Le raïon de Graïvoron (en  ; transcription : Grayvoronskiy rayón) est l'un des vingt-et-un raïons de l'oblast de Belgorod, dans le district fédéral central de la Russie. Son centre est la ville de Graïvoron.

Géographie

Graïvoron est situé au sud-ouest de l'oblast de Belgorod. Il borde les raïons de  et  au nord et le  à l'est, tous dans l'oblast de Belgorod. Au sud se trouve l'ancien , dans l'oblast de Kharkiv, aujourd'hui intégré au raïon de Bohodoukhiv et l'ancien , dans l'oblast de Soumy, aujourd'hui intégré dans le raïon d'Okhtyrka. Ces deux anciens raïons sont en Ukraine. La superficie du raïon de Graïvoronski est de .

Histoire
Au  et au début du , le district fait partie du , dans l', du gouvernement de Koursk. Jusqu'en 1765, on y retrouve des centaines de soldats du . Durant le milieu du , de vagues d'immigration amènent de nombreux Ukrainiens dans la région. La frontière étant plutôt floue, les habitants de la région sont sous différentes autorités, les Russes sous celle du gouvernement de Koursk et les Ukrainiens sous celle du régiment de cosaques.

De 1838 à 1928, l' est en place dans le gouvernement de Koursk. Le raïon est créé en 1928 après l'abolition du système des ouïezds. De 1928 à 1930, le raïon fait partie de l', dans l'oblast du Centre-Tchernoziom. En 1930, les okrougs sont supprimés, et les raïons relèvent alors directement du centre de l'oblast, dans ce cas Voronej. En 1934, l'oblast du Centre-Tchernoziom est divisé en deux et Graïvoron rejoint le nouvel oblast de Koursk. En 1954, il fait partie du nouvel oblast de Belgorod.

Le , la région industrielle de Graïvoron est créée, comprenant la ville de Graïvoron. Le , le raïon de Graïvoron est dissous et intégré à celui de Borissovka. Il est recréé en 1989. Le , le raïon obtient le statut de district municipal. En 2018, toutes les entités territoriales du raïon sont réunies pour former la municipalité urbaine de Graïvoron, même si sur l'aspect territorial les divisions restent les mêmes.

Le , le raïon devient la cible de la Légion pour la liberté de la Russie, légion pro-Ukrainienne, lors d'une attaque qui a entraîné la prise des villages de , ,  par cette légion.

Divisions administratives

Démographie

Au recensement de 2010 en Russie, on comptait sur une population de  personnes  Russes,  Ukrainiens et 220 Arméniens.

Au recensement soviétique de 1939, il y avait  Russes et  Ukrainiens.

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des raions et équivalents en Russie

Liens externes

Raïon dans l'oblast de Belgorod
Division administrative fondée en 1928

Raïon de Graïvoron


Die Staten Island Borough Hall ist ein öffentliches Gebäude im Borough (Stadtbezirk) Staten Island der Stadt New York. Das Gebäude hat die Adresse 10 Richmond Terrace und liegt gegenüber dem Terminal der Staten Island Ferry an der Stuyvesant Street und dem Borough Place.

Geschichte
Die Eingemeindung in die Stadt New York im Jahr 1898 machte das noch ländlich geprägte County Richmond des Bundesstaates New York auf der Insel Staten Island zum fünften New Yorker Borough. Das Borough behielt zunächst den Namen des Countys und wurde 1975 offiziell in Staten Island umbenannt.

Das neue Bourough benötigte ein Rathaus als Sitz der Verwaltung. Die Borough Hall wurde vom Architektenbüro Carrère & Hastings entworfen und 1903 erbaut. Es ist im französischen Renaissancestil (French Eclectic) errichtet. Das dreigeschossige Gebäude besitzt eine Fassade aus Kalk- und Ziegelstein und ein Mansarddach.

Im Inneren ist es mit elf Wandmalereien von Frederick Charles Stahr geschmückt, die er von 1936 bis 1938 mit Förderung durch die Works Progress Administration schuf. Sie thematisieren historische Ereignisse aus der Geschichte Staten Islands seit den Seefahrten Giovanni da Verrazzanos. 1983 wurde das Gebäude in das National Register of Historic Places aufgenommen.

Heutige Nutzung
Das Gebäude dient seit seinem Bau als Bezirksrathaus von Staten Island. Es beherbergt den Sitz des Borough Presidents, Büros des Bauamtes und andere städtische Ämter.

Siehe auch
 Historismus (1880–1940)
 Brooklyn Borough Hall
 City Hall (New York City)
 Queens Borough Hall

Einzelnachweise

Klassizistisches Bauwerk in New York
Bauwerk in Staten Island
Rathaus in New York
Erbaut in den 1900er Jahren
Standort der Kommunalverwaltung

Staten Island Borough Hall


Disney+ (izgovara se Disney Plus) je usluga videa na zahtjev kojom upravlja Disney Media and Entertainment Distribution odjel tvrtke Walt Disney.

Platforma uglavnom distribuira filmove i televizijske serije u produkciji Walt Disney Television i Walt Disney Studios, s odjeljcima posvećenim Disneyju, Pixaru, Marvelu, Zvjezdanim ratovima i National Geographicu te, na odabranim tržištima, Star-u. Disney+ također distribuira originalne filmove i televizijske serije. U Sjedinjenim Američkim Državama Disney+ je dio Disneyjeve streaming ponude zajedno s Huluom i ESPN+.

Disney+ pokrenut 12. studenoga 2019. u Sjedinjenim Američkim Državama, Kanadi i Nizozemskoj sljedeći tjedan pokrenut je u Australiji, Novom Zelandu i Portoriku. Kasnije i u drugim državama diljem svijeta, i dalje nije dostupan svugdje u svijetu.

Dana 25. siječnja Disney je najavio da će na ljeto 2022. pokrenuti svoju uslugu u 42 zemlje i 11 novih teritorija, među kojima je bila i Hrvatska. Usluga je pokrenuta u Hrvatskoj 14. lipnja po cijeni od 7,99 eura mjesečno ili 79,90 eura godišnje. Usluga nije lokalizirana. Hrvatski jezik nije dostupan u obliku sinkronizacije ili titlova.

Također pogledajte
 HBO Max
 Netflix
 SkyShowtime
 Streaming

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena stranica

Web stranice

Disney+


Habura, prema latinskom Chabura, također i Habur  (arapski الخابور   al-khābūr , kurdski:  Xabûr, sirjački:  ܚܒܘܪ  ḥābur/khābur, turski:  Habur, starogrčki:  Χαβώρας ili Ἀβόρρας ili Ἀβούρας - Chaboras, Aborrhas, ili Abura, latinski: Chabura) je najveći trajni pritok Eufrata na sirijskom ozemlju. Premda izvire u Turskoj, krški izvori oko Ra's al-'Ayna glavni su izvor vode rijeci. Nekoliko važnih vadija ulijeva se u Haburu sjeverno od Al-Hasakaha, zajedno tvoreći ono što je znano kao Haburski trokut, ili područje Gornje Habure. Od sjevera ka jugu, godišnja količina oborina u području bazena Habure opada s preko 400 mm na manje od 200 mm, čineći tako rijeku životno važnim izvorom vode za okolne poljodjelce tijekom povijesti. Habura se ulijeva u Eufrat kod grada Busayraha.

Imena
Arapski: نهر الخابور, aramejski:ܢܗܪܐ ܕܚܒܘܪ, kurdski: Çemê Xabûr, turski: Habur Nehri, Habor, starogrčki: Χαβώρας, Ἀβόρρας, Ἀβούρας - Chaboras, Aborrhas, Aburas, hebrejski: Kebar, Chebar, latinski: Chabura

Zemljopis
Tok rijeke Habure može se podijeliti u dvije različite zone: područje Gornje Habure ili Haburski trokut sjeverno od Al-Hasakaha, te Srednja i Donja Habura između Al-Hasakaha i Busayraha.

Pritoci
Pritoci Habure su poredani od istoka ka zapadu: Većina ovih vadija dolijeva vodi samo dijelom godine.
Wadi Radd
Wadi Khnezir
Wadi Jarrah
Jaghjagh
Wadi Khanzir
Wadi Avedji

Izvori

Rijeke u Siriji
Rijeke u azijskom dijelu Turske
Porječje Šat al-Araba

Habura (Eufrat)


Soysallı, Kahramanmaraş ilinin Ekinözü ilçesine bağlı bir köydür.

Coğrafya
Kahramanmaraş iline 177 km, Ekinözü ilçesine 16 km uzaklıktadır.elbistan ilçe
sine 22 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 http://www.ortaoren.tr.cx

Ekinözü'nün mahalleleri

Soysallı, Ekinözü


Sulfidi su spojevi kovina prijelaznih elemenata i polukovina sa sumporom. Najčešće ih tvore Fe, Cu, Zn, Pb, Sb, Ag, Au, Bi, Co i Ni.

Sulfidi imaju različite rešetke i različita fizikalna svojstva. Većinom nastaju hidrotermalno i sedimentno u redukcijskim uvjetima, a u površinskim su uvjetima nestabilni i oksidiraju, najčešće u sulfate.

Ovoj skupini pripada više od 300 različitih minerala, ali samo se njih 20-ak nalazi u većim količinama.

Sulfosoli
Minerali koji imaju kompleksan anion, a njihov se sastav može prikazati kao kombinacija jednostavnog sulfida i molekule As2S3, Sb2S3 ili Bi2S3. Svi su tipično olovnosivi, pa se zovu i sinjavci.

Najčešći sulfidi

 Halkozin
 Argentit
 Galenit
 Sfalerit
 Cinabarit
 Pirhotin
 Halkopirit
 Bornit
 Pirit
 Markazit
 Arsenopirit
 Realgar
 Auripigment
 Antimonit
 Kovelin

Izvori

Funkcionalne skupine

Sulfidi


Glenea subsimilis é uma espécie de escaravelho da família Cerambycidae. Foi descrita por Charles Joseph Gahan em 1897.  É conhecida a sua existência na Índia, Vietname, Laos e China.  Contém as variedades Glenea subsimilis var. rubripes.

Referências

Borneo catalog 2005

subsimilis
Coleópteros descritos em 1897

Glenea subsimilis


En county town (dansk: grevskabsby) er et nuværende eller tidligere administrativt center i et grevskab.

Der findes county towns i Storbritannien, i Irland og på Jamaica.

County seat
I USA, Canada, Taiwan og Rumænien er county seat den engelske betegnelse for grevskabernes administrationsbyer.

County town


Türkiye ile Japonya arasında sosyal, kültürel, teknik, ekonomik ve benzeri alanlarda dostluk ve iş birliğini geliştirmek üzere, 1993 yılında kurulmuştur.

Tarihçe
Türk Japon Vakfı, 1992 yılında Japonya'yı ziyaret eden dönemin Başbakanı Sayın Süleyman DEMİREL'in talimatı doğrultusunda, eski Gümrük ve Tekel Bakanı Prof. Dr. Cafer Tayyar SADIKLAR'ın önderliğinde 1993 yılı Mart ayında Türk kanunları uyarınca kamuya yararlı tüzel bir kişilik olarak kurulmuştur. Vakfın kuruluşunun ardından, Kültür Merkezi'nin üzerinde kurulacağı arazinin yanı sıra inşaat için gerekli finansmanın yarısını aşan kısmı Türk tarafınca temin edilmiştir. Eski Japonya Büyükelçisi Bayan Atsuko TOYAMA (halen Eğitim, Kültür, Spor, Bilim ve Teknoloji Bakanı)'nın Keidanren (Japon Ekonomik Organizasyonlar Federasyonu) ve benzeri gibi Japon kurumlarına finansman temini için yaptığı talepler meyve vermiş ve inşası tamamlanan Türk Japon Vakfı Kültür Merkezi'nin açılışı 3 Mayıs 1998 tarihinde gerçekleştirilmiştir. Açılışa kadar olan süre içerisindeki önemli gelişmelerden bazıları aşağıda verilmiştir:

14 Eylül 1993 Japonya Altes Prensi Ekselansları Takahito MIKASA tarafından inşaat alanına Sakura anı-fidesi törenle dikildi.

5 Mayıs 1996 Kültür Merkezi temel atma töreni dönemin Cumhurbaşkanı Sayın Süleyman DEMİREL'in katılımıyla gerçekleştirildi.

3 Mayıs 1998 Açılış töreni. Dönemin Cumhurbaşkanı Sayın Süleyman DEMİREL ve eşi ile Japonya Altes Prens ve Prensesi Tomohito MIKASA'ların katılımlarıyla gerçekleştirildi.

Türk Japon Vakfı Kültür Merkezi içerisinde; Türk Japon Kadınları Dostluk ve Kültür Derneği, Türk Japon Kültürünü Araştırma ve Dayanışma Derneği, JICA ve Türk Japon Üniversiteliler Derneği'ne, birer ofis tahsis edilmiş ve Ankara'da mevcut Türk Japon dostluk derneklerinin bir çatı altında toplanması suretiyle kurumsal birlik sağlanmıştır.

Amaç
Türk Japon Vakfı, Türkiye ile Japonya arasında sosyal, kültürel, teknik, ekonomik ve benzeri alanlarda dostluk ve iş birliğini geliştirmek amacıyla, 1993 yılında kurulmuştur. Türk Japon Vakfı bunları gerçekleştirmek amacıyla; her türlü kültürel ve tanıtıcı faaliyetlerin yürütülmesi, kanuni izinler dahilinde ulusal ve uluslararası dernek ve kurumlarla iş birliği yapılması, Türk-Japon Dernekleri'nin çalışmalarının eşgüdüm içinde desteklenmesi, Türklere Japonca, Japonlara Türkçe öğretebilmek için kurslar düzenlenmesi, Japonlara Türkiye'yi, Türklere Japonya'yı tanıtmak amacıyla her türlü çabanın gösterilmesi, Türk ve Japon sanatçılarla karşılıklı olarak tanıtıcı çalışmalar yapılması, bilimsel araştırma ve yayınların desteklenmesi, toplantı, seminer ve benzeri akademik toplantılar düzenlenmesi ve bu alanda çalışan kurum ve kuruluşlarla iş birliği yapılması, "Japon Etütleri ve Dokümantasyon Merkezi" kurulması gibi çalışmalar yapmaktadır.

Kaynakça
 Türk - Japon Vakfı resmi sitesi

Japonya-Türkiye ilişkileri
Ankara merkezli vakıflar
1993'te kurulan dernekler ve vakıflar

Türk-Japon Vakfı


අබ් ඌර්බෙ කෝන්ඩිටා ලිබ්‍රී—බොහෝ විට  අබ් ඌර්බෙ කෝන්ඩිටා ලෙසින් කෙටි කර දැක්වෙන—යනු,  ලිවී ලෙසින්ද හැඳින්වෙන ඉතිහාසඳ ටිටූස් ලීවියුස් විසින් ලතින් භාෂාවෙන් රචිත, ක්‍රිපූ 27 සහ 25 අතර කිසියම් කාලයක ඇරඹුනු පුරාතන රෝමයෙහි ඉතිහාසය පිළිබඳ අනුස්මරණීය කෘතියකි.

අබ් ඌර්බෙ කෝන්ඩිටා ලිබ්‍රී (ලිවී)


Der Rechtenbach oder Kaibach ist ein gut acht Kilometer langer Bach im bayerischen Spessart, der in Lohr am Main im unterfränkischen Landkreis Main-Spessart von rechts und Westen in den Main mündet.

Name
Der Name setzt sich aus dem adjektivischen Bestimmungswort rëht für rechts und dem substantivischem, mhd. Grundwort bach für Bach zusammen. Rechtenbach bedeutet also rechter Mainzufluss. Der Bach gab der gleichnamigen Gemeinde ihren Namen.

Geographie

Verlauf
Der Rechtenbach entspringt in Rechtenbach auf einer Höhe von  in einer gefassten Brunnenstube. Dort wird ihm unterirdisch der nur an niederschlagsreichen Tagen fließende Bischbornbach zugeführt.

Der Rechtenbach durchfließt den Ort und verläuft dann zum längeren Teil in einem großen Südbogen in einem Kerbtal nach Lohr am Main, wobei ihn links die Bundesstraße 26 begleitet. In Lohr fließt der Rechtenbach wieder ostwärts und teilt sich kurz vor der Westtangente in Kaibach und Stadtbach auf. Letzterer wird durch die Altstadt geleitet. Beide Bäche vereinigen sich an der Gärtnerstraße wieder.

Der Kaibach mündet schließlich am Sportboothafen auf einer Höhe von  von rechts in den aus dem Nordosten heranziehenden Main.

Der etwa 8,2 km lange Lauf des Rechtenbachs endet ungefähr 199 Höhenmeter unterhalb seiner Quelle, er hat somit ein mittleres Sohlgefälle von circa 24 ‰.

Einzugsgebiet
Das 25,25 km²  große Einzugsgebiet des Rechtenbachs liegt im Spessart und wird durch ihn über den Main und den Rhein zur Nordsee entwässert.

Es grenzt
 im Nordosten an das Einzugsgebiet der Lohr, die in den  Main mündet
 im Südosten an das des Sandgrabens, der ebenfalls in den Main mündet
 im Süden an das des Mainzuflusses Neuhöllbrunnbach
 im Südwesten an das der Hafenlohr, auch ein Zufluss des Mains
 im Nordwesten an das des Äußeren Baches, der über den Lohrbach in den Aubach entwässert
 und in Norden an das des Aubach selbst, der in die Lohr mündet

Die höchste Erhebung ist die Klosterkuppel mit  im Süden des Einzugsgebiets.

Das Einzugsgebiet ist zum größten Teil bewaldet und im Mündungsbereich liegt die Stadt Lohr. Weitere Siedlungen sind das im Quellbereich liegende Dorf Rechtenbach und am Bischbornbach die zur Gemeinde Neuhütten gehörende Exklave Bischbornerhof.

Zuflüsse
Nach dem Bayernviewer, Längen abgemessen, Höhen nach Höhenlinienbild abgeschätzt.
 Bischbornbach, mehr als 3 km. Entspringt am Bischborner Hof in der Neuhüttener Gemeindeexklave in der Nähe eines kleinen Teichs auf etwa . Längster Oberlauf des Rechtenbachs in seiner nachmaligen Tallinie.
 Küchengraben, von links etwa 0,3 km nach der Mühle am Ortsende von Rechtenbach auf etwa , 2,0 km. Entspringt am westlichen Rothenberg auf etwa .
 Hemmgraben, von rechts etwa 0,7 km nach dem Ortsende auf etwa , 1,1 km. Entspringt südlich des Hemmbergs dem Unteren Molkebrunnen  auf etwa .
 Talloses Hanggerinne aus dem Oberen Molkebrunnen (Philipp-Wiesmann-Quelle), von links auf etwa , 0,7 km. Entsteht im Waldgewann Wombacher Buch auf etwa .
 Dunkelgraben, von rechts am Wasserwerk am Südbogen des Rechtenbachs auf etwa , 1,1 km. Entspringt im Rodenbacher Buch dem Nützenbrunnen auf etwa .

Mühlen
Am Rechtenbach gibt es einige alte Mühlen. Die oberste Hartmanns-Mühle steht noch am Ortsausgang von Rechtenbach. Erst am Unterlauf ab dem Südbogen des Baches folgen bald aufeinander die Obere Walkmühle, eine Papiermühle, die Untere Walkmühle, die Untere und die Obere Papiermühle  sowie die Lohmühle, die letzteren drei schon im geschlossenen Siedlungsbereich von Lohr.

Siehe auch
 Liste der Nebenflüsse des Mains
 Liste der Flüsse im Spessart

Weblinks

 Verlauf und Einzugsgebiet des Rechtenbachs auf dem

Einzelnachweise

Fluss im Spessart
Gewässer im Rhein-Main-Gebiet
Gewässer im Landkreis Main-Spessart
Geographie (Rechtenbach)
Geographie (Lohr am Main)

Rechtenbach (Main)


Philippe Nemo (* 11. Mai 1949 in Paris) ist ein französischer Philosoph.

Nemo studierte an der École Normale Supérieure de Saint-Cloud und ist heute Professor an der ESCP Europe. In den 1970er Jahren war er Berater der Minister Jacques Barrot und Lionel Stoléru. Von 1978 und 1982 wirkte er an der Universität Tours. In Deutschland wurde er vor allem durch sein Buch Was ist der Westen? Die Genese der abendländischen Zivilisation bekannt. Sein Buch Job et l'Excès du mal wurde ins Englische übersetzt, fand in Deutschland aber wenig Beachtung. 1999 erschien eine Neuauflage mit einem Beitrag von Emmanuel Levinas.

Philosoph (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Paris)
Mitglied der Mont Pèlerin Society
Franzose
Geboren 1949
Mann

Philippe Nemo


شركة الهاتف، وتُعرف أيضًا باسم شركة الاتصالات، أو مزود خدمة الهاتف،  هي شركة توفر خدمات مثل الإتصالات الهاتفية ونقل البيانات لزبنائها. أغلب شركات الهاتف حاليا هي مزودة لخدمة الإنترنت.

كانت العديد من شركات الهاتف سابقا وكالات حكومية أو مملوكة للقطاع الخاص ولكن تنظمها الدولة. وكثيرا ما يشار إلى الوكالات الحكومية، وبخاصة في أوروبا، باسم PTTs، أي «خدمات البريد والبرق والهاتف» . وفي الولايات المتحدة تُسمى: شركات النقل المحلية .

ومع ظهور الهواتف المحمولة، أصبحت شركات الهاتف الآن تشمل شركات الاتصالات اللاسلكية أو مشغلي شبكات الهاتف المحمول.

كما أن معظم شركات الهاتف تعمل الآن كمزودي خدمة الإنترنت (ISPs) ، وقد يختفي التمييز بين شركة الهاتف ومزود خدمة الإنترنت بالكامل مع مرور الوقت، مع استمرار الاتجاه الحالي لتقارب الموردين في تلك الصناعة.

مراجع

شركات اتصالات

شركة الهاتف


Max Rintelen (* 23. Februar 1880 in Graz; † 1. Dezember 1965 ebenda) war ein österreichischer Jurist und Rechtshistoriker.

Leben
Max Rintelen stammte aus einem alten westfälischen Patriziergeschlecht; sein Vater Anton Rintelen (d. Ä., 1842–1905) war Rechtsanwalt und Mitglied des österreichischen Reichsgerichtes. Sein Bruder Anton Rintelen (d. J., 1876–1946) war Jurist und Politiker und viele Jahre Landeshauptmann der Steiermark.

Max Rintelen studierte Rechtswissenschaften an der Universität Graz, wo er 1903 promoviert wurde. Seine Lehrer waren u. a. Arnold Luschin-Ebengreuth, Paul Puntschart und Gustav Hanausek. Anschließend ging Rintelen an die Universität Berlin, wo die Rechtshistoriker Heinrich Brunner und Otto von Gierke wirkten, ferner der Historiker Karl Zeumer. Im Sommersemester 1907 habilitierte sich Rintelen an der Universität Leipzig mit einer Arbeit über Schuldknechtschaft und Schuldhaft im Vollstreckungsverfahren. Nach einem Vorlesungssemester an der Universität Königsberg folgte er 1909 einem Ruf als außerordentlicher Professor an die Deutsche Universität Prag. 1916 wurde er Ordinarius für deutsches Recht und österreichische Reichsgeschichte an der Universität Graz. Hier war er fünfmal Dekan der Rechts- und Staatswissenschaftlichen Fakultät; im Studienjahr 1931/32 Rektor der Universität. Über seine Emeritierung 1951 hinaus lehrte er bis zum 75. Lebensjahr. Viele Jahre war er Präses der Rechtshistorischen Staatsprüfungskommission.

Während der Prager Zeit entstanden die Untersuchungen über die Entwicklung des Handelsregisters, die 1914 in Stuttgart erschienen. Vorstudien behandelten das Ragionenbuch der Augsburger Kaufmannschaft. In Graz befasste sich Rintelen intensiv mit der neueren österreichischen Rechtsgeschichte, insbesondere mit dem Juristen Bernhard Walther (1516–1584), dem "Vater der österreichischen Jurisprudenz" (so Arnold Luschin-Ebengreuth). Rintelen hat frühzeitig die Bedeutung der neueren Privatrechtsgeschichte erkannt und diese Richtung gepflegt. Die Rechtswissenschaft verdankt Max Rintelen eine Edition der privatrechtlichen Traktate Bernhard Walthers (1937). Das Verhältnis von Landsbrauch und Gemeinem Recht wird in einem Beitrag zur Festschrift Artur Steinwenter (1958) behandelt. Neben der rechtshistorischen Forschung befasste sich Rintelen seit dem Beginn der 30er Jahre mit dem Rechtsschutz für geistiges Eigentum. 1958 erschien eine grundlegende Arbeit über Urheberrecht und Urhebervertragsrecht. Max Rintelen war seit 1951 korrespondierendes, seit 1954 wirkliches Mitglied der  Österreichischen Akademie der Wissenschaften sowie Mitglied der Historischen Landeskommission für Steiermark.

Ehrungen
 1960: Dr. rer. pol. h. c., Universität Innsbruck

Werke
 Schuldhaft und Einlager im Vollstreckungsverfahren des altniederländischen und sächsischen Rechtes. Duncker & Humblot, Leipzig 1908.
 Der Gerichtsstab in den österreichischen Weistümern. In: Festschrift Heinrich Brunner zum 70. Geburtstag. Böhlau, Weimar 1910, S. 631–648.
 Bernhard Walthers privatrechtliche Traktate aus dem 16. Jahrhundert, vornehmlich agrarrechtlichen, lehen- und erbrechtlichen Inhalts (= Quellen zur Geschichte der Rezeption. Bd. 4). Hrsg. u. eingeleitet von Max Rintelen). S. Hirzel, Leipzig 1937.
 Landsbrauch und gemeines Recht im Privatrecht der altösterreichischen Länder. In: Festschrift Artur Steinwenter. Zum 70. Geburtstag. Böhlau, Graz/Köln 1958, S. 78–99. Transkription im Repertorium österreichischer und deutscher Rechtsquellen der Frühen Neuzeit
 Urheberrecht und Urhebervertragsrecht nach österreichischem, deutschem und schweizerischem Recht. Springer, Wien 1958.

Literatur
 Max Rintelen: Selbstbiographie. In: Nikolaus Grass (Hrsg.): Österreichische Geschichtswissenschaft der Gegenwart in Selbstdarstellungen. Bd. 2. Wagner, Innsbruck 1951, S. 139–162.
 Hermann Baltl: Zum 70. Geburtstag von Max Rintelen. In: Juristische Blätter. Bd. 72 (1950), S. 83 f.
 Franz Klein: Nachruf. In: Zeitschrift der Savigny-Stiftung für Rechtsgeschichte. Germanistische Abteilung, Bd. 83 (1966), S. 557–562.
 Hans Lentze: Nachruf. In: Almanach der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. Bd. 116 (1966), S. 277–286.
 Gunter Wesener: In memoriam Max Rintelen. In: Juristische Blätter. 1966, S. 244 f.
 Gunter Wesener: Max Rintelen †. In: Zeitschrift des Historischen Vereines für Steiermark. Bd. 61 (1970), S. 255–260.

Weblinks

 Nachlass im Archiv der Universität Graz

Einzelnachweise

Rechtshistoriker (Deutsches Recht)
Rechtshistoriker (20. Jahrhundert)
Rektor (Universität Graz)
Hochschullehrer (Universität Graz)
Hochschullehrer (Karl-Ferdinands-Universität Prag)
Mitglied der Österreichischen Akademie der Wissenschaften
Ehrendoktor der Universität Innsbruck
Österreicher
Geboren 1880
Gestorben 1965
Mann
Mitglied der Historischen Landeskommission für Steiermark

Max Rintelen


Türk edebiyatının tarihsel gelişimi içinde II. Meşrutiyet'in ilanından (1908) Cumhuriyet'e (1923) kadar süre içinde edebiyatla ilgili oluşumların tümüne verilen addır.

Türkiye'de 1876'da bir tarihsel dönüşüm yaşanmıştır. Meşrutiyet ilan edilmiş ve bunun etkileri edebiyata da yansımıştır.

Milli Edebiyat akımı

Türk Dili, vezni, zevki ve kültürü ile Milli konuları, Milli Ülküleri işleyen Türk Edebiyatı ihtiyacı ve özlemi sonucunda 1911-1923 yılları arasında, dilde yalınlık, halk edebiyatı şiir biçimlerinden yararlanma ve hece ölçüsü, konu seçiminde yerlilik, yalın bir dille yazma, konularını hayattan ülke şartlarından seçme ve milli kaynaklara yönelme ilkelerini benimseyen Milli Edebiyat akımı doğmuştur.

İslamcı, Osmanlıcı, gelenekçi görüşlere sahip yazarlardan, bireysel eğilimli yazarlara kadar tüm edebiyatçılara açık bir bütünlük mevcuttur. Bu akım dilde ve duyuşta 1911-1915 dönemi milliyetçilik fikirlerinin ön planda olduğu roman, hikâye, tiyatro eseri ve şiirler verilmesine yol açmıştır.

Fecr-i Ati

II. Meşrutiyet 'ın ilanından sonra Servet-i Fünûn mecmuası etrafında kendilerine Fecr-i Ati adını veren yeni bir nesil toplanmıştır. Kısa ömürlü olan bu topluluk, Servet-i Fünunculardan daha sade bir dil kullanmış sembolizm, empresyonizm ve romantizm gibi akımları eserlerine uygulamışlar,

Genç Kalemler

Batı etkisinde Türk edebiyatı

Meşrutiyet Edebiyatı


Bender: Natchalo (Бендер: Начало) est un film russe réalisé par Igor Zaïtsev, sorti en 2021.

Synopsis

Fiche technique
 Photographie : Sergueï Trofimov
 Musique : Raïan Otter
 Décors : Alexandre Arefiev

Notes et références

Liens externes

Film russe sorti en 2021
Comédie russe

Bender: Natchalo


Les veines cérébrales moyennes sont deux veines du cerveau.

On distingue :

 la veine cérébrale moyenne superficielle ;
 la veine cérébrale moyenne profonde.

Notes et références

Bibliographie
 Atlas interactif de neuroanatomie clinique - Atlas photographique + Compléments interactifs, Frédéric Lemarchand, Laurent Thines, 2016

cérébrale moyenne

Veine cérébrale moyenne


Danmarkshavn er en dansk dokumentarfilm.

Handling
Opførelsen af den nordligst beliggende radio- og vejrstation i Grønland i 1948.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark

Danmarkshavn (dokumentarfilm)


Geoffrey Anketell Studdert Kennedy  (27 June 1883 – 8 March 1929) was an English Anglican priest and poet. He was nicknamed "Woodbine Willie" during World War I for giving Woodbine cigarettes to the soldiers he met, as well as spiritual aid to injured and dying soldiers.

Early life
Born in Leeds, England, on 27 June 1883, Studdert Kennedy was the seventh of nine children born to Jeanette Anketell and William Studdert Kennedy, vicar of St Mary's, Quarry Hill in Leeds. His father William Studdert Kennedy was born in Blackrock, County Dublin, Ireland, in 1826. Geoffrey's paternal grandfather, Robert Mitchell Kennedy,  was Dean of Clonfert in County Galway, Ireland from 1850 until his death in 1864. One of Geoffrey's brothers was Hugh A. Studdert Kennedy, a biographer of American religious leader Mary Baker Eddy.

Because of his Irish forefathers, Geoffrey always maintained he was an Irishman. He was educated at Leeds Grammar School and Trinity College, Dublin, where he gained a degree in classics and divinity in 1904. After a year's training at Ripon Clergy College, he became a curate at St Andrew's Church, Rugby, and then, in 1914, the vicar of St. Paul's, Worcester.

Military career
On the outbreak of World War I, Studdert Kennedy volunteered as a chaplain to the army on the Western Front, where he gained the nickname "Woodbine Willie". In 1917, he was awarded the Military Cross at Messines Ridge after running into no man's land to help the wounded during an attack on the German frontline.

During the war he supported the British military effort with enthusiasm. Attached to a bayonet-training service, chaplain Kennedy toured with boxers and wrestlers to give morale-boosting speeches about the usefulness of the bayonet. One of his inspirational speeches is vividly described by A. S. Bullock as "the most extraordinary talk I ever heard'. Bullock notes that the listeners 'were a very rough, tough lot, but they sat spellbound", and quotes a section of the speech, at the end of which "everybody sprang to their feet and cheered him to the echo".

He wrote a number of poems about his experiences, and these appeared in the books Rough Rhymes of a Padre (1918), and More Rough Rhymes (1919), among others.

An anthology of his works was published under the title The Unutterable Beauty.

Later life
After the war, Studdert Kennedy was given charge of St Edmund, King and Martyr in Lombard Street, London. Having been converted to Christian socialism and pacifism during the war, he wrote Lies (1919), Democracy and the Dog-Collar (1921) (featuring such chapters as "The Church Is Not a Movement but a Mob", "Capitalism is Nothing But Greed, Grab, and Profit-Mongering" and "So-Called Religious Education Worse than Useless"), Food for the Fed Up (1921), The Wicket Gate (1923), and The Word and the Work (1925). He moved to work for the Industrial Christian Fellowship, for whom he went on speaking tours of Britain.

His appointment as missioner for ICF released him from routine clerical duties to become an outspoken advocate for the working classes. One of his celebrated quotes was: "If finding God in our churches leads to us losing Him in our factories, then better we tear down those churches for God must hate the sight of them."

It was on one of these tours that he was taken ill with the flu, which was complicated by his weak lungs. He died in Liverpool on 8 March 1929, exhausted at the age of 45. His funeral took place in Worcester, to which First World War veterans and poor working people flocked to pay their respects. The Dean of Westminster refused burial at Westminster Abbey, because he said Studdert Kennedy was a "socialist", even though he had distrusted most politicians and had refused to join any political party.

Honours and legacy

Honours
Studdert Kennedy was awarded the Military Cross (MC) during World War I. His citation read:

The Museum of Army Chaplaincy at Amport House, Hampshire, also honours Kennedy with a large display about his life. In February 2013, John Packer, Bishop of Ripon and Leeds unveiled a commemorative plaque in Ripon, North Yorkshire, to honour the Ripon Clergy College and Studdert Kennedy.

Studdert Kennedy is commemorated with a feast day (Commemoration) on the liturgical calendar of the Church of England on 8 March.

Legacy
He wrote the poem Roses in December, which J.M. Barrie quoted in his rectorial address to the University of St. Andrews entitled Courage in 1922, and often misattributed to Barrie.

War! Lies! And a Packet of Fags! is a play by David Gooderson about the Great War and its aftermath—the story of "Woodbine Willie". The play is based on extensive research into the life of Studdert Kennedy, including meetings with members of his family, and a detailed study of the background of the period.

He is mentioned in the Divine Comedy song "Absent Friends": "Woodbine Willie couldn't rest until he'd/given every bloke a final smoke/before the killing," and in Finnegans Wake by Irish author James Joyce: "tsingirillies' zyngarettes, while Woodbine Willie, so popiular with the poppyrossies" (351).

Venerable Archbishop Fulton J. Sheen quoted Studdert Kennedy's 1918 poem "Indifference" (from the collection called "Rough Rhymes of a Padre") when Sheen spoke publicly about the need for enthusiasm in all of one's life. Studdert Kennedy "wrote this poem during what was called 'the great disillusion' of the 1920s". Sheen's point was that the "world is suffering from indifference" as "apathy, not caring." Sheen noted that he wondered if Jesus Christ "did not suffer more from our indifference than he did from the crucifixion." To make his point he recited Studdert Kennedy's poem "Indifference."

His son was the psychologist and linguist Michael Studdert-Kennedy.

Works
Poetry

 1918: Rough Rhymes of a Padre: by "Woodbine Willie". London: Hodder and Stoughton
 1919: More Rough Rhymes of a Padre. London: Hodder and Stoughton
 1920: Peace Rhymes of a Padre. London: Hodder and Stoughton
 1922: Songs of Faith and Doubt. London: Hodder and Stoughton
 1924: The Sorrows of God and Other Poems (anthology) R.R. Smith, New York
 1925: Lighten Our Darkness: Some Less Rough Rhymes of a Padre
 1927: The Unutterable Beauty: the collected poetry of G. A. Studdert Kennedy (anthology). London: Hodder and Stoughton
 1928: I Believe: Sermons on the Apostle's Creed First published as Food for the Fed-up (London: Hodder and Stoughton, 1921).
 1929: Rhymes. [A selection from "Rough Rhymes. "More Rough Rhymes" and "Peace Rhymes."] (anthology). London: Hodder and Stoughtonn

Books

 1918: Rough Talks by a Padre delivered to officers and men of the B.E.F. London: Hodder and Stoughton
 1918: The Hardest Part. London: Hodder and Stoughton
 1918: God and the Sacrament: a reprint of a chapter of the author's book entitled The Hardest Part. London: Hodder and Stoughton
 1919: Aren't All the Best Chaps Christians?] London: Hodder and Stoughton
 1919: Lies. London: Hodder and Stoughton
 1921: Democracy and the Dog Collar. London: Hodder and Stoughton
 1921: Food for the Fed Up (US I Believe; sermons on the Apostles' creed). London: Hodder and Stoughton
 1923: [https://babel.hathitrust.org/cgi/pt?id=uc1.$b689939&view=1up&seq=9 The Wicket Gate: or plain bread. London: Hodder and Stoughton
 1926: The Word and the Work. London: Longmans
 1927 I Pronounce Them: a story of man and wife – a novel. New York: George H Doran
 1928: The Warrior the Woman and the Christ: a study of the leadership of Christ. London: Wyman and Sons
 1928: Environment. E. Benn (32 pages)
 1932: The New Man in Christ. London: Hodder and Stoughton
 1932: When We Pray: a method of prayer taught by G.A. Studdert Kennedy. Hodder and Stoughton. Written by Ronald Sinclair
 193?: Meaning of the Real Presence. (5 pages reprinted from) The Witness, NY

Anthologies

 1947: The best of G.A. Studdert-Kennedy (Woodbine Willy) : selected from his writings by a friend. Hodder and Stoughton
 2008: After War, Is Faith Possible? By Geoffrey Studdert Kennedy & Kerry Walters (editor). Lutterworth Press

References

Further reading
 "Geoffrey Studdert Kennedy: The Pastor and the Suffering God" . An OCMS lecture about Geoffrey Studdert Kennedy, given by Robert Ellis, 2005 February 15.
Holman, Annette, Woodbine Willy: an unsung hero of World War One, Lion Hudson 2013

Purcell, William, Woodbine Willy: a study of Geoffrey Studdert Kennedy (an Anglican incident. Being an account of the life and times of Geoffrey Anketell Studdert Kennedy poet, profit, seeker after truth, 1883 – 1929, Mowbray 1962
 Turtle Bunbury, The Glorious Madness, Tales of The Irish and The Great War'',  Woodbine Willie - The Soldiers' Poet, pp. 82–91, Gill & Macmillan, Dublin 12 (2014)
Nix, Dayne Edward, "Moral Injury and a First World War Chaplain: The Life of G.A. Studdert Kennedy. Lexington Books, 2021.

External links

1883 births
1929 deaths
20th-century English male writers
20th-century English Anglican priests
20th-century English poets
Alumni of Trinity College Dublin
Anglican pacifists
Anglican poets
Anglican saints
Anglican socialists
British Army personnel of World War I
English Christian pacifists
English Christian socialists
English male poets
English World War I poets
People educated at Leeds Grammar School
Clergy from Leeds
Recipients of the Military Cross
Royal Army Chaplains' Department officers
World War I chaplains
Military personnel from Leeds

Geoffrey Studdert Kennedy


අභය රජ යනු  උපතිස්ස නුවර රජ ලෙසින්, ක්‍රිපූ  474 සිට ක්‍රිපූ 454 දක්වා රාජ්‍ය පාලනය කළ රජෙකි. ඔහුගේ සොහොයුරන් විසින් ඔවුන් අතුරින් උපතිස්ස නුවර මීළඟ රජ වීමට සුදුසුතම වැඩිමහලා බවට තෝරා ගැනීම නිසා, ඔහුගේ පියාවූ  පඞුවස්දෙව් රජුගේ අනුප්‍රාප්තිකයා ලෙසින් ඔහු රජ විය.

මෙයද බලන්න
 ශ්‍රී ලාංකික රජවරුන්ගේ ලැයිස්තුව
 මහාවංශය
 ශ්‍රී ලංකාවේ ඉතිහාසය
 ශ්‍රී ලංකාවේ ස්ථාන නාම

බාහිර සබැඳි
 හිස්ට්‍රි ඔෆ් ශ්‍රී ලංකන් කිංස්
 කොඩ්රින්ටන්ස් ෂෝට් හිස්ට්‍රි ඔෆ් සිලෝන්

ශ්‍රී ලංකාවේ රජවරු
සිංහල ජනයා
ක්‍රිපූ 5 වන සියවසේ පාලකයෝ

උපතිස්ස නුවර අභය රජ


An Ortachne rariflora in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Joseph Dalton Hooker, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Dorothy Kate Hughes. An Ortachne rariflora in nahilalakip ha genus nga Ortachne, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ortachne

Ortachne rariflora


Erkan Veyseloğlu (d. 13 Mart 1983; Münih), Alman asıllı Türk eski basketbolcu. Kısa forvet pozisyonunda oynadı. Son olarak Basketbol Süper Ligi ekibi Darüşşafaka'da forma giydi.

Basketbol yaşamı
Basketbola 1994 yılında Efes Pilsen'in alt yapısında başladı. 2000 yılına kadar bu takımın formasını giydi.

Genç takım seviyesinde Türkiye Şampiyonluğu kazanıp en iyi forvet seçildi. 2000-2001 sezonunda, bir süreliğine Efes Pilsen'in pilot takımı olan Antbirlik ile birinci lig kariyerine başladı. Takımın ikinci lige düşmesiyle 2001-2002 sezonunda ikinci lig ekiplerinden Pertevniyal takımında oynadı. 2002-2004 yılları arasında kariyerine tekrar birinci ligde Fenerbahçe'de devam etti. 2004-2005 sezonuna Efes Pilsen'de başladı ancak kısa süre sonra Beşiktaş'a kiralık olarak transfer oldu ve o sene Türkiye Basketbol Ligi'nde final oynayan takımın kadrosunda yer aldı. Ancak seri sonunda Efes Pilsen, Beşiktaş'ı 4-1 ile geçerek şampiyon oldu ve Erkan Veyseloğlu'nun formasını giydiği Beşiktaş ligi ikinci tamamladı.

Bir süre sonra Efes Pilsen'e döndü ve sezon sonunda İzmir takımı Tuborg Pilsener'e transfer oldu. 2006-2007 sezonu öncesinde yeniden Beşiktaş ile anlaştı. İki yıl formasını giydiği Beşiktaş takımından Banvit'ne transfer oldu. 2009-2010 sezonu için Erdemir ile sözleşme imzaladı. İki yıl Erdemir forması giyen tecrübeli oyuncu 2011-2012 sezonunda ise daha önce de forma giydiği Banvit ile anlaştı. Takımı Spor Toto Türkiye Kupası finalinde Beşiktaş ile final oynamış, turnuvayı ikinci tamamlamıştır. 2014-2015 sezon ortasında Banvit'ten ayrılarak Pınar Karşıyaka takımına transfer olan Erkan Veyseloğlu burada kariyerinin ilk TBL şampiyonluğunu yaşadı.

200'den fazla çeşitli kademelerde Türk millî basketbol takımı forması giyen deniyimli basketbolcu, yıldız millî takım seviyesinde de Avrupa 3.'lüğü yaşadı ve en iyi forvet seçildi.

2016 yılında Beşiktaş Sompo Japan kulübü 1+1 yıllık sözleşme yaparak oyuncuyu kadrosuna katmıştır.

Kariyeri
 2000 - 2001: Antbirlik
 2001 - 2002: Pertevniyal
 2002 - 2004: Fenerbahçe
 2004: Efes Pilsen
 2004 - 2005: Beşiktaş
 2005 - 2006: Tuborg Pilsener
 2006 - 2008: Beşiktaş
 2008 - 2009: Banvit
 2009 - 2011: Erdemir
 2011 - 2014: Banvit
 2014 - 2015: Pınar Karşıyaka
 2015 - 2016 Türk Telekom
 2016 - 2019: Beşiktaş Sompo Japan

İlgili bağlantılar
 Pınar Karşıyaka
 Beşiktaş Sompo Japan

Kaynakça

Dış bağlantılar
 TurkSports.Net Profili
 TBL.org Oyuncu Bilgileri
 TBLStat.net Oyuncu Profili

1983 doğumlular
Türk erkek basketbolcular
Antbirlikli basketbolcular
Beşiktaş JK basketbolcuları
Fenerbahçe SK basketbolcuları
Erdemirsporlu basketbolcular
Bandırma BK basketbolcuları
Darüşşafaka SK basketbolcuları
Yaşayan insanlar
Kısa forvet basketbolcular

Erkan Veyseloğlu


An Restrepia tsubotae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer ngan Rodrigo Escobar. An Restrepia tsubotae in nahilalakip ha genus nga Restrepia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Restrepia

Restrepia tsubotae


Andrea Roth (30 de septiembre de 1967) es una actriz canadiense. Es conocida por la serie de FX, Rescue Me, (2004–2011) en donde interpreta a Janet Gavin, la esposa del Tommy Gavin.

Biografía
Roth nació en Woodstock, Ontario, Canadá, de padre escocés y madre holandesa.

Debutó en el drama deportivo de Australia The Club como Amy en 1980, dirigida por Bruce Beresford. Ella apareció en numerosas series de televisión y en películas de televisión, incluyendo el thriller canadiense Psychic en 1992, la película Burn en 1998, y la película de terror The Untold en 2002, antes de aterrizar en su papel en Rescue Me. Ella apareció en Jet Li y War película de acción en 2007.

El 29 de marzo de 2010, Roth dio a luz a una hija, con su novio Todd Biermann, de nombre Ava Reese. Roth y Biermann se casaron el 7 de octubre de 2011.

En julio de 2010, se anunció que Roth se uniría al elenco de la nueva serie dramática de CBS, Blue Bloods, en reemplazo de Wendy Moniz.

Filmografía
 The Club (1980) - Amy.
 The New Alfred Hitchcock Presents (1 episodio, 1988) - Anna.
 Night Heat (1 episodio "Jumper", 1988) - Hope.
 The Jitters (1989) - Gang Gal.
 C.B.C.'s Magic Hour (1 episodio, "Rookies", 1989) -
 Princes in Exile (1990) - Marlene.
 Friday the 13th: The Series (1 episodio, "Midnight Riders", 1990) - Penny Galen.
 The Hitchhiker (1 episodio, "Strate Shooter", 1990) -
 My Secret Identity (2 episodiod, "Best Friends" and "My Old Flame", 1990–1991) - Paula / Krista Stemler.
 Seedpeople (1992) - Heidi Tucker.
 Katts and Dog (1 episodio, "Crime of Fashion", 1992) -
 Dangerous Curves (1 episodio, "Deathwatch", 1992) - Kate Larkin.
 Parker Lewis Can't Lose (1 episodio, "Money Talks", 1992) - Carly.
 Psychic (1992) - April Harris.
 The Good Fight (1992) (TV) - Emily Cragin
 Secret Service (1 episodio, "Vet Murder with Extra Cheese", 1993) - Buddro.
 E.N.G. (5 episodios, "To Kill with Kindness", "Love and Duty", "Another Pretty Face", "The Big Sleepover" and "Love and Marriage", 1992–1993) - Tessa Vargas.
 Counterstrike (1 episodio, "Muerte", 1993) - Heidi.
 Murder, She Wrote (1 episodio, "Love's Deadly Desire", 1993) - Valerie Hartman.
 Tropical Heat (1 episodio, "Turning Screws", 1993) - Trudy.
 Highlander: The Series (1 episodio, "Epitaph for Tommy", 1993) - Suzanne Honniger.
 The Club (1994) - Amy.
 Spoils of War (1994) (TV) - Penny.
 Dead at 21 (1 episodio, "Hotel California", 1994) -
 A Change of Place (1994) (TV) - Kim Jameson/Kate "Dominique" Jameson.
 Forever Knight (2 episodios, "Love You to Death" and "Faithful Followers", 1993–1994) - Lucy Preston / Lucy Sylvaine.
 RoboCop: The Series (9 episodios, 1994) - Diana Powers/NeuroBrain.
 A Woman of Independent Means (1995) TV mini-series - Eleanor, adulta.
 Crossworlds (1996) - Laura.
 Desert Breeze (1996) (TV) -
 The Sunchaser (1996) - Head Nurse.
 The Outer Limits (1 episodio, "The Sentence", 1996) - Dr. Dana Elwin.
 Red Meat (1997) - Nan.
 Divided by Hate (1997) (TV) - Carol Gibbs.
 Executive Power (1997) (V) - Susan Marshall.
 Players (1 episodio, "Con Job", 1997) - Gentrie Maddox.
 Burn (1998) -
 The Pretender (1 episodio, "Hazards", 1998) - Gibbs.
 Hidden Agenda (1999) - Monika Engelmann.
 Nash Bridges (1 episodio, "Truth and Consequences", 1999) - Shelby Carter.
 Dangerous Attraction (2000) - Allison Davis.
 Bull (4 episodios, "Visit", "A Beautiful Lie", "It's Not Personal" and "Who's Afraid of Chairman Al", 2000) - Jo Decker.
 Personally Yours (2000) (TV) - Gina.
 Diagnosis: Murder (1 episodio, "Death by Design", 2000) - Kendra/Beverly Scott.
 The Stepdaughter (2000) - Susan Heller and also Associate Producer.
 The Agency (2001) (TV) - Lisa Fabrizzi.
 The Agency (1 episodio, "Pilot", 2001) - Lisa Fabrizzi.
 The Time Tunnel (2002) (TV) - Toni Newman.
 All Around the Town (2002) (TV) - Sarah Kinmount.
 The Untold (2002) - Marla Lawson.
 Highwaymen (2003) - Alexandra Farrow.
 Lucky (1 episodio, "Calling Dr. Con", 2003) - Amy.
 Miracles (1 episodio, "Saint Debbie", 2003) - Debbie Olson.
 The Perfect Husband (2004) (TV) - Beverly.
 CSI: Crime Scene Investigation (3 episodios, "Invisible Evidence", "Suckers" y "Turn of the Screws", 2003–2004) - Oficinista.
 Rescue Me (52 episodios, 2004–2011) - Janet Gavin.
 Law & Order (1 episodio, "Mammon", 2005) - Marley Emerson.
 CSI: Miami (1 episodio, "Sex & Taxes", 2005) - Molly Edge.
 Chasing Christmas (2005) (TV) - Present.
 Crazy for Christmas (2005) (TV) - Shannon McManus-Johnson.
 Last Exit (2006) (TV) - Diana Burke.
 War (2007) - Jenny Crawford
 Numb3rs (1 episodio, "Thirteen", 2007) - Alex Trowbridge.
 Criminal Minds (1 episodio, "Limelight", 2008) - Jill Morris.
 Lost (1 episodio, "The Other Woman", 2008) - Harper Stanhope.
 Bridal Fever (2008) (TV) - Gwen Green.
 The Secret Lives of Second Wives (2008) (TV) - Lynn Hughes.
 The Skeptic (2009) - Robin Becket.
 The Collector (2009) - Victoria.
 Dark Blue - Nicole Carter (2 episodios, 2009).
 Courage (2009) - Teresa.
 A Golden Christmas (2009) (TV) - Jessica.
  Blue Bloods (5 episodios, 2010–2011) - Kelly Davidson-
 Committed (2011) - Celeste Dupont.
 Revolution (2012-presente) (TV) - Rachel Matheson

Referencias

Enlaces externos

Actores de televisión de Canadá

Andrea Roth


Çaybaşı, Antalya ilinin Elmalı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adının daha önce Yavu olduğu, daha sonra 1960 yılından sonra çaybaşı olarak değiştirildiği bilinmektedir. Yavu mahallesi komşu köyler gibi (Bayat=Zümrütova-Afşar) eski bir köy ve Türk boyu adı olan Yavı'dan almıştır. Mahallenin Kaş ilçesine bağlı yine Yavu adında sahil mahallesi vardır.

Coğrafya
Antalya iline 118 km, Elmalı ilçesine 18 km, Akçay kasabasına 8 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Elmalı'nın mahalleleri

Çaybaşı, Elmalı


Darab (), historicamente designada como Darábghird ou Darábgerd, é uma cidade e capital do condado de Darab, na província de Fars, no Irã. No censo de 2016, possuía  habitantes.

História

Darab é uma das cidades mais antigas do Irã, e é mencionada no épico persa Xanamé de Ferdusi. A lenda atribui a fundação da cidade a , daí seu nome anterior Darabguerde (cidade de Dario). Existem vários vestígios, incluindo o Calá i Darab (cidadela de Dario), que consiste em uma série de terraplanagens dispostas em círculo em torno de uma rocha isolada. Outro monumento nas proximidades é um baixo-relevo gigante, esculpido na face vertical de uma rocha, representando a vitória do xainxá sassânida   sobre o imperador romano Valeriano em 260.

De acordo com Hâmeza de Ispaã, a cidade tinha um formato triangular, e a muralha defensiva circular, que foi descoberta, foi construída no  por um governador de Fars sob Alhajaje ibne Iúçufe. O círculo é irregular e tem cerca de  metros de diâmetro. Durante a maior parte da Idade Média, a cidade permaneceu a capital de um grande distrito. Os produtos da cidade incluíam tecidos, óleo de jasmim, vários sais minerais e , um exsudato mineral.

Bibliografia

Cidades do Império Parta
Cidades do Império Sassânida
Localidades do Irão
Pérsis (província do Império Sassânida)

Darab


Aceasta este o listă de filme australiene din 2012:

Lista

Note

Filme din 2012Filme australiene
Australia
Liste de filme australiene

Listă de filme australiene din 2012


Gabriel VIII d'Alexandrie (en arabe égyptien  غبريال التامن) mort le  est le  patriarche copte d'Alexandrie.

Nommé Shenouda, il est ordonné patriarche le dimanche 16 du mois de Baounah 1303 A.M. soit le  A.D. La cérémonie de célébration de son couronnement est présidée par Anba Zacharias, évêque de Jerusalem, et Anba Kyrellos El-Khiami, dans l'église du Monastère Saint-Mercure dans le Vieux-Caire. A l'époque de son ordination, les Coptes sont divisés, et choisissent, par moins de quatre patriarches différents, et le déposent. Il n'est restauré sur sa chaire que par le Sultan Ottoman Mourad III qui confirme son élection au patriarcat

Selon les bollandistes en 1594 il envoie une délégation  composée de prêtres et de moines menés par l'archidiacre Barso et porteuse d'un message au Pape Clément VIII et le  ses envoyés signent à Rome une « profession de foi orthodoxe »

D'après un document conservé au monastère de Saint-Antone il aurait décrété que le jeûne des Apôtres devait commencer le 21 de Baounah jusqu'au 5 d'Abîb, et qu'il serait suspendu pendant les « trois jours de Ninive », que le jeûne de l'Avent commencerait le premier de Kiahk, et que le jeûne de la Vierge resterait facultatif. Tous les Coptes de l'époque auraient approuvé ce qu'il avait décidé. Cependant, après sa dispartition ils seraient revenus aux anciennes tradition du jeûne. Gabriel VIII meurt dans le Monastère de la Vierge Marie nommé El-Sourian, le  jour de Baramouda 1319 A.M. soit le  A.D. après avoir occupé le trône patriarcal de Saint-Marc quinze ans dix mois et 24 jours

Notes et références

Source

Lien externe
  The Departure of St. Gabriel the Eighth, the 97th. Patriarch of Alexandria.

Patriarche d'Alexandrie
Décès en 1603
Pape copte orthodoxe du XVIe siècle
Pape copte orthodoxe du XVIIe siècle

Gabriel VIII d'Alexandrie


سهام إبراهيم (14 فبراير 1957 -)، مغنية وممثلة سورية.

عن حياتها
من مدينة اللاذقية فازت في برنامج مسرح المواهب في سوريا وتم اعتمادها في الهيئة العامة للاذاعة والتلفزيون السوري عام 1978، تميزت باغانيها العاطفية والشعبية والوطنية وكان لها العديد من الأغاني الناجحة بمعظم اللهجات العربية. هذا وقد عانت سهام إبراهيم كثيرا مع شركات الإنتاج الفني حيث أن بعض هذه الشركات اخللت بالعقود المبرمة وقامت لأسباب مجهولة بتجميد اصدارالعديد من البومات سهام إبراهيم وتحديدا شركة موريفون وشركة روتانامما كان له اثر سلبي على مسيرة سهام إبراهيم.

سهام إبراهيم لها جانب فني آخر وهو الفن التشكيلي حيث اقامت عددا من المعارض الفنية أحدها عام 2008 في المركز الثقافي الروسي في دمشق واخر في صالة السيد واخر في صالة الشعب واخرها في صالة القافلة في تدمر وتميزت لوحاتها بأسلوب خاص ومميز يكرس جمال المراة والطبيعة في تمازج لوني جميل واخاذ لفت إليها انظار بقوة في عالم الفن التشكيلي وهو ماتعتبره تعويضا لها عن تاخر مسيرتها الغنائية
وهي أيضا زوجة عازف الكمان الاستاز أنور حريري

التاريخ الفني
بدأت مسيرتها الفنية عام 1977 في أحد برامج المنوعات اللبنانية وهوبعنوان (بين العشرين والاربعين) من اعداد المخرج الكبير سيمون اسمر تقوم فكرة البرنامج على البحث عن المواهب التي لم تستطع اكمال مشوارها الفني ومعرفة ماحصل لهم واين أصبحو الآن ومحاولة استضافتهم لتذكير الناس بهم ونظرا لصغر سنها حيث كانت حينها لم تبلغ السبعة عشر ربيعا تم تقديمها كضيفة شرف في البرنامج حيث نالت استحسان الجمهور وعند اندلاع الحرب اللبنانية عادت إلى بلدها سوريا حيث اشتركت في برنامج مسابقات اسمه (مسرح المواهب) وذلك لاكتشاف مواهب سورية جديدة في عالم الغناء حيث فازت إلى جانب زملائها فاتن حناوي وسمير سمرة وغيرهم واعتمدت في الإذاعة السورية وفي إحدى الحفلات كان ضيف الحفل الموسيقارسيد مكاوي فتنبأ لها بمستقبل ذو شأن في عالم الأغنية العربية لو وجدت من يرعاها، وبدات بتسجيل أوائل اعمالها في وقت تميزت به الإذاعة السورية بعهدها الذهبي من حيث كمية الأعمال الغنائية المنتجة ونوعيتها اشتهر للفنانة سهام إبراهيم في ذلك الوقت العديد من الأغاني مثل (لازم نسافر سوا) بالإضافة إلى عدة قصائد باللغة الفصحى ضمن مسلسل (مبروكة) الذي اشتركت به بصوتها فقط وجاءت شهرتها العريضة مع الأغنية التي قدمتها إلى الناس بشكل قوي وهي (ناطرة عند البوابة) ثم كانت تجربتها مع المطرب عصمت رشيد باغنية (سارح) وهي أول أغنية يتم تصويرها بالالوان في التلفزيون السوري وأول أغنية تصور بأسلوب الكليب حيث تم تصويرها داخل حديقة المتحف الوطني السوري ب دمشق وهو أسلوب لم يكن مالوفا في التصوير في التلفزيون السوري في ذلك الوقت، غنت سهام إبراهيم لكبار الملحنين في سوريا مثل شاكر بريخان وعبد الفتاح سكر وونزار موره لي وسهيل عرفة ورياض البندك وسعيد قطب وغيرهم كما تعاونت مع ملحنين من لبنان مثل وليد توفيف الذي لحن لها أغنية بعنوان (اوعى تخللي قلبك اوعى) واغنية (اناوالغربه) كما تعاملت مع الفنان عازار حبيب وتعتبر أغنية \زين يابو الشامة زين\ من انجح ما لحنه لها. كما غنت سهام إبراهيم أغاني لملحنين أردنيين مثل أغنية شوفو لما تقول الاهلا) ولكبار الملحنين الليبيين واتجهت إلى مصر وتم اعتمادها كمطربة في الإذاعة المصرية وقدمت عدة أغاني للإذاعة والتلفزيون وبعد ذلك بدات المشاكل مع شركات الإنتاج واولها شركة موريفون التي قامت باحتكارها بعقود احتكار وقامت بتسجيل عدة البومات لكبار الملحنين مثل سيد مكاوي والموسيقارمحمود الشريف وفاروق سلامة وبليغ حمدي إلا أن هذه الأعمال لم ترى النور وبقيت حبيسة الادراج حتى اليوم، في العام 1990 قامت شركة النظائر الكويتية باصدار البوم (شاري) قبل اسبوع من اجتياح العراق ل الكويت وتوقف أعمال الشركة الكويتية المذكورة بسبب التخريب نتج عنه عدم حصول الالبوم على الدعاية اللازمة ثم في العام 1995 قامت شركة روتانا للصوتيات والمرئيات بتوقيع عقد احتكار مع الفنانة سهام إبراهيم وتم تسجيل أول كاسيت وتم تصوير أول كليب من قبل روتانا وهو \\لاتخللي قلبك قاسي\\ ولم يتم تنفيذ العقد حتى اليوم بسبب تقاعس الشركة لأسباب مجهولة

أغاني باللهجة السورية

سارح - ناطرة -تلفونك - اناشرقية -يابو المواعيد-زين يابو الشامة-زقفه وزلغوطه ياحبايب-بحبك-طلت سنه جديده-اوعى تخللي قلبك اوعى-بين الايادي-سهرني - مش مني -اتذكر- ياترى ياحبيبي-قلبك قاسي -رايحه اطلب ايدو-ياقناديل الليل-السيف العربي- يابنت سوريا- واعدني حبيبي-لاتعتبو -خدني بحلمك-طولي ياليله - لوزة لك- كتبتلك رساله-وغيرها الكثير مما لا تسعفنا الذاكرة لذكره حيث يبلغ العدد أكثر من 200 أغنية.

أغاني باللهجة المصرية
مبتسألشي ليه؟- زاهي قمرنا- غنى الهوى-نادره-تعالو نحب بعض-ياطير الكناري-منساهاش-بص وشوف ياما رحنا- جيت لي بس امتى -متواعدين -شاري -جاني وقللي سلام-السنين -يللي مفيش غيرك-افرح ياحب هذا وحتى الآن لم يتم إصدار البوم سهام إبراهيم الجديد حيث أن شركة روتانا قامت بتجميد العمل لاكثر من 10 سنوات حتى الآن والالبوم يحتوي على مجموعة جميلة من الأغاني بعنوان انا شرقية ويبلغ رصيدها من الأغاني المصرية أكثر من 100 أغنية كذلك غنت باللهجة الليبية \أنت الملاذ الوحيد\ و\لو عندك عليا عتاب \وغيرها من الأغاني وغنت \شوفو لما تقول الاهلا \ ولحن لها الموسيقار بليغ حمدي أربعة أعمال بانتظار شركة الإنتاج المناسبة لتبني أعمال بهذا المستوى نظرا لأهميتها التاريخية وكلفة تنفيذها العالية.

ألبومات
 تلفونك إصدار شركة صوت آسيا (تلفونك - زين يابوالشامه - مش مني - زقفه وزلغوطه - يابوالمواعيد - ناطره - اوعى-سارح)
 زاهي قمرنا(حفلة) إصدار شركة صوت آسيا (خدني بحلمك - لوزة لك - طولي ياليله - زاهي قمرنا - طماع)
 مبتسألشي ليه إصدار شركة موريفون من الحان سيد مكاوي وفاروق سلامه (مبتسألشي ليه - زاهي قمرنا - غنى الهوى)
 يوم لؤاك 1986 اصدارشركة صوت مصر من الحان حلمي بكر وحسن نشأت وعبد العظيم محمد (نادره - تعالو نحب بعض - ياطيرالكناري - منساهاش - بص وشوف)
 شاري 1990اصدارشركة صوت بيروت ومن الحان خليل مصطفى وإبراهيم فهمي وحسن نشات وفاروق الشنوبي وطارق عاكف (يامارحنا - جيت لي - متواعدين - افرح ياحب - جاني - السنين - مفيش غيرك - عاليه)

أفلامها
اشتركت سهام إبراهيم في فيلمين
 فيلم الانتقام حبا للمخرج السوري وديع يوسف.
 فيلم منزل العائلة المسمومة مع نادية لطفي ويسرا.

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من اللاذقية
مغنيات سوريات في القرن 20
مغنيات سوريات في القرن 21
ممثلات سوريات في القرن 20
ممثلات سوريات في القرن 21
مواليد 1369 هـ
مواليد 1376 هـ
مواليد في اللاذقية
ممثلات أفلام سوريات

سهام إبراهيم


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Kolárovo enthält die acht nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Kolárovo im Okres Komárno.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Kolarovo


ජනමාධ්‍යවේදියකි. හිටපු මැතිවරණ කොමසාරිස් හා මැතිවරණ කොමිසමේ සභාපතිවරයකු වූ මහින්ද දේශප්‍රිය ගේ සොහොයුරෙකි. යුධ සමයේදී එල්ටීටීඊ සංවිධානයට පක්ෂපාතීව කටයුතු කල අයෙකි. දැනට යුරෝපා රටක අප්‍රකට ජීවිතයක් ගත කරනවා යැයි පැවසේ.

යොමු කිරීම්

සුනන්ද දේශප්‍රිය


Salix laevigata es una especie de sauce perteneciente a la familia de las salicáceas. Es nativa de Norteamérica. Es nativa de costa de California y norte de Baja California.

Descripción
Es un árbol que alcanza un tamaño de 2-15 m de altura. Las ramas flexibles a muy frágiles en la base, de color gris-marrón a amarillo-marrón, glabras o con vellosidades, las ramitas de color amarillo-marrón o rojo-marrón, glabras, densamente vellosas y aterciopeladas. Las hojas estrechamente oblongas, estrechamente elípticas, lanceoladas u obovadas, de 53-190 × 11-35 mm, 2,8-9 veces más largas que anchas, de base convexa, subcordada, redondeada, o cuneada, los márgenes crenados o serrulado finamente, ápice acuminado, agudo, o caudado. La inflorescencia en forma de amentos. El fruto en forma de  cápsulas de 3-5,5 mm.

Distribución y hábitat
Se encuentra en zonas ribereñas a lo largo de los arroyos en los bosques, en las costas de lagos subalcalinos o salobres, cañones y fosos, a una altitud de 0-2200 m; en Arizona, California, Nevada, Oregón, Utah, México (Baja California).

Taxonomía
Salix laevigata fue descrita por Michael Schuck Bebb y publicado en American Naturalist 8(4): 202, en el año 1874.
Etimología
Salix: nombre genérico latino para el sauce, sus ramas y madera.

laevigata: epíteto latino que significa "dentada".
Sinonimia
Salix bonplandiana var. laevigata (Bebb) Dorn
Salix congesta (Bebb) Howell
Salix laevigata var. angustifolia Bebb
Salix laevigata var. araquipa (Jeps.) C.R.Ball
Salix laevigata f. ariquipa Jeps.
Salix laevigata var. congesta Bebb

Referencias

Enlaces externos

laevigata
Flora de Estados Unidos
Flora de México
Plantas descritas en 1874
Plantas descritas por Bebb

Salix laevigata


John Theodore "Theo" Rossi (* 4. Juni 1975 auf Staten Island, New York City, New York) ist ein US-amerikanischer Schauspieler.

Karriere
Rossis erste Rollen waren Werbefilme (unter anderem für McDonald's, Nissan und Bud Light). Seit 2001 spielte Rossi Gastrollen in Fernsehserien wie Veronica Mars, Bones – Die Knochenjägerin, Boston Public, American Dreams, Heist – Der letzte Coup, Las Vegas und Grey's Anatomy.

Seine Filmkarriere begann mit dem Film The Challenge – Eine echte Herausforderung mit Mary-Kate und Ashley Olsen, Der Ehrenkodex, außerdem hatte er eine kleine Rolle in Cloverfield. Des Weiteren spielte er in den Filmen Kill Theory und Informers. 2008 wurde er mit der Rolle von "Juice" Ortiz in der Serie Sons of Anarchy besetzt, seiner bisher größten Rolle. Wegen seiner Beliebtheit beim Publikum wurde "Juice" in der zweiten Staffel zu einer Hauptfigur gemacht.

Rossi ist verheiratet und Vater von zwei Söhnen (* 2015 und * 2017).

Filmografie (Auswahl)
 2001–2002: Boston Public (Fernsehserie, 2 Episoden)
 2002: Malcolm mittendrin (Malcolm in the Middle, Fernsehserie, Episode 4x02)
 2003: The Challenge – Eine echte Herausforderung (The Challenge)
 2004: New York Cops – NYPD Blue (NYPD Blue, Fernsehserie, Episode 11x12)
 2004: American Dreams (Fernsehserie, Episoden 3x05–3x06)
 2005: Blind Justice – Ermittler mit geschärften Sinnen (Blind Justice, Fernsehserie, Episode 1x03)
 2005: Veronica Mars (Fernsehserie, Episode 1x18)
 2005: House of the Dead II
 2006: Without a Trace – Spurlos verschwunden (Without a Trace, Fernsehserie, Episode 4x14)
 2006: Lost (Fernsehserie, Episode 2x14)
 2006: Der Diamanten-Job (Heist, Fernsehserie, Episoden 1x02–1x03)
 2006: Bones – Die Knochenjägerin (Bones, Fernsehserie, Episode 2x08)
 2006–2007: Jericho – Der Anschlag (Jericho, Fernsehserie, 2 Episoden)
 2007: Las Vegas (Fernsehserie, Episoden 4x17–5x01)
 2007: Grey's Anatomy (Fernsehserie, Episoden 4x09–4x10)
 2008: Cloverfield
 2008: Informers
 2008–2014: Sons of Anarchy (Fernsehserie, 84 Episoden)
 2009: Kill Theory
 2009: Red Sands
 2009: Terminator: The Sarah Connor Chronicles (Fernsehserie, Episoden 2x18–2x19)
 2010: Lie to Me (Fernsehserie, Episode 2x15)
 2012: Hawaii Five-0 (Fernsehserie, Episode 2x15)
 2012: Alcatraz (Fernsehserie, 2 Episoden)
 2013: Law & Order: Special Victims Unit (Fernsehserie, Episode 14x10)
 2015: Bad Hurt
 2016: When the Bough Breaks
 2016 Lowriders
 2016–2018: Marvel's Luke Cage (Fernsehserie)
 2019: Vault
 2019: American Skin
 2019: Der Biss der Klapperschlange (Rattlesnake)
 2020: Ghosts of War
 2021: Army of the Dead
 2021: True Story (Fernsehserie)
 2022: Emily the Criminal
 2022: Vendetta
 2022: Escape The Field

Weblinks

 Website von Theo Rossi
 Interview zu Sons of Anarchy

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Person (New York City)
US-Amerikaner
Geboren 1975
Mann

Theo Rossi


Orgáni, en , est un village et un ancien dème du district régional de Macédoine-Orientale-et-Thrace en Grèce. En 2010, il est fusionné au sein du dème d'Arrianá.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte  tandis que celle du village s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Ancien dème en Grèce
Village en Macédoine-Orientale-et-Thrace
Géographie du Rhodope (district régional)

Orgáni


Afghan muscles er en dokumentarfilm fra 2007 instrueret af Andreas Møl Dalsgaard efter manuskript af Andreas Møl Dalsgaard, Oliver Winding og Anna Bro.

Handling
Hvor går man hen, hvis man som fattig, ung og ganske velbygget afghansk mand stræber mod en mere ærefuld tilværelse? For Hamid er svaret klart. Man går i det lokale fitnesscenter og løfter vægte. I det post-talibanske Afghanistan er chancerne for social opstigning blandt de rige og magtfulde klaner direkte proportionel med størrelsen på ens ære. Og når størrelsen på ens ære er direkte proportionel med størrelsen på ens muskler, ja så er vejen til succes brolagt med endeløs træning og stram diæt. Men oddsene er hårde i kampen om den ærefulde titel som Mr. Afghanistan. Sammenlignet med dyrt proteinpulver og forbudte steroider forundt mere velbjergede modstandere, rækker 15 hårdkogte æg dagligt ikke langt. 'Afghan Muscles' er en film om livets helt store spørgsmål. Om at være drevet af en stor passion og om at leve med de sejre og nederlag, der følger i kølvandet. Gevinsten ligger måske ikke så meget i, at bodybuilding for første gang synes at have et højere mål, men mere i at autodidakte Andreas Møl Dalsgaard formår at skabe et forfriskende, anderledes, nyt og særdeles rørende indblik i den afghanske virkelighed anno 2006.

Referencer

Eksterne henvisninger

Film fra Danmark (administrationskategori)
Afghanistan
Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2007

Afghan muscles


Mirrngadja es una aldea en el noreste de Arnhem Land, en el extremo superior del Territorio Norte de Australia. Se encuentra al sureste y cerca del pantano de Arafura y las selvas de Arafura.

Referencias

Localidades del Territorio del Norte
Geografía del Territorio del Norte

Mirrngadja (Territorio del Norte)


I. Albert (8 Nisan 1875, Brüksel - 17 Şubat 1934, Marche-les-Dames), 23 Aralık 1909'dan ölümüne kadar tahtta oturan üçüncü Belçika kralı, Saksonya Dükü, Saxe-Cobourg-Gotha Prensi. Flandre Kontu Prens Philip ve Prenses Marie de Hohenzollern-Sigmaringen'in oğluydu. 2 Ekim 1900'de Bavyera Düşesi Élisabeth ile evlendi. Bu evlilikten üç çocukları oldu:

 III. Léopold
 Prens Charles, Flandre Kontu, 1944 ila 1951 arasında Belçika tahtı vekili.
 Marie-José, Belçika Prensesi, İtalya Kraliçesi (1946).

I. Dünya Savaşı'ndan sonra, ülkesini işgal eden Almanya'ya ait olduğu gerekçesiyle Saksonya Dükü ve Saxe-Cobourg-Gotha Prensi unvanlarını terk etti. Buna karşın, bu unvanlar resmi belgelerde (doğum ve ölüm kayıtları, vb.) varlıklarını sürdürmektedir.

1893 ile 1909 yılları arasında  senatörlük yaptı, ülkenin kara, deniz ve demiryolu ulaştırma altyapısının geliştirilmesi için çalıştı. 1906'da fakir balıkçı gençler için deniz kıyısında Ibis Kraliyet Okulu'nu açtı.

Basit bir hayat yaşayan, gösterişten hoşlanmayan I. Albert ve eşi, halk tarafından çok sevildi. II. Léopold'ün ardından 23 Aralık 1909'da kral oldu. Brüksel'deki taç giyme töreninde büyük bir kalabalık toplandı ve tezahüratta bulundu. Hem Fransızca hem de Felemenkçe yemin ederek tahta geçen ilk kral oldu.

Hükümdarlığının ilk yıllarından itibaren Avrupa'da gerilim artıyor, ülkeler paktlara katılıyor ve ordularını güçlendiriyordu. 1913'te Almanya ve Fransa'ya giderek ülkesinin tarafsızlığı konusunda ısrar etti, topraklarının işgal edilmemesi için çaba gösterdi. Zorunlu askerlik kanununu onayladı. Bu sayede 180.000 kişiden oluşan Belçika ordusu, 340.000 kişiye çıktı.

1914'te I. Dünya Savaşı başladı. 2 Ağustos'ta Almanya Belçika'ya bir ültimatom verdi: Alman ordularının serbest geçişine izin vermezse, Almanya, Belçika'yı düşman kabul edecekti. Albert bunu reddetti ve ordunun komutasını aldı. 4 Ağustos'ta Alman ordusu sınırı geçti. Liège ve Anvers'deki kanlı çarpışmalardan sonra 15 Ekim'de Belçika ordusu Yser nehrinin gerisine çekildi ve bu hattı dört yıl boyunca savundu.

Kral, Le Havre'a kaçan hükûmetin peşinden gitmedi, ordusunun başında kaldı. Askerleri cesaretlendirmek için düzenli olarak cephe hattına gitti. Cesareti, kendisine "asker kral" ve "süvari kral" lakâplarının takılmasına neden oldu.

I. Dünya Savaşı'nın ardından Versailles'daki barış görüşmelerinde ülkesini temsil etti. Bu görüşmelerde ülkesinin çıkarlarını savunduğu gibi, Almanya'nın ağır koşullar altında aşırı derecede ezilmesini de önledi. Bundan sonra kendini savaşta harap olan ülkesinin yeniden inşa edilmesine adadı. Bu çalışmaların en iyi örneği, Liège ve Anvers şehirleri arasında, kendi ismini taşıyan kanaldır. Bir bilim tutkunu olarak, 1928'de Ulusal Bilimsel Araştırma Fonu (le Fonds National de la Recherche Scientifique (FNRS))'nu kurdu. Ülkeyi bölmeye başlayan etnik soruna çok duyarlı davranarak Gent Üniversitesi'nin 1930'da Felemenkçe eğitime geçmesini destekledi. Eşi Kraliçe Élisabeth ile birlikte pek çok sanatçı, yazar ve bilim insanının arkadaşıydı.

Hobi olarak kaya tırmanışı yapmaya başladı, ancak 17 Şubat 1934'te Meuse vadisinde, Namur yakınlarındaki Marche-les-Dames kayalıklarında düşerek öldü. Laeken'deki Notre-Dame Kilisesindeki kraliyet kabrinde, atalarının mezarlarının yanına defnedildi.

Kişiliği, savaş yıllarındaki yararlılıkları, fedakârlığı ve maceralı ölümü, kamuoyu nezdinde efsaneleşmesine neden oldu.

Kaynakça

1875 doğumlular
1934 yılında ölenler
Kara Kartal Nişanı sahipleri
Hollanda Aslanı Nişanı sahipleri
Brüksel doğumlular

I. Albert (Belçika kralı)


Teke Teke, Teke-Teke, Teketeke ou Teke teke peut faire référence à :
 Teke Teke, monstre issu de la légende urbaine japonaise qui raconte l'histoire du fantôme d'une jeune femme ou d'une écolière qui serait tombée sur une voie ferrée, où son corps a été coupé en deux par un train ;
 Teketeke, film d'horreur japonais réalisé par Kōji Shiraishi, sorti en 2009 ;
 TEKE::TEKE, groupe canadien de rock psychédélique fondé en 2017.

Teke Teke (homonymie)


"Hot Like Fire" é uma canção da cantora americana Aaliyah, presente em segundo álbum de estúdio One in a Million (1996). A canção foi escrita por Missy Elliott e Timbaland, com o último sendo o produtor da faixa. Musicalmente, a canção tem uma batida saltitante e também contém ad-libs de Timbaland. Liricamente, a música é muito sugestiva, com Aaliyah prometendo que vale a pena esperar e que valerá a pena se seu amante em potencial esperar até que ela esteja pronta. A canção foi regravada e lançada como quinto e último single do álbum, simultaneamente com "The One I Gave My Heart To", pela Blackground e Atlantic Records em 16 de setembro de 1997. A regravação da faixa, lançada como single, foi intitulada "Hot Like Fire (Timbaland's Groove Mix)". Após o seu lançamento, a música foi recebida com críticas geralmente positivas, com muitos elogiando tanto a entrega de Aaliyah quanto a produção da música. Nos Estados Unidos, "Hot Like Fire" não entrou nas principais paradas da Billboard por ter sido ofuscada pelo sucesso de seu Lado A, "The One I Gave My Heart To". Na parada R&B/Hip-Hop Airplay a canção atingiu a 31ª posição. Internacionalmente a canção teve uma melhor performance no Reino Unido, onde alcançou a 30ª posição da UK Singles Charts e a 25ª posição da UK Dance.

Composição e interpretação lírica
"Hot Like Fire" é descrita como um "criadora de bebês minimalista e ofegante" com letras sugestivas. A produção da música foi descrita como uma "batida amigável". De acordo com Emily Manning do i-D, "'Hot Like Fire' apresenta uma batida vibrante, comovente e vibrante (além de um ad-lib improvisado de Tim extraído de "Tom's Diner" de Suzanne Vega)". Em "Hot Like Fire" Aaliyah "cantarola e promete a seu novo amor que sua paciência será recompensada". "Entregando as falas "Eu sei que você está esperando, você está esperando há muito tempo por mim / Mas se você esperar um pouco mais, é assim que vai ser", Aaliyah promete estar quente e pronta para seu amante paciente nesta oferta inicial atraente".

Recepção da crítica
Shannon Marcec da Complex sentiu que a versão single regravada de "Hot Like Fire" era melhor do que a versão original. Marcec disse "Nada contra a versão original de "Hot Like Fire", mas o "Timbaland's Groove Mix" era 10 vezes melhor". Marcec também elogiou a produção da canção e os vocais de Aaliyah dizendo, "Timbaland apresenta outra faixa fascinante, beatboxing "Tom's Diner" de Susanne Vega, enquanto Aaliyah traz sua voz melódica e seu estilo habitualmente sexy". Bianca Gracie da Fuse elogiou a música, ela sentiu que a versão remix que foi usada como single era melhor do que a versão do álbum. Ela também sentiu que o produtor Timbaland "adicionou seu toque mágico de hip-hop à faixa quente, que foi ancorada pelos vocais descontraídos de Aaliyah.

Desempenho nas tabelas musicais
"Hot Like Fire" foi lançada simultaneamente com "The One I Gave My Heart To". Nos EUA, "Hot Like Fire" não entrou em nenhuma das paradas principais da Billboard, com exceção da R&B/Hip-Hop Airplay. A canção atingiu a 31ª posição da R&B/Hip-Hop Airplay em 16 de agosto de 1997. Internacionalmente a canção teve um desempenho moderadamente melhor, atingindo a 30ª posição da UK Singles Chart, e as posições de número 25 e 3 na UK Dance e UK R&B, respectivamente.

Clipe

Sinopse
O videoclipe foi dirigido por Lance "Un" Rivera. Fatima Robinson dirigiu a coreografia. Missy Elliott, Timbaland, Magoo, Playa, Changing Faces, Lil' Kim e Junior M.A.F.I.A. fizeram participações especiais no vídeo. O vídeo usou a versão remix da música do, em vez da versão do álbum. O vídeo começa com um grande número de pessoas em um bairro urbano em um dia muito quente de verão. Aaliyah dirige um carro vermelho com viatura de bombeiros. O cenário muda rapidamente para a noite quando Aaliyah sai do carro para apresentar o refrão em um palco úmido com faíscas ao fundo. Durante o segundo verso, Aaliyah é vista dançando com a multidão. Aaliyah retorna ao palco com os dançarinos para executar o refrão novamente. Timbaland executa seus versos e Missy Elliott executa seus versos.

Recepção
O clipe de "Hot Like Fire" estreou em 24 de agosto de 1997 no canal BET. Em 24 de Agosto de 1997, o videoclipe estreou em outros canais como MTV e The Box. Eventualmente, na semana de 21 de setembro de 1997, o videoclipe foi o 8º mais tocado no BET. Emily Manning do i-D sentiu que o videoclipe foi "subestimado" considerando as participações especiais do vídeo, ela também mencionou que o vídeo "apresenta o pico do estilo de rua de Aaliyah: tons rosa e camuflagens folgadas".

Legado
Em 2013, a cantora americana de R&B Solange Knowles e o grupo britânico Indie Pop The xx fizeram um cover de "Hot Like Fire" no Coachella. O baixista Oliver Sim cantou o primeiro verso da música enquanto seu membro do grupo Romy Madley Croft o apoiava na performance. Solange apareceu durante a performance em uma "regata branca brilhante e saia rosa fluorescente" para se juntar ao The xx. Jeff Benjamin da Fuse elogiou a performance dizendo "Os vocais doces de Solange soaram em casa na versão xx da faixa de Aaliyah. E estava tão claro que Solange estava se divertindo enquanto dançava no palco, rindo no microfone e agitando os braços". O cover da música foi um aceno para as raízes modernas do R&B do grupo que é infundido em seu "som despojado". Em 2016, a rapper Nicki Minaj interpolou "Hot Like Fire" em sua canção "Black Barbies" com a linha "oh no, no, no, no".

Em 2020, a Billboard classificou Aaliyah na 56ª posição da lista dos 100 Melhores Artistas de Videoclipe de Todos os Tempos e fez uma menção honrosa ao clipe de "Hot Like Fire", afirmando ser o single mais injustiçado da cantora.

Tabelas musicais

Referências

Singles de 1996
Singles de 1997
Canções gravadas por Aaliyah
Aaliyah
Canções produzidas por Timbaland
Canções de R&B

Hot Like Fire


Le Pacte historique – La Colombie peut (en ) est une coalition électorale de plusieurs partis politiques de gauche lancée officiellement le . Elle arrive deuxième force pour les membres de la Chambre des représentants et première au Sénat lors des élections législatives colombiennes de 2022. Son candidat à l'élection présidentielle est Gustavo Petro.

Historique

Création

Le 11 février 2021, la coalition du Pacte historique a été officiellement présentée lors d'une conférence de presse. Elle a été formée en vue des élections législatives et présidentielles de 2022.

Parmi les dirigeants les plus connus qui composent la coalition figurent : Gustavo Petro, , , , Aída Avella, Iván Cepeda,  et Francia Márquez. L'objectif de présenter une liste obtenant une majorité au Congrès et une candidature élue à la présidence de la République,  a été l'un des coordonnateurs de la création de la liste fermée qui a obtenu le plus grand nombre de suffrages aux législatives de 2022.

Primaire interne

En mars 2021, la coalition a proposé de tenir une consultation populaire pour définir un candidat unique aux élections présidentielles de mai 2022. Gustavo Petro a suggéré que la deuxième candidature la plus votée soit le ticket vice-présidentiel, bien que cela n'ait pas été formellement convenu.

Les candidats qui ont participé étaient le sénateur Gustavo Petro, la militante écologiste et issue des communautés afro-colombienne Francia Márquez, , chef indigène de la communauté Wayuu, et le chef protestant Alfredo Saade Vergel et , ancien gouverneur de Nariño.

La primaire interne s'est tenue le 13 mars 2022, comme celles de la coalition Centro Esperanza et Equipo por Colombia, le Pacte historique étant celle avec le plus de votes. Les résultats ont donné le candidat Gustavo Petro vainqueur avec 80,50% des voix et Francia Márquez à la deuxième place avec 14,05% des voix. Le 23 mars 2022, le duo pour l'élection présidentielle a été annoncé.

Résultats

Composition
Lancé par Colombia Humana, l'Union patriotique et le Parti communiste colombien, il s'est depuis largement élargi et comprend les partis et mouvements politiques suivants :

Soutien extérieur à la coalition

Lors de l'élection présidentielle de 2022, le duo présidentiel de la coalition a reçu le soutien extérieur des organisations et partis politiques suivants : , Force citoyenne, , , le Nouveau Mouvement populaire, Gente En Movimiento, et des militants du Parti libéral.

Parlementaires

Sénateurs

Les représentants par partis :  Pôle démocratique alternatif (7), Colombia Humana (5), Union pratiotique (2),  MAIS (2),  Alliance démocratique ample (1), La Fuerza de la Paz (1),   (1), Todos somos Colombia (1), Mouvement pour l'Eau et la Vie (1)

Représentants

Les représentants par partis :  Colombia Humana (12),  Pôle démocratique alternatif (10), MAIS (2),  Union pratiotique (1), Soy Porque Somos (1), Fuerza de la Paz (1),    (1)

Notes et références

Notes

Références

Parti politique en Colombie

Pacte historique


El Faro de Punta Brava es un faro situado en Montevideo, en el barrio de Punta Carretas y sobre las costas del Río de la Plata. Esta declarado como Monumento Nacional.

Historia

La construcción del Faro estuvo a cargo de la empresa Faros de Costa y Compañía. El 1 de octubre de 1876 fue inaugurado y puesto en marcha. Su torre fue construida de piedra labrada revocada en su interior y elevada sobre su basamento macizo.

En 1907 el faro pasa a manos del Estado, quien en 1911 sustituyó el sistema lumínico por un aparato lenticular. Desde el año 1948 cada 10 segundos se intercalan un destello blanco y rojo para diferenciarlo de otros faros y boyas  En 1962 fue enlazado a la red eléctrica.

En la actualidad la construcción sigue siendo de mucha importancia para la navegación de pesqueros que se dirigen al Banco Inglés, al Puerto del Buceo, o a la entrada del Río Santa Lucía. Tiene una altura de 19 metros y posee un alcance luminoso de 18,5 millas náuticas.

El 14 de marzo de 2000, y con el código 2000-04-S, la Administración Nacional de Correos imprimió y emitió unos sellos valor $5 (pesos uruguayos), en homenaje a dicha construcción marina.

Referencias

Faros de Montevideo
Costa de Montevideo
Punta Carretas (Montevideo)

Faro de Punta Brava


Traugott Martin Sauberzweig, von Sauberzweig depuis 1913, (né le  à Greiffenberg et mort le  à Cassel) est un lieutenant général prussien pendant la Première Guerre mondiale.

Biographie
Le fils du prédicateur Gustav Sauberzweig, il s'engage le  comme cadet dans le  de grenadiers de l'armée prussienne à Francfort-sur-l'Oder. Il y est nommé enseigne le  et promu au rang de second lieutenant le . À partir du , il est adjudant du district de Sorau de la Landwehr pendant trois ans. Après avoir été promu premier-lieutenant le , Sauberzweig passe trois ans à l'Académie de guerre à partir du . Il est ensuite muté le  dans le  à Hambourg et commandé à partir du  pour un an de service au Grand État-Major. Avec sa promotion au grade de capitaine le , il fut agrégé au Grand État-Major et finalement incorporé le . Fin octobre 1896, Sauberzweig prit le poste de second officier d'état-major à l'état-major du  à Cassel. Du  au , il retourna au service des troupes et est nommé chef de la 8e compagnie du  d'infanterie à Graudenz. Par la suite, Sauberzweig sert comme premier officier d'état-major à l'état-major général de la  d'infanterie à Bromberg. Le , il est promu Major et le , il est nommé professeur militaire à l'Académie de guerre. Après quatre ans d'enseignement, Sauberzweig est muté à Strasbourg et nommé premier officier d'état-major du . Le , Sauberzweig est transféré à Wittemberg pour rejoindre le  d'infanterie. Il est d'abord commandant du , puis promu lieutenant-colonel le  et muté à l'état-major du régiment le . Le , il est nommé chef d'état-major général du  et promu au grade de colonel le . En tant que tel, Sauberzweig commande à partir du  le  de grenadiers, dans lequel il avait commencé sa carrière militaire en 1881.

À l'occasion du  du règne de l'empereur Guillaume II, Sauberzweig est élevé le  à la noblesse prussienne héréditaire pour ses nombreuses années de service.

Première Guerre mondiale

Le , il est nommé chef d'état-major général du  d'armée. Sauberzweig occupe ce poste même après le déclenchement de la Première Guerre mondiale. Avec cette grande unité, il est d'abord impliqué dans l'invasion de la Belgique neutre et là dans le siège de Namur. Après avoir capturé la ville et la forteresse, le corps est transféré sur le front de l'Est, où il intervient dans la bataille des lacs de Mazurie. Immédiatement après, Sauberzweig fut nommé, le , haut quartier-maître de la  sous les ordres du colonel général Paul von Hindenburg. Il occupe également ce poste sous le nouveau commandant en chef, le général der Kavallerie August von Mackensen. Dans la période qui suit, Sauberzweig participe aux batailles de Lodz et de Rawka-Bzura et est promu au rang de major général le . Le début de l'année 1915 est marqué par une guerre des tranchées entre-temps, jusqu'à ce que Sauberzweig soit commandé le  au  en tant que chef d'état-major général Au même titre, il est passé à l'armée assiégeante de Novogeorgievsk et joue un rôle déterminant dans la planification qui conduit à la chute de la forteresse russe d'importance stratégique. Lors de la conquête, les troupes allemandes capturent plus de 80 000 soldats russes et de grandes quantités de matériel de guerre. Pour cela, Sauberzweig reçoit l'ordre de l'Aigle rouge de  avec feuilles de chêne et des épées.

Pendant quelques jours après cette opération, Sauberzweig est chargé du commandement adjoint du corps qui a reçu l'ordre d'encercler la forteresse de Grodno. Il est ensuite rappelé du front de l'Est en septembre 1915, muté à Bruxelles et nommé gouverneur militaire. À ce poste il est impliqué notamment dans l'exécution d'Edith Cavell et acquiert une notoriété internationale dans ce contexte. En raison de l'affaire Cavell, Sauberzweig est remplacé. Parmi ceux qui souffrent de sa colère qui a suivi, il y a Herbert Hoover avec sa Commission pour l'Organisation d'aide belge, puisque Sauberzweig a failli interdire l'aide de cette organisation.

Après son remplacement en juin 1916, Sauberzweig est nommé au quartier général et initialement chargé de suppléer le quartier-maître général Hugo von Freytag-Loringhoven. Le , il est nommé chef d'état-major de la  sur le front de l'Est. Les troupes subordonnées sont principalement engagées dans la guerre des tranchées sur le front de Riga et sont déployées en janvier/février 1917 lors des deux batailles défensives sur l'Aa. À la fin de l'été 1917, les opérations planifiées par Sauberzweig aboutissent à la prise de Riga. Son général commandant, Oskar von Hutier, le propose alors pour l'attribution de l'ordre Pour le Mérite. Par AKO du 6 septembre 1917 Guillaume II décerne à Sauberzweig la plus haute distinction de bravoure prussienne. Trois jours plus tard, il est nommé chef d'état-major général de la .

À ce poste, cependant, Sauberzweig n'est actif que pendant trois mois, puisque son ancien commandant général, Oskar von Hutier, l'a sollicité. Hutier est nommé entre-temps commandant en chef du  sur le front occidental. Sauberzweig reprend là aussi le poste de chef d'état-major général. Pendant l'offensive de printemps allemande, la grande unité participe avec succès dans la percée de la bataille de Saint-Quentin-La Fère et pénètre dans la Somme jusqu'à la ligne Roye-Montdidier. Pour cela, Sauberzweig reçoit les feuilles de chêne du Pour le Mérite le . Après que l'offensive allemande se soit enlisée et a dû être interrompue, les troupes subordonnées reprennent la guerre de position. Ce n'est que du 9 au 13 juin 1918 que l'armée passe à nouveau à l'offensive lors de la bataille de Noyon. Après des succès initiaux, les efforts offensifs supplémentaires doivent toutefois être interrompus en raison de l'usure. Sauberzweig est néanmoins décoré de l'étoile de l'ordre de la Couronne de . Le , il est promu au rang de lieutenant-général.

En raison d'un problème cardiaque, Sauberzweig doit prendre un long congé de repos à la fin du mois et est donc transféré le  auprès des officiers de l'armée. Après sa convalescence, il est à nouveau apte au service le  et est utilisé au-delà de la fin de la guerre jusqu'au  en tant que chef de l'état-major général du groupe d'armées Gallwitz. Après la démobilisation du haut commandement, Sauberzweig est ensuite commandant de la  d'infanterie, jusqu'à ce qu'il soit finalement mis à disposition le 5 juillet 1919.

Bibliographie
 Hanns Möller: Geschichte der Ritter des Ordens pour le mérite im Weltkrieg. Band II: M–Z. Verlag Bernard & Graefe, Berlin 1935, S. 241–243.
 Karl-Friedrich Hildebrand, Christian Zweng: Die Ritter des Ordens Pour le Mérite des I. Weltkriegs. Band 3: P–Z. Biblio Verlag, Bissendorf 2011, , S. 182–184.
 Harry von Rège: Offizier-Stammliste des Infanterie-Regiments Nr. 76. 1902. S. 164.

Références

Liens externes

Generalleutnant prussien
Personnalité prussienne anoblie
Chevalier de l'ordre Pour le Mérite avec feuilles de chêne
Chevalier de 2e classe de l'ordre de la Couronne (Prusse)
Récipiendaire de l'ordre de l'Aigle rouge de 2e classe
Naissance en octobre 1863
Naissance à Angermünde
Naissance dans la province de Brandebourg
Décès en avril 1920
Décès à Cassel (Hesse)
Décès à 56 ans

Traugott von Sauberzweig


Lajovic oder Lajović ist der Familienname folgender Personen:

 Dušan Lajović (* 1990), serbischer Tennisspieler
 Uroš Lajovic (* 1944), slowenischer Dirigent und Hochschullehrer

Lajovic


Podkonice este o comună slovacă, aflată în districtul Banská Bystrica din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 907 locuitori.

Istoric
Localitatea Podkonice este atestată documentar din 1340.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Podkonice, Banská Bystrica


İzel Çeliköz (d. 29 Nisan 1969, Kocadere, Çınarcık, Yalova), Türk şarkıcıdır.

Hayatı
İzel, 29 Nisan 1969 tarihinde Yalova'da doğdu. İstanbul Teknik Üniversitesi Türk Musikisi Devlet Konservatuvarından mezun oldu, üç telli kemençe eğitimi aldı. Okul ve cemiyet korolarında yer aldı. Müzik dünyasına 1987 yılında Maksim Gazinosu'nda solistlerin arkasında kemençe çalarak adım attı. Eurovision Türkiye elemelerine ilk olarak 1989'da Neco'nun seslendirdiği "Fora Fora" (sonradan Neco'nun aynı yıl çıkan "Hayallerimi Bırak" albümünde yer aldı) şarkısında Neco'ya vokalist olarak eşlik etti. 1990'da bu kez tek başına "Selam Yabancı" şarkısıyla elemelere katıldı ve 1 puanla sonuncu oldu. Nihayet Türkiye'yi, 1991 senesinde, İtalya'da düzenlenen Eurovision Şarkı Yarışması'nda Can Uğurluer ve Reyhan Karaca ile birlikte seslendirdiği İki Dakika adlı şarkı ile temsil etti. İzel, 1994 senesinde Kuşadası Altın Güvercin Müzik Yarışması'nda Burak Kut, Ercan Saatçi, Ferda Anıl Yarkın, Hakan Peker ve Seden Gürel'le beraber seslendirdiği ve müziğini yaptığı Biz Hep Böyleyiz şarksıyla birincilik ödülünün sahibi oldu. Bu arada Grup Vitamin'in 1990-1991 arasındaki ilk kadrosunda yer aldı ve grubun ilk albümünde bulunan "Bol Vitamin", "Bir Derste" ve "Özgün Müzik" şarkılarında vokal yaptı.

Kariyer
1991 yılının sonlarına doğru üç üniversite öğrencisi, Ajda Pekkan'la Almanya'ya ön grup olarak turneye çıktı. Üç genç, ülkelerine döndüklerinde bir anda ünlü oldu. Duruma bakıp bir albüm yaptılar. Albüm bir milyon barajını aşmayı başardı. Özellikle Dönmelisin dönemin assolisti Sibel Can tarafından sahnede sıkça okundu. Çelik Erişçi gruptan ayrıldı. İzel ve Ercan Saatçi bir albüm daha yaptı.

İzel'in ilk solo albümü Adak, 1995'te çıktı. İzel'i bu çalışmasında Kenan Doğulu, Emel Müftüoğlu, Yıldız Tilbe gibi isimler yalnız bırakmadı. Aykut Gürel'i de yanına alan Ercan Saatçi, İzel'e başarılı bir prodüksiyon yaptı. Hasretim'le büyük çıkış yapan İzel'in hitleri kesilmedi. Ardından "Ah Yandım" ve "Yakışıklım" geldi. O yıl İzel, Altın Kelebek ve MGD ödüllerini En İyi Kadın Pop Sanatçısı sıfatıyla aldı.

İkinci albümü Emanet 1997'de çıktı. Ercan Saatçi ve Aykut Gürel'le çalışacağı düşünülse de öyle olmadı ve İzel, Mustafa Sandal'ı seçti.

Üçüncü albümü Bir Küçük Aşk, 1999'da çıktı.

2001'de Bebek adlı dördüncü albümünü çıkardı.

Prodüktörlük
İzel, kendi albümlerinin çalışmaları ve sahne çalışmaları dışında prodüktörlük de yapmaya başladı. Cenk Eren'in Dönüm Noktam isimli albümü ve Emel Müftüoğlu'nun kızı olan Çağrı Müftüoğlu'nun kendi adını taşıyan albümü İzel imzalıdır.

Eurovision geçmişi
İzel, ilk kez Eurovision Türkiye Elemeleri'ne 1989'da Fora Fora (bu şarkı sonradan Neco'nun aynı yıl çıkan "Hayallerimi Bırak" albümünde yer aldı) şarkısında Neco'ya vokal yaparak katıldı. 1990 yılında, Selam Yabancı adlı eserle tek başına katıldı. O yıl finale kalamadı ve elendi. Ertesi yıl Can Uğurluer ve Reyhan Karaca ile birlikte elemelere katıldı ve kazandı. Roma'da yapılan 1991 Eurovision Şarkı Yarışması'nda 12. oldu. İzel'in bu Eurovision deneyiminden 13 yıl sonra 2005 yılında Türkiye adına yarışacak olan Gülseren adlı finalist yerine İzel'e bir teklif götürüldü. Ancak İzel yarışmada adı geçen kişiye haksızlık olur diye bu teklifi reddetti. Bu teklifin ardından üç ay geçtikten sonra, Ağustos 2005'te İzel, Nil Karaibrahimgil ve Sefarad grubuyla yeniden Eurovision'da Türkiye adına yarışacak adaylar arasında yerini aldı. Ancak hiçbir açıklama yapılmadan bu üç isim de Eurovision'a katılmadı.

Konserleri

İzel Türkiye'de birçok konser vermiştir. İstanbul'da şimdiye kadar Rumeli Hisarı'nda Rumeli Hisarı Konserleri organizasyonu altında 5 kez sahneye çıkmıştır (1995-1999-2000-2001-2005). 2008 yılında da İzel altıncı kez Rumeli Hisarı'nda Rafet El Roman ile beraber sahneye çıkmak üzere bir anlaşma yapmış ancak çeşitli nedenlerden dolayı konserden çıkmıştır.

Diskografi

 Özledim (İzel-Çelik-Ercan) (1991) Türker Prodüksiyon
 İşte Yeniden (İzel-Ercan) (1993) Türker Prodüksiyon
 Adak (1995) Raks Müzik
 Emanet (1997) Raks Müzik
 Bir Küçük Aşk (1999) Universal Müzik
 Bebek (2001) Universal Müzik
 Şak (2003) Co-İz Prodüksiyon
 Bir Dilek Tut Benim İçin (2005) Avrupa Müzik
 Işıklı Yol (2007) Avrupa Müzik
 Jazz Nağme (2010) Poll Production
 Aşk En Büyüktür Her Zaman (2012) Poll Production
 Kendiliğinden Olmalı (2019) Arpej Yapım

Katkıda bulunduğu çalışmalar
 "Fora Fora" / Eurovision Şarkı Yarışması Türkiye Elemeleri'nde Neco'ya geri vokal (1989)
 "Gel" / Kuşadası Altın Güvercin Müzik Yarışması (1989)
 "20 Yıl Önce 20 Yıl Sonra" / (Çeşitli Sanatçılar) (1990)
 "Selam Yabancı" / Eurovision Şarkı Yarışması Türkiye Elemeleri (1990)
 "İki Dakika" / Eurovision Şarkı Yarışması (İzel, Reyhan Karaca & Can Uğurluer) (1991)
 "Mecbur Kaldım" / Hoşgeldin Gülüm (Emrah albümü) (1991)
 "Biz Hep Böyleyiz" / Kuşadası Altın Güvercin Müzik Yarışması (1994)
 "Sus" / Çabuk Gel Annem (Ufuk Yıldırım albümü) (1994)
 "Köle Gibi" / Hakan (Hakan Altun albümü) (1999)
 "Hayat Pencerenin Dışında" / Bir Sevgi Yeter (Selmi Andak 60. Sanat Yılı) (2000)
 "Yelken (Remix) / Remix 2001 (Çeşitli Sanatçılar) (2000)
 "Töre" / 8inci (Çelik albümü) (2001)
 "Ölmeye Hazırım" / Emrin Olur (Arto albümü) (2003)
 "Sevda Nöbeti" / Affet (Çelik albümü) (2004)
 "Sevme Kızım Yanarsın" / O Şarkılar (Hakkı Yalçın Albümü) (2004)
 "Bu Sene Yine Dene" / (2006 Yeni Yıl Şarkısı) (2005)
 "Dayan" / Devamı Var (Mustafa Sandal albümü) (2007)
 "Su" / Sky Light (Ayhan Günyıl albümü) (2007)
 "Senden Önce Senden Sonra" / Söz Müzik Teoman (2008)
 "Söyleme" / Yıldızlar Da Kayar (Tan albümü) (2008)
 "Kanat'ın Bestesi" / Uzay Heparı Sonsuza (Aralık ayında piyasaya sürülecek.) (2008)
 "Bir Bahar Akşamı Rastladım Size" / Mucize Nağmeler: Live 1 (Çeşitli Sanatçılar) (2009)
 "Bişey Olmuş" / Kalp Sesi (Sinan Akçıl albümü) (2011)
 "Tutun Ellerimden" Söz Müzik Ümit Sayın (Ümit Sayın) (2011)
 "Hasretim" / Tam 90'dan (Volga Tamöz albümü) (2012)
 "Kabahat Seni Sevende" / Orhan Gencebay ile Bir Ömür (Orhan Gencebay albümü) (2012)
 "Batsın Bu Dünya" / Orhan Gencebay ile Bir Ömür (Orhan Gencebay albümü) (2012)
 "Zor" / Başka İklimin Çiçekleri (Soner Arıca albümü) (2013)
 "Kararsızım" / Piyanist (Sinan Akçıl albümü) (2020)
 "Tek Hece / Tek Hece (Atakan Çelik şarkısı) (2022)

Filmografi

Oynadığı diziler
 Işıklı Yol, (2007, atv) Kendisi

Ödüller

Kaynakça

Dış bağlantılar

Yaşayan insanlar
1969 doğumlular
Yalova doğumlular
İstanbul Teknik Üniversitesi Türk Musikisi Devlet Konservatuvarında öğrenim görenler
1990'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
2020'lerin şarkıcıları
Türk kadın pop şarkıcıları
20. yüzyılda Türk kadın şarkıcılar
21. yüzyılda Türk kadın şarkıcılar
1991 Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
Türkiye'nin Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
Grup Vitamin
Türk söz yazarları
Raks Müzik sanatçıları
Universal Müzik sanatçıları
Avrupa Müzik sanatçıları
Poll Production sanatçıları
Altın Kelebek Ödülü sahipleri

İzel


Neretva je bosanskohercegovački list tiskan u Mostaru. Bio je službeni list Vlade Hercegovačkog vilajeta.

Povijest
Prva vijest o pokretanju lista Neretva objavio je službeni list Bosna u broju od 3. siječnja 1876. godine, gdje kaže da u Mostaru bi uređena i tiskara Hercegovačkog vilajeta. U toj tiskari započeo je izlaziti službeni list za Hercegovinu pod imenom Neretva. Za vrijeme ustanka u Hercegovini (1875. – 1878.), ta regija je bila odvojena od Bosanskog vilajeta i po odredbi Visoke Porte učinjena posebnim vilajetom i uređena po istom ustavnom zakonu kao i Bosna.

Prvi broj Neretve tiskan je 19. veljače 1876. godine. Neretva je sadržajem bila slična listu Bosna, a donosila je službene vijesti, zakone i naredbe, službene brzojave, ratne izvještaje i domaće vijesti. Posljednji broj ovog lista tiskan je 16. prosinca 1876. godine. Ukupno je izašlo 38 broja. List je prestao izlaziti zbog toga, što je dokinut Hercegovački vilajet i priključen ponovo Bosanskom vilajetu.

Izvori

Vanjske poveznice
 Naslovnice prvih novina: Osmanski period

Bosanskohercegovački tiskani mediji
Bosna i Hercegovina u Osmanskom Carstvu

Neretva (novine)


Les élections municipales slovaques de 2022 se déroulent le  afin de renouveler pour quatre ans les conseils municipaux de Slovaquie. Pour la première fois, les élections régionales ont lieu simultanément.

Notes et références

Slovaquie, 2022
Slovaquie, municipales
Municipales, 2022
Politique en octobre 2022
29 octobre

Élections municipales slovaques de 2022


{{Şirket bilgi kutusu
| company_name = Valve Corporation
| company_logo =
| company_type = Özel Şirket
| foundation = Kirkland, Washington, ABD (1996)
| founder = Gabe Newell ve Mike Harrington
| location = Bellevue, Washington, ABD
| area_served = Dünya çapında
| key_people = Gabe Newell, CEO Scott Lynch, COO
| revenue = $2.5 milyar USD (2012)
| num_employees = 360+ (2016)
| industry = Yazılım ve Programlama, Video oyunu
| products = Half-Life serisiCounter-Strike serisiDay of Defeat serisiTeam Fortress serisiPortal serisiLeft 4 Dead serisiDota 2Steam
| homepage = www.valvesoftware.com
}}
Valve Corporation (eskiden Valve Software); Bellevue, Washington merkezli, Ağustos 1996'da eski Microsoft çalışanları Gabe Newell ve Mike Harrington tarafından kurulan video oyunu geliştiricisi ve video oyunu yayımcısı şirket. Özellikle 1998 yılında geliştirdikleri birinci şahıs nişancı türündeki bilimkurgu-aksiyon oyunu Half-Life ile birçok video oyunu eleştirmeninden beğeniler almıştır. Geliştirdikleri bir diğer birinci şahıs nişancı türündeki aksiyon oyunu Counter-Strike'', dünya çapında en fazla kullanıcıya sahip birinci şahıs nişancı oyunu olarak bir fenomene dönüşmüştür.

Oyunları

Tarihi

Kuruluşu
Valve Corporation, 1996 yılında eski Microsoft çalışanları Gabe Newell ve Mike Harrington tarafından kurulmuştur. Valve, Half-Life, Counter-Strike, Portal, Day of Defeat, Team Fortress, Left 4 Dead ve Dota 2 oyunlarını geliştirmiştir ve bu oyunlar eleştirmenler tarafından iyi bir şekilde karşılanmıştır. Valve'in diğer geliştirdiği yapımlar ise Source Engine (oyunları bu grafik motoru üzerine kuruludur), Steam oyun platformu (çeşitli yapımların dağıtımını sağlar) ve bu platform da Steam Machine'e yol açmıştır.

Half-Life

Valve'in ünlü bir oyun şirketi olmasının başlıca bir sebebi Half-Life isimli oyunu çıkarmasıdır. Half-Life, eski adıyla Valve Software tarafından gelişitirlen ve Sierra Studios tarafından 1998 yılında Windows işletim sistemi üzerinde dağıtılmaya başlanan bir aksiyon oyunudur. Oyunun konusu,  kuramsal fizikçi Dr. Gordon Freeman'in yaptığı bir deneyin yanlış gitmesi ardından içinde bulunduğu Black Mesa'dan kaçışıdır. Bu oyun yayınlandıktan hemen sonra iyi bir sunuma ve sürükleyici bir oynanışa sahip olması gerekçesiyle eleştirmenler ve oyuncular tarafından sınırsız övgüler almış ve 1998-1999 yılları arasında 50'nin üzerinde "Yılın Bilgisayar Oyunu" ödülünü almıştır. Günümüze kadar 15 milyon kopya satan Half-Life, tüm zamanların en çok satan birinci-şahış (FPS) oyunu olmuştur.

Source Grafik Motoru
Half-Life'in başarısından sonra, Valve takımı oyun modifiyeleri ve Half-Life'in ve diğer oyunların yeni versiyonları üzerinde çalışmıştır. Şu anki Bütün Valve oyunları Source grafik motoru üzerine kurulmuştur. Bu şirket, altı adet oyun dizisi geliştirmiştr: Half-Life, Team Fortress, Portal, Counter-Strike ve Day of Defeat. Valve bu geleneğin üzerine dallanmıştır ve Warcraft III oyununun modifiyesi olarak "Dota 2" yi geliştirmiştir. Bu oyunların hepsi 3. parti oyun şirketleri tarafından modifiye olarak yaratılmış ve Valve tarafından satın alınıp tamamen geliştirilmiştir.

Steam

Valve, internet üzerinden çeşitli yapımların dağıtılmasını sağlayan Steam yazılımını da Half-Life 2 ile beraber piyasaya sunmuştur. Günümüzde birçok oyun yapımcı ve dağıtıcı kuruluş, Steam yazılımından yararlanmaktadır. Oyun geliştiriciler ise Source Motorunun kendi yapımlarında kullanmak amacı ile satın almıştır. Valve, kısa zamanda gerçekleştirdikleri işler, iş birlikleri ile oyun tasarım işinin önemli bir parçası olmuş ve birçok seven kazanmıştır. Ayrıca kurum, eklenti tasarlama, internet oyunculuğu, bölüm olarak oyun dağıtımı gibi düşüncülere destek vermiştir.

Kazançlar ve Ödüller
Valve, kapsam ve ticari değer olarak büyümüştür. 10 Ocak 2008'de, Turtle Rock Studios'u satın aldı. 8 Nisan 2010'da, "The Escapist" Magazinin en iyi oyun geliştiricisi ödülünü aldı. 2012 yılında ise, "Star Filled Studios"'u satın aldı.

Ağ İşgalleri
Valve'in iç ağına, hackerlar tarafından 3 kez sızılmıştır. İlk olarak 2003 yılında, daha yayınlanmamış olan Half-Life 2'nin gizli bilgileri internete yüklenmiştir. İkinci olarak, Valve'in sahibi Gabe Newell'in e´posta hesabi ele geçirilmiş ve Valve'in sistemlerine virüs yüklenmiştir. 3. Olarak, 2011 yılında  da başka bir hacker hâlen yayınlanmamış "Call of Duty: Modern Warfare 3"'ün beta kodlarını ele geçirmiştir. Bu 3 büyük saldırıya rağmen Valve şirketine büyük zarar gelmemiştir.

İptal Edilen Oyunlar
Valve'in günümüze kadar geliştirmeye başladığı fakat bitirmediği birkaç oyun vardır. Bunlardan ikisi "Prospero" ve "Stars of Blood" dır. 2009 yılında ise Arkane Studios ile işbirliği yapan Valve, "The Crossing" isimli FPS oyunu üzerinde çalışmıştır. Fakat bu oyunun 2009 yılında yapımı durdurulmuştur. İptal edilen oyunlar aşağıda listelenmiştir:

Notlar

Kaynakça

Amerika Birleşik Devletleri merkezli video oyunu şirketleri
Video oyunu yapım şirketleri
Yazılım şirketleri

1996'da kurulan şirketler
Bellevue merkezli şirketler

Valve


La compañía  () es un grupo industrial japonés cuyos orígenes están en otro grupo industrial, el Kawanishi, así como en la compañía aeronáutica homónima Kawanishi Kōkūki. Fundada originalmente en 1949 con el nombre Shin Meiwa, su denominación cambió a ShinMaywa en 1992. La sede de la compañía se encuentra en Takarazuka, en la prefectura de Hyōgo.

En la actualidad, la compañía produce tanto aviones como componentes de los mismos, además de vehículos industriales como volquetes y grúas. Otras áreas de trabajo son la industria pesada, la fabricación y mantenimiento de sistemas de aparcamiento automatizado y la fabricación de componentes de precisión, como motores eléctricos.

Producción aeronáutica
 Shin Meiwa DH.114-TAW, de Havilland Heron modificado con motores Lycoming.
 Shin Meiwa UF-XS, hidrocanoa experimental, basada en el anfibio Grumman HU-16 Albatross.
 Shin Meiwa PS-1, hidrocanoa cuatrimotor.
 Shin Meiwa US-1, avión anfibio cuatrimotor.
 ShinMaywa US-2, avión anfibio cuatrimotor.

Referencias

Enlaces externos
 Historia de la compañía ShinMaywa desde 1918, en su página oficial (en inglés)

Fabricantes de aeronaves de Japón
Empresas cotizadas en la Bolsa de Tokio

ShinMaywa


La ermita de Salto al Cielo es una construcción religiosa del  situada en la campiña de Jerez y accesible desde la carretera que une las pedanías jerezanas de Cuartillos y San Isidro del Guadalete.

Construcción

Fue construida por los monjes cartujos a una legua del Monasterio de la Cartuja de Jerez, en el que de hecho se encuentran trazados en los suelos los planos de la ermita.

Uso

La ermita fue un importante centro agrícola y ganadero, cuidando especialmente al caballo cartujano.

Referencias

Enlaces externos

 Antoine de Latour: "signos y dibujos" en el patio de La Cartuja.

Campiña de Jerez
Ermitas de la provincia de Cádiz

Ermita de El Salto al Cielo


José Shoro Pastor (Piura, 10 de julio de 1989) es un futbolista peruano. Juega de delantero y actualmente juega en el Deportivo Independiente Miraflores de la Copa Perú.

Trayectoria
Se inició en las divisiones inferiores del Alianza Atlético de Sullana, pero su debut en el fútbol profesional ocurrió en el Minero en el 2008. Ese año, su club descendió a la Segunda División del Perú. Shoro jugó el 2009 en el Inti Gas de Ayacucho, aunque no tuvo continuidad. En el 2010 recaló en el Alianza Unicachi, donde adquiere mayor protagonismo, principalmente en el Torneo Intermedio 2011. A mediados del 2011 firmó por el Sporting Cristal.

A inicios del 2013 firma por el Juan Aurich pero se sale por motivos desconocidos sin haber jugado ni un partido en el plantel principal y pasó a Unión Comercio de la Primera División del fútbol Peruano.

En el 2014 juega en José Gálvez de Chimbote descendiendo el equipo por motivos dirigenciales

En el 215 forma parte del Deportivo Binacional este jugando la copa Perú llegando a la etapa regional y a mediados de ese año se incorpora en el sport Victoria de Ica

A inicios del 2016 forma parte del equipo Alianza  universidad de Huanuco teniendo buen desempeño en ese año

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Referencias

Enlaces externos
 Perfil en Fussball Talente

Piuranos
Futbolistas de Perú
Futbolistas del Club Atlético Minero
Futbolistas del Ayacucho Fútbol Club
Futbolistas del Club Deportivo Alianza Unicachi
Futbolistas del Club Sporting Cristal en los años 2010
Futbolistas del Club Juan Aurich
Futbolistas del José Gálvez Foot Ball Club
Futbolistas del Club Sport Victoria
Futbolistas del Club Alianza Huánuco
Futbolistas del Club Atlético Grau
Futbolistas del Club Deportivo Garcilaso

José Shoro