des expositions honorant l', le dernier des croiseurs de la classe Des Moines, et l', un croiseur de la classe Baltimore également construit à Fore River, sont à bord. Une partie du musée est consacrée à une exposition de l'histoire de la Navy SEAL. Les chercheurs peuvent demander l'accès à de vastes archives militaires et à une collection d'armes et de souvenirs navals.

En dehors du domaine de l'histoire militaire, le musée profite de l'histoire de la ville qui a donné son nom au navire, Salem, célèbre pour les procès des sorcières de Salem de la fin du XVIIe siècle, en proposant des visites thématiques et des nuitées pendant Halloween. Des nuitées sont également disponibles tout au long de l'année pour ceux qui s'intéressent à la vie à bord d'un navire de la Marine.

Galerie

Voir aussi

Notes et références

Liens externes
Des Moines class - Site Globalsecurity.org
Classe Des Moines - Site NavSource.org
Saint Paul - Site NavSource.org

Liens internes

 Liste de musées aux États-Unis
 U.S. Navy Museum

Musée maritime au Massachusetts
Fondation en 1993
Quincy (Massachusetts)
Chantier naval aux États-Unis
Musée militaire aux États-Unis

United States Naval Shipbuilding Museum


An Elleanthus jimenezii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Schltr., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Charles Schweinfurth. An Elleanthus jimenezii in nahilalakip ha genus nga Elleanthus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Elleanthus

Elleanthus jimenezii


An Muhlenbergia lindheimeri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Albert Spear Hitchcock. An Muhlenbergia lindheimeri in nahilalakip ha genus nga Muhlenbergia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Muhlenbergia

Muhlenbergia lindheimeri


Leopold Kronecker (; 7 Aralık 1823 - 29 Aralık 1891) sayı teorisi, cebir ve mantık üzerine çalışan bir Alman matematikçiydi. Georg Cantor'un küme teorisi üzerine çalışmalarını eleştirdi ve  tarafından " (Tam sayıları Tanrı yarattı, diğer her şey insanın işidir)" söylemiyle alıntılandı. Kronecker, Ernst Kummer'in öğrencisi ve ömür boyu arkadaşıydı.

1841 yılında Berlin Üniversitesine girerek Dirichlet ve Steiner gibi matematikçilerden öğrenim almıştır. Doktorasını 1845 yılında yine Berlin Üniversitesi'nde sayılar teorisinde kompleks birimler üzerinde yapmıştır.

Geliştirdiği finitizm anlayışı Kroneker'i, matematiğin temelleri arasında yer alan sezgicilik akımının öncülerinden biri yapmıştır.

Hayatı
Leopold Kronecker 7 Aralık 1823'te Liegnitz, Prusya'da (şimdi Legnica, Polonya) varlıklı bir Yahudi ailede doğdu. Ebeveynleri Isidor ve Johanna (evlilik öncesi soyadı Prausnitzep) çocuklarının eğitimiyle ilgilendi ve onlara evde özel ders sağladı -Leopold'un küçük erkek kardeşi Hugo Kronecker da bilimsel bir yol izleyerek daha sonra önemli bir fizyolog olacaktı. Kronecker daha sonra bilim, tarih ve felsefe gibi çok çeşitli konularla ilgilenirken aynı zamanda jimnastik ve yüzmeyle ilgilendiği Liegnitz Spor Salonu'na gitti. Spor salonunda, çocuğun matematiğe olan ilgisini fark eden ve teşvik eden Ernst Kummer tarafından eğitildi.

1841'de Kronecker, ilgisinin hemen matematiğe odaklanmak yerine astronomi ve felsefe dahil olmak üzere birçok konuya yayıldığı Berlin Üniversitesi'nde öğrenci oldu. 1843 yazını Bonn Üniversitesi'nde astronomi okuyarak ve 1843-44'ü Breslau Üniversitesi'nde eski öğretmeni Kummer'in ardından geçirdi. Kronecker Berlin'e döndüğünde Peter Gustav Lejeune Dirichlet ile matematik okudu ve 1845'te Dirichlet'in gözetiminde yazdığı cebirsel sayı teorisindeki tezini savundu.

Derecesini aldıktan sonra, Kronecker, akademik kariyer yolunda araştırmaya olan ilgisini takip etmedi. Annesinin eski bir bankacı olan amcası tarafından inşa edilen büyük bir tarım arazisini yönetmek için memleketine geri döndü. 1848'de kuzeni Fanny Prausnitzer ile evlendi ve çiftin altı çocuğu oldu. Kronecker birkaç yıl iş dünyasına odaklandı ve bir hobi olarak matematiği okumaya devam etmesine ve Kummer ile yazışmasına rağmen hiçbir matematiksel sonuç yayınlamadı. 1853'te denklemlerin cebirsel çözülebilirliği üzerine, Évariste Galois'nın denklem teorisi üzerine çalışmasını genişleten bir anı yazdı.

İş faaliyetlerinden dolayı Kronecker finansal olarak rahattı ve bu nedenle 1855'te özel bir bilim adamı olarak matematik yapmak için Berlin'e dönebilirdi. Eşi Rebecka'nın zengin Mendelssohn ailesinden gelen Dirichlet, Kronecker'i Berlin elitiyle tanıştırmıştı. Üniversiteye yeni katılan Karl Weierstrass ile Dirichlet'in matematik kürsüsünü yeni devralan eski öğretmeni Kummer'in yakın arkadaşı oldu. Sonraki yıllarda Kronecker, önceki yıllardaki bağımsız araştırmalarından kaynaklanan çok sayıda makale yayınladı. Yayınlanan bu araştırma sonucunda 1861'de Berlin Akademisi üyeliğine seçildi.

Resmi bir üniversite pozisyonu olmamasına rağmen, Kronecker Akademi'nin bir üyesi olarak Berlin Üniversitesi'nde ders alma hakkına sahipti ve 1862'den başlayarak bunu yapmaya karar verdi. 1866'da Riemann öldüğünde, Kronecker'e Göttingen Üniversitesi'nde matematik kürsüsü teklif edildi (daha önce Carl Friedrich Gauss ve Dirichlet tarafından tutuldu), ancak Akademi'deki pozisyonunu korumayı tercih ederek reddetti. Ancak 1883'te, Kummer üniversiteden emekli olduğunda, Kronecker onun yerine davet edildi ve sıradan bir profesör oldu. Kronecker, diğerleri arasında Kurt Hensel, Adolf Kneser, Mathias Lerch ve Franz Mertens'in süpervizörüydü.

Matematiğe ilişkin felsefi görüşü, onu yıllar boyunca birkaç matematikçiyle çatışmaya soktu, özellikle 1888'de neredeyse üniversiteden ayrılmaya karar veren Weierstrass ile ilişkisini zorladı. Kronecker, 29 Aralık 1891'de karısının ölümünden birkaç ay sonra Berlin'de öldü. Hayatının son yılında Hristiyan oldu. Gustav Kirchhoff yakınlarındaki Berlin-Schöneberg'deki Alter St. Matthäus Kirchhof mezarlığına gömüldü.

Bilimsel aktiviteleri

Matematik araştırmaları
Kronecker'in araştırmasının önemli bir kısmı sayı teorisi ve cebire odaklandı. Denklemler teorisi ve Galois teorisi üzerine 1853 tarihli bir makalede, Kronecker-Weber teoremini formüle etti, ancak kesin bir kanıt sunmadı (teorem çok daha sonra David Hilbert tarafından tamamen kanıtlandı). Ayrıca, sonlu üretilmiş değişmeli gruplar için yapı teoremini tanıttı. Kronecker eliptik fonksiyonlar üzerinde çalıştı ve daha sonra Hilbert tarafından on ikinci problemi olarak değiştirilmiş bir biçimde öne sürülen bir genelleme olan "liebster Jugendtraum"u ("gençliğin en değerli hayali") varsaydı. 1850 tarihli bir makalede, Beşinci Derecenin Genel Denkleminin Çözümü Üzerine (On the Solution of the General Equation of the Fifth Degree), Kronecker grup teorisini uygulayarak beşinci dereceden denklemi çözdü (çözümü radikaller açısından olmasa da: Abel-Ruffini teoremi tarafından imkansız olduğu kanıtlandı).

Cebirsel sayı teorisinde Kronecker, Dedekind'in felsefi nedenlerle kabul edilebilir bulmadığı idealler teorisine alternatif olarak bölenler teorisini tanıttı. Dedekind'in yaklaşımının genel olarak benimsenmesi, Kronecker'in teorisinin uzun süre göz ardı edilmesine yol açsa da, onun bölenleri yararlı bulundu ve 20. yüzyılda birkaç matematikçi tarafından yeniden canlandırıldı.

Kronecker ayrıca gerçel sayılarda irrasyonel sayıların biçimini yeniden yapılandırarak süreklilik kavramına katkıda bulundu. Analizde Kronecker, meslektaşı Karl Weierstrass tarafından bir sürekli, hiçbir yerde türevlenemeyen fonksiyon formülasyonunu reddetti.

Kronecker için ayrıca Kronecker limit formülü, Kronecker eşleşmesi, Kronecker deltası, Kronecker tarağı, Kronecker sembolü, Kronecker çarpımı,  polinomları çarpanlara ayırmada Kronecker yöntemi, Kronecker ikamesi, sayı teorisinde Kronecker teoremi, Kronecker lemması ve Eisenstein-Kronecker sayıları da adlandırılmıştır .

Matematik felsefesi
Kronecker'in sonluluğu onu matematiğin temellerinde sezgiselliğin öncüsü yaptı.

Onurlandırılması
Kronecker birkaç akademinin üyesi olarak seçildi:

 Prusya Bilimler Akademisi (1861)
 Fransız Bilimler Akademisi (1868)
 Kraliyet Cemiyeti (1884).

25624 Kronecker asteroidi onun adını almıştır.

Yayınları

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar

Dış bağlantılar

1823 doğumlular
1891 yılında ölenler
Alman matematikçiler
Almanya Yahudileri
Berlin Humboldt Üniversitesi öğretim üyeleri
Berlin Humboldt Üniversitesinde öğrenim görenler
Hristiyan olanlar
Royal Society'nin yabancı üyeleri
Sayı teorisyenleri
St Petersburg Bilimler Akademisi'nin muhabir üyeleri
Yahudi asıllı Almanlar

Leopold Kronecker


Per Kirkeby - Vinterbillede er en dansk portrætfilm fra 1996 med instruktion og manuskript af Jesper Jargil.

Handling
Filmen skildrer i få indstillinger Per Kirkebys arbejde med et stort oliemaleri fra første til sidste penselstrøg. En enkel film, der med humor formidler et intenst drama. Instruktøren har i flere år fulgt den danske maler i hans arbejde i Danmark, Tyskland og Italien, og de mange interviews danner baggrund for filmens lydside. Her fortæller Per Kirkeby om sine tanker og følelser undervejs i skabelsesprocessen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Portrætfilm fra Danmark
Danske film fra 1996

Per Kirkeby - Vinterbillede


Kaşık Oyunları veya Kaşık Havası , Türkiye'de Batı Karadeniz Bölgesi (Kastamonu, Bolu, Sinop, Çankırı, Çorum gibi), Güney Marmara (Balıkesir, Bursa, Bilecik gibi), İç Batı Anadolu (Afyon, Uşak, Eskişehir, Ankara gibi), Konya çevresi ve Mersin çevresinde oynanan oyunların genel adı. En önemli özelliği kaşığın oyuna eşlik aracı olmasıdır.

Bu oyunlarda oyuncular ellerinde ritim aracı olarak tahta kaşıklar bulundururlar. Ancak Antalya ve Konya yörelerinde oynanan kaşık eşliğindeki halk oyunlarına da genel olarak kaşık oyunu denilmektedir fakat bu oyunlar zeybekten kimi özellikleri ile ayrışır. Teke yöresi oyunları (Burdur, Denizli, Antalya) ise kaşık ile oynanmakla birlikte Eskişehir, Balıkesir yörelerinde oynanan "kaşıklı zeybek"ten farklılık göstermektedir. Kaşıklı oyunlar genellikle Yörük ve Türkmen kültürü ile bağlantılı olarak bir dağ oyunu teması içerebilir ya da erkekler arasında bir eğlence toplantısı özelliği taşıyabilir. Oyunun kıyafeti "Silifke" adı verilen kıyafettir.

Kaynakça

Halk oyunları

Kaşık oyunları


An Kyllinga kamschatica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Karl Friedrich Meinshausen. An Kyllinga kamschatica in nahilalakip ha genus nga Kyllinga, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Kyllinga

Kyllinga kamschatica


Nu er en dansk kortfilm fra 2003 instrueret af Simon Staho.

Handling

Nu handler om en mand og en kvinde, der mødes i 1960. De gifter sig, fordi det skal man. Men på bryllupsnatten går det galt. De aner ikke, hvad de skal stille op med hinanden. Seksuelt. Følelsesmæssigt. Manden møder en fremmed mand, der ved, hvad han skal stille op, som kender sin seksualitet. Der opstår et kærlighedsforhold mellem de to mænd. Men der er en forhindring. Kvinden. Og hun har et usynligt kort i ærmet. Om hun spiller det? Det gør hun. Hvad der sker? Det ved ingen. Før nu!

Medvirkende
 Mads Mikkelsen, Jakob som ung
 Mikael Persbrandt, Adam som ung
 Erland Josephson, Jakob som ældre
 Henning Moritzen, Adam som ældre
 Elin Klinga, Lisa

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2003

Nu (film fra 2003)