Observation on the Spot (Polish Wizja lokalna, with the common meaning of the expression being crime scene reconstruction) is a social science fiction novel by Stanisław Lem. The novel is a report of Ijon Tichy's travel to a faraway planet Entia (in Polish text: Encja) to study their civilization. This report was supposed to fix a misunderstanding arisen from Tichy's Fourteenth Voyage to supposedly Entia (then known as Enteropia), which turned out to be a satellite of Entia,  masqueraded by Entians to misguide explorers. The travel was also to verify the results of the "Institute of Historiographical Computers" (Polish: Instytut Maszyn Dziejowych), which use predictive modeling to overcome the speed of light limitation and get information about the state of the affairs on remote planets based on information obtained from previous expeditions.

Major themes of the book are: the problems of the society of abundance based entirely on automated production where individuals have little to do; imposition of ethical laws through technology i.e. the "ethicsphere" which has made it impossible to harm individuals physically; and the ideological opposition of two dominant systems, which is basically a parody of Western World-Soviet Union split taken to the absurd.

The original novel was first printed by Wydawnictwo Literackie in 1982. It was translated into German by Hubert Schumann under the title Lokaltermin in 1987 ().

Lacking English translation, the novel title was also translated in literary criticism works as "Eyewitness Account" and "The Scene of the Crime".

Science Fiction Studies published a collection of excerpts from Lem's letters which show the chronology of the creation of the novel (during 1979-1981). In the first one Lem confesses that he tried to approach the subject several times in the past few years. Also, in his essay The Philosophy of Chance Lem confesses that he struggled with the novel for many years.

Plot summary
Tichy arrives on Entia to discover a unique anthropomorphic civilization divided into two major states: Kurdlandia (from "kurdl") and Luzania. These names require some explanations.

Kurdl is a huge animal inhabiting the marshes of Entia. The name of the animal is Lem's invention, used in earlier tales about Tichy. (In Polish it is kurdel, however in declensions of the word the root converts into "kurdl-", hence there are no associations with the English word "curdle").  Michael Kandel translated it as "squamp" in his translation of Tichy's 14th voyage.

The name "Luzania" derives from the Polish root "luz-" with the meaning of "loose", "not restrained"; the choice will become clear below.

Kurdlandia's guiding ideology is "national mobilism", that is the vast majority of the population must live inside of the stomachs, various passages and internal organs of the kurdls. Kurdls walk about the marshes, guided by drivers, and their inhabitants hence are "able to explore the land of their wonderful country from inside of their home kurdl", in the words of a patriotic individual that Ijon Tichy spoke to. Inhabitants of the kurdls may get out periodically (at least for 24 hours a year). Exceptions are largely confined to high government officials who live outside the marshes, on dry ground, in normal houses. Kurdlandia has no technology to speak of and is proud of it.

The other state, Luzania, constitutes a treatment of the topic of an "ideal state". Luzanian's most prominent accomplishment is the creation of "ethicsphere" (compare "atmosphere"). They have produced huge numbers of molecular sized nanobots called "bystry" ("quickies" in English) that serve to control matter in the 'quickated' areas. The primary function of the 'quickies' is the enforcement of the laws of ethics as physical laws (hence the word "ethicsphere"). Hence, it is a physical law in Luzania that it is not possible to hurt an individual physically. If you try to strike your neighbor, your hand will be stopped by the suddenly increased air viscosity, (although you will not be hurt either). If you try to drown, the water will push you out. Doing non-physical harm, such as by pestering, criticizing, and otherwise mentally tormenting people is still possible, although in such a case the 'quickies' would probably help the victim to walk away from the attackers. There is a large protest movement in Luzania of people who want to end the ethicsphere, and a major element of their activities is trying to inflict harm on anybody just to prove the possibility of doing so, but they have not succeeded yet.

The 'quickies' also serve to produce material goods necessary to maintain a high standard of living. Hence, there is not much of an economic life going on, although there are limits for the amount of energy individuals may spend on satisfying their needs. Many Luzanians are involved in intellectual pursuits, such as being professors, students, and government officials, but the problem of nothing productive to do stands prominent. Apparently the 'quickies' are capable of some collective thought, at least for the purposes of self-replication and self-improvement, as well as in order to identify instances of potential harm to individuals (no small feat, no doubt). The artists of Luzania feel particularly slighted by the fact that 'quickies' can create art of all forms of much greater quality than they can; naturally, many of them are members of the protest movement.

There exists ideological opposition between  Kurdlandia and  Luzania. Generally speaking, many of the people holed up in the kurdls on poor rations would have been more than happy to run away and live in plenty across the border. On the other hand, many Luzanians, especially university students and faculty, dislike the consumerism and ethical limitations of freedom under the 'quickies' and call variously for the imposition of the kurdl-ism or at least for a slight rollback of the technological development and the abolition of the 'quickies', depending on the degree of radicalism of the individual. Luzanians also enjoy traveling to Kurdlandia on vacation to get out of the 'quickies' areas.

The main character spends most of his time in Luzania, studying the history of the world and the current Luzanian social system. We learn about it through his words.

References

1982 novels
Novels by Stanisław Lem
1982 science fiction novels
Social science fiction
Wydawnictwo Literackie books
Polish novels
Polish science fiction novels

Observation on the Spot


Isla Biddle (en inglés: Biddle Island) es una isla estadounidense que se encuentra en el río Wabash, en el centro de Logansport, al oeste de la fusión de los ríos de Eel y el Wabash. La ruta Estatal 329 (Calle Burlington) atraviesa la isla desde ña orilla sur del Wabash. Está deshabitada, pero hay una veintena de residentes temporales privados en la isla.

Véase también
 Geografía de América del Norte
 Anexo:Islas de los Estados Unidos

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización

Archipiélagos e islas de Indiana
Islas fluviales de Estados Unidos

Isla Biddle


Pascal Feindouno (d. 27 Şubat 1981, Conakry), Gineli millî futbolcudur.

2004 Afrika Uluslar Kupası, 2006 Afrika Uluslar Kupası ve 2008 Afrika Uluslar Kupası'nda Gine millî futbol takımında yer aldı. 2001 yılından beri millî takımda oynamaktadır.

Dış bağlantılar
 Pascal Feindouno  (Yahoo! Sport)

1981 doğumlular
Gineli futbolcular
Gine millî futbol takımı futbolcuları
2004 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
2006 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
2008 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
2012 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
FC Girondins de Bordeaux futbolcuları
AS Saint-Étienne futbolcuları
Fransa'daki gurbetçi futbolcular
Yaşayan insanlar
FC Lorient futbolcuları
AS Monaco FC futbolcuları
FC Sion futbolcuları
Gineli gurbetçi futbolcular
Katar'daki gurbetçi futbolcular
Suudi Arabistan'daki gurbetçi futbolcular
İsviçre'deki gurbetçi futbolcular
Türkiye'deki gurbetçi futbolcular
Katar'daki Gineli gurbetçiler
Suudi Arabistan'daki Gineli gurbetçiler
Fransa'daki Gineli gurbetçiler
İsviçre'deki Gineli gurbetçiler
Türkiye'deki Gineli gurbetçiler
Orta saha futbolcuları
Ligue 1 futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
Kanat futbolcuları
A Lyga futbolcuları
Er-Reyyan (spor kulübü) futbolcuları
En-Nasr (Suudi Arabistan) futbolcuları
El-Sadd futbolcuları
FC Lausanne-Sport futbolcuları
FK Atlantas futbolcuları
Dûrî Nücûm Katar futbolcuları
Dûrî el-Muhtarifin es-Suudî futbolcuları
Super League futbolcuları

Pascal Feindouno


السهل الأوروبي العظيم أو السهل الأوروبي (بالإنجليزية: European Plain أو Great European Plain) يغطي تقريبًا كل الجزء الأوروبي من روسيا، ويمتد من روسيا إلى فرنسا. وتشمل المنطقة أيضًا جزءًا من جنوب شرقي إنجلترا. وتمتد في روسيا من المحيط المتجمد الشمالي إلى جبال القوقاز لأكثر من 2,410كم. ويضيق السهل الأوروبي العظيم تدريجيًا عندما يمتد داخل بولندا وألمانيا ليتسع مرة أخرى في غربي فرنسا حيث يبلغ أضيق نقطة له في بلجيكا إذ يصبح عرضه 80 كم فقط. يتكوّن السهل الأوروبي العظيم بصفة رئيسية من أراض منبسطة ومتموجة تتخللها بعض التلال، ويضم بقاعًا تعد من أكثر الأراضي الزراعية خصوبة في العالم.

يشمل الجزء الغربي منه بعض المناطق التي تعد من أكثر مناطق العالم كثافة سكانية. إلا أن كثافة السكان تبلغ في معظم أنحاء روسيا، حوالي 30 نسمة لكل كم². ويرتفع السهل نحو 180 مترًا فوق سطح البحر في روسيا، بينما يصل ارتفاعه إلى أقل من 150 مترًا فوق سطح البحر في أماكن أخرى. المرتفعات الوسطى تتألف من الجبال منخفضة الارتفاع، والهضاب العالية التي تمتد داخل الجزء الأوسط من أوروبا. ويتراوح ارتفاع المرتفعات الوسطى بين 300م و1,800م تقريبـًا. ويشمل هذا الإقليم الميزيتا أو الهضبة الوسطى في البرتغال وإسبانيا، والمرتفعات الوسطى في فرنسا، والجبال والهضاب المنخفضة في كل من وسط ألمانيا وأغلب جمهورية تشيكيا. كما تغطي الغابات بعض أجزاء المرتفعات الوسطى، إلا أن الجزء الأكبر من الأرض صخري وتربته فقيرة لاتصلح للزراعة، فأجود المزارع في هذه المناطق توجد في أودية الأنهار. تحتوي أجزاء من المرتفعات الوسطى على ثروة معدنية هائلة، خاصة في وسط ألمانيا وتشيكيا. تتراوح كثافة السكان في المنطقة بين مايقل عن 48 نسمة لكل كم² في كل من إسبانيا وفرنسا، وضعفي أو أربعة أضعاف هذا العدد في أجزاء من ألمانيا وتشيكيا.

مراجع

تقسيمات جغرافية طبيعية
جيوسياسية
سهول أوروبا
مناطق جغرافيا

السهل الأوربي العظيم


Drømmeværelset er et tv-program der blev sendt på TV 2 fra 2006-2008, det er et børne design program hvor drengens eller pigens bedste ven eller veninde giver dem et drømmeværelse altså et splinter nyt værelse hvor han eller hun for hjælp af værten Ida Munk Hansen og Designeren Frederikke Aagaard. Men spørgssmålet er bare kan Drengens eller pigens bedste ven eller veninde tag de rigtige beslutninger så de for deres Drømmeværelse.

Eksterne henvisninger

Tv-programmer fra TV 2 Danmark

Drømmeværelset


Castor Paul Msemwa (Kitulira, Tanzânia, 13 de fevereiro de 1955 - Mascate, Omã, 19 de outubro de 2017) foi um ministro tanzaniano e bispo católico romano de Tunduru-Masasi.

Castor Paul Msemwa frequentou o seminário Santo Agostinho de Peramiho (Songea) para a formação em filosofia (1981-1983) e teologia (1984-1987) e recebeu o Sacramento da Ordem em 7 de junho de 1987. De 1994 a 1996 estudou no Pontifício Instituto de Espiritualidade "Teresianum" de Roma.

Em 7 de dezembro de 2004, o Papa João Paulo II o nomeou Bispo Coadjutor de Tunduru-Masasi. O Arcebispo de Dar es Salaam, Cardeal Polycarp Pengo, o consagrou em 30 de janeiro de 2005; Os co-consagradores foram o Arcebispo de Songea, Norbert Wendelin Mtega, e o Bispo de Tunduru-Masasi, Magnus Mwalunyungu.

Em 25 de agosto de 2005, Castor Paul Msemwa tornou-se bispo de Tunduru-Masasi, sucedendo a Magnus Mwalunyungu, que renunciou por motivos de idade.

Ver também

Bispos católicos da Tanzânia

Castor Paul Msemwa


Ponjava je prostirka ručne izrade, koja se najčešće izrađuje od vune, a njezina je osnovna namjena pokrivanje kreveta, podova, drvenih škrinja, kočija i sl. Izrađena je od raznobojnih krpa.

Vezene ponjave, odnosno šareni pokrivači geometrijskih, biljnih, zoomorfnih i antropomorfnih motiva predstavljaju jedinstvenu pojavu u tradicijskom narodnom stvaralaštvu Hrvatske i drugih susjednih zemalja. U hrvatskim krajevima ponjave su bile česte u Slavoniji, Baranji i Srijemu, ali se javljaju i u inim dijelovima Hrvatske. Raznobojna ponjava zove se i šarenica. Izvezene simboličkim motivima plodnosti, sreće i zaštite od uroka, prekrivale su krevete mladenaca u prvoj bračnoj noći, kao i u prvim godinama braka, te su kao takve bile neizostavni dio svadbenih običaja. Krpane su ponjave u podlozi otkane jednobojnom vunom, sastavljene od tri ili četiri dijela, na kojoj se potom vezlo raznobojnom vunom.

Jednobojna osnova tkana je na tkalačkome stanu i na nju su rukom vezilje vezle šarenom vunicom neobične motive. Od ljubavnih motiva mogu se vidjeti srca i glazbala, a jedan od najčešćih je motiv gljive, simbola plodnosti. Izrađivale su ih uglavnom samo žene, do početka Drugoga svjetskoga rata, kada se smanjila potreba za ponjavama, jer su se pojavile druge tkanine. Sretna okolnost je, što se tiče datiranja ponjava, jer su se mnoge vezilje potpisale na njih i napisale godinu izrade.

Izvori

Tekstil
Hrvatska kulturna baština

Ponjava


The year 1985 in science and technology involved many significant events, listed below.

Astronomy and space exploration
 January 7 – Japan Aerospace Exploration Agency launches Sakigake, Japan's first interplanetary spacecraft and the first deep space probe to be launched by any country other than the United States or the Soviet Union.

Chemistry
 The fullerene Buckminsterfullerene (C60) is first intentionally prepared by Harold Kroto, James R. Heath, Sean O'Brien, Robert Curl and Richard Smalley at Rice University in the United States.

Computer science
 March – The GNU Manifesto, written by Richard Stallman, is first published.
 March 15 – The first commercial Internet domain name, in the top-level domain .com, is registered in the name symbolics.com by Symbolics Inc., a computer systems firm in Cambridge, Massachusetts.
 November 20 – Microsoft Windows operating system released.

Environment
 May 16 – Scientists of the British Antarctic Survey announce discovery of the ozone hole.

Exploration
 September 1 – The wreck of the RMS Titanic (1912) in the North Atlantic is located by a joint American-French expedition led by Dr. Robert Ballard (WHOI) and Jean-Louis Michel (Ifremer) using side-scan sonar from RV Knorr.

Mathematics
 March – Louis de Branges de Bourcia publishes proof of de Branges's theorem.
 September – Dennis Sullivan publishes proof of the No wandering domain theorem.
 December – Publication of the ATLAS of Finite Groups.
 Jean-Pierre Serre provides partial proof that a Frey curve cannot be modular, showing that a proof of the semistable case of the Taniyama-Shimura conjecture would imply Fermat's Last Theorem.
 Leonard Adleman, Roger Heath-Brown and Étienne Fouvry prove that the first case of Fermat's Last Theorem holds for infinitely many odd primes p.

Physics
 September – Physicist Carl Sagan's hard science fiction novel Contact is published in the United States, introducing the concept of a traversable wormhole devised by Kip Thorne.
 Portugal joins CERN.

Physiology and medicine
 February 19 – Artificial heart patient William J. Schroeder becomes the first such patient to leave hospital.
 March 4 – The United States Food and Drug Administration approves a blood test for AIDS infection, used since this date for testing all U.S. blood donations.
 March–May – Joshua Silver develops an adjustable corrective lens.
 September 12 – German surgeon Erich Mühe performs the first laparoscopic cholecystectomy.
 October 17 – The British House of Lords decides the legal case of Gillick v West Norfolk and Wisbech Area Health Authority which sets the significant precedent of Gillick competence, i.e. that a child of 16 or under may be competent to consent to contraception or – by extension – other medical treatment without requiring parental permission or knowledge.
 Publication of a classified bibliography of 3500 reports on controlled trials in perinatal medicine published since 1940.
 DNA is first used in a criminal case.
 New York-based neurologist Oliver Sacks publishes The Man Who Mistook His Wife for a Hat and Other Clinical Tales.

Technology
 January 1 – The first British mobile phone calls are made.
 February 20 – Minolta releases the Maxxum 7000, the world's first autofocus single-lens reflex camera.
 Atomic force microscope invented by Gerd Binnig, Calvin Quate and Christopher Berger.
 Akira Yoshino develops a practical lithium-ion battery.

Awards
 Nobel Prizes
 Physics – Klaus von Klitzing – for his discovery of the quantization of electrical resistance
 Chemistry – Herbert A. Hauptman, Jerome Karle
 Medicine – Michael S. Brown, Joseph L. Goldstein
 Turing Award – Richard Karp – for his work on computational complexity theory

Births
 August 26 – Hugo Duminil-Copin, French mathematician

Deaths
 March 10 – C. B. van Niel (b. 1897), Dutch American microbiologist.
 April 20 – Charles Richter (b. 1900), American geophysicist and inventor.
 July 20 – Bruno de Finetti (b. 1906), Italian statistician.
 August 5 – Arnold Wilkins (b. 1907), English pioneer of radar.
 August 31 – Frank Macfarlane Burnet (b. 1899), Australian virologist best known for his contributions to immunology, winner of the Nobel Prize in Physiology or Medicine.
 September 6 – Rodney Porter (b. 1917), English biochemist, winner of the Nobel Prize in Physiology or Medicine.
 September 7 – George Pólya (b. 1887), Hungarian mathematician.
 September 10 – Ernst Öpik (b. 1893), Estonian astronomer and astrophysicist.
 October 22 – Thomas Townsend Brown (b. 1905), American inventor.
 November 24 – László Bíró (b. 1899), Hungarian inventor.
 December 21 – Elliott Organick (b. 1925), American computer scientist and educator
 c. December 26 – Dian Fossey (b. 1932), American primatologist (murdered).

References

20th century in science
1980s in science

1985 in science


Le Jeune homme ou éphèbe du Magdalensberg (en allemand ) est une statue romaine en bronze grandeur nature du , trouvée en 1502 au Magdalensberg, en Carinthie, Autriche. Elle n'est connue aujourd'hui que par une copie du  qui figure dans la collection d'antiquités du Musée d'Histoire de l'art de Vienne (inv. VI 1).

Jusqu'au , la statue était également connue sous le nom de Jeune homme d'Helenenberg d'après l'ancien nom du Magdalensberg.

Description
La sculpture en bronze représente un jeune homme debout, nu et grandeur nature (hauteur ). La jambe porteuse est la jambe droite, la jambe libre est la gauche, qui ne touche le sol qu'avec les orteils. Le bras gauche pend librement, la main droite est levée à hauteur d'épaule. La tête à moitié tournée vers la droite suit le geste de la main droite.

Une inscription est gravée sur la cuisse droite :

A[ulus] Poblicius D[ecimi] l[ibertus] Antio[cus]
Ti[berius] Barbius Q[uinti] P[ublii] l[ibertus] Tiber[inus / -ianus]

Il s'agit de la dédicace de deux affranchis, probablement commerçants de la cité romaine du Magdalensberg.

Signification
Ni la statue elle-même, ni l'inscription ne permettent l'identification à l'effigie d'un dieu. Il existe donc une pléthore d'interprétations, allant de l'athlète au porteur de lampe (lychnophoros), en passant par diverses divinités.

Un bouclier circulaire en bronze doré retrouvé avec le jeune homme (aujourd'hui perdu) n'aide pas à l'interprétation.

L'écu portait l'inscription :
M. Gallicinus Vindili f[ilius] L[ucius] Barb[ius] L[ucii] l[ibertus] Philoterus pr[ocurator] / Craxsantus / Barbi[i] P[ublii] s[ervus].

Les donateurs du bouclier étaient donc un Celte libre, affranchi de la gens Barbia de Haute-Italie, et un esclave celtique natif de la même famille. L'un des deux donateurs de la statue appartenait également à cette famille.

Des interprétations plus récentes voient la statue comme une statue culte d'un Mars celtique sur le sanctuaire du sommet de la montagne, un prêtre de Noréia, faisant partie d'un groupe statuaire dédié à Noréia, ou une statue de Mercure érigée sur le forum de la ville.

Classification
La statue est une œuvre éclectique de la sculpture idéale romaine, réalisée dans la première moitié du  Une sculpture grecque des  a servi de modèle : il s'agit peut-être d'une copie d'une œuvre de l'école de Polyclète.

Le jeune homme, seule grande sculpture antique en bronze connue dans les Alpes orientales, revêt une importance nationale.

Provenance

La statue a été trouvée en 1502 par un fermier qui labourait sur une terrasse au sud du sommet de la montagne. Peu de temps après, elle entra en possession de l'évêque de Gurk et humaniste Matthäus Lang von Wellenburg. Il l'emmena à Salzbourg en 1519 lorsqu'il devint archevêque de Salzbourg. Jusque dans les années 1980, on croyait que la statue était venue de Salzbourg à Vienne en 1806. Cependant, en 1986, des enquêtes sur la technique de moulage et des analyses scientifiques du métal ont conduit à la conclusion que la statue viennoise est un moulage du milieu du .

La localisation de l'original ne peut pas être clarifiée avec certitude. Comme le montrent les archives du chapitre de la cathédrale de Salzbourg, elle est entrée en possession du roi  en 1551 après la réalisation d'un moulage, qui est d'abord resté à Salzbourg, puis à Vienne en 1806. L'original a été porté en Espagne, où il est documenté en 1662 et 1786 dans les jardins royaux du palais royal d'Aranjuez. Cependant, la statue originale a été perdue au début du .

Deux images de l'original sont connues. L'une provient des Inscriptiones sacrosanctae vetustatis de Petrus Apianus et Bartholomaeus Amantius de 1534, publiées à Ingolstadt, l'autre est une fresque de Hans Bocksberger dans le couloir de la chapelle de la résidence citadine de Landshut de 1542.

Bibliographie
 Kurt Gschwantler: Der Jüngling vom Magdalensberg – Ein Forschungsprojekt der Antikensammlung des Kunsthistorischen Museums in Wien. In: Griechische und römische Statuetten und Großbronzen. Akten der 9. Tagung über antike Bronzen. Wien 1988,
 Kurt Gschwantler: Der Jüngling vom Magdalensberg in Aranjuez. Die Suche nach dem verschollenen Original. In: Jahrbuch der Kunsthistorischen Sammlungen in Wien 89/90 (1993/1994),
 Gernot Piccottini, Hermann Vetters, mit Ergänzungen von Heimo Dolenz: Führer durch die Ausgrabungen auf dem Magdalensberg. Verlag des Landesmuseums für Kärnten, Klagenfurt 2003, p. 7ff, 27ff.

Notes et références

Articles connexes
 Cité romaine du Magdalensberg
 Liste des bronzes antiques

Liens externes

Sculpture antique
Art de la Rome antique
Œuvre conservée au musée d'Histoire de l'art de Vienne

Jeune homme du Magdalensberg


Bob Barbash est un scénariste et un producteur de télévision américain né le  à New York (État de New York) et mort le  à Los Angeles (Californie).

Biographie

Filmographie

 1959 : Maverick, scénariste
 1960 : La Rançon de la peur, scénariste
  1962-1963 : Stoney Burke, producteur et scénariste
 1965 : Les Mystères de l'Ouest''', scénariste sur la Saison 1
 1967 : Tarzan et le jaguar maudit, scénariste
 1969 : Istanbul, mission impossible, scénariste
 1979 : Le Trou noir'', scénariste

Liens externes

Scénariste américain de cinéma
Naissance en juillet 1919
Naissance à New York
Décès en décembre 1995
Décès à Los Angeles
Décès à 76 ans

Bob Barbash


ආකාශ ගංගාවරෝහණය යනුවෙන් හඳුන්වන්නේ බෙංගාල බොක්කේ කොරමැන්ඩල් වෙරළ තීරයේ මහාබලිපුරම්හි පිහිටි ස්මාරකයකි. මෙය ඉන්දියාවේ තමිල් නාඩු ප්‍රාන්තයේ කාංචීපුරම් දිස්ත්‍රික්කයේ පිහිටා ඇත. අඩි 96 x අඩි 43 (29m x 13m) ප්‍රමාණයෙන් යුතු මෙය ඒකශිලාවන් දෙකක සීමාවේ නිර්මිත දැවැන්ත එළිමහන් ශෛලමය උන්නත කැටයමකි. මෙම අල්ප උන්නත කැටයම මගින් භගීරථගේ මූලිකත්වයෙන් පූජනීය ගංගා නදිය දෙව්ලොව සිට පෘථිවිය කරා අවරෝහණය වීම පිළිබඳ පුරාවෘත්තය නිරූපණය වේ. ගංගා නදියේ ජලය සතුව අද්භූත බලයක් ඇතැයි විශ්වාසයක් පවතියි. ආකාශ ගංගාවරෝහණය සහ අර්ජුනගේ තපස යන දර්ශන මෙම පල්ලව උරුම අඩවියෙහි නැටය්ම කොට ඇත. මෙම කැටයම ඉන්දියාවේ අනෙක් ප්‍රදේශවල දක්නට නොලැබෙන විශිෂ්ටතම ශෛලම කලා නිර්මාණයක් ලෙස සැලකේ. මෙය 1984දී යුනෙස්කෝ ලෝක උරුම අඩවියක් ලෙස නම්කෙරුණු මහාබලිපුරම් ස්මාරක සමූහය අතුරින් එකකි.

භූගෝල විද්‍යාව
අර්ජුන අල්ප-උන්නත කැටයම මහාබලිපුරම්හි මධ්‍යයේ පිහිටා ඇති අතර, එය බෙංගාල බොක්කේ කොරමැන්ඩල් වෙරළ තීරයේ සිට ස්වල්ප දුරකින් මුහුද දෙසට මුහුණලා පිහිටියේ ය. වෙරළාසන්න දේවාලය පිහිටියේ ද මෙහි ය. මෙම ස්ථානය වෙත චෙන්නායි නගරයේ සිට බටහිරින් වූ මාර්ගයේ සිට සැතපුම් 36කට (58 km) අධික දුරක් සහිත අතර, චෙංගල්පෙට් සිට සැතපුම් 20ක (32 km) දුරක් ඇත.

ඉතිහාසය
මෙම කැටයම නිර්මාණය කොට ඇත්තේ බුදු දහම අභිබවා හින්දු ආගම ලද ජයග්‍රහණය සැමරීම පිණිසයි. වර්තමානයේ මහාබලිපුරම් යනුවෙන් හඳුන්වන ප්‍රදේශය මුලින් හඳුන්වා ඇත්තේ පල්ලව රාජවංශයේ (ක්‍රි.ව. 4සිට 9වන සියවස් තෙක් පාලනය ගෙන ගිය) Iවන නරසිංහවර්මන් (ක්‍රි.ව. 630–668) රජුගේ විරුද නාමයක් වූ මාමල්ලන් හෙවත් "මහා මල්ලවයා" යන නාමය ඇසුරෙනි. ඔහුගේ පියා වූ Iවන මහේන්ද්‍රවර්මන් රජු ජෛන ආගම අත්හැර හින්දු ආගම වැළඳගත් තැනැත්තෙකි. මාමල්ලපුරම්හි ගෘහනිර්මාණ වැඩි ප්‍රමාණයක් 7වන සියවසේ මාමල්ල යුගයට අයත් යැයි සැලකේ. මෙකල පිහිටි ගලෙහිම පෘෂ්ඨ කැටයම්කරණය සඳයොදාගන්නා ලදී. ඒ වනතෙක් නිර්මාණකරණය සඳහා යොදාගෙන තිබුණේ දැව හෝ ලිහිල් පාෂාණ වැනි මාධ්‍යයන් ය. මෙය ඉන්දියාවේ යුනෙස්කෝ ලෝක උරුම අඩවි 25 අතුරින් එකකි. ආරක්ෂිත ස්මාරකයක් වන මෙහි සියලු නඩත්තු කටයුතු ඉන්දියාවේ පුරාවිද්‍යා සමීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව (ASI) විසින් චෙන්නායි කවය වෙත පවරා ඇත. මෙහි දක්නට ලැබෙන විවෘත අල්ප-උන්නත කැටයම් (ආකාශ ගංගාවරෝහණය ද ඇතුළුව) යුනෙස්කෝව විසින් 1984දී මහාබලිපුරම් ස්මාරක සමූහය යටතේ හඳුනාගත් ලෝක උරුම අඩවි ප්‍රවර්ග හතරෙන් එකක් ද වේ. මෙම අල්ප-උන්නත ශෛලමය කැටයම් 7වන සියවසේ ආදි "උත්කෘෂ්ඨ" කැටයමක් ලෙස වාර්තා වේ. පල්ලවය්නගේ අනුප්‍රාප්තික රාජවංශයක් වූ චෝළයන් පවා දේවාල කැටයම් ක්‍රමවේදය අනුගමනය කළ ද, ඔවුන් දේවාල ඉදිකළේ 9වන සියවසේ පසු කාලයේ ය. මෙම පල්ලව රාජවංශයේ උරුමය එම යුගයේ ප්‍රතිමාකරුවන්ගෙන් පැවතෙන්නන් විසින් ඉදිරියට ගෙන යන ලදී. වර්තමානය වන විට, එය නගරයේ සංස්කෘතියේම අංගයක් බවට පත්වී ඇත.

සැලැස්ම

මෙම අනන්‍ය අල්ප-උන්නත කැටයම නැගෙනිහරට මුහුණලා පිහිටා ඇත. මහා කෞශල්‍යයකින් යුතුව නිමවා ඇති මෙය විවෘත පරිසරයේ දැවැන්ත රෝස ග්‍රැනයිට් පර්වත දෙකක කැටයම් කොට ඇත්තේ ස්වාභාවික දර්ශනයක් මවමිනි. මෙම ගල් පර්වත 15 m x 30 m (අඩි 49 x අඩි 98) යන මිනුම්වලින් යුක්ත ය. මින් බොහෝ ප්‍රතිමා ජීව ප්‍රමාණයෙන් යුතුව කැටයම් කොට ඇත. මෙහි ස්වාභාවික පැල්ම, එනම් ලම්බාකාර බෙත්ම දක්ෂ ලෙස කැටයම් කොට ඇත. එය පර්වත දෙක අතර පිහිටා ඇති අතර, එය සම්පූර්ණ පාෂාණයේම නිර්මිත මිත්‍යාමය කථා පුවතේම කොටසක් ලෙස දැක්වේ. ගංගා නදිය සංකේතවත් කිරීමට ජලය මුදාහැරීම සඳහා මෙහි පර්වතය මුදුනේ ජල ටැංකියක් තිබී ඇත. එය පර්වතයේ පැල්ම ඔස්සේ ගලාහැළුණු අතර එමගින් ගංගා නදිය ශිවගේ හිසෙහි බැඳි වර්ණකවලින් ඇදහැළෙනු මවාපෑවේ ය. මෙම දර්ශනය උත්සව අවස්ථාවල දී නිර්මාණය කෙරුණු අතර, පර්වතයේ පැල්මේ මුදුනෙහි ගඩොලින් තැනූ ජල භාජනයක් තිබීමෙන් ජලය මුදාහැරීමට ගත් උත්සාහය පිළිබඳ සාක්ෂි ලැබේ. මෙම අල්ප උන්නත කැටයමෙහි රූප සියයකට වඩා (146ක් සඳහන් කොට ඇත) දක්නට ලැබෙන අතර, ඒ අතර දේව රූප, මිනිසුන්, අර්ධ-මිනිසුන් සහ සත්ත්ව රූප ද වේ.

ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය

ගිරි කුල බෙදා ඇති පැල්මෙහි කැටයම් කොට ඇති ප්‍රතිමාවලින් ශිවගේ නියෝගය මත ගංගා නදිය පෘථිවිය වෙත අවරෝහණය වූ විශ්වීය පුවත (ශිව වන්දනාව හා සම්බන්ධ ජනප්‍රිය කතා පුවතකි) මෙන්ම මෙම දර්ශනය නරඹන දෙවිවරුන්, දේවතාවියන්, මිත්‍යා රූ වන කින්නර, ගාන්ධර්ව, අප්සරා, ගණ, නාගයින් සහ ගෘහස්ථ හා වන සත්ත්වයින්ගේ රූ ද නිරූපණය වේ. මෙම කැටයම වෙත බොහෝ අවස්ථාවල දී "ලෝක ප්‍රකට" සහ "අනන්‍ය කලා ජයග්‍රහණයක්" වැනි අත්‍යුක්තියන් භාවිතා කෙරේ. මෙහි සම්පූර්ණ කැටයම් සංඛ්‍යාව 146ක් පමණ වේ යැයි සැලකේ. මෙම විවෘත අල්පෝන්නත කැටයමේ දැක්වෙන හස්ති රූප ද ජීව ප්‍රමාණයෙන් යුතු වන අතර, එ ඉන්දියාවේ හොඳම සත්ත්ව කැටයම ලෙස සැලකේ. මෙහි ඇති තවත් සිනහ උපදවන දර්ශනයක් වනුයේ ඍෂිවරුන්ගේ යෝගී ඉරියව් අනුකරණය කරන වඳුරන් නිරූපිත කැටයම් ය. ශිවගේ රුව කින්නර රූපවලට යාබදව දක්යා ඇත. මෙම කින්නර රූ විශාල සංඛ්‍යාවක් කැටයමෙහි ඉහළ කොටසේ දැකගත හැක. මෙම රූ අර්ධ මිනිස්, අර්ධ පක්ෂි ලක්ෂණ සහිත මානවරූපී සත්ත්ව කොට්ඨාසයක් වන අතර  පුරාතනයේ සිටම ඉන්දීය කලාවේ ජනප්‍රිය අංගයකි. පිරිමි කින්නරයා සංගීත භාණ්ඩයක් දරා සිටින අතර, කින්නරිය අත්තාලමක් දරා සිටියි. ගංගාව ඉදිරිපිට (පැල්මෙහි වම් පස) ශිවගේ රවු දැක්වනෙ අතර, ඔහු භගීරථ ඍෂිවරයා සමග සිටගත් ඉරියව්වකින් දැක්වේ. භගීරථ එක් පාදයකින් සිටගෙන වන්දනාවේ යෙදෙන අතර, ඔහු පෘතිවිය වෙත ගලාබසින් ගංගා නදියේ බල මහිමය පරීක්ෂා කරයි. ශිව දෙවියන් පශුපත ලෙස අර්ථකථනය කෙරෙන ආයුධයක් දරා සිටින අතර, ඔහු විසින් එය අර්ජුනට හට ලබා දී තිබිණි. කැටයමේ නිරූපිත ගණ රූ මගින් නිරූපණය වන්නේ සිය සම්පූර්ණ දිවියම ශිව දෙවියන්ට කැපකළ ජනයාගේ රූපයි. මේ නිසා ඔවුන් සදහටම ශිවගේ ආසන්නයේ රැඳ සිටීමට වරම් ලබා ඇත. ගංගා නදිය දෙව්ලොව සිට ගලා බසින විට එය දිගේ පිහිනන දිව්‍යමය නාග රුවක් ද වේ. පුරාතන ඉන්දීය කලාවේ සම්ප්‍රදායික අංගයක් වන මෙම සත්ත්ව රුව අර්ධ මනුෂ්‍ය, අර්ධ සර්ප මානවරූපී සත්ත්ව කොට්ඨාසයකි. ඔවුන් මගින් සශ්‍රීකත්වය සහ පරිසරයේ ආරක්ෂක ගුණාංග නිරූපණය වේ යැයි සැලකේ. මෙම රූ පැල්මට මුහුණලා කැටයමේ මධ්‍යයේ පමණක් නොව, පනේලය මුදුනේ ජලය ඇතුළු වන මාර්ගයේ ද දැකගත හැක. මෙමගින් හින්දු ආගමික විශ්වාස තුළ නාග වන්දනාවේ ව්‍යාප්තිය නිරූපණසංකේතවත් වේ.

මෙම අල්පෝන්නත කැටයමේ ඒකාබද්ධව දක්වා ඇති කැටයම් තුළින් මුල්කාලීන ඉන්දීය කලා ශිල්පියාගේ "සියලු ජීවීන්ගේ විශිෂ්ට අඛණ්ඩතාව" පිළිබඳ සංකල්පය නිරූපණය වේ යැයි මතයක් පවතියි. කැටයම්වල දක්වා ඇති හස්ති රූප එයටම අනන්‍ය අතර, ජීව ප්‍රමාණයේ හස්ති රූප පසුපස අලි පැටවුන්ගේ රූප ද වේ. තවත් විශේෂ දර්ශනයක් වනුයේ නහය සාරන මුවාගේ රූපයයි. හස්ති රූප රංචුවක් ලෙසින් ගංගාව වෙත දිය පානය පිණිස ගමන් කරනු දැක්වේ. පිරිමි හස්තියා පසුපසින් ඇතින්න සිටිනු දැකගත හැක. පනේලය තුළ පිරිමි හස්තියා සමග අලි පැටවුන් තිදෙනකු ද, ඇතින්න සමග ඇලි පැටවුන් දෙදෙනකු ද සිටිනු කැටයම් කොට ඇත.

වම් පසින් සූර්යයාත් සහ දකුණු පසින් චන්ද්‍රයා නිරූපිත කැටයමක් ද පනේලයෙහි වේ. කිම්-පුරුෂ හෙවත් විශාල කන් සහ හින්වැස්මක් සමිත වාමනයකු බෙරයක් වයමින් සිටිනු දැකගත හැක.

පනේලයෙහි ඉහළ කොටසේ හිමාලය දැකගත හැකි අතර, මෙය මෙම කැටයමෙන් ආකාශ ගංගාවරෝහණය නිරූපණය වන බව සනාථ කරන්නකි. විශාල කේසර සහිත කැලෑ සිංහයින් සහ බැටළු රූ මගින් හිමලයානු වාසභවන සංකේතවත් කොට ඇත. පනේලයෙහි ඉහළ වම්පස ගංගාව දෙසට පියඹා එන දේවතා රූ සහ දිව්‍යමය යුවළවල් දැකගත හැක. මෙම කොටසේ සිංහ සහ වානර රූ ඇතුළු සත්ත්ව රූ කිහිපයක් ද දැකගත හැක. කින්නර යුවළ දෙකක් සහ දිව්‍යමය පෙම් යුවළවල් තුනක් පැල්මෙහි වූ ගංගාව වෙත පියඹා එනු කැටයම් කොට තිබේ. දඩයම්කරුවන් සහ දඩයම් දර්ශන ද මෙම කැටයමෙහි වේ. දුන්නක් රැගත් දඩයම්කරුවකු සහ දඩයම පිණිස ගසක් යට සැඟවී සිටින දඩයම්කරුවන්ගේ රූ දෙකක්, දඩයම්කරුවන් දෙදෙනාට පහර දීමට සැරසෙන සිංහයකු සහ වනාන්තර දර්ශන කිහිපයක් කැටයම තුළ දක්නට ලැබේ. පහළින් ඇති තවත් දර්ශයක් වන්නේ වානර රූ කිහිපයක්, සිය ලෙන තුළ සිටින සිංහයකු සහ එය ඉදිරිපිට සිටින මුවන්ගේ කැටයමයි. කොතළයක් රැගත් දඩයම්කරුවකු සහ දඩයම් කළ සත්ත්වයින් රැගත් තවත් දඩයම්කරුවකු ද දැකගත හැක.
මෙහි ඇති තවත් ප්‍රමුඛ දර්ශනයක් වන්නේ පැල්මට දකුණින් පනේලයෙහි පහළ කෙළවර පිහිටි දේවාලයක කැටයමයි. මෙම දේවාලය සරල වන අතර, එය තුළ විෂ්ණු දෙවියන්ගේ රුව කැටයම් කොට ඇත. දේවාලයේ පියස්ස විසිතුරු අතර, එය ද්‍රෞපදී රථයට සමාන ය. එහි සමචතුරස්‍ර වක්‍රාකාර ශිඛරයක හැඩය ගත් කුළුණක් වේ. කෙසේනමුත්, එහි මුදුන පැතලි වන අතර, එහි මධ්‍යයේ ස්තූපි සමග කූඩු නම් අංගය දැකගත හැක. මෙහි කෙළවරවල් මල් ලියකම්වලින් අලංකාර කොට ඇත. මෙහි ඉහළ පරාලයේ ද මිනිස් මුහුණ සහිත කූඩු කැටයම් කොට ඇත. එම බාල්කයට ඉහළින් වන ස්තරයේ සිංහ කැටයම් දැකගත හැක. ශිඛරාකාර වහළයට සමචතුරස්‍රාකාර අංගයක් ආධාර වේ. දේවාලය ඉදිරිපිට සිටින ඍෂිවරයකු සිය ශිෂ්‍යයින්ට අනුශාසනාවක් සිදු කරයි. මෙම දර්ශනයට පහළ අසුනෙහි ගුහාව තුළ සිටින සිංහයකු සහ එයට පහළින් මුවන් යුවළක් කැටයම් කොට ඇත. දේවාලයේ පසෙකින් ඉබ්බකුගේ රුවක් දැක්වෙන අතර, එමගින් ජලාශ්‍රිත පරිසරය සංකේතවත් කෙරෙයි.

අර්ථ නිරූපණ
එක් අර්ථ නිරූපණයක් වන්නේ කැටයමෙහි තනි පාදයකින් සිටගෙන සිටින රුව අර්ජුනගේ බවයි. ඔහු මහාභාරත යුද්ධයේ දී ආධාර පිණිස ශිවගෙන් වරයක් ලබා ගැනීමට තපසක යෙදෙයි. මෙම තපස පිළිබඳකථා පුවත මහාභාරත වීර කාව්‍යයෙහි කිරාතාර්ජුනියා නම් උපසිරැසිය යටතේ දක්වා ඇත. අර්ජුන විසින් ලබාගත් මෙම වරම පශුපත නම් ශිවගේ වඩාත්ම බලගතු අවියයි. මෙම අවස්ථාව හා සම්බන්ධ මිත්‍යා කථාපුවත අනුව, අසුරයින් අර්ජුනව මරාදැමීමට සූකරයකු යවා ඇත. මෙම අවස්ථාවේ අර්ජුනව ආරක්ෂා කිරීමට ශිව කිරාත (දඩයම්කරුවකුගේ) වේශය ලබාගත්තේ ය. අර්ජුන සහ ශිව යන දෙදෙනාම ඊතල විද සූකරයාව මරා දමති. දෙදෙනාම මෙම සූකරයාව මරාදැමීම සම්බන්ධයෙන් කීර්තිය හිමි කරගැනීමට දෙදෙනාම වාදයක පැටලෙන අතර, ඉන් ඇතිවන සටනෙන් ශිව ජයගනියි. අනතුරුව සිය සැබෑ වේශය හෙළිකරන ශිව අර්ජුනහට ආශිර්වාද කොට අර්ජුන තපසෙහි යෙදෙමින් සිටීමෙන් බලාපොරොත්තු වූ අවිය ඔහුට ලබා දෙයි.

මෙම අල්පෝන්නත කැටයම නිමවා ඇත්තේ ගල් පර්වත දෙකක් සහ ඒ අතර වූ පැල්ම මත ය. පැල්මට ඉහළින් ජලය රැස්කිරීමේ තටාකයක් වූ අතර, අතීතයේ එහි ජලය පැල්ම දිගේ ගලායන්නට ඇත. පැල්මෙහි පාෂාණය මත අංජලී මුද්‍රාවෙන් යුත් නාග රූ දැකගත හැක. මෙම නදිය මගින් ගංගා දේවතාවිය හෝ ශිවගේ හිසෙන් පැන නගින ගංගා නම් ගඟ නිරූපණය වේ යැයි සිතිය හැක. මෙය මෙම කැටයම අර්ථකථනය කෙරෙහි පදනම සපයයි. අර්ජුනට වඩා මෙහි තපසෙහි යෙදෙන රුව මගින් භගීරථ නිරූපණය වේ යැයි පුළුල් පිළිගැනීමක් ඇත. ජනප්‍රවාද අනුව භගීරථ විසින් තපසෙහි යෙ‍දුණේ ගංගා නදිය පෘථිවිය මතට අවරෝහණය වී එහි ජලයෙන් සිය ඥාතියාගේ අළු සෝදාහැර සියලු පව් ශෝධනය කරගනු පිණිස ය. දෙව්ලොව සිට ගංගා පෘථිවිය මතට ඇදහැලීම බිඳ දැමීමට ඇය ශිවගේ කේශ කලාපය මතට ඇදවැටී නොයෙකුත් ශාඛාවලට බෙදෙයි. මෙම විස්මයජනක අවස්ථාව කැටයම්වලින් නිරූපණය කොට ඇති අතර, එය මිනිසුන් සහ සතුන් විසින් නරඹනු දක්නට ලැබේ.

තපසෙහි යෙදෙන යෝගිවරයා පිළිබඳ තවත් අර්ථ නිරූපණයක් නම් එමගින් ජනතාවගේ සතුට සහ සශ්‍රීකත්වය අපේක්ෂාවෙන් ගංගා නදිය පෘථිවිය වෙත වැඩමවීමට දැඩි තපසක නිරත වන භගීරථ නිරූපණය වේය යන්නයි. පැල්මේ ඇති නාග රූප මගින් සශ්‍රීකත්වය සහ ධනය නිරූපණය වේ යැයි සැලකේ. ශිව සහ සෙසු දෙවිවරුන් ශාන්තුවරයිනට ආශිර්වාද කරනු නිරූපිත ය. මෙම දර්ශනය තවත් අලංකාර කරමින් රජවරුන්ගේ, ඍෂිවරුන්ගේ, කලාකරුවන්ගේ සහ සත්ත්වයින්ගේ රූ කැටයම් කොට ඇත.

මෙම මිත්‍යාව පිළිබඳ තවත් අර්ථ නිරූපණයක් පනේලයේ දැක්වෙන තනි පාදයෙන් සිටගත් බළලාගේ රුව සම්බන්ධව ඉදිරිපත් කොට ඇත. මෙය කිසියම් තපසක් විය හැක. මෙය පංචතන්ත්‍රයේ එන තාපසයකුගේ කථා පුවතක් හා සම්බන්ධව දක්වා ඇතැවි ඇතැම්හු පවසති. එහි එහි පැවසෙන්නේ බළලකු පක්ෂියකු අල්ලා ගැනීමේ අරමුණින් උපායයක් ලෙස මෙසේ ව්‍යාජ තපසක නිරතවන බවයි.

මේවාත් බලන්න

වරාහ ලෙන් දේවාලය
වෙරළාසන්න දේවාලය
පංච රථ
මහාබලිපුරම් ස්මාරක සමූහය

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි
මෙම අඩවියෙහි ඡායාරූප
ආසියානු ඓතිහාසික ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය: අර්ජුනගේ තපස

තමිල් නාඩුවේ පුරාවිද්‍යා අඩවි
මහාබලිපුරම්
තමිල් නාඩුවේ පුරාවිද්‍යා ස්මාරක

ආකාශ ගංගාවරෝහණය (මහාබලිපුරම්)


Die Bahnradsport-Weltmeisterschaften der Junioren ermitteln die Weltmeister im Bahnradsport für Junioren und seit 1987 auch für Juniorinnen, also Sportler von 17 bis 18 Jahren. Organisator ist der Weltradsportverband Union Cycliste Internationale (UCI).

1973 in München und 1974 in Warschau (POL) fanden Junioren-Europameisterschaften jeweils im Sprint, im Punktefahren und in der 3000-Meter-Einerverfolgung statt, die als Vorläufer der Junioren-Weltmeisterschaften gelten, da auch Nicht-Europäer am Start waren.

Von 1975 bis 1996 wurden Juniorenweltmeisterschaften im Bahn- und Straßenfahren jeweils in einer Region als gemeinsame Veranstaltung ausgetragen. Von 1997 bis 2004 fanden die Junioren-Bahnweltmeisterschaften separat statt. Von 2005 bis 2009 gab es wieder gemeinsame Wettbewerbe auf der Bahn und der Straße. Seit den 2010 werden die Bahnwettbewerbe wieder separat ausgetragen.

Diese Übersicht führt die Ergebnisse ab 2010 auf. Die Resultate von 1975 bis 2009 finden sich unter UCI-Bahn-Weltmeisterschaften der Junioren bis 2009.

Austragungsorte ab 2010

Resultate Männer

Sprint

Keirin

1000-Meter-Zeitfahren

Teamsprint

Einerverfolgung

Mannschaftsverfolgung

Scratch

Punktefahren

Ausscheidungsfahren

Omnium

Zweier-Mannschaftsfahren

Resultate Frauen

Sprint

Keirin

500-Meter-Zeitfahren

Teamsprint

Einerverfolgung

Mannschaftsverfolgung

Scratch

Punktefahren

Ausscheidungsfahren

Omnium

Zweier-Mannschaftsfahren

Siehe auch
 Bahnradsport-Weltmeisterschaften
 Straßenradsport-Weltmeisterschaften der Junioren

Weblinks
 UCI Junioren-Bahn-Weltmeisterschaften auf uci.ch

UCI-Weltmeisterschaft

Bahnradrennen


Boris Pineda (1958-San Salvador, 9 de octubre de 2021) fue un ajedrecista salvadoreño. Es considerado el jugador más exitoso en la historia de este país, por lo que el Instituto Nacional de los Deportes de El Salvador le nombró «Ajedrecista del siglo XX».

Carrera deportiva
Ostentó el título de Maestro FIDE, y durante su extensa carrera deportiva logró ocho títulos nacionales en 1976, 1977, 1978, 1991, 1992, 1996, 1998 y 2003. Asimismo fue el único ajedrecista salvadoreño que conquistó dos medallas a nivel mundial: una de oro por equipos en la Contraolimpíada de Trípoli en 1976, y otra de plata individual en la Olimpíada de Novi Sad en 1990. Para el mes de septiembre de 2011, tenía un Elo de 2.254. También recibió los reconocimientos de «Deportista del año» por el Círculo de Informadores Deportivos (CID) en 1975, y la «Espiga Dorada» en 1990 y 1994.

Pineda opinaba sobre el ajedrez:

Véase también
Salvador Infante

Referencias

Enlaces externos
FIDE Chess Profile: Pineda, Boris

Ajedrecistas de El Salvador

Boris Pineda


Bimorphismus ist ein Begriff aus dem mathematischen Teilgebiet der Kategorientheorie.

Definition
Ein Morphismus einer Kategorie heißt Bimorphismus, wenn er Epimorphismus und Monomorphismus ist.

Abgrenzung
Die lateinische Vorsilbe bi bedeutet zwei. Da ein Bimorphismus durch zwei Eigenschaften definiert wird, ist obige Definition damit naheliegend. Manche Autoren bezeichnen aber auch spezielle Abbildungen, die auf einem Produkt  zweier Objekte definiert sind, als Bimorphismen, da diese Abbildungen in zwei Variablen verallgemeinern. Das hat mit dem hier behandelten Begriff nichts zu tun.

Bemerkungen
 Dieser Begriff hängt, genau wie der des Epi- und Monomorphismus, von der umgebenden Kategorie ab. Bei Verkleinerung oder Vergrößerung der Kategorie kann diese Eigenschaft verloren gehen. Siehe dazu die unten gegebenen Beispiele.
 Der Begriff ist selbstdual, das heißt ist ein Morphismus in einer Kategorie Bimorphismus, so ist derselbe Morphismus, aufgefasst als Morphismus in der dualen Kategorie, ebenfalls Bimorphismus. Das ist klar, da die Begriffe Epi- zu Monomorphismus zueinander dual sind.
 Kompositionen von Bimorphismen sind offenbar wieder Bimorphismen, da die Eigenschaften Epi- und Monomorphismus bei Kompositionen erhalten bleiben.

Vergleich mit Isomorphismen
Offenbar bestehen folgende Beziehungen zu Retraktionen und Schnitten und extremen Epi- und Monomorphismen:

Dass umgekehrt ein Bimorphismus nicht unbedingt ein Isomorphismus ist, begründet den hier besprochenen Begriff des Bimorphismus, siehe Beispiele unten. Welche Umkehrungen hier gelten, zeigt folgender Satz.

Für einen Bimophismus  sind folgende Aussagen äquivalent:
  ist ein Isomorphismus
  ist ein Epimorphismus und extremer Monomorphismus
  ist ein Monomorphismus und extremer Epimorphismus

Beispiele
 Nach obigem ist jeder Isomorphismus ein Bimorphismus. Kategorien, in denen stets die Umkehrung gilt, heißen ausgeglichen.
 Fasst man eine quasigeordnete Menge  in üblicher Weise als Kategorie auf, das heißt die Objekte sind die Elemente von  und für  ist  einelementig, falls , und leer anderenfalls, dann ist in dieser Kategorie jeder Morphismus ein Bimorphismus.
 In der Kategorie der  abelschen, teilbaren Gruppen und den Gruppenhomomorphismen ist die Quotientenabbildung  ein Bimorphismus, der kein Isomorphismus ist. In der größeren Kategorie aller Gruppen ist  kein Monomorphismus.
 In der Kategorie der abelschen, torsionsfreien Gruppen ist die Inklusion  ein Bimorphismus, der kein Isomorphismus ist. In der größeren Kategorie aller Gruppen ist  kein Epimorphismus.
 Ist  eine konkrete Kategorie, das heißt die Objekte haben unterliegende Mengen (per Vergissfunktor) und die Morphismen sind Abbildungen zwischen diesen Mengen, so ist jeder Morphismus, der eine bijektive Abbildung zwischen den unterliegenden Mengen ist, ein Bimorphismus.
 Seien  und  zwei Topologien auf einer Menge  mit einer echten Inklusionsbeziehung . Dann ist  ein Bimorphismus, der kein Homöomorphismus ist, das heißt kein Isomorphismus in der Kategorie der topologischen Räume. Dies ist ein Beispiel eines Morphismus mit unterliegender bijektiver Abbildung.
 In der Kategorie aller Hausdorffräume ist jede injektive, stetige Abbildung mit dichtem Bild ein Bimorphismus. Dies zeigt, das Bimorphismen mit unterliegenden Abbildungen zwischen Mengen nicht notwendig bijektiv sein müssen.
 In der Kategorie der differenzierbaren Mannigfaltigkeiten mit den differenzierbaren Abbildungen als Morphismen ist  ein Bimorphismus, der kein Diffeomorphismus ist, das heißt  kein Isomorphismus in der Kategorie der  differenzierbaren Mannigfaltigkeiten.

Ein Faktorisierungssatz
Bimorphismen sind in folgendem Faktorisierungssatz das Bindeglied in der Faktorisierung eines Morphismus in extreme Mono- und Epimorphismen.

Es sei  eine Kategorie mit folgenden drei Eigenschaften:
  ist endlich vollständig.
 Zu jedem Objekt ist die Klasse der Äquivalenzklassen der Unterobjekte eine Menge.
  besitzt Durchschnitte.

Dann besitzt jeder Morphismus  in  eine Faktorisierung , wobei  ein extremer Epimorphismus,  ein Bimorphismus und  ein extremer Monomorphismus ist. Diese Faktorisierung ist bis auf Isomorphismen eindeutig, allgemeiner gilt: Ist

ein kommutatives Quadrat und sind  und  Faktorisierungen der oben genannten Art, so gibt es eindeutige Morphismen , die

zu einem kommutativen Diagramm machen.

(Wählt man  speziell  und  und  als identische Morphismen, so müssen  und  Isomorphismen sein, und man erhält die Eindeutigkeit der Faktorisierung bis auf Isomorphismen.)

Einzelnachweise

Kategorientheorie

Bimorphismus


Râul Runcu este denumirea mai multor cursuri de apă, afluenți a râuri diferite, din varii bazine hidrografice, după cum urmează:

Râul Runcu
 Râul Runcu, Anieș — curs de apă, afluent al râului Anieș din bazinul hidrografic Someș
 Râul Runcu, Bârsa — (sau Râul Valea Runcului) afluent al râului Bârsa Tămașului din bazinul hidrografic Olt
 Râul Runcu, Borcut — curs de apă, afluent al râului Borcut din bazinul hidrografic Someș
 Râul Runcu, Călimănel — afluent al râului Călimănelul cel Tulbure, județul Harghita, din bazinul hidrografic Mureș
 Râul Runcu, Cicârlău — curs de apă, afluent al râului Cicârlău din bazinul hidrografic Someș
 Râul Runcu, Iada — curs de apă, afluent al râului Iada (adesea denumit incorect Râul Iad sau chiar Râul Iadului) din  bazinul hidrografic Crișuri
 Râul Runcu, Jaleș — este un curs de apă, afluent al râului Jaleș (Sohodol) din bazinul hidrografic Jiu.
 Râul Runcu, Jiu — afluent al râului Jiu din bazinul hidrografic omonim, Jiu
 Râul Runcu, Lotru — curs de apă, al treizeci și doilea afluent de stânga al râului Lotru
 Râul Runcu, Mara — curs de apă, al doilea afluent de dreapta (din nouă) al râului Mara, care este la rândul său 18-lea afluent de dreapta (din cei 20) al râului Iza
 Râul Runculeț, Mânăileasa —
 Râul Runcu, Nadoșa —
 Râul Runcu, Neagra Șarului —
 Râul Runcu Mare —
 Râul Runcu, Râul Mare —
 Râul Runcu (Rebrișoara), Someșul Mare —
 Râul Runcu, Săpânța —
 Râul Runcu, Someșul Mare (Mititei) — (sau Râul Idieș sau Râul Idieci) este un curs de apă, afluent al râului Someșul Mare din bazinul hidrografic Someș.

Afluenți ai Raului Runcu
 Râul Valea Bozii, Runcu — este un afluent al râului Runcu (Bârsa) din Bazinul hidrografic Olt.

Alte articole cu nume similare
 Runcu, Gorj

Runcu, Raâul
Nume proprii
Toponime românești

Râul Runcu (dezambiguizare)


Deedra Irwin est une biathlète américaine, née le  à Pulaski.

Biographie
Originaire de Pulaski, elle a étudié à l'université technologique du Michigan.

À l'origine, Deedra Irwin est une fondeuse, prenant part notamment aux Championnats du monde des moins de 23 ans en 2015 et gagnant la Kangaroo Hoppet en 2016. Elle a aussi été active en athlétisme au niveau universitaire.

Membre de la Vermont Army National Guard, elle commence le biathlon seulement en 2017 dans un camp à Lake Placid. Elle fait ses débuts internationaux dans ce sport lors des Championnats d'Europe 2018 (ouverts aux participants de tous les continents) et termine ensuite la saison en IBU Cup, où elle marque d'emblée ses premiers points à Martell-Val Martello, signant notamment une vingtième place en poursuite. En 2018-2019, en plus de l'IBU Cup sur laquelle elle est engagée durant toute la saison, elle est utilisée à deux reprises dans les relais américains en Coupe du monde. En janvier 2020, elle décroche une sixième place en IBU Cup à Brezno (individuel court), ce qui lui permet d'accéder à l'échelon supérieur la semaine suivante à Ruhpolding où elle dispute sa première course individuelle de Coupe du monde ().

Dès l'hiver suivant elle intègre durablement le circuit de la Coupe du monde et est sélectionnée pour les Championnats du monde qui se déroulent à Pokljuka en février 2021 et où, en arrivant  de la poursuite, elle signe son premier top 50 dans l'élite.

L'Américaine inscrit ses premiers points en Coupe du monde en début de saison 2021-2022, grâce à une  place au sprint d'Östersund. Plus tard, elle contribue à la cinquième place du relais américain à Antholz-Anterselva, et honore ensuite sa sélection pour les Jeux olympiques de Pékin. Le 7 février 2022, elle enregistre le meilleur résultat olympique de l'histoire du biathlon américain en se classant septième de l'individuel à une minute de la gagnante Denise Herrmann, avec une seule faute au tir, alors qu'elle n'avait jusque là jamais fait mieux que  sur ce format en Coupe du monde.

Palmarès

Jeux olympiques d'hiver

Légende :
 - : non disputée par Deedra Irwin

Championnats du monde

Légende :
 — : non disputée par Irwin

Coupe du monde
Meilleur classement général final :  en 2022.
Meilleur place individuelle : .

Classements en Coupe du monde par saison

Références

Liens externes

Naissance en mai 1992
Naissance au Wisconsin
Biathlète américaine
Fondeuse américaine
Biathlète (femme) aux Jeux olympiques d'hiver de 2022

Deedra Irwin


Acipenseriformes, kemikli balıklara ait, 2 familyası haricinde birçok nesli tükenmiş familyayı kapsayan bir balık takımı. Bu balıkların iskeletleri tamamen kemikleşmemiştir. Fosil olarak tebeşir çağından kalma kalıntıları bulunmaktadır.

Bütün türleri nesli tükenme tehlikesi ile karşı karşıya bulunmaktadır, ve çoğunun hatta (en azından) yöresel olarak nesli çoktan tükenmiştir.

Chondrosteidae ve Errolichthyidae familyalarının nesilleri çoktan tükenmiştir.

Dış bağlantılar
 Synonyme unter http://www.fishbase.org
 ITIS (Integrated Taxonomic Information System)
 Fisheries global information system der FAO / Suche:

Acipenseriformes


ماريو سواريز ماتا  (المولود 24 فبراير 1987) لاعب كرة قدم إسباني يلعب حاليًا مع نادي فالنسيا الإسباني على سبيل الإعارة من واتفورد الإنجليزي. ويلعب في مركز الوسط المدافع.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الصين
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم رجالية إسبان مغتربون
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ألكوبينداس
رياضيون إسبان مغتربون في الصين
رياضيون إسبان مغتربون في إنجلترا
رياضيون إسبان مغتربون في إيطاليا
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية ب
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو أتلتيكو مدريد
لاعبو أتلتيكو مدريد ب
لاعبو دوري السوبر الصيني
لاعبو رايو فايكانو
لاعبو ريال بلد الوليد
لاعبو ريال مايوركا
لاعبو سلتا فيغو
لاعبو فيورنتينا
لاعبو كرة قدم إسبان
لاعبو كرة قدم إسبان مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية إسبان
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في الصين
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم من منطقة مدريد
لاعبو منتخب إسبانيا تحت 20 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إسبانيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إسبانيا لكرة القدم
لاعبو منتخب إسبانيا لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي فالنسيا
لاعبو نادي واتفورد
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
لاعبون فائزون بالدوري الأوروبي
مواليد 1987
مواليد في مدريد

ماريو سواريز (لاعب كرة قدم)


Matthias Vincenot, né le 27 janvier 1981 à Paris, est poète, éditeur, diseur. Il est spécialiste du lien entre la chanson et la poésie.

Biographie

Matthias Vincenot, président de l'association Poésie et Chanson Sorbonne et professeur aux Cours de Civilisation française de la Sorbonne, s'est tôt préoccupé de diffuser la poésie et la chanson, dès le début de ses études à l'Université Paris-Sorbonne (aujourd'hui Faculté des Lettres de Sorbonne-Université).

Ainsi, en 1999, il crée un cycle de soirées de poésie en Sorbonne, notamment au moment du Printemps des Poètes : « Voies et visages de la poésie contemporaine », et en 2000, les concerts « Chanson française en Sorbonne ».

C'est dans ce même esprit qu'il crée, en 2003, le Festival DécOUVRIR de Concèze, en Corrèze. Il le dirige toujours et depuis 2015 il se tient également à Tulle et sur les Terrasses du Château de Pompadour, depuis 2019 également à Lubersac). Sa particularité est qu'il accueille chaque soir des poètes, des chanteurs, des musiciens et des comédiens, qui partagent la même scène. La devise de ce festival est « croiser poésie et chanson, univers et styles, dans un esprit d'ouverture et de découverte.

Il fonde en 2010 avec Thierry Cadet le Prix Georges Moustaki de l'album indépendant et/ou autoproduit, dont le jury (président d'honneur : Georges Moustaki) est composé de journalistes (France-Inter, La Croix, Libération, RFI, Télérama …), de professionnels de la musique (managers, tourneurs, attachés de presse…) et de l'ancienne Ministre Najat Vallaud-Belkacem. Logo dessiné par Georges Moustaki. Depuis 2010, Thierry Cadet et lui en sont co-directeurs:

Avec Éric Poindron, il crée en janvier 2019, les Lundis du livre dans le 5ème arrondissement, tous les premiers lundis du mois, en partenariat avec la Mairie du 5ème arrondissement, le Festival Quartier du livre et l'association Poésie et Chanson Sorbonne : quatre écrivains de tous genres littéraires possibles sont invités. Il ne s'agit donc pas spécialement de poètes mais de la littérature dans sa diversité.

Lors du Festival Quartier du livre dans le 5ème arrondissement, il programme différentes soirées chaque année depuis 2019. Deux moments importants notamment, avec Milena Mathé, analyste économique à la Commission européenne : le 17 mai 2019 (Europe littéraire et en juin 2021 Sentiers litTERRaires15. Une grande soirée de Poésie en liberté prend également place lors de ce Festival depuis 1999, qui donne à entendre notamment de nouvelles voix révélées en partie par le concours.

Toujours soucieux de faire entendre la poésie, il est directeur de la collection « Poésie en poche » aux éditions du Mont-Ailé, et de la collection « Voix d'aujourd'hui » aux éditions D'Ici et D'Ailleurs.

En 2022, il prend la présidence de « Poésie en liberté », concours international de poésie en langue française via Internet destiné aux jeunes de 15 à 25 ans (environ 4000 participants chaque année, venant de 60 pays), après en avoir été le directeur artistique depuis 2009. Il y succède à son président fondateur Jean-Marc Muller.

Il est créateur en 2021, avec la Mairie du 15ème arrondissement de Paris, du Prix de poésie Léon-Paul Fargue (à la fois Prix littéraire et Prix d'interprétation).

Matthias Vincenot est invité dans l'émission "Une semaine en France" présentée par Claire Servajean sur France Inter, le 16 juin 2023 ( les 10 dernières minutes ).
Il passe aussi le 17 octobre 2023 dans l'émission " Déjà debout"  sur France-Inter, le 5/7 présenté par Mathilde Munos.
Il passe aussi dans "Planète info" sur France TV Info le 5 octobre 2023, émission présentée par Lucie Chaumette :
( à 44,37 minutes ). Il passe enfin le 3 août 2023 sur Sud Radio, présenté par Thierry Steiner; où plus de 20 minutes ont été consacrées à l'ouvrage " Quel temps " paru aux éditions Unicité ( anthologie sur l'écologie ).

Distinction

 Chevalier de l'Ordre des Arts et des Lettres

Œuvres

Poésie
Un autre ailleurs, Lettres du Monde, 1998
Un détour vers le rêve, Lettres du Monde, 1998
Funambule, Lettres du Monde, 1999
La vie, en fait..., Lettres du Monde, 2000
Escapades (préface de Pierre Béarn, postface de Jean Laugier), Lettres du Monde, 2002
À un océan(préface de Geneviève Moll), Aumage éditions, 2002
Le bonheur, rappelle-toi... (préface de Pierre Brunel), La Passe du Vent, 2004
La vie, le vent, Lanore, 2006
La discordance des temps (postface de Giovanni Dotoli), Le Temps des Cerises, 2009
L'Âge de mes désirs, livre-CD avec 39 poèmes dits et chantés par 41 artistes, Le Temps des Cerises, collection le Merle Moqueur, 2011
Le Juste nécessaire, poèmes inédits, introuvables et retrouvés, édition bilingue français-italien, éditrice APES / éditions Bérénice, 2012
Les années aperçues, Lanore, 2012Les choses qui changent, avec des photographies de Pascal et Nicolas Rabot, Mines de rien, 2013Génération deux mille quoi, Fortuna, 2015J'ai vingt ans, Fortuna, 2018Une éternité provisoire, Unicité, coll. Le Vrai Lieu, 2020Ce n'est qu'une histoire de minutes et de vent, Unicité, 2022. Anthologie de poèmes parus entre 1998 et 2021.Inclus : deux inédits.

 Essais Le mot et la note, poésie et chanson, un cousinage compliqué (prologue de Georges Moustaki), L'Amandier, 2014Poésie et chanson, stop aux a priori ! (100 pages pour remettre les pendules à l'heure), Fortuna, 2017

 Album Album Hors cadre, accompagné par Étienne Champollion et l'Ensemble DécOUVRIR (7 musiciens), EPM, 2016

 Anthologies Les nouveaux poètes français (en collaboration avec Jean–Luc Favre, préface de Jean Orizet), Jean–Pierre Huguet éditeur, collection Les Lettres du temps, partenariat France–Culture, 2001 Les nouveaux poètes français et francophones (en collaboration avec Jean–Luc Favre, préface de Jean Orizet, postface de Pierre Brunel), Jean–Pierre Huguet éditeur, collection Les Lettres du temps, partenariat France–Culture, 2003 Anthologie portative des poètes et chanteurs venus participer au cours des 15 ans du Festival DécOUVRIR de Concèze, Comme en poésie, 2017Quel temps !, 67 poètes d'aujourd'hui écrivent sur le climat (préface de Louis Bodin, postface de Noël Mamère), Unicité, 2023

 Autres ouvrages L'Almanach insolite (direction, avec des photos de Pascal et Nicolas Rabot et des éphémérides de Christophe Tastet, 300 participants), Mines de rien, 2014Instapoèmes (avec Julie Biet), éd. du Mont-Ailé, 2019La chair des mots (avec André Prodhomme), éd. Hermann, 2019Chroniques des temps (préface de Jean-Pierre Jouyet), éd. de Passy, 2021

 En anthologies  Anthologie de poètes pas morts II, Le Veilleur éditions, 2002 Actes de naissances, en hommage à Raymond Queneau, La Passe du Vent, 2003  La poésie française contemporaine', Jean Orizet, Le Cherche–Midi, 2004
 L'Heure injuste, La Passe du Vent, 2005
 Mots sans frontières, Woorden zonder grenzen, Conseil général du Nord et Province de Flandre occidentale (Belgique), 2007
L'Année poétique 2007 Patrice Delbourg et Jean–Luc Maxence, Seghers, 2007
 36 voces francesas para una antologia poética contemporànea, Ficciones – revista de letras, Espagne, 2008 Jean Orizet,
Anthologie de la poésie française, Larousse, 2007
 La Poésie est dans la rue, 101 poèmes protestataires pour aujourd'hui, Le Temps des Cerises, 2008
 Poésies de langue française, 144 poètes d'aujourd'hui autour du monde Stéphane Bataillon, Sylvestre Clancier, Bruno Doucey, Seghers, 2008
Et si le rouge n'existait pas Françoise Coulmin, Le Temps des Cerises, 2010
Poètes francophones contemporains, anthologie, Sylvie Jacobée-Biriouk, Ellipses, 2010
L'Anthologie de la poésie érotique du Moyen-Âge à Guillaume Apollinaire suivie de trente voix poétiques contemporaines, Giovanni Dotoli, Hermann, 2010
Nous, la multitude, Françoise Coulmin, Le Temps des Cerises, 2011
 Poésie de langue française, anthologie thématique, Jean Orizet Le Cherche-Midi, 2013.
Liberté de créer, liberté de crier, anthologie initiée par le P.E.N Club français (Poètes Essayistes Nouvellistes) et coordonnée par Françoise Coulmin, Henry, 2014.
 Charlibre, le poème du jour d'après (« Ne nous laissons pas abattre ! »), anthologie poétique, Corps Puce, 2015
 Fenêtre ouverte, anthologie de poésie bilingue français-espagnol, dir. : Maggy De Coster, Idem, 2017
Entre ciel et terre, l'Olivier en vers, Encarnación Medina Arjona, Giovanni Dotoli, Mario Selvaggio, , édition bilingue, trad. en italien par Mario Selvaggio, Rome, Edizioni Universitarie Romane, coll. "Arbre et imaginare - Albero e immaginario n. 1", 2017
 Duos, 118 jeunes poètes de langue française né(e)s à partir de 1970, Lydia Padellec, revue Bacchanales, revue de la Maison de la Poésie Rhône-Alpes, 2018
Anthologie du rêve, Laurence Bouvet, Unicité, 2018
La Beauté, Éphéméride poétique pour chanter la vie, Bruno Doucey, Thierry Renard, Ed. Bruno Doucey, 2019
Oser encore - Hommage à Andrée Chedid pour le centenaire de sa naissance, érès, coll. Po&Psy, 2020
Anthologie de l'intime, Laurence Bouvet, Jean-Louis Guitard, Unicité, 2020
On n'est pas là pour se faire engueuler, Boris Vian a 100 ans !, La Passe du vent, 2020
Un poème est passé, Yvon Le Men et Thierry Renard, La rumeur libre 2021
Rimbaud, Le bateau ivre a 150 ans, sous la direction de Pierre Brunel, Giovanni Dotoli, Arnaud Santolini et Mario Selvaggio, éd. L'Harmattan/Aga, 2021.

Notes et références

Liens externes

  Matthias Vincenot raconte "Donna Donna" par Claude François sur France Inter

Poète français du XXIe siècle
Écrivain français du XXIe siècle
Naissance en janvier 1981
Étudiant de l'université Paris-Sorbonne
Professeur à l'université Paris-Sorbonne

Matthias Vincenot


Paspartu (Fransızca: passe-partout: her şeyde geçer), bir fotoğraf veya benzer bir çalışmanın etrafında fon kağıdı ile oluşturulan, çerçeve ile orijinal eser arasındaki ön çerçevedir.

Resim çerçeveleme
Kâğıt ürünleri

Paspartu


Bolinas Lagoon is a tidal estuary, approximately  in area, located in the West Marin region of Marin County, California, United States, adjacent to the town of Bolinas. It is a part of the Greater Farallones National Marine Sanctuary. In 1974, Aubrey Neasham and William Pritchard wrote in support of Bolinas Lagoon as Drake's New Albion landing site.

The lagoon is a back bay of Bolinas Bay on the Pacific coast approximately 15 mi (25 km) northwest of San Francisco. The trough in which the lagoon sits was formed by the San Andreas Fault, which runs directly through it. The lagoon is separated from the main bay by a small spit of land, known as Stinson Beach, and the sand bar that encloses this lagoon is full of beachgoers and surfers on hot days, seeking to escape the heat and the urban Bay Area. State Route 1, the Shoreline Highway, runs along the eastern edge of the lagoon.

Bolinas Lagoon is on the list of wetlands of international importance as defined by the Ramsar Convention for the conservation and sustainable utilization of wetlands. Portions of the lagoon are included in Marin County's Bolinas Lagoon Open Space Preserve, and the western shore is part of the Golden Gate National Recreation Area.

The lagoon has a  watershed; streams and canyons feeding into it include Audubon Canyon, McKinnan Gulch, Morses Gulch, Picher Canyon, Pike County Gulch, Stinson Gulch, Volunteer Canyon, and Wilkins Gulch. Kent Island is located in the lagoon.

Duxbury Reef State Marine Conservation Area lies offshore from Bolinas. Like an underwater park, this protected marine area helps conserve ocean wildlife and marine ecosystems.

See also
`
Fringe theories on the location of New Albion
Lighter Wharf

References
Notes

External links

Estuaries of California
Lagoons of Marin County, California
Golden Gate National Recreation Area
Lagoons of California
Ramsar sites in the United States
West Marin
Wetlands of the San Francisco Bay Area
Estuaries of Marin County, California

Bolinas Lagoon


Onthophagus queenslandicus é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Blackburn em 1903.

Referências

Ligações externas

queenslandicus
Coleópteros descritos em 1903

Onthophagus queenslandicus


La route régionale 959 ()  est une route régionale du village de Kaaresuvanto dans la municipalité de Enontekiö en Finlande.

Présentation
La route régionale 959 est une route régionale de Laponie qui mène de la route nationale 21 jusqu'à la frontière entre la Finlande et la Suède.
La route fait environ 800 mètres de long.

Références

Annexes

Liens externes

Articles connexes
 Seututie

959

Transport à Enontekiö

Seututie 959


Kirsten Sweetland née le  à Nanaimo est une triathlète professionnelle canadienne.

Biographie
Au cours des six années de 2005 à 2010, Sweetland a participé à 26 compétitions de la Fédération internationale de triathlon et a atteint par treize fois le top 10 de la compétition. En 2010, elle remporte des médailles d'argent aux championnats du monde U23 et à la coupe panaméricaine à Kelowna.

En 2015, elle membre du club ECS Triathlon à Sartrouville en France. En 2016, elle a été nommée dans l'équipe olympique canadienne et a participé aux Jeux olympiques de Rio. Kirsten prend sa retraite du triathlon d'élite en 2017. Elle devient entraîneuse de triathlon, soutenant les athlètes via sa plateforme en ligne, ainsi qu'une massothérapeute agréée.

Palmarès
Le tableau présente les résultats les plus significatifs (podium) obtenus sur le circuit international de triathlon depuis 2007.

Notes et références

Liens externes

Triathlète canadienne
Naissance en septembre 1988
Naissance à Nanaimo
Triathlète aux Jeux olympiques d'été de 2016

Kirsten Sweetland


A UCI ProSeries de 2022 foi a terceira edição da competição ciclista que agrupava as corridas que tinham obtido a licença ProSeries, é o segundo nível de competição na ordem de importância do ciclismo de estrada masculino após o UCI WorldTour. Foi criado no ano 2020 pela União Ciclista Internacional.

Iniciou-se a 2 de fevereiro de 2022 em Espanha  com a Volta à Comunidade Valenciana e finalizará a 18 de outubro com o Tour de Langkawi na Malásia. Em princípio, disputar-se-iam 55 concorrências nas categorias 1.pro (corrida de um dia) e 2.pro (corrida por etapas), outorgando pontos aos primeiros classificados das etapas e à classificação final, ainda que o calendário podia sofrer modificações ao longo da temporada com a inclusão de novas corridas ou exclusão de outras.

Equipas
As equipas que podiam participar nas diferentes corridas dependia da categoria das mesmas. As equipas UCI WorldTeam e UCI ProTeam, tinham cota limitada para competir de acordo ao ano correspondente estabelecido pela UCI, as equipas Continentais e seleções nacionais não tinham restrições de participação:

Calendário
As seguintes são as corridas que compuseram o calendário UCI ProSeries para a temporada de 2022 aprovado pela UCI.

Fevereiro

Março

Abril

Maio

Junho

Julho

Agosto

Setembro

Outubro

Ver também

Referências

Ligações externas
 Calendário UCI ProSeries de 2022 Página Oficial da UCI
 Calendário UCI WorldTour de 2022 procyclingstats.com

UCI ProSeries de 2022
2022 no ciclismo

UCI ProSeries de 2022


A 24.ª entrega anual do Grammy Latino será realizada em 16 de novembro de 2023 no Centro de Conferências e Exposições (FIBES), em Sevilha, Andaluzia, na Espanha, marcando a primeira vez que a premiação será realizada fora dos Estados Unidos. Homenageará os melhores trabalhos da música latina lançados de 1 de junho de 2022 a 31 de maio de 2023. A cerimônia será apresentada pelo cantor colombiano Sebastián Yatra, pela cantora mexicana Danna Paola, pela atriz porto-riquenha Roselyn Sánchez e pela atriz espanhola Paz Vega.

A cantora Laura Pausini será homenageada como a Personalidade do Ano da Academia Latina da Gravação antes da cerimônia, tornando-se a primeira artista de herança não ibérica/ibero-americana a receber essa honra. Os músicos e cantores Carmen Linares, Manuel Mijares, Arturo Sandoval, Simone, Soda Stereo e Ana Torroja serão homenageados com o Prêmio à Excelência Musical, enquanto o baterista peruano Alex Acuña, o compositor argentino Gustavo Santaolalla e o diretor musical porto-riquenho Wisón Torres são os destinatários do Prêmio da Junta Diretiva deste ano.

As indicações foram anunciadas através de uma transmissão ao vivo em 19 de setembro de 2023. O produtor e compositor mexicano Edgar Barrera liderou as indicações com treze. Shakira se tornou a primeira artista a receber três indicações para Canção do Ano no mesmo ano.

Antecedentes

Em fevereiro de 2023, foi noticiado que a Academia Latina da Gravação provavelmente planejava mudar a sede do Grammy Latino de 2023 dos Estados Unidos para a Espanha. Em 4 de maio de 2023, a Academia confirmou oficialmente que a 24.ª entrega anual do Grammy Latino será realizada em 16 de novembro de 2023 no Centro de Conferências e Exposições (FIBES), em Sevilha, na Espanha. Está será a primeira vez que a cerimônia será realizada fora dos Estados Unidos desde que foi realizada pela primeira vez em Los Angeles, em 2000. A Academia também anunciou uma parceria de três anos com a Junta da Andaluzia, que irá patrocinar a cerimônia de premiação de 2023, a Semana do Grammy Latino e outros eventos promovidos pela Academia na região. Segundo o Presidente do Governo Regional da Andaluzia, Juan Manuel Moreno, sediar o Grammy Latino em Sevilha poderia atrair "um adicional de 12.000 pessoas" ao turismo local, além de proporcionar "exposição na mídia" à cidade, impulsionando a atividade econômica da região em até US$ 3,2 bilhões.

Desde o final da década de 2010, a inclusão de artistas da Espanha nos prêmios gerou controvérsia nas redes sociais devido à história da colonização espanhola da América. A Academia também foi acusada de branqueamento, pois parecia favorecer espanhóis e latino-americanos brancos em relação aos afro-latino-americanos. Além disso, o reggaeton já foi estigmatizado na Espanha como a "música dos imigrantes". Após o anúncio da nova cidade-sede, surgiram críticas e debates em relação à escolha, com pessoas argumentando que "o país europeu [Espanha] não faz parte da América Latina". Em resposta às críticas sobre a inclusão da Espanha, Manuel Abud, CEO da Academia Latina da Gravação, destacou que "a música latina é definida pelas línguas espanhola e portuguesa", e que a decisão de realizar a cerimônia no exterior "abre portas para que os artistas levem sua música para a Espanha e para a Europa". Em 19 de outubro de 2023, o cantor colombiano Sebastián Yatra, a cantora mexicana Danna Paola, a atriz porto-riquenha Roselyn Sánchez e a atriz espanhola Paz Vega foram anunciados como apresentadores da cerimônia.

Mudanças nas categorias
Em março de 2023, a Academia Latina da Gravação anunciou várias mudanças para diferentes categorias:

 Três novas categorias foram adicionadas: Compositor do Ano, Melhor Canção de Cantor Compositor e Melhor Interpretação Urbana em Língua Portuguesa.

 Para se qualificar como indicado em um projeto indicado para Álbum do Ano, os artistas creditados, produtores, engenheiros, mixadores, engenheiros de masterização e compositores devem tocar em um total de 33% de tempo de reprodução do álbum.

 Em todas as categorias de canções, agora é necessário incluir a data de composição ao enviar um produto para essas categorias.

 Para se qualificar como indicado em um projeto indicado para Melhor Álbum de Engenharia de Produção, o(s) engenheiro(s) de gravação creditado(s) e o engenheiro de mixagem devem participar em um total de 33% do tempo de reprodução do álbum, enquanto o(s) engenheiro(s) de masterização creditado(s) deve(m) estar envolvido(s) em pelo menos 51% do álbum.

Indicados
As indicações foram anunciadas em 19 de setembro de 2023. O produtor e compositor mexicano Edgar Barrera liderou as indicações com treze, seguido por Camilo, Karol G, Shakira e Kevyn Mauricio Cruz, todos com sete indicações. Shakira se tornou a primeira artista a receber três indicações para Canção do Ano no mesmo ano com "Shakira: Bzrp Music Sessions, Vol. 53", "TQG" e "Acróstico".

Geral

Pop

Urbana

Rock

Alternativa

Tropical

Cantor-Compositor

Regional Mexicano

Instrumental

Tradicional

Jazz

Cristã

Língua Portuguesa

Infantil

Clássica

Arranjo

Projeto Gráfico

Compositor

Produção

Vídeo Musical

2023
Grammy Latino
2023 na Espanha

Grammy Latino de 2023


Otomobil, yolcu veya yük taşımak üzere tasarlanmış, motorlu ve tekerlekli kara ulaşım aracı. Otomobil, yakıtla çalışan bir motor sayesinde hayvan gücü kullanılmadan, itmeden veya çekmeden hareket edebilen ve üzerindekileri de taşıyabilen bir taşıttır. Halk arasında -ve bundan sonra bu maddede de- "araba" olarak isimlendirilir ve bilinir.

Genel olarak otomobiller içten yanmalı motorlarla ve dört lastiğin dönmesiyle çalışır. Ancak 2001 yılı itibarıyla, hibrit motorlu otomobiller satılmaya başlamıştır. Elektrikle çalışan hibrit motorlar için şu an Amerika Birleşik Devletleri de başta olmak üzere, birçok ülke vergilerini minimuma indirmiş ve ücretsiz elektrik dolum istasyonlarını otoparklara ve benzincilere yerleştirmiştir.

3 teker üzerinde hareket edebilen arabalar da üretildi, ancak ortaya çıkan denge ve dayanıklılık sorununa bağlı olarak kullanışlı olamadığı için yaygınlık kazanamadı.

Kelimenin kökeni
Otomobil sözcüğü Türkçeye, Fransızca automobile sözcüğünden geçmiştir. Fransızca sözcük ilk kez 1865 dolayında elektrikli motorlar için kullanılmış, 1894 dolayında Daimler-Benz ve Peugeot'nun imal ettiği benzin motorlu araçlara uygulanmıştır.

Fransızca kelime, Grekçe "kendi" anlamındaki αὐτός (autós) ve Latince "hareket eden" manasındaki mobilis sözcüklerinin birleştirilmesiyle oluşturulan ve başka bir hayvan ya da araç tarafından itilmek ya da çekilmek yerine kendi kendine hareket eden araç anlamına gelir. Yunanca zamire Latince sıfat eklenerek yeni sözcük üretilmesi zamanında eleştiriye tabi tutulmuştur. Türkçede ilk olarak Ahmet Rasim tarafından Şehir Mektupları yapıtında 1898'de kullanılmıştır.

Otomobillerin teknolojik gelişim kronolojisi

1670'ler — Sözcük anlamına uygun olarak kendi kendine hareket eden ilk araç büyük olasılıkla 1679-1681 yılları arasında Pekin'de Cizvit misyoner Ferdinand Verbiest tarafından Çin imparatoru için bir oyuncak olarak yapılan küçük buharlı araçtır.
 1680 — Çalışabilen ancak kullanışlı olmayan ilk içten yanmalı motor 1680 yılında Hollandalı Christiaan Huygens'in yaptığı barutun yanması ile çalışan pistonlu makine oldu. Kapalı bir silindir içinde patlayan barut kayabilen bir pistona etki ederek pistonun hareket etmesini sağlamaktaydı.
 1698 — İngiliz Thomas Savery ilk buharlı makineyi yaptı
 1769 — İngiliz James Watt uzun süreli çalışan buharlı makineyi yaptı
 1769 — Kendi kendine hareket eden ilk araç Fardier Fransız mühendis ve topçu yüzbaşı Nicolas Joseph Cugnot (1725-1804) tarafından yapıldı.
 1787 — Oliver Evans Amerika'da yolcu taşıyan araç yapmıştır.
 1801 — Birleşik Krallık'ta Richard Trevithick buharlı otomobil yaptı.
 1824 — İçten yanmalı motorların, özellikle dizel motorlarının temel ilkeleri, genç bir Fransız mühendisi Sadi Carnot tarafından ortaya atıldı
 1830 — 15–20 km/h hızla giden buharla çalışan 14 yolcu taşıyabilen yolcu otobüsleri imal edildi.
 1860 — İngiliz Parlamentosu bütün arabaların iki sürücüsü ve önünde gündüz kırmızı bayrak gece kırmızı fener bulunmasını şart koşan kanun çıkardı. Bu kanun motor gelişim hızını biraz durdurdu. 1896 yılında bu yasa kaldırıldı.
 1860 — Hava gazı ile çalışan ticari bakımdan elverişli ilk motor Belçikalı mühendis Jean Joseph Etienne Lenoir (1822-1901) tarafından yapılmıştır.
 1862 — Fransız mühendisi Alphonse Eugène Beau de Rochas (1815-1893) 4 zamanlı çevrimin esaslarını ortaya koydu.
 1867 — Alman mühendisler Nicolaus August Otto (1832-1891) ve Eugen Langen (1833-1895), Rochas'ın bulduğu prensipleri pratiğe çevirerek dört zamanlı çevrime sahip motoru yaptılar.
 1876 — Nicolaus August Otto, ilk dört zamanlı gaz motorunu üretti.
 1877 - Otto yaptığı motorun patentini Amerika'dan aldı.
 1878 — İngiliz mühendisi Dugal Clerk iki zaman esasına göre çalışan ilk motoru yaptı.
 1880 — Amerika'da George Brayton benzin yakıtlı motor yaptı.
 1885 — Benzinle çalışan içten yanmalı motora sahip ilk otomobil Alman mühendis Karl Benz tarafından yapıldı
 1889 — Viyanalı Siegfried Marcus (1831-1898) geliştirdiği motorla viyana sokaklarında 12 km hızla gezerken halkın panik yaşamasına sebep olmuş birkaç kaza yapmıştır. 17 suçtan mahkemeye verilen Marcus keşif yapmayı bıraktı.
 1890 — Herbert Akroyd Stuart, bir kaza sonucu kızgın bir yere değen gaz yağının hava ile karışarak yandığını gördü. Bu olaydan etkilenerek yaptığı deneylerle motorunu geliştirdi ve patentini aldı. Motorunda yakıt emilen ve hafifçe sıkıştırılan hava içerisine bir memeden gönderilerek patlayıcı ve yanıcı bir karışım oluşturulmaktaydı. Bu karışımın yanabilmesi için cidarları yüksek derecede ısıtılan ve buharlaştırıcı adı verilen bir ön yanma odası vardır. Ana yanma odasına bir kanalla birleştirilen bu oda ilk hareket için dışarıdan alevle ısıtılmaktadır. Bu motorda havanın ısısının sıkıştırma oranıyla arttığı düşünülmediğinden verim düşük olmuştur.
 1890 — Bir Alman mühendis olan Capitaine, Akroyd'un motoruna benzeyen bir motorun patentini aldı. Bu motorlar yarım dizel (kızgın kafalı) motorların esasını oluşturdu.
 1890 — İlk otomobillerin çoğu, dişlileri olmadığı için yokuş çıkamıyor, önce durup sonra geriye doğru inmeye başlıyordu. 1893'te yapılan Benz Victoria marka arabada bir deri kayışı küçük bir kasnağa bindiren bir kol kullanılmıştı. Bu düzenek tekerleklerin daha yavaş dönmesini ve yüksek manivela gücünün arabayı yokuş yukarı tırmandırmasını sağlıyordu. Zincir çekişli velo tipi araçtada bu şekilde üç ileri bir geri kasnağı vardı. Çekişin kolaylıkla arka tekerleklere iletilmesi için motor her zaman arkaya ya da sürücünün altına konuyordu.
 1892-1897— Münih yüksek teknik okulu mühendislerinden Rudolf Diesel dizel motoru yaptı ve geliştirdi.
 1893 — Amerika'nın ilk başarılı otomobili "Duryea", J. Frank ve Charles Edgar Duryea tarafından yapılmıştır.
 1894 — İlk resmi otomobil yarışı düzenlenmiştir, Paris-Rouen, 22 Temmuz.
 1898 — Fransa Otomobil Kulübü (AFC) Paris'teki Les Tuileries'nin güneşli bahçelerinde ilk otomobil fuarını organize etmiştir.
 1902 — İstenildiğinde benzinli istenildiğinde elektrik motoruyla ilerleyebilen ilk aracı 27 yaşındayken Ferdinand Porsche yapmıştır. 1902 yılında "Mixte-Wagen" adını verdiği aracı tanıtmıştır. Viyanalı bir fayton üreticisi olan Ludwig Lohner ile birlikte çalışan Porsche 4 silindirli bir Daimler motoruna aküler, bir jeneratör ve elektrik motorları ekledi. Bu haliyle Mixte benzinli motor stop edildiğinde bile akülerin çalıştırdığı elektrikli motorla ilerlemeye devam edilebiliyordu.
 1903 — Fransız Gustave Liebau ilk emniyet kemerini tasarladı ve patentini aldı
 1904 — Kısa adı FIA olan Uluslararası Otomobil Federasyonu kuruldu
 1905 — İsveçli mühendis Alfred Büchi egzoz gazlarından yararlanarak çalışan bir türbin vasıtasıyla dört silindirli bir motora aşırı hava yüklemeyi başardı.
 1905 — İlk 4WS ve 4WD sistemi Latil marka traktöre uygulandı

 1905 — İlk tampon takılan araç İngiltere'nin Kilburn kentindeki "Simms Manufacturing Co." tesislerinde üretilen 20 beygir gücündeki Simms-Welback marka araçtır. Aynı yıl tamponun patentinin F. R. Simms tarafından alınmıştı, fakat aslında bu fikir yeni değildi. 1897 yılında Moravya'daki "Imperial Nesseldorf" vagon fabrikasında yapılan çek malı Prasident marka otomobilin önüne tampon konmuş, ancak Viyana yakınlarında yapılan denemelerde tampon düştüğü için bir daha takılmamıştır.
 1908 — Amerikalı Henry Ford T modeli adındaki ilk seri üretim otomobili yaptı. İlk üretim bandı fikrinin babası da Henry Ford oldu. Ford'un tasarladığı fabrika, 1913'te günde 1000 araba üretebiliyordu.
 1918 — Birleşik Krallık'ta " Royal Aircraft Establishment " fabrikaları mekanik püskürtmeli dizel yakıt sistemini geliştirdi. Böylece yüksek devirli dizel motorları oluşturularak hafif taşıtlarda kullanılmasına zemin hazırlandı.
 1919 — Avrupa'nın ilk seri üretim otomobili Type A Citroën tarafından piyasaya verildi. Citroen aynı yıl dünyada ilk organize satış sonrası hizmetleri yapılandırdı.
 1920 — Voisin firması hidrolik olarak çalışan ABS'nin atası üzerine çalışmalar yaptı. "Fren yapıldığında tekerleklerin kilitlenmesini önleyici donanım" tanımıyla da Almanya'da 671925 nosuyla ilk patentini aldı.
 1924 — Citroën, ilk çelik kasaya sahip arabası B10'u imâl etti.
 1924 — MAN'ın ürettiği bir kamyon, direkt enjeksiyonlu dizel motoru kullanan ilk vasıta oldu.
 1934 — Citroën, seri olarak önden çekişli araç üretmeye başladı.
 1938 — Citroën, Hidropnömatik süspansiyon sistemini icat etti.
 1938 — İsviçreli kamyon üreticisi Saurer ilk turbo motorlu kamyonu üretti.
 1938 — Klima'yı standart olarak kullanıma sunan ilk marka Studebaker Commander'dir.
 1938 — GM tasarımcısı Harley Earl ilk elektrikli cam sistemini Buick'ye monte etti.
 1954 – Döner Pistonlu Motor (Rotary-Wankel motoru) Felix Wankel tarafından geliştirildi.
 1957 — İlk hız sabitleyicisi (cruise control) Imperial marka araçta kullanıldı.
 1958 — İsveç'teki Volvo Fabrikasında mühendis olan Nils Bohlin üç noktalı emniyet kemeri olarak bilinen sistemin patentini aldı.
 1961 — Türkiye'de %100 yerli imâlat ilk araba "Devrim"in üretimi tamamlandı.
 1962 — İlk seri üretim turbo motorlu otomobil Chevrolet Corvair Monza tanıtıldı. Daha sonra bu modeli Oldsmobile F85 Jetfire takip etti.
 1963 - Wankel motoru ilk kez NSU Spider marka araçta kullanıldı.
 1967 — İngiliz otomobil firması Jensen ilk ABS'yi otomobillerine uyguladı.
 1973 — Avrupa'da seri olarak turbo motorla üretilen ilk otomobil BMW 2002 oldu.
 1978 — Modern ilk ABS sistemi BMW 7 serisi ve Mercedes S serisinde uygulandı.
 1984 — Turbo üreticisi Garrett, "intercooler" adını verdiği yeni bir turbo soğutucu düzen geliştirdi. Bu sayede türbine giren hava soğutularak turbonun performansı artırıldı.

 1986 — Çift turbo takılan ilk araç Porsche 959 oldu.
 1987 — Bosch ilk üretici olarak ABS sisteminin daha gelişmişi olan ASR sistemini piyasaya sürmüştür.
 1993 — Fiat Croma Tdi, değişken geometrili turboyla donatılan ilk otomobil oldu. Sistem düşük motor devirlerinde turbonun verimini önemli oranda artırıyordu.
 1995 — Bosch, seyir hâlinde arabanın emniyetini sağlamak üzere ESP sisteminin seri üretimine başladı. ESP sistemi, özellikle virajlarda ve ani yol değişikliklerinde motor, vites ve  fren düzenine müdahale ederek aracın savrulmasını önler. İlk kez Mercedes S sınıfında kullanıldı.

Binek taşıtlarında karoseri yapı çeşitleri
Karoseri Şasiye monte edilen, aracın saçtan yapılmış kısmı. Bu kısımda pencereler, kapılar, koltuklar, yolcu ve motoru koruyan kısımlar bulunur. Otomobiller birçok form altında karşımıza çıkmaktadır:

Otomobil tekniği

Otomobillerin gelişmesine katkıda bulunan kişiler
(Doğum yıllarına göre kronolojik sıra ile)
 Nicolas Joseph Cugnot (1725-1804) İlk motorlu taşıt Fardier'i yapan Fransız mucit
 Eugène Beau de Rochas (1818-1893) 4 zamanlı çevrimin esaslarını ortaya koyan Fransız mühendis
 Jean Joseph Etienne Lenoir (1822-1901) Ticari ilk motoru yapan Belçikalı mucit
 Eugen Langen (1833-1895) Rochas'ın bulduğu prensipleri kullanarak ilk dört zamanlı motoru yapan Alman mucit
 Gottlieb Daimler (1834-1900) Motor endüstrisinin öncüsü ilk Mercedes otomobillerinin üreticisi
 Karl Friedrich Benz (1844-1929) İlk motorlu aracın patent sahibi
 Henry Ford (1863-1947) Ford Motor Company kurucusu
 Ransom Eli Olds (1864-1950) Olds Motor Vehicle Company (Olds Motorlu Araçlar Şirketi)nin kurucusu
 Rudolf Diesel (1873-1913) Dizel motorunun mucidi
 Ferdinand Porsche (1875-1951) Porsche firmasının kurucusu, Volkswagen kaplumbağanın tasarımcısı
 Louis Renault (1877-1944) Renault firmasının kurucusu
 André Citroën (1878-1935) Citroën firmasının kurucusu
 Ettore Bugatti (1881-1947) Bugatti firmasının kurucusu
 Kiichiro Toyoda   (1894-1954) Toyota firmasının kurucusu
 Enzo Ferrari (1898-1988) Ferrari firmasının kurucusu
 Ferruccio Lamborghini (1916-1993) Lamborghini firmasının kurucusu

Otomobil markaları

Otomobil hakkında yayınlar
 Otomobil dergisi - Otomobil dergileri
 Car Talk (Radyo programı)

Otomobil sporları
 Otomobil Yarışı
 FIA (Uluslararası otomobil sporları federasyonu)
 Türkiye Otomobil ve Motorsporları Federasyonu
 Formula-G
 Ralli
 Off-road

Otomobil ve sektörüyle ilgili diğer bağlantılar
 Otomobil üreticisi
 Otomobil düzenleri
 Otomobil segmentleri
 Konsept otomobil
 Buharlı otomobil
 Spor otomobil
 Elektrikli araç
 Vintage araba
 Retro tarzı otomobil
 Klasik araba
 Antika araba
 Yakıt hücreli otomobil
 Otomotiv tasarımı
 Otomotiv mühendisliği
 Yan sanayi (otomotiv)
 Otomotiv endüstrisi
 Otomotiv kısaltmaları
 Otomobil platformu
 Otonom araba
 Amfibiyen araç
 Otomobil fuarı
 Oto kiralama Otomobil kiralanması ve kiralama firmaları
 Araç takibi Aracın bulunduğu konumu uydu aracılığıyla bulma
 Hibrid (otomobil) Çift yakıtlı motora sahip otomobiller

Kaynakça

Türlerine göre taşıtlar
Tekerlekli taşıtlar
Motorlu arabalar
19. yüzyıl icatları
İsviçreli icatları
Alman icatları

Otomobil


Karl von Fischer, également appelé Carl von Fischer, né le  à Mannheim et mort le  à Munich, est un architecte allemand.

Biographie
Karl von Fischer naît le  à Mannheim. Il est le fils de Karl Joseph von Fischer, conseiller à la cour des princes de Bretzenheim, anobli en 1790.

Familiarisé très tôt avec l'art, et surtout avec l'architecture, le jeune von Fischer suit l'enseignement de Maximilian von Verschaffelt à partir de 1796. Trois ans plus tard, l'étudiant se rend à Vienne, où il perfectionne ses compétences artistiques sous la direction du directeur de l'école de construction, Ferdinand von Hohenberg, et de l'architecte de théâtre Joseph Platzer.

C'est à cette époque que l'abbé Salabert est chargé de construire un palais à Munich. La raison pour laquelle l'abbé choisit Karl von Fischer reste obscure. Il est possible que le maître d'ouvrage l'ait déjà connu à Mannheim.

La construction du Palais Salabert lui attire les regards des cercles supérieurs. C'est ainsi qu'à l'âge de 25 ans, le 13 juin 1808, il reçoit la dignité de professeur d'architecture. Carl von Fischer est le premier professeur du département d'architecture à l' Académie des beaux-arts de Munich. Il n'existe aucun témoignage écrit de son activité d'enseignant. De même, il ne nous est guère parvenu d'informations sur son activité en tant que membre de la commission de construction à partir de 1809.

La mort du commissaire en chef des travaux publics Nikolaus Schedel von Greifenstein en 1810 est révélatrice du caractère tragique de sa vie. Karl von Fischer se voit confier "les constructions de premier ordre à titre provisoire pour la poursuite des travaux". Cependant, lorsqu'il se présente pour le poste devenu vacant, il lui est refusé au profit d'un étranger, Emanuel Joseph d'Hérigoyen. Il ne reçoit que 250 florins pour les efforts qu'il avait fournis jusqu'alors.

Pour la construction du Walhalla et de la Glyptothèque de Munich, il présente au prince héritier Louis , des plans qui sont en partie repris dans des projets ultérieurs - comme par exemple l'idée de construire le Walhalla sous la forme d'un périptère dorique - mais qui ne peuvent pas être réalisés par Fischer. Il devient cependant, avec l'intendant des jardins de la cour Friedrich Ludwig von Sckell, le principal responsable du plan général de réaménagement de Munich, qu'il ne peut cependant pas non plus mener à son terme. Aujourd'hui encore, les propylées donnent l'impression d'être l'aboutissement artificiel d'un axe commencé et non achevé. La Stiglmaierplatz, qui, selon les plans de Karl von Fischer, devait représenter une unité artistique avec la Königsplatz et la Karolinenplatz, attire aujourd'hui l'attention au mieux comme un piège à embouteillages.

Il réalise encore lui-même les constructions privées de la Karolinenplatz. Ce faisant, il veille, comme le prévoit la composition générale de la Maxvorstadt, à créer des « des espaces urbains sillonnés d'espaces verts qui ne sont nulle part ailleurs réalisés dans le classicisme ». Tous les bâtiments sont victimes des troubles de la Seconde Guerre mondiale ou  subissent de graves destructions, de sorte qu'ils sont démolis dans les années qui suivent la guerre, malgré les protestations de la population. C'est également ce qu'il advient avec les restes de la porte Maxtor de style classique tardif qu'il planifie peu de temps avant sa mort à Ratisbonne, à l'extrémité sud de la Maximilianstrasse, alors nouvellement créée. Les bâtiments occidentaux de la porte doivent céder la place à la construction d'un hôtel dès 1889. Les bâtiments situés à l'est de la porte abritent une agence de voyages jusqu'en 1955, le porche à colonnes servant de lieu d'attente pour les conducteurs de tramway. Tous les bâtiments restants sont démolis au profit de nouvelles constructions d'après-guerre.

Les nationaux-socialistes démolissent la maison de Carl von Fischer en 1937 pour faire place au "temple de l'honneur" du NSDAP. Le Palais Degenfeld, qui abrite la nonciature pontificale jusqu'en 1933, subit le même sort. Le belvédère du parc du château de Biederstein doit céder la place à une construction de Leo von Klenze en 1828.

Presque toute l'activité de construction - 36 bâtiments privés et publics - de Carl von Fischer n'existe plus. Seuls les restes de la façade de l'hôpital devant la Sendlinger Tor, le Théâtre National et le Palais Prince Carl témoignent encore aujourd'hui de la force créatrice du grand architecte. Certes, même ces bâtiments ne sont pas restés fidèles à l'original. Le Théâtre national a par exemple brûlé dès 1823 et est reconstruit par Leo von Klenze d'après les plans de Carl von Fischer. Il brûle une deuxième fois sous les bombes en 1944, ne laissant que les fondations. La reconstruction est identique à l'extérieur, mais l'architecture intérieure subit de nombreuses modifications.

Les raisons de sa mort prématurée en 1820 ne sont pas connues avec précision, mais il s'agit probablement d'un cancer du poumon causé par la tuberculose. À cette époque, il avait déjà été écarté depuis longtemps par ses adversaires Klenze et Gärtner . Peut-être parce qu'il avait "refusé de s'ouvrir à l'historicisme romantique de l'époque ludovicienne "

"La ville a longtemps vécu sur la réserve de ses idées. Son plan général est resté en vigueur pendant près d'un siècle. Munich devint un exemple d'urbanisme néoclassique. L'extension de la ville sous Max Joseph I et Louis Ier lui doit son visage rectiligne".

Karl von Fischer est inhumé dans l' ancien cimetière sud de Munich (tombe 17-1-28). Même son monument funéraire a été victime des destructions de la Seconde Guerre mondiale. Aujourd'hui, seule une plaque discrète sur le côté d'une pierre tombale de remplacement rappelle son souvenir.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

  (= Neue Schriftenreihe des Stadtarchivs München, volume 12)

 : Münchens vergessener Reformklassizismus, Zum 200. Geburtstag des Architekten Carl von Fischer. In: Münchner Stadtanzeiger Nummer 101 vom 30. Dezember 1982, S. 5 und 22.
 Ilse Springorum-Kleiner: Karl von Fischer 1782–1820 (= Neue Schriftenreihe des Stadtarchivs München, Heft 105). München 1982.
  (Hrsg.): Carl von Fischer 1782-1820. München 1983.

Liens externes

Architecte bavarois
Naissance en septembre 1782
Naissance à Mannheim
Naissance dans le comté palatin du Rhin
Décès en février 1820
Décès à Munich
Décès dans le royaume de Bavière
Décès à 37 ans

Karl von Fischer


التعايش التعاوني (protocooperation) هو نوع من المعايشة بين نوعين من الكائنات الحية حيث يستفيد كل واحد منهما من الآخر مع قدرة كل منهما على الاستغناء عن هذا التعاون.

انظر أيضاً
 معايشة
 تكافل تبادلي
 مطاعمة
 تطفل
 تعاون (تطور)

مراجع

علم الأحياء
علم البيئة

تعايش تعاوني


اللغة الأُويْغُورِيَّة (؛ Уйғур тили؛ Uyghur tili)، هي لغة قارلوقية، من لغات الترکية يستعملها شعب الأويغور في الصين. هي لغة رسمية في أويغورستان (سنجان).

كتابة

حواش

مراجع

  الويغَريَة ؛ الويغَريَة - موسوعة المورد، منير البعلبكي، 1991

أويغورية
لغات إلصاقية
أويغورية
أويغورية
أويغورية
لغات ذات انسجام مصوت
لغات ذات رمز أيزو 1-639
لغات ذات رمز أيزو 2-639
لغات ذات نمط فاعل-مفعول به-فعل
أويغورية
أويغورية
أويغورية
لغة أويغورية

اللغة الأويغورية


In geometry, Pedoe's inequality (also Neuberg–Pedoe inequality), named after Daniel Pedoe (1910–1998) and Joseph Jean Baptiste Neuberg (1840–1926), states that if a, b, and c are the lengths of the sides of a triangle with area ƒ, and A, B, and C are the lengths of the sides of a triangle with area  F, then

with equality if and only if the two triangles are similar with pairs of corresponding sides (A, a), (B, b), and (C, c).

The expression on the left is not only symmetric under any of the six permutations of the set { (A, a), (B, b), (C, c) } of pairs, but also—perhaps not so obviously—remains the same if a is interchanged with A and b with B and c with C.  In other words, it is a symmetric function of the pair of triangles.

Pedoe's inequality is a generalization of Weitzenböck's inequality, which is the case in which one of the triangles is equilateral.

Pedoe discovered the inequality in 1941 and published it subsequently in several articles. Later he learned that the inequality was already known in the 19th century to Neuberg, who however did not prove that the equality implies the similarity of the two triangles.

Proof
By Heron's formula, the area of the two triangles can be expressed as:

and then, using Cauchy-Schwarz inequality we have,

So,

and the proposition is proven.

Equality holds if and only if , that is, the two triangles are similar.

See also
List of triangle inequalities

References
Daniel Pedoe: An Inequality Connecting Any Two Triangles. The Mathematical Gazette, Vol. 25, No. 267 (Dec., 1941), pp. 310-311 (JSTOR)
Daniel Pedoe: A Two-Triangle Inequality. The American Mathematical Monthly, volume 70, number 9, page 1012, November, 1963.
Daniel Pedoe: An Inequality for Two Triangles. Proceedings of the Cambridge Philosophical Society, volume 38, part 4, page 397, 1943.
 Claudi Alsina, Roger B. Nelsen: When Less is More: Visualizing Basic Inequalities. MAA, 2009, , p. 108
 D.S. Mitrinović, Josip Pečarić: About the Neuberg-Pedoe and the Oppenheim inequalities. Journal of Mathematical Analysis and Applications 129(1):196–210 · January 1988 (online copy)

Triangle inequalities

Pedoe's inequality


صنطلونة أو بلدية سانت سيلوني (بالكاتالانية: Sant Celoni) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة، والتي تقع في منطقة قطلونية، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 15.992 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

أعلام
 خوسيه كوستاس غوال

مراجع

بلديات في مقاطعة برشلونة
بلديات في فالس أورينتال

صنطلونة


East Barsham Manor est une œuvre importante de l'architecture Tudor, un exemple majeur et précoce d'une maison prodige, construite à l'origine dans les années 1520. Il est situé dans le village d'East Barsham, à environ  au nord de la ville de Fakenham et à  au sud-ouest du village de Walsingham dans le comté anglais de Norfolk. Il est protégé en tant que bâtiment classé Grade I.

Histoire

Le manoir de deux étages est construit pour Henry Fermor dans les années 1520. Henri VIII s'y rend à plusieurs reprises avec Anne Boleyn et Catherine d'Aragon, notamment en l'utilisant comme base pour visiter le sanctuaire voisin de Walsingham.

Après les Fermor, la maison passe aux Calthorpe qui se sont mariés dans la famille Fermor. Plus tard, il appartient aux L'Estranges vers 1720, puis aux Astley. Au cours de ces années, la maison change peu. Cependant, au , le manoir entre en déclin.

Au , il est en grande partie à l'abandon et est visitée par les amateurs de ruines romantiques. Il est restauré dans les années 1920 et 1930. La maison appartient pendant de nombreuses années à John Guinness, un ancien diplomate qui aide également à fonder le National Heritage Memorial Fund. Il la vend après la mort de sa femme en 2014 pour 2,75 millions de livres sterling à l'artiste et entrepreneur Roy Griffiths qui essaie maintenant également de vendre la propriété.

Maçonnerie
East Barsham est remarquable pour ses briques Tudor ornées et son groupe de 10 cheminées. Henry la construit non seulement avec "une guérite en briques, nervurée, à tourelles et arborant ses armoiries, mais une grande exubérance de cheminées, regroupées en doubles rangées de cinq, chaque pile individuelle à un design différent" .

Il est construit en même temps que Sutton Place, Surrey (années 1520), également construit en brique, auquel il est comparable.

La façade d'entrée de Dalmeny House en Écosse, conçue par William Wilkins en 1814, est basée sur la façade d'East Barsham Manor.

Références

Liens externes

Monument classé de Grade I dans le Norfolk

East Barsham Manor


Gruzijska sovjetska enciklopedija (gruzijski: ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, skraćeno ქსე, ruski: Грузинская сове́тская энциклопе́дия) prva je opća enciklopedija na gruzijskome. Izdana je između 1975. i 1987. godine u 12 svezaka, od kojih je 12. posvećen Gruzijskoj SSR. 12. svezak tiskan je na gruzijskom i ruskom.

Struktura

Vidi još
 Velika sovjetska enciklopedija
 Enciklopedija "Gruzija"

Vanjske poveznice

Nacionalne sovjetske enciklopedije
Povijest Gruzije 1918. – 1989.

Gruzijska sovjetska enciklopedija


World Painted Blood jedanaesti je studijski album američkog thrash metal sastava Slayer. Album su 3. studenog 2009. godine objavile diskografske kuće American Recordings i Sony Music te su producenti albuma bili Greg Fidelman i Rick Rubin. Ovo je jedini album skupine koji je producirao Greg Fidelman. Zbog puno emancipacija zbog albuma sastava Christ Illusion iz 2006. godine, članovi skupine objavljivali su informacije o albumu početkom 2009. godine. Četiri drugačija omota za album su objavljena, svaki se nalazi u jednom kutu originalnog omota, sastavili su ih zajedno te zajedno tvore Zemlju obojanu u crveno. Album se sastoji od 11 pjesama, koje govore o smrti, ratu, serijskim ubojicama i o apokalipski. World Painted Blood je Slayerov posljednji album na kojem je svira prvobitni članovi sastava; bubnjar Dave Lombardo je izbačen iz sastava i gitarist Jeff Hanneman je umro od ciroze jetre 2013. godine.

Tri singla su objavljen s albuma: "Psychopathy Red", "Hate Worldwide", i "World Painted Blood". "Psychopathy Red" je otrkiven internetu godinu dana prije nego što je objavljen te je objavljen kao singl 18. travnja, 2009. godine. Album je pridobio dobre kritike od kritičara. "Hate Worldwide" i "World Painted Blood" su nominirati za nagradu Grammy za najbolju metalnu izvedbu na 53. i 54. dodjeli Grammy nagrada. Album je bio #3 na US Top Hard Rock Albums ljestivici, i #12 na Billboard 200 i #41 na United Kingdom album ljestvici.

Popis pjesama

Osoblje
Slayer
 Tom Araya — bas gitara, vokali
 Jeff Hanneman — gitara
 Kerry King — gitara
 Dave Lombardo — bubnjevi

Ostalo osoblje
 Greg Fidelman — produkcija
 Rick Rubin — izvršna produkcija
 Dana Nielsen — inženjer zvuka
 Sara Killion — pomoćnik inženjera zvuka
 Dan Monti – digitalni doprinos

Izvori

Albumi iz 2009.
Albumi sastava Slayer

World Painted Blood