HMS Norfolk (pennant D21) was a  of the Royal Navy. She was the fourth Group 2 and the last of the County-class built.

The fifth ship named Norfolk, she was laid down on 15 March 1966 by Swan Hunter and launched by Lavinia, Duchess of Norfolk on 16 November 1967. She was commissioned on 7 March 1970.

In 1982 she was sold to Chile and served in their navy as Capitán Prat until 2006 and subsequently sold for scrap.

Design

Norfolk is described as a destroyer, rather than a cruiser, because the Royal Navy and First Sea Lord Earl Mountbatten had seen guided missile destroyers as easier to gain approval from the Treasury than cruisers, when the class originated in the late 1950s. By the late 1960s the armament being fitted to Norfolk was dated and limited with no more than the guns of a mid-1950s destroyer and a supposedly improved Sea Slug missile which was untested at the time work on Norfolk started. By the mid-1960s the Minister of Defence Denis Healey and the Labour Government were reducing the size of the Royal Navy and rejecting the idea of broken back conventional or limited nuclear war in the Atlantic. The Labour defence doctrine was one of tighter nuclear deterrence with the main armament, tactical nuclear and anti-submarine emphasis. Norfolk did not really fit with this strategy and was built to keep shipyards open and as a low level cruiser for low level defence, diplomacy, third world bushfire wars and recruitment. Eventually such ships could be sold to the third world to aid British interests in South America, the Middle East and Asia where Britain was withdrawing its own forces.

Royal Navy service
Norfolk was first commissioned on 7 March 1970 and was present at Portsmouth Navy Days. In 1972 Norfolk began a refit to replace 'B' turret with four Exocet launchers. She was thus the first Royal Navy warship to be armed with the Exocet missile system. She also became the first warship to carry three independent missile systems: Exocet, Sea Cat and Sea Slug. Norfolk recommissioned in 1974. She had a displacement of 5,450 tons and was quite a large ship, considering she was classified as a destroyer. She undertook numerous deployments to the Indian Ocean, Mediterranean Sea and South Pacific Ocean. By the mid-1970s it was clear that the Mk 2 Sea Slug did not represent a significant improvement over the earlier version, because it was even less reliable and attempts to develop successful sustainer motors had failed. There was only money to fit new computer command and control to the three other second group County class, so Norfolk was reduced to increasingly marginal and third line roles.

In September 1976, one of the highlights of her relatively peaceful career came, when she flew the Queen's Colour in Sweden and King Carl XVI Gustaf unveiled a plaque to commemorate the British Admiral James de Saumarez. During the ship's visit to Fremantle, Australia in 1979, she had an unwelcome milestone - she became the first warship afloat to hold a Court Martial in over 10 years. The visit itself was made to commemorate 150 years of the founding of Western Australia.

In September 1976, Norfolk took over the UK's commitment to Standing Naval Force Atlantic. She decommissioned in 1981 to become the Dartmouth Training Ship at Britannia Royal Naval College. Now of marginal naval value in the North Atlantic with even the Exocets being a light short ranged missile compared with the Soviets, Norfolk was inevitably a candidate for early pay off to be sold to third world or Commonwealth countries. She was first offered to New Zealand about the start of 1981. Its main selling point was seaworthiness, good range and current datalinks giving interoperability with both the RN and USN.

Chilean Navy service

Norfolk was sold to Chile on 6 April 1982 and renamed Capitán Prat, after Arturo Prat, commander of the Chilean ship  during the War of the Pacific. In 1996, her Sea Cat launchers were removed and she was fitted with the Barak SAM. In 2001, her Sea Slug system was removed and she was refitted as a Helicopter Destroyer with a Cougar attack helicopter.

On 24 February 2006, Capitán Prat was laid up; she was decommissioned on 11 August 2006. In September 2008, she sailed to Mexico for scrap.

Commanding officers
Notable commanding officers include JWD Cook (1971-1972), Anthony J Whetstone (1977-1978) and A D Hutton (1978-1980).

References

Publications

Marriott, Leo, 1989.  Royal Navy Destroyers since 1945, Ian Allan Ltd.
McCart, Neil, 2014. County Class Guided Missile Destroyers, Maritime Books.

County-class destroyers of the Royal Navy
Ships built on the River Tyne
1967 ships
Cold War destroyers of the United Kingdom
County-class destroyers of the Chilean Navy

HMS Norfolk (D21)


Als Wiegen bezeichnet man ein Vorbereitungsverfahren in der Lebensmittelherstellung. Es ist nicht zu verwechseln mit dem Vorgang der Messung zur Bestimmung einer Masse mittels einer Waage.

Beim Wiegen teilt man Lebensmittel durch feines Zerkleinern mittels einer Kombination aus Schneid- und Keilwirkung. Typisch ist der Einsatz von Wiegemessern bei der Zerkleinerung von frischen Kräutern und teils auch von Gemüse wie zum Beispiel Zwiebeln und Knoblauchzehen. Beim Wiegen hält immer ein Punkt des Messers Kontakt zur Schneidunterlage, was durch Herunterdrücken des vorderen Messerbereichs mit der "freien Hand" erreicht wird, und die durch die wiegeförmige Hin- und Herbewegung des Messers (durch entsprechenden Einsatz der "Arbeitshand") wandernde Stelle des Kontakts zerschneidet und zerdrückt die Kräuter bzw. das Gemüse. In der Küchenpraxis erfolgt das Wiegen meistens mit einem Kochmesser mit gebogener Schneidklinge, das als Wiegemesser eingesetzt wird.

Das feine Zerkleinern von Kräutern und Gemüse wird oft auch als Hacken bezeichnet, wobei es sich jedoch in den meisten Fällen um Zerkleinerungsvorgänge durch die wiegeförmige Einwirkung eines Wiegemessers bzw. eines als Wiegemesser eingesetzten Kochmessers handelt, und nicht etwa um Schlagvorgänge mit einem Hackmesser oder ähnlich. Die Übergänge sind teils fließend.

Literatur
 Joachim Heinrich Campe: Wörterbuch der deutschen Sprache: U bis Z, Band 5. Schulbuchhandlung, Braunschweig 1811, S. 713 (eingeschränkte Vorschau in der Google Buchsuche; Auszug: "Wiegen […] Mit einem gebogenen Werkzeuge, welches man von der einen zur andern Seite niederdrückend bewegt, schneiden. […] So wiegen die Köche, Kräuter, Fleisch etc.").

Vorbereitungsverfahren der Speisenherstellung

Wiegen (Kochen)


Benzofuran i spojevi strukturno izvedeni iz njega, vrste psihotropnih tvari. Uvršten je u Hrvatskoj na temelju Zakona o suzbijanju zlouporabe droga na Popis droga, psihotropnih tvari i biljaka iz kojih se može dobiti droga te tvari koje se mogu uporabiti za izradu droga, pod Popis droga i biljaka iz kojih se može dobiti droga, pod 2. Popis psihotropnih tvari i biljaka, Odjeljak 1 - Psihotropne tvari sukladno Popisu 1. Konvencije UN-a o psihotropnim tvarima iz 1971. godine. U benzofurane su ubrojeni spojevi kemijskog sastava 1-benzofurana, 2,3-dihidro-1-benzofurana, 1H-indola, indolina, 1H-indena ili indana supstitucijom na šesteročlanom prstenu 2-aminoetilnim supstituentom, bez obzira na to jesu li ili nisu dodatno modificirani na jedan ili više od sljedećih načina:
 supstitucijom na bicikličkom sustavu jednim ili više supstituenata iz skupine koju čine alkil, halogenalkil, alkiloksi i halogen;
 supstitucijom na 2-aminoetilnom pokrajnjem lancu s jednim ili više alkilnih supstituenata.

Izvori

Psihotropne tvari

Benzofuran


Væsen er en dansk kortfilm fra 2012 instrueret af Adrian Dexter.

Handling
En prins drager på en rejse for at redde sin døende far, drevet af frygten for at svigte ham.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Animationsfilm fra Danmark
Filmskolefilm fra Danmark
Danske film fra 2012

Væsen (film)


Salamandersøen er en børnefilm fra 1984 instrueret af Eddie Thomas Petersen efter manuskript af Eddie Thomas Petersen.

Handling
Bedstefar er død, og familien tager ud på landet til hans begravelse. De to børn Minna og Janus, som er kusine og fætter, leger ved Salamandersøen og fantaserer over, hvad døden er for noget. Minnas mor fortæller, at når man dør, flyver hjertet op i himlen og bliver til et nyt menneske. Dette udforsker børnene nærmere.

Referencer

Eksterne henvisninger

Børnefilm fra Danmark
Danske film fra 1984

Salamandersøen


FA Šiauliai, Šiaulių Futbolo Akademija, Futbolo Akademija Šiauliai er lið sem er í A lyga. Liðið var stofnað árið 2007. Núverandi völlur Savivaldybės stadionas tekur tæp 3.400 í sæti.

Árangur (2010; 2016–)

Leikmenn
Uppfært: 9. ágúst 2023

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
|----- bgcolor="#DFEDFD"

|-----
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" | FA Šiauliai / FA Šiauliai B
|----- bgcolor="#DFEDFD"

Tilvísanir

Tenglar
 FA šiauliai
 alyga.lt
 SOCCERWAY
 Globalsportsarchive

Litáísk knattspyrnufélög

FA Šiauliai


Louai Barakat est un photojournaliste indépendant syrien né le  à Alep en Syrie.

Réfugié en France, il travaille pour l'agence Sipa Press.

Biographie
Louai Barakat est né le  à Alep en Syrie. Il étudie l'administration des affaires et l'économie pendant six mois à l'Université d'Alep avant le déclenchement de la guerre. À l'âge de 17 ans, il participe aux premières manifestations pour l'égalité et la liberté en Syrie contre le régime de Bachar al-Assad.

Il est arrêté lors d'une des manifestations et emmené en prison pendant 14 jours par la police civile. Après sa sortie de prison, il commence à prendre des photos et à documenter ce qui se passe avec son téléphone et à le publier sur les réseaux sociaux.

Il est de nouveau arrêté pendant environ un an et est transféré à la prison de Saidnaya à Damas et a été classé comme prisonnier politique en raison de ce qu'il documente avec des photos de ce qui se passe dans la rue syrienne des manifestations et des violations des droits de l'homme par le régime de Bachar al-Assad.

Il est libéré lors d'un échange de prisonniers politiques syriens contre des prisonniers iraniens en 2013. (İHH İnsani) Cette association turque a été la médiatrice pour suivre le processus de basculement entre l'Armée syrienne libre et le régime de Bachar al-Assad.

Il signe un contrat de travail avec l'agence britannique Images Live en 2014, et la presse internationale commence à publier ses photos sur la guerre de Syrie.

Il reste à Alep avec sa femme et son fils jusqu'en 2016, puis quitte Alep en raison du déplacement forcé massif qui se produit dans la ville en 2016, lorsque l'armée syrienne, avec l'aide de la Russie, s'empare de la ville d'Alep.

Mais il est finalement contraint de fuir clandestinement son pays vers la Turquie.

Avec l'aide de Reporters sans frontières, il obtient un visa d'asile politique pour venir en France.

Sa couverture de la crise syrienne est récompensée par un Allard Award et un Images Live Award.

À son arrivée en France, Louai Barakat signe un contrat avec Sipa Press comme photographe indépendant dans le sud de la France. Il couvre entre autres le mouvement des Gilets jaunes et les visites de personnalités politiques dans le sud de la France.

En 2022 Louai a récemment couvert la migration forcée et la guerre en Ukraine pour son agence Sipa Press.

Expositions et projections

 2017 : « Guerre en Syrie » Radio Mistral à Manosque
 2018 : « Guerre en Syrie » au lycée de Manosque
 2018 : « Guerre en Syrie » à Sisteron
 2018 : « Guerre en Syrie » à Reillane.
 2018 : « Guerre en Syrie », projection, festival « Les nuits de Pierrevert »
 2018 : « La Guerre à Alep »,  Festival international de photojournalisme Visa pour l'Image, Perpignan, Campo Santo
 2019 : « Gilets jaunes », Festival « Les nuits de Pierrevert » Projection
 2019 : « Urgences » au Centre Hospitalier Louis Raffalli de Manosque
 2019 : « Gilets jaunes »,  Festival international de photojournalisme Visa pour l'Image, Perpignan, Campo Santo.
 2019 : « Guerre en Syrie » avec Amnesty International à Carpentras.
 2020 : Une conférence pour parler du film syrien POUR SAMA à MANOSQUE.
 2021 : « Sur les chemins de l'Odyssée d'Hakim », Amnesty International, Pertuis.
 2021 : Projection - Handicap au quotidien d'une famille Julie et Hamou, Festival « Les nuits de Pierrevert ».
 2021 : Handicap au quotidien d'une famille « Julie et Hamou »,  Festival international de photojournalisme Visa pour l'Image, Perpignan projection à Campo Santo.
 2022 « Guerre en Ukraine », projection, festival « Les nuits de Pierrevert » Samedi 30 Juillet

Prix et distinctions
 2018 :  Allard Prize for International Integrity, sélection
 2020 :  ND Awards, mention honorable
 2020 :  Bourse Laurent Troude, sélection
 2021 : Coups de Cœur de l'ANI, Festival Visa pour l'Image, sélection

Notes et références

Naissance en mars 1994
Naissance à Alep
Photojournaliste
Photographe syrien du XXIe siècle
Journaliste syrien du XXIe siècle
Journalisme citoyen
Réfugié de la guerre civile syrienne
Réfugié en France

Louai Barakat


Heart-break-circle er en dansk eksperimentalfilm fra 1999, der er instrueret af Per Morten Abrahamsen og Tim Feldmann efter deres eget manuskript.

Handling
Dansevideoen er et højdynamisk, evigt cirklende forløb hvor to danskere kæmper med kroppen og omgivelserne. Videoen er et eksperiment i bevægelse som billede - "umulige" kameravinkler, forvrængning, "kamera-kast", m.v. - optaget på ti cirkulære locations i København.

Referencer

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1999

Heart-break-circle


Bankya (Bulgarca: Банкя), Sofya şehrine bağlı bir kasabadır.

Yıllardır Sofya aristokrasisinin ve sosyetesinin sayfiye yeri olmuştur, gerekse çamlık ormanı ve kaplıcalarıyla yerel turistlerin ilgi odağı konumundadır.

Bulgaristan'daki şehirler
Sofya şehri ili

Bankya


HBB (Has Bilgi Birikim), 1992-2000 yılları arasında yayın yapmış İstanbul merkezli bir Türk televizyon kanalıdır.

Tarihçe
Kadir Has ve ailesine ait şirketler tarafından, Star TV, TeleOn ve Show TV'nin ardından Türkiye'nin dördüncü özel televizyonu olarak kurulmuştur. Kanalın adı Türkçe sözcüklerin baş harflerinden oluşmasına rağmen, kanal kendini "eyç, bi, bi" olarak tanıtmıştır.

HBB, özellikle sabahları yayınlanan Bodies in Motion with Gilad adlı aerobik programı ile akıllarda kalmıştır. TRT dizisi 12 Eylül Darbesi ile yasaklanmış Yorgun Savaşçıyı yeniden çekmiştir. TRT ise negatifleri yakıldığı sanılan bu diziyi, aynı günlerde Betacam bir kopyasından yayınlamıştır.

Hafta sonları sirk gösterileri yayınlamıştır. Esra Ceyhan ve Melik Duyar gibi isimler ilk kez HBB kanalında boy göstermiştir. Behiç Kılıç "Ana Haber Bülteni"'nden sonra yorumlar yapmıştır. Gülay Kuriş spor-eğlence türünde bir program sunmuştur. Erman Kunter, NCAA maçlarını sunmuş ve hafta sonları bir basketbol programı yapmıştır. Hulki Cevizoğlu'nun Ceviz Kabuğu programı ilk kez bu kanalda yayınlanmıştır. Cuma günleri, canlı olarak cuma namazı ve hutbesi yayınlamıştır.

1990'lı yılların başında yasaklı film Geceyarısı Ekspresi'ni ilk kez sansürsüz olarak yayınlamıştır. Filmin gösterimi reklamlarla birlikte 3-4 saat sürmüş, ayrıca film boyunca ekranın sağ alt köşesinde 20 dakikada bir gösterilen harf ve sayıları doğru takip edenlere film sonrası televizyon, buzdolabı gibi ödüller verilmiştir. Ramazan ayında her gün çekilişle 50 kişiye kumanya vermiştir.

Yabancı müzik programları: Cream, Led Zeppelin gibi gruplar ile Tesla ("Five Man Acoustical Jam" konserini Türkiye'de ilk kez yayınlamıştır), Jimi Hendrix gibi sanatçıların konserleri, cumartesi geceleri yayınlanan Golden Age of Rock'n'Roll adlı bir belgesel, bir Megadeth özel programı ve Serdar Öktem'in hazırladığı rock programıydı.

Mustafa Keser'in telefon ile istek aldığı ve bir dönem fenomen olan program ilk olarak HBB'de yayınlanmaya başladı.

İlk yayın yaptığı dönemlerde; çeşitli Hint filmleri, korku ve bilimkurgu filmleri ve 1950'li yılların Amerikan filmlerinin -özellikle de müzikaller ve Marilyn Monroe filmleri- yanı sıra Peter Pan, Alvin ve Arkadaşları, Momesa Kovboyları, Genç Yarışçılar, Robocop gibi çizgi dizileri ve dünya çocuk edebiyatı klasiklerinin çizgi film uyarlamalarını yayınlamıştır. Bunların yanı sıra In Living Color, alf, Benny Hill Show ve Sledge Hammer gibi dizi ve programlar yayınlanmıştır.

HBB, ekranın sağ köşesinda saat ve İstanbul'un hava durumunu veren kutucukla, zaman ve hava durumu konusunda izleyicisini bilgilendirmiştir. HBB'nin ses ve görüntüsü döneminin karasal yayınlarına göre oldukça kaliteliydi. Ayrıca ilk stereo ses kalitesiyle yayın yapan karasal Türk televizyonu da HBB'ydi.

Kanalın Susurluk Kazası'nın hemen ertesindeki Sedat Bucak röportajı aklayıcı olduğu gerekçesiyle eleştirildi. Bu röportaj aynı zamanda telif ihlallerini engellemek amacıyla ekranın ortasına devasa gömme (transparan) kanal logosu koyulan ilk yayındır.

Özellikle 90'ların ikinci yarısıyla beraber eski izlenilirliğini yitirmiştir.

Kapanmasına yakın uydu vericilerinde çıkan bir sorundan dolayı yayın uzunca bir süre boyunca izleyicilere ulaştırılamamıştır.

Reklam gelirlerinin istenen seviyede olmaması yüzünden HBB, 16 Temmuz 2000 Pazartesi tarihinde kapanmıştır. Kanalın mavi binasının üzerinde bulunduğu arazinin çok değerli olması ve elinde bir adet yayın frekansı bulundurmasından dolayı Bilge Has'ın uzunca bir süre satamadığı 19 Mayıs, Şişli'deki merkez binası, Kadir Has'ın devlete olan borcu dolayısıyla Halkbank'a devredilmiştir. Levent, Beşiktaş'teki binası 2005 yılına kadar HBB'ye aitti. Daha sonra bu bina yıkılıp yerine Dedeman Hotel yapılmıştır.

 Programları
 Geçmişten Yayınlanmış Eski Programlar
 Diziler
 Hammer
 In Living Color
 Ortaklar (Gazanfer Özcan ve Ahmet Uğurlu)
 Yorgun Savaşçı
 1995: Boşgezen ve Kalfası (Ferhan Şensoy ve Rasim Öztekin) (Kanal D'ye geçti.)

 Müzik-Eğlence
 Benny Hill Show (Benny Hill)

 Yaşam-Aktüel
 2'den 4'e
 Aerobik
 Bodies in Motion with Gilad
 Sabah kahvesi (Gürcan Çağlayan)

 Çocuk
 Alvin ve Arkadaşları
 Genç Yarışçılar
 Huckleberry Finn
 Legend of the Galactic Heroes
 Momesa Kovboyları
 Peter Pan
 Robocop

 Haber Kuşağı
 Bugün
 1992-2000: Mesut Yar'la HBB Ana Haber (Mesut Yar) (Kanal 6'ya geçti.)

 Güncel
 1994-1995: Ceviz Kabuğu (Hulki Cevizoğlu) (Kanal 6'ya geçti.)

 Spor
 Amerikan Futbolu Ligi
 Amerikan Basketbol Ligi (Star TV'den geldi.)
 Brezilya 1. Futbol Ligi
 La Liga (İspanya 1. Futbol Ligi)
 NCAA Basketbol Ligi
 Super Bowl
 1992-2000: HBB Spor
 1996-1998: Bizim Stadyum (Faik Çetiner) (Kanal 6'dan geldi, atv'ye geçti.)

 Belgesel
 Animal Express
 Golden Age of Rock'n'Roll

 HBB FM HBB FM (Has Bilgi Birikim FM)', 1992'de HBB ile beraber Kadir Has ve ailesine ait şirketler tarafından kurulmuş İstanbul merkezli bir Türk radyo istasyonu. 2000 yılında HBB ile birlikte kapanmıştır

Dış bağlantılar
 HBB film tanıtımı ve haber jeneriği videosu

1992'de kurulan televizyon kanalları ve istasyonları
2023'te kurulan televizyon kanalları ve istasyonları
Türkçe televizyon kanalları
Türkiye'deki genel kanallar
Türkiye'deki eğlence kanalları
2000'de kapanan televizyon kanalları ve istasyonları
Türkiye'deki eski televizyon kanalları
Türkiye'deki yeni televizyon kanalları

HBB


An Polystachya reticulata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Tariq Stévart ngan Droissart. An Polystachya reticulata in nahilalakip ha genus nga Polystachya, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Bioko. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Polystachya

Polystachya reticulata


Felicity, ABD yapımı drama televizyon dizisi. Dizinin yaratıcıları J. J. Abrams ve Matt Reeves, yapımcıları ise Touchstone Television ve Imagine Television'dur.

Dizi Felicity Porter'ın (Keri Russell tarafından canlandırılmakta) Palo Alto, Kaliforniya'daki evinden "New York Üniversitesi" 'nde okumak üzere New York'a taşınmasıyla başlar. Dizinin konusu ana karakterin kurgusal üniversite deneyimleri üzerinden şekillenmektedir.

Dizi 1998'den 2002'ye kadar dört sezon olarak yayınlanmıştır. Her sezon Felicity Porter'ın üniversitedeki bir yılına tekabül eder.

2007'de, dizi Time Dergisi tarafından "Tüm Zamanların En İyi 100 TV Şovu" listesine seçilmiştir.

Karakterler
 Felicity Porter (Keri Russell)
 Ben Covington (Scott Speedman)
 Julie Emrick (Amy Jo Johnson)
 Noel Crane (Scott Foley)
 Elena Tyler (Tangi Miller)
 Meghan Rotundi (Amanda Foreman)
 Sean Bloomberg (Greg Grunberg)

Dizinin yaratıcıları
 J.J. Abrams
 Matt Reeves

Yapımcılar
 J.J. Abrams
 John Eisendrath
 Brian Grazer
 Jennifer Levin
 Ed Redlich
 Ron Howard
 Laurie McCarthy
 Matt Reeves
 Tony Krantz
 Matt Reeves

Yönetmenler
 J.J. Abrams
 Jack Bender
 Marc Buckland
 Joanna Cappuccilli
 Michael Fields
 Stephen Gyllenhaal
 Todd Holland
 Lamont Johnson
 Barnet Kellman
 Joanna Kerns
 Danny Leiner
 Steve Miner
 Tom Moore
 Ken Olin
 Ellen S. Pressman
 Matt Reeves
 Stan Salfas

Dizi bölümleri

1. sezon
Pilot Bölüm
The Last Stand
Hot Objects
Boggled
Spooked
Cheating
Drawing the Line (1)
Drawing the Line (2)
Thanksgiving
Finally
Gimme an O!
Friends
Todd Mulcahy (1)
Todd Mulcahy (2)
Love and Marriage
The Fugue
Assassins
Happy Birthday
pussy and sick
Felicity Was Here
Felicity Was Here
Felicity Was Here

2. sezon

23. Sophomoric

24. chicken

25. Ancient History

26. The Depths

27. Crash

28. The Love Bug

29. Getting Lucky

30. Family Affairs

31. Portraits

32. Great Expectations (1)

33. Help for the Lovelorn

34. The Slump (2)

35. Truth or Consequences

36. True Colors

37. Things Change

38. Revolutions

39. Docuventary II

40. Party Lines

41. Running Mates

42. Ben Was Here

43. The Aretha Theory

44. Final Answer

45. The Biggest Deal There Is

3. sezon

46. The Christening

47. The Anti-Natalie Intervention

48. Hello, I Must Be Going

49. Greeks and Geeks

50. Surprise

51. One Ball, Two Strikes

52. Kissing Mr. Covington

53. A Good Egg

54. James and the Giant Piece

55. Final Touches (a.k.a. Let's Get It On)

56. And to All a Good Night

57. Girlfight

58. Blackout

59. The Break-Up Kit

60. Senioritis

61. It's Raining Men

62. The Last Summer Ever

4. sezon

63. The Declaration

64. My Best Friend's Wedding

65. Your Money or Your Wife

66. Miss Conception

67. Boooz

68. Oops...Noel Did It Again

69. The Storm

70. The Last Thanksgiving

71. Moving On

72. Fire

73. A Perfect Match

74. Future Shock

75. Kiss and Tell

76. Raising Arizona

77. The Paper Chase

78. Ben Don't Leave

79. The Graduate

80. Time Will Tell

81. The Power of the Ex

82. Spin the Bottle

83. Felicity Interrupted

84. Back to the Future

Kaynakça

1998'de başlayan Amerika Birleşik Devletleri televizyon dizileri
2002'de sona eren Amerika Birleşik Devletleri televizyon dizileri
1990'larda Amerika Birleşik Devletleri televizyon dizileri
2000'lerde Amerika Birleşik Devletleri televizyon dizileri
Amerika Birleşik Devletleri dramatik televizyon dizileri
Buena Vista Television dizileri
New York Şehrinde geçen televizyon programları
Bilgi kutusu bulunmayan televizyon dizileri
2000'lerde İngilizce televizyon dizileri

Felicity (dizi)


Illnova est un îlot de l'ouest de la Norvège. Illnova est située à proximité de Storodden, et proche de Rekenakken.

Notes et références

Île en Norvège

Illnova


Uckermann ist der Familienname folgender Personen:

 Eckart von Uckermann, (* 1945), deutscher Jurist und Vorstandsvorsitzender einer Versicherungsgesellschaft
 Horst von Uckermann (1891–1961), deutscher Generalmajor
 Johann Jacob von Uckermann (1718–1781), deutscher Hofbeamter und Schlossherr
 Jörg Uckermann (* 1968), deutscher Politiker (pro NRW, vorher CDU)
 Karl von Uckermann-Bendeleben (1803–1877), schwarzburgischer Hofbeamter und Schlossherr
 Ludger Uckermann (* 1977), deutscher American-Football-Spieler
 Otto von Bendeleben-Uckermann (1804–1855), Erb-, Lehn- und Gerichtsherr auf Bendeleben und Mitglied des Landtags des Fürstentums Schwarzburg-Sondershausen

Uckermann steht für:
 Uckermann (pommersches Adelsgeschlecht), pommersches Adelsgeschlecht
 Uckermann-Bendeleben, sächsisches Adelsgeschlecht

Uckermann


Ürdün (Arapça: الأردن, el-Ürdün) ya da resmî adıyla Ürdün Hâşimi Krallığı (Arapça: el-Memleketü'l-Ürdüniyyetü'l-Hâşimiyye), Orta Doğu'da bulunan bir Arap ülkesidir. Asya, Afrika ve Avrupa'nın kesişiminde bulunan ülke, Levant bölgesine dahildir ve Şeria Nehri'nin doğu yakasında yer alır. Kuzeyinde Suriye, kuzeydoğusunda Irak, güneyinde ve doğusunda Suudi Arabistan, batısında İsrail ve Batı Şeria ile Lut Gölü yer almaktadır. Ülkenin güneybatıda bulunan 26 km kıyısı Akabe Körfezi yoluyla Kızıldeniz'e açılmaktadır. Akabe Körfezi Ürdün'ü Mısır'dan ayırır. Ürdün yarı kurak bir ülke olup yüz ölçümü 89 bin km², nüfusu yaklaşık 10 milyondur. Bu da Ürdün'ü 11. en kalabalık Arap ülkesi yapmaktadır. Halkının %95'i Sünni Müslüman olan Ürdün'ün resmî dini İslam'dır, ayrıca Hristiyan azınlık da bulunur. Başkenti ve en büyük şehri Amman'dır.

Günümüzde Ürdün'ün bulunduğu topraklarda insan yaşamı Eski Taş Çağı'nda başladı. Tunç Çağı'nın sonunda bölgede üç krallık ortaya çıktı: Ammonlular, Moavlılar ve Edomlular. İlerleyen dönemlerde Asur İmparatorluğu, Babil İmparatorluğu, Nabatî Krallığı, Ahameniş İmparatorluğu, Roma İmparatorluğu, Râşîdîn Halifeliği, Emevîler, Abbasîler ve Osmanlı İmparatorluğu Ürdün'e hükmetti. I. Dünya Savaşı sırasında 1916'da Osmanlılara karşı gerçekleşen Arap Ayaklanması'nın ardından Osmanlı İmparatorluğu Britanya va Fransa tarafından parçalandı. Mavera-i Ürdün (Transürdün) Emirliği 1921'de Britanya himayesi altında Haşimoğulları'ndan I. Abdullah tarafından kuruldu. 1946'da Mavera-i Ürdün Hâşimi Krallığı adıyla bağımsız olan ülke, 1948 Arap-İsrail Savaşı'nda Batı Şeria'yı ele geçirmesinin ardından 1949'da Ürdün Hâşimi Krallığı adını aldı. Batı Şeria'yı 1967'de kaybeden Ürdün, 1988'de bölge üzerindeki hak taleplerinden vazgeçti ve 1994'de İsrail ile barış antlaşması imzalayan ikinci Arap devleti oldu.

Ürdün meşrutiyetle yönetilen bir ülkedir, ancak kralın yürütme ve yasama üzerinde geniş yetkileri bulunmaktadır. Ülke birçokları tarafından karmaşa içindeki Orta Doğu'da bir "istikrar vahası" olarak anılmıştır. 2010'daki Arap Baharı'nın ardından gelen şiddet dalgasından neredeyse hiç etkilenmemiştir. Ürdün 1948'den bu yana çatışma içerisinde bulunan komşu ülkelerden mülteci kabul etmiştir. 2015 sayımına göre ülkede 2,1 milyon Filistinli ve 1,4 milyon Suriyeli mülteci bulunmaktadır.

Ürdün yüksek bir İnsani Gelişme Endeksi'ne sahiptir ve 102. sıradadır. Üst-orta gelirli bir ekonomi olarak değerlendirilmektedir. Turizm ve sağlık sektörleri gelişmiştir. Doğal kaynakların kıtlığı, mülteci akını ve bölgesel çalkantılar Ürdün ekonomisinin önündeki engellerdir. Ülke Arap Birliği ve İslam İşbirliği Teşkilatı'nın kurucu üyesidir.

Tarih

Ürdün İslamiyet yayılınca Arap-İslam Devleti'nin sınırları altındaydı. Bir dönem sonra; önce Memluk, sonra Osmanlı egemenliğine giren Ürdün, I. Dünya Savaşı sonunda Türk egemenliğinden çıktı. 1921 yılında İngiliz mandası olarak Mavera-i Ürdün Emirliği adını aldı ve başına da Şerif Hüseyin'in oğlu I. Abdullah geçti.

I. Abdullah, İngilizlerden bağımsız hareket etmek isteyince öldürüldü ve yerine oğlu Tallal geçti. Akli dengesini yitiren Tallal tedavi olmak için İstanbul'a geldi ve yerine oğlu Hüseyin geçti. Hüseyin'in ölümünden sonra ise yerini Kral II. Abdullah aldı.

Ürdün, II. Dünya Savaşı'nın ardından bağımsız bir krallık oldu.

Antik Çağda Ürdün
2012 yılındaki arkeolojik araştırmalar sonunda, tarihteki ilk amfitiyatronun Ürdün'ün Faynan Vadisi'nde MÖ 9600 yılı civarında yapıldığı ortaya çıkmıştır. Kömünal binaların bulunduğu bir köy de bulunmuştur. Tarımdan önce yerleşik hayata geçildiğinin ispatı, Neolitik Devrim kavramının yerleşik hayata geçme nedeninin tarım olduğu varsayımının sorgulanmasına da yol açmıştır.

Ürdün İsminin Geliş Yeri

Ürdün isminin aslı Ürdün Nehri'nden gelir. Ürdün kelimesinin aslı olan JORDAN, "Jor" kelimesi; Ürdün'deki Kutsal Elmar nehrinden, "Dan" ise; bazı dillerde o bölgedeki yaşayan halka verilen isimdir. Zaman içerisinde "Urdun" ismini almıştır. Araplar ise onu El-Urdun olarak adlandırmışlardır. Komşu bölge Ürdün Nehri'nin orada doğup bitmesi dolayısı ile Filistin ve Ürdün olarak bilinir. Ürdün kelimesinin ise güç ve azamet anlamı vardır ve bu ismin Nuh'un torunlarından biri olduğu söylenir. Kutsal Kitap Sözlüğünde ise; Ürdün kelimesi İbranice olduğu ve manasının, Filistin'in en önemli nehirlerinden olan El-Varid El-Munharid olduğu zikredilir. Yunanca'da Ürdün ismi " يوردانيم (jordanem) وجوردن (Jordan)" olarak adlandırılmış ve manası; "Eğim ya da Derinlik" anlamına gelmektedir. Yunanlar ve Romalılar Ürdün'ü kendi zamanlarında askeri bir vilayet olduğu için "askeri bölge" olarak adlandırmışlardır. Aynı şekilde Arap kumandanları Ürdün'ü, Lübnan'ın güneyinden bir parça, Filistin'in kuzeyinden bir parça ve aynı şekilde Suriye'nin bir parçası olarak gördükleri için burayı "Şam bölgesi ya da Ecnad(ordular) bölgesi" olarak adlandırmışlardır. Kral Abdullah bin Hüseyin Ürdün'ü kurduğu zaman burayı "Ürdün Emirliği" olarak adlandırdı. Daha sonrasında ise, Muhammed'in büyük dedesi Haşim'in soyundan gelen Haşimoğulları Ürdün'de krallık sisteminin bulunduğundan dolayı burayı Ürdün Haşimiye Krallığı olarak adlandırmışlardır.

Çok Eski Dönemde Ürdün
Çok eski asırlarda Ürdün insan bakımından sürekli ıssız bir bölgeydi. Sonrasında ise çeşitli medeniyetlerin etkisinde kaldı. Doğusundaki, batısındaki, güneyindeki ve kuzeyindeki kalabalık yüksek uygarlıklar oraya yerleşti.. Daha sonrasında ise Kenanilerin soydaşları olan Amurrular yerleşti ve Filistin devletini kurdular ve sonra burası Kenani toprakları olarak adlandırıldı. Bu göçmen Arap kabileleri Arap Yarımadası'ndan gelmiş ve Ürdün topraklarına yerleşmişlerdir. Her kabile bir bölgeyi yurt edinmiş ve her biri birbirinden ayrılmıştır. Ancak bu ayrışmaya rağmen aralarındaki ilişkiler dostça kalmıştır. Böylece Ürdün'de ilk düzenli yerleşim Milattan önce yaklaşık 2000 senesinde ortaya çıkmıştır.

Enbad Arapları Dönemi

Enbad Krallığı'nın kurulması milattan öncelerine kadar uzanır ve milattan sonra ilk yüzyılın sonlarına doğru 106 senesine kadar hüküm sürmüştür. Genellikle dağların ve mercanların bulunduğu taş ve kayalık bölgelerde yaşamışlardır. Merkez Petra bölgesi ya da başkent Petra'nın ismi; aşılması zor yüksek dağlar anlamına gelmektedir. Arapçada ise taş veya kayalık anlamına gelmektedir. Araplar ise Petra'yı "yazıt" adı ile adlandırmaktadır. Şu anda Musa vadisinde bulunmaktadır. Enbad Krallığındaki diğer şehirler ya da bölgeler ise; ateş siyahı taşlardan yapılan Hacer (taş) bölgesi ve Nigap bölgesidir.
Tarihçiler Enbad Krallığının soyunun nereden geldiği konusunda ihtilafa düşmüşlerdir. Bazı tarihçiler soylarının, İsmail'in en büyük oğlu Nebaioth'tan geldiğini söylemekte, kimi tarihçiler ise soylarının; Milattan önce 6.asırda Filistinden bağımsızlığını kazanıp Petraya yerleşen ve köklerinin Irak tarafından gelen Nubuhaz Nasrlılardan geldiğini söylemektedir. Başka bir görüş ise, köklerinin Yemen'den geldiğini ve Arap Yarımadası'dan olduğunu söylemekte ve Enbadların Yemen'den Arap Yarımadası'na yiyecek ve ziraat yapmak için geldiğini söylemektedir. Bu işte Yemen'de mevcut bulunan sulama kanalları, ziraat yolları ve heykeller gibi birçok yapının neden benzeştiğini açıklamaktadır. Bu yüzden onlar Arap'tır, Aramiler'den değildir. Aramiler yazıtlarında Enbadlıların sosyal yaşantılarından bahsetmiş ve onların; Arap Aristokratlar, özgür vatandaşlar, köle sınıfı ve yabancı sınıfı olarak ayırdıklarını söylerler.

Roma ve Bizanslılar Dönemi

Romalılar Ürdün'ü, Suriyeyi ve Filistin'i miladi 62 senesinde işgal etmişlerdir ve bölge 400 sene boyunca Roma hakimiyeti altında kalmıştır. Enbad devleti, Roman Hükümdar Trajan tarafından Roma İmparatorluğu'na bağlanmıştır. Bu esnada, Helenistik çağda on şehir birleşmiş ve Decapolis'i kurmuştur. Bu konfederasyon kültürel ve iktisadi bir federal yapı idi. Bu konfederasyon; Amman, Ceraş, Ummu Gays, İrbid, Güney Suriye ve Filistin'deki diğer şehirleri barındırıyordu. Bu dönem istikrar ve barış dönemi olarak adlandırılır ve birleşme yapısının kurulmasında önemli gelişmeler kaydedilmiştir. Ürdün, Bizanslılar döneminde birçok yapı inşa etmiş ve Romalılar döneminde devam etmiştir. Daha sonra bu gelişme devam etmiş ve bölgedeki nüfus artmış ve aynı şekilde Hristiyanlık bölgede bir din olarak kabul edilmiştir. Bu dönemde Kuzey Ürdün'e, Arap kabileleri yerleşti. Bu kabileler, Sasanilere karşı Bizanslıları kendilerine daha yakın bir dost olarak görmüşlerdi. Bu yüzden bu kabileler önce Romalıların daha sonra da Bizanslıların Sasaniler ile olan savaşlarında Sasanilere karşı savaşmışlardır.

Sasaniler, 600 sene ya da başka bir deyişle miladi 1. yüzyılın başlarında İslamın ortaya çıkışına kadar hüküm sürmüştür. İlk kralları " Cüfne Bin Amr" idi. Hükümdarlığı sırasında ülke sınırları Levant kadar büyük bir bölümü kapsamıştır. Başkentleri ise Güneyde "Golan" şehri idi.

Belki de bazı Ürdün şehirlerinin yaşamış olduğu en üst medeniyet seviyesi Medeba gibi Bizanslılar döneminde olmuştur. O dönemde mozaik ise süslenmiş birçok mükemmel kilise bulunuyordu. Bu kiliselerin içerisinde dünyadaki en değerli ve en güzel mozaik levhalarının yanı sıra miladi 6. yüzyıla uzanan, kutsal toprakların en eski haritası ve özellikle de Kudüs'ün o zamanki yerini gösteren ünlü Medeba haritası bulunmaktaydı. 542 yılında Veba, Ürdün halkının büyük bir kısmını yok etmişti. 614 yılında ise, Sasaniler geri kalan halkı öldürmüşlerdir. Sasanilerin Ürdün, Filistin ve Suriyeyi işgali 15 sene sürmüş ve miladi 629 yılında İslam'ın yükselişi karşısında İmparator Herakleios geri çekilmek zorunda kalmıştır. Bu çekilme Zeyd bin Harise komutasındaki İslam ordularının ilk saldırısı ile olmuş ancak İslam orduları yenilmiştir. Daha sonra Muhammed bizzat kendisinin de katıldığı Tebük gazvesinde zafere ulaşılmış ancak iki taraf arasında şiddetli çarpışma yaşanmamıştır. Bu savaşta Muhammed Üsame Bin Zeyd'i komutan seçmiş ancak Üsame savaş başlamadan ölmüştür.

Arap İslam Hakimiyeti

Ürdün Roma İmparatorluğu'nun hakimiyetine, İslam ordularının Şam devletini fethedip Arap Yarımadası'ndan Roma İmparatorluğu'nu temizleyinceye kadar boyun eğmiştir. Bölge, İslam hakimiyetinde olduğu esnada Halife Ömer bin Hattab döneminde Levant, bölgelere ayrıldı ve bu bölgelere Ecnad yani ordular bölgesi denildi. Ömer bin Hattab'ın ölümünden sonra, yönetimi 656 yılına kadar Osman aldı daha sonra Muaviye ve sonra da Osmanlı İmparatorluğu ele geçirdi. Osman bin Affan'ın öldürülmesinden sonra Müslümanların halifesi Ali bin Ebu Talib seçildi ancak Muaviye bunu kabul etmedi. İki grup arasındaki savaş Abdurrahman bin Mülcem adındaki kişinin Ali bin Ebu Talib'i öldürmesine kadar sürdü. Daha sonra insanlar Ali bin Ebu Talib'in oğlu Hasan bin Ali'ye sadakat yemini etti. Ancak o halifeliği Muaviyeye feragat etti.

Muaviye Emevi devletini kurdu ve başkentini, Ürdün'ün İslam devletine yakınlığı ve özel bir coğrafi yapıya sahip olmasından dolayı Şam olduğunu ilan etti. Bu şekilde hacıların Mekke ve Medine-i Münevvere'ye giden yoluna alternatif yol açtı. Emevi Devleti'nin kurulması ile Ürdün'de hayat gelişti. Halabat Kasrı, Harane Kasrı, Müşta Kasrı ve Umre Kasrı gibi birçok yapı inşa edildi. Emevilerin hükmü 749 yılında "Kasap" lakaplı Ebu Abbas'ın devletlerini bitirmesine kadar sürdü. Bu isim Muhammed'in amcasına nispeten verilmiştir.

Ebu Abbas'ın ilk yaptığı iş, Hilâfet'in merkezini Şam'dan Bağdat'a taşımak olmuştur. Hilâfet'in merkezinin Bağdat'a taşınması ile birlikte, Ürdün bölgesi eski Hilafet merkezi ile mukayese edilebilecek seviyeye gelmiştir. Bunun akabinde, Emevilerin inşa etmiş olduğu saraylarda taşınmıştır. Bu şekilde Ürdün, ticaret kervanlarının ve kutsal topraklara göç etmek isteyen hacılar için bir uğrak merkez haline gelmiştir. 10. ve 11. yüzyılda, Mısır'da hüküm süren Fâtımîler'in nüfusu artmış ve 969 yılında Ürdün'ü ele geçirmişlerdir. Miladi 12. yüzyılın başında,Levant haçlıların sert saldırı girişimlerine maruz kalmış ve Ürdün büyük bir savaşın ortasında kalmıştır. 1. Baldwin, Kudüs'e giden belirli yolları korumak amacı ile Ürdün'de birçok kale yaptırmıştır. Daha sonra 1. Baldwin kendi yönetimi altında Suriye ve Mısır'ın sınırlarını belirlemiştir. Ancak Selahaddin Eyyubi haçlıları, 1187 yılında Ürdün'ün yabancı hükûmetin boyunduruğundan kurtulduğu Hıttin Muharebesinde hezimete uğrattıktan sonra Kudüs'ten çıkarmıştır. Ürdün Eyyubiler ve Memlüklüler zamanında gelişti ve Suriye ve Mısır ile birlik oluşturdu. Bu birlik ile civar yerlerden dikkat çekici büyüklükte toprak fethetti. Mekke ve Medine-i Münevvereye giden hacıları için yol üzerinde hanlar ve kervansaraylar kurdular böylece iletişim ve ticaret yollarını geliştirmiş oldular. Aynı şekilde bu dönem de Ürdün'deki Ürdün Vadisinden şeker üretme yöntemini geliştirdiler. 1401 yılında bölge, Tatar'lıların yeni saldırılarına maruz kaldı. Bu da merkez hükûmetin zayıflamasına ve birçok ölüme neden olan hastalıkların bölgede yayılmasına neden oldu. Bu durum 1516 tarihinde Osmanlıların Memlüklüleri yenip Ürdün'ü Osmanlı İmparatorluğu'nun bir parçası haline getirinceye kadar sürdü.

Bu hükümdarlık 400 sene sürdü. Bu süre içerisinde Ürdün'ün batı bölümü ve dağlık bölümü çeşitli İslami dönemlerden kalma kaleler ile doludur. Asırlar boyu ülkenin emin bir mekan olması ve ülkeyi savunmak için birçok kale ve kuleler yapılmıştır. Bunlar arasında, tarihi Bizans İmparatorluğu'na kadar uzanan Ezrak (mavi) kalesi ve sanatsal tarzı ile  öne çıkan Rebat Kalesi bulunmaktadır. Bu kalelerin yapılma amacı haçlıların saldırılarından korunmak olmuştur.

Osmanlı Dönemi

Ürdün toprakları, Osmanlı İmparatorluğu'nun hükmü altına 1516 yılında Osmanlıların Memlüklüleri yendiği Mercidabık Muharebesi'nden sonra girmiştir. Böylece Ürdün, bu imparatorluğun 1516 yılından 1918 yılına kadar bir parçası olmuştur. Daha sonra diğer Suriye gibi diğer Arap ülkeleri de kendi istekleri ile Osmanlı Devleti'nin hükmü altına girmiştir. I. Selim bu bölgelerin valiliğini Can Berdi El-Gazali'ye vermiştir, ancak I. Selim'in ölümünden sonra, Osmanlı İmparatorluğu'ndan bağımsızlığını ilan etmiştir. Bunun üzerine Osmanlılar üzerine ordu göndermiş ancak başarılı olamamışlardır. Daha sonra 1521 yılında teslim olmuş ve idam edilmiştir. Bu şekilde Levant tekrar Osmanlı İmparatorluğu hakimiyetine girmiş ve Bab-ı Ali'ye boyun eğmiştir. Osmanlı İmparatorluğu Levant'ı; Şam, Halep ve Trablus olmak üzere üç vilayete ayırmıştır. Ürdün, Şam eyaletine bağlı idi. Kavalalı Mehmet Ali Paşa 1831 yılında oğlu İbrahim Paşa'yı Şam eyaletindeki birlikleri yönetmek sureti ile Osmanlı Devleti'ne giden yardımları kesip Levant'ı ele geçirmiştir.

Muhammed Ali Paşa eğitime önem vermiş çeşitli vergiler getirip bölgeyi düzene sokmaya çalışmıştır. Ancak, Osmanlı İmparatorluğu'nun Rus İmparatorluğu ve Birleşik Krallık ile iş birliği yapıp 1840 senesinde onu hezimete uğratması sonucu bir tehdit olmaktan çıkmıştır. Ali Paşa Mısır'ın elinden gidebileceği düşüncesi ile ordusunu Levant'tan geri çekmiş ve sadece Sudan ve Mısır'ın yönetimi kendisine bırakılmıştır.

1878 ve 1904 yılları arasında Çerkesler Ürdün'de beş köy kurdular: Amman (1878), Wadi al-Sir (1880), Jerash (1884), Na'ur (1901) ve al-Rusayfa (1904).

Çağdaş Tarihi

I. Dünya Savaşı Temmuz 1914 yılında itilaf ve ittifak devletleri arasında patlak verdi. 1914 yılı Ekim ayında Osmanlı İmparatorluğu Karadeniz'de Rusya limanlarını deniz donanması ile topçu ateşine tutmasıyla Almanya'nın yanında savaşa katıldı. 1914 yılı 2 Ekiminde de Rus İmparatorluğu Osmanlı İmparatorluğu'na savaş açtı. 3 gün sonra ise Birleşik Krallık ve Fransa Osmanlı İmparatorluğu'na savaş açtı.  Araplar Osmanlılardan kendi devletlerinin bağımsız olmasını ve Arap Emirliklerinde Arapçanın resmî dilleri olmasını istediler. Bu kararlar 1913 Paris Arap Konferansı'nda alınmıştı. Bu arada Arap milliyetçileri Faysal bin Hüseyin vasıtası ile Şam'da Genç Arap Birliğini kurdular. Bu birlik bir devrim yapmaya karar verdi ve bir Arap devleti kurmak için Şam Protokolünü imzaladılar. Bu Arap devletinin sınırları Toros Dağlarından Arap Denizi'ne, Kızıl Denizden Körfeze kadar uzanacaktı ve ülkenin de başında Şerif Hüseyin olacaktı. Ancak Cemal Paşa içerisinde Arap memurlarında bulunduğu Arap milliyetçilerini idam etmesi ile bu gerçekleşmedi. Daha sonra iki taraf arasında görüşmeler başladı ve 1916 yılında McMahon Antlaşması imzalandı. Bu anlaşma sonucu Birleşik Krallık'ın desteklediği bir Arap devleti kurulmasına ve bu devlete para ve silah yardımı yapılmasına buna karşılık Arapların da I. Dünya Savaşında İtilaf Devletleri arasında yer almayıp Osmanlılara karşı savaşmaması üzerinde mutabakata varıldı. Aynı şekilde İngilizler de Arapların kurmuş olduğu bu devleti kurma sözü verdi. 10 Haziran 1916 yılında Arap İsyanı Mekke'den başlamış oldu. Hüseyin bin Ali 5. Mehmet Reşat döneminde Türklere karşı kutsal cihadı başlattı. Osmanlılar ordularını Hicaz'dan Şam'a yöneltti ve Hüseyin bin Ali; Mekke, Taif, Cidde ve sonra da Medine-i Münevvereyi işgal etti.

Güney Ürdün'deki Havidat kabilesi, Ürdün'deki isyanı ilk başlatan kabile olmuştur. Kabilenin lideri Avde Ebu Taye Kuzey Arap orduları kumandanı Emir Faysal ile görüşmüş ve kabilesinin de isyana onların tarafında katıldığını beyan etmiştir. Daha sonra Şam' yönelmiş ancak fazla kalmamıştır. 1918 yılında da kuvvetlerinin Emir Faysal'ın komutasına vermiştir.

Arap-İsrail Savaşları ve Ürdün
Ürdün, 1948 Arap-İsrail Savaşı ve Altı Gün Savaşı'nda doğrudan, diğer Arap-İsrail savaşları'nda ise dolaylı olarak İsrail'e karşı mücadele etmiştir

Turizm ve Medeniyet

Ürdün'ün başkenti olan Amman aslında yedi tepe üzerine kurulmuştur. Ancak şu anda topraklarının genişlemesi ile on yedi tepe üzerinde bulunur. Ammanı farklılıklar şehri olarak tanımlayabiliriz çünkü birçok kültür orada eserler bırakmasının yanı sıra eski ile yeniyi bir arada temaşa eder. Hala gelişimini günden güne devam ettirmektedir. Sınırları genişlemekte ve nüfusu artmaktadır.1921 yılında Emir I .Abdullah Ammanı başkent seçtiğinde sadece seyrek birkaç evden oluşan bir şehir iken günümüzde büyük bir şehir haline gelmiştir.Günümüzde: Amman Kale Dağında bulunan Amman Kalesi, Emevi Kasrı, Bizans Kilisesi tarihi eser olarak bugün hala gezilebilmektedir. Bunun haricinde 5000 kişilik izleme kapasitesine sahip Roma Tiyatrosu da gezilen mekanlar arasındadır. Modern Amman şehir merkezinde halk pazarlarından modern alışveriş merkezlerine kadar birçok kültürel ve eğlendirici mekan bulunmaktadır.

Ürdün'ün en güneyinde Ürdün'ün denizle olan tek bağlantısı Akabe bulunur. Akabe Kızıl Deniz'in Kuzey tarafına düşer ve suyu bol ve saftır.Akabe Körfezinde hava yıl boyunca mükemmeldir. Hatta kış ayında bile hava sıcaklığı en fazla 20 derceye kadar düşer. Kış aylarında ortalama sıcaklığı 22,5 iken bu rakam yaz aylarında 26 dereceye yükselir. Bu özellikler de Akabeyi dünyada turizmde ve dalış sporlarında dünyadaki ender mekanlardan biri haline getirir. Aynı şekilde Akabe güzel kumlu sahilleri ile de meşhurdur. Turizm Ürdün'ün en önemli geçim kaynaklarından biridir. Değişik ülkelerden Ürdün'e 2009 yılında yaklaşık 3.5 milyon turist ve bunlardan elde edilen gelir ise 3.5 milyon dolar civarındadır. Ürdün'ün turist çeken tarihi mekanlarının başında meşhur Petra gelir. Petra UNESCO 1985 yılında yayınladığı raporda dünyanın 7 harikasından bir tanesi olarak gösterilmiştir. Petranın yanı sıra Ürdün Nehri, Nebo Dağı, orta çağdan kalma birçok mescid ve kilise ve ve Vadi Ram gibi birçok tarihi eser turistlerin ziyaret ettikleri başlıca mekanlar arasındadır.

Coğrafya

Orta Doğu, Suudi Arabistan'ın kuzeybatısında bir ülke olan Ürdünün coğrafi konumu: 31 00 Kuzey enlemi, 36 00 Doğu boylamıdır. Yüzölçümü: 92,300 km², Sınır komşuları: Irak 181 km, İsrail 238 km, Suudi Arabistan 728 km, Suriye 375 km, Batı Şeria 97 km'dir. İklimi: Kuru çöl iklimi. Batı kısımlarda Kasım - Nisan ayları arasında yağmur mevsimi yaşanır. Doğal kaynakları: Fosfat, potas olup petrol yönünden zengin değildir.

Araziler

Ürdün arazisinin çoğu, genel anlamı ile, çöl topraklarından oluşur. Doğusunda yüksek araziler, Batısında ise; Ürdün Nehrinin güneyi ve kuzeyinde Büyük Rift Vadisi yer alır. Ürdün arazisi; Alçak Rift Vadisi, Yüksek dağlık gölgesi ve çöl platosu olmak üzere üç kısımdan oluşur.

Ürdün Vadisi Bölgesi

Ürdün'ün bu alçak bölgesi Yermuk Nehrinden Akabe Körfezine kadar olmak üzere 370 km²'den oluşur. Ürdün Nehri bu alçak bölgenin bir bölümünden geçer ve Ölü Deniz'e dökülür.

Yüksek Dağlık Bölgeler

Ürdün'de yüksek bölgeler, Ürdün Vadisi ile Doğu Çölü arasında oluşmaktadır. Yüksek bölgeler halka şeklinde birbirine geçmiş bir plato, tepeler ve dağ zirvelerinden oluşur ve kuzeyde Yarmuk Nehri ile güneyde Suudi Arabistan ve Ürdün arasına kadar uzanır. Dağların ortalama yükseltisi deniz seviyesinden yaklaşık 1200 metreye ulaşır ve kademeli olarak azalır. Dağlık bölgeler kuzeyden güneye doğru uzanan birçok vadilerden oluşur. Bu bölgeye de Aclun, Balga, Kerek ve Mean bölgesi denir. Buna ek olarak Aclun bölgesinin yükseltisi yaklaşık ortalaması deniz seviyesinden 850 metre yükselir. Aynı zamanda Güney bölgesinden bir parçayı da içerisine alır.

Demografi

2015 nüfus sayımı Ürdün'ün nüfusunun 9.531.712 olduğunu gösterir (kadın: %47; erkek: %53). Yaklaşık 2,9 milyon kişi (%30) vatandaş değil mülteciler ve yasadışı göçmenlerden oluşur.  Araplar nüfusun yaklaşık %98'ini oluşturuyor. Geriye kalan %2'lik kesim ise büyük oranda Çerkesler , Ermeniler ve Çeçenler dahil Kafkasya halklarının yanı sıra daha küçük azınlık gruplarından oluşur. Nüfusun yaklaşık %84,1'i kentsel alanlarda yaşamaktadır.

Mülteci ve göçmenler

Ürdün, Aralık 2016 itibarıyla 2.175.491 Filistinli mülteciye ev sahipliği yapıyor.  Filistinli mültecilerin ilk dalgası 1948 Arap-İsrail Savaşı sırasında geldi ve 1967 Altı Gün Savaşı ile 1990 Körfez Savaşı'nda zirveye ulaştı. Geçmişte Ürdün birçok Filistinli mülteciye vatandaşlık vermişti ancak son zamanlarda Ürdün vatandaşlığı yalnızca nadir durumlarda veriliyor. Bu Filistinlilerin 370.000'i UNRWA mülteci kamplarında yaşıyor.

2003'teki Irak Savaşı'nın ardından 1.000.000 kadar Iraklı Ürdün'e taşındı  ancak bunların çoğu geri döndü. 2015 yılında Ürdün'deki sayıları 130.911'e gerilemişti. Ancak pek çok Iraklı Hıristiyan (Süryani/Keldani) Ürdün'e geçici veya kalıcı olarak yerleşti.  Göçmenler arasında 2006 Lübnan Savaşı'nın ardından gelen 15.000 Lübnanlı da yer alıyor.

2010'dan bu yana 1,4 milyondan fazla Suriyeli mülteci, Suriye İç Savaşı'ndaki şiddetten kaçmak için Ürdün'e kaçtı. En büyük nüfus Zaatari mülteci kampındadır.

Dil

Ürdün'ün resmî dili okullarda da okutulan Fasih Arapçadır. Ürdünlü öğrencilerin çoğu Ürdün lehçeleri ile konuşurken bu lehçeler İngilizce, Fransızca ve Türkçe gibi dillerden etkilenmiştir.

İngilizce resmî statüde olmasa da ülke de en çok konuşulan ikinci dildir ve tekstil, iletişim, bankacılık, eğitim gibi alanlarda en çok konuşulan dildir.

Hepsi olmasa da çoğu özel okulda Arapçanın yanında İngilizce olarak da dersler okutulmaktadır. Fransızca ise birçok özel okulda seçmeli olarak okutulmaktadır.

İklim

Ürdün, Akdeniz havzası ve kurak çöl arazisinin karışımı bir iklime sahiptir. Zira ülkenin kuzey ve güney bölgelerinde Akdeniz iklimi hakim olurken, ülkenin geri kalanında çöl iklimi hüküm sürer. Genel anlamı ile yazın hava sıcak ve kurak iken, kışın nemli ve ılımandır.

Ürdün'de iklim çeşitliliği bulunmaktadır. Zira, Ürdün Vadisinde kurak tropikal iklim, yüksek dağlık bölgelere sıcak iklim hakim olurken ülkenin diğer bölgelerindeki dağlık bölgelere ılıman hava hakim olabilir.

Din

Ürdün'de resmî din İslam'dır ve halkın yaklaşık %95'i Müslümandır. Müslümanların da çoğunu Sünniler oluşturur. Şii müslümanların çoğu Lübnan ve Irak'tan gelen göçmenlerdir.  Ürdün, vatandaşlarını din seçmede özgür kılmıştır ancak azınlık grupların haklarının gözetilmesi konusunda eksik kalmıştır. Müslümanlar, diğer dinlerden olan özellikle de misyoner insanları İslam'a davet etmek için çaba göstermektedirler.

Lagatum şirketinin araştırmasına göre, Ürdünlülerin %46,2'si düzenli olarak din hizmetlerine katılmaktalar.

Ürdün, yerli Hristiyan azınlığa sahiptir. Hristiyanlar 1950 yılında nüfusun %30'unu oluşturmaktalardı.

Diğer din azınlıklarından olan Bahailik ve Dürzîlik de Ürdün'de bulunmaktadır. Dürzîler genellikle Ezrag şehrinin Güneyinde toplanmışlardır. Ürdün Vadisinde bulunan Adassiyeh köyü ise Bahailerin genellikle toplandıkları yerdir.

Siyasetçileri ve Hükûmet

Ürdün Haşimiyye Krallığı oluşum olarak bir anayasal monarşi rejimine sahiptir. Monarşi hükûmeti ise bir kral ile yönetilir bu kral aynı zamanda ülkenin askerinin komutanıdır. Kral; başbakan, bakanlar kurulu ya da kabinede otoritesini gösterir.

Kabine, senato olarak da bilinen Ürdün Parlamentosunun demokratik olarak seçilmesinden sorumludur.

Şubat 1999 yılında kral 2. Abdullah babası Hüseyin'in vasiyeti üzerine ölümünden sonra yerine gelmiştir. Abdullah iktidara gelmesinden hemen sonra İsrail ve ABD ile barış anlaşması imzalamıştır. Abdullah, iktidarının ilk senesinde, ülkesinin gündemini iktisadi olarak gelişmeye yöneltmiştir.

Ürdün Parlamentosu iki kademeden oluşur: Temsilciler Meclisi (Majlis al-Nuwaab) ve Senato (Majlis al-Aayan). Senatoda 60 üye bulunur ve hepsi de kral tarafından seçilir. Parlamenter Meclisi ise; 12 bölgeden seçilmiş 120 üyeden oluşur. Seçilmiş parlamenter üyeleri mecliste mevzuat açma hakkına sahiptir ancak kral tarafından seçilen senatodan geçmek zorundadır.

Ürdün çok partili sisteme sahiptir. Siyasi partiler 40 sandalyeden daha fazla sayıda üyeye sahip iken geri kalan üyeler bağımsız adaylardan oluşur.

Son seçimler 2020 yılında yapıldı ancak katılım 29.88% gibi düşük bir orana sahipti.

Eğitim

Ürdün'de 2010 sayımlarına göre okuma yazma oranı %92,6 idi. Ürdün eğitim sistemi iki yıllık okul öncesi eğitim, on yıllık zorunlu eğitim, iki yıllık lise eğitimi daha sonra da üniversite eğitimden oluşmaktadır. Ürdün, devlet harcamalarının %20,5'ini eğitim alanında yapması ile Türkiye ve Suriye'den önce gelmektedir. Bu oran Türkiye'de %2,5, Suriye'de ise 3.86 oranındadır. Orta okula kayıt oranı %63'ten %97'ye yükselmiş ve liseye kayıt oranı ise %79'dan %85'e yükselmiştir.

Ürdün'de bir milyon kişiden iki bin kişisi araştırmacıdır. Bu oran gelişmiş ülkelerde ise bir milyon kişide beş bin kişidir. 2011 Global büyüme oranına göre, Ürdün, Orta Doğu'da Katar ve Birleşik Arap Emirliklerinden sonra 3. sıradadır.

Krallık 10 devlet ve 16 özel üniversiteye sahiptir. Buna ek olarak 14'ü devlet 24'ü özel olmak üzere 28 koleje sahiptir. Ürdün'de her sene 200.000'den fazla öğrenci üniversiteye kayıt olmaktadır. Bu 200.000 sayısına ilaveten bazı öğrencilerde Amerika Birleşik Devletleri ve Birleşik Krallık'ta üniversiteye kaydolmaktadır. Ürdün'de; Alman-Ürdün Üniversitesi, Colombia Üniversitesi, NYIT, DePaul Üniversitesi ve Madaba Amerikan Üniversitesi gibi birçok uluslararası üniversite vardır. Aynı zamanda Ürdün'e George Washington Üniversitesi de bir tıp üniversitesi şeklinde açılması planlanmaktadır.

Webometrics Dünya Üniversiteleri sıralamasına göre; Ürdün Üniversitesi 1507. sırada ve Yarmouk Üniversitesi 2165. sırada bulunmaktadır.

Ürdün İnternet kullanımı açısından Arap ülkeleri arasında ilk sıradadır. Ürdün'ün yaklaşık %75'i İnternet kullanmaktadır.

Kaynakça

Ürdün


John Joseph Gotti Jr. (27 Ekim 1940 - 10 Haziran 2002), New York'un Beş Mafya Ailesinden biri olan Gambino Ailesinin 1986'dan 1992'ye kadar liderliğini yapan ünlü İtalyan-Amerikan gangster ve mafya babasıdır.

Bilinen diğer isimleri The Dapper Don veya The Teflon Don'dır. Gerek açık ve sert konuşmalarıyla düzene meydan okuması, gerekse gösterişli hayat tarzı sürmesi ve Federal Hükûmetin kendisine karşı açtığı davalardan beraat etmesiyle ün kazandı. The Teflon Don lakabı, Brooklyn Federal Mahkemesinde görülen kendisine karşı açılmış bu davalardan beraat etmesi dolayı basın tarafından yakıştırılmıştır. Eski Lucchese suç ailesi patronu Anthony "Gaspipe" Casso'ya göre, John Gotti'nin yaptığı Cosa Nostra'nın sonunun başlangıcıydı. Bu tavırları John Gotti'yi ölümünden sonra büyük bir efsane haline getirdi.

Kariyeri
John Gotti, John Gotti Sr. ve Fannie (Philomena) Gotti'nin çocuğu olarak Bronx, New York' ta doğdu. 12 yaşındayken ailesiyle birlikte Brooklyn'e taşındılar. Kardeşleri olan Peter, Gene, Richard tamamen ve öteki kardeşi olan Vincent ise belli bir dereceye kadar mafyanın içinde oldu. John gibi Peter, Gene ve Richard da gizli mafya üyeliğine kabul edildiler. 1985 yılına gelindiğinde John Gotti artık Gambino Ailesinin en güçlü kaptanı (capo) sayılmaktaydı. Gambino Ailesi o yıllarda ABD'nin en güçlü suç ailesi kabul ediliyordu. Bu yıllarda JFK Havaalanı ve New York Metropolitan Bölgesindeki yasa dışı işleri Gambino ailesi adına yönetmekteydi. John Gotti'nin mafya içindeki mentoru da çok acımasız ve sert olan Aniello Dellacroce adında yaşlanmakta olan bir gansterdi. Dellacroce aynı zamanda Gambino suç organisyonunda büyük patrondan sonra gelen ikinci kişiydi. Aralarında Gotti'nin de bulunduğu birçok mafya üyesi onun Paul Castellano'dan liderliği almasını istiyordu. Kaderin cilvesi olarak mafyanın bu genel isteği Aniello Dellacroce'un kanserden ölmesinden sonra John Gotti'ye kısmet olacaktı. John Gotti kendine yakın olanların desteğini de yanına alarak Paul Castellano'yu 16 Aralık'ta Manhattan'da bir et restoranına (Sparks Steak House) girerken koruması ile birlikte vurdurttu. Rivayete göre kendisi ve arkadaşı Sammy Gravano arabanın içinden olayı seyrediyordu. Organize ettiği Paul Castellano suikastinden sonra Gotti, Gambino suç örgütünün başına geçti. Artık Gotti mafya babası (Godfather) idi. Bu dönemde Gotti, hal ve tavırları ve özellikle çok pahalı ve gösterişli elbiseler giymesi sebebiyle basın ve halkın ilgisini çekmeye başladı. Yaşadığı semt olan Queens, Ozone Park'ta organize ettiği cadde partileri ve festivalleri, suçluları bu semtten uzak tutması ve 4 Temmuz kutlamalarında havai fişek gösterileri düzenlemesiyle çok popüler bir insan haline geldi. 29 Eylül 1986'da Time dergisine kapak olması ile ünü iyice arttı. Bu kadar ünlenmesinden rahatsız olan Federal Hükûmet Gotti'yi çok sıkı bir izlemeye aldı. İşlerini yürüttüğü Ravenite Sosyal Kulübü ve gittiği her yer FBI tarafından elektronik izleme altına alındı. Sonunda FBI John Gotti'yi Ravenite'ın üstünde bulunan apartman katında çeşitli cinayetleri ve yaptığı yasadışı işleri bir arkadaşıyla tartışırken kayıt ettirmeyi başardı. Bu kayıtların arasında kendine sağ kolu olarak hizmet eden Sammy Gravano hakkında küçültücü ve aşağılayıcı sözler de vardı. FBI'ın bu kayıtların yeterli kanıt olacağına kanaat getirerek John Gotti ve grubunu tutukladı. Tutuklananlar arasında Sammy "The Bull" Gravano da vardı. FBI yetkilileri bu teypleri Gravano'ya dinletip kendi tarafına çekmeye çalıştılar. Gravano, Gotti serbest kalırsa kendisinden kurtulmak isteyeceğini düşünerek FBI'ın anlaşma teklifini kabul etti ve mahkemede Gotti'nin aleyhinde tanıklık yaptı. FBI'la yaptığı bu anlaşma sonucunda 19 kişiyi öldürdüğünü itiraf etmesine rağmen yalnızca 5 yıl yatıp çıkarken, onun itirafları sonucunda John Gotti müebbet hapse mahkûm oldu.

Ölümü
John Gotti, 10 Haziran 2002 yılında saat 00:45'te Springfield, Missouri'de bulunan Federal Mahkûmlar için yapılmış hastane de tedavi görürken gırtlak kanserinden öldü. Ailesi onun hastanede iyi bakılmadığını ve kötü yapılmış diş protezinin hastalığını hızlandırdığını savundu. Ölümünden sonra Queens'deki Saint John's Mezarlığı'nda 11 yaşında bir kazada ölen oğlu Frank'ın yanına gömüldü.

Ailesi
John Gotti 6 Mart 1963'te Victoria DiGiorgio ile evlendi. Beş çocukları oldu: Angel (doğumu 1961), Victoria, John Jr., Frank ve Peter. Oğullarından Frank evlerinin önünde minyatür motorsikletine binerken bir komşuları tarafından kazaen ezilerek öldü. Öteki oğullarından John Jr.'un ise babası hapisteyken onun işlerini vekaleten yürüttüğü iddia edildi. Kızı Victoria ve onun çocukları da popüler bir TV dizisinin ana karakterleri olarak rol aldılar.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 www.newsday.com John Gotti' nin Cenaze Merasimi Fotoğrafları (İngilizce)
 John Gotti (İngilizce)

1940 doğumlular
Bronx doğumlular
2002 yılında ölenler
İtalyan asıllı Amerikalılar
Amerika Birleşik Devletleri'nde kanserden ölenler
İtalyan mafya liderleri
Cinayetten hüküm giyen Amerikalılar
Amerika Birleşik Devletleri'nde vergi suçlarından hüküm giyenler
Cezaevinde ölen Amerikalılar
Boğaz kanserinden ölenler
Gambino Ailesi

John Gotti


Gemi İnşaatı ve Deniz Mühendisliği gemilerin ve petrol platformları gibi açık deniz yapılarının tüm proje süreçlerini bilen ve gerekli tüm hesap ve analizleri yaparak tüm tasarım ve planlarının hem hazırlanmasını hem de sahada imalatını yürütülmesini içine alan ileri uzmanlık sahasıdır. Gemi İnşaatı en genel anlamıyla deniz yüzeyinde veya altında yüzebilen her türlü taşıtı ve onların sevk sistemlerini içine alır. Gemi İnşaatı ve Gemi Makineleri Mühendisliği içine gemi makinelerini dahil eder ama açık deniz yapılarını almaz. Her iki saha gemi tasarımında ortak ama makine ve açık deniz yapılarında birbirleriyle ayrılırlar.

Uygulamada bu iki saha genelde birbirleriyle aynı katagoride işler yapabilirken özünde her bir tür gemi, yat, makine, platformlar ve vs. deniz taşıtları ayrı ayrı tecrübe ihtiyacı doğurduğu için hangi alanda daha çok çalışılmışsa o alanda uzmanlaşma ortaya çıkar. Benzer şekilde sahada çalışmış mühendis ile tasarım bürosunda çalışan mühendisler arasında da farklı uzmanlaşmalar ortaya çıkar.

Tasarımda çalışan mühendisler gelişmiş tasarım, gerilme analizleri, simülasyon programlarını kullanmada uzmanlaşırken, saha mühendisleri imalat aşamasında çalışırlarken tasarımda öngörülememiş zorlukların çözümünde uzmanlaşırlar.

Ürün geliştirme, yeni teknoloji ve malzemeleri takip etmek, tasarım eğilimlerinden haberdar olmak veya eğilimleri bizzat yaratmak bu mühendisliğin doğal görevleri arasındadır.

Nerede, ne yaparlar
Gemi ve Deniz Mühendisleri öncelikle gemi, yat projeleri hazırlayan tasarım ofisleri ve bunların imalatını yapan tersanelerde çalışırlar. Akademide akademisyen olarak yollarına devam edebilirler. Deniz yapılarının klaslanmasında ve sigortalanması süreçlerinde görevli olan özel denetim kuruluşlarında (Alman Loydu, Türk Loydu, ingiliz Loydu vs.) denetçi olarak iş yaparlar. Deniz taşıtlarının yardımcı makinelerini tasarlayan, imal eden işletmelerde de iş yapabildikleri gibi otomotiv sanayi ve uçak sanayi sahalarında da farklı görevlerle iş yapabilirler.

Çalışma yerleri genelde deniz kenarında veya çok yakınındadır. Tasarım bürolarda çalışma şekli genelde bilgisayar başında analiz ve çizimlerle geçerken sahada ister tersanede ister gemide olsun sürekli imalatı bizzat takip etmek ve uygulamayı yürütmekle görevlidir.

Deniz Bilimlerinin, biyolojiyle ilgili sahası ayrı bir uzmanlık alanıdır ve mekanik biliminin bir sahası olan ve daha çok açık deniz yapılarıyla ilişkili olan Deniz Mühendisliği'nin bu sahayla ilgisi yoktur. Biyolojik araştırmalar doğrudan alanı değildir.

Akademik Tarihçesi
Teknolojinin gelişimini takip ederek ortaya çıkmış olan bu mühendislik sahası başlangıçta Makine ve İnşaat mühendisliğinin alanı içerisinde yer alıyordu. Gemi ve Uçak Mühendisliği, makine mühendisliğinin ileri alanları olarak yüksek lisans seviyesinde öğretilmiştir. 1980lere doğru Gemi ve Uçak fakülteleri ayrı bağımsız birimler olarak ortaya çıkar. Daha sonra ise teknolojinin gelişimiyle deniz taşıtları daha kompleks yapılar olmaya başlar. Bu da yeni uzmanlık alanlarının doğmasına yol açar. Böylece Fakülte Gemi İnşaatı ve Deniz Bilimleri fakültesi olarak son halini alır. İstanbul Teknik Üniversitesi öncülüğünde ortaya çıkan bu bölüm biyolojik bilimlerle ilgili olmayıp tümüyle mekanik bilimlerin bir parçası olarak kendini gösterir.

Gemi mühendisliği

Gemi inşaatı ve deniz mühendisliği


La General Motors Ultralite est un concept car présenté au Salon de Detroit en  pour démontrer les avantages de l'utilisation combinée d'une carrosserie légère en fibre de carbone et d'une aérodynamique particulièrement travaillée avec un coefficient de traînée C de 0,192.

Ce concept met en lumière la possibilité de réduire fortement la consommation et les émissions polluantes grâce à son poids contenu de  et à un moteur tricylindre à deux temps de  spécialement conçu pour le modèle.

Sa carrosserie rappelle la Ford Probe entrée en production en 1988 et se reconnait dans le style de la première voiture électrique produite en série de la marque, la General Motors EV1.

Notes et références

Véhicule conceptuel
General Motors

General Motors Ultralite


Peter Berneis, auch Peter Eysoldt (* 1. April 1910 in Berlin, Deutschland; † 4. November 1985 in München), war ein deutscher Schauspieler und Drehbuchautor.

Leben
Der Sohn des Kunstmalers Benno Berneis kam über seine Mutter, die Schauspielerin Gertrud Eysoldt, 1923 zum Film und trat unter dem Namen Peter Eysoldt an ihrer Seite als Kinderdarsteller vor die Kamera. Wegen seiner "halbjüdischen" Herkunft emigrierte der diplomierte Physiker und Ingenieur infolge der nationalsozialistischen Machtübernahme nach London. Die Schwester seines Vaters, Frida Langer, wurde 1942 Opfer des Holocaust. Im Mai 1937 reiste Berneis in die USA weiter. Dort beantragte er noch im selben Jahr die US-Staatsbürgerschaft. Berneis fand zunächst eine Anstellung als Kunstprofessor an der Universität von Washington, D.C. 1940 wurde er eingebürgert.

Wenig später holte ihn Wilhelm Dieterle nach Hollywood, wo er Drehbücher für einige Spitzenproduktionen verfasste, darunter die filigrane Menschenstudie Die Glasmenagerie und das Sozialdrama Fernruf aus Chicago. 1953 kehrte Berneis nach Deutschland (Bundesrepublik) zurück, schrieb aber auch weiterhin die Manuskripte für deutsche wie für amerikanische Filme. Dabei handelte es sich überwiegend um romantische Stoffe und Komödien, gelegentlich auch Dramen. 1963 und 1964 erhielt der Heimkehrer auch zweimal Gelegenheit zur Filmregie in der Bundesrepublik.

Berneis hatte auch als Überarbeiter von Drehbüchern anderer Autoren gewirkt.

Filmografie
als Schauspieler Peter Eysoldt

 1923: Mutter, dein Kind ruft! / Das brennende Geheimnis
 1924: Ich hatt' einen Kameraden
 1924: Die Schmuggler von Bernina
 1924: Die Puppe vom Lunapark
 1925: Sein Chef

als Drehbuchautor Peter Berneis

 1948: Jenny (Portrait of Jennie)
 1950: Die Glasmenagerie (The Glass Menagerie)
 1951: Fernruf aus Chicago (Chicago Calling)
 1953: Man nennt es Liebe
 1953: Ungarische Rhapsodie (nur Dialogregie)
 1954: Schule für Eheglück
 1955: An der schönen blauen Donau
 1957: Mein Mann Gottfried (My Man Godfrey)
 1958: Ein Fremder in meinen Armen (A Stranger in My Arms)
 1959: Bezaubernde Arabella
 1960: Die junge Sünderin
 1962: Tunnel 28 (auch Produktionsleitung)
 1963: Der Chef wünscht keine Zeugen (auch Co-Regie)
 1964: Die Lady (auch Co-Regie)
 1974: Härte 10 (TV-Mehrteiler)
 1976: Lobster (TV-Serie)
 1977: Der Alte (TV-Serie)
 1978: Steiner – Das Eiserne Kreuz II
 1982: Steckbriefe (TV)

Literatur
 Kay Weniger: "Es wird im Leben dir mehr genommen als gegeben …". Lexikon der aus Deutschland und Österreich emigrierten Filmschaffenden 1933 bis 1945. Eine Gesamtübersicht. ACABUS Verlag, Hamburg 2011, ISBN 978-3-86282-049-8, S. 101.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Kinderdarsteller
Drehbuchautor
Emigrant aus dem Deutschen Reich zur Zeit des Nationalsozialismus
Deutscher
Geboren 1910
Gestorben 1985
Mann

Peter Berneis


Samalete (Samaleten) ist ein osttimoresischer Suco im Verwaltungsamt Railaco (Gemeinde Ermera).

Geographie

Vor der Gebietsreform 2015 hatte Samalete eine Fläche von 9,97 km². Nun sind es 6,12 km². Der Suco liegt im Osten des Verwaltungsamts Railaco. Westlich liegen die Sucos Taraco, Deleso und Railaco Leten. Im Osten grenzt Samalete an die Gemeinde Aileu. Im Nordosten an das Verwaltungsamt Laulara mit seinem Suco Fatisi und im Südosten an das Verwaltungsamt Aileu mit seinem Suco Seloi Craic. Im Suco liegen die Dörfer Rihiu, Eraulo, Tunlero (Tumlero) und Leburema' (Leborema). In Leburema gibt es eine Grundschule, die Escola Primaria No. 248 Samalete.

Im Suco befinden sich die drei Aldeias Aiurlala, Eraulo und Leburema.

Einwohner
Im Suco leben 1.250 Einwohner (2022), davon sind 638 Männer und 612 Frauen. Im Suco gibt es 200 Haushalte. Knapp 58 % der Einwohner geben Tetum Prasa als ihre Muttersprache an. 41 % sprechen Mambai.

Geschichte

1975 flohen 70 Einwohner der Sucos von Taraco und Samalete nach Einschüchterungen durch UDT-Anhänger in die Wälder. Zur selben Zeit wurden sieben UDT-Mitglieder von FRETILIN-Anhängern ermordet. Die Ermordeten sollen selbst an Morden an FRETILIN-Anhängern beteiligt gewesen sein. Aus Rache wurde später wiederum ein FRETILIN-Anhänger durch UDT-Mitglieder umgebracht.

1992 wurden die Einwohner von Eraulo auf die Insel Atauro zwangsumgesiedelt. Begründet wurde dies damit, dass sie angeblich Familienmitglieder hatten, die in den Wäldern Zuflucht suchten. Innerhalb von zwei Monaten starben drei der Zwangsdeportierten.

Am 6. Februar 2013 brannten Unbekannte fünf Häuser nieder und brachten drei Menschen um. Auch ein Angreifer starb. Die Polizei nahm daraufhin 34 Verdächtige fest.

Politik
Bei den Wahlen von 2004/2005 wurde António Piedade zum Chefe de Suco gewählt. Bei den Wahlen 2009 gewann Vasco Soares und 2016 António Filipe dos Santos.

Weblinks

 Ergebnisse des Zensus 2010 für den Suco Samalete (tetum; PDF; 8,5 MB)
 Ergebnisse des Zensus 2015 für den Suco Samalete (tetum; PDF)
 Seeds of Life: Suco information sheets Railaco (tetum)

Einzelnachweise

Suco in Ermera (Gemeinde)

Samalete


William III de Cantilupe (mort le  ; anciennement Cantelow, Cantelou, Canteloupe, latinisé en « de Cantilupo ») était le  baron féodal d'Eaton Bray dans le Bedfordshire. Par sa femme Eva de Braose, héritière de la dynastie Braose des Marcher Lords du Pays de Galles, il est jure uxoris baron féodal de Totnes, Devon et Baron d'Abergavenny. Ses résidences principales étaient à Calne, Wiltshire et à Aston Cantlow, Warwickshire. Ensuite, il hérite du château d'Abergavenny et d'autres domaines de cette baronnie.

Origines
William III de Cantilupe était le fils aîné et héritier de William II de Cantilupe (décédé en 1251) et de sa femme Millicent (ou Mélisende) de Gournay (décédé en 1260). Elle est la fille d'Hugues de Gournay ainsi que la veuve d'Amaury VI de Montfort-Évreux (décédé en 1213), Comte de Gloucester. L'oncle de William était Walter de Cantilupe (1195-1266), évêque de Hereford et son jeune frère était Thomas de Cantilupe (1220-1282), évêque de Hereford et chancelier d'Angleterre, canonisé en 1320.

Mariage et descendance

Peu avant le , il épousa la protégée de son père, Eva de Braose (décédée en 1255). Elle est la fille et cohéritière de William V de Braose (décédé en 1230), surnommé « Black William », Baron d'Abergavenny, et de sa femme Ève le Maréchal, fille et éventuelle héritière de William Marshall,  comte de Pembroke. La tutelle et le mariage d'Eva avaient été achetés par le père de William en 1238. Eva serait représentée par l'effigie féminine gisant dans l'église du prieuré de St Mary, Abergavenny (anciennement l'église du prieuré d'Abergavenny). La majeure partie du corps du gisant est recouverte par un grand bouclier sculpté avec les armes de Cantilupe ancient (trois fleurs-de-lys), et tenant un cœur dans ses mains.

Avec sa femme Eva, il eut pour enfants:

 Sir George de Cantilupe (1251-1273), Baron d'Abergavenny, fils unique et héritier. Il hérita de vastes domaines dès l'âge de . Il épousa Margaret de Lacy mais mourut sans enfant, laissant ses sœurs ou leur descendance comme cohéritières. Il décéda en 1273, âgé de seulement , peu après avoir atteint sa majorité et récupéré ses terres de la tutelle royale.
 Millicent de Cantilupe (décédée en 1299), s'est marié d'abord, avant 1254, à John de Montalt, décédé après 1265, sans descendance. En deuxième noces, peu avant 1273, elle épousa Eudo la Zouche (décédé en 1279), fils cadet de Roger la Zouche, de North Molton, Devon et d'Ashby, Leicestershire, et frère d'Alan la Zouche (1205-1270), grand-père d'Alan la Zouche,  Baron la Zouche (1267-1314) « d'Ashby », dont le titre fut créé en 1299. La partie de son héritage fraternel comprenait : la baronnie féodale d'Eaton Bray ; le manoir de Calne dans le Wiltshire (le siège de son père) ; une partie de la baronnie féodale de Totnes dans le Devon ; toute la baronnie féodale de Bulwick dans le Northamptonshire et le manoir de Harringworth dans le Northamptonshire. Le manoir de Harringworth devient le siège des descendants Zouche. Son fils, William la Zouche,  baron Zouche (1276-1351) a été créé Baron Zouche « de Haryngworth » en 1308, pour se distinguer de son cousin Alan, fait baron en 1299.
 Joan de Cantilupe (décédée en 1271), a épousé Henry de Hastings (1225-1268) d'Ashill (Norfolk), dont la tutelle et le mariage que son père avait achetés à Guy de Lusignan vers 1252. La partie de son héritage fraternel comprenait les vastes terres de la Baronnie d'Abergavenny et du château d'Aston Cantlow dans le Warwickshire, l'un des principaux sièges de son père. Joan a été enterrée dans les Greyfriars, Coventry, Warwickshire, dans la chapelle de Hastings, avec son mari Henry de Hastings et son fils John de Hastings,  baron Hastings, Baron d'Abergavenny, tous commémorés par des effigies (maintenant perdues), comme relaté par Dugdale. Cependant, le cœur de Joan de Cantilupe a été enterré au prieuré d'Abergavenny, et « son effigie la montre tenant un cœur dans la paume de sa main ». L'effigie supposée d'Eva de Braose avec le bouclier Cantilupe tient également un cœur, mais à deux mains. Ses fils étaient :
 John Hastings,  baron Hastings (1262-1313), seigneur d'Abergavenny, fils aîné, qui en 1273 hérita d'une partie des terres de son oncle sans enfant Sir George de Cantilupe, y compris la Baronnie d'Abergavenny et le siège Cantilupe d'Aston Cantlow en Warwickshire. Il a été convoqué au Parlement en tant que Lord Hastings en 1290. Son petit-fils était Lawrence Hastings,  comte de Pembroke,  baron Hastings (1318-1348).
 Edmund Hastings,  baron Hastings (après 1262-vers 1314) « d'Inchmahome » (anciennement Inchmacholmok ), Perthshire, Écosse, convoqué au Parlement le  sous le nom de "Lord Hastings". Il mourut à la bataille de Bannockburn en 1314, après s'être marié mais il n'aura pas de descendance.

Décès

Cantilupe mourut en 1254, vers la Saint-Michel, le 29 septembre. Sa mort est enregistrée par son contemporain Matthieu Paris (décédé en 1259) dans son Historia Anglorum ainsi :

 « Obiit Will's de Cantelupo; Anno eodem circa festum sancti michaelis obiit Will(ielmus) de Cantelupo juvenis elegans et dives in dolore multorum quia ille tertius iam fuit Cantelupinorum qui infra paucos annos de medio sunt sublati (« W. de Cantilupe est mort ; la même année (c'est-à-dire 1254) autour de la fête de saint Michel mourut William de Cantilupe, beau et riche garçon, dans la douleur de beaucoup parce qu'il était déjà le troisième des Cantilupes qui en quelques années furent enlevés du milieu d'eux ») ».

Son père William II était mort en 1251 et son grand-père William  en 1239. L'un des principaux pleureurs aux funérailles de William III de Cantilupe était Simon de Montfort, un ami proche de la famille.

Références

Date de naissance non renseignée (XIIIe siècle)
Baron de la pairie d'Angleterre au XIIIe siècle
Décès en 1254

William de Cantilupe (mort en 1254)


An Cycnoches bennettii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dodson. An Cycnoches bennettii in nahilalakip ha genus nga Cycnoches, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cycnoches

Cycnoches bennettii


Kurija Špigelski je zgrada u mjestu i gradu, Samobor. Zaštićeno je kulturno dobro.

Opis
Kurija se nalazi u okviru bloka kojeg određuju Livadićeva i Obrtnička ulica, na uskoj izduljenoj parceli koja je očuvala tradicionalnu organizaciju. Položena je u smjeru pružanja parcele, južnim zabatnim pročeljem orijentirana na Livadićevu ulicu. Građena je kao samostojeća jednokatnica, pravokutna tlocrta s visokim baroknim krovištem i lomljenim zabatima. Troprostorna je u obje etaže, a duž zapadnog pročelja u prizemlju i katu proteže se karakterističan arkadni trijem. Kurija je jedna je od malobrojnih, cjelovito očuvanih zidanih baroknih kurija iz XVIII. stoljeća u samoborskom kraju. Osim gabarita i pročeljne artikulacije, ima izvorni prostorni koncept kao i svodne te stropne konstrukcije.

Zaštita
Pod oznakom Z-4736 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "profana graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene stambene građevine u Zagrebačkoj županiji
Građevine u Samoboru
Kurije u Hrvatskoj

Kurija Špigelski


William David "Bill" Christian (* 29. Januar 1938 in Warroad, Minnesota) ist ein ehemaliger US-amerikanischer Eishockeyspieler. Bei den Olympischen Winterspielen 1960 gewann er als Mitglied der US-amerikanischen Nationalmannschaft die Goldmedaille.

Karriere
Bill Christian verbrachte den Großteil seiner Karriere als Eishockeyspieler in seiner Heimatstadt beim Amateurteam Warroad Lakers, bei dem er auch mit seinen beiden Söhnen zusammen spielte. Von 1959 bis 1961 bestritt der Angreifer zudem einige Spiele im Profibereich für die Seattle Totems aus der Western Hockey League. Zusammen mit seinem Bruder Roger und seinem Schwager Hal Bakke gründete er das Unternehmen Christian Brother's Hockey Sticks. Christian wurde 1984 mit der Aufnahme in die United States Hockey Hall of Fame geehrt. 1998 folgte die Aufnahme in die IIHF Hall of Fame.

International
Für die USA nahm Christian an den Olympischen Winterspielen 1960 in Squaw Valley und 1964 in Innsbruck teil. Bei den Winterspielen 1960 gewann er mit seiner Mannschaft die Goldmedaille.

Erfolge und Auszeichnungen
 1960 Goldmedaille bei den Olympischen Winterspielen
 1984 Aufnahme in die United States Hockey Hall of Fame
 1998 Aufnahme in die IIHF Hall of Fame

Familie
Auch seine Brüder Gordon und Roger waren Eishockeyspieler und nahmen für die USA an den Olympischen Winterspielen teil, wobei Roger ebenfalls 1960 Olympiasieger wurde. Seine Söhne Dave und Ed wurden ebenfalls Eishockeyprofis. Dave setzte die Olympiatradition der Familie fort und wurde 1980 ebenfalls Olympiasieger. Sein Enkelsohn Brock Nelson ist mittlerweile auch Eishockeyprofi.

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Vereinigte Staaten)
Eishockeyspieler (Seattle Totems, WHL)
Olympiateilnehmer (Vereinigte Staaten)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1960
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1964
Olympiasieger (Eishockey)
Mitglied der IIHF Hall of Fame
Mitglied der United States Hockey Hall of Fame
US-Amerikaner
Geboren 1938
Mann

Bill Christian


Liasan Albertovna Utiașeva (, ; ) este o prezentatoare TV, vedetă și fostă gimnastă la gimnastică ritmică, de două ori finalistă la Campionatul de Gimnastică Ritmică Grand Prix, la individual compus. În prezent Utiașeva este o femeie de afaceri, fondatoare a proiectului on-line "Sila Voli", unul dintre Ambasadorii de la Cupa Mondială FIFA 2018 și mamă a doi copii.

Carieră

Prima antrenoare a lui Utiașeva a fost Alla Ianina. Irina Viner a invitat-o atât pe Utiașeva cât și pe antrenoarea acesteia la Centrul Olimpic de la Moscova, dar doar Utiașeva a decis să se mute.

Succesul lui Utiașeva a venit în 2001, când s-a plasat pe locul al treilea la Campionatul Rus. A concurat la Cupa Mondială din 2001 de la Berlin și a câștigat medalia de aur la individual compus și individual la gimnastică ritmică în programul cu o pereche de măciuci, minge, coardă și cerc. În 2001, la World Games din Akita, Japonia, Utiașeva a câștigat patru medalii de argint, fiind următoarea după coechipiera Irina Ceacina în finalele pe aparate la coardă, cerc, minge și măciuci. Utiașeva a câștigat la individual compus medalia de argint la Finala Grand Prix din 2001 în Deventer și, de asemenea, a câștigat 2 medalii de aur în finală la aparatele măciuci și coardă. A fost membră a echipei ruse, care a câștigat medalia de aur în 2001 la Campionatele Mondiale de la Madrid, dar echipa a fost ulterior descalificată din cauza Alinei Kabaeva și Irinei Ceacina care au avut rezultate pozitive la testul de dopaj.

În septembrie 2002, Utiașeva s-a rănit la picior în timp ce a realizat o aterizare, la încălzire, în Samara, dar radiografia nu a prezentat nicio fractură, astfel a continuat să se antreneze și să participe la competiții în următoarele opt luni. În 2002, la Finala Grand Prix din Innsbruck, Utiașeva a simțit dureri la picioare după un exercițiu și s-a retras din concurs după exercițiul cu cercul. La o clinică de specialitate din Berlin, tomografia prin rezonanță magnetică a arătat că osul navicular, de la ambele picioare, a suferit numeroase fracturi. A recurs la o intervenție chirurgicală și s-a întors în lumea sportivă în 2004, dar fără posibilitatea de a mai efectua sărituri. Acest lucru a determinat-o să se retragă din competiții și și-a încheiat cariera sportivă în 2006.

Utiașeva a continuat să participe la gale de premiere și, de asemenea, a început să antreneze. A apărut în emisiunea lui Alexei Nemov în 2007, alături de alte personalități ale gimasticii ritmice printre care Iulia Barsukova. A făcut parte, de asemenea, din juriu Miss Rusia în 2012, 2014, 2016 și 2017.

Viața personală
Liasan Utiașeva s-a născut dintr-o mamă de etnie bașchiră pe nume Zulfi Utiașeva și un tată de origine ruso-poloneză și tătar de Volga de etnie turcă, pe nume Albert Utiașev. S-a convertit la ortodoxie din islam. S-a căsătorit cu actorul de comedie rus Pavel Volea, cu care are un fiu, Robert, născut în Miami, Florida. A născut al doilea copil, o fiică, Sofia, în vara anului 2015.

Informații muzicale pe aparat

Note

Legături externe
 Site oficial

 Lyasan Utyasheva Profil  ru
 Gimnastica Ritmică Rezultate

Nașteri în 1985
Gimnaste
Gimnaști ruși
Bașchiri
Ortodocși ruși
Oameni în viață
Ruși de origine tătară

Liasan Utiașeva


University of Guam () (U.O.G.) is a public land-grant university in Mangilao, Guam. It is accredited by the Western Association of Schools and Colleges and offers thirty-four degree programs at the undergraduate level and eleven at the master's level. Of the university's 3,387 students, 94% are of Asian-Pacific Islander ethnicity and nearly 72% are full-time (fall 2012 figures). A full-time faculty of about 180 work at the university.

History
University of Guam was founded in 1952 as a two-year teacher-training school known as the Territorial College of Guam, established by Governor Carlton Skinner In 1960, the college moved to the present campus in the central district of Mangilao. In 1965, the college was accredited as a four-year, degree granting institution. By 1968, enrollment had reached 1,800 students while staff and faculty totaled more than 130. It was designated as a land grant institution by the United States Congress in 1972. Throughout the 1970s Women's rights advocate and pioneer Maryly Van Leer Peck founded the Community Career College which became Guam Community College. She would later create the Business and Applied Technology programs, among others. She was also a chairman on its board.

Presidents
 Antonio C. Yamashita (1964–1970)^
 Pedro C. Sanchez (1970–1974)
 Antonio C. Yamashita (1974–1977)^
 Rosa Roberto Carter (1977–1983)
 Jose Q. Cruz (1983–1987)
 Wilfredo P. Leon Guerrero (1988–1993)^
 John C. Salas (1993–1996)
 Jose T. Nededog (1996–2000)
 Harold L. Allen (2001–2008)^
 Robert A. Underwood (2008–2018)^
 Thomas W. Krise (2018–2023)
 Anita Borja Enriquez (2023-present)

^ Indicates President Emeritus status conferred by UOG Board of Regents

Colleges and schools

The University of Guam offers bachelor's degrees in thirty-four areas and master's degrees in eleven areas:

College of Liberal Arts and Social Sciences (CLASS)
Division of Humanistic Studies
Department of English and Applied Linguistics (D.E.A.L.)
Division of Social and Behavioral Sciences
Division of Communication and Fine Arts
College of Natural and Applied Sciences (CNAS)
Department of Mathematics and Computer Science
Division of Natural Sciences
Division of Agriculture and Consumer Sciences
Army ROTC
School of Business and Public Administration (SBPA)
Division of Business
Division of Public Administration
School of Education (SOE)
Division of Foundations, Educational Research and Human Studies
Division of Teacher Education and Public Service
School of Engineering
Civil Engineering Program
Pre-Engineering Program
School of Health (SOH)
Health Sciences Program
Nursing Program
Social Work Program

Notable alumni
Joseph Franklin Ada, Former Governor of Guam.
 Katherine B. Aguon - Guamanian educator and politician.
 Carmen Fernandez - Businesswoman, politician, and college administrator.
Peter Sugiyama, member of the Senate of Palau
Judith Won Pat, Speaker of the 30th Guam Legislature.
 Antoinette D. Sanford - Businesswoman and politician.
Ray Tenorio, Lieutenant Governor of Guam.
Anthony "Tony" Ada, Guam Senator, Member of the Legislature of Guam
Tan Siu Lin, Founder of Tan Holdings Corporation and Chairman of the Peking University Luen Thai Center for Supply Chain System R&D.
 Aline A. Yamashita - Guamanian educator and politician. Former Senator in the Guam Legislature.
 Amata Coleman Radewagen - Delegate to Congress, American Samoa.
 Elizabeth Diaz Rechebei, educational leader in the Northern Mariana Islands

Notable faculty
Vicente T. Blaz, professor of law.
Dirk Ballendorf, former Professor of Micronesian studies, Director of the Micronesian Area Research Center (1979-1984, 2004-2007).
Benjamin Clemens Stone, British-American botanist.
Tony Palomo, historian.
Ansito Walter, former Governor of Chuuk State.
Maryly Van Leer Peck. university president, engineer and first female dean

References

External links

 Official website

Land-grant universities and colleges
University of Guam
Schools accredited by the Western Association of Schools and Colleges
Universities and colleges established in 1952
1952 establishments in Guam
Public universities and colleges in Guam
Census-designated places in Guam

University of Guam


في فئة قرارات الــ1800 لقرارات مجلس الأمن الدولي، كان القرار 1800 قد اتخذ في 20 فبرار ير 2008 وكان حول يوغسلافيا والانتهاكات فيها للقانون الدولي، وكان أول قرار في العام 2009 هو القرار 1860 حول القضية الفلسطينية

القرارات
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1800 : حول المحكمة الدولية لمحاكمة الأشخاص المسؤولين عن الانتهاكات الجسيمة للقانون الإنساني الدولي التي ارتكبت في إقليم يوغوسلافيا السابقة منذ عام 1991
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1801 : حول الحالة في الصومال
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1802 : حول الحالة في تيمور - ليشتي
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1803 : حول
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1804 : حول الحالة في منطقة البحيرات الكبرى
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1805 : حول الأخطار التي تهدد السلام والأمن الدوليين بسبب الإرهاب
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1806 : حول الحالة في أفغانستان
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1807 : حول الحالة المتعلقة بجمهورية الكونغو الديمقراطية
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1808 : حول الحالة في جورجيا
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1809 : حول السلام والأمن في أفريقيا
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1810 : حول عدم انتشار أسلحة الدمار الشامل
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1811 : حول الحالة في الصومال
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1812 : حول الحالة في السودان (تمديد ولاية بعثة الأمم المتحدة في السودان وتقديم الأمين العام تقارير إلى المجلس عن تنفيذ ولاية البعثة والتقدم المحرز)
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1813 : حول الحالة المتعلقة بالصحراء الغربية
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1814 : حول الحالة في الصومال
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1815 : حول الحالة في الشرق الأوسط
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1816 : حول الحالة في الصومال
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1817 : حول الحالة في أفغانستان
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1818 : حول الحالة في قبرص
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1819 : حول الحالة في ليبريا وغرب أفريقيا
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1820 : حول المرأة والسلام والأمن
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1821 : حول الحالة في الشرق الأوسط
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1822 : حول الأخطار التي تهدد السلام والأمن الدوليين بسبب الإرهاب
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1823 : حول الحالة المتعلقة في رواندا
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1824 : حول المحكمة الجنائية الدولية لمحاكمة الأشخاص المسؤولين عن أعمال الإبادة الجماعية وغيرها من الانتهاكات الجسيمة للقانون الإنساني الدولي التي ارتكبت في إقليم رواندا والمواطنين الروانديين
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1825 : حول رسالة مؤرخة 22 تشرين الثاني/نوفمبر 2006 موجهة من الأمين العام إلى رئيس مجلس الأمن للوثيقة رقم (S/2006/920) من وثائق مجلس الأمن.
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1826 : حول الحالة في كوت ديفوار
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1827 : حول الحالة بين إثيوبيا وإريتريا وإنهاء ولاية بعثة الأمم المتحدة في إثيوبيا وإريتريا.
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1828 : حول تقارير الأمين العام عن السودان
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1829 : حول الحالة في سيراليون
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1830 : حول الحالة بشأن العراق
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1831 : حول الحالة في الصومال
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1832 : حول الحالة في الشرق الأوسط
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1833 : حول الحالة في أفغانستان
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1834 : حول الوضع في تشاد وجمهورية أفريقيا الوسطى والمنطقة دون الإقليمية
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1835 : حول
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1836 : حول
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1837 : حول
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1838 : حول
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1839 : حول
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1840 : حول
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1841 : حول
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1842 : حول
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1843 : حول
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1844 : حول
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1845 : حول
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1846 : حول
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1847 : حول
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1848 : حول
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1849 : حول
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1850 : حول القضية الفلسطينية وقطاع غزة اتخذ في 16 ديسمبر 2008 في الجلسة رقم 6045.
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1851 : حول
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1852 : حول
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1853 : حول
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1854 : حول
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1855 : حول
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1856 : حول
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1857 : حول
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1858 : حول
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1859 : حول
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1860 : حول فلسطين وهو أول قرار في العام 2009
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1861 : حول الحالة في تشاد وجمهورية أفريقيا الوسطى والمنطقة دون الإقليمية
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1862 : حول سيادة إريتريا وجيبوتي واستقلالهما وسلامتهما الإقليمية ووحدة كل منهما
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1863 : حول لحالة في الصومال
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1864 : حول رسالة مؤرخة 22 تشرين الثاني/نوفمبر 2006 موجهة من الأمين العام إلى رئيس مجلس الأمن (S/2006/920)
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1865 : حول الحالة في كوت ديفوار
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1866
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1867
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1868
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1869
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1870
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1871
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1872
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1873
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1874
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1875
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1876
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1877
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1878
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1879
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1880
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1881
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1882
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1883
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1884
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1885
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1886
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1887
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1888
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1889
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1890
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1891
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1892
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1893
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1894
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1895
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1896
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1897
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1898
 قرار مجلس الأمن الدولي رقم 1899

المصادر
 صفحة قرارات الأمم المتحدة لعام 2008
 موقع الأمم المتحدة www.un.org

انظر أيضاً
 مجلس الأمن
 قرارات مجلس الأمن
 قائمة قرارات مجلس الأمن

وصلات خارجية
 الصفحة الرئيسة لموقع الأمم المتحدة
 موقع الأمم المتحدة باللغة العربية
 موقع الأمم المتحدة باللغة الإنجليزية
 صفحة مجلس الأمن باللغة العربية
 صفحة مجلس الأمن باللغة الإنجليزية
 قرارات مجلس الأمن باللغة العربية منذ عام 1983
 قرارات مجلس الأمن باللغة الإنجليزية منذ عام 1946

قرارات مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة

قرارات مجلس الأمن من رقم 1800 إلى 1899


Akomodacija (lat. accommodatio: prilagodba, usklađivanje), u medicini, je prilagodba, sposobnost čovječjeg i životinjskog oka da gleda na različitu daljinu, a da pritom slika promatranog predmeta ostane jednako oštra. Temelji se na tome što prednja ploha leće u oku može mijenjati svoju izbočenost (konveksnost), a time i žarišnu daljinu. Sposobnost je akomodacije ograničena, a starenjem slabi, jer očna leća gubi elastičnost. Bez naročitog napora normalno oko se akomodira na daljinu od 250 milimetara, koja se zove daljina jasnoga vida.

Ljudsko oko

Oko je organ našeg tijela koji služi za gledanje. Očna jabučica koja se nalazi u očnoj šupljini glave obavijena je s vanjske strane bjeloočnicom koja u sredini vidljivog dijela oka prelazi u prozirnu rožnicu. Iza nje se nalazi šarenica; to je obojeni krug u oku. Šarenica u sredini ima kružni otvor ili zjenicu, koju vidimo kao tamni kružić usred šarenice. Šarenica se pomoću mišića može više ili manje zatvarati, pa time zjenica postaje manja ili veća. Ako je svjetlost jaka, zjenica se stegne i propušta manje svjetlosti u oko, a u tami se raširi. Iza zjenice se nalazi bikonveksna (ispupčena ili sabirna) očna leća.

Unutrašnjost oka ispunjena je prozirnom tekućinom, a nasuprot leći s unutarnje strane oka nalazi se mrežnica na kojoj su razgranati ogranci očnog živca koji iz oka ulazi u mozak. Mrežnica se sastoji od završetaka očnog živca koji imaju oblik čunjića i štapića, a osjetljivi su na svjetlost. Na onom mjestu gdje vidni živac ulazi u oko, nema ni čunjića ni štapića, pa je taj dio mrežnice neosjetljiv i zove se slijepa pjega. Nasuprot zjenici nalazi se žuta pjega koja sadrži samo čunjiće. Ona je najosjetljiviji dio mrežnice, i na nju mora pasti slika predmeta koji gledamo. Zrake svjetlosti koje dolaze s predmeta u oko čine na mrežnici stvarnu (realnu), obrnutu i umanjenu sliku. Pri tom predmet mora biti dobro osvijetljen i ne smije biti pod odviše malim vidnim kutom. Svjetlost koja pada na mrežnicu podražuje očni živac koji to prenosi u mozak, i tu se stvara osjet svjetlosti.

Oštrina slike za naročito udaljene predmete postizava se time što se leća može očnim mišićima više ili manje ispupčiti. Tako se mijenja žarišna daljina. Prilagođivanje oka daljini predmeta da bi se dobila oštra slika zove se akomodacija. Bez naročitog napora normalno oko se akomodira na daljinu od 250 milimetara, koja se zove daljina jasnoga vida. Ako slika predmeta padne na slijepu pjegu, predmet ne možemo vidjeti.

Adaptacija oka

Adaptacija oka je sposobnost oka da se prilagodi promjenama jakosti (intenziteta) svjetlosti, pri čemu adaptacija na mrak teče mnogo sporije nego adaptacija na svjetlost. Poremećaj adaptacije na mrak naziva se hemeralopija.

Izvori

Optika
Oko

Akomodacija


Vishvakarman oder Vishvakarma ( bzw.   m. "der Allschaffende") ist im Hinduismus der göttliche Baumeister und auch der Erschaffer der Welt, weshalb er mit Prajapati gleichgesetzt werden kann. Seine Person wurde erst im späten Vedismus entwickelt und zeigt frühe Spuren einer allgöttlichen Macht. Später wurde er als göttlicher Baumeister des Universums und Urvater aller Künste betrachtet.

Mythos
Das Epos Ramayana sagt, dass Vishvakarman die Stadt Lanka erbaute, die von Ravana und den Rakshasas bewohnt wurde. Nach den Puranas schmiedete er die Waffen der Götter, darunter den Diskus von Vishnu, den Dreizack von Shiva und den Speer von Karttikeya, weshalb er manchmal auch mit Tvashtri gleichgesetzt wird.

Literatur
 Hans Wilhelm Haussig (Hrsg.): Götter und Mythen des indischen Subkontinents. (Wörterbuch der Mythologie, Abteilung 1: Die alten Kulturvölker, Band 5). Klett-Cotta, Stuttgart 1984, ISBN 3-12-909850-X, S. 194.

Weblinks

Einzelnachweise

Indische Gottheit
Schöpfungsgottheit
Schmied (Mythologie & Sage)
Gottheit des Hinduismus

Vishvakarman


Robert Edward Casale Jr. (nascido Robert Edward Pizzute Jr.; 14 de julho de 1952 – 17 de fevereiro de 2014), ou "Bob 2", foi um músico, compositor e produtor musical estadunidense. Ele ganhou destaque no final dos anos 1970 como tecladista e guitarrista base da banda new wave Devo, que lançou um hit no Top 20 em 1980 com o single "Whip It". A banda manteve um culto de seguidores ao longo de sua existência. Ele era o irmão mais novo de seu co-fundador e baixista Gerald Casale.

Biografia
Robert Edward Pizzute Jr. nasceu em 14 de julho de 1952, em Kent, Ohio. Ele nasceu com o sobrenome Pizzute porque seu pai mudou legalmente seu nome de Robert Edward Casale para o de seus pais adotivos. No mesmo ano do nascimento de Bob, seu pai mudou seu nome de volta para seu nome de nascimento. Casale se formou na Theodore Roosevelt High School em 1970 e originalmente atuou como radiologista.

Carreira

Devo
No início de 1970, Bob Lewis e Gerald Casale tiveram a ideia da "involução" da raça humana depois que o amigo de Casale, Jeffrey Miller, foi morto por guardas nacionais de Ohio durante o tiroteio no estado de Kent. Casale ingressou na Devo em 1973, após ser recrutado por seu irmão Gerald. Depois que a banda passou por algumas mudanças na formação, Bob Casale tornou-se parte da encarnação mais popular de quintetos, que consistia em dois conjuntos de irmãos, os Mothersbaughs (Mark e Bob) e os Casales (Gerald e Bob), junto com baterista Alan Myers.  Mais tarde, Casale afirmou que eles formaram a banda porque "era uma forma mais imediata de autoexpressão que exigia menos dinheiro e nenhuma permissão externa".

Após o fracasso comercial de seu sexto álbum de estúdio Shout, a Warner Bros. abandonou Devo. Pouco depois, alegando sentir-se insatisfeito criativamente, Alan Myers deixou a banda, fazendo com que os membros restantes da banda abandonassem os planos de um LP de vídeo Shout, bem como uma turnê. Nesse ínterim, Casale iniciou a carreira de engenheiro de áudio. Em 1987, Devo se reformou com o novo baterista David Kendrick. A banda parou de se apresentar em 1991, mas voltou a ser um ato musical em 1995.  Nessa época, os membros do Devo apareceram no filme The Spirit of '76, mas sem Bob Mothersbaugh.

Nos shows do Devo, Casale tocou guitarra base e base e teclado, enquanto também trabalhava com amostragem MIDI. Ele também cantou backing vocals, tanto em álbuns quanto em shows ao vivo.

Outros Trabalhos
À medida que a popularidade do Devo diminuiu em meados da década de 1980 e seus vários membros começaram a trabalhar em projetos paralelos, Casale fez a transição para engenharia de áudio e produção de discos. Ele projetou e mixou o primeiro álbum solo de estúdio de Mark Mothersbaugh, Muzik for Insomniaks, em 1985, que mais tarde foi expandido e lançado em dois CDs em 1988. Em 1986, Casale produziu e projetou o EP de estreia do Martini Ranch, "How Can the Laboring Man Find Time for Self-Culture?" que também contou com Alan Myers na percussão e Mark Mothersbaugh nos teclados e no final do verão de 1986 ele projetou o primeiro álbum solo de estúdio para o guitarrista do Police, Andy Summers, gravado no Devo Studios na Califórnia. XYZ, apresentando canções escritas e cantadas por Summers, foi lançado em 1987.

Casale mais tarde se tornou parte do grupo de produção musical Mutato Muzika com outros membros do Devo.

À medida que as oportunidades de engenharia de áudio e produção de discos se expandiam para Casale e seu colega de banda Mark Mothersbaugh, Casale começou a trabalhar para televisão e filmes, incluindo Four Rooms, Happy Gilmore, Rushmore, The Royal Tenenbaums e Rugrats Go Wild.

Morte
Em 17 de fevereiro de 2014, Casale faleceu aos 61 anos, em Los Angeles, Califórnia, devido a uma insuficiência cardíaca. Segundo seu irmão Gerald, ele foi ao pronto-socorro porque estava tossindo sangue. Ele foi agendado para exames e sua família foi para casa. Durante os testes, Casale ficou "agitado" e recebeu um sedativo, após o que sua pressão arterial caiu. Ele recebeu epinefrina. Quando seu coração parou, a equipe médica não conseguiu fazê-lo funcionar novamente.

Ele deixa seu irmão Gerald e dois filhos, Alex e Samantha.

Devo fez uma turnê pelos Estados Unidos e Canadá em junho e julho de 2014, tocando em dez datas consistindo em sua "música experimental" composta e gravada de 1974 a 1978. Planejada como uma turnê do 40º aniversário, esta excursão foi anunciada como a turnê "Hardcore Devo". A receita parcial dos dez shows foi para sustentar a família de Casale.

Casale foi cremado. Seus restos mortais foram colocados em uma urna impressa em 3D em forma de cúpula de energia Devo.

Trilhas Sonoras

Televisão

Filmes

Discografia

Devo

Ligações externas

Norte-americanos de ascendência italiana

Bob Casale


Galtellì (sardisk: Gartèddi) er en by og en kommune (comune) i provinsen Nuoro i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 35 meters højde og har 2.434 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 56,53 km² og grænser til kommunerne Dorgali, Irgoli, Loculi, Lula, Onifai og Orosei.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Nuoro

Galtellì


Deveciler, Hive Emiri Ebü'l Gazi Bahadır Han tarafından hanlığın deve ihtiyacını karşılamak amacı ile Elburz dağlarının eteklerine yerleştirilen 500 Türkmen ailesinden çoğalan topluluğa verilen isimdir.

Bahadır Han'ın yerleştirdiği bu Türkmen grubu zamanla çoğalarak 5000 çadıra kadar çıkmıştır. Horasan'da meydana gelen coğrafik ve sosyal olaylar sonucunda, kıtlıktan da etkilenen grup, başlarında Kara Halil denen liderlerinin önderliğinde Anadolu'ya göç etmişlerdir. Günümüzde bir kısmı Çukurova'da Misis, Ceyhan, Yumurtalık ve Toros Dağları eteklerinde yaşamaktadırlar. Bir kısmı da Antalya ve Ege yöresine dağılmıştır.

Bu gün Anadolu'da "Biz Devecilerdeniz" diyen Türkmenler bu topluluğun mensuplarıdır.

Ali Suavi'nin Hive Hanlığı adlı eserinde ayrıntılara rastlamak mümkündür.

Aşiretler

Deveciler