Ronaldo de Assis Moreira (d. 21 Mart 1980), bilinen adıyla Ronaldinho () veya Ronaldinho Gaúcho, Brezilyalı eski futbolcudur.

Çoğunlukla ofansif orta saha mevkiinde oynadı, zaman zaman forvet ve kanatta görev aldı. Kariyerinin büyük bir bölümünü Avrupa kulüplerinden Paris Saint-Germain, Barcelona ve Milan'da geçirdi, aynı zamanda Brezilya millî futbol takımı için de oynadı. Ronaldinho, 2 kez FIFA Dünyada Yılın Futbolcusu ve Ballon d'Or ödülünü kazandı. Çevikliği, hızı, top sürme yeteneği ve top sürmenin püf noktalarını kullanması, röveşata vuruşları, bakmadan verdiği pasları ve serbest vuruşlardaki isabet oranı nedeniyle teknik becerileri ve yaratıcılığıyla ünlüdür.

Ronaldinho profesyonel futbol kariyerine 1998 yılında Grêmio'da başladı. 20 yaşında Paris Saint-Germain sözleşme imzaladı. Daha sonra 2003 yılında Barcelona ile anlaştı. Barcelona'da ki 2. senesinde FIFA Dünyada Yılın Futbolcusu ödülünü  ve La Liga şampiyonluğunu kazandı. Takip eden sezonlarda takımıyla UEFA Şampiyonlar Ligi'ni kazandı, aynı yıl lig şampiyonluğu yaşadı. El Clásicoda attığı iki golle 1983'te Diego Maradona'dan sonra Santiago Bernabéu'da Real Madrid taraftarları tarafından alkışlanan ikinci Barcelona oyuncusu oldu. Ronaldinho, bu dönemde Ballon d'Or'u kazanmasının yanı sıra ikinci kez FIFA Dünyada Yılın Futbolcusu ödülünü kazandı.

2007-08 sezonunda sakatlık geçirdi, sezon sonunda Milan'a katıldı. 2011 yılında Flamengo ile anlaşarak ülkesine döndü, sonraki sene Atlético Mineiro'ya katıldı. Devam eden yıllarda Meksika kulübü Querétaro FC için oynadı, sonraki sezon ülkesine dönerek Fluminense ile anlaştı. Oyunculuk kariyeri boyunca birçok bireysel ödül kazandı. 3 kez UEFA Yılın Takımı ve FIFA World XI'a seçildi. 2006 yılında UEFA Yılın Futbolcusu ödülünü kazandı ve Pelé tarafından oluşturulan FIFA 100 adı altında dünyanın yaşayan en iyi futbolcularının yer aldığı FIFA 100 listesine seçildi.

Ronaldinho, uluslararası düzeyde Brezilya millî futbol takımı için 97 maça çıktı, 33 gol attı. Ülkesiyle 2 kez Dünya Kupası'na katıldı. 2002 yılında Kore ve Japonya'da düzenlenen 2002 FIFA Dünya Kupası'nda şampiyon oldular, Ronaldo ve Rivaldo ile birlikte hücumda etkili bir performans sergilediler. Turnuvada iki gol attı, İngiltere ile karşılaştıkları çeyrek final mücadelesinde 36 metreden serbest vuruştan gol attı. FIFA Dünya Kupası Turnuva Takımına seçildi. Kaptan olarak 2005 yılında Konfederasyonlar Kupası finalinde Arjantin ile oynanan maçta 4-1 galip geldiler, Ronaldinho maçın adamı seçildi. Turnuvada 3 gol atarak 9 golle turnuvanın en çok gol atan iki oyuncusundan biri oldu. Kulüp ve uluslararası düzeyde başarılı bir performans sergiledi, FIFA Dünya Kupası, UEFA Şampiyonlar Ligi ve Ballon d'Or'u kazanan yedi oyuncu arasında yer aldı.

Önceki ve kişisel yaşamı
Ronaldo de Assis Moreira, 21 Mart 1980 tarihinde Rio Grande do Sul eyaletine bağlı olan Porto Alegre kentinde doğdu. Annesi Dona Miguelina Elói Assis dos Santos (Enviro Assis'in kızı), hemşirelik eğitimi almış eski bir satış elemanıdır. Babası João de Assis Moreira, tersane işçisiydi ve bir dönem Esporte Clube Cruzeiro'da futbol oynadı. Sekiz yaşındayken babasını yüzme havuzunda kalp krizi geçirmesi nedeniyle kaybetti. Ronaldo'nun büyük abisi Roberto, Grêmio ile anlaşma sağladı, kulüp tarafından abisine bir ev tahsis edildi, ailesiyle birlikte Porto Alegre'nin Guarujá bölgesine taşındılar. Ancak abisi sakatlıklardan dolayı kariyerinde beklenen yükselişi yapamadı. Günümüzde abisi onun menajerliğini yaparken kız kardeşi Deisi ise basın koordinatörlüğünü yapmaktadır. Ronaldo'nun futbol becerileri 8 yaşındayken ortaya çıkmaya başladı, altyapı takımındaki yaş itibarıyla en küçük oyuncu olduğu için kendisine Ronaldinho lakabı verildi. Futsal ve plaj futboluyla ilgilendi, daha sonra yeşil sahalara geçti. Medya ile ilk tanışması 13 yaşında oldu, 23-0 kazandıkları yerel bir karşılaşma sırasında tüm golleri atınca dikkat çekti. Ronaldinho, Mısır'da düzenlenen 1997 FIFA 17 Yaş Altı Dünya Kupası'nda yükselen bir yıldız olarak tanımlandı. Turnuvada ikisi penaltıdan olmak üzere iki gol attı. Ronaldinho, partneri Brezilyalı dansçı Janaína Mendes'den olma bir erkek çocuğuna sahiptir. Babasının ismini verdiği oğlu João, 25 Şubat 2005 doğumludur. 2007 yılında İspanyol vatandaşlığına geçmiştir.

Kulüp kariyeri

Grêmio
Ronaldinho, profesyonel furbol kariyerine Grêmio genç takımında başladı. Üst seviyedeki ilk deneyimini 1998 Copa Libertadores'de yaşadı. 1999 yılında Ronaldinho 18 yaşındayken 48 maçta 23 gol attı. 20 Haziran 1999 tarihinde Rio Grande do Sul Eyaleti Şampiyonası finalinde takımıyla birlikte Internacional'a karşı galip gelip şampiyon oldular. Aynı sene Copa Sul-Minas'ı kazandılar.

2001 yılında Arsenal Ronaldinho'ya imza attırmaya çalışmış, AB üyesi bir ülkenin vatandaşı olmaması ve yeterli sayıda uluslararası müsabakada oynamadığı için çalışma izni alamamış transfer iptal olmuştur. Aynı dönem Scottish Premier League takımlarından St. Mirren ile anlaşmış, sahte pasaport olaylarına karıştığı için transfer iptal olmuştur.

 Paris Saint-Germain
Ronaldinho 2001 yılında 5 milyon € karşılığında Fransız kulübü Paris Saint-Germain'e transfer oldu. Kendisine 21 numaralı forma verildi.

Lig'deki ilk maçına 4 Ağustos 2001 tarihinde 1-1 berabere kaldıkları Auxerre maçında çıktı. Lig'deki ilk golünü ise 13 Ekim tarihinde 2-2 berabere kaldıkları Olympique Lyonnais maçında attı. Kış tatilinden döndükten sonra Monaco, Rennes, Lens ve Lorient maçlarında arkaya arkaya 4 gol attı. 16 Mart 2002 tarihinde 3-1 kazandıkları Troyes maçında 2 gol attı. Lig'deki son golünü ise 27 Nisan tarihinde 2-0 kazandıkları FC Metz maçında attı.

Ronaldinho takımıyla 2001-02 sezonunda Coupe de la Ligue'de etkili bir performans gösterdi. Son 16 turunda Guingamp maçının 2. yarısında oyuna dahil 2 olup gol attı. Paris Saint-Germain daha sonra yarı finalde Bordeaux'a elendi. Ronaldinho kulüpte başarılı bir performans göstermesine rağmen Paris Saint-Germain teknik direktörü Luis Fernández ile sorunlar yaşadı. Luis Fernández, Brezilyalı futbolcuların futbol yerine gece hayatına yoğunlaştıklarını iddia etti.

2002-03 sezonu
Fernandez ile devam eden kavgalara rağmen, Ronaldinho 2002-03 sezonunda takıma döndü ve kendisine 10 numaralı forma verildi. Takımdaki ikinci sezonundaki performansı ilk sezonuyla karşılaştırıldığında düşük olsa da, kulübüyle takdire değer bir performans gösterdi. 26 Ocak 2002 tarihinde Le Classique olarak adlandırılan Marseille maçında 2 gol attı, ilk golü serbest vuruştan, diğer golü ise penaltıdan attı, maç 3-0 bitti.

Ronaldinho aynı sezonda Coupe de France'da etkili bir performans gösterdi. Yarı finalde 2-0 kazandıkları Bordeaux maçında 2 gol atıp takımını finale taşıdı. Ronaldinho'nun bu performansı Parisli taraftarlar tarafından olumlu karşılandı. Auxerre ile oynadıkları finalde 89. dakikada Jean-Alain Boumsong'un attığı golle final mücadelesini kaybettiler. Ronaldinho'nun performansına rağmen, kulüp ligi 11. sırada tamamladı. Sezon sonunda Ronaldinho kulüpten ayrılmak istediğini açıkladı.

 FC Barcelona 2003-2004Beckham'ı Barcelona'ya getireceği vaadiyle başkan olan Joan Laporta, bu transfer denemesinde başarısız olmuş, üstelik Beckham ezeli rakip Real Madrid'e kaptırılmıştı. Barcelona ise bu oyuncunun yerine 19 Temmuz 2003 tarihinde, 21,250 milyon Euro bonservis bedeliyle transferi tamamladı.

Barcelona'daki ilk maçına 27 Temmuz 2003 tarihinde çıktı. İlk maçından itibaren, PSG günlerinin tersine çok istekli, çok mücadeleci ve çok başarılı bir futbol ortaya koydu, her geçen gün de futbolunu geliştirdi. İlk senesinde Barcelona La Liga'yı ikinci bitirdi. Ronaldinho 32 maçta 15 gol atmıştı.2004-2005Çok istediği İspanya lig şampiyonluğunu ise ikinci senesi olan 2004-2005 sezonunda ulaşabildi.2005-2006En büyük hedefinin UEFA Şampiyonlar Ligi'ni kazanmak olduğunu söyleyen Ronaldinho, bu amacına da 2005-2006 sezonunun sonunda ulaşmıştır.2006-200715 Temmuz 2008 tarihinde Milan takımına transfer olmuştur.

 AC Milan 2008-2009Ronaldinho, Temmuz 2008'de Manchester City'nin 25.500.000 £'lik teklifini reddetip, İtalyan devi Milan ile anlaşmıştır. Milan'da 10 numaralı formayı Clarence Seedorf giydiği için forma numarası 80 olmuştur.

Ronaldinho, yeni takımındaki ilk golünü 28 Eylül 2008'de Milan'ın ezeli rakibi Inter ile yaptığı maçta atmıştır. Bu maçı Milan Ronaldinho'nun attığı golle 1-0 kazanmıştır.

Milan'da istikrarlı bir performans gösteremeyince 2011'in başında Milan ile yollarını ayırmıştır. Blackburn Rovers, Gremio, Flamengo ve Palmeiras kendisine teklif götürmüştür. Brezilyalı oyuncu Flamengo'nun teklifini kabul etmiştir.

 Flamengo
Ronaldinho, 11 Ocak 2011'de resmi olarak Flamengo'ya transfer olmuştur. Yeni takımı ile 4 yıllık kontrat imzalamıştır.

2012 yılında, alacaklarını alamadığı sebebiyle Flamengo'dan serbest kalmıştır.

 Atlético Mineiro

Ronaldinho, 4 Haziran 2012'de resmi olarak Atlético Mineiro'ya transfer olmuştur. Yeni takımı ile sezon sonuna kadar geçerli olacak bir kontrat imzalamıştır.

28 Temmuz 2014 tarihinde Atlético Mineiro Ronaldinho ile olan sözleşmesini feshettiğini açıkladı.

16 Nisan 2015 tarihinde futbolu bırakmıştır

 Millî takım kariyeri

1998 yılında Wanderley Luxemburgo tarafından Amerika Kupası için millî takıma çağrılan Ronaldinho ilk millî maçını da 26 Haziran 1999 tarihinde bu turnuvada Letonya'ya karşı oynadı. Millî forma altında attığı ilk gol ise yine aynı turnuvada Venezuela'ya attığı goldü. Ronaldinho, Brezilya millî takımında 11 numaraydı. Ronaldinho, Dunga tarafından 2010 FIFA Dünya Kupası Brezilya Kadrosu'na çağırılmamıştır. 2013 Konfedarasyon Kupası Kadrosuna Çağrılmıştır.

Ronaldinho, Brezilya millî takımı ile FIFA Konfederasyonlar Kupası'nda 1999 Meksika İkinci 2005 Almanya'da şampiyon, Copa América'da 1999 Paraguay'da şampiyon, FIFA Dünya Kupası'nda 2002 Güney Kore-Japonya'da şampiyon ve Yaz Olimpiyat Oyunları 2008 Pekin'de şampiyon olan takımlarda görev aldı.FIFA Dünya KupasıRonaldinho, 2002 ve 2006 yıllarında olmak üzere iki kez Brezilya formasıyla Dünya Kupasında forma giydi.FIFA Konfederasyonlar KupasıDünya Kupasından sonra dünyada en önemli ikinci turnuva olan Konfederasyonlar Kupası'nda 1999, 2003 ve 2005 yıllarında 3 kez Brezilya kadrosunda yer aldı.Yaz OlimpiyatlarıRonaldinho, 2000 ve 2008 yıllarında Yaz Olimpiyat Oyunlarında forma giydi.Copa América'
Ronaldinho, 1999 yılında Copa América turnuvasında forma giydi.

Futbol dışında

Ronaldinho'nun Nike, Pepsi, Coca-Cola, EA Sports, Gatorade ve Danone gibi pek çok şirketle sponsorluk anlaşması olmuştur. Dünyanın en yüksek ücretli oyuncularından biri olarak 2006'da 19 milyon doların üzerinde para kazandı. Pepsi'yi kariyerinin büyük bir kısmında yer veren ve David Beckham, Thierry Henry ve Lionel Messi ile reklamlarda yer alan Ronaldinho, 2011 yılında Coca-Cola ile bir anlaşma imzaladı, ancak bu anlaşma bir haber konferansında Pepsi'yi içtikten sonra Temmuz 2012'de sona erdi.

Ronaldinho, EA Sports'un FIFA video oyun serisinde FIFA Football 2004, FIFA 06, FIFA 07, FIFA 08 ve FIFA 09'un kapağında yer aldı. Kariyerinin başında Ronaldinho, spor giyim şirketi Nike (onun için tasarlanmış Nike Tiempo R10 kramponlarını giyiyor) ile 10 yıllık kazançlı bir anlaşma imzaladı. Terry Gilliam'ın yönettiği 2002 "Gizli Turnuvası" reklamı ("Scorpion KO" markalı) dahil olmak üzere Nike reklamlarında yer aldı.

Ronaldinho'nun balmumu heykeli Aralık 2007'de Madame Tussauds Hong Kong'da açıldı.

Ronaldinho, Şubat 2006'dan beri Birleşmiş Milletler Çocuk Fonu UNICEF'de resmi bir rol oynadı. 2011 yılında, hastalığın gençleri ve nasıl önleneceği konusunda farkındalığı artırmak için Birleşmiş Milletler HIV / AIDS Ortak Programı tarafından görev verildi.

Mart 2015'te Ronaldinho, Facebook'taki en popüler altıncı sporcuydu. Cristiano Ronaldo, Messi, Beckham, Neymar ve Kaká'nın arkasında 31 milyon Facebook hayranı vardı. Ronaldinho'nun ayrıca 50 milyondan fazla Instagram takipçisi bulunmaktadır.

Temmuz 2019'da, ödenmemiş vergiler ve para cezaları nedeniyle kendisine ait 57 mülkle birlikte Brezilya ve İspanyol pasaportlarına el konuldu. Mart 2020'de ülkeye girmek için sahte bir pasaport kullandığını iddiası ile Paraguay'daki polis tarafından sorgulanan Ronaldinho, erkek kardeşi ile birlikte ülkede gözaltında tutuldu. Sahte pasaport düzenlemek iddiasıyla Paraguay'da gözaltına alınan Ronaldinho, 6 ay hapis cezasına çarptırıldı. Hapishanedeyken, takımının galip geldiği bir hapishane futsal turnuvasında yarıştı. Finallerde 11-2 kazandılar, Ronaldinho 5 gol attı.

Ronaldinho ve kardeşi Assis'in, 32 gün cezaevinde kaldıktan sonra 1,6 milyon dolar kefaret bedeli karşılığında serbest bırakıldığı belirtildi. İkilinin cezalarının ev hapsine çevrildiği ve cezanın kalan kısmını Paraguay'ın başkenti Asuncion'daki 4 yıldızlı bir otelde tamamlayacakları ifade edildi.

25 Ekim 2020'de Ronaldinho, COVID-19 testinin pozitif çıktığını ve Belo Horizonte'de asemptomatik olduğunu ve kendini tecrit ettiğini açıkladı.
Birkaç gün sonra, 29 Ekim 2020'de Ronaldinho, Dağlık Karabağ sorunu ve Azerbaycan ile ilgili bir açıklama yaptı. Azerbaycan halkı ile dayanışma içinde olduğunu ifade etti. Temmuz 2021'in sonlarında, liman patlamasının kurbanları onuruna çelenk bırakmak için Lübnan'ın Beyrut kentine gitti.

Annesi Dona Miguelina 20 Şubat 2021 tarihinde Coronavirüs nedeniyle hayatını kaybetmiştir.

Kariyer istatistikleri

Kulüp
Kaynak:

Millî takım istatistikleri

Millî takım golleri
NOT: Ev sahibi olarak Brezilya baz alınmıştır.

Başarıları

Kulüp
Grêmio
South Cup (1): 1999
Campeonato Gaúcho (1): 1999

Paris Saint-Germain
UEFA Intertoto Kupası (1): 2001

Barcelona
La Liga (2): 2004-05, 2005-06
Supercopa de España (2): 2005, 2006
UEFA Şampiyonlar Ligi (1): 2005-06
FIFA Kulüpler Dünya Kupası İkinciliği (1): 2006

Milan
Serie A (1): 2010-11

Flamengo
Campeonato Carioca (1): 2011

Atlético Mineiro
Campeonato Mineiro (1): 2013
CONMEBOL Libertadores (1): 2013
Recopa Sudamericana (1): 2014

Uluslararası

Brazil
Copa América (1): 1999
FIFA Dünya Kupası (1): 2002
FIFA Konfederasyonlar Kupası (1): 2005
Superclásico de las Américas (1): 2011

Brazil U-23
CONMEBOL Men Pre-Olympic Tournament (1): 1999
Olympic Bronze Medal (1): 2008

Brazil U-17
South American Under-17 Football Championship (1): 1997
FIFA U-17 World Championship (1): 1997

Kişisel

FIFA Konfederasyonlar Kupası Altın top (1): 1999
FIFA Konfederasyonlar Kupası Altın ayakkabı (1): 1999
Rio Grande do Sul State Championship Top Scorer (1): 1999
CONMEBOL Men Pre-Olympic Tournament Top Scorer (1): 2000
FIFA World Cup All-Star Team (1): 2002
FIFA 100
La Liga Ibero-American Player of the Year (1): 2004
FIFA Konfederasyonlar Kupası Bronz top (1): 2005
World Soccer Magazine World Player of The Year (2): 2004, 2005
FIFA World Player of the Year (2): 2004, 2005
Ballon d'Or (1): 2005
Onze d'Or (1): 2005
UEFA Club Forward of the Year (1): 2004-05
UEFA Club Footballer of the Year (1): 2005-06
UEFA Team of the Year (3): 2003-04, 2004-05, 2005-06
ESM Team of the Year (3): 2003-04, 2004-05, 2005-06
Don Balón Award (2): 2003-04, 2005-06
FIFPro World Player of the Year (1): 2005
FIFPro World XI (3): 2004-05, 2005-06, 2006-07
FIFA World Player of the Year - Bronze award (1): 2006
Golden Foot (1): 2009
Bola de Ouro (1): 2012
South American Footballer of the Year (1): 2013
Brazilian Football Museum Hall of Fame
UEFA Ultimate Team of the Year

Notlar

Kaynakça
Özel

Genel

Dış bağlantılar

 Ronaldinho Resmi Sitesi
 http://www.transfermarkt.com.tr/tr/ronaldinho-gaucho/profil/spieler_3373.html

Brezilyalı gurbetçi futbolcular
İspanya'daki gurbetçi futbolcular
FIFA Konfederasyonlar Kupası kazanan futbolcular
Forvet futbolcular
La Liga futbolcuları
Serie A futbolcuları
Ligue 1 futbolcuları
1980 doğumlular
Brezilyalı futbolcular
Brezilya millî futbol takımı futbolcuları
Paris Saint-Germain FC futbolcuları
FC Barcelona futbolcuları
AC Milan futbolcuları
CR Flamengo futbolcuları
Fransa'daki gurbetçi futbolcular
İtalya'daki gurbetçi futbolcular
1999 Copa América futbolcuları
1999 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
2000 Yaz Olimpiyatları futbolcuları
2002 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2003 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
2005 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2008 Yaz Olimpiyatları futbolcuları
FIFA 100
Yaşayan insanlar
Avrupa'da Yılın Futbolcusu Ödülü sahipleri
İspanya vatandaşlığına kabul edilenler
FIFA Dünya Kupası kazanan futbolcular
Orta saha futbolcuları
Fransa'daki Brezilyalı gurbetçiler
İspanya'daki Brezilyalı gurbetçiler
İtalya'daki Brezilyalı gurbetçiler
Meksika'daki Brezilyalı gurbetçiler
Liga MX futbolcuları
Meksika'daki gurbetçi futbolcular
Brezilya 23 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Brezilya 20 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Brezilya 17 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Série A (Brezilya) futbolcuları
Atlético Mineiro futbolcuları
Copa América kazanan futbolcular
Fluminense FC futbolcuları
Grêmio FBPA futbolcuları
Bronz Olimpiyat madalyalı Brezilyalı sporcular
Brezilyalı Olimpiyat futbolcuları
Querétaro FC futbolcuları
Porto Alegre doğumlu sporcular
2008 Yaz Olimpiyatları'nda madalya kazananlar
UEFA Şampiyonlar Ligi'ni kazanan futbolcular
FIFA Dünyada Yılın Futbolcusu Ödülü sahipleri
Bronz Olimpiyat madalyalı futbolcular
Olimpiyat madalyalı futbolcular
Cumhuriyetçiler (Brezilya) mensubu siyasetçiler

Ronaldinho


The coat of arms of the Republic of the Congo has a shield with a rampant red lion holding a torch. The background color of the shield is gold with a green, wavy, horizontal stripe along the middle. A golden crown sits above the shield. Two large African war elephants support the shield. A banner with the national motto "Unité Travail Progrès" ("Unity, Work, Progress" translated from "La Congolaise") is draped from a bar supporting the war elephants. The arms were adopted in 1960 and readopted in 1991 after having been replaced with a simpler, unheraldic symbol during the People's Republic of the Congo era from 1970–1991.

Official description
The coat of arms is described as follows:

Or, a fess wavy vert, a lion gules, armed and langued vert, overall, maintaining a torch sable flamed gules.
A special forest crown.
The shield is supported by two war elephants sable tusked or, issuing from the flanks of the shield and sustained on a tree trunk gules.
On the circle or of the forest crown: "République du Congo" in letters gules upon a scroll or.
Motto "Unité-Travail-Progrès" in letters gules upon a scroll or.

Historical symbols

References

National symbols of the Republic of the Congo
Congo, Republic of the
Congo, Republic
Congo, Republic
Congo, Republic
Congo, Republic

Coat of arms of the Republic of the Congo


دمشق: صور من جمالها، وعبر من نضالها هو كتاب للعلامة السوري الدمشقي علي الطنطاوي، ويضم هذا الكتاب تسع عشرة مقالة كُتبت بين عامي 1931 و1964، وقد صدرت الطبعات القديمة منه في 160 صفحة من القَطْع المعتاد (17×24)، ثم أعاد حفيد المؤلف، مجاهد مأمون ديرانية، إصداره مؤخراً في 300 صفحة من القطع المتوسط (14×21) بعدما أضاف إليه ملحقاً يضم نحو مئة صفحة من الصور، وهي صور رُتِّبَت في ثلاثة أبواب: «رجال من دمشق»، و«من تاريخ دمشق»، و«من معالم دمشق»، بالإضافة إلى بعض الخرائط المفيدة.

نبذة
الاسم الكامل لهذا الكتاب هو: «دمشق: صور من جمالها، وعبر من نضالها»، وهو اسم يوحي بأن مقالات الكتاب وصفية أو تاريخية. والحقيقة أن فيها من ذلك الكثير، لكن في الكتاب أيضاً صوراً من الأدب وفيضاً من المشاعر والأحاسيس هي أقرب إلى «حديث النفس»، بل إن فيه فصولاً من الذكريات، مثل مقالة «ساقية في دمشق» (وفيها أشتات من ذكريات الدراسة في الكتّاب) و«مكتب عنبر»، وهذه الأخيرة كانت في الأصل مقدمة كتبها المؤلف لكتاب أصدره ظافر القاسمي عن مكتب عنبر سنة 1963. ومكتب عنبر هو اسم المدرسة الثانوية التي درس فيها علي الطنطاوي والتي كان لها أثر كبير في حياته، ولذلك لم يكن غريباً أن تثير كتابة هذه المقدمة مشاعره وأن توقظ ذكرياته، فنجده قد استرسل -فيها- في هذه الذكريات وهو يقول مخاطباً مؤلف الكتاب: «لقد حركتَ سواكن نفسي، وبعثت لي ذكريات أمسي، وهززتني هزاً، حتى لقد أحسستُ كأن قد عادت لي مواضي أيامي. وهل تعود الأيام الماضيات؟ لقد كان عهد مكتب عنبر جنتي التي خرجت منها ثم لم أعُد إليها، فرجَعْتَني إليها -يا أخي ظافر- بكتابك، أطير من فوق أسوارها العالية وأبوابها الموصدة بجناحين من ذكرى وخيال، حتى أدخلها مرة ثانية، فأعيش فيها في حلم ممتع فتّان».

وفي بعض المقالات صور أدبية تاريخية نكاد نحسّ، ونحن نقرؤها، أننا نعيش في دمشق في بعض أيامها القديمة؛ مثل مقالة «العيد في دمشق»، وفيها وصف للعيد في بيوت دمشق وأحيائها في مطلع هذا القرن، و«دمشق التي عرفتها وأنا صغير». وفي كثير من مقالات الكتاب تصوير أدبي لواقع تاريخي؛ مثل مقالة «كارثة دمشق»، ومن هذا الباب مقالات تتحدث عن مراحل من الجهاد والنضال سبقت استقلال الشام وجلاء الفرنسيين عنها، ومنها: «أطفال دمشق» و«مقدمة كتاب عن دمشق»، وهي تُختتم بمقالتي «دموع ودموع» و«الجلاء عن دمشق» اللتين نُشرتا عقب الجلاء في عام 1945 واستقلال سورية.

وفي مقالتَي «حي الصالحية» و«منشئ حي المهاجرين في دمشق» نقرأ أطرافاً من تاريخ المدينة؛ ففي الأولى تاريخ مفصل لهذا الحي من أحياء دمشق من يوم استوطنه آل قدامة (أسرة الفقهاء الحنابلة المشهورة، ومنهم الموفق صاحب المغني؛ أوسع كتب المذهب) حين التجؤوا إلى دمشق هرباً من الصليبيين في فلسطين، وفي الثانية تاريخ مفصل لحي «المهاجرين» الذي لم يكن شيئاً في أول القرن الهجري الماضي ثم استحال واحداً من أفضل أحياء هذه المدينة الساحرة دمشق في آخره، وفي المقالة -أيضاً- استعراض موجز لأعمال عدد من متأخرى الولاة العثمانيين في مدينة دمشق.

أما بقية مقالات الكتاب فتكاد تقتصر على وصف دمشق فكأنها هي التي استحق الكتاب -من أجلها- أن يُضاف إلى اسمه: «صور من جمالها» كما استحق -لأجل المقالات السابقة- أن يُضاف إليه «عِبَر من نضالها». ومن هذه المقالات مقالة «هذي دمشق»، وفيها وصف للمدينة يحس القارئ -معه- أنه زارها وتنقل في شوارعها وبين أحيائها وجال على أهم معالمها، ومنها مقالة «نهر دمشق» التي يصف فيها المؤلف «بردى»، ومقالة «الجادة الخامسة في دمشق»، ومقالة «على سفوح جبل الشيخ»، وهي من أواخر ما أُلف من مقالات الكتاب، وقد نُشرت سنة 1964.

وصلات خارجية
موقع علي الطنطاوي

ثقافة سورية
كتب 1959
كتب علي الطنطاوي
كتب عن دمشق

دمشق صور من جمالها وعبر من نضالها (كتاب)


Olaylar
 1792 - Birinci Fransa Cumhuriyeti yönetimi, Avusturya Habsburg Monarşisi'ne savaş ilan etti. Fransız Devrim Savaşları başladı.
 1841 - İlk dedektif romanı, Morg Sokağı Cinayeti yayımlandı.
 1862 - İlk pastörizasyon deneyi, Louis Pasteur ve Claude Bernard tarafından gerçekleştirildi.
 1902 - Marie Curie ve Pierre Curie, Paris'teki laboratuvarlarında radyoaktif radyum klorürü rafine etmeyi başardılar.
 1924 - Türkiye'de 1924 Anayasası yürürlüğe girdi.
 1924 - Bilecik il oldu.
 1926 - Western Electric ve Warner Bros. şirketleri, filme ses eklemeyi mümkün kılan Vitaphone cihazını tanıttılar.
 1933 - Bulgaristan'ın Razgrad şehrindeki Türk mezarlığının bir grup Bulgar tarafından yerle bir edilmesiyle, İstanbul'da Razgrad Olayları başladı.
 1939 - Tahran'daki yeni kışlık Türkiye büyükelçiliği binası törenle açıldı.
 1940 - İlk elektronlu mikroskop, Philadelphia'da tanıtıldı.
 1942 - İzmir Ticaret Gazetesi kuruldu.
 1962 - Ünlü dolandırıcı Sülün Osman hapisteyken "Alınteri ile Yaşamak" konulu konferans verdi.
 1967 - Swiss Britannia şirketine ait bir yolcu uçağı, Toronto'da düştü: 126 kişi öldü.
 1968 - Güney Afrika Havayolları'na ait Boeing 707 tipi bir yolcu uçağı, Windhoek şehrinden kalkışı esnasında düştü: 122 kişi öldü.
 1970 - Amerika Birleşik Devletleri Başkanı Richard Nixon, Vietnam'dan 150 bin kişilik bir Amerika Birleşik Devletleri gücünün daha geri çekileceğini açıkladı.
 1972 - Apollo 16, Ay'a iniş yaptı.
 1975 - Türkiye'nin Beyrut Basın Danışmanı'nın otomobili, ASALA militanlarınca havaya uçuruldu.
 1978 - Kızıl Tugaylar örgütü, 16 Mart'ta kaçırdıkları İtalya'nın eski Başbakanı Aldo Moro'yu, tutuklu arkadaşlarının serbest bırakılmaması halinde öldüreceklerini bildirdi.
 1978 - Güney Kore Havayollarına ait Boeing 707 tipi bir yolcu uçağı, Sovyet savaş uçakları tarafından Murmansk yakınlarındaki donmuş bir göle inmeye zorlandı. İki yolcu öldü, 107 yolcu ise sağ kurtuldu.
 1981 - 17/18 Ocak 1981'de mensubu oldukları komünist örgüte para bulmak için giriştikleri kuyumcu soygununda kuyumcunun oğlu Hasan Kahveci'yi ve polis memuru Mustafa Kılıç'ı öldüren, emniyet kuvvetlerine ve halka ateş açan, polis otosunu tarayan sol görüşlü militanlar Ramazan Yukarıgöz, Ömer Yazgan, Erdoğan Yazgan ve Mehmet Kambur, ölüm cezasına çarptırıldı.
 1983 - 12 Eylül Darbesi'nin 44. idamı: 1978 yılında Fethiye'ye tatile gelen Avusturya Büyükelçisi'nin kızına tecavüz etmek isteyen, karşı çıkan kızı ve annesini öldüren Şener Yiğit, idam edildi.
 1983 - 12 Eylül Darbesi'nin 45. idamı: Kan davasından 2 Nisan 1977'de tarlada çalışmakta olan bir kişiyi tabancayla öldüren, kaçmakta olan diğer bir kişiyi av tüfeğiyle uzaktan ateş açıp yaraladıktan sonra yanına gidip tabancayla onu da öldüren Cafer Aksu (Altuntaş), idam edildi.
 1986 - 1925 yılında Sovyetler Birliği'nden çıkan ve geri dönmeyen piyanist Vladimir Horowitz, 61 yıl sonra Sovyetler Birliği'nde tekrar konser verdi.
 1994 - Türkiye'de Radyo-Televizyon Üst Kurulu kuruldu.
 1998 - Air France şirketine ait Boeing 727-200 tipi bir yolcu uçağı, Bogota'dan (Kolombiya) kalktıktan sonra Cerro El Cable dağlarına çarparak düştü: 53 kişi öldü.
 1996 - Dünyanın üçüncü, Avrupa'nın birinci büyük eğlence merkezi Tatilya, İstanbul'da açıldı.
 1999 - Columbine Lisesi katliamı: Lisenin Eric Harris ve Dylan Klebold isimli öğrencileri, 13 kişiyi öldürdü, 24 kişiyi yaraladı ve sonra da intihar ettiler.
 2005 - Turgut Özakman'ın, Türk Kurtuluş Savaşı'nı bir roman kurgusu içinde anlatan Şu Çılgın Türkler kitabı yayımlandı.
 2006 - Han Myeong-sook, Güney Kore'nin ilk kadın Başbakanı olarak göreve başladı.
 2010 - Deepwater Horizon Sondaj kulesi Meksika Körfezi'nde patladı.
 2020 - Tarihte ilk kez, 2020 Rusya-Suudi Arabistan petrol fiyat savaşının bir etkisi olarak petrol fiyatları sıfırın altına düştü.

Doğumlar

 702 - Cafer-i Sadık, İslam fıkhî mezhebi Caferiliğe ismini veren Şii imam (ö. 765)
 1761 - Şah Sultan, III. Mustafa'nın kızı (ö. 1803)
 1808 - III. Napolyon, Fransız siyasetçi ve II. İmparatorluk İmparatoru (ö. 1873)
 1840 - Odilon Redon, Fransız ressam (ö. 1916)
 1889 - Adolf Hitler, Avusturya doğumlu Alman siyasetçi ve yazar, Nazi Almanyası'nın Führer'i (ö. 1945)
 1893 - Harold Lloyd, Amerikalı komedyen (ö. 1971)
 1893 - James Bedford, Amerikalı bilim insanı (ö. 1967)
 1893 - Joan Miro, Katalan sürrealist ressam (ö. 1983)
 1910 - Fatin Rüştü Zorlu, Türk siyasetçi ve bürokrat (ö. 1961)
 1916 - Nesibe Zeynalova, Azerbaycanlı oyuncu (ö. 2004)
 1918 - Kai Siegbahn, Nobel Fizik Ödülü kazanmış İsveçli fizikçi (ö. 2007)
 1920 - John Paul Stevens, Amerikalı bir avukat ve hukukçu. (ö. 2019)
 1923 - Oktay Akbal, Türk gazeteci ve yazar (ö. 2015)
 1923 - Mother Angelica, Amerikalı Katolik rahibe (ö. 2016)
 1923 - Tito Puente, Porto Riko asıllı Amerikalı Latin caz müzisyeni (ö. 2000)
 1924 - Leslie Phillips, İngiliz oyuncu,yazar ve yönetmen (ö. 2022)
 1924 - Nina Foch, Hollanda doğumlu Amerikalı aktris, eğitimci ve film yönetmeni (ö. 2008)
 1925 - Elena Verdugo, Amerikalı oyuncu (ö. 2017)
 1927 - Ömer Aggad, Filistin asıllı Suudi Arap hayırsever ve iş insanı (ö. 2018)
 1927 - Phil Hill, Amerikalı eski Formula 1 pilotu (ö. 2008)
 1927 - Alex Müller, İsviçreli fizikçi ve Nobel Fizik Ödülü sahibi (ö. 2023)
 1929 - Domenico Corcione, İtalyan asker ve siyasetçi (ö. 2020)
 1929 - Ringaudas Songaila, Litvan komünist politikacı, veteriner hekim (ö. 2019)
 1933 - Kristaq Dhamo, bir Arnavut aktör ve film yönetmeni
 1937 - Yılmaz Onay, Türk yazar, yönetmen ve çevirmen (ö. 2018)
 1937 - George Takei, Amerikalı oyuncu, yönetmen, yazar ve aktivist
 1938 - Betty Cuthbert, Avustralyalı eski kadın atlet (ö. 2017)
 1939 - Gro Harlem Brundtland, Norveçli siyasetçi
 1941 - Ryan O'Neal, Amerikalı sinema oyuncusu
 1942 - Arto Paasilinna, Fin romancı (ö. 2018)
 1943 - Abdullah Kiğılı, Türk iş insanı ve Kiğılı giyim mağazalarının kurucusu
 1943 - Edie Sedgwick, Amerikalı aktris (ö. 1971)
 1945 - Michael Brandon, Amerikalı oyuncu
 1945 - Thein Sein, Birmanyalı politikacı
 1947 - Viktor Suvorov, Sovyet askeri istihbarat subayı
 1949 - Veronica Cartwright, Amerikalı oyuncu
 1949 - Massimo D'Alema, İtalyan politikacı
 1949 - Jessica Lange, Amerikalı sinema oyuncusu ve En İyi Kadın Oyuncu Akademi Ödülü, En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu Akademi Ödülü sahibi
 1949 - Mahmut Cevher, Türk oyuncu
 1950 - Steve Erickson, Amerikalı yazar
 1950 - Aleksander Lebed, Rus asker ve siyasetçi (ö. 2002)
 1951 - Luther Vandross, Amerikalı şarkıcı, şarkı sözü yazarı ve prodüktör (ö. 2005)
 1951 - Haluk İmga, Türk bürokrat ve siyasetçi
 1955 - Svante Pääbo,  İsveçli biyolog, genetikçi ve Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü sahibi
 1956 - Peter Chelsom, İngiliz yönetmen ve aktör
 1958 - Galip Tekin, Türk çizgi romancı (ö. 2017)
 1963 - Rachel Whiteread, İngiliz sanatçı
 1964 - Andy Serkis, İngiliz aktör
 1964 - Rosalynn Sumners, Amerikalı buz patenci
 1966 - David Chalmer, Avustralyalı filozof ve bilişsel bilimci
 1966 - David Filo, ABD'li bilgisayar mühendis
 1967 - Mike Portnoy, Amerikalı baterist
 1970 - Shemar Moore, Amerikalı oyuncu, model, sunucu
 1971 - Hilal Özdemir, Türk müzisyen ve Türk halk müziği sanatçısı
 1972 - Carmen Electra, Amerikalı model, aktris ve şarkıcı
 1972 - Željko Joksimović, Sırp şarkıcı ve besteci
 1975 - Esra Dalfidan, Türk asıllı Alman caz şarkıcısı
 1975 - Michael Render, sahne adıyla Killer Mike, Amerikalı hip hop sanatçısı ve oyuncu
 1976 - Aldo Bobadilla, Paraguaylı futbolcu
 1976 - Ali Atay, Türk oyuncu ve müzisyen
 1979 - Bedük, Türk müzisyen
 1980 - Jasmin Wagner, Alman kadın şarkıcı, aktris ve TV sunucusu
 1983 - Miranda Kerr, Avustralyalı manken
 1984 - Bárbara Lennie Holguín, İspanyol oyuncu
 1985 - Brian Joseph Myers, Amerikalı profesyonel güreşçi
 1987 - Chun Woo-hee, Güney Koreli aktris
 1987 - Anna Rossinelli, İsviçreli şarkıcı ve söz yazarı
 1989 - Carlos Valdes, Amerikan aktör, müzisyen ve şarkıcı
 1990 - Lu Han, Çinli şarkıcı ve oyuncu
 1993 - Petrus Boumal, Kamerunlu milli futbolcu
 1993 - Takuma Arano, Japon futbolcu
 1995 - Charline Mignot, İsviçreli fotoğrafçı ve şarkıcı
 1997 - Alexander Zverev Jr., Alman tenisçi
 2001 - Reyhan Asena Keskinci, Türk oyuncu

Ölümler
 1248 - Güyük Han, Cengiz Han'ın torunu, Moğolların büyük kağanı Ögeday'in büyük oğlu ve ardılı (d. 1206)
 1284 - Hōjō Tokimune, Kamakura şogunluğunun sekizinci shikkeni (d. 1251)
 1314 - Papa V. Clemens; gerçek adı ile Bertrand de Goth, Roma Katolik Kilisesi'nde papalık yapmıştır (d. 1264)
 1521 - İmparator Zhengde, Çin'in Ming Hanedanı'nın 10. imparatoru (d. 1491)
 1707 - Johann Christoph Denner, Alman mucit ve çalgı yapımcısı (klarneti icat eden) (d. 1655)
 1750 - Jean Louis Petit, Fransız cerrah ve vidalı turnikenin mucidi (d. 1674)
 1769 - Pontiac, Otava yerlilerinin reisi (d. 1720)
 1836 - I. Johann, Lihtenştayn prensi (d. 1760)
 1887 - Muhammed Şerif Paşa, Türk asıllı Mısırlı devlet adamı (d. 1826)
 1909 - Abdul Kerim, Hint hizmetkâr  ve sekreter (d. 1863)
 1912 - Bram Stoker, İrlandalı yazar (d. 1847)
 1918 - Karl Ferdinand Braun, Alman fizikçi ve Nobel Fizik Ödülü sahibi (d. 1850)
 1927 - Enrique Simonet, İspanyol ressam (d. 1866)
 1932 - Giuseppe Peano, İtalyan matematikçi (d. 1858)
 1939 - William Mitchell Ramsay, İskoç arkeolog ve Yeni Ahit uzmanı (d. 1851)
 1947 - X. Christian, Danimarka ve İzlanda kralı (d. 1870)
 1948 - Mitsumasa Yonai, Japonya'nın 26. başbakanı (d. 1880)
 1951 - Ivanoe Bonomi, İtalya Başbakanı (d. 1873)
 1977 - Sepp Herberger, Alman futbolcu ve antrenör (d. 1897)
 1990 - Şefik Bursalı, Türk ressam (d. 1903)
 1991 - Don Siegel, Amerikalı film yönetmeni (d. 1912)
 1992 - Benny Hill, İngiliz komedyen, aktör ve şarkıcı (d. 1924)
 1993 - Cantinflas, Meksikalı komedyen ve aktör (d. 1911)
 1995 - Milovan Djilas, Karadağ asıllı Yugoslav siyasetçi (d. 1911)
 1999 - Erol Akyavaş, Türk ressam (d. 1932)
 1999 - Tekin Aral, Türk karikatürist (d. 1941)
 1999 - Rick Rude, Amerikalı profesyonel güreşçi (d. 1958)
 2002 - Pierre Rapsat, Belçikalı şarkıcı (d. 1948)
 2003 - Daijiro Kato, Japon profesyonel motosiklet yarışçısı (d. 1976)
 2006 - Kathleen Antonelli, İrlandalı-Amerikalı bilgisayar bilimci (d. 1921)
 2008 - Gazanfer Bilge, Türk güreşçi ve Dünya ve Olimpiyat şampiyonu (d. 1924)
 2011 - Tim Hetherington, Büyük Britanyalı-Amerikalı gazeteci ve foto muhabiri (d. 1970)
 2012 - Ayten Alpman, Türk ses sanatçısı (d. 1929)
 2012 - Sadettin Bilgiç, Türk siyasetçi (d. 1920)
 2013 - Günseli Başar, Türk manken (d. 1932)
 2013 - Yakup Tahincioğlu, Süryani asıllı Türk sanayici ve iş insanı (d. 1933)
 2014 - Mithat Bayrak, Türk millî güreşçi (d. 1929)
 2014 - Rubin Hurricane Carter, Hurricane lakaplı orta siklet boksör (d. 1937)
 2016 - Guy Hamilton, İngiliz film yönetmeni ve senarist (d. 1922)
 2016 - Chyna, Amerikalı profesyonel güreşçi (d. 1970)
 2016 - Atilla Özdemiroğlu, Türk besteci, söz yazarı ve müzisyen (d. 1943)
 2016 - Victoria Wood, İngiliz oyuncu, komedyen, şarkıcı, senarist, şarkı sözü yazarı ve yönetmen (d. 2016)
 2017 - Marta Magdalena Abakanowicz, Polonyalı dokumacı ve heykeltıraş (d. 1930)
 2017 - Roberto Ferreiro, Arjantinli futbolcu ve teknik direktör (d.1935)
 2017 - Cuba Gooding Sr., Amerikalı şarkıcı ve aktör (d. 1944)
 2017 - Germaine Mason, Jamaikalı-Britanyalı yüksek atlamacı (d. 1983)
 2017 - Kristine Jepson, Amerikalı mezzo soprano ve opera şarkıcısı
 2018 - Avicii, İsveçli DJ, Müzik prodüktörü (d. 1989)
 2018 - Roy Thomas Frank Bentley, İngiliz eski futbolcu ve teknik direktör (d. 1924)
 2018 - Pavel Šrut, Çek şair, çevirmen ve çocuk öyküleri yazarı (d. 1940)
 2019 - Joe Armstrong, İngiliz bilgisayar mühendisi, bilim insanı ve akademisyen (d. 1950)
 2019 - Jarosław Biernat, Polonyalı eski futbolcu (d. 1960)
 2019 - Luděk Bukač, Çek buz hokeyi oyuncusu ve antrenör (d. 1935)
 2019 - Reggie Cobb, Amerikan Futbolu oyuncusu (d. 1968)
 2019 - Monir Shahroudy Farmanfarmaian, İranlı kadın ressam ve sanat koleksiyoncusu (d. 1922)
 2020 - Heherson Alvarez, Filipinli politikacı (d. 1939)
 2020 - Herman Glenn Carroll, Amerikalı yazar (d. 1960)
 2020 - Claude Evrard, Fransız aktör (d. 1933)
 2020 - Tom Lester, Amerikalı aktör (d. 1938)
 2020 - Tom Mulholland, Gal futbolu oyuncusu (d. 1936)
 2020 - Gabriel Retes, Meksikalı film yönetmeni, yazar, yapımcı ve aktör (d. 1947)
 2020 - Manjeet Singh Riyat, Birleşik Krallık'ta acil bakım danışmanı (d. 1967/68)
 2020 - Jiří Toman, Çek doğumlu İsviçreli hukukçu ve profesör (d. 1938)
 2020 - Arsen Yegiazarian, Ermeni satranç oyuncusu (d. 1970)
 2021 - Idriss Déby, Çadlı siyasetçi ve asker (d. 1952)
 2021 - Wiesława Mazurkiewicz-Lutkiewicz, Polonyalı tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu (d. 1926)
 2021 - Les McKeown, İskoç pop şarkıcısı (d. 1955)
 2021 - Listianto Raharjo, Endonezyalı millî futbolcu (d. 1970)
 2022 - Hilda Bernard, Arjantinli aktristir (d. 1920)
 2022 - Olle Goop, İsveçli atlı araba yarışçısı ve antrenörü (d. 1943)
 2022 - Antonín Kachlík, Çek film yönetmeni, senarist ve siyasetçi (d. 1923)
 2023 - Josep Maria Fusté, İspanyol eski futbolcu (d. 1941)
 2023 - Rana Cabbar, Türkiye ermenisi oyuncu (d .1945)

Tatiller ve özel günler

0420
20

20 Nisan


Hjerneforskning er en paraplybetegnelse for en række videnskabelige discipliner, der studerer nervesystemets og hjernens fysiologiske molekylære, cellulære, strukturelle, funktionelle og evolutionære processer og deres sammenhæng med blandt andet tænkning, adfærd og sygdom. Moderne hjerneforskning er således et tværfagligt felt, der trækker på viden og metoder inden for datalogi, ingeniørvidenskab, lingvistik, matematik, neurologi, genetik, biokemi, molekylærbiologi og biofysik. Hjerneforskningen udøver også indflydelse på andre områder, herunder markedsføring kommunikation, psykologi, filosofi og jura. Fremskridt i studiet af dyrs og menneskers nervesystemer samt udviklingen inden for datalogi og computerteknologi har også hjulpet i udviklingen af neurale netværk og kunstig intelligens.

Kilder

Lægevidenskab
Humanbiologi
Neurovidenskab

Hjerneforskning


ටැබ්ලට් පරිගණ යනු නෝට් බුක් හෝ ගල් ලෑල්ලක හැඩැති ජංගම පරිගනකයකි. 90 දශකයට  කලින් පෙන් කම්පියුටින් (Pen Computing) සමාගම පළමුව මෙම ආකාරයේ උපකරණයක් වන පෙන්ගෝ නම් ටැබ්ලට් පරිගණකය නිපදවූ අතර එය බෙදාහැරියේ මයික්‍රෝසොෆ්ට් සමාගමෙනි. එම පරිගණකය සතු ස්පර්ශකය සංවේදී තීරය නිසා භාවිතා කරන්නෙකු හට ස්ටයිල්(stylus) හෝ ඩිජිටල් පෙන් 1ක් භාවිතයෙන් මෙන්ම ඇඟිලි තුඩු භාවිතයෙන්ද ක්‍රියාත්මක කලහැකි වනසේ නිපදවා ඇති නිසා යතුරුපුවරුවක් යොදා ගැනීම අවශ්‍ය නොවේ. එකී සාධකය නිසා පරිගණකය ජංගමකරණය කිරීමක් ලබාදෙන අතර එය අනොන්‍ය ලෙස පරිගණකයක් සමඟ ගත කරන කාලය වැඩිවීමට බලපානු ලබයි. සාමාන්‍ය නෝට්බුක් පරිගණක අතිවිශාල හෝ ප්‍රයෝජනයට ගත නොහැකිසේ පැකිලෙන අවස්ථාවන් බහුලවීම නිසා ටැබ්ලට් පීසී භාවිතය වැඩි වී ඇති අතර සමහර විටෙක අවශ්‍ය ක්‍රියාව ඉටුකරදීමට නොහැකි නෝට්බුක් පරිගණක වෙනුවට ටැබ්ලට් පීසී හොඳ ආදේශකයකි.

ටැබ්ලට් පරිගණක


Admiral Sir Thomas Graves KB (c.1747 – 29 March 1814) was an officer of the Royal Navy who rose to the rank of admiral after service in the Seven Years' War, the American War of Independence, and the French Revolutionary and Napoleonic Wars.

Family and early life
Thomas Graves was born circa 1747, the third son of Reverend John Graves of Castle Dawson, County Londonderry, by his wife Jane Hudson. He was a nephew of Admiral Samuel Graves and a first cousin once removed of Admiral Thomas, Lord Graves. Graves' three brothers all served as captains in the navy, becoming admirals on the superannuated list. Thomas entered the navy at a very early age, and served during the Seven Years' War with his uncle Samuel on board , Duke, and . After the peace he was appointed to  with his cousin Thomas, whom he followed to , and by whom, in 1765, while on the coast of Africa, he was promoted to be lieutenant of . It is stated in Foster's Peerage that he was born in 1752, a date incompatible with the facts of his known service: by the Regulations of the Navy he was bound to be twenty years old at the date of his promotion, and though the order was often grossly infringed, it is highly improbable that he was only thirteen: it may fairly be assumed that he was at least eighteen in 1765.

Arctic seas and North America
In 1770 Graves was lieutenant of , and in 1773 was appointed to  with Captain Constantine Phipps for the voyage of discovery in the Arctic Seas.
In the following year he went out to North America with his uncle Samuel, and was appointed by him to command , one of the small schooners employed for the prevention of smuggling. She had thirty men, with an armament of four 2-pounder guns, and on 27 May 1775, being sent from Boston into the Charles River, was attacked by a large force of insurgents, whose numbers swelled till they reached a total of something like two thousand men, with two field-pieces. It fell calm, and towards midnight, as the tide ebbed, Diana ran aground, and lay over on her side, when the colonial forces succeeded in setting her on fire, and the small crew, after a gallant defence, were compelled to abandon her, Graves having been first severely burnt, as well as his brother John, then a lieutenant of the flagship , who had been sent in one of the Prestons boats to support Diana.

Promotion and further service
After this Graves continued to be employed in command of other tenders in the neighbourhood of Boston and Rhode Island until, on the recall of his uncle, he rejoined Preston and returned to England; but was again sent out to the North American station in the same ship, commanded by Commodore William Hotham. In 1779 he was promoted to the command of the sloop  on the West Indian and North American stations, and in May 1781 he was advanced to post rank. In the temporary absence of Commodore Edmund Affleck, he commanded  in the Battle of the Chesapeake on 5 September, and continuing afterwards in Bedford, as Affleck's flag captain, was present in the engagement at St. Kitts on 26 January 1782, and in the Battle of the Saintes on 9 and 12 April, in which last Bedford had a very distinguished part.

In the following autumn Graves was appointed to the frigate HMS Magicienne, in which, on 2 January 1783, he fought a very severe action with the French , which was encumbered with a second ship's company which she was carrying to the Chesapeake. Both frigates were reduced to a wreck, and so parted; Magicienne to get to Jamaica a fortnight later; Sybille to be captured on 22 January 1783 by Hussar under Thomas McNamara Russell.

Years of peace and the French Revolutionary Wars
During the peace Graves spent much of his time in France, and in the early years of the French Revolutionary Wars had no employment. It was not until October 1800 that he was appointed to command the 74-gun , in the Channel Fleet, under the orders of Lord St. Vincent. This was only for a few months; for on 1 January 1801 he was promoted to be Rear-Admiral of the White Squadron, and in March hoisted his flag on board the 64-gun , one of the fleet proceeding to the Baltic with Sir Hyde Parker.

Flag rank and later life
Graves afterwards shifted his flag to , and in her was third in command under Parker and Nelson at the Battle of Copenhagen on 2 April 1801. For his services on this important occasion he received the thanks of Parliament, and an appointment as Knight Commander of the Bath. Towards the end of July the fleet left the Baltic, and on its return to England Graves, who had been in very bad health during the greater part of the campaign, retired from active service. , captained for a time by Christopher Nesham, carried his flag in the Bay of Biscay from October 1804 to February 1805. He became a vice-admiral on 9 November 1805 and admiral on 2 August 1812.

Personal life
He was twice married, but had only one daughter. He died at his house, Woodbine Hill, near Honiton on 29 March 1814.

References

Attribution

External links
 Portrait at the National Maritime Museum

1740s births
1814 deaths
Royal Navy admirals
Royal Navy personnel of the Seven Years' War
Royal Navy personnel of the American Revolutionary War
Royal Navy personnel of the French Revolutionary Wars
Knights Companion of the Order of the Bath

Thomas Graves (Royal Navy officer)


În chimie, formula empirică (adesea denumită și formulă brută) este acea formulă chimică a unui compus chimic care reprezintă numărului din fiecare atom din compus raportat la un numitor comun. Altfel spus, indică proporția relativă a numărului de atomi din aceste elemente. Cel mai simplu exemplu pentru acest concept este monoxidului de sulf, a cărui formulă empirică și formulă moleculară este SO; dioxidul de disulf, care are formula moleculară S2O2, are aceeași formulă empirică, anume SO.

Formulă empirică se deduce atât prin analiza calitativă, cât și prin cea cantitativă.

Exemple
Glucoza  (C6H12O6), riboza (C5H10O5), acidul acetic (C2H4O2) și formaldehida (CH2O) au formule moleculare diferite, dar au aceeași formulă empirică: CH2O. Fiecare dintre compuși are de "n" ori numărul de atomi, astfel că formula moleculară este produsul dintre numărul n și formula empirică.

Exemplu de calcul
O analiză chimică a unui eșantion de acetat de metil furnizează următoarele date elementare: 48,64% carbon (C), 8,16% hidrogen (H) și 43.20% oxigen (O). În scopul determinării formulei empirice presupun că avem 100 de grame de compus. Dacă acesta este cazul, procentele vor fi egale cu masa fiecărui element în grame.

Pasul 1: Schimbați fiecare procent în expresie a masei fiecărui element în grame. Adică, 48,64% C devine 48,64 g C, 8,16% H devine 8,16 g H, iar 43,20% O devine 43,20 g O.

Pasul 2: Convertiți cantitatea fiecărui element în grame în cantitatea sa în moli (se împarte nr de grame X la masa atomică a elementului X)

Pasul 3: Împarte fiecare dintre valorile rezultate la cea mai mică dintre aceste valori (2.7)

Pasul 4: Dacă este necesar, înmulțiți aceste numere cu numere întregi pentru a obține numere întregi; dacă o operațiune este făcută la unul dintre numere, aceasta trebuie făcută tuturor.

Astfel, formula empirică (formula brută) a acetatului de metil este C3H6O2. Această formulă se întâmplă, de asemenea, să fie formula moleculară a acetat de etil.

Vezi și
 Formulă chimică
 Formulă structurală
 Empirism

Referințe

Notații
Chimie analitică

Formulă empirică


Munhwa Broadcasting Corporation (MBC) južnokorejska je radio i televizijska mreža osnovana 1961. godine. Sjedište joj je u Seulu.

Televizijski kanali

Zemaljski
 MBC TV

Kabel
Trenutno
 MBC Drama
 MBC Sports+
 MBC Every 1
 MBC M
 MBC On

Prijašnji
 MBCGame
 MBC Life
 MBC QueeN
 MBC Sports+ 2

Radio stanice
 MBC Standard FM
 MBC FM4U
 Channel M

Vanjske poveznice
 Službena stranica

Televizijske mreže u Južnoj Koreji
Radio

Munhwa Broadcasting Corporation


Araripedactylus fue un género de pterosaurio pterodactiloide, conocido de un único hueso del ala hallado en depósitos del Cretácico Inferior de la formación Santana de Brasil.

El género fue nombrado en 1977 por Peter Wellnhofer quien, sin darse cuenta de que el nombre Araripesaurus había sido publicado por Price en 1971, presumió que él estaba nombrando el primer género de pterosaurio de Brasil. El nombre del género se refiere a la meseta de Araripe y combinándolo con el término griego daktylos, es decir "dedo", un elemento común en nombres de pterosaurios empezando por el conocido Pterodactylus. La especie tipo es Araripedactylus dehmi; el nombre de la especie honra al paleontólogo alemán Richard Dehm, un profesor del Instituto de Múnich que adquirió el único espécimen conocido en 1975.

El holotipo, BSP 1975 I 166, consiste en una única falange, la primera del dedo derecho del ala, insertada en un nódulo de tiza. Cuando el nódulo fue dividido para revelar el fósil, el extremo distal fue dañado. El ejemplar es de un individuo adulto. La falange tiene una longitud de 55 centímetros. Sus paredes óseas son descritas por Wellnhofer como excepcionalmente gruesas para un pterosaurio, de tres a cinco milímetros.

Wellnhofer, debido a la carencia de información adicional, situó a Araripedactylus en el grupo general Pterodactyloidea. Alexander Kellner en 2000 asumió que en vista de su procedencia la especie probablemente pertenecía a los Ornithocheiroidea (sensu Kellner) y concluyó que la falange era muy difícil de distinguir de las de otros grandes pterosaurios de la formación Santana, como Anhanguera o Tropeognathus. Él no pudo confirmar el excepcional engrosamiento de las paredes óseas, o alguna otra autapomorfia del género.

La envergadura de Araripedactylus fue estimada por Wellnhofer como de la menos 4.8 metros y en otra publicación como de cinco metros.

Bibliografía
Wellnhofer P., 1977, "Araripedactylus dehmi nov.gen., nov.sp., ein neuer Flugsaurier aus der Unterkreide von Brasilien", Mitteilungen der Bayerischen Staatssamlung für Palaeontologie und historische Geologie 17: 157-167
Wellnhofer, P., 1991, "The Santana Formation Pterosaurs", In: J. G. Maisey (ed.), Santana fossils: An Illustrated Atlas, T.F.H. Publications, Neptune, New Jersey, pp. 351–370

Véase también
 Anexo: géneros de pterosaurios

Pterosaurios de América del Sur
Pterosaurios del Cretácico
Pterodactyloidea

Araripedactylus


Červený Kláštor este o comună slovacă, aflată în districtul Kežmarok din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 230 de locuitori.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Červený Kláštor


La pasión de Ío (The Io Passion) es una ópera de cámara con música de Harrison Birtwistle y libreto, en inglés, de Stephen Plaice. Fue un encargo conjunto del Festival de Aldeburgh, la Ópera Almeida (del Teatro Almeida) y el Festival de Bregenz.

El estreno mundial se hizo en Snape Maltings como parte del Festival de Aldeburgh el 11 de junio de 2004, en una producción dirigida por Stepehn Langridge. Luego se interpretó en el Teatro Almeida en julio del 2004 y en el Festival de Bregenz.

Esta ópera rara vez se representa en la actualidad; en las estadísticas de Operabase aparece con sólo una representación en el período 2005-2010, el estreno alemán en Berlín el 7 de noviembre del 2008.

Las críticas han sido en términos generales favorables, en particular en lo referido a la música de Birtwistle. El uso virtuosístico que hace el compositor del conjunto de cámara, más que las enormes fuerzas electrónicas y orquestales que usa, por ejemplo, en La máscara de Orfeo, se ve en general como el logro de una partitura intensamente atmosférica y psicológicamente intuitiva.

Notas

Óperas de Harrison Birtwistle
Óperas en inglés
Óperas estrenadas en Aldeburgh
Ío (ópera)
Óperas de 2004

La pasión de Ío


«Philia» es el sexto sencillo de la banda Versailles lanzado el 16 de marzo de 2011. La canción que le da título al sencillo se usó como tema de apertura en el show de televisión Onegai Kanaete Versailles protagonizado por los miembros de la banda junto a la actriz Rina Koike.

Fue lanzado en tres ediciones, cada uno con una cubierta diferente, una edición regular y dos limitadas que incluían un DVD diferente cada una. El primero, incluye presentaciones en vivo del concierto realizado el 4 de septiembre de 2010 en el Shibuya C.C. Lemon Hall, el segundo trae un video promocional de la canción "Philia" diferente al usado para la promoción en televisión.

Alcanzó el número # 15 en el ranking del Oricon Stlyle Singles Weekly Chart.

Lista de canciones

Véase también
 Discografía de Versailles

Referencias

Sencillos de 2011
Sencillos de Versailles

Philia (sencillo)


Herman Gorter (født 26. november 1864 i Wormerveer, død 15. september 1927 i Sint-Joost-ten-Node) var en nederlandsk digter og medstifter af Sociaal-Democratische Partij i Nederlandene.

Han blev mest kendt for sit digt af en episk længde kaldet Mei (maj) (1889). Åbningssætningen blev til en vending:

Herman Gorter regnes blandt de største digtere i nederlandske sprog.

Statuer

Bibliografi
 1889 - De interpretatione Aeschyli metaphorarum
 1889 - Mei
 1890 - Verzen
 1895 - Spinoza, Ethica
 1897 - De school der poëzie
 1903 - Verzen
 1906 - Een klein heldendicht
 1912 - Pan
 1928 - In memoriam
 1928 - Verzen
 1930 - Liedjes (tre deler)
 1931 - De arbeidersraad
 1934 - Sonnetten
 1935 - De groote dichters

Litteratur
 Herman de Liagre Böhl, Herman Gorter 1864-1927, Uitgeverij balans, 1996,
 Herman Gorter, Geheime geliefden: brieven aan Ada Prins en Jenne Clinge Doorenbos, 2014, Uitgeverij Van Oorschot,

Eksterne henvisninger

 Herman Gorter i Biografisch Woordenboek van het Socialisme en de Arbeidersbeweging in Nederland
 Herman Gorter i Biografisch Woordenboek van Nederland
 Herman Gorter. 1864-1927, Nederlandsksprogede Marxistiske Internetarkiv
 Gedicht Blauw vlamt de lucht  på en mur i Leiden
 Paul Vincent, Herman Gorter: Poems of 1890 A Selection © 2015 UCL Press

Noter

Digtere fra Nederlandene

Herman Gorter


Windows XP 64-Bit Edition, Microsoft Windows XP'nin 64 bit tabanlı bilgisayarlar için özel olan sürümüdür.

XP 64-Bit Edition

Windows XP 64-Bit Edition


Staniol (njem. Stanniol od tal. stagnolo: listić kositra, prema stagno: kositar od lat. stagnum: mješavina srebra i olova) su tanki srebrnasti listovi ili folije kositra, koje se proizvode valjanjem. Staniol se koristi u elektrotehnici pri izradi električnih kondenzatora i za zamatanje hrane (čokolade, desertnoga sira, bombona i drugog). U novije doba staniol se zamjenjuje mnogo jeftinijim aluminijskim folijama.

Izvori

Metalurgija
Materijali

Staniol


Dorina N. Rusu () este un istoric român, membru titular al Academiei Române din 2022. Anterior a fost membru corespondent din 2015.

Dorina N. Rusu s-a născut la Brașov în anul 1951. În 1970 a absolvit liceul Garabet Ibrăileanu din Iași, urmând cursurile Facultății de Istorie-Filosofie din cadrul Universitații Al.I. Cuza din același oraș, fiind șefă de promoție pe țară în 1974. Pe parcursul vieții sale a adunat nenumărate reușite  precum titlul de doctor în istorie la Universitatea la care a studiat 1979 avându-l coordonator pe prof. dr. Constantin Cihodaru , în 1988 a fost cercetător la Centrul de Istorie și Teorie Militară din București si până în 1991 a fost redactor la Editura Academiei Române, între anii 2014-2018 a ocupat funcția de  consilier al președintelui Academiei Române.

Note

Legături externe
 Membrii Academiei Române din 1866 până în prezent – R
 Rusu, Dorina N. la WorldCat Identities.
 Rusu, Dorina N. la Library of Congress Name Authority File.

Nașteri în 1951
Istorici români
Membri titulari ai Academiei Române

Dorina N. Rusu


{{Taksokuş
| ad = Akşam kocabaşı
| resim = Coccothraustes-vespertinus-002.jpg
|resim2 = Hesperiphona vespertina CT.jpg
|resim2_bilgi = Akşam kocabaşı
| statü = LC
| alem = Animalia
| şube = Chordata
| sınıf = Aves
| takım = Passeriformes (Ötücü kuşlar)
| familya = Fringillidae (İspinozgiller)
| cins = Coccothraustes  (Kocabaş)
| tür = C. vespertinus
| ikili_ad = Coccothraustes vespertinus
| ikili_ad_yazar = W. Cooper, 1825
| synonyms = Hesperiphona vespertina
| harita =Coccothraustes vespertinus-map.jpg
| harita_genişlik =240px
| harita_bilgi = Yazın ve bütün yılki yayılışı
| sinonimler = Hesperiphona vespertina|dış_bağlantılar =
}}Akşam kocabaşı''' (Coccothraustes vespertinus), ispinozgiller (Fringillidae) familyasından Kuzey Amerika'ya özgü bir kocabaş türü. Geçmişte Hesperiphona vespertina olarak adlandırılmış ve daha sonra bu kuşun bir kocabaş türü olduğu anlaşılmıştır.

 Özellikleri
Uzunluğu 18.5 santimetredir. Erişkinin, kısa siyah bir kuyruk, siyah kanat ve büyük soluk bir gagası vardır. Erişkin erkeğin, parlak sarı bir alın ve vücudu vardır. Başı, kahverengidir ve kanatta büyük beyaz bir yama görülür. Erişkin dişi çoğunlukla zeytuni-kahverengi olup daha gridir ve kanatlarda beyaz yamalar azdır.

 Beslenme
Bu kuşlar, ağaç ve çalılıklarda bazen de yerde besin arar. Çoğunlukla, tohum, küçük yumuşak meyveler ve böcekleri yerler.

 Üreme
Akşam kocabaşı yuvayı yatay bir dalda veya ağacın bir çatalında inşa eder.

 Göç
Yuva yapma mevsimin dışında, sürüler halinde beslenirler. Bu kuşun göçü, değişkendir; Bazı kışlarda güney ABD'de görülür.

 Dağılımı

Anayurdu Kanada'nın kozalaklı ve karışık ormanları ile Birleşik Devletler ve Meksika'nın batı dağlık alanlarıdır.

 Diğer

Bu kuşun yaşam sahası, tarihsel zamanlarda doğuda dişbudak yapraklı akçaağaçların (Acer negundo'') yetiştirilmesi yüzünden genişlemiştir. Kışın çiftliklerin etrafında diğer akçaağaç ve fundalıklarda beslenirken görülür.

Asgari endişe altındaki hayvanlar
Kocabaş
Batı Amerika Birleşik Devletleri'nin faunası
Kanada'daki kuşlar
Kuzey Amerika kuşları
Meksika'daki kuşlar
Saint Pierre ve Miquelon'daki kuşlar
1825'te tanımlanan kuşlar

Akşam kocabaşı


𐞥, appelée q en exposant, q supérieur ou lettre modificative q, est un graphème utilisé dans la translittération de l'akha et dans la transcription phonétique de langues khoisanes. Il est formé de la lettre q mise en exposant.

Utilisation

Stefan Wurm utilise le q en exposant dans une description du karakalpak publiée dans le journal Anthropos en 1951.

En Colombie Britannique, au Canada, le q en exposant est notamment utilisé dans le nom officiel du .

Représentations informatiques
La lettre lettre modificative q peut être représenté avec les caractères Unicode suivants (Latin étendu-F) :

Notes et références

Bibliographie

Voir aussi
 Écriture latine
 Q (lettre)

Q
Lettre latine additionnelle
Lettre modificative

𐞥


Les Cyclophoraceae sont une famille d'algues de l'embranchement des Bacillariophyta de la classe des Bacillariophyceae et de l'ordre des Cyclophorales.

Étymologie
Le nom vient du genre type Cyclophora, dérivé du grec , « cercle ; rond », et , porter, en référence à la coque entourant la diatomée (frustule) dont la forme est plus ou moins circulaire.

Systématique
La famille des Cyclophoraceae a été créée en 1990 par les phycologues  (1927–2010) et  (1941-).

Description
Le genre type Cyclophora est une diatomée sans raphé (araphides), se présentant sous la forme de frustules inégales ou égales, composées de une ou deux valves avec, au centre, un « pseudoseptum » elliptique à circulaire, contenant des pyrénoïdes. Ces frustules sont tabulées-rectangulaires et reliées en chaîne par des coussinets gélatineux alternés.

Distribution

Liste des genres
Liste des genres selon  :
 Cyclophora Castracane, 1878 genre type
 Cyclophora tenuis Castracane, 1878 espèce type
 Lucanicum C.S.Lobban & M.P.Ashworth, 2014

Liens externes

Notes et références

Notes

Références

Famille d'algues (nom scientifique)
Bacillariophyta

Cyclophoraceae


ඉන්දියාවෙහි  ජනාධිපතිවරණයක් 2017 ජූලි 17 වන සඳුදා දිනයෙහිදී පැවැත්වුණු අතර ඡන්ද ගණන් කර ප්‍රතිඵල නිකුත් කෙරුණේ ජූලි 20 දින බ්‍රහස්පතින්දාය. 2017 ජූලි 24 දිනදී නිල කාලය අවසන්වීමට නියමිත ජනාධිපති ප්‍රනාබ් මුඛර්ජි, යළි-මැතිවරණයකට මුහුණදීම ප්‍රතික්ෂේප කලේය.

පාලක  ජාතික ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සන්ධානය සභාගයෙහි සහයෝගය බිහාරයෙහි ආණ්ඩුකාරවර භාරතීය ජනතා පක්ෂයෙහි රාම් නාත් කෝවින්ද් හට හිමිවුනු අතර, මැතිවරණයෙහිදී විපක්ෂ අපේක්ෂක ඉන්දියානු ජාතික කොංග්‍රසයෙහි මීරා කුමාර් සමග තරග වැදිණි. ෆෙඩරල්, රාජ්‍ය සහ සංගම් ප්‍රදේශ ව්‍යවස්ථාදායකයන්ගේ තේරී පත්වූ මන්ත්‍රීවරුන් වෙතින් සමන්විතවූ  මැතිවරණමය පර්ෂදයෙහි ඡන්ද වෙතින් දළවශයෙන් තුනෙන් දෙකක් අත්පත් කර ගැනුමට කෝවින්ද් සමත්වූ අතර  ජනාධිපතිවරයා ලෙසින් වසර පහක් ධූර කාලයකට තේරී පත්විය.  කෝවින්ද්ගේ  ධූරන්දර කාලය ඇරඹෙන්නේ 2017 ජූලි 25 දිනදීය.

තේරීම් ක්‍රියාවලිය

පාර්ලිමේන්තුවෙහි මණ්ඩල දෙකෙහිම තේරී පත්වූ මන්ත්‍රීවරුන්, ප්‍රාන්ත 29 හී  ව්‍යවස්ථාදායක සභාවන්හී තේරී පත්වූ මන්ත්‍රීවරුන් සහ දිල්ලි සහ පුඩුචෙරි යන සංගම් බලප්‍රදේශයන්හී ව්‍යවස්ථාදායක සභාවන්හී තේරී පත්වූ මන්ත්‍රීවරුන් වෙතින් සමන්විතවූ මැතිවරණමය පර්ෂදයක් වෙතින් ඉන්දියානු ජනාධිපතිවරයා   වක්‍රාකාරලෙසින් තෝරා පත් කරගැනීම සිදු කෙරෙයි.  2017 වන විට, මැතිවරණමය පර්ෂදයෙහි පාම වරුන්  776 දෙනෙකු සහ වම‍ෙවරුන් 4,120 දෙනෙකු අඩංගු වූහ.

මෙම ක්‍රමවේදය විසින්, ඉහත මැතිවරණමය පර්ෂදයෙහි සාමාජිකයන් සඳහා එකිනෙකට වෙනස් ඡන්ද සංඛ්‍යාවන් වෙන්කර දී ඇති අතර එසේ කර ඇත්තේ පාමවරුන් සහ වමමවරුන්ගේ මුළු භාරය වෙන වෙනම ගත් කල දළ වශයෙන් සමාන වන පරිදී සහ ප්‍රාන්ත සහ බලප්‍රදේශයන්හී ඡන්දය දීමෙහි ශක්තිය ඒවායේ ජනගහණයට සමානුපාතික වන පරිදීය. සමස්ත වශයෙන් ගත් කල මැතිවරණමය පර්ෂදයෙහි සාමාජිකයන්ට  ඡන්ද  1,098,882 ප්‍රමාණයක් භාවිතා කල හැකි වන අතර, බහුතරයක් සඳහා අවශ්‍ය ඡන්ද සංඛ්‍යාව 549,442 ක් වෙයි.

ඉන්දියානු ජනාධිපතිවරණය, 2017


Mary Eileen McDonnell (born April 28, 1952) is an American film, stage, and television actress. She received Academy Award nominations for her roles as Stands With A Fist in Dances with Wolves and May-Alice Culhane in Passion Fish. McDonnell is well known for her performances as President Laura Roslin in Battlestar Galactica, First Lady Marilyn Whitmore in Independence Day, and Rose in Donnie Darko. She was featured as Captain Sharon Raydor during seasons 5–7 of the TNT series The Closer and starred as Commander Sharon Raydor in the spin-off series Major Crimes on the same network. In 2023, she had a main role as Madeleine Usher in the horror limited series The Fall of the House of Usher by Netflix.

Early life
Mary Eileen McDonnell was born April 28, 1952, in Wilkes-Barre, Pennsylvania, one of six children born to Eileen (née Mundy) and John "Jack" McDonnell, a computer consultant. She is of Irish descent and was raised Roman Catholic. As a child, McDonnell relocated with her family to Ithaca, New York, where she spent the remainder of her upbringing.

McDonnell's father died when she was 21 years old.

Career
McDonnell appeared off-Broadway in two separate productions of Buried Child in 1978 and 1979, both times in the role of "Shelly". She won an Obie Award for Best Actress in 1981 for her work in the play Still Life. On Broadway, she has performed in productions of Execution of Justice, The Heidi Chronicles, and Summer and Smoke.

After more than 21 years of theater and television work, McDonnell made her film breakthrough in 1990 as the daughter of American settlers raised by Sioux Indians named Stands with a Fist in Kevin Costner's Dances with Wolves. Portraying the adopted daughter of Graham Greene's character Kicking Bird, McDonnell, then 37, was only 10 months younger than Greene and less than two years younger than Tantoo Cardinal, who played Black Shawl, her adoptive mother. She was nominated for an Academy Award for Best Supporting Actress for the role.

McDonnell's role in Passion Fish (1992) brought her another Academy Award nomination, this time for Best Actress in a Leading Role. Her other notable films include Grand Canyon (1991), Sneakers (1992), Independence Day (1996), and Donnie Darko (2001). McDonnell also starred with Patrick Swayze in the 1988 movie, Tiger Warsaw. In 1997, she played the judge in the film 12 Angry Men.

On television, McDonnell had her first regular part in 1980 on the soap opera As the World Turns. She starred in 1984 on the short-lived CBS medical comedy E/R. Coincidentally, she guest-starred in 2001 on the NBC medical series of the same name ER. She was nominated for an Emmy Award for her role on the show as Eleanor Carter. She played Dr. Virginia Dixon, a surgeon with Asperger syndrome for three episodes of Grey's Anatomy in 2008 and 2009.

In 2003, McDonnell starred in the miniseries  Battlestar Galactica as Laura Roslin. The miniseries led to the weekly series, with McDonnell's reprising her Laura Roslin role. The series ended in March 2009. McDonnell received worldwide recognition for her performance in the show, part of which was shown when she was invited to the United Nations for a retrospective and discussion with Edward James Olmos (Admiral Adama).

McDonnell took part in a special session entitled Battlestar Galactica at the 2009 World Science Festival. The session also included Michael Hogan, as well as scientists Nick Bostrom and Kevin Warwick.

In 2011, she appeared in the role of Kate Roberts, the mother of Emma Roberts's character in Scream 4.

From 2009 to 2012, McDonnell had a recurring role in The Closer as Capt. Sharon Raydor, a police captain in the Force Investigation Division, who often butts heads with Kyra Sedgwick's Golden Globe and Emmy award-winning character. McDonnell received an Emmy nomination for Outstanding Guest Actress in a Drama Series in 2011 for the role.

After The Closer wrapped up its final season 2012, McDonnell's character continued as the lead in the spin-off, Major Crimes, which debuted August 13, 2012  and ended in  January 2018.

Personal life
McDonnell married actor Randle Mell in 1984. They have two children, Michael and Olivia. The couple separated in December 2021.

Filmography

Film

Television

Awards and nominations

References

External links

1952 births
Living people
20th-century American actresses
21st-century American actresses
Actors from Wilkes-Barre, Pennsylvania
Actresses from New York (state)
Actresses from Pennsylvania
American film actresses
American people of Irish descent
American stage actresses
American television actresses
Catholics from New York (state)
People from Ithaca, New York
State University of New York at Fredonia alumni
Western (genre) film actresses
Ithaca High School (Ithaca, New York) alumni

Mary McDonnell


Pachinko est une série télévisée dramatique canado-sudcoréenne créée par Soo Hugh, et basée sur le roman éponyme de Min Jin Lee. Elle diffusée sur la plateforme Apple TV+ depuis le .

Synopsis
Pachinko suit les espoirs et les rêves d'une famille d'immigrants coréens à travers quatre générations alors qu'elle quitte son pays natal dans une quête pour survivre et prospérer.

La série se base sur le roman du même nom de Min Jin Lee.

Distribution

 Youn Yuh-jung : Sunja
 Kim Min-ha : Sunja (adolescente)
 Jeon Yu-na : Sunja (enfant)
 Lee Min-ho : Koh Hansu
 Jin Ha : Salomon Baek
 Yoon Seo-ho : Salomon (adolescent)
 Anna Sawai : Naomi
 Soji Arai : Baek Mozasu
 Kaho Minami : Esuko
 Steve Sanghyun Noh : Baek Isak
 Jung Eun-chae : Kyunghee
 Felice Choi : Kyunghee (âgée)
 Jeong In-ji : Yangjin
 Mari Yamamoto : Hana
 Ian H.W. Kim : Rhee
 Jimmi Simpson : Tom Andrews
 Yeji Yeon : Bokhee
 Jung Woong-in
 Han Joon-woo : Baek Yoseb

Production

Développement
Deadline Hollywood a rapporté en  qu'Apple avait obtenu la série et en  qu'elle avait reçu une commande de série. Il est également dévoilé que Soo Hugh serait showrunner, scénariste et producteur exécutif de la série. La société de production Media Res, produirait également aux côtés de Blue Marble Pictures. En , le cinéaste sud-coréen Kogonada et Justin Chon ont été annoncés comme producteurs exécutifs et réalisateurs, chacun réalisant quatre épisodes, le premier réalisant le pilote de la série.

L'avant première de la série à lieu deux jours avant le début de la diffusion mondiale.

La série est renouvelée le  pour une seconde saison.

Attribution des rôles
Lee Min-ho, Jin Ha, Anna Sawai, Minha Kim, Soji Arai et Kaho Minami ont été ajouté en tant qu'acteurs en . Soo Hugh a révélé qu'il a fallu six à sept mois de recherche à l'échelle mondiale pour trouver les acteurs principaux et qu'elle avait demandé à tous ses acteurs d'auditionner pour leurs rôles.

Tournage
Le tournage a commencé le , en Corée du Sud, au Japon et aux États-Unis. Dans une interview accordée au magazine GQ Korea, Lee Min-ho a révélé que le tournage s'était terminé en , pour les scènes tournées à Busan en Corée du Sud, et qu'il se préparait à filmer au Canada. Le , le tournage à Vancouver a commencé et s'est achevé le  suivant.

Épisodes

Première saison (2022)
La saison à débuté sa diffusion le  avec trois épisodes.

Les épisodes, sans titres, sont numérotés Chapitre 1 à Chapitre 8.

Deuxième saison (2023-2024)
Elle est prévue pour 2023 ou 2024.

Références

Liens externes

Série télévisée créée en 2022
Série télévisée sud-coréenne des années 2020
Série télévisée d'Apple TV+
Série télévisée dramatique
Série télévisée tournée à Vancouver
Œuvre sur les réfugiés
Série télévisée en anglais
Série télévisée en coréen
Série télévisée en japonais

Pachinko (série télévisée)


Suiyuan (chino simplificado: 绥远, chino tradicional: 绥远, pinyin: Suíyuǎn; Wade-Giles: Suiyuan) fue una provincia histórica de China. la capital de Suiyuan fue Guisui (ahora Hohhot). La abreviatura es 绥 (pinyin: sui). El área que anteriormente correspondía a Suiyuan se aproxima a las hoy ciudades con nivel de prefectura de Hohhot, Baotou, Wuhai, Ordos, Bayannur, y partes de Ulaan Chab, parte hoy de la Región Autónoma de Mongolia Interior. Suiyuan fue nombrado por un distrito de la capital establecida en la dinastía Qing.

En la década de 1930 Suiyuan fue ocupada por el señor de la guerra de Shanxi, Yan Xishan, quien minó el hierro de la provincia, reorganizó las finanzas de la misma, y puso a más de 4.000 hectáreas (16 km²) de tierra bajo cultivo por primera vez. La mayor parte de la mano de obra y asentamiento de Suiyuan en este tiempo se realizó con campesinos y soldados de Shanxi, bajo la dirección de oficiales retirados del ejército de Yan. El control de Suiyuan por parte de Yan fue suficiente para que un periodista se refiriera a Suiyuan como una "colonia" de Shanxi.

Durante la Segunda guerra sino-japonesa una de las campañas tuvo lugar en Suiyuan. La provincia se convirtió en una parte del estado títere de Mengjiang de 1937 a 1945 bajo el dominio japonés.

En la guerra civil china de 1935, el líder comunista Mao Zedong prometió a los líderes mongoles una "autonomía unificada" que incluiría a todas las tierras mongoles "históricas" dentro de China, a cambio del apoyo mongol contra el Kuomintang. Esta promesa incluye la declaración de que "bajo ninguna circunstancia otros grupos étnicos no mongoles se les permitiría ocupar la tierra de la nación mongol interior". Sin embargo, tras la victoria comunista en 1949, los administradores de los que pronto serían territorios mongoles de mayoría Han (el mayor de ellos era Suiyuán con una población de más de 2 millones), se resistieron a la anexión a la nueva Región Autónoma de Mongolia Interior. En 1954, Mao llegó a un acuerdo con Suiyuan, que estipulaba que los mongoles se harían cargo de la administración de Suiyuan, pero sin expulsar a los nativos Han del territorio. Uradyn Bulag señala que "irónicamente", las ambiciones de los mongoles territoriales contra Suiyuan dio lugar a que se conviertan en una "minoría dentro de su propia región autónoma".

Bibliografía
 Gillin, Donald G. Warlord: Yen Hsi-shan in Shansi Province 1911-1949. Princeton, New Jersey: Princeton University Press. 1967.

Referencias

Suiyuan
Mongolia Interior
Estados y territorios fundados en 1912
Estados y territorios desaparecidos en 1954

Provincia de Suiyuan


Plenarij (srednjvj. lat. plenarium), izvedenica od Missale plenum, označuje knjigu ili korice, koje se upotrebljavaju za vrijeme svete mise za omatanje liturgijskih rukopisa, kao ukrasni dio korica ili kao relikvijar. Nose se u svečanim obredima i procesijama, a ponekad se postavljaju i na posebno postolje za čašćenje ili cjelivanje.

U zagrebačkoj katedrali čuva se Zagrebački plenarij.

Izvori

Liturgijsko posuđe

Plenarij


Le Front de la Jeunesse (en italien , FdG) est une organisation néofasciste italienne, la branche jeune du parti politique Mouvement social italien – Droite nationale.

Elle né en septembre 1971 de la fusion de l'association étudiante Giovane Italia avec le .

Bien qu'officiellement corrélé avec le MSI, le Front de la Jeunesse constitue un laboratoire politique autonome avec un débat interne souvent houleux ; en témoignent les nombreuses fois où la ligne politique du mouvement social italien est critiquée. De plus, ses membres ne sont pas automatiquement membres du parti.

L'idéologie du FdG est officiellement le « post-fascisme », ou de droite radicale, mais le mouvement s'autodéfinit « national-révolutionnaire ». Il est généralement considéré comme néo-fasciste.

À la suite de la naissance de l'Alliance nationale lors du congrès de Fiuggi en 1995, l'organisation est transformée en  (Action Jeunes).

Histoire

Fusion de Giovane Italia et du Raggrupamento Giovanile

Pour tenter de sortir de cette impasse et de créer une organisation de jeunesse de droite plus forte et plus articulée, Massimo Anderson et Pietro Cerullo ont réuni au début des années 1970 les principaux mouvements de jeunesse de la droite de l'époque, à savoir Giovane Italia et le Groupement de jeunes. des étudiants et des travailleurs du MSI, dans un nouveau sujet politique appelé "Front de la jeunesse", avec le secrétaire Anderson et le président Cerullo. Le comité national du FdG a pris ses fonctions le 6 septembre 1971 [1]. En octobre 1971, le premier cours national de recyclage pour les dirigeants du FdG a eu lieu à Montesilvano.

L'union a eu lieu en même temps que la naissance du MSI-DN (Mouvement social italien - Droite nationale), le parti qui a vu l'union entre le Mouvement social italien, toujours lié à l'expérience de la République sociale italienne, et pourtant proche du Parti démocratique italien du Unité monarchique, parti conservateur royaliste.

Une minorité des écrits du PDIUM ont refusé de se reconnaître sur une plate-forme commune avec les héritiers du fascisme et se sont séparés en fondant l'Alleanza Monarchica. La majorité du PDIUM a fusionné dans le nouveau MSI-DN.

Au niveau des jeunes, compte tenu de l'empreinte idéologique et de la composition de l'organisation, le Front de la jeunesse peut être considéré comme l'organisation de jeunesse néo-fasciste la plus cohérente d'Italie de la Première République.

En 1972, les jeunes monarchistes et des associations mineures telles que le Comitato Tricolore ont adhéré au Front de la jeunesse. En 1975, ce dernier, étant donné la divergence non résolue avec la direction politique de Missina, se reconstitua en une formation autonome.

Violence politique

Comme beaucoup d'autres organisations de l'époque n'ayant pas de ligne politique basée uniquement sur la sphère institutionnelle, le Front de la jeunesse s'est mesuré à la violence politique qui a marqué les années de plomb.

La dimension violente de la confrontation politique entre les militants du FdG et les forces politiques adverses, en particulier celles de la gauche extra-parlementaire, a causé la mort de nombreux militants d'extrême droite et d'extrême gauche, y compris les jeunes du Front de la jeunesse Sergio Ramelli, Francesco Cecchin et Paolo Di Nella.

Années 80

Malgré de nombreuses difficultés, le Front de la jeunesse a continué d'attirer un nombre important de jeunes, attirant ainsi l'attention de nombreux observateurs politiques.

En 1977, l'autonomie du FdG par rapport au MSI était sérieusement compromise : à la suite d'une scission au sein du parti et à son abandon par Massimo Anderson le 3 juin 1977, l'Assemblée nationale du FdG se réunit le 5 juin et le nouveau secrétariat est composé de: Marco Tarchi (député), Biagio Cacciola, Stefania Paternò, Claudio Caparvi, Gianfranco Fini, Fabio Fatuzzo et Guido Virzì. Giorgio Almirante a nommé Gianfranco Fini le 8 juin à la présidence de l'organisation. Le 15 octobre 1977, le premier numéro de "Dissenso" est paru, le magazine officiel du Front.

La même année, le phénomène est né, inspiré par l'environnement de la jeunesse rautienne, des
Campi Hobbit et de la nouvelle droite. C'est la saison au cours de laquelle le phénomène des radios libres a également explosé à droite et dans laquelle, dans l'environnement des journaux fédéraux, sont nés des "fuites" du droit institutionnel, telles que Dissenso et le journal satirique La voce della fogna. Dans le même environnement sur la droite, les cassettes de groupes de musique alternative ont commencé à se répandre, telles que La Compagnia dell'anello, ZPM, Amici del Vento et divers auteurs-compositeurs de la région, dont Leo Valeriano, Fabrizio Marzi, Michele di Fiò, Massimo Morsello. et d'autres. Des groupes environnementalistes sont nés, des groupes de recherche écologique et, quelques années plus tard, Fare Verde, dirigé par Paolo Colli ; à partir du milieu des années 1980, les étudiants du FdG ont organisé dans l'organisation pour le contre-pouvoir étudiant, qui a donné vie à des processions et à des occupations de lycées.

Dans le mouvement, les affrontements entre les partisans de Gianfranco Fini et ceux de Pino Rauti (reconnus dans Gianni Alemanno, Marco Valle, Antonello Ferdinandi, Flavia Perina, Riccardo Andriani, Paola Frassinetti et Fabio Granata) se sont poursuivis avec une vive intensité. Fini est resté en fonction jusqu'en 1988, date à laquelle il s'est tourné vers le parti exclusivement, laissant sa place à Alemanno.

Le secrétariat de Gianni Alemanno, qui faisait partie de la composante rautienne (une minorité dans le MSI-DN, mais une majorité dans ces années dans le Front), se caractérisait par la gestion du Fini pour une ligne mouvementiste plus marquée et pour la reprise des thèmes anti-américains et anti-occidentaux: par exemple la manifestation de protestation organisée en 1989 lors de la visite de George H. W. Bush au cimetière américain de Nettuno, qui a abouti à l'arrestation de 11 militants du Front, dont le secrétaire Gianni Alemanno et le dirigeant national Fabio Rampelli.

Les années 1990 et la fin du Front

Au cours de ces années, la figure du président du Front de la jeunesse a été créée et Maurizio Gasparri a été nommé, avec à sa tête la composante Finienne, créant ainsi une diarchie interne ayant pour but d'éviter les tensions et de permettre un contrôle partiel du pouvoir. organisation de jeunesse par une majorité interne du MSI-DN.

En septembre 1990, au cours de la fête du Front national de la jeunesse à Syracuse, le magistrat Paolo Borsellino est intervenu aux côtés du parlementaire régional du MSI, Giuseppe Tricoli, Gianni Alemanno, Maurizio Gasparri et du secrétaire adjoint du FdG Fabio Granata.

L'année suivante, notamment à Rome, la plupart des cadres et des militants, dont Ugo Cassone, Stefano Filetti et Stefano Schiavi, tous originaires de la région de Rautian, ont émergé, créant le groupe extra-parlementaire Meridiano Zero.

Puis le romain Riccardo Andriani, le calabrais Giuseppe Scopelliti et le sicilien Basilio Catanoso, qui l'a transportée dans Giovane Azione.

En fait, après le revirement de Fiuggi en janvier 1995 avec la naissance de l'Alliance nationale, un congrès national de la jeunesse a été organisé à Rieti en juillet 1996, auquel ont participé des représentants d'organisations de jeunesse historiques du Mouvement social italien (Front de la jeunesse et Front universitaire) et l'association étudiante Face, qui s'est séparée de la nouvelle organisation de jeunesse: Giovane Azione.

Secrétaires nationaux
 Massimo Anderson (1971-1977)
 Franco Petronio (Régence) (1977)
 Gianfranco Fini (1977-1988)
 Gianni Alemanno (1988-1991)
 Riccardo Andriani (1991-1993)
 Giuseppe Scopelliti (1993-1995)
 Comité de régence (1995-1996)
 Basilio Catanoso (1996)

Références

Ancien parti politique en Italie
Mouvement social italien – Droite nationale
Néofascisme

Front de la jeunesse (Italie)


Zanzibarski arhipelag (Arapski: أرخبيل زنجبار, Svahili: Funguvisiwa la Zanzibar) sastoji se od nekoliko otoka koji leže uz obalu istočne Afrike južno od Somalijskog mora, u Indijskom oceanu. Arhipelag je također poznat kao Otoci začina. Postoje četiri glavna otoka, tri primarna otoka s ljudskom populacijom, četvrti koraljni otok koji služi kao bitno tlo za razmnožavanje morskih ptica, plu niz manjih otočića koji ih okružuju i izolirani sićušni otočić.

Većina arhipelaga pripada poluautonomnoj regiji Zanzibar u Tanzaniji, dok su otok Mafia i povezani otočići dio regije Pwani, koja se nalazi na kopnu.

Popis otoka

Glavni otoci

 Otok Unguja, najveći, kolokvijalno nazvan Zanzibar, ima 896.721 stanovnika.
 Otok Pemba, drugi po veličini sa 406.808 stanovnika.
 Otok Latham (Fungu Kizimkazi), malen i nenaseljen.
 Otok Mafia, sa 46.850 stanovnika.

Okolica otoka Unguja

 Otok Bawe
 Otok Changuu
 Otok Chapwani
 Otok Chumbe
 Otok Daloni
 Otok Kwale
 Otok Miwi
 Otok Mnemba - naseljen
 Murogo pješčane obale
 Otok Nyange
 Otok Pange
 Otok Popo
 Otok Pungume
 Otok Sume
 Otok Tele
 Otok Tumbatu - naseljen
 Otok Ukombe
 Otok Uzi - naseljen
 Otok Vundwe

Okolica otoka Pemba

 Otok Fundo - naseljen
 Otok Funzi
 Otok Jombe
 Otok Kashani
 Kisiwa Hamisi
 Kisiwa Kamata
 Kisiwa Mbali
 Kisiwa N´gombe
 Otok Kojani - naseljen
 Otok Kokota - naseljen
 Otok Kuji
 Otočić Kwata
 Otok Makoongwe - naseljen
 Otok Matumbi Makubwa
 Otok Matumbini
 Otok Misali
 Otok Njao
 Otok Panani
 Otok Panza - naseljen
 Otok Shamiani - naseljen
 Otok Sumtama
 Otok Uvinje - naseljen
 Otok Vikunguni

Izvori

 Finke, J. (2006.) The Rough Guide to Zanzibar (2. izdanje). New York: Rough Guides.

Vanjske poveznice

 Zanzibar.net
Zanzibarsko otočje
Otočja u Indijskom oceanu (Afrika)

Zanzibarski arhipelag


L'autoroute D2 (en ), dite autoroute de Bratislava, est une autoroute tchèque de la région de Moravie-du-Sud, qui va de Brno à Lanžhot, où elle est directement reliée à l'autoroute D2 slovaque au poste frontière de Lanžhot/Kúty.

Caractéristiques
L'autoroute D2 est longue de .

L'autoroute D2 forme une section de la route européenne 65 (E65).

Historique
Les premiers projets d'une autoroute reliant Prague à Bratislava remontent aux années 1950. En 1958, fut décidée la préparation de la construction d'une autoroute reliant Prague, Brno et Bratislava. L'autoroute D2 fut intégrée au projet de réseau d'autoroutes et de voies rapides de la Tchécoslovaquie en 1963.

Les travaux de l'actuelle autoroute D2 commencèrent en 1974 avec la construction d'un tronçon de près de  entre Brno et Blučina. La construction des autres tronçons fut lancée au cours des années suivantes. La première section, longue de  entre Brno et Starovice, fut mise en service en 1978. Elle intégrait la première intersection de deux autoroutes sur le territoire tchécoslovaque, l'échangeur de Brno-Sud. Un an plus tard, le tronçon suivant de  de Starovice à Hustopeče fut ouvert, puis en 1980 le tronçon de  de Hustopeče à l'actuelle frontière avec la Slovaquie, en passant par Podivín et Břeclav.

En 1992, à la suite de la division de la Tchécoslovaquie en deux États distincts, un poste de douane fut aménagé sur l'autoroute, au km 56, près de Lanžhot, pour le passage de la frontière Lanžhot/Kúty entre la République tchèque et la Slovaquie. Du côté de la Slovaquie, la liaison complète jusqu'à Bratislava-Lamač était réalisée en 1980 (autoroute D2 slovaque).

Galerie

Source

Voir aussi
 Réseau autoroutier tchèque

Autoroute en Tchéquie
Moravie-du-Sud

Autoroute D2 (Tchéquie)


Otok Phillip nalazi se 6 km južno od otoka Norfolk u jugozapadnom Pacifiku, i dio je skupine otoka Norfolk. Imenovao ga je 1788. godine poručnik Philip Gidley King po Arthuru Phillipu, prvom guverneru Novog Južnog Walesa. Otok Phillip dio je australskog vanjskog teritorija otoka Norfolk i uključen je u Nacionalni park otoka Norfolk, kao i susjedni otok Nepean i oko 10 posto samog otoka Norfolk.

Koliba Nacionalnog parka smještena u blizini središta otoka udomljuje malu rotirajuću grupu od otprilike četiri osobe veći dio godine. Inače je otok nenaseljen. Otok Phillip ima površinu od 190 ha, dimenzija 2.1 km od zapada prema istoku i 1.95 km od sjevera prema jugu, s najvišom točkom, Jacky Jacky, 280 m iznad razine mora. Grubo je oblikovan kao sušilo za kosu s mlaznicom okrenutom prema istoku. Otok je vulkanskog podrijetla, izgrađen od bazaltnog tufa i lave koji potječu iz miocenske epohe. Otok Phillip je uvršten u Registar nacionalnog dobra.

Biljke i životinje

Biljke

Vegetacija Phillip Islanda bila je uništena zbog uvođenja, tijekom razdoblja kažnjeničke kolonije u Norfolku, štetočina kao što su svinje, koze i kunići. To je uzrokovalo masivnu eroziju, dajući otoku crvenkasto-smeđu boju gledano iz Norfolka, zbog odsutnosti gornjeg sloja tla. Međutim, svinje i koze su uklonjene početkom 20. stoljeća, a zečevi su istrijebljeni do 1988.

Od tada, prirodna regeneracija autohtonih vrsta i korova, te radovi na remedijaciji koje provodi osoblje parka, doveli su do značajnog poboljšanja okoliša otoka Phillip. Trenutno je u tijeku sanacija. Znatan dio područja koja su bila gola prije nego što je počelo iskorjenjivanje kunića sada je dobro obraslo, iako je mnogo vrsta korova. S obzirom da je većina površine otoka bila potpuno lišena vegetacije prije kontrole zečeva, brzina razvoja vegetacije i formiranja tla je izvanredna. Morske ptice koje se gnijezde u jazbinama sada imaju kolonije tamo gdje nije bilo tla prije iskorijenjivanja zečeva.

Pošumljavanje sobnih jelica na otoku Phillip potpomognuto je kasnih 1980-ih zrakoplovima C130E Hercules RAAF-ove 37. eskadrile bazirane u Richmondu. Zrakoplov Hercules sakupio je rekordne usjeve sjemena bora s otoka Norfolk i zasijao ih iz zraka na otoku Phillip.

Otok Phillip ima vaskularnu floru od oko 80 vrsta. Tri su biljne vrste endemske za otok Phillip. Achyranthes margaretarum je ondje otkriven nakon što su zečevi otišli, a trenutna mala populacija ove vrste potječe od jedne otkrivene izvorne biljke. Abutilon julianae ponovno je otkriven na otoku Phillip kada su zečevi bili gotovo iskorijenjeni; više od sedamdeset godina se vjerovalo da je izumrla. Treća biljka koja raste samo na ovom otoku je Hibiscus insularis.

Životinje
Unatoč degradaciji okoliša, nedostatak divljih mačaka i štakora na otoku omogućio je nekim životinjama da tamo ostanu nakon što su izumrle na Norfolku. Međutim, postoje izumrle vrste koje su živjele na oba otoka, poput Norfolk kake (Nestor productus). Zabilježena su dva kopnena gmaza — macaklin (Christinus guentheri) i skink (SCyclodina lichenigera). Otok je također važno mjesto za razmnožavanje 12 vrsta morskih ptica, uključujući solanderovog zovoja, polinezijskog zovoja, kermadečkog zovoja, tamnokrilog zovoja, klinorepi zovoj, australsku blunu (Morus serrator), crnoleđu čigru (lokalno poznatu kao ptica kit)., Phaethon rubricauda i Anous albivitta. Jaja ptice Onychoprion fuscatus se tradicionalno sezonski beru.

BirdLife International identificirao je otok Phillip kao važno područje za ptice (IBA), odvojeno od IBA Otoka Norfolk, jer podržava male, ali rastuće populacije providnica i bjelovratih burnica, kao i više od 1% svjetske populacije sivih ptica. kimanje glavom.

Izvori

Vanjske poveznice

 Phillip Island Department of the Environment and Water Resources

Zemljopis Norfolka

Phillip (Norfolk)


Richard Linklater, (d. 30 Temmuz 1960), Amerikalı yönetmen, film yapımcısı, senarist ve oyuncu. Yönettiği filmler içerisinde daha çok komedi gençlik filmi Dazed and Confused (1993), romatik drama üçlemesi Before Sunrise (1995), Before Sunset (2004), Before Midnight (2013), müzik temalı School of Rock (2003) ve rotoskop tekniğiyle çektiği Waking Life (2001), A Scanner Darkly (2006) filmleriyle tanındı. 2002 yılından 2014 yılına kadar çektiği Boyhood (2014) filmiyle olumlu eleştiriler aldı. Ayrıca aralarında Altın Küre ve BAFTA'nın da olduğu birçok organizasyondan en iyi yönetmen ödülüne lâyık görüldü.

Filmlerinde genel olarak kullandığı yapısal anlatı tarzıyla dikkatleri topladı. Projelerinden Before... filmleri ile on yılı aşkın bir süre boyunca aynı oyuncularla yönettiği Boyhood da bu şekildedir. Linklater, birçok filminde Ethan Hawke ve Matthew McConaughey gibi oyuncularla çalışmıştır.

Kariyeri
Linklater Sam Houston State University'de ders veren Diane Margaret ile Charles W. Linklater, III çiftinin çocukları olarak 1960'ta Teksas'ın Houston şehrinde doğdu. Liseyi Huntsville'deki Huntsville High School'da okuyup, son sınıfı Bellaire'deki Bellaire High School'da tamamladı. Sam Houston State University'de edebiyat ve drama alanında lisans eğitimi görmesine karşın bir süre sonra okulu bırakarak Meksika Körfezi'ndeki bir petrol sondaj platformunda çalışmaya başladı. Ardından Super-8 kamera, projektör ve kurgu malzemeleri alarak Austin'e taşındı. 1984 yılının sonlarına doğru sinema eğitimi için Austin Community College'e kaydoldu. 1985'te arkadaşı Lee Daniel ile birlikte Austin Film Society'i kurdu. Linklater, gençliğinde Martin Scorsese, Robert Bresson, Yasujiro Ozu, Rainer Werner Fassbinder, Josef von Sternberg ve Carl Theodor Dreyer gibi yönetmenlerden etkilendi.

Yönettiği filmler
 It's Impossible to Learn to Plow by Reading Books (1988)
 Slacker (1991)
 Dazed and Confused (1993)
 Before Sunrise (1995)
 SubUrbia (1997)
 The Newton Boys (1998)
 Waking Life (2001)
 Tape (2001)
 School of Rock (2003)
 Before Sunset (2004)
 Bad News Bears (2005)
 Fast Food Nation (2006)
 A Scanner Darkly (2006)
 Me and Orson Welles (2008)
 Bernie (2011)
 Before Midnight (2013)
 Boyhood (2014)
 Everybody Wants Some!! (2016)

Kaynakça

Dış bağlantılar

1961 doğumlular
Amerikalı film yönetmenleri
Gümüş Ayı Ödülü sahibi film yönetmenleri
Amerikalı vejetaryenler
En İyi Yönetmen Los Angeles Sinema Eleştirmenleri Derneği Ödülü sahipleri
Yaşayan insanlar
Toronto Sinema Eleştirmenleri Derneği En İyi Yönetmen Ödülü sahipleri
BAFTA En İyi Yönetmen Ödülü sahipleri
BAFTA Ödülü sahipleri
New York Film Eleştirmenleri Birliği Ödülü sahipleri
New York Film Eleştirmenleri Birliği En İyi Yönetmen Ödülü sahipleri
En İyi Yönetmen Chicago Sinema Eleştirmenleri Derneği Ödülü sahipleri
Boston Film Eleştirmenleri Derneği En İyi Yönetmen Ödülü sahipleri
Boston Film Eleştirmenleri Derneği Ödülü sahipleri
En İyi Yönetmen Bağımsız Ruh Ödülü sahipleri

Richard Linklater


Yunus Paşa (ö. 13 Eylül 1517), I. Selim saltanatında, 23 Ocak 1517-13 Eylül 1517 tarihleri arasında  yedi ay yirmi gün sadrazamlık yapmış Osmanlı devlet adamıdır.

Biyografi
Kökenin Rum, Pomak, Sırp ya da Hırvat olması konusunda çeşitli rivayetler vardır. Bir devşirme olup Yeniçeri Ocağı'nda yetişerek Yeniçeri Ağası olmuştur. 1511'de kubbealtı vezirligi ile birlikte  Anadolu beylerbeyi  olmuştur.

Mercidabık Muharebesi sonrasında vezir Yunus Paşa kumandasındaki Osmanlı birlikleri süratle hareket ederek Halep'e girdi ve oradan da Hama ve Humus' u arkasından da Şam' ı işgal etmiştir. Ridaniye Savaşı sonrasında yeniçeri kuvvetleriyle Kahire' ye girdi ve 3 gün 3 gece süren şiddetli çatışmalardan sonra şehri ele geçirdi. Yunus Paşa Mısır üzerine harekette çölü geçerken on beşbin deve ile ordunun su ihtiyacını temin ederek sıkıntı çektirmemiştir.

Başarıları nedeniyle, sadrazam Hadım Sinan Paşa' nın Ridaniye Muharebesi'nde şehit düşmesinden 8 gün sonra Vezir-i azam olmuş ve daha sonra Mısır valiliğine atanmıştır. Bu iki görevin verdiği güç ile hemen bir rüşvet ve haraç düzeni kurmuştur. Bunun duyulması üzerine Mısır valiliğine Hayır Bey getirilmiş, kendisi sadece Vezir-i azam bırakılmıştır.

Sefer dönüşü Yavuz Sultan Selim yolda 'Mısır arkamızda kaldı.' demiştir. Yunus Paşa da Mısır valiliğinde bırakılmayıp valiliğin Çerkes Hayır Bey'e verilmesinden üzüntüsü nedeniyle 'Evet, bu kadar zahmet çekildi, ordunun yarısı kumlar içinde mahvoldu. Mısır'ı böyle yine Çerkesler elinde bırakacağımız bilinseydi, zahmet çekilip buraya kadar gelinmezdi.'sözleriyle karşılık vermiştir. Bu sitem nedeniyle öfkelenen Yavuz Sultan Selim solaklar kethüdasına emredip hemen orada boynunu vurdurmuştur.

Dış bağlantılar
 Danişmend, İsmail Hâmi, (1961) Osmanlı Devlet Erkânı, İstanbul:Türkiye Yayınevi.
 Alper, Ömer Mahir, "Yunus Paşa", (1999) Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi, İstanbul:Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık A.Ş. C.2 s.678 ISBN 975-08-0072-9

Kaynakça

I. Selim'in sadrazamları
İdam edilmiş Osmanlılar
Kütahya tarihi
1517 yılında ölenler
Devşirme Osmanlılar
16. yüzyılda Osmanlı sadrazamları
Başı kesilerek idam edilmiş kişiler
Doğum tarihi bilinmeyenler
Osmanlı Mısır valileri
Osmanlı Şam valileri
Osmanlı Hırvatları
Pomak asıllı kişiler
Rum asıllı Osmanlı siyasetçileri
Osmanlı Sırpları

Yunus Paşa


An Guzmania testudinis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lyman Bradford Smith ngan Robert William Read. An Guzmania testudinis in nahilalakip ha genus nga Guzmania, ngan familia nga Bromeliaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 G. t. splendida
 G. t. testudinis

Mga kasarigan

Guzmania

Guzmania testudinis


El easycore es un subgénero del pop punk que mezcla este con el metalcore. El estilo toma su nombre de la gira llamada "Easycore Tour" que compartieron en el 2008 las bandas New Found Glory, Four Year Strong y A Day to Remember. El álbum homónimo de New Found Glory es considerado el primer disco del género, aunque la canción de Sum 41 "Fat Lip" es citada como la primera canción del estilo en alcanzar el mainstream. Sus características principales son los breakdowns, la mezcla de voces duras con melódicas, progresiones en modo mayor, y en algunas ocasiones, sintetizadores. Para el 2007, el easycore prácticamente dominaba la escena pop punk, gracias a discos como Mutiny!, de Set Your Goals y a Rise or Die Trying, de Four Year Strong, suponiendo la anteriormente mencionada gira de 2008, la consolidación definitiva del género.

Bandas notables de Easycore

 Four Year Strong
 Veara
 Set Your Goals
 A Day To Remember
 Chunk! No, Captain Chunk!
 Underoath (2004-2006)

Enlaces externos
THE EVOLUTION OF POP PUNK AND EASYCORE
What The Hell Is: Easycore

Géneros musicales
Subgéneros del punk

Easycore


Myrmothera  es un género de aves paseriformes perteneciente a la familia Grallariidae, anteriormente incluido en Formicariidae, que agrupa a especies nativas de la América tropical (Neotrópico), cuyas áreas de distribución se encuentran desde el este de Honduras, por América Central y del Sur, hasta el este de Perú, noroeste de Bolivia y la Amazonia brasileña. A sus miembros se les conoce por el nombre común de tororoíes o chululúes.

Etimología
El nombre genérico femenino «Myrmothera» se compone de las palabras del griego «murmos» que significa 'hormiga', y «thēras» que significa 'cazador'.

Características
Las especies de este género son gralláridos de color parduzco opaco, midiendo entre 14,5 y 16 cm de longitud, que se parecen a las del género Grallaria, pero que tienen picos más esbeltos. Como todos los otros tororoíes, son mucho más oídos que vistos. Habitan en selvas húmedas.

Taxonomía
Con la exclusión del género Pittasoma de Formicariidae, y su inclusión en Conopophagidae, el presente género, junto a Grallaricula, Grallaria e Hylopezus conforma un clado monofilético bien definido idéntico a la subfamilia Grallarinae anteriormente incluida en Formicariidae. Este clado puede ser dividido en dos linajes bien característicos, el numeroso y complejo Grallaria y las especies de menor tamaño de los otros tres géneros.

La especie M. subcanescens era considerada conespecífica con la ampliamente diseminada M. campanisona hasta recientemente (2018). Autores ya sugerían que posiblemente se tratase de una especie separada debido a la vocalización diferente de las otras subespecies y a pesar de las diferencias de plumaje estar muy pobremente definidas. Carneiro et al. (2018) condujeron una análisis filogenética de los tororoíes de tierras bajas (Hylopezus y Myrmothera), donde se obtuvieron una cantidad interesante de resultados afectando la nomenclatura de estos dos géneros. Entre ellos, se demostró la parafilia del complejo Myrmothera campanisona y se justificó la separación de la entonces subespecie M. campanisona subcanescens. La separación fue aprobada por el Comité de Clasificación de Sudamérica (SACC) en la Propuesta no 785.

Un amplio estudio de filogenia molecular de Carneiro et al. (2019) de los tororoíes de los géneros Hylopezus y Myrmothera indicó que Hylopezus, como era definido, era parafilético con respecto a Myrmothera y a Grallaricula. Específicamente, Hylopezus dives, H. fulviventris e H. berlepschi, y las especies colocadas en Myrmothera forman un clado bien soportado, que es hermano de otro clado formado por todas las especies remanentes de Hylopezus con excepción de Hylopezus nattereri. Esta especie es hermana de un clado que agrupa a Myrmothera, Hylopezus y Grallaricula, representando el linaje más divergente del complejo. Esta divergencia molecular es respaldada por las diferentes características morfológicas y de vocalización que ya eran conocidas. Se propuso la transferencia de H. fulviventris, H. dives y H. berlepschi para el presente género, lo que fue aprobado en la Propuesta no 832 parte B al SACC.

El Congreso Ornitológico Internacional (IOC) y Birdlife International (BLI) todavía no han adoptado este cambio taxonómico.

Lista de especies
Según la clasificación Clements Checklist/eBird, el género agrupa a las siguientes especies con el respectivo nombre popular de acuerdo con la Sociedad Española de Ornitología (SEO):

Referencias

Enlaces externos

Géneros de aves
Taxones descritos por Louis Pierre Vieillot

Myrmothera


Olaylar
 11 Ağustos - Fatih Sultan Mehmet ile Akkoyunlu sultanı Uzun Hasan arasında Otlukbeli Muharebesi gerçekleşti.

Doğumlar
 19 Şubat - Nikolas Kopernik, Güneş Sistemi'nin tarifini yapmış, gezegenlerin güneşin merkezde olduğu sabit yörüngeler üzerinde hareket ettiğini kabul eden günmerkezlilik yasasını savunmuş matematik, astronomi ve harita bilgini (ö. 1543)
 17 Mart - IV. James, İskoçya kralı (ö. 1513)
 Mart - Thomas Wolsey, kardinal, bir dönem İngiltere kralı VIII. Henry'nin baş danışmanı (ö. 1530)
 6 Temmuz - III. James, bebek Kıbrıs Kralı (ö. 1474)
 tarihi bilinmeyen
 II. Tomanbay, Mısır Memlukluları'nın son hükümdarı (ö. 1517)
 Şir Şah, Surîler hükümdarı (ö. 1545)
 Yaşlı Hans Burgkmair, Alman ressam (ö. 1531)
 Zahir Kansu, Mısır Memlûk Sultanı

Ölümler
 10 Temmuz - II. James, Kıbrıs Kralı (d. 1438 / 1440)
 tarihi bilinmeyen
 II. Gennadios, Rum Ortodoks Patrikhanesi lideri (d. 1400)

1473


A Supercopa Italiana de Voleibol Masculino de 2016 foi a 21ª edição desta competição organizada pela Lega Pallavolo Serie A, consórcio de clubes filiado à Federação Italiana de Voleibol (FIPAV) que ocorreu de 24 a 25 de setembro.

O Modena Volley conquistou seu terceiro título da competição ao derrotar na final o Sir Safety Perugia. O ponteiro sérvio Nemanja Petrić foi eleito p melhor jogador do torneio.

Regulamento
O torneio foi disputado nas fases semifinais, disputa pelo terceiro lugar e final.

Equipes participantes

Resultados

 Semifinais

|}

 Terceiro lugar

|}

 Final

|}

Premiação

Ligações externas

Supercopa Italiana de Voleibol Masculino
2016 no voleibol
Desporto na Itália em 2016


කොලනොස්කොපි () යනු වෛද්‍ය විද්‍යාවේ දී රෝග විනිශ්චය සඳහා භාවිතා කරන පරීක්ෂණයකි.

ආශ්‍රිත
 එන්ඩස්කෝපය

එන්ඩොස්කොපි

කොලනොස්කොපි


Anton Kutter (13 June 1903, in Biberach an der Riß – 1 February 1985, in Biberach) was a German film director and screenwriter. He studied mechanical engineering at Stuttgart Technical University.

In 1926 Kutter went to Cologne and joined the Phototechnical Laboratory, and created his first films the same year. From 1931 to 1947 he worked for the Bavaria Film in Munich. In 1937 he made the science fiction movie, Weltraumschiff I startet [Space Ship I Launches], a story about a first Moon flight which he dated on 13 June 1963, his 60th birthday. Kutter was awarded two golden medals at the Venice Biennale.

Already at age 12, Kutter manufactured his first refracting telescope from lenses taken from a toy cinematograph. Later he became known to Anton Staus (1872-1955) who introduced him to the theory of 's "Brachy" telescopes. He invented the Schiefspiegler telescope which is a modified Cassegrain reflector featuring superb optical definition due to an off-axis secondary mirror. An obituary was published by Roger W. Sinnott in Sky & Telescope.<ref>"Optical Innovator Dies – Kutter, Anton by Roger W. Sinnott in Sky & Telescope, May 1985, p. 461.</ref>

Selected filmography
 Frau Sixta (1938)
 Dark Clouds Over the Dachstein (1953)
 Open Your Window (1953)
 The Song of Kaprun'' (1955)

References

External links

Biography

1903 births
1985 deaths
People from Biberach an der Riss
People from the Kingdom of Württemberg
Film people from Baden-Württemberg
20th-century German inventors

Anton Kutter