Leon Eric Brooks III, better known by his stage name Kix Brooks (born May 12, 1955), is an American country music artist, actor, and film producer best known for being one half of the duo Brooks & Dunn and host of radio's American Country Countdown. Prior to the duo's foundation, he was a singer and songwriter, charting twice on Hot Country Songs and releasing an album for Capitol Records. Brooks and Ronnie Dunn comprised Brooks & Dunn for twenty years, then both members began solo careers. Brooks' solo career after Brooks & Dunn includes the album New to This Town.

In 2019, Brooks was inducted into the Country Music Hall of Fame as a member of Brooks & Dunn.

Early life
Brooks grew up in Shreveport, Louisiana. He has a sister, a half-sister, and a half-brother; his father also adopted a son of his third wife. After graduating from the former Sewanee Military Academy, an Episcopal school in Sewanee, Tennessee, Brooks attended Louisiana Tech University in Ruston as a theatre arts major. He moved to Alaska to work with his father on an oil pipeline for one summer, then returned to Louisiana Tech to finish his education. After graduating, he moved to Maine to write advertising for a company owned by his sister and brother-in-law.

Musical career

Brooks' father urged him to pursue his desire to become a musician, and he moved to Nashville, Tennessee, in the early 1980s.  His then-girlfriend (now wife Barbara, with whom he has a son and daughter) followed shortly thereafter.  He worked for Tree Publishing as a staff songwriter.  He recorded his first solo single, "Baby, When Your Heart Breaks Down", for Avion in 1983, but returned to songwriting after it only reached number 73 on the Hot Country Songs chart. Brooks and Dan Tyler co-wrote "Modern Day Romance", released by Nitty Gritty Dirt Band in June 1985; it became the band's second No. 1 hit on the country chart.

Brooks released an album, Kix Brooks, in 1989 on Capitol Records. This album also featured the song "Sacred Ground" which became a No. 2 country hit for McBride & the Ride in 1992.

He was one half of country music duo Brooks & Dunn. Their 1991 debut album, Brand New Man, generated four number-one hit singles on the country charts. Brooks usually provided backing vocals on their songs and singles. The singles featuring Brooks on lead vocals include, "You're Gonna Miss Me When I'm Gone" (the only Brooks & Dunn single featuring Brooks on lead vocals to reach No. 1), "Lost and Found", "Rock My World (Little Country Girl)", "Mama Don't Get Dressed Up for Nothing", "South of Santa Fe", and "Why Would I Say Goodbye".

On August 10, 2009, Brooks & Dunn announced to their fans, via their website they intended to disband after twenty years of touring. According to the short statement released on their web site, Brooks & Dunn intended to release a greatest hits album, tour during the rest of 2009, and have a farewell tour in 2010.

Brooks resumed his solo career in 2012, releasing a new 12-track album on September 11, 2012. New to This Town features nine songs co-written by Brooks, including the album's first single, the title track. He followed his second album with the soundtrack to the western film Ambush at Dark Canyon in 2014.  Brooks composed the majority of the musical score as well as starring in the film.

On December 3, 2014, Brooks & Dunn reunited, and along with Reba McEntire, performed a series of concerts in Las Vegas, Nevada, throughout the summer and fall of 2015.

Brooks performed at the 2019 Musicians Hall of Fame and Museum Concert and Induction Ceremony.

Awards
In 2005, Brooks, along with timber industrialist Roy O. Martin Jr., and the Louisiana State University sports legends Paul Dietzel, and Sue Gunter were among those named a "Louisiana Legend" by Louisiana Public Broadcasting.

Other achievements

Since January 2006, Brooks has hosted American Country Countdown, a syndicated radio countdown show based on Mediabase (originally was BILLBOARD, from 2006 to August 2009), country charts. Brooks succeeded the show's former host, Bob Kingsley. Brooks is also co-owner of Arrington Vineyards, a Nashville winery with winemaker Kip Summers and businessmen John Russell.

In 2013, Kix launched the film company Team Two Entertainment along with Eric Brooks. The company makes independent films Kix produces, and Kix occasionally appears as an actor.

In 2015, Brooks contracted with Cooking Channel to host Steak Out with Kix Brooks, in which he travels around America in search of the best steakhouses.

Discography

Albums

Singles

As a featured artist

Music videos

Filmography

Film

Television

Notes

References

Louisiana Tech University alumni
American country singer-songwriters
American male singer-songwriters
American radio personalities
Grammy Award winners
American mandolinists
Louisiana Republicans
Tennessee Republicans
Musicians from Shreveport, Louisiana
1955 births
Living people
Brooks & Dunn members
Country musicians from Louisiana
Capitol Records artists
Arista Nashville artists
Actors from Shreveport, Louisiana
Singer-songwriters from Louisiana

Kix Brooks


Viktor Amadeus 3. af Sardinien-Piemont, (italiensk: Vittorio Amedeo III. Maria) (26. juni 1726  i Torino – 16. oktober 1796 i Moncalieri syd for Torino) var konge af Sardinien fra 1773 til 1796.

Forældre
Viktor Amadeus var sønnesøn af af Viktor Amadeus 2. Sardinien-Piemont, der havde været konge af Sicilien i 1713 – 1718, og som var Sardiniens første konge i 1720 – 1730.

Hans forældre var Polyxena af Hessen-Rheinfels-Rotenburg og Karl Emmanuel 3. af Sardinien-Piemont.

Familie
Viktor Amadeus var gift med Maria Antonia af Spanien. Hun var den yngste datter af kong Filip 5. af Spanien og Elisabet Farnese.

Parret fik 12 børn og tre af sønnerne blev konger af  Sardinien. Den længst levende søn var
 Karl Felix af Sardinien-Piemont (1765 – 1831)

Konger af Sardinien-Piemont
Huset Savoyen

Viktor Amadeus 3. af Sardinien-Piemont


Olaylar
 1 Ocak - Küba'da İspanyol egemenliği sona erdi.
 21 Ocak - Opel, Almanya'da kuruldu.
 ? - İlk kanser radyoterapisi yapılmıştır. 1899'a kadar İngiliz fizikçisi William Crookes'un geliştirdiği Crookes tüpleri kullanılırken bu tarihten itibaren gazlı röntgen tüpleri kullanılmaya başlanmıştır.
 11 Temmuz - Fiat, ilk arabasını 1899 yılında üretti.
 ? - Birleşik Krallık, bir Osmanlı toprağı olan Kuveyt'i işgal etmiştir.

Doğumlar
 10 Şubat - Cevdet Sunay, Türkiye Cumhuriyeti 5. cumhurbaşkanı (ö. 1982).
 8 Mayıs - Friedrich Hayek, Avusturyalı ekonomist, Nobel Ödülü sahibidir (ö. 1992)
 5 Haziran - Federico Garcia Lorca, İspanyol şair (ö. 1936).
 14 Haziran - Yasunari Kavabata, Japon yazar (ö. 16 Nisan 1972)
 26 Haziran - Elvy Kalep, Eston pilot ve sanatçı (ö. 1989)
 1 Temmuz - Charles Laughton, oyuncu (ö. 15 Aralık 1962)
 24 Ağustos - Jorge Luis Borges, Arjantinli yazar (ö. 1986)
 16 Aralık - Noël Coward, İngiliz oyuncu ve yazar (ö. 26 Mart 1973).

Ölümler
 3 Haziran - Johann Strauss II, Avusturyalı besteci (d. 1825)

Ayrıca
 1899'da Osmanlı İmparatorluğu

1899


La Ruta Estatal de Arizona Loop 303, y abreviada SR Loop 303 (en inglés: Arizona State Route Loop 303) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Arizona. La carretera inicia en el antihorario desde la  hacia el horario en la . La carretera tiene una longitud de 56,7 km (35.25 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta Estatal de Arizona Loop 303 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Arizona por sus siglas en inglés ADOT.

Cruces
La Ruta Estatal de Arizona Loop 303 es atravesada principalmente por la .

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de ADOT

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Arizona

Ruta Estatal de Arizona 303


La Izquierda Autónoma (IA) fue un movimiento político de izquierda chileno que existió entre 2008 y 2019, cuyo principal campo de acción fueron las universidades, tanto públicas como privadas. De raíz socialista, recogió la herencia autonomista del Movimiento SurDa. Tras fusionarse con Poder Ciudadano, el movimiento pasó a integrar Comunes.

Pensamiento político
Influenciados por el revolucionario marxista italiano Antonio Gramsci, la Izquierda Autónoma tuvo como misión la creación y fortalecimiento de la autonomía política de las clases subalternas frente a la hegemonía de las clases dominantes.

Para ello, planteaba la necesidad de construir una izquierda política secular y moderna, que esté a la altura de los desafíos del  y que pueda apropiarse de sus condiciones materiales para realizar transformaciones radicales, y no solo se constituya a partir de la adscripción y adopción de un conjunto de ideas, valores e iconografías de izquierda, que no se haga realmente cargo de la construcción de una estrategia transformadora para el presente. Los autonomistas se constituían en oposición al concepto tradicional de vanguardia y, en su lugar, abogan por un concepto pre-figurativo de política, en el cual la praxis política de las clases subalternas deben ir construyendo la sociedad que desean alcanzar, al mismo tiempo que luchan por llegar al poder.

Historia

Inicios
La Izquierda Autónoma nació en 2008 en la Universidad de Chile, como vertiente del movimiento SurDA y de la fusión entre colectivos como Estudiantes Autónomos de la Facultad de Derecho, el Movimiento Autonomista Libertario (MAL) de la Facultad de Ciencias Sociales, y otros colectivos autonomistas de distintas universidades a nivel nacional. En el mismo año, un grupo de dirigentes de las federaciones de estudiantes de la Universidad de Chile (Úrsula Schüler), Pontificia Universidad Católica de Valparaíso (Jorge Sharp), Universidad Austral de Chile (Leandro Paredes), y la Universidad Arturo Prat (Rodrigo Oliva) en el interior de la Confederación de Estudiantes de Chile comenzaron una articulación que en el año 2010 unificó a sus colectivos estudiantiles locales en la Izquierda Autónoma.

En 2010 integró la coalición «Creando Izquierda», junto con los colectivos Izquierda Construye y Arrebol, para las elecciones de la Federación de Estudiantes de la Universidad de Chile (Fech) de ese año. La Izquierda Autónoma logró la vicepresidencia de la Federación con Francisco Figueroa para los períodos 2009-10 y 2010-11.

Rol en las movilizaciones estudiantiles (2011-2013)

Durante las movilizaciones estudiantiles del año 2011, Izquierda Autónoma obtuvo notoriedad por las intervenciones públicas realizadas por Francisco Figueroa. El mismo año, los autonomistas participaron en la Confederación de Estudiantes de Chile (Confech) a través de Nataly Espinoza, en ese tiempo presidenta de la Federación de Estudiantes de la Universidad Católica de Valparaíso y Cari Álvarez, secretaria general de la Federación de Estudiantes de la Universidad Austral de Chile. Ese mismo año, los autónomos apoyaron la incorporación de los estudiantes de universidades privadas a la Confech con el fin de ensanchar las espaldas del movimiento estudiantil; la primera federación de estudiantes de una universidad privada en ingresar a ese estamento fue la de la Universidad Central (Feucen), en ese momento presidida por Daniela López, miembro de Izquierda Autónoma, quien había liderado la movilización de dicha casa de estudios en contra de la compra que un grupo económico pretendía realizar. Al año siguiente obtuvieron nuevamente la dirección de la Feucen con Marco Velarde en la presidencia.

En diciembre de 2011 lograron obtener la presidencia de la Fech con la elección de Gabriel Boric, quien venció a Camila Vallejo por 189 votos. En la elección de 2012 volvieron a formar una alianza con la Nueva Izquierda Universitaria (NIU) llamada «Crear Izquierda Amplia», y volvieron a alcanzar la presidencia de la Fech con Andrés Fielbaum a la cabeza. Tras dos años consecutivos a la cabeza de la Fech, en la elección de 2013 fueron derrotados por el Frente de Estudiantes Libertarios (FEL), aunque obtuvieron la vicepresidencia con Sebastián Aylwin.

Ese mismo año 2013, en la Universidad Austral de Chile se realizó un inédito pacto electoral llamado «Avanzar: Creando Unidad», que agrupó a la IA, FEL y Unión Nacional Estudiantil (UNE), y que en 2014 se expresó en el pacto «Somos Fuerza» para la elección de la Fech, que incluyó además a Romanescu y Convergencia de Izquierdas. El acuerdo político promovido por Izquierda Autónoma en la Universidad Austral fue el que permitió a Valentina Saavedra ser Presidenta de la FECh en ese año 2014.

Elecciones parlamentarias de 2013

En las elecciones parlamentarias de 2013, los autonomistas inscribieron tres candidaturas independientes: Francisco Figueroa (distrito 21, Providencia-Ñuñoa), Gabriel Boric (distrito 60, Magallanes) y Daniela López (distrito 13, Valparaíso-Isla de Pascua-Juan Fernández). López obtuvo 7627 votos, correspondientes a un 6,58 %, posicionándose de este modo en 5.º lugar. Figueroa obtuvo 20 037 votos, correspondientes a un 10,78 % de los sufragios, posicionándose en el 4.º lugar. Por su parte, Boric obtuvo 15 414 votos, correspondientes a un 26,18 %, siendo la primera mayoría del distrito 60, con lo cual fue elegido diputado de la República para el período 2014-2018. A diferencia de Camila Vallejo, Giorgio Jackson y Karol Cariola, Boric fue el único exdirigente estudiantil en ser electo diputado sin ser parte del pacto Nueva Mayoría o haber sido apoyado por éste. Por lo mismo, en la segunda vuelta presidencial, Gabriel Boric no apoyó a Michelle Bachelet.

Ideología

Principios programáticos
Influenciados por el revolucionario marxista italiano Antonio Gramsci, la Izquierda Autónoma tuvo como misión la creación y fortalecimiento de la autonomía política de las clases subalternas frente a la hegemonía de las clases dominantes.

Para ello, planteaba la necesidad de construir una izquierda política secular y moderna, que esté a la altura de los desafíos del  y que pueda apropiarse de sus condiciones materiales para realizar transformaciones radicales, y no solo se constituya a partir de la adscripción y adopción de un conjunto de ideas, valores e iconografías de izquierda, que no se haga realmente cargo de la construcción de una estrategia transformadora para el presente. Los autonomistas se constituían en oposición al concepto tradicional de vanguardia y, en su lugar, abogan por un concepto pre-figurativo de política, en el cual la praxis política de las clases subalternas deben ir construyendo la sociedad que desean alcanzar, al mismo tiempo que luchan por llegar al poder.

Convergencia Autonomista y quiebre

En el encuentro nacional de la Izquierda Autónoma de enero de 2015, se definió que el movimiento autonomista debía derivar en la constitución de un partido político, sin embargo las diferencias políticas dentro de las distintas facciones de la organización impidieron que esto se llevara a cabo. En marzo de 2016 se realizó una elección de la Convergencia Autonomista para elegir a la Dirección Ejecutiva y Ampliada, quedando compuesto su órgano ejecutivo por 5 integrantes de la tendencia "Fuerza Autonomista" y 4 de la tendencia "Unidad para Emerger". Las 3 primeras mayorías en dicha elección correspondieron a Andrés Fielbaum (Fuerza Autonomista); Jorge Sharp (Unidad para Emerger); y Cari Álvarez (Fuerza Autonomista).

En mayo del 2016 estas diferencias se hicieron irreconciliables entre las dos facciones —«Fuerza Autonomista», liderada por Carlos Ruiz y Andrés Fielbaum, y «Convergencia Autonomista», liderada por Gabriel Boric—, por lo que el quiebre —el que provocaría que el sector de Boric se fuera de la organización— fue decidido por Fuerza Autonomista el 24 de mayo, y anunciado públicamente cinco días después por Andrés Fielbaum en entrevista con El Mercurio.

Según Fuerza Autonomista, el episodio que precipitó la fractura fue la precandidatura de Jorge Sharp al municipio de Valparaíso, quien era aliado de Boric y contaba con el apoyo de otros partidos políticos para disputar las elecciones de octubre de ese año, mientras que para Convergencia Autonomista el detonante fue la reunión del 20 de mayo que sostuvo Fuerza Autonomista —a nombre de Izquierda Autónoma— con la ministra de Educación Adriana Delpiano y en la cual le entregaron una propuesta sobre la reforma a la educación superior, encuentro que no fue informado al sector liderado por Gabriel Boric ni las bases del movimiento, ni tampoco a la Confech y el plenario nacional estudiantil.

No obstante, en lo sustancial, las principales diferencias que derivaron en el quiebre según los militantes de Fuerza Autonomista serían el supuesto «caudillismo» del diputado Boric, la posibilidad de establecer alianzas con Revolución Democrática y otras fuerzas de centro-izquierda y la importancia en lo electoral, mientras que el sector de Boric apuntó como principales diferencias la posición respecto a dialogar con el Ministerio de Educación en el marco de la reforma educacional y la necesidad también de construir una plataforma política más amplia que dispute cargos de elección popular, y no quedarse meramente en el tema educacional universitario.

Junto con Boric (el único parlamentario autonomista), renunciarían de esta organización cuatro de sus nueve miembros de la Dirección Ejecutiva, tres de sus siete presidentes de federaciones universitarias y alrededor de 400 militantes, los cuales posteriormente crearon el Movimiento Autonomista; entre los autonomistas que renunciaron se encuentra Constanza Schönhaut, Gonzalo Winter y Jorge Sharp.

El quiebre del autonomismo redujo considerablemente la presencia de Izquierda Autónoma en el movimiento estudiantil, perviviendo únicamente en la Federación de Estudiantes de la Universidad Austral de Chile, bajo la presidencia de Manuel Rauch.

Para el ciclo electoral 2016-2017, Izquierda Autónoma dispuso un elenco acotado de candidaturas. En las elecciones municipales de 2016 postuló a Aníbal Navarrete como Concejal en la comuna de Tomé, y 2 candidaturas a Concejal junto a una a Alcalde en la comuna de Corral, en la Región de Los Ríos, resultando electo en esta comuna el concejal Manuel Pardo. Por su parte, en las elecciones Parlamentarias de 2017 compitió con candidaturas a Diputados y Diputadas en el Distrito 2, con Rodrigo Oliva; el Distrito 7, con Camila Rojas; el Distrito 10 con Francisco Figueroa; y el Distrito 24, con Cari Álvarez, resultando electa Camila Rojas en la Región de Valparaíso.

En septiembre de 2018 Izquierda Autónoma anunció su fusión con el partido Poder Ciudadano, para formar un nuevo partido «de izquierda feminista, popular y democrático» al interior del Frente Amplio. La nueva colectividad fue lanzada el 20 de enero de 2019 en el Teatro Azares bajo el nombre de Comunes.

Presencia
La Izquierda Autónoma tuvo presencia en la Universidad de Chile,Universidad Austral de Chile Pontificia Universidad Católica, Universidad Adolfo Ibáñez, Universidad Diego Portales, Universidad Central; Universidad Arturo Prat en Iquique; Universidad Andrés Bello sede Viña del Mar y Universidad de Valparaíso.

Organizaciones relacionadas
A partir de 2012 se formó el «Frente Autonomista de la Salud» con la presencia de médicos de atención primaria, residentes y dirigentes del mundo de la salud. Varios de dichos dirigentes participan en la Fundación Creando Salud, organismo que se ha dedicado a criticar el rol del Estado subsidiario en salud, abogar por la salud como un derecho social universal y denunciar las transferencias que el Estado chileno realiza a clínicas privadas a través de concesiones hospitalarias.

En el año 2014 se forma la Fundación Poder, creada por militantes de Izquierda Autónoma de Valdivia, constituido como un centro independiente de elaboración de pensamiento y estudios en materia política, social y constituyente. Está Fundación contribuyó activamente al proceso de movilización de profesores durante los años 2015 y 2016, y mantuvo su continuidad luego del quiebre de Izquierda Autónoma, participando activamente de los cabildos ciudadanos organizados en la Región de Los Ríos en el marco del estallido social de octubre de 2019.

Asimismo, personeros de la Izquierda Autónoma fundaron la Fundación Nodo XXI. Hasta el momento, esta agrupación ha levantado una Escuela de Formación Política bautizada Eugenio González Rojas, en homenaje al político socialista, y han impulsado el «Compromiso por una Nueva Educación», una iniciativa plural de la sociedad civil que busca promover un amplio debate ciudadano para construir soluciones democráticas para el problema de la educación.

Autoridades
Izquierda Autónoma tuvo una diputada y el concejal en la comuna de Corral, Manuel Pardo, en la Región de Los Ríos, desde el año 2016 :

Logotipos

Logotipos oficiales

Logotipos alternativos

Véase también
 Franja Autonomista

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial
 Fundación Creando Salud
 Fundación Nodo XXI

Movimientos políticos universitarios de Chile
Federación de Estudiantes de la Universidad de Chile
Partidos y movimientos del Frente Amplio (Chile)
Partidos políticos chilenos de izquierda

Izquierda Autónoma


Václav Brožík (6 martie 1851, Třemošná - 15 aprilie 1901, Paris) a fost un pictor ceh care a lucrat în stilul academist.

Viața
Provenea dintr-o familie săracă și a învățat tehnica litografiei și a pictării porțelanului ca ucenic al unui meșter. Începând din 1868, cu asistență financiară a unui moșier local, a putut să urmeze cursurile de la Academia de Artă din Praga. El a făcut o excursie în Olanda, unde a studiat cu Maeștrii Vechi, apoi s-a stabilit la Paris (în ciuda  faptului că nu era capabil să vorbească limba franceză), unde o scrisoare de recomandare i-a asigurat sprijinul lui Jaroslav Čermák. În 1879 s-a căsătorit cu Hermina Sedelmeyer, fiica bogatului negustor de artă parizian Charles Sedelmeyer. În cea mai mare parte din viața lui și-a împărțit timpul între Paris și Praga, unde a devenit profesor la Academia de Artă în 1893.

El a fost numit membru al Institut de France, parțial prin influența socrului său, care, de asemenea, i-a sugerat să realizeze un tablou pe tema "Tu Felix Austria Nube" (de la un vechi proverb: "Lasă-i pe alții să poarte război: tu, fericită Austrie, căsătorește-te"). Rezultatul l-a mulțumit pe împăratul Franz Joseph I, care era implicat într-un mariaj nefericit. Ca urmare, Brožík a fost înnobilat.

De asemenea, el a devenit membru al Académie des Beaux-Arts, a primit Marea Cruce a Legiunii de Onoare și a fost numit în Academia Cehă de Științe și Arte. În 1893, una dintre picturile sale a fost reprodusă în Statele Unite ale Americii pe un timbru poștal.

Starea lui de sănătate a început să se deterioreze în 1894, dar s-a ocupat de pictură cu mai multă sârguință. A murit brusc în urma unei insuficiențe cardiace în 1901 și a fost îngropat în Montmartre. Aprecierea operei sale a suferit un grav declin după moartea sa, deoarece era considerată de modă veche, dar o retrospectivă majoră în 2003 a produs un interes reînnoit.

Referințe

Bibliografie
 Osobnosti - Česko : Ottův slovník (Well-known Czechs from Otto's encyclopedia) Ottovo nakladatelství, Prague (2008) ISBN 978-80-7360-796-8
 Vošahlíková, Pavla: Biografický slovník českých zemí, Libri, Prague (2007) ISBN 978-80-7277-248-3

Legături externe

 Slovensko-Česky Klub: Brožík Retrospective
 Novinky: Brožíkův návrat na výsluní (Brožik's Comeback) by Peter Kováč
 Radio Prague: Pražská výstava obrazů Václava Brožíka končí už příští týden (Brožík's Retrospective Ends Next Week) by Evelina Himalová (2003)

Nașteri în 1851
Decese în 1901
Pictori cehi

Václav Brožík


توبوليف تو-95 (روسية: Туполев Ту–95) (لقب تعريف الناتو: بير Bear) هي قاذفة قنابل استراتيجية ضخمة ذات أربع محركات عنفية من تصميم مكتب توبوليف في الاتحاد السوفيتي. دخلت الخدمة في عام 1956 وما زالت تخدم في القوات الجوية الروسية حتى الآن ويتوقع أن تظل في الخدمة حتى عام 2040.

التطوير والتصميم
قام أندريه توبوليف والفريق الذي يرأسه بتصميم أول قاذفة قنابل سوفيتية عابرة للقارات في عام 1949 وهى التو-85. وتعد نسخة أكبر من التو-4 والتي يقول الأمريكيون أنها مأخوذة عن بي-29 سوبر فورتريس. حكم على التو-4 أنها غير جيدة بما يكفي نظرا لتطور الطائرات الاعتراضية الأمريكية الحديثة.

تم تقديم طلب جديد على كل من مكتبي تصميم توبوليف ومياسيسخيف في عام 1950، كان للقاذفة المطلوبة أن يكون لها مدى 8,000 كم دون أن تحتاج للتزود بالوقود أي بما يكفي لتهديد كل الأهداف الحيوية في الولايات المتحدة. كان من ضمن الأهداف أيضا أن تستطيع الطائرة إلقاء 12 طنا من حمولتها فوق الهدف.

كانت مشكلة توبوليف الأساسية هي المحركات، حيث كان محرك الاحتراق الداخلي للتو-4 ليس قويا بما يكفي للقيام بالمهام المطلوبة، بينما كانت المحركات النفاثة تستهلك وقودا كثيرا ولم تكن تحقق المدى المطلوب. وفرت المحركات التوربينية قدرة أكثر من محركات الاحتراق الداخلي ومدى أفضل من المحركات النفاثة، وسرعة قصوى بين هذا وذاك، لذلك أتخذ القرار باستخدام المحركات التوربينية في الطائرة.

أما مياسيسخيف ققد قررت أن تحذو حذو بوينغ والتي استخدمت قريبا محركات نفاثة في القاذفة بي-52 ستراتوفورتريس.

تم اختيار تصميم توبوليف، ووافقت الحكومة رسميا على تطوير الطائرة في 11 يوليو 1951. زودت الطائرة بمحرك محرك توربيني من طراز كوزينتسوف إن.كيه-12 يصدر 8.945 كيلو واط من القدرة. على النقيض من التصميم المتقدم للمحرك، كان جسم الطائرة نفسه تقليديا، وزاوية ارتداد الجناحين للخلف 35°، وعجلات هبوط ثلاثية تدخل في جسم الطائرة. طارت التو-95 لأول مرة في 11 نوفمبر 1952. بدأ إنتاج الطائرة في يناير 1956.

لفترة طويلة، ظلت التو-95 تعرف لقوات الولايات المتحدة والناتو باسم تو-20. كانت هذه هي التسمية الأولى التي اطلقها سلاح الجو السوفيتي على الطائرة، ولكن مع البدء في تزويد الوحدات السوفيتية المختلفة بالطائرة كانت قد بدأت تعرف باسم تو-95 و المستخدم داخل شركة توبوليف ومن ثم أُلغي اسم تو-20 داخل الاتحاد السوفييتي. ولكن نظرا لوجود تسمية تو-20 في العديد من الوثائق التي حصلت عليها وكالات المخابرات الأمريكية فقد ظل الاسم يستخدم خارج الاتحاد السوفيتي لفترة.

لم تهتم وزارة الدفاع الأمريكية في البداية بالتو-95 وقللت من شأن قوتها، فقد قدرت أن سرعتها القصوى تبلغ 644 كم/ساعة ومداها 12,500 كم. بالطبع روجعت هذه الأرقام أكثر من مرة وثبت أنها غير صحيحة وارتفعت هذه الأرقام أكثر من مرة.

كنظيرتها الأمريكية، البي-52 ستراتوفورتريس، ما زالت التو-95 تخدم في القوات الجوية الروسية بينما تقاعدت عدة قاذفات أخرى أتت بعدها. من أهم أسباب طول عمر الطائرتين هو موائمتها للظروف وقابليتها للتعديل لتمارس عدة مهام مختلفة. صممت التو-95 أساسا لتلقي القنابل النووية، ولكن عدلت بعد ذلك لتؤدي عدة مهام، مثل إطلاق صواريخ كروز، الجولات البحرية (التوبوليف تي يو-142)، وحتى عدلت لتكون طائرة ركاب مدنية (التوبوليف تو-114). كما طورت نسخة أواكس (التو-126) من توبوليف تو-114. خلال وبعد الحرب الباردة، تم التغطية على دور التو-95 العسكري باستخدامها كوسيلة ضغط دبلوماسي بشكل أكبر.

مواصفات الطائرة

الصفات العامة (تو-95 MS)
 الطاقم: 7.
 الطول: 49.5 متر.
 المسافة بين الجناحين: 51.10 متر.
 الارتفاع : 12.12 متر.
 مساحة الأجنحة: 310 متر².
 الوزن فارغة: 90.000 كغم.
 الوزن محملة: 171,000 كغم.
 أقصى وزن: 188,000 كغم.
 المحرك: أربع محركات مروحة توربينية من نوع كوزينتسوف إن.كيه-12 يعطي كل منهم قوة دفع 11,000 كيلو واط.

الأداء
 السرعة القصوى: 920 كم/ساعة.
 المدى: 15,000 كم دون الحاجة لإعادة التزود بالوقود.
 أقصى ارتفاع: 13,760 متر.
 معدل الصعود: 10 متر/ثانية.
 الحمل على الأجنحة: 606 كغم/متر².
 النسبة قدرة-وزن: 235 واط/كغم.

التسليح
 مدفع أو اثنين من نوع نودلمان-ريختر إن.أر-23 23 مم، في ذيل الطائرة.
 ما يصل إلى 15,000 كغم من الأسلحة بما فيها عدة صواريخ جو-أرض مختلفة.

مراجع

انظر أيضا
 توبوليف تي يو-160.

طائرات ذات صلة
 توبوليف تو-114.
 توبوليف تو-116.
 توبوليف تي يو-142.
 فيكرز فالينت

طائرات شبيهة
 بي-52 ستراتوفورتريس.

طائرات بأربع محركات جرارة
طائرات توبوليف
طائرات ذات أجنحة عالية
طائرات عسكرية 1950–1959
قاذفات قنابل سوفيتية 1950–1959
قاذفة قنابل إستراتيجية
طائرات حلقت لأول مرة عام 1952
طائرات بأربعة محركات مروحية توربينية
طائرات بمحركات مراوح متعاكسة الدوران

توبوليف تو-95


Jan Kacper Heurich (auch: Jan Heurich der Ältere, * 21. Juni 1834; † 24. März 1887) war ein Warschauer Baumeister. Er stammte aus einer aus Sachsen eingewanderten Familie und gehörte zu den bekanntesten Architekten Warschaus in der zweiten Hälfte des neunzehnten Jahrhunderts.

Leben
Heurich lernte während seiner Schulzeit Zeichnen und Malen bei Jan Feliks Piwarski und begann im Jahr 1852 sein Studium an der Architekturfakultät der Schule der Schönen Künste Warschau, wo einer seiner Lehrer Henryk Marconi war. Nach seinem Abschluss im Jahre 1856 ("Baumeister I. Klasse") war er bis 1860 am Bau der St. Anna-Kirche in Wilanów beteiligt (Diplom 1862: "Baumeister II. Klasse"). Im Anschluss an Studienreisen nach Italien, Frankreich und Deutschland erhielt er 1866 sein Diplom als "Baumeister der Klasse III".

Heurich gewann etliche Auszeichnungen für seine Entwürfe öffentlicher Gebäude, unter anderem beim Bau des Polytechnischen Institutes in Lodz (1866), dem Umbau des Rathauses (1864) und dem Bau des Volkstheaters in Warschau (1869). In Warschau entwarf Heurich Stadtpalais, Villen und Mietshäuser im Stil der italienischen Renaissance. Während des Zweiten Weltkriegs wurden fast alle von ihm entworfenen Gebäude in Warschau zerstört und später auch nicht wiederaufgebaut. Außerhalb Warschaus errichtete er einige ländliche Herrenhäuser und Paläste. Seine Projekte zeichneten sich durch harmonische Proportionen aus. Heurich war ein Förderer von Fachliteratur.

Als Sohn eines Kunsttischlers verfasste er zwei Lehrbücher (die ersten ihrer Art in Polen) zu diesem Beruf, verlegt beim Verlag Gebethner i Wolff, aus der Reihe "Biblioteka Rzemieślnika Polskiego":
 Handbuch für Schreiner (poln.:  "Przewodnik dla cieśli. Obejmujący cały zakres ciesielstwa, z 299 drzeworytami w tekscie, podług najlepszych dzieł obcych z zastosowaniem się do potrzeb i zwyczajów krajowych") aus dem Jahr 1874.
 Handbuch für Zimmerleute (poln.: "Przewodnik dla stolarzy. Obejmujący cały zakres stolarstwa, podług najlepszych dzieł obcych z zastosowaniem się do potrzeb i zwyczajów Stolarzy Polskich") aus dem Jahr 1876.

Ein weiteres, 32-seitiges Werk erschien im Jahr 1873 bei F. Krokoszyńska:
 Jak robotnicy u nas mieszkają, a jak mieszkać mogą i powinni. Odczt popularny wypowiedziany dnia 11 maja 1873 r

Heurichs Sohn war der Architekt Jan Fryderyk Heurich ("der Jüngere"). Heurich wurde auf dem evangelisch-augsburgischen Friedhof in Warschau beigesetzt.

Bauten (Auswahl)
 Arbeiten an der St. Anna-Kirche (1857–1860)
 Bau des Janasz-Palastes in Warschau (1874–1875)
 Stationsgebäude der Warschau-Wiener Eisenbahn in Skierniewice (1875)
 Umbau des US-amerikanischen Botschaftsgebäudes (die vormalige Villa des Unternehmers Stanisław Lilpop) an den Aleje Ujazdowskie
 Bau des Jungengymnasiums "M. Reya", Plac Małachowskiego 1
 Bau des Mädchengymnasium "Królewny Anny Wazówny", Ulica Kredytowa 2

Weblinks
 Lebenslauf und Bauten bei Warszawa1939.pl (in Polnisch)
 Lebenslauf Heurich Jan Kacper, senior (1834-1887), basierend auf: Polski Słownik Biograficzny, auf der Webseite des Palastmuseums Wilanów (in Polnisch)
 Google Books

Einzelnachweise und Anmerkungen

Architekt (Warschau)
Architekt des Historismus
Pole
Geboren 1834
Gestorben 1887
Mann

Jan Kacper Heurich


Folkviljan på Orust (fpo eller FPO) er et lokalt politisk parti i Orusts kommun i Västra Götalands län (Bohuslän).

Partiet har været repræsenteret i kommunalbestyrelsen siden 1994.

Ved valget i 1994 fik partiet 10 af de 41 mandater i kommunalbestyrelsen.

Ved de efterfølgende valg blev mandattallet tre (i 1998), to (i 2002), én (i 2006), fem (i 2010) og to (i 2014).

Lokale politiske partier i Sverige

Folkviljan på Orust


Svetište Gospe Lurdske je katoličko svetište posvećeno Gospi Lurdskoj u gradu Lurdu u Francuskoj.

Svetište je odredište za hodočasnike pod upravom Rimokatoličke Crkve i ima nekoliko funkcija, uključujući bogoslužbene aktivnosti, urede i smještaj bolesnih hodočasnika te njihovih pomagača. Svetište uključuje samu špilju ukazanja, obližnje slavine koje dijele lurdsku vodu i urede Lurdskog medicinskog zavoda, kao i nekoliko crkava i bazilika. Kompleks se prostire na površini od 51 hektara i uključuje 22 odvojena centra bogosluženja. Postoji šest službenih jezika svetišta: francuski, engleski, talijanski, španjolski, nizozemski i njemački.

Svetište Gospe Lurdske u Francuskoj nastalo je u 19. stoljeću. Godine 1858., od 11. veljače do 16. srpnja, 14-godišnja djevojčica Bernardica Soubirous imala je ukazanja Djevice Marije, u kojima je Marija stajala kraj ružinog grma na ulazu u špilju Massabielle, na lijevoj obali rijeke Gave. Nakon nedjeljne mise 14. veljače, Bernardica je imala i drugo ukazanje. Za vrijeme trećega ukazanja 18. veljače Gospa je prvi put progovorila te joj rekla da dolazi u špilju sljedećih petnaest dana. U početku su njezini roditelji, osobito njezina majka, bili protiv odlaženja u špilju te su joj u više navrata i zabranjivali ponovni odlazak. Za vrijeme devetoga ukazanja 25. veljače Gospa joj je naredila da otkopa malo zemlje u špilji gdje se nalazio izvor. Na izvoru se pojavljivao sve veći mlaz vode, a nekoliko čudesnih ozdravljenja dogodilo se već tijekom ukazanja. Nakon što je Bernardica upitala Gospu za vrijeme šesnaestoga ukazanja 25. ožujka tko je ona, Gospa joj je odgovorila: "Ja sam Bezgrješno začeće". Gospa joj je za vrijeme ukazivanja odala tri tajne koje nikome nije smjela reći. Posljednje, osamnaesto ukazanje dogodilo se 16. srpnja 1858. godine. Prije posljednjega ukazanja špilju je zaštitila lokalna vlada, a Bernardica je klečala izvan ograde pokraj rijeke i tada je vidjela Gospu koja je izgledala ljepše no ikada prije.

Na kopnu omeđenom petljom rijeke Gave nalazi se izdanak stijene zvane Massabielle, (od fra. masse vieille: "stara masa"). Na sjevernom dijelu ove stijene, u blizini obale rijeke, nalazi se prirodna plitka špilja nepravilnog oblika, u kojoj su se dogodila ukazanja. U vrijeme ukazanja, špilja je ležala podalje izvan grada, na zajedničkom terenu koji su seljani različito koristili za ispašu životinja, sakupljanje drva za ogrjev i kao odlagalište smeća, i bio je na glasu kao neprijatno mjesto.

Godine 1864., lionski kipar Joseph-Hugues Fabisch na temelju Bernadičinih opisa načinio je kip Gospe Lurdske. Iako je to postao ikonski simbol Gospe Lurdske, statua prikazuje lik koji je ne samo stariji i viši od Bernadičinoga opisa, već i više u skladu s ortodoksnim i tradicionalnim prikazima Djevice Marije. Kip se nalazi u niši u kojoj se Bogorodica ukazala Bernardici. Prvobitni grm divlje ruže uništili su ubrzo nakon ukazanja hodočasnici koji su tražili relikvije, ali je noviji zasađen u blizini.

Zbog francuskog političkog preokreta, koji je rezultirao prinudnim odvajanjem Crkve i države, imovina i zemljište Svetišta bili su oduzeti Crkvi i vraćeni u vlasništvo grada 1910. Tadašnji biskup, mons. François-Xavier Schoepfer osporio je ovu konfiskaciju i bilo mu je dozvoljeno da zakupi Svetište od grada do izbijanja Prvog svjetskog rata 1914.

Kasnije je posjet maršala Philippea Pétaina 1941. godine u Lurdu omogućila službeno priznanje Svetišta. Crkveni službenici uspješno su podnijeli molb Pétainu, da dozvoli Crkvi povrat vlasništva nad Svetištem.

UNITALSI
UNITALSI je Talijanska unija za prijevoz bolesnika u Lourdes i međunarodna svetišta, koju je, potaknut svojim posjetom Lourdesu, osnovao Talijan Giovanni Battista Tomassi. Tomassi je rođen u Rimu 29. studenoga 1880. Bolovao je od teškog oblika artritisa te je još od djetinjstva bio u invalidskim kolicima. Krajem kolovoza 1903. odlazi na hodočašće u Lourdes, zavjetujući se da će,  ukoliko ne dobije ozdravljenje, utoliko izvršiti samoubojstvo pred Gospinim kipom. Došavši do špilje u kojoj se Bernardici Soubirous Blažena Djevica Marija objavila kao Bezgrešno začeće i vidjevši volontere koji su pomagali bolesnicima i onemoćalima ući u pećinu na molitvu, odlučio je na lourdeskom kolodvoru povjeriti se biskupima Radiniju Tedeschiju i Angelu Roncalliju (budućem papi Ivanu XXIII.) te iznijeti svoje namisli o osnutku udruge za pomoć hodočasnicima s tjelesnim i duševnim poteškoćama. Udruga je osnovana još iste godine (1903.) i djeluje do danas te broji više od 70 000 članova.

Izvori

Katoličke crkve u Francuskoj
Marijanska svetišta

Svetište Gospe Lurdske


Venetia Katharine Douglas Burney (married name Phair, 11 July 1918 – 30 April 2009) was an English accountant and teacher.  She is remembered as the first person to suggest the name Pluto for the dwarf planet discovered by Clyde Tombaugh in 1930.  At the time, she was 11 years old.

Biography
Venetia Burney was the daughter of Rev. Charles Fox Burney, Oriel Professor of the Interpretation of Holy Scripture at Oxford, and his wife Ethel Wordsworth Burney (née Madan). She was the granddaughter of Falconer Madan (1851–1935), Librarian of the Bodleian Library of the University of Oxford. Falconer Madan's brother, Henry Madan (1838–1901), Science Master of Eton, had in 1878 suggested the names Phobos and Deimos for the moons of Mars.

On 14 March 1930, Falconer Madan read the story of the new planet's discovery in The Times, and mentioned it to his granddaughter Venetia. She suggested the name Pluto – the Roman God of the Underworld who was able to make himself invisible − and Falconer Madan forwarded the suggestion to astronomer Herbert Hall Turner, who cabled his American colleagues at Lowell Observatory. Clyde Tombaugh liked the proposal because it started with the initials of Percival Lowell who had predicted the existence of Planet X, which they thought was Pluto because it was coincidentally in that position in space. On 1 May 1930, the name Pluto was formally adopted for the new celestial body. Whether she was really the first person to propose the name has been doubted on plausibility grounds, but the historical fact is that she was credited as such.

Burney was educated at Downe House School in Berkshire and Newnham College, Cambridge, where she studied economics from 1938-41. After graduation she became a chartered accountant. Later she became a teacher of economics and mathematics at girls' schools in southwest London. She was married to Edward Maxwell Phair from 1947 until his death in 2006. Her husband, a classicist, later became housemaster and head of English at Epsom College. She died on 30 April 2009, aged 90, in Banstead in Surrey. She was buried at Randalls Park Crematorium in Leatherhead in Surrey.

Only a few months before the reclassification of Pluto from a planet to a dwarf planet, with a debate going on about the issue, she said in an interview, "At my age, I've been largely indifferent [to the debate]; though I suppose I would prefer it to remain a planet."

Legacy
The asteroid 6235 Burney and Burney Crater on Pluto were named in her honour. In July 2015 the New Horizons spacecraft was the first to visit Pluto and carried an instrument named Venetia Burney Student Dust Counter in her honour. Mihaly Horanyi, Principal Investigator for the instrument, and Alan Stern visited Mrs Phair at home to present her with a plaque, certificate, and spacecraft model.

Massachusetts rock band The Venetia Fair came up with their name after reading about Venetia Phair, shortly after Pluto was reclassified as a dwarf planet.

References

External links
The girl who named a planet (BBC News Online)
Parents' Union School Diamond Jubilee Magazine: The Planet 'Pluto' by K.M. Claxton
What Planet is This?: Venetia Burney and Pluto
NASA interview with Venetia Phair

People from Epsom
People from Banstead
Alumni of Newnham College, Cambridge
People associated with astronomy
Venetia
People educated at Downe House School
1918 births
2009 deaths
Schoolteachers from Surrey
Pluto

Venetia Burney


HMS Anguilla (K-500), II. Dünya Savaşı'nda Kraliyet Donanması tarafından kullanılan Amerikalı yapımı fırkateyn.

Başlangıçta Tacoma sınıfı bir devriye gambotu (PG-180) olarak, 1 Nisan 1943 tarihinde Rhode Island eyaleti Providence kentinde kurulu Walsh-Kaiser şirketi tersanesinde 1654 inşa numarası ile kızağa konuldu. 15 Nisan 1943'te bir devriye fırkateyni (PF-72) olarak tanımlaması değiştirildi ve 5 Mayıs'ta gemiye USS Machias (Machias-Maine eyaletinde küçük bir kasaba) adı verildi. 10 Haziran 1943 tarihinde ödünç verme (Lend-Lease) programı dahilinde İngiliz Kraliyet Donanması'na transfer edildi. 21 adet Colony sınıfı gemiden biri olan tekneye HMS Anguilla (Anguilla-İngiliz kolonisi Antigua ve Barbuda takım adalarının bir üyesi) ismi ve K-500 borda numarası tahsis edildi.

Bir gün sonra, 11 Haziran'da inşası devam eden gemiye Amerikan USS Hallowell (Hallowell-Maine eyaletinde küçük bir kasaba) adı verildi. USS Machias ismi ise diğer bir Tacoma sınıfı devriye fırkateyni olan PF-53 USS Machias'a devredildi. PF-72 USS Hallowell 14 Temmuz 1943 tarihinde denize indirildi ve resmi olarak 15 Ekim 1943'te İngiliz Kraliyet Donanması'na teslim edildi.

29 Nisan 1945'te HMS Anguilla, K-433 HMS Loch Insh ve K-510 HMS Cotton gemileri, Murmansk kentinin kuzeyinde Barents Denizi'nde (69º 29' kuzey, 33º 37' doğu koordinatları) Alman U-286 denizaltısını derinlik bombaları kullanarak batırdı. 30 Nisan 1945 tarihinde, bir gün önce Alman U-286 denizaltısı tarafından torpido ile yaralanan K-479 HMS Goodall fırkateyni HMS Anguilla'nın açtığı top ateşi ile batırıldı.

HMS Anguilla gemisi 31 Mayıs 1946'da Amerika'ya geri dönene kadar devriye ve refakat görevlerine devam etti. 13 Temmuz 1947'de Amerikan Donanması kayıtlarından çıkarılan fırkateyn New York'taki Pro Industry Products firmasına satıldı. Daha sonra 1949 yılında sökülmek amacı ile Panama'daki Sociedad de Navigacion Levante şirketine tekrar satıldı.

Ayrıca bakınız
 Kraliyet Donanması fırkateynleri listesi

Colony sınıfı fırkateyn

HMS Anguilla (K-500)


The Castellammarese War () was a bloody power struggle for control of the Italian-American Mafia that took place in New York City, New York, from February 26, 1930 until April 15, 1931, between partisans of Joe "The Boss" Masseria and those of Salvatore Maranzano. The war was named after the Sicilian town of Castellammare del Golfo, the birthplace of Maranzano. Maranzano's faction won and divided New York's crime families into the Five Families; Maranzano declared himself capo di tutti i capi ("boss of all bosses"). However, Maranzano was murdered in September 1931 on orders of Lucky Luciano, who established a power-sharing arrangement called the Commission, a group of Mafia families of equal stature, to avoid such wars in the future.

Background
In the 1920s, Mafia operations in the United States were controlled by Giuseppe "Joe The Boss" Masseria, whose faction consisted mainly of gangsters from Sicily, along with Calabria (the 'Ndrangheta) and Campania (the Camorra) regions of southern Italy. Masseria's faction included Charles "Lucky" Luciano, Albert "Mad Hatter" Anastasia, Vito Genovese, Alfred Mineo, Willie Moretti, Joe Adonis, and Frank Costello. However, powerful Sicilian Don  Vito Ferro decided to make a bid for control of Mafia operations. He sent Salvatore Maranzano from his base in Castellammare del Golfo to seize control. The Castellammarese faction in the U.S. included Joseph "Joe Bananas" Bonanno, Stefano "The Undertaker" Magaddino, Joseph Profaci, and Joe Aiello. As it became more and more evident that the two factions would clash for leadership of the Mafia, they each sought to recruit more followers to support them.

Outwardly, the Castellammarese War was between the forces of Masseria and Maranzano. Underneath, however, there was also a generational conflict between the old guard Sicilian leadership  known as the "Mustache Petes" for their long mustaches and old-world ways, such as refusing to do business with non-Italians  and the "Young Turks", a younger and more diverse Italian-American group who, unlike the "Mustache Petes", had grown up in the U.S., were more forward-thinking, and were willing to work with non-Italians. This approach led Masseria's followers to question whether he was even capable of making the Mafia prosper in the world of the 1930s. Led by Luciano, the aim of this group was to end the war as soon as possible in order to resume their businesses, viewing the conflict as unnecessary. Luciano's objective was to modernize the mob and do away with unnecessary orthodox norms. This was a vision that enabled Luciano to attract followers, who had seen the inadequacies of Masseria's traditionalist leadership. Therefore, both factions were fluid, with many mobsters switching sides or killing their own allies during the war. Tensions between the Maranzano and Masseria factions were evident as far back as 1928, with one side frequently hijacking the other's alcohol trucks (alcohol production being illegal in the U.S. at that time due to Prohibition).

Hostilities begin
As the war became more violent, gunmen clashed on the streets of New York City. According to Bonanno, in February 1930 Masseria ordered the death of Gaspar Milazzo, a Castellemmarese native who was the president of Detroit's chapter of . Masseria had reportedly been humiliated by Milazzo's refusal to support him in a  dispute involving the Chicago Outfit and Al Capone.

The opening salvo in the war was fired within the Masseria faction when, on February 26, 1930, Masseria ordered the murder of an ally, Gaetano Reina. Masseria gave the job to a young Genovese, who killed Reina with a shotgun. Masseria's intent was to protect his secret allies Tommy Gagliano, Tommy Lucchese, and Dominick "The Gap" Petrilli. Later his treachery would come back to haunt him, as the Reina family then threw its support behind Maranzano. Vito Bonventre also became a target, as Castellammarese-born members of Nicolo Schiro's gang began to threaten Masseria's domination over Mafia gangs. Masseria forced Schiro to pay him US$10,000 (approximately US$170,000 in 2022) and step down as boss of the gang. On July 15, 1930, Bonventre was gunned down outside his garage.

Trading blows
On August 15, 1930, Castellammerese loyalists executed a key Masseria enforcer, Giuseppe Morello, at Morello's East Harlem office (a visitor, Giuseppe Peraino, was also killed). Two weeks later, Masseria suffered another blow. After Reina's murder, Masseria had appointed Joseph Pinzolo to take over the ice-distribution racket. However, on September 9, the Reina family shot and killed Pinzolo at a Times Square office rented by Lucchese. After these two murders, the Reina crew formally joined forces with the Castellammarese.

Masseria soon struck back. On October 23, 1930, Castellammarese ally Joe Aiello, president of the Chicago Unione Siciliane, was murdered in Chicago.

The tide turns
Following the murder of Aiello, the tide of war rapidly turned in favor of the Castellammarese. On November 5, 1930, Mineo and a key member of Masseria's gang, Steve Ferrigno, were murdered. Francesco Scalice inherited control of Mineo's gang and subsequently defected to the Maranzano faction. At this point, many other members of Masseria's gang also began defecting to Maranzano, rendering the original battle lines of the conflict (Castellammarese versus non-Castellammarese) meaningless. On February 3, 1931, another important Masseria lieutenant, Joseph Catania, was gunned down, dying two days later.

Given the worsened situation, Masseria allies Luciano and Genovese started communicating with Castellammarese leader Maranzano. The two men agreed to betray Masseria if Maranzano would end the war. A deal was struck, based on which Luciano would arrange for Masseria to be murdered and Maranzano would bring the Castellammarese War to an end. On April 15, 1931, Masseria was killed at Nuova Villa Tammaro, a restaurant in Coney Island, Brooklyn. While they played cards, Luciano allegedly excused himself to the bathroom, with the gunmen reportedly being Anastasia, Genovese, Joe Adonis, and Benjamin "Bugsy" Siegel; Ciro "The Artichoke King" Terranova drove the getaway car, but legend has it that he was too shaken up to drive away and had to be shoved out of the driver's seat by Siegel.

However, according to The New York Times, "[A]fter that, the police have been unable to learn definitely [what happened]". Reputedly Masseria was "seated at a table playing cards with two or three unknown men" when he was fired upon from behind. He died from gunshot wounds to his head, back, and chest. Masseria's autopsy report shows that he died on an empty stomach. No witnesses came forward, though "two or three" men were observed leaving the restaurant and getting into a stolen car. No one was convicted in Masseria's murder as there were no witnesses and Luciano had an alibi.

The new Mafia structure
With the death of Masseria, the war ended. Maranzano organized the Mafia in New York City using a clear structure and hierarchy by dividing the main Italian gangs in New York into Five Families. Each family had a boss, underboss, consigliere, capos, soldiers, and associates. While associates could come from any background, the higher ranks had to be "made men", required in most eras to be full-blooded Italian Americans. Shortly after Masseria's death, Maranzano announced that the Five Families would be led by Luciano, Joe Bonanno, Joseph Profaci, Vincent Mangano and Thomas Gagliano.

Except for New York City, the major urban areas in the Northeast and Midwest were organized into one family per city by Maranzano; due to the size of organized crime in New York, it was organized into five separate families. The bosses of the Five Families of New York were to be Luciano (now the Genovese crime family), Profaci (now the Colombo crime family), Gagliano (now the Lucchese crime family), Maranzano (now the Bonanno crime family), and Frank Scalice (now the Gambino crime family). Maranzano called a meeting of crime bosses in Wappingers Falls, New York, where he declared himself capo di tutti capi ("boss of all bosses").

Each crime family was to be headed by a boss, who was assisted by an underboss (the third-ranking position of consigliere was added somewhat later). Below the underboss, the family was divided into crews, each headed by a caporegime, or capo, and staffed by soldiers. The soldiers would often be assisted by associates, who were not yet members. Associates could also include non-Italians who worked with the family, and would include Meyer Lansky and Benjamin "Bugsy" Siegel.

Death of Maranzano
Maranzano's reign as capo di tutti capi was short-lived. Although Maranzano was slightly more forward-thinking than Masseria, Luciano had come to believe that Maranzano was even more greedy and hidebound than Masseria had been. On September 10, 1931, he was shot and stabbed to death in his Manhattan office by a team of Jewish triggermen (recruited by Lansky), which included Samuel "Red" Levine, Bo Weinberg, and Bugsy Siegel.

With both Maranzano and Masseria out of the way, it was easier for the Young Turks, led by Luciano, to assume control of the way things functioned in New York City. The first agenda on the table was the reformation and restructuring of the American Mafia. Luciano envisioned the future of the American Mafia in the form of a major corporation. He believed that this would increase cooperation, reduce conflict and ensure plain sailing governance by the Mafia as a whole. Since Maranzano had formed a basic structure that was in the process of being put into effect, Luciano decided to retain the concept to a large extent. Owing to his clear disregard for orthodox ideologies that did not have any profitable consequences, Luciano allowed for more flexibility in the structure, allowing for the inclusion of other societal groups like the Jews to involve themselves with the families. In Joe Bonanno's autobiography A Man of Honor, he states: "We revised the old custom of looking toward one man, one supreme leader for advice and the settling of disputes. We replaced leadership by one man with leadership by committee. We opted for a parliamentary arrangement whereby a group of the most important men in our world would assume the function formerly performed by one man."

In the aftermath of the Maranzano hit, there was believed to have been a massive purge of "old-timer" mafiosi, the so-called "Night of the Sicilian Vespers". These rumors were seemingly confirmed by the testimony of Joseph Valachi, but a later study found no signs of such massive violence occurring. Luciano formed "The Commission" to oversee all Mafia activities in the United States and serve to mediate conflicts between families, eliminating the capo di tutti capi position.

In the end, both of the traditional factions in the New York Mafia lost the war. The real winners were the younger and more ruthless generation of mobsters, headed by Luciano. With their ascension to power, organized crime was poised to expand into a truly national and multi-ethnic combination.

Popular culture
 The 1981 movie Gangster Wars and the 1991 Mobsters are partly fictionalized accounts of the Castellammarese War, while 1981's The Gangster Chronicles TV miniseries covers the war over a few of its thirteen episodes. All of these cover events from the point of view of Luciano.
 Events from the war (most notably the assassination of Maranzano) are fictionalized in Mario Puzo's novel The Godfather.
 The 1973 Charles Bronson movie The Stone Killer is a fictionalized story of a complicated plot to assassinate the heads of organized crime families using Vietnam veterans. The plot is the brainchild of an elderly mafioso who has been obsessed since 1931 with avenging the "Night of the Sicilian Vespers" murders, supposedly orchestrated by Lucky Luciano.
 The war is one of the main plot elements of the final season of Boardwalk Empire.
 AMC's The Making of the Mob: New York also covers the war.

See also
Sicilian Mafia

References
Notes

Sources

American Mafia wars
Organized crime in New York City
Organized crime conflicts in the United States
Conflicts in 1930
Conflicts in 1931

Castellammarese War


Stratocaster, Amerikalı Fender gitar şirketinin ürettiği en yaygın gitar modeli. Stratocaster sevilen kasa yapısıyla, dünyadaki çoğu gitarın şekil olarak esinlendiği gitardır. Asıl modeli 3 single coil manyetikten oluşur. Geniş bir ton yelpazesine sahip olması onu çağdaş müzik tarihinin en popüler enstrümanlarından biri yapmıştır. Genelde kızılağaç gövde, akçaağaç sap ve akçaağaç klavye kombinasyonuyla üretilir. Ancak günümüzde dünya çapında yaygınlaşmasıyla birçok değişik seçenek sunulmaktadır.

Orijinal olarak 2 renk geçişli modeli ile sunulmaktadır. 2-color sunburst tek parça pena koruma plakası, Stratocaster'ın öne çıkan önemli bir özelliğidir. Manyetikler ve bütün iç aksam 8 vida deliği olan bu plakaya bağlanır ve bu nedenle teknik değişiklikler yapmak nitekim daha kolaydır.

David Gilmour, Ritchie Blackmore, Yngwie Malmsteen, Jimi Hendrix ve Eric Clapton sayesinde tanınmıştır

001 seri numaralı Stratocaster'ın sahibi, çok geniş bir enstrüman koleksiyonuna sahip olan Pink Floyd'un solist ve gitaristi David Gilmour'dur.

Bazı modelleri
American Standard
American Deluxe
American Vintage
Deluxe
Highway One™
Standard
Classic
Classic Player
Road Worn
Special Edition
Vintage Hot Rod
Artist Series (Signature modeller)

Stratocaster
Elektro gitar
1954 tanıtımları
Bilgi kutusu bulunmayan sayfalar

Fender Stratocaster


Malted milk or malt powder   is a powdered gruel made from a mixture of malted barley, wheat flour, and evaporated whole milk powder. The powder is used to add its distinctive flavor to beverages and other foods, but it is also used in baking to help dough cook properly.

History

London pharmacist James Horlick developed ideas for an improved, wheat- and malt-based nutritional supplement for infants. Despairing of his opportunities in the United Kingdom, Horlick joined his brother William, who had gone to Racine, Wisconsin, in the United States, to work at a relative's quarry. In 1873, the brothers formed J & W Horlicks  to manufacture their brand of infant food in nearby Chicago. Ten years later, they earned a patent for a new formula enhanced with dried milk. The company originally marketed its new product as "Diastoid", but trademarked the name "malted milk" in 1887.

Despite its origins as a health food for infants and invalids, malted milk found unexpected markets. Explorers appreciated its lightweight, nonperishable, nourishing qualities, and they took malted milk on treks worldwide. William Horlick became a patron of Antarctic exploration, and Admiral Richard E. Byrd named Horlick Mountains, a mountain range in Antarctica, after him. Back in the US, people began drinking Horlick's new beverage for enjoyment. James Horlick returned to England to import his American-made product and was eventually made a baronet. Malted milk became a standard offering at soda shops, and found greater popularity when mixed with ice cream in a "malt", for which malt shops were named.

Uses
 Malted milk biscuits
 Malted milkshakes
 Malted soyabean milk
 Malted hot drinks, such as Horlicks and Ovaltine
 Malted milk balls: malted milk is used in the candy confections Whoppers (manufactured by Hershey Co.), Mighty Malts (manufactured by Necco), and Maltesers (manufactured by Mars, Inc).
 Malted milk is used in some bagel recipes as a substitute for non-diastatic malt powder.

See also
Flavored milk
 List of barley-based drinks
 Nesquik
 Nestlé Milo

References

External links

What is Malted milk? – TheSpruceEats

Barley-based drinks
Wheat-based drinks
Milk-based drinks
Cold drinks
Milk
Food ingredients
Non-alcoholic drinks
Food powders

Malted milk


Devotos Mirins é uma série de histórias em quadrinhos brasileira criado em outubro de 2006 na propriedade Família dos Devotos, de Santuário Nacional de Aparecida. É um presente da Casa da Mãe Aparecida enviado com muito carinho para as crianças devotas de Nossa Senhora Aparecida.

É instrumento de evangelização, educação, cidadania e diversão. A revista contribui para a formação cristã, pessoal e cultural das crianças, com catequese em forma de história em quadrinhos, passatempos e informações daquilo que acontece no Santuário Nacional.

História

Desde o ano de 2003, os devotos de Nossa Senhora Aparecida se denominam "Tijolinhos Vivos nesta construção", dando vida às paredes do Santuário Nacional. Inspirados nesse sentimento, em julho de 2006 nasce o personagem Tijolinho. Os outros personagens vieram em seguida, com contexto histórico, pois são sustentados pelos personagens verídicos do encontro da Imagem de Nossa Senhora Aparecida ocorrido em 1717. Em outubro de 2006, foi publicado o primeiro exemplar da Revista Devotos Mirins (originalmente em animação digital em 3D-CGI), enviada para todas as crianças cadastradas na Campanha dos Devotos (atualmente Família dos Devotos). Em 2008, a revista ganhou o apoio da Comissão Episcopal Pastoral para a Animação Bíblico-Catequético, da CNBB.

Em 2011, a revista passou de ser reformulado e redesenhado que ganhou o novo formato, novos personagens, mais passatempos e diversão e agora é formato de um gibi e animação 2D.

O Santuário Nacional inaugurou uma área infantil Espaço Devotos Mirins em 1 de outubro de 2014, localizado por subsolo do Santuário e no horário de segunda a sexta, das 9h às 18h; sábados e domingos: 8 às 17h.

Personagens

Principal
 Tijolinho — Um tijolo que usa o casaco azul e o capacete de construção, ele fala sobre às histórias bíblicas e o Santuário.
 Domingos — Um garoto loiro que usa óculos, ele é inteligente que adora fazer experiências e invenções, e o Devoto Mirim. Ele mesmo inventou uma robô cor-de-rosa chamada Rose Robô.
 Felipe — Um menino esportista e aventureiro, e o Devoto Mirim.
 Cidinha (Aparecida) — Uma menina que usa flor no cabelo, camisa roxa e short rosa, ela sempre toca o violão, e também uma Devota Mirim.
 João – Um pequeno garotinho mais novo e um Devoto Mirim.
 Silvana – Uma garota loira e uma Devota Mirim, que ela ama a natureza e da Mãe Aparecida.
 Zaca (Zacarias) – Um garoto negro e o Devoto Mirim.
 Itamar — Um garoto mau-humor e o Devoto Mirim.
 Pingo – É o cachorro de estimação de João.

Recorrente
 Téo – Um anjo da guarda.
 Padre Bento – O padre que vive na igreja, que sempre fala em catequese.
 Vô Berto – Um avô da turma, e gosta de ensinar sempre com a prática da vida.
 Vó Zilda – Uma avó da turma e uma cozinheira que cozinha com muito amor.

Mídias

Jogo eletrônico
Desde 2016, o Portal A12 lançou 8 jogos educativos dos personagens Devotos Mirins, são produzidos diretamente para dispositivos iOS e Android: Máquina do Domingos; O Jardim da Silvana; Trilha da Cidinha; O Piquenique do Itamar; Pingo Pet; As Aventuras do Anjo Téo; Torneio do Felipe; Tijolinho Code.

DVD
Em 2018, lançou oficialmente o primeiro DVD "Devotos Mirins: O Musical", que contém 12 clips músicais em karaokê.

Adaptações
A primeira adaptação foi o programa infantil Clubti, que apresentou o personagem Tijolinho (manipulado e dublado por Rafael Costa) em 20 de julho de 2009 e 28 de agosto de 2021 na TV Aparecida.

A segunda adaptação foi o Devotos Mirins Show, foi criado e dirigido por Romulo Barros e estreou em 4 de setembro de 2021, exibido nas tardes de sábados e domingos. E a terceira adaptação foi o desenho animado Turma do Tijolinho que estreou em 7 de janeiro de 2023 (na estreia da 2ª temporada de Devotos Mirins Show).

Ligações externas

Revistas infantis
Revistas em quadrinhos do Brasil
Revistas religiosas
Rede Aparecida de Comunicação

Devotos Mirins


Villarrando es una pedanía perteneciente al municipio de Carucedo, situado en El Bierzo con una población de 4 habitantes según el INE.
Está situado entre La Barosa y Carucedo.

Demografía

Tiene 4 habitantes, 3 mujeres y 1 varón censados en el municipio.

Referencias

Localidades de Carucedo
Localidades de Aguiar

Villarrando


|-
|jaa || || ||B ||Y ||Jamamadí||
|-
|jab || || ||B ||Y ||Hyam||
|-
|jac || || ||B ||Y ||Jacalteco, Eastern||
|-
|jad || || ||B ||Y ||Jahanka||
|-
|jae || || ||B ||Y ||Yabem||
|-
|jaf || || ||B ||Y ||Jara||
|-
|jah || || ||B ||Y ||Jah Hut||
|-
|jai || || ||B ||Y ||Jacalteco, Western||
|-
|jaj || || ||B ||Y ||Zazao||
|-
|jak || || ||B ||Y ||Jakun||
|-
|jal || || ||B ||Y ||Yalahatan||
|-
|jam || || ||B ||Y ||Jamaican Creole English||
|-
|jao || || ||B ||Y ||Yanyuwa||
|-
|jap || || ||B ||Y ||Jaruára||
|-
|jaq || || ||B ||Y ||Yaqay||
|-
|jar || || ||B ||Y ||Jarawa (Nigeria)||
|-
|jas || || ||B ||Y ||Javanese, New Caledonian||
|-
|jat || || ||B ||Y ||Jakati||
|-
|jau || || ||B ||Y ||Yaur||
|-
|jav ||jav ||jv ||B ||Y ||Javanese||
|-
|jax || || ||B ||Y ||Malay, Jambi||
|-
|jay || || ||B ||Y ||Jarnango||
|-
|jaz || || ||B ||Y ||Jawe||
|-
|jbe || || ||B ||Y ||Judeo-Berber||
|-
|jbj || || ||B ||Y ||Arandai||
|-
|jbn || || ||B ||Y ||Nafusi||
|-
|jbo ||jbo || ||B ||K ||Lojban||
|-
|jbt || || ||B ||Y ||Jabutí||
|-
|jbu || || ||B ||Y ||Jukun Takum||
|-
|jcs || || ||B ||Y ||Jamaican Country Sign Language||
|-
|jct || || ||B ||Y ||Judeo-Crimean Tatar||
|-
|jda || || ||B ||Y ||Jad||
|-
|jdg || || ||B ||Y ||Jadgali||
|-
|jdt || || ||B ||Y ||Judeo-Tat||
|-
|jeb || || ||B ||Y ||Jebero||
|-
|jee || || ||B ||Y ||Jerung||
|-
|jeg || || ||B ||Y ||Jeng||
|-
|jeh || || ||B ||Y ||Jeh||
|-
|jei || || ||B ||Y ||Yei||
|-
|jek || || ||B ||Y ||Jeri Kuo||
|-
|jel || || ||B ||Y ||Yelmek||
|-
|jen || || ||B ||Y ||Dza||
|-
|jer || || ||B ||Y ||Jere||
|-
|jet || || ||B ||Y ||Manem||
|-
|jeu || || ||B ||Y ||Jonkor Bourmataguil||
|-
|jgb || || ||B ||Ö ||Ngbee||
|-
|jge || || ||B ||Y ||Judeo-Georgian||
|-
|jgo || || ||B ||Y ||Ngomba||
|-
|jhi || || ||B ||Y ||Jehai||
|-
|jia || || ||B ||Y ||Jina||
|-
|jib || || ||B ||Y ||Jibu||
|-
|jic || || ||B ||Y ||Tol||
|-
|jid || || ||B ||Y ||Bu||
|-
|jie || || ||B ||Y ||Jilbe||
|-
|jig || || ||B ||Y ||Djingili||
|-
|jih || || ||B ||Y ||Shangzhai||
|-
|jii || || ||B ||Y ||Jiiddu||
|-
|jil || || ||B ||Y ||Jilim||
|-
|jim || || ||B ||Y ||Jimi (Cameroon)||
|-
|jio || || ||B ||Y ||Jiamao||
|-
|jiq || || ||B ||Y ||Guanyinqiao||
|-
|jit || || ||B ||Y ||Jita||
|-
|jiu || || ||B ||Y ||Jinuo, Youle||
|-
|jiv || || ||B ||Y ||Shuar||
|-
|jiy || || ||B ||Y ||Jinuo, Buyuan||
|-
|jkl || || ||B ||K ||Jakelimotu||
|-
|jko || || ||B ||Y ||Kubo||
|-
|jku || || ||B ||Y ||Labir||
|-
|jle || || ||B ||Y ||Ngile||
|-
|jma || || ||B ||Y ||Dima||
|-
|jmb || || ||B ||Y ||Zumbun||
|-
|jmc || || ||B ||Y ||Machame||
|-
|jmd || || ||B ||Y ||Yamdena||
|-
|jmi || || ||B ||Y ||Jimi (Nigeria)||
|-
|jml || || ||B ||Y ||Jumli||
|-
|jmr || || ||B ||Y ||Kamara||
|-
|jms || || ||B ||Y ||Mashi (Nigeria)||
|-
|jmx || || ||B ||Y ||Mixtec, Western Juxtlahuaca||
|-
|jna || || ||B ||Y ||Jangshung||
|-
|jnd || || ||B ||Y ||Jandavra||
|-
|jng || || ||B ||Ö ||Yangman||
|-
|jni || || ||B ||Y ||Janji||
|-
|jnj || || ||B ||Y ||Yemsa||
|-
|jnl || || ||B ||Y ||Rawat||
|-
|jns || || ||B ||Y ||Jaunsari||
|-
|job || || ||B ||Y ||Joba||
|-
|jod || || ||B ||Y ||Wojenaka||
|-
|jor || || ||B ||Ö ||Jorá||
|-
|jos || || ||B ||Y ||Jordanian Sign Language||
|-
|jow || || ||B ||Y ||Jowulu||
|-
|jpn ||jpn ||ja ||B ||Y ||Japanese||
|-
|jpr ||jpr || ||B ||Y ||Judeo-Persian||
|-
|jqr || || ||B ||Y ||Jaqaru||
|-
|jra || || ||B ||Y ||Jarai||
|-
|jrb ||jrb || ||M ||Y ||Judeo-Arabic||
|-
|jrr || || ||B ||Y ||Jiru||
|-
|jrt || || ||B ||Y ||Jorto||
|-
|jru || || ||B ||Y ||Japrería||
|-
|jsl || || ||B ||Y ||Japanese Sign Language||
|-
|jua || || ||B ||Y ||Júma||
|-
|jub || || ||B ||Y ||Wannu||
|-
|juc || || ||B ||Ö ||Jurchen||
|-
|jud || || ||B ||Y ||Worodougou||
|-
|juh || || ||B ||Y ||Hõne||
|-
|juk || || ||B ||Y ||Wapan||
|-
|jul || || ||B ||Y ||Jirel||
|-
|jum || || ||B ||Y ||Jumjum||
|-
|jun || || ||B ||Y ||Juang||
|-
|juo || || ||B ||Y ||Jiba||
|-
|jup || || ||B ||Y ||Hupdë||
|-
|jur || || ||B ||Y ||Jurúna||
|-
|jut || || ||B ||Y ||Jutish||
|-
|juu || || ||B ||Y ||Ju||
|-
|juw || || ||B ||Y ||Wãpha||
|-
|juy || || ||B ||Y ||Juray||
|-
|jvn || || ||B ||Y ||Javanese, Caribbean||
|-
|jwi || || ||B ||Y ||Jwira-Pepesa||
|-
|jya || || ||B ||Y ||Jiarong||
|-
|jye || || ||B ||Y ||Arabic, Judeo-Yemeni||
|-
|jyy || || ||B ||Y ||Jaya||
|}

ISO 639

ISO 639:j


Manche ist der Familienname folgender Personen:

 Heinrich Richard Alexander Manche (1830–1896), königlich preußischer Generalmajor

Siehe auch:
 Département Manche

Manche


أندرو جون وايلز  (11 أبريل 1953 في كامبريدج) هو عالم رياضيات بريطاني وأستاذ جامعي وباحث في جامعة أوكسفورد البريطانية، يعد من عباقرة العالم بنسبة ذكاء تبلغ 170 ، أصبح مشهورا بشكل خاص من خلال برهانه الشهير لمبرهنة فيرما الأخيرة سنة 1994.

أبرز إنجازاته هو إثبات مبرهنة فيرما الأخيرة وقد تلقى عنه جائزة أبيل في عام 2016، والعديد من الأوسمة الأخرى.

حياته
ولد وايلز في كامبريدج بإنجلترا، درس في كلية ميرتون في جامعة أوكسفورد وتخرج منها عام 1971، ثم في كلية كلير عام 1977. تحصل على درجة الدكتوراه في الرياضيات عام 1978 من جامعة كمبريدج، وتدرج في المناصب الجامعية حتى درجة أستاذ في الرياضيات في جامعة برنيستون، وعمل أستاذًا زائرًا في بعض الجامعات الأخرى في أمريكا، ويشغل عضوية جمعيات وأكاديميات رياضية وعلمية كثيرة.

برهان وايلز لمبرهنة فيرما الأخيرة
برهان اندرو وايلز لمبرهنة فيرما الاخيرة هو برهان لمبرهنة نمطية للمنحنيات الاهليلجية شبه المستقرة والتي تم نشره بواسطة أندرو وايلز، والذي، مع مبرهنة ريبت، يعطي برهانًا لمبرهنة فيرما الأخيرة. كل من مبرهنة فيرما الأخيرة ومبرهنة النمطية كانتا تعتبران عالميًا غير قابلتين للإثبات بواسطة الرياضيين المعاصرين، حيث اُعتُقِدَ أنه لايمكن إثباتها باستخدام المعرفة الحالية.

الجوائز
 تحصل وايلز عام 1998 على جائزة الملك فيصل العالمية في الرياضيات.
 أيضا حصل على جائزة أبيل، المرموقة في الرياضيات لعام 2016 عن عمله لإثبات المبرهنة.

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من كامبريج
أعضاء أجانب في الأكاديمية الوطنية الأمريكية للعلوم
أعضاء الأكاديمية الفرنسية للعلوم
أعضاء الجمعية الفلسفية الأمريكية
أعضاء هيئة تدريس جامعة برنستون
أكاديميو جامعة أكسفورد
بريطانيون حازوا جائزة الملك فيصل العالمية
حائزون على الوسام الملكي
حائزون على جائزة أبيل
حائزون على جائزة الملك فيصل العالمية في العلوم
حائزون على جائزة وولف في الرياضيات
حائزون على جوائز الأكاديمية الوطنية للعلوم
حائزون على زمالة غوغنهايم
حائزون على وسام كوبلاي
خريجو كلية الملك (كامبريدج)
خريجو كلية كلير
خريجو كلية ميرتون (أكسفورد)
رياضياتيو القرن 20
رياضياتيو القرن 21
رياضياتيون إنجليز
رياضياتيون إنجليز في القرن 20
رياضياتيون إنجليز في القرن 21
زملاء الجمعية الملكية
زملاء ماكارثر
عاملون في نظرية الأعداد
مبرهنة فيرما الأخيرة
مواليد 1953
مواليد في كامبريج

أندرو وايلز


The Socialist Labor Party was a political party in Canada that was formed in 1898 by Canadian supporters of the ideas of American socialist Daniel De Leon and the Socialist Labor Party of America. It became a national party in the 1930s and had its headquarters in Toronto. The party never won any seats.  The party ran only a small number of candidates (listed below), all of whom placed last in their respective elections.

The party dissolved in 2005 following the accidental death of its national secretary, Doug Irving.

Federal election results

British Columbia provincial election results
The party also unsuccessfully contested three provincial elections in British Columbia:

See also
 List of political parties in Canada
 List of Canadian socialist parties
Socialism in Canada

Footnotes

Federal political parties in Canada
De Leonist organizations
1898 establishments in British Columbia
Political parties established in 1898
Political parties disestablished in 2005
2005 disestablishments in Canada

Socialist Labor Party (Canada)


Sitra Ahra četrnaesti je studijski album švedskog simfonijskog metal sastava Therion. Album je objavljen 17. rujna 2010. godine, a objavila ga je diskografska kuća Nuclear Blast.

Popis pjesama

Osoblje

Izvori

Albumi iz 2010.
Therionovi albumi

Sitra Ahra


Staphylea bolanderi je grm ili omanje stablo iz roda klokoča, porodica Staphyleaceae. raste kao endem u saveznoj američkoj državi Kalifornija, od planina Sierra Nevada do Kaskadskog gorja i planinama Klamath.

Opis
Naraste u visinu od 2 do 6 m.

Izvori

Klokočevke

Staphylea bolanderi


Sünlük, Çorum ilinin Kargı ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Taşköprü ilçesine bağlıyken, 28 Temmuz 1936'da Kargı ilçesine bağlandı.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 128 km, Kargı ilçe merkezine 36 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Kargı belde ve köyleri

Sünlük, Kargı


Las islas Manu'a (en samoano: Manu'a tele; ) son un pequeño archipiélago localizado en el océano Pacífico Sur, que consiste en tres islas principales Ta'u (39 km²), Ofu y Olosega. Las islas están localizadas a 110 km al este de la isla de Tutuila y son parte del territorio dependiente conocido como la Samoa Estadounidense (American Samoa).

Las tres islas son territorios elevados con restos volcánicos que surgen del mar. En contraste con la mayoría de los lugares en el mundo, la población de estas islas ha venido disminuyendo constantemente desde hace décadas. En la década de 1930 alrededor del 20 % de la población de la Samoa estadounidense vivía en las islas Manu'a. En 1980, solo el 6 % se encontraba allí. La emigración es la consecuencia de la falta de oportunidades económicas.

Referencias

Véase también
Territorio dependiente
Geografía de Oceanía

Enlaces externos

Archipiélagos e islas de Samoa Americana

Islas Manu'a


Ahmetli aşağıdaki anlamlara gelebilir:

 Ahmetli, Manisa ili ilçesi
 Ahmetli, Bismil, Diyarbakır ili Bismil ilçesine bağlı mahalle
 Ahmetli, Ergani, Diyarbakır ili Ergani ilçesine bağlı mahalle
 Ahmetli, Erzincan, Erzincan ili merkez ilçesine bağlı köy
 Ahmetli, Bulancak, Giresun ili Bulancak ilçesine bağlı köy
 Ahmetli, Şile, İstanbul ili Şile ilçesine bağlı mahalle
 Ahmetli, Torbalı, İzmir ili Torbalı ilçesine bağlı mahalle
 Ahmetli, Simav, Kütahya ili Simav ilçesine bağlı köy
 Ahmetli, Kula, Manisa ili Kula ilçesine bağlı mahalle
 Ahmetli, Derik, Mardin ili Derik ilçesine bağlı mahalle
 Ahmetli, Artuklu, Mardin ili Artuklu ilçesine bağlı mahalle
 Ahmetli, Gölköy, Ordu ili Gölköy ilçesine bağlı mahalle

Ahmetli (anlam ayrımı)


Loteae,  tribus mahunarki iz potporodice Faboideae. Pripada mu 19 rodova.

Rodovi
 Tribus Loteae DC.
 Podolotus Royle ex Benth. (1 sp.)
 Coronilla L. (11 spp.)
 Securigera DC. (13 spp.)
 Scorpiurus L. (2 spp.)
 Hippocrepis L. (35 spp.)
 Pseudolotus Rech. fil. (1 spp.)
 Anthyllis L. (19 spp.)
 Hymenocarpos Savi (4 spp.)
 Lotus L. (126 spp.)
 Tripodion Medik. (1 sp.)
 Cytisopsis Jaub. & Spach (2 spp.)
 Hammatolobium Fenzl (2 spp.)
 Hosackia Douglas ex Benth. (12 spp.)
 Ornithopus L. (6 spp.)
 Acmispon Raf. (35 spp.)
 Kebirita Kramina & D. D. Sokoloff (1 sp.)
 Dorycnopsis Boiss. (1 sp.)
 Antopetitia A. Rich. (1 sp.)
 Vermifrux J. B. Gillett (1 sp.) = Dorycnopsis Boiss.
Ottleya D.D.Sokoloff = Acmispon Raf.

Izvori

Faboideae

Loteae


نادي اتحاد ألبي الرياضي  نادي كرة قدم فرنسي يلعب في دوري الدرجة الرابعة . تم تأسيس النادي في سنة 1912 .

أندية كرة قدم أسست في 1912
أندية كرة قدم في فرنسا
الرياضة في ألبي
تأسيسات سنة 1912 في فرنسا

نادي ألبي


භෛශජ්‍යගුරු හෙවත් භෛශජ්‍ය-ගුරු-වෛදූර්‍ය-ප්‍රභා-රාජ ("වෛද්‍යකර්මයෙහි ගුරු සහ වෛධූර්ය ආලෝකයෙහි රජ") යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ මහායාන බුදු දහමෙහි හමුවන වෛද්‍යකර්මයෙහි සහ සුවපත් කිරීමෙහි අධිපතීන් ලෙස සැලකෙන බුදුවරයෙකි. සාමාන්‍යයෙන් "වෛද්‍ය බුදුන්" ලෙස හැඳින්වෙන මෙම බුදුන් වහන්සේ සිය ඉගැන්වීම් නැමැති ඖෂධ භාවිතා කරමින් දුක සුවපත් කරන වෛද්‍යාචාරීන් යැයි සඳහන් වේ.

බුදුවරු
මහායාන

භෛශජ්‍යගුරු බුදුන් වහන්සේ


فاطنة كبوري (1924، آسفي، المغرب) فنانة تشكيلية مغربية، تعتبر تجربة فريدة في عالم الفن التشكيلي الفطري.

نبذة عنها
ولدت فاطنة كبوري بقرية صغيرة قرب مدينة آسفي تدعى إثنين الغربية سنة 1924، ومنذ طفولتها بدأت تكتشف الألوان وتحسن بجماليتها، فإضافة إلى طبيعة القرية التي نشأت بها، كانت فاطنة تنسج الزاربي، وهو العمل الذي يتطلب المزج بين ألوان وأشكال متنوعة.

تعتبر رائدةً على صعيد الفن التشكيلي الفطري في العالم العربي حيث بيعت لوحاتها في معارض عالمية وبأسعار نافست أسعار لوحات مشاهير الفن التشكيلي وقد بيعت آخر لوحاتها بمبلغ 420 الف درهم أي 40 الف دولار.

ظلت فاطنة تمارس هذا العمل إلى أن بلغت من العمر 60 سنة، لكن مجرى حياتها تغير عندما اكتشف ابنها الفنان التشكيلي أحمد امجداوي موهبتها في الرسم والتعامل مع الألوان، فشجعها على الرسم، وهكذا بدأت فاطنة في إبراز موهبتها من خلال عدة لوحات قدمتها في أول معرض لها بالرباط سنة 1986.

نقاد
قال الناقد الفني المغربي سعيد لقبي :
إن رسوماتها تدخل ضمن مدرسة الفن الفطري وأكثر ما يميز رسوماتها هو العيون المفتوحة التي تغزو مفاصل لوحتها ما يمنح المشاهد حالة من النشوة اللونية والفنية.

أُقيم أول معرض لأعمال الحاجة فاطنة في الرباط عام 1986 وكانت حينها في عمر 62 عاما. سنة 1989 أقامت معرضا في الدار البيضاء تلاه آخر في طنجة عام 1990 ثم توالت معارضها في مختلف المدن المغربية لتعود وتنتقل إلى العديد من الدول الأوروبية كفرنسا وألمانيا والبرتغال.وإلى الدول العربية أيضا حيث أقامت معرضا في إمارة الشارقة في الإمارات العربية المتحدة.

انظر أيضا
 الشعيبية طلال

مراجع

أشخاص من آسفي
أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
رسامون مغاربة
فنانات تشكيليات مغربيات
مواليد 1924

فاطنة كبوري


Patronyme

 Jean-Louis Mazzéo (né en 1965), footballeur français ;
 Rosario Mazzeo (1911―1997), clarinettiste américain.

Mazzeo


Et sogn søger sammen er en dansk dokumentarfilm fra 1956, der er instrueret af Jesper Tvede efter manuskript af Erik Højsgård.

Handling
Sognegården i Revninge på Fyn skaber mulighed for samarbejde, således at de unge ikke søger til byen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1956

Dokumentarfilm fra Danmark

Et sogn søger sammen


|}
Die Bahnstrecke Esch–Athus (auch als Erzgruben-Bahn bezeichnet) ist eine Bahnstrecke in Belgien und Luxemburg. Eine kurze Verbindungskurve führt auch Richtung Longwy in Frankreich.

Geschichte

Bereits seit den 1860er Jahren bemühten sich mehrere Gesellschaften um die Konzession für eine Strecke von Bettemburg über Esch und Petingen nach Athus/Longwy, da diese Strecke die wichtigsten Eisenerzvorkommen in Luxemburg erschloss. Allerdings erhielt erst 1869 die Chemins de fer Prince Henri (PH) eine entsprechende Konzession, da sie neben dieser Verbindung auch noch weitere Bahnstrecken bauen wollte.

Der Streckenabschnitt Esch–Petingen wurde im August 1871 eröffnet, die Verlängerung bis Athus im Dezember 1874. Obwohl das Planum für zwei Gleise vorbereitet war, wurde zunächst erst ein Gleis verlegt. Die geplante Verlängerung von Esch nach Bettemburg kam seinerzeit nicht zustande.

Die Strecke wurde 1877 von der Anonymen Luxemburgische Prinz-Heinrich-Eisenbahn- und Erzgrubengesellschaft übernommen.

Nach dem Deutsch-Französischen Krieg besaß Luxemburg ab 1871 nur noch eine etwa 10 km lange Grenze mit Frankreich. Alle Bahntransporte mussten entweder über das belgische Athus oder das deutsche Metz geführt werden. Aber erst 1884 wurde ein entsprechender Staatsvertrag für den Bau einer direkten Verbindung beschlossen. Im Juni 1886 wurde das kurze Streckenstück Richtung Longwy eröffnet. Ab 1888 verkehrten internationale Schnellzüge über diese Verbindungskurve.

1956 wurde die Elektrifizierung der Strecke beschlossen, der elektrische Zugverkehr wurde im Mai 1961 aufgenommen.

Die CFL führt die Strecke zwischen Esch und Petingen unter der Streckennummer 6f. Westlich von Petingen werden die drei grenzüberschreitenden Streckengleise getrennt aufgelistet:
 Richtung Athus und weiter nach Arlon (Belgien) unter 6j
 Richtung Aubange und weiter nach Virton (Belgien) unter 6g
 Richtung Mont-Saint-Mairie und weiter nach Longwy (Frankreich) unter 6h

Literatur
 Ed Federmeyer: Eisenbahnen in Luxemburg – Band 1, Wolfgang Herdam Fotoverlag, Gernrode 2007, ISBN 978-3-933178-21-3

Weblinks
 www.rail.lu Strecke Esch–Petingen–Rodingen–Athus/Longwy

Einzelnachweise

Bahnstrecke in Belgien
Bahnstrecke in Luxemburg
Bahnstrecke in Lothringen
Internationale Bahnstrecke
Bahnstrecke in Grand Est

Bahnstrecke Esch–Athus


Ana Gertrudis de Urrutia Garchitorena (Cádiz, 1812 -1850) foi uma pintora espanhola do  que viu o seu mérito reconhecido pela Academia de Belas Artes de Cádiz em 1846.

Biografia
Ana Gertrudis de Urrutia Garchitorena, nasceu em Cádiz em 1812, vindo a falecer em 1850 na mesma cidade.

Era filha de Tomás de Urrutia e de Ana Garchitorena, e irmã do artista e escritor Francisco Javier de Urrutia, que orientou a sua educação artistica.

Como pintora destacou-se no género histórico e religioso. As suas obras bem estruturadas, mostram um estilo de raízes neoclássicas, com alguma influência de Murillo.

Casou com o pintor Juan José de Urmeneta, que foi director na Academia de Belas Artes de Cádiz.

Obra
Realizou um considerável número de pinturas a óleo que expôs em Cádiz. Entre as suas obras destacam - se: um São Gerónimo, uma pintura de escola holandesa, que foi por ela oferecido à  Catedral de Cádiz; Santa Filomena e a ressurreição da carne, e uma pintura a óleo conhecida como O Julgamento, que foi exposta em Cádiz em 1846. Também são dignas de menção as obras:

 A estigmatização de São Francisco, também conhecida como Visão das Chagas de São Francisco, executada em 1841, que se encontra no Museu da Catedral de Cádiz.
 Retrato de Dom Joaquín Fonsdeviela, que doou à Academia no ano 1847 e que pode visto no Museu Museu de Cádis.

Reconhecimento
Viu o seu mérito enquanto pintora, reconhecido pela Academia de Belas Artes de Cádiz, no dia 9 de dezembro de 1846.

A Academia Provincial de Belas Artes de Cádiz colocou um retrato da artista no salão onde levavam a cabo suas reuniões e foi mencionada e recordada por Adolfo de Castro no discurso pronunciado em 1851, aquando da distribuição de prémios aos alunos da escola.

Referências

Naturais de Cádis
Pintores da Espanha do século XIX
Nascidos em 1812

Ana Gertrudis Urrutia de Urmeneta


Zdenko Žeravica,  (Trebinje, 7. lipnja 1945. – Dubrovnik, 24. prosinca 2010.), hrvatski arheolog

Životopis
Rođen je u Trebinju. Studirao u Beogradu. Radio je u Negotinu, Banjoj Luci i Sarajevu, a od 1996. u Arheološkom muzeju u sastavu Dubrovačkih muzeja u Dubrovniku. Vodio projekt Hrvati Crvene Hrvatske – korijeni, pokrštavanje i življenje do kraja srednjeg vijeka. Bavio se bakrenim, brončanim i željeznim dobom te srednjim vijekom u BiH i južnoj Hrvatskoj. Stradao je u automobilskoj nesreći na Badnjak 2010. godine.

Djela
Glavna djela su mu Ranosrednjovjekovna kamena tranzena na crkvi Sv. Pavla u selu Palje Brdo u Konavlima, Arheološka iskopavanja srednjovjekovnih nekropola u Konavlima tijekom 1997–1999. godine i Arheološka baština Župe dubrovačke.

Izvori

Vanjske poveznice
Dubrovnik.net, FOTO: Izložba posvećena tragično preminulom Zdenku Žeravici, "Stolna keramika u Dubrovniku - arheološki nalazi 14.-17.st."

Hrvatski arheolozi
Životopisi, Dubrovnik

Zdenko Žeravica


පරමාණුක න්‍යෂ්ටීන් හි මූලික තැනුම් ඒකක සහ ඒවා අතර ප්‍රතික්‍රියා පිළිබඳ හදාරන භෞතික විද්‍යාවට අයත් උප විෂයය න්‍යෂ්ටික භෞතික විද්‍යාව නම් වෙයි. න්‍යෂ්ටික භෞතික විද්‍යාව, පරමාණුක භෞතික විද්‍යාව සමඟ පටලවා නො ගත යුතුය: පරමාණුක භෞතික විද්‍යාවේදී සිදු වන්නේ සම්පූර්ණ පරමාණුව (ඉලෙක්ට්‍රෝන ද සමඟ) අධ්‍යයනය කිරීමයි.

න්‍යෂ්ටික ශක්තිජනනය සහ න්‍යෂ්ටික අවි සෑදීම වෙනුවෙන් යොදා ගැනීම නිසා මෙම විෂයය වඩාත් ප්‍රචලිත වී ඇත. එහෙත් මෙම ක්ෂේත්‍රයෙහි යෙදීම් න්‍යෂ්ටික වෛද්‍ය විද්‍යාව, චුම්භක අනුනාද ප්‍රතිරූපණය, ද්‍රව්‍ය ඉංජිනේරු විද්‍යාව, කාබන් කාල නිර්ණය, භූවේදය, සහ පුරා විද්‍යාව වැනි ක්ෂේත්‍ර වල භාවිතා වේ.

අංශු භෞතික විද්‍යාව, න්‍යෂ්ටික භෞතික විද්‍යාවෙන් පරිණාමය වූවකි. මේ විෂයන් ද්වය බොහෝ සමීප ය.

ඉතිහාසය
පරමාණුක භෞතික විද්‍යාවෙන් (atomic physics) වෙනස් ව න්‍යෂ්ටික භෞතික විද්‍යාව ඇරඹෙන්නේ 1896 දී හෙන්රි බෙකරල් විසින් යුරේනියම් ලවණ වල ස්වාභාවික ආලෝකය (phosphorescence) පිළිබඳ පරීක්ෂක කරමින් සිටින අතරතුර විකිරණශීලතාවය සොයා ගැනීමත් සමඟ ය. වසරකට පසු, ජේ. ජේ. තොම්සන් විසින් ඉලෙක්ට්‍රෝනය සොයා ගැනීම පරමාණුවට අන්ත: ව්‍යුහයක් තිබෙන බවට ඉඟි කළේ ය. 20 වන සියවස ඇරඹුමේදී පිළිගත් පරමාණුක ව්‍යුහය වූයේ ජේ. ජේ. තොම්සන් විසින් යෝජනා කරන ලද පුඩිමක් බඳු ව්‍යුහයයි. එහිදී පරමාණුව ඍණ ආරෝපිත ඉලෙක්ට්‍රෝන මැදි කර ගත් ධන ආරෝපිත ගුලියක් ලෙස සලකන ලදී. සියවස ආරම්භයේදී විද්‍යාඥයින් විසින් ඇල්ෆා, බීටා, සහ ගැමා ලෙස ඔවුන් විසින් නම් කරන ලද විකිරණ පරමාණු වලින් පිට වෙනු නිරීක්ෂණය කර තිබිණි. 1911 දී ලිස් මේට්නර් සහ ඔටෝ හාන් විසින් ද, 1914 දී ජේම්ස් චැඩ්වික් විසින් ද, බීටා ක්ෂය වර්ණාවලිය අසන්තතික නොව සන්තතික බව නිරීක්ෂණය කර තිබිණි. එනම්, ඇල්ෆා සහ ගැමා ක්ෂය වල මෙන් අසන්තතික ශක්ති ප්‍රමාණ වලින් නොව, විවිධ ශක්ති ප්‍රමාණ සහිතව ඉලෙක්ට්‍රෝණ පරමාණු වලින් ඉවත් වන බවයි. න්‍යෂ්ටික භෞතික විද්‍යාවට එකල මෙය පැණයක් විය. එසේ වූයේ මෙම ක්ෂය වීම් වලදී ශක්තිය සංස්ථිතික නොවන බවට ඉඟි පළ වීම නිසා ය.

1905 දී ඇල්බට් අයින්ස්ටයින් ස්කන්ධ–ශක්ති තුල්‍යතාවය පිළිබඳ න්‍යාය ගොඩ නැංවීය. විකිරණශීලතාවය පිළිබඳ බෙකරල් සහ මාරි කියුරි විසින් මීට බොහෝ පෙර පරීක්ෂණ සිදු කර තිබුණ ද, විකිරණශීලතාවට අවශ්‍ය වන ශක්තියේ ප්‍රභවය පැහැදිලි කිරීමට පරමාණුක න්‍යෂ්ටිය සොයා ගන්නා තුරු හැකියාවක් නොවී ය.

රදර්ෆර්ඩ්ගේ කණ්ඩායම පරමාණුක න්‍යෂ්ටිය සොයා ගැනීම

1907 දී අර්නස්ට් රදර්ෆර්ඩ් විසින් "පදාර්ථය තුලින් ගමන් කිරීමේදී ඇල්ෆා අංශුවේ විකිරණය" (Radiation of the α Particle from Radium in passing through Matter) නම් පර්යේෂණ පත්‍රිකාව ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. 1909 දී හාන්ස් ගයිගර් සහ අර්නස්ට් මාර්ස්ඩන් විසින්ද, 1910 දී නැවතත් ගයිගර් විසින් ද මෙම පර්යේෂණ ඉදිරියට ගෙන යන ලදී. 1911-2 කාල වකවානුවේදී රදර්ෆර්ඩ් විසින් රාජකීය සමාජය වෙත තම පර්යේෂණ පැහැදිලි කරමින් පරමාණුක න්‍යෂ්ටිය පිලිබඳ නව න්‍යාය ඉදිරිපත් කරන ලදී.

මෙම න්‍යායට හේතු පාදක වූ ගයිගර්-මාර්ස්ඩන් පරීක්ෂණය සිදු කරනු ලැබූයේ 1910 දී මැන්චෙස්ටර් විශ්වවිද්යාලයේදී ගයිගර් සහ මාර්ස්ඩන් විසින් රදර්ෆර්ඩ් ගේ සුපරීක්ෂාව යටතේ ය. මෙහිදී තුනී රන් පත්‍රයක් මතට ඇල්ෆා අංශු වලින් පහර දෙනු ලැබිණි. තොම්සන්ගේ පුඩිම් ආකෘතිය අනුව ඇල්ෆා අංශු සුළු වර්තනයක් සහිතව පත්‍රයේ අනික් පසින් පිට විය යුතුව තිබුණි. එහෙත් බලාපොරොත්තු නොවූ ලෙස සමහර අංශු විශාල ප්‍රමාණ වලින් වර්තනය වූ අතර සමහර අංශු ආපස්සට ද පැමිණියේය. කඩදාසියක් මතට වෙඩි තැබූ විට උණ්ඩ පොලා පැනීමට රදර්ෆර්ඩ් මෙය සම කළේය. පසුව එම පරීක්ෂණයේ දත්ත විශ්ලේෂණය කළ රදර්ෆර්ඩ් පරමාණුක න්‍යෂ්ටිය පිලිබඳ තම න්‍යාය ඉදිරිපත් කළේ ය.

මෙම න්‍යාය අනුව පරමාණුවට ඉතා කුඩා, ඝනත්වයෙන් ඉතා ඉහල න්‍යෂ්ටියක් පවතින අතර පරමාණුවෙහි ස්කන්ධයෙන් වැඩි කොටසක් න්‍යෂ්ටියෙහි පවතී. න්‍යෂ්ටියෙහි ධන ආරෝපිත අංශු සහ ආරෝපණ සම කිරීමට ඉලෙක්ට්‍රෝන පවතී. තවත් ඉලෙක්ට්‍රෝන න්‍යෂ්ටිය වටා පරිභ්‍රමණය වෙයි. උදාහරණයක් ලෙස නයිට්‍රජන්-14 න්‍යෂ්ටියෙහි ප්‍රෝටෝන 14ක් සහ ඉලෙක්ට්‍රෝන 7ක් තිබෙන අතර තවත් ඉලෙක්ට්‍රෝන 7ක් එහි න්‍යෂ්ටිය වටා පරිභ්‍රමණය වෙතැයි මෙම න්‍යාය අනුව සලකනු ලැබිණි.

1929 දී ෆ්‍රාන්ස් රසෙට්ටි විසින් න්‍යෂ්ටික භ්‍රමණය (neuclear spin) පිලිබඳ එක්තරා සංසිද්ධියක් නිරීක්ෂණය කරන තෙක් රදර්ෆර්ඩ් ආකෘතියේ වරදක් පෙනෙන්නට නොතිබිණි. 1925 වර්ෂය වන විට ප්‍රෝටෝන සහ ඉලෙක්ට්‍රෝන වල භ්‍රමණය 1/2 බව සොයාගෙන තිබුණි. රදර්ෆර්ඩ් ගේ නයිට්‍රජන්-14 ආකෘතිය අනුව එහි න්‍යෂ්ටියේ තිබූ අංශු 21න් 20 ක් එකිනෙකාගේ භ්‍රමණය නිෂ්ප්‍රභා කළ යුතුව තිබුණි. අවසානයේ ඉතිරි අංශුව නිසා න්‍යෂ්ටියෙහි ශුද්ධ භ්‍රමණය 1/2 ක් ලෙස සැකසිය යුතුව තිබුණි. එහෙත් නයිට්‍රජන්-14 න්‍යෂ්ටියේ භ්‍රමණය 1 ක් බව රසෙට්ටි විසින් සොයා ගන්නා ලදී.

ජේම්ස් චැඩ්වික් නියුට්‍රෝනය සොයාගැනීම

වෝල්තර් බෝතා, හර්බට් එල්. බෙකර්, අයිරීන් ජොලියෝ-කියුරී සහ ෆ්‍රෙඩ්රික් ජොලියෝ-කියුරී විසින් නිරීක්ෂණය කරන ලද විකිරණයේ නියම ප්‍රභවය ප්‍රෝටෝනයට ආසන්න ස්කන්ධයක් සහිත උදාසීන අංශුවක් බව (රදර්ෆර්ඩ් විසින් එබඳු අංශුවක් පැවැතීමේ අවශ්‍යතාවය පිලිබඳ යෝජනාව සැලැකිල්ලට ගනිමින්), 1932 දී චැඩ්වික් තේරුම් ගත්තේය. ඔහු එය නියුට්‍රෝනය ලෙස නම් කළේ ය. එම වසරේදීම, නියුට්‍රෝන 1/2ක න්‍යෂ්ටික භ්‍රමණයක් සහිත අංශුවක් බවත්, න්‍යෂ්ටි වල නිරීක්ෂිත ප්‍රෝටෝන නොවන ස්කන්ධය ඉන් පැහැදිලි කළ හැකි බවත් ද්මිත්‍රි ඉවානෙන්කෝ යෝජනා කළේ ය. න්‍යෂ්ටියේ ඉලෙක්ට්‍රෝන නොමැති බවත් ඇත්තේ ප්‍රෝටෝන සහ නියුට්‍රෝන පමණක් බවත් ඔහු තව දුරටත් කියා සිටියේ ය. නියුට්‍රෝන වල භ්‍රමණ ප්‍රමාණය පිලිබඳ අදහසින් නයිට්‍රජන්-14 න්‍යෂ්ටියේ භ්‍රමණ සංසිද්ධිය පැහැදිලි කරනු ලැබී ය. මෙහිදී සිදු වන්නේ යුගල නොවූ නියුට්‍රෝනයක් සහ ප්‍රෝටෝනයක් බැගින් එකම දිශාවට 1/2ක භ්‍රමණයක් ජනනය කිරීමෙන් අවසානයේ න්‍යෂ්ටියට 1ක ශුද්ධ භ්‍රමණයක් ලැබීමයි.

නියුට්‍රෝනයේ සොයාගැනීමත් සමඟ, ප්‍රෝටෝන සහ නියුටෝන වල ස්කන්ධ එකතුව න්‍යෂ්ටියේ ස්කන්ධය සමඟ සැසැඳීමෙන් විවිධ න්‍යෂ්ටි වල බන්ධන ශක්තිය ගණනය කිරීමට විද්‍යාඥයිනට හැකියාව ලැබුණි. න්‍යෂ්ටික ස්කන්ධයන් හි වෙනස්කම් මේ අයුරින් ගණනය කැරුණු අතර න්‍යෂ්ටික ප්‍රතික්‍රියා මණිනු ලැබූ විට එම අගයන් අයින්ස්ටයින්ගේ ස්කන්ධ-ශක්ති තුල්‍යතා නියමයේ පුරෝකථන වලට ඉතා ආසන්න විය (1934 දී 1%ක නිරවද්‍යතාවයක් තිබුණි).

ප්‍රෝකාගේ මහේක්ෂීය දෛශික බෝසෝන පිලිබඳ සමීකරණ

මහේක්ෂීය දෛශික බෝසෝන පිලිබඳ ක්ෂේත්‍ර සමීකරණ සහ න්‍යෂ්ටික බලයන් පිලිබඳ මීසෝනික න්‍යාය පලමුවෙන්ම එළිදක්වන ලද්දේ ඇලෙක්සැන්ඩර් ප්‍රෝකා විසිනි. ප්‍රෝකාගේ සමීකරණ වුල්ෆ්ගැන් පෝලි දැන සිටි බව ඔහුගේ නොබෙල් කථාවෙන් පැහැදිලි වේ. යුකාවා, වෙන්සෙල්, ටකෙටානි, සකාටා, කෙමර්, හීට්ලර්, සහ ෆ්රූලිච් ද මේ සමීකරණ පිලිබඳ දැන සිටි අතර පරමාණුක න්‍යෂ්ටිය පිලිබඳ තම න්‍යායයන් ගොඩනැංවීම පිණිස ඔවුහු ඒවා භාවිතා කළහ.

යුකාවාගේ මීසෝන කල්පිතයෙන් න්‍යෂ්ටික බන්ධන පැහැදිලි කිරීම

1935 දී හිදෙකි යුකාවා න්‍යෂ්ටිය පවතින ආකාරය පැහැදිලි කරන පළමු සාර්ථක කල්පිතය ලෙස ප්‍රබල බලය ඉදිරිපත් කළේ ය. යුකාවා අන්තර්ක්‍රියාව ලෙස හැඳින්වෙන මෙම ක්‍රියාවලියේදී, (පසුව මීසෝනය ලෙස නම් කරන ලද) අතථ්‍ය අංශුවක් මඟින් සියලු නියුක්ලියෝන අතර බැඳීම පවත්වා ගන්නා ලදී. ප්‍රෝටෝන විකර්ෂණය හේතුවෙන් න්‍යෂ්ටීන් පෘථක්කරණය නොවීමට හේතුව මෙයින් පැහැදිලි කරන ලදී. එසේම එමඟින් ආකර්ශී බලය වන ප්‍රබල බලය සීමාසහිත පරාසයක තිබීමට හේතුව ද පැහැදිලි විය. පසුව සොයාගන්නා ලද පයි මීසෝනය යුකාවාගේ කල්පිත අංශුවේ ලක්ෂණ පෙන්වන ලදී.

යුකාවා ගේ පර්යේෂණ පත්‍රිකා වලින් පසුව, පරමාණුවෙහි නූතන ආකෘතිය සම්පූර්ණ විය. පරමාණුවෙහි මධ්‍යය ප්‍රෝටෝන සහ නියුට්‍රෝන තදින් ඇසිරුණු න්‍යෂ්ටියකින් සමන්විත ය. න්‍යෂ්ටිය ඉතා විශාල නොවේ නම්, න්‍යෂ්ටික බන්ධන මඟින් එය නො බිඳී තිබෙයි. විශාල අස්ථායී න්‍යෂ්ටීන් එක්කෝ සැකෙඹුනු හීලියම් න්‍යෂ්ටියක් නිකුත් කරමින් ඇල්ෆා ක්ෂය වීමට ලක් වෙයි; නැත හොත් ඉලෙක්ට්‍රෝනයක් (හෝ පොසිට්‍රෝනයක්) නිකුත් කරමින් බීටා ක්ෂය වීමට ලක් වෙයි. මේ සෑම ක්ෂය වීමකට ම පසුව, න්‍යෂ්ටිය සැකෙඹුනු අවස්ථාවක පවතී නම්, අධි ශක්ති ෆෝටෝනයක් නිකුත් කරමින් එය භූමි අවස්ථාවට පත් වෙයි (ගැමා ක්ෂය වීම).

පරමාණුක ප්‍රබල බලය සහ (එන්රිකෝ ෆර්මි විසින් 1934 දී ෆර්මි අන්තර්ක්‍රියා මඟින් පැහැදිලි කරන ලද) දුබල බලය පිලිබඳ දැනුම හේතුවෙන්, අධික ප්‍රවේග වලින්  ගැටෙන නියුක්ලියෝන සහ ඉලෙක්ට්‍රෝන පිලිබඳ පර්යේෂණ කිරීමට භෞතික විද්‍යාඥයින් පෙළඹිණ. පසුව ප්‍රබල, දුබල, සහ විද්‍යුත් චුම්බක බල විස්තර කරන අංශු භෞතික විද්‍යාව (particle physics) බවට පෙරැලුණේ මෙම පර්යේෂණයන් ය.

නූතන න්‍යෂටික භෞතික විද්‍යාව

ප්‍රමාණයෙන් විශාල න්‍යෂ්ටීන් හි විශාල නියුක්ලියෝන ප්‍රමාණයක් ඇති බැවින්, ඒවා ක්වොන්ටම් යාන්ත්‍රික පද්ධතියකට වඩා, ආසන්න වශයෙන් සම්භාව්‍ය යාන්ත්‍රික පද්ධතියක් ලෙස සැලැකිය හැකි ය. මෙහි දී න්‍යෂ්ටියට ලැබෙන ද්‍රව බිඳු ආකෘතියෙහි දී, න්‍යෂ්ටික ශක්තියෙන් කොටසක් පෘෂ්ඨික ආතතියෙන් ද, තවත් කොටසක් ප්‍රෝටෝන අතර ඇති විද්‍යුත් විකර්ෂක බලයෙන් ද ලැබෙයි. ද්‍රව බිඳු ආකෘතිය, ස්කන්ධ ක්‍රමාංකයට සාපේක්ෂව න්‍යෂ්ටික බන්ධන ශක්තියේ විචලනය බඳු න්‍යෂ්ටි වල දක්නට ලැබෙන ලක්ෂණ ගණනාවක් සහ න්‍යෂ්ටික විඛණ්ඩනය විස්තර කිරීමට සමත් ය.

කෙසේ වෙතත්, මෙම ආකෘතියෙහි දක්නට ලැබෙන ක්වොන්ටම් යාන්ත්‍රික ආචරණයන් න්‍යෂ්ටික කබොලු ආකෘතියෙන් පැහැදිලි කල හැකි ය. එම ආකෘතිය ප්‍රධාන වශයෙන් ගොඩනඟන ලද්දේ මාරියා ගූපියට්-මායර් විසිනි. එක්තරා නිශ්චිත නියුට්‍රෝන හා ප්‍රෝටෝන ප්‍රමාණ (මැජික් අංක: 2, 8, 20, 28, 50, 82, 126, ...) සහිත න්‍යෂ්ටීන් විශේෂ ස්ථායීතාවයක් දක්වයි. මීට හේතුව ඒවායේ කබොල්ල පිරී තිබීමයි.

න්‍යෂ්ටිය පිලිබඳ වඩා සංකීර්ණ වෙනත් ආකෘති ද යෝජනා වී ඇත. අන්තර්-ක්‍රියාකාරී බෝසෝන ආකෘතියෙහි දී නියුට්‍රෝන හා ප්‍රෝටෝන යුගල (ඉලෙක්ට්‍රෝන වල කූපර් යුගල මෙන්) බෝසෝන ලෙස අන්තර්ක්‍රියා සිදු කරයි.

දැනට සිදු කෙරෙන බොහෝ න්‍යෂ්ටික භෞතික විද්‍යා පර්යේෂණ, අධික න්‍යෂ්ටික භ්‍රමණය සහ අධි ශක්ති තත්ත්ව වැනි ආන්තික තත්ත්ව වල සිදු කැරෙයි. පරමාණුක න්‍යෂ්ටි, රගර් පන්දු වැනි ඉතා විරල හැඩ සහ ඉතා විරල ප්‍රෝටෝන-නියුට්‍රෝන අනුපාතික සහිත වීමට හැකි ය. අංශු ත්වරකයකින් ලබා ගන්නා අයන ධාරා, විලයනය හෝ නියුක්ලියෝන හුවමාරු ප්‍රතික්‍රියා වලට ලක් කිරීමෙන් එබඳු අංශු පර්යේෂණාත්මකව නිපදවිය හැකි ය. වඩාත් ඉහළ ශක්තීන්ගෙන් යුතු එබඳු අයන ධාරා සාමාන්‍ය න්‍යෂ්ටික පදාර්ථයේ සිට ක්වාක්-ග්ලූවෝන ප්ලාස්මාව යනුවෙන් හැඳින්වෙන නව අවස්ථාවකට තත්ත්වාන්තරණය වන බවට ලකුණු පහළ වී ඇත. සාමාන්‍ය අවස්ථාවේදී ත්‍රිත්ව ලෙස නියුට්‍රෝන හා ප්‍රෝටෝන තුල පවතින ක්වාක් අංශු, ක්වාක්-ග්ලූවෝන ප්ලාස්මාවෙහි දී ඉන් වෙන් ව තනි තනිව හැසිරෙයි.

න්‍යෂ්ටික ක්ෂය වීම

කිසිදා ක්ෂය වීමකට ලක් වන බවක් නිරීක්ෂණය නොකැරුණු එක් ස්ථායී සමස්ථානිකයක් හෝ ඇති මූලද්‍රව්‍ය 80ක් පවතී. මේ අනුව පවතින ස්ථායී සමස්ථානික ගණන 255ක් පමණ වේ. කෙසේ වුවත් අස්ථායී ලෙස වර්ග කැරුණු සමස්ථානික දහස් ගණනක් ඇත. මෙම විකිරණශීලි සමස්ථානික, තත්පරයෙන් පංගුවක සිට සති, වසර, වසර බිලියන ගණන් හෝ වසර ට්‍රිලියන ගණන් දක්වා විචලනය වන කාල පරාස තුල ක්ෂය වීමට ලක් වේ.

න්‍යෂ්ටියක ස්ථායීතාව, එහි නියුට්‍රෝන සහ ප්‍රෝටෝන අතර අනුපාතය එක්තරා සීමාවක පවතින විට උපරිම වෙයි. නියුට්‍රෝන ඉතා අඩු හෝ ඉතා වැඩි නම් න්‍යෂ්ටිය ක්ෂය වීමට ලක් විය හැකි ය. උදාහරණයක් ලෙස, බීටා ක්ෂය වීමේදී නයිට්‍රජන්-16 පරමාණුවක් (ප්‍රෝටෝන 7යි, නියුට්‍රෝන 9යි), එය සෑදී තත්ත්පර කිහිපයකින් ඔක්සිජන්-16 පරමාණුවක් (ප්‍රෝටෝන 8යි, නියුට්‍රෝන 8යි) බවට පෙරැලෙයි. මෙහිදී නයිට්‍රජන් න්‍යෂ්ටියේ ඇති නියුට්‍රෝනයක්, දුබල න්‍යෂ්ටික බලය හේතුවෙන් ප්‍රෝටෝනයකට, ඉලෙක්ට්‍රෝනයකට සහ ප්‍රති-නියුට්‍රිනෝ අංශුවකට පෙරැලෙයි. මූලද්‍රව්‍යය, අලුතෙන් සෑදුනු ප්‍රෝටෝනය ග්‍රහණය කරගෙන වෙනත් මූලද්‍රව්‍යයක් බවට පත් වෙයි.

ඇල්ෆා ක්ෂය වීමේ දී, විකිරණශීලී මූලද්‍රව්‍යය හීලියම් න්‍යෂ්ටියක් (ප්‍රෝටෝන 2යි, නියුට්‍රෝන 2යි) විමෝචනය කිරීමෙන් ක්ෂය වී වෙනත් මූලද්‍රව්‍යයක් සහ හීලියම්-4 සාදයි. බොහෝ අවස්ථාවන්හි දී ස්ථායී න්‍යෂ්ටියක් සෑදෙන තෙක්, මෙම ක්‍රියාදාමය මෙබඳු හෝ වෙනත් ක්ෂය වීමේ පියවර කිහිපයක් දක්වා සිදු වෙයි.

ගැමා ක්ෂය වීමේ දී සැකෙඹුනු න්‍යෂ්ටියක් ගැමා කිරණයක් නිකුත් කිරීමෙන් භූමි අවස්ථාවට පත් වෙයි. මෙම ක්‍රියාවලියේදී මූලද්‍රව්‍යය වෙනත් මූලද්‍රව්‍යයකට පෙරැලීම සිදු නොවේ.

වෙනත් විරල ගණයේ ක්ෂය වීම් ද සිදු වීමට හැකි ය (ප්‍රධාන ලිපිය බලන්න). උදාහරණයක් ලෙස. අභ්‍යන්තර තත්ත්වාන්තරණ ක්ෂය වීමේ දී, සැකෙඹුනු න්‍යෂ්ටියක ශක්තිය අභ්‍යන්තර කවචයක ඇති ඉලෙක්ට්‍රෝනයක් විමෝචනය කිරීමට යෙදවෙයි. මෙහිදී අධික වේගයන් සහිත ඉලෙක්ට්‍රෝන නිකුත් කැරුණ ද, බීටා ක්ෂය වීමේදී මෙන් න්‍යෂ්ටිය වෙනත් මූලද්‍රව්‍යයකට පෙරැලීම සිදු නොවේ.

න්‍යෂ්ටික විලයනය
අඩු ස්කන්ධයක් සහිත න්‍යෂ්ටි දෙකක් ඉතා ලංවීමේදී ප්‍රබල බලය හේතුවෙන් එම න්‍යෂ්ටි එක් වී වඩා වැඩි ස්කන්ධයක් සහිත න්‍යෂ්ටියක් සෑදීම  න්‍යෂ්ටික විලයනයේදී සිදු වේ. න්‍යෂ්ටි දෙක අතර විකර්ෂණය අභිබවා ප්‍රබල බලය ක්‍රියා කල හැකි තරම් ඒවා ලං කිරීමට ඉතා විශාල ශක්තියක් අවශ්‍ය වේ. මේ නිසා න්‍යෂ්ටික විලයනය සිදු වන්නේ ඉතා අධික උෂ්ණත්ව සහ පීඩන තත්ත්ව යටතේ ය. සංයුක්ත නව න්‍යෂ්ටිය, මුල් න්‍යෂ්ටි දෙකේ ස්කන්ධ එකතුවට වඩා අඩු ස්කන්ධයක් ලබා ගනී. එබැවින් විලයනය සිදු වූ පසු ස්කන්ධ වෙනසට අනුරූප අති විශාල ශක්ති ප්‍රමාණයක් නිදහස් වෙයි. නියුක්ලියෝනයකට අවශ්‍ය බන්ධන ශක්තිය නිකල්-62 දක්වා ස්කන්ධ ක්‍රමාංකය සමඟ වැඩි වෙයි. සූර්යයා වැනි තාරකා වලට ශක්තිය ලැබෙන්නේ ප්‍රෝටෝන හතරක් විලයනය වී හීලියම් න්‍යෂ්ටියක්, පොසිට්‍රෝන දෙකක්, සහ නියුට්‍රිනෝ දෙකක් සෑදීමේ ප්‍රතික්‍රියාවෙනි. හයිඩ්‍රජන් හීලියම් බවට විලයනය වන පාලිත නොවන ප්‍රතික්‍රියාව තාප න්‍යෂ්ටික ස්ඵෝඨනයකැයි කියනු ලැබේ. මෙම ප්‍රතික්‍රියාව පාලිත තත්ත්ව යටතේ සිදු කර ආර්ථික වශයෙන් ලාභදායී බලශක්ති ජනන ක්‍රමවේදයක් සෙවීම වෙනුවෙන් පර්යේෂණ සිදු කෙරේ.

අපේ සූර්යයා ඇතුලු සියලු තාරකා වලින් විහිදෙන ආලෝකය හා ශක්තිය ලැබෙන්නේ ස්වාභාවික න්‍යෂ්ටික විලයන ප්‍රතික්‍රියා වලිනි.

න්‍යෂ්ටික විඛණ්ඩනය

න්‍යෂ්ටික විඛණ්ඩනය, න්‍යෂ්ටික විලයනයේ ප්‍රතිවිරුද්ධ ක්‍රියාවලියයි. නිකල්-62 ට වඩා ස්කන්ධයෙන් වැඩි න්‍යෂ්ටි වල නියුක්ලියෝනයකට බන්ධන ශක්තිය ස්කන්ධ ක්‍රමාංකය සමඟ අඩු වේ. එබැවින් බර න්‍යෂ්ටියක් කුඩා න්‍යෂ්ටි දෙකකට (හෝ කීපයකට) කැඩී යාමෙන් ශක්තිය නිදහස් වීම සිදු විය හැකි ය.

ඇල්ෆා ක්ෂය වීම, ස්වයංසිද්ධ න්‍යෂ්ටික විඛණ්ඩනයේ විශේෂ අවස්ථාවකි. මෙම විඛණ්ඩනය ඉතාමත් අසමමිතික වේ. ලැබෙන ඇල්ෆා අංශුවේ ඇති නියුක්ලියෝන ඉතා තදින් බැඳී ඇති බැවින්, බර මූලද්‍රව්‍ය ඇල්ෆා ක්ෂය වීමෙන් විඛණ්ඩනය වීමට වැඩි නැඹුරුවක් දක්වයි.

විඛණ්ඩනයේදී නියුට්‍රෝන විමෝචනය කරන සහ නියුට්‍රෝන අවශෝෂණයෙන් විඛණ්ඩනය සිදු විය හැකි ඉතා බර වැඩි මූලද්‍රව්‍ය වලට, දාම ප්‍රතික්‍රියා යනුවෙන් හැඳින්වෙන ස්වයං-ජ්වලිත ප්‍රතික්‍රියා සිදු කිරීමට හැකි ය. දාම ප්‍රතික්‍රියා පිලිබඳව දැනුම භෞතික විද්‍යාවට ලැබීමට පෙර රසායන විද්‍යාවේ එම සංකල්පය පැවැතුනි. ඇත්ත වශයෙන්ම ගිනි සහ රසායනික ස්ඵෝඨන, රසායනික දාම ප්‍රතික්‍රියා ගණයට අයත් වේ. විඛණ්ඩනයෙන් ජනිත වූ නියුට්‍රෝන උපයෝගී කර ගෙන සිදු කරන විඛණ්ඩන නොහොත් න්‍යෂ්ටික දාම ප්‍රතික්‍රියා, න්‍යෂ්ටික බලශක්ති ජනනයටත්, (ජපානයේ හිරෝෂිමා සහ නාගසාකි යන නගර වලට ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය විසින් දෙවන ලෝක යුද සමයේ හෙළූ ආකාරයේ) න්‍යෂ්ටික බෝම්බ සෑදීමටත් යොදා ගනු ලැබේ. යුරේනියම් සහ තෝරියම් වැනි බර මූලද්‍රව්‍ය ස්වයංසිද්ධ විඛණ්ඩනයට ලක් වීමට හැකි වුවද, වැඩි හැකියාවක් පවතින්නේ ඒවා ඇල්ෆා ක්ෂය වීමට ලක් වීමටයි.

නියුට්‍රෝන මඟින් ඇරඹුණු දාම ප්‍රතික්‍රියාවක් සිදු වීමට, අදාල මූලද්‍රව්‍යෙයේ අවධි ස්කන්ධය එක්තරා අවකාශයක තිබීමත්, වෙනත් අවශ්‍යතා සම්පූර්ණ කර තිබීමත් අවශ්‍ය ය. වසර බිලියන 1.5කට ඉහත අප්‍රිකාවේ ගැබොන් රාජ්‍යයේ ඔක්ලෝ නම් ප්‍රදේශයේ ස්ථාන දෙකක ස්වාභාවික න්‍යෂ්ටික ප්‍රතික්‍රියාකාරක තිබී ඇති බව සොයාගෙන ඇත. පෘථිවි හරයෙන් පිටතට විමෝචනය වන තාපයෙන් අඩක් පමණ විකිරණශීලී ක්ෂය වීමෙන් ලැබෙන බව ස්වාභාවික නියුට්‍රිනෝ විමෝචනය මැනීමෙන් පෙනී ගොස් ඇත. කෙසේ වෙතත් මෙම තාපය විඛණ්ඩන දාම ප්‍රතික්‍රියාවකින් ලැබෙන්නේ දැයි නිශ්චිත නැත.

බැර මූලද්‍රව්‍ය නිපදවීම

ප්‍රචලිතව පිලිගත් න්‍යායට අනුව,  මහා පිපිරුම පසු නියුට්‍රෝන, ප්‍රෝටෝන, සහ ඉලෙක්ට්‍රෝන බඳු උප පරමාණුක අංශු පැවැතිය හැකි තරමට විශ්වයේ උෂ්ණත්වය අඩු විය. මහා පිපිරුමෙන් පසු බහුලවම සෑදුණු අංශූන් වූයේ අද පවා නිරීක්ෂණය කල හැකි ප්‍රෝටෝන සහ ඉලෙක්ට්‍රෝනයි. මේ අංශූන් සම සංඛ්‍යා වලින් සංස්ලේෂණය විය. ප්‍රෝටෝන, ස්වල්ප කාලයකින් ඉලෙක්ට්‍රෝනයක් ග්‍රහණය කර ගනිමින් හයිඩ්‍රජන් පරමාණු බවට පත් විය. මහා පිපිරුමේදී සෑදුණු සියලුම නියුට්‍රෝන පාහේ ප්‍රථම විනාඩි 3 තුල හීලියම්-4 පරමාණු සංස්ලේෂණයේදී අවශෝෂණය කර ගන්නා ලදී. විශ්වයේ දැනට ඇති හීලියම් වලින් විශාල කොටසක් මෙසේ සෑදුණු හීලියම් ය (මහා පිපිරුම් න්‍යෂ්ටික සංස්ලේෂණය).

මහා පිපිරුමේදී ප්‍රෝටෝන සහ නියුට්‍රෝන ගැටීමෙන් හීලියම් වලට වඩා බර මූලද්‍රව්‍ය (ලිතියම්, බෙරිලියම්, සහ සමහර විට බෝරෝන්) ඉතා සුලු ප්‍රමාණ වලින් සංස්ලේෂණය විය. එහෙත් අද අප නිරීක්ෂණය කරන ඊට වඩා බර සියලු මූලද්‍රව්‍ය (පරමාණුක ක්‍රමාංකය 6 වූ කාබන් ට වඩා බර) සංස්ලේෂණය වූයේ තාරකා තුල සිදු වූ විලයන ප්‍රතික්‍රියා පියවර වලිනි. මේ ප්‍රතික්‍රියා වලට ප්‍රෝටෝන-ප්‍රෝටෝන දාමය, කාබන්-නයිට්‍රජන්-ඔක්සිජන් චක්‍රය, සහ ත්‍රිත්ව ඇල්ෆා ක්‍රියාවලිය අයත් වේ. ඊටත් වඩා බර මූලද්‍රව්‍ය තාරකා පරිනාමය වීමේදී සහ සුපර්නෝවා පිපිරීම් වලදී සංස්ලේෂණය විය.

(පරමාණු ක්‍රමාංකනය කල විට) නියුක්ලියෝනයකට බන්ධන ශක්තිය ක්‍රමයෙන් වැඩි වෙමින් අයන් පරමාණුව සඳහා උපරිම අගයක් ගනී. මේ නිසා, විලයනයෙන් ශක්තිය මුක්ත වීම සිදු වන්නේ අයන් පරමාණුවට වඩා බරින් අඩු පරමාණු සෑදෙන විට පමණි. මීට වඩා වැඩි බරින් යුතු මූලද්‍රව්‍ය සෑදීමේදී ශක්තිය අවශෝෂණය වේ. එබැවින් එබඳු බර පරමාණු සෑදෙන්නේ නියුට්‍රෝන අවශෝෂණ ක්‍රියාවලියෙනි. නියුට්‍රෝන වලට ආරෝපණයක් නොමැති නිසා ඒවා න්‍යෂ්ටීන් විසින් පහසුවෙන් අවශෝෂණය කර ගනු ලබයි.k.v.

බාහිර සබැඳි

American Nuclear Society
Boiling Water Reactor Plant, BWR Simulator Program
Annotated bibliography on nuclear physics from the Alsos Digital Library for Nuclear Issues
Nucleonica ..web driven nuclear science
Nuclear science wiki
Nuclear Data Services - IAEA

මූලාශ්‍ර

භෞතික විද්‍යාව තුළ සංකල්ප
න්‍යෂ්ටික තාක්ෂණය
භෞතික විද්‍යාව

න්‍යෂ්ටික භෞතික විද්‍යාව